Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ...

Χρόνια της δεκαετίας του ΄70, τότε που υπήρχε πραγματική ανάπτυξη και οι οικοδομές αναγείρονταν σωρηδόν, δυο και τρεις ταυτόχρονα σχεδόν σε κάθε γειτονιά.

Στις νεοαναγειρόμενες που βρίσκονταν στα θεμέλια και τα καλούπια, δουλεύανε οι καλουπατζήδες, πλήθος διψήφιο στις μεγάλες οικοδομές, σκαρφαλωμένοι στις σκαλωσιές, μισόγυμνοι στις πλάτες και μαυρισμένοι όλοι κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο.

Όταν έπιανε του κολατσιού η ώρα, καθίζανε αποκαμωμένοι να ξελαφάξουνε και να πάρουνε μια ανάσα, μερικές μπουκιές κι ένα τσιγάρο, αφού πιάνανε δουλειά από το χάραμα...

Τότε εύρισκε την κατάλληλη ώρα ο πούστης (gay σήμερα) της περιοχής να πάει τάχα στην λαική αγορά. Είχε φροντίσει να βάλει το κολλητό κοντό παντελονάκι του, επίτηδες κι επιμελώς πολύ ψηλά κομμένο να μισοδείχνει τα κωλομέρια του, έσπρωχνε το ελαφρύ μεταλλικό καροτσάκι για ψώνια, αφού τα νετελικάτα άτριχα χεράκια του δεν βαστούσανε να φέρουν πίσω στο σπίτι γεμάτες τσάντες με λαχανικά και φρούτα κι έσκυβε όσο μπορούσε μπροστά, περνώντας από την οικοδομή αργά και ράθυμα.

Να το δούνε όσο περισσότερη ώρα γινόταν οι μαζεμένοι εργάτες, που τον υποδέχονταν με κραυγές, νιαουρίσματα, πονηρά υπονοούμενα και αμέτρητες ζάρπες, πολύ δημοφιλές τότε μέσο αποδοκιμασίας. Ενίοτε έτρωγε και κάποια πέτρα ή μπουκάλι μπύρας ή ότι άλλο υπήρχε πρόχειρο, μα συνέχιζε να περνάει τακτικά, για μέρες κι εβδομάδες και να επιδεικνύει το μέρος που "η παρά φύσιν επαφή" θα ικανοποιούσε το πάθος του...

Τον μόνο σκοπό που είχε αφιερώσει την ζωή του, μετά την μοιραία για κείνον μέρα στο ίδιο του το σπίτι, ή σε κάποιο κολέγιο με εσώκλειστους, ή σε κάποια κατασκήνωση, ή σε ενοριακό κατηχητικό ή κάποιο δήθεν ευσεβές μοναστήρι, ή τυχόν σε πράσκαιρη φυλάκιση εν μέσω κίναιδων, ή όπου αλλού τέλος πάντων τον στριχώξανε και τον ξεκωλιάσανε σαν αδύναμο χαρακτήρα κάποιοι κυριαρχικοί διεστραμμένοι πρωτύτερα, αφήνοντας του ισόβια το κουσούρι...

Το ίδιο κουσούρι που έτρωγε και τον έτερο πούστη της σημερινής ιστορίας, αυτόν που είχε την ατυχία να μένει σε άλλη γειτονιά πιο απόκεντρη, σπαρμένη με μηχανουργεία, συνεργεία αυτοκινήτων, σιδεράδικα και λοιπά παρόμοια αντρίκια εργαστήρια μόχθου, που τότε δουλεύανε στο φούλ και με υπερπλήρη προσωπικό, αφού κανείς δεν έμενε άνεργος άσχετα αν ήξερε ή όχι "γράμματα", διέθετε η δεν διέθετε πτυχία...

Αυτός επίσης τραβούσε καθημερινά το δικό του παρόμοιο πανηγύρι με τα πειράγματα από τα τραχιά αρσενικά, μα μια ορισμένη μέρα είχε την τιμητική του:

- Τι μέρα είναι σήμερο, μωρή πουστάρα;

- Παρασκευή, απαντούσε αυτός κάθε φορά με το ανάλογο νάζι, ξέροντας πολύ καλά την κατάληξη

- Ο μπούτσος μου στον κώλο σου θα κάνει επισκευή!

Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόταν κανείς τους την συγκεκριμένη μέρα, αφού μπορεί να περιγελούσαν και να μασκάρευγαν τους πούστηδες όποτε τους έβλεπαν, μα αρκετές φορές σα νύχτωνε κάποιοι, οι πιο διεστραμμένοι, πιο αποκτηνωμένοι, πιο περίεργοι, πιο ανώμαλοι, πιο καυλωμένοι ή όλα μαζί, πήγαιναν στα ύποτπα ραντεβού που στήνονταν όταν σουρούπωνε έξω από τους δημοτικούς καμπινέδες της αγοράς.

Στην ύποπτη αντροπαρέα προστίθενταν καμιά φορά και κάποιοι μοναχικοί στρατιώτες ή ξεπεσμένοι μπατηροτουρίστες, αργότερα και οι πρώτοι Αλβανοί όταν καταφτάνανε ξυπόλυτοι και κατάκλυζαν τις πλατείες, οπότε μεταφέρθηκε και το στέκι της κίναιδης ακολασίας σε άλλους πιο βολικούς δημοτικούς καμπινέδες, σε άλλη πλατεία

Όπου ετερόκλητα ζευγαράκια από άντρες μόνο εύρισκαν βρώμικη ικανοποίηση στα όρθια, για λίγα λεπτά της ώρας ή καμιά φορά και για λίγα χρήματα από τη μεριά των πούστηδων. Οι οποίοι την έστηναν απέξω από νωρίς, τριγυρίζοντας ύποπτα για ώρες πολλές και λοξοκοιτώντας ποιός άραγε καλοσκαρωμένος άντρας θα κατέβαινε, να τον πλησιάσουν σιγά - σιγά, να προσπαθήσουν να ρίξουν μια ματιά στην φτόνη του κι αν τους επαρκούσε το μέγεθος να κάνουν παιχνίδι, να απευθύνουν την τολμηρή πρόταση που αν είχε την επιθυμητή ανταπόκριση, θα έβγαινε μια ακόμη νύχτα με παρέα, θα έφευγε για λίγο η φαγούρα που ένοιωθε ο τρυπημένος κώλος τους...

Τους τακτοποιούσαν τους πούστηδες της εποχής συχνά και τακτικά όταν ήταν στα νιάτα τους και ωραίοι, μα τα χρόνια περνούσαν για όλους, οι οικοδόμοι και οι τεχνίτες παντρεύονταν, έκαναν οικογένειες με παιδιά και ξέχασαν τους πρώην περιστασικούς συντρόφους. Που γερασμένοι και ασχημισμένοι, όλο και πιο σπάνια εύρισκαν εραστές, συνήθως αλλοδαπά νεαρά ψωλάρια που έδερναν και σκότωναν καμιά φορά, όλα για λίγο βρώμικο χρήμα παραπάνω στην ανώμαλη συναλλαγή...

Μην βλέπετε κάποιες επώνυμες αποτριχωμένες κωλότρυπες με τόλμη, θράσος και πολλά λεφτά, που ίσως προχωρήδουν σε "γάμο" με τους εκλεκτούς τους, οι πολλοί ανώνυμοι πούστηδες της ανωνυμίας μάταια θα περιμένουν την  πρόταση γάμου του γαμιά. Κι αν είχαν προχωρήσει ακόμη περισσότερο, σαν τραβεστί να φέρονται και να ντύνονται γυναικεία, θα είχανε τραβήξει πολλά περισσότερα...

Άτυχοι κωλότρυπες, θύματα κάποιων περιστάσεων, της ζωής ή του δικού τους πάθους, που τους μένει μόνο μια μόνιμη ακράτεια φυσικό επακόλουθο στα πεπραγμένα τους, στα γεράματα να συντροφεύει κάποιες ίσως αναμνήσεις, όντας κυριολεκτικά σκατόγεροι μόνοι κι έρημοι, η φυσική κατάληξη του φτωχού πούστη...

Σιχαμένο ανάγνωσμα, όπως στην σκληρή πραγματικότητα είναι κατά βάθος και όλη η ζωή ενός οποιουδήποτε πούστη.

Με πέρα για πέρα αληθινές δυο μικρές ιστορίες που έβλεπα να διαδραματίζονται στα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια.

Με πλησιάσανε κάποτε σε διαφορετικές εποχές και οι δυο πούστηδες σαν άντρα πια, για να γίνω μέρος κι εγώ κάποιας ιστορίας, μα έχοντας άλλες ερωτικές επιθυμίες και ίσως διαστροφές, τελείως διαφορετικές από τις δικές τους, χωρίσαμε ευγενικά και παρέμεινα θεατής στο δράμα τους...

Αφιερωμένο στην προσεχή εβδομάδα των "πάσης φύσης ανωμαλιών και σεξουαλικών ταυτοτήτων" που ετοιμάζει το υπουργείο παιδείας...

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...

Βρες λίγο χρόνο και πάρε χαρτί κι ένα στυλό.

Δώσε μερικά λεπτά σκέψης στον εαυτό σου και άρχισε να καταμετράς όλα εκείνα που έχεις στη ζωή σου και είναι "υπέρ" σου.

Άνθρωποι, πράγματα, καταστάσεις.

Προσωπικά:

Καλή υγεία από τη φύση μου. Δυνατές παιδικές αναμνήσεις από δράσεις που δεν κάνουν σήμερα τα παιδιά. Καλή φυσική κατάσταση & υπεραρκετή μυική μάζα με +30 χρόνια τακτικής βαριάς άσκησης. Δεν γέρασα ακόμη, μα δείχνω πολύ νεώτερος από ότι γράφει η ταυτότητα μου. Καλό φαγητό προσεγμένο πάντα. Έμπνευση. Ένα σωρό γνώσεις. Ισχυρό χαρακτήρα να μην μου επιβάλλονται πράγματα ή κατα στάσεις που δεν θέλω. Ησυχία χωρίς γκρίνια από κακό περιβάλλον. Δεν δίνω λόγο σε αφεντικά μα συνεργάζομαι με όσους ταιριάζουμε. Μακριά από κόμματα, συλλόγους και ομάδες. Ελάχιστοι φίλοι να τα λέμε κάπου - καπου...
ΛΕΦΤΑ ικανά πότε θα αποκτήσω; Για να διατηρήσω αυτά που έχω και να αγοράσω πολλά - πολλά ακόμη που δεν είχα ακόμη ως τώρα...

Κάθε άνθρωπος μπορεί να βρεί κάμποσα στην ζωή του, όσο ασήμαντα κι αν φαίνονται. Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος...

Όλα αυτά είναι τα δώρα της ζωής.

Φυσικά, πνευματικά, συναισθηματικά. Είναι τα όπλα αλλά και οι ευλογίες που έχεις στο ταξίδι αυτό. Μην τα απαξιώνεις, μην τα θεωρείς δεδομένα, μην τα εγκαταλείπεις χωρίς να τους προσφέρεις ευγνωμοσύνη, φροντίδα και αγάπη καθημερινά.

Αυτά έχεις.

Είναι τα "εργαλεία" σου για τις καθημερινές σου μάχες. Μέσα κι έξω από σένα!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΤΟ ΚΡΥΜΕΝΟ ΝΟΗΜΑ...

Η Ανάσταση έχει διαφορετικό νόημα για κάθε λαό και κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Δεν έχει μόνο θρησκευτική, συμβολική ή ιστορική σημασία αλλά και ουσιαστική!

Και το νόημά της δεν απευθύνεται μόνο σε Χριστιανούς αλλά στον οποιονδήποτε τιμά, εμπιστεύεται και πιστεύει στη δύναμη της αλλαγής, στην απελευθέρωση από το παλιό, στο θαύμα της δημιουργίας φωτός μέσα από το σκοτάδι!

Ανάσταση σημαίνει να έχεις τη δύναμη να βγεις έξω από το κουκούλι. Όποιο κι αν είναι αυτό. Όπως η κάμπια που γίνεται πεταλούδα και πανέμορφη πετά απελευθερωμένη στο ανοιξιάτικο τοπίο.

Ποιες είναι λοιπόν, για τον καθένα και καθεμιά από όλους εσάς φίλες και φίλοι, οι σκέψεις και οι πράξεις που θα κάνετε από εδώ και στο εξής, ώστε η ζωή να σας συμπεριφέρεται "αναστάσιμα";

Αναστάσιμα σημαίνει δημιουργικά, ανταποδοτικά στην αφθονία, συναισθηματικά όμορφα, με ευγένεια και τρυφερότητα στις ανθρώπινες σχέσεις, με φυσική ευημερία στην υγεία και γενναιοδωρία στα υλικά.

Επανάσταση στο παλιό, το γνώριμο, το οικείο και πολλές φορές, φοβικό. Επανάσταση και αλλαγή.

Η ικανότητα του ανθρώπου να βρίσκει το κουράγιο να πιστεύει στο απίστευτο. Γιατί η πίστη στο απίστευτο δίνει στον άνθρωπο τη δύναμη να προχωράει μπροστά με τη ζωή του. Να κάνει αλλαγές που μέχρι πρότινος δεν τολμούσε καν να διανοηθεί. Να γίνει γεννήτορας υπερβάσεων, δημιουργός νέων καταστάσεων και δεδομένων προς το ανώτερο...

Κι αυτό για να συμβεί απαιτεί πίστη, τόλμη, δράση και γενναιότητα.

Όλα όσα θέλει, αναζητά και ονειρεύεται ο άνθρωπος βρίσκονται "έξω από το κουκούλι" της άρνησης, του φόβου, της δυσπιστίας και της αναβλητικότητας.

Κι αυτό είναι το μεγάλο νόημα της Ανάστασης.

Μακάρι η Ανάσταση να πλημμυρίζει τη ζωή, την καρδιά και την ψυχή & τις πράξεις μας!

ΖΩΗ ΠΕΘΑΜΕΝΟΥ...

Όσο περισσότερο μεγαλώνουμε, τόσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε από τα όνειρα που κάποτε πλάθαμε για μια καλύτερη ζωή.

Καθώς περνούν τα χρόνια, μαθαίνουμε να συμβιβαζόμαστε κι έτσι, εκφυλίζονται τα όνειρα μας.

Λέμε, «θα βρω μια δουλειά» αλλά δεν βρίσκεις τη δουλειά που θέλεις, κι έτσι συμβιβάζεσαι με μια άλλη δουλειά που προς το παρόν τουλάχιστον, ή έτσι νομίζεις, θα σου δώσει μεν χρήματα αλλά όχι τα χρήματα που επιθυμείς, ούτε και θα είναι η δουλειά που έψαχνες.

Μετά περνούν τα χρόνια, παραμένεις σ΄ αυτή τη δουλειά, ανέχεσαι το όποιο αφεντικό σε διατάσει, γνωρίζεις ένα σύντροφο, κάνεις οικογένεια, συμβιβάζεσαι γιατί τώρα έχεις οικογένεια ...

Και έτσι περνούν 40 χρόνια και έχεις ξεχάσει τα όνειρά σου.

Πολλοί άνθρωποι ζουν τη ζωή τους μπροστά από την τηλεόραση και μετά ξυπνούν τη Δευτέρα το πρωί για να πάνε (αν έχουν) σε μια δουλειά που δεν τους γεμίζει στην καλύτερη των περιπτώσεων (για να μην πω τη μισούν), να πάνε τα παιδιά στο φροντιστήριο και να γυρίσουν σπίτι για να ξαναπέσουν σε κώμα μέχρι την Παρασκευή.

Γιατί την Παρασκευή θα πάρουν τη «δόση» τους από μια πλασματική ξεκούραση όπως ο σκύλος που του σφυρίζεις και του δίνεις ένα μπισκότο.

Και ποια είναι η «δόση» τους;

Θα ξαμοληθούν στις φτηνοταβέρνες με το φτηνό κρασί, στα βιντεάδικα για να προλάβουν αν δουν πρώτοι ταινίες που δεν είχαν τα χρήματα να δουν στο σινεμά και ίσως, να πάνε να πιουν ένα νοθευμένο ποτό σε κάποιο μπαρ της συνοικίας τους ή οι πιο "μουράτοι"  σε κάποιο της παραλιακής.

Κάποιοι άλλοι σπιτόγατοι θα ξαπλώσουν με το στόμα ανοιχτό στην τηλεόραση για την μπάλα των διεφθαρμένων ομάδων, ή θα νοικιάσουν 6-7 βίντεο και θα τα παρακολουθούν όλο το Σαββατοκύριακο, ώστε να μη σκέφτονται.

Να μη σκέφτονται τη ζωή της «ήρεμης απόγνωσης» μέχρι τη Δευτέρα το πρωί.

Κι αυτή λέγεται ζωή για πολλά εκατομμύρια ανθρώπων...

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΔΙ...

Η ζωή μας δεν διαφέρει και πολύ από ένα αεροπορικό ταξίδι.

Και στα αεροπορικά ταξίδια υπάρχουν τρεις κατηγορίες θέσεων.

Το ίδιο και στη ζωή.

Γιατί η ζωή ανταμείβει με τρεις τρόπους:

Ο πρώτος, είναι ο υλικός τρόπος. Με όλα τα καλά που μπορεί να απολαύσει η ψυχή σου. Φυσικά και υλικά. Κι αυτή είναι η "τουριστική θέση".

Ο δεύτερος, είναι ο πνευματικός τρόπος. Τότε που το μυαλό, το πνεύμα σου δεν εξαρτάται πια από καμιά υλική απόλαυση. Τίποτε το υλικό δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι η κατάσταση του μυαλού. Αν το μυαλό έχει ειρήνη, τότε όλα είναι τέλεια. Κι αυτή είναι ίσως, η "διακεκριμένη θέση".

Ο τρίτος, είναι ο πνευματικός και υλικός τρόπος. Τότε που το μυαλό έχει ωριμάσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην απορρίπτει τα υλικά δώρα που η ζωή έχει να σου προσφέρει στο σύντομα αυτό ταξίδι που κάνεις μαζί της. Παράλληλα όμως, ξέρει να προχωράει και χωρίς αυτά. Κι αυτή, φίλες και φίλοι μου, είναι η "πρώτη θέση. Η θέση VIP".

Δεν έχετε παρά να διαλέξετε σε ποια θέση θέλετε να ταξιδέψετε στο ταξίδι που κανείς μας δεν μπορεί να αποφύγει και λέγεται ζωή.

ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ...

Λές: θα βρω μια δουλειά που θα με γεμίζει και θα μου δίνει αρκετά χρήματα για να ζήσω καλά, αλλά δεν βρίσκεις τη δουλειά που θέλεις, κι έτσι συμβιβάζεσαι με μια άλλη δουλειά που προς το παρόν τουλάχιστον, ή έτσι εσύ νομίζεις θα σου δώσει μεν κάποια χρήματα αλλά όχι τα χρήματα που επιθυμείς, ούτε και θα είναι η δουλειά που έψαχνες.

Μετά καθώς τα χρόνια περνούν, εσύ παραμένεις σ΄ αυτή τη δουλειά, γνωρίζεις ένα σύντροφο, κάνεις οικογένεια, συμβιβάζεσαι, σου είναι δύσκολο να κάνεις νέα αρχή, που να μπλέκεις τώρα; γιατί τώρα έχεις οικογένεια ...

Κάθε χρόνος που περνάει οι ευκαιρίες λιγοστεύουν, οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν, μαζί με τα παιδιά, τις σπουδές τους, τους γάμους τους και τώρα, με τη νέα γενιά που έρχεται μετά από εσένα. Τα εγγονάκια σου ...

Και έτσι, περνούν ...χρόνια και έχεις ξεχάσει τα όνειρά σου...

Αν το χρήμα δεν αποτελούσε εμπόδιο, πόσοι από εσάς θα ζούσατε πιο ξέγνοιαστα τις ζωές σας; Πόσες και πόσοι από εσάς θα μένατε σε διαφορετικό σπίτι; Θα οδηγούσατε διαφορετικό αυτοκίνητο; Θα πηγαίνατε τα παιδιά σας σε διαφορετικό σχολειό;

Παρόλα αυτά, πολλοί άνθρωποι ζουν τη ζωή τους μπροστά από την τηλεόραση και μετά ξυπνούν τη Δευτέρα το πρωί για να πάνε (αν έχουν) σε μια δουλειά που δεν τους γεμίζει στην καλύτερη των περιπτώσεων (για να μην πω τη μισούν), να πάνε τα παιδιά στο φροντιστήριο και να γυρίσουν σπίτι για να ξαναπέσουν σε «κώμα» μέχρι την Παρασκευή.

Γιατί την Παρασκευή θα πάρουν τη «δόση» τους από μια πλασματική ξεκούραση όπως ο σκύλος που του σφυρίζεις και του δίνεις ένα μπισκότο.

Και ποια είναι η «δόση» τους;

Θα ξαμοληθούν στις ταβέρνες με το φτηνό κρασί, στα βιντεάδικα για να προλάβουν αν δουν πρώτοι ταινίες που δεν είχαν τα χρήματα να δουν στο σινεμά και ίσως, να πάνε να πιουν ένα νοθευμένο ποτό σε κάποιο μπαρ της παραλιακής.

Κάποιοι άλλοι θα νοικιάσουν μερικά βίντεο μαζεμένα και θα τα παρακολουθούν όλο το Σαββατοκύριακο, ώστε να μη σκέφτονται.

Να μη σκέφτονται τη ζωή της «ήρεμης απόγνωσης» μέχρι τη Δευτέρα το πρωί.

Κι αυτή λέγεται ζωή για πολλά εκατομμύρια ανθρώπων...

ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΠΑΤΣΟΥ, ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ...

Νεκρός μέσα στο κελί της απομόνωσης, στις φυλακές της Νιγρίτας Σερρών, βρέθηκε ο Αλβανός κρατούμενος που σκότωσε τον σωφρονιστικό υπάλληλο με μαχαίρι προχθές στις φυλακές Μαλανδρίνου. 

Τον φάγανε κιόλας από την συντεχνία των "ανθρωποφυλάκων"...

Δεν περίμεναν τουλάχιστον λίγες βδομάδες να ξεχαστεί ο άμοιρος (όπως δείχνουνε τα πράματα καλύτερα να μην γεννιόταν καθόλου, πάνω από τη μισή ζωή του την πέρασε στα χέρια τους και πριν πιαστεί ήταν σε απόλυτη φτώχεια, αγραμματοσύνη, κακομοιριά).

Έκλεβε ή έκανε ότι άλλο έβρισκε εύκαιρο για να επιβιώσει υποτυπωδώς σαν θηρίο, χωρίς ποτέ να καταφέρει να ξεφύγει από τα παραπάνω.

Ματαίως όπως αποδείχτηκε... 

Αναφρθήκανε πολλοί στα παδιά και την οικογένεια του φύλακα, όπως και άλλοτε σε οικογένειες αστυνομικών που έπεσαν θύματα παρόμοιων περιστάσεων, αγνοώντας πως θα ήταν η ζωή και τούτου αν πχ είχε ένα μαγαζί στον τόπο του και στο χωριό του, αν είχε φτιάξει κι αυτός οικογένεια χωρίς να κουβαληθεί εδώ να λεηλατεί αδίστακτα οικογένειες και περιουσίες άλλων...

Κια σαν κι αυτόν πολλές χιλιάδες, κάθε ράτσας και χρώματος, μέσα στην πατρίδα μας, είτε μέσα είτε έξω από τις φυλακές...

ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ...

Μπορεί το παιδί μας να μεγαλώνει σ' ένα όμορφο και άνετο σπίτι, να έχει το φαγητό της αρεσκείας του, να του προσφέρουμε άφθονα παιχνίδια, να το μαθαίνουμε πιάνο και χορό, να του προσφέρουμε όλες τις ανέσεις και να μην του χαλάμε χατίρι, αλλά...

Όταν πχ σκαλίζουμε ή καθαρίζουμε τον κήπο μας ας το αφήσουμε να συμμετέχει, όταν στρώνουμε το τραπέζι για φαγητό ας το καλέσουμε να βοηθήσει, ας το μάθουμε να συμμετέχει.

Δεν είναι επειδή έτσι θα μας ελαφρύνει από τα οικονομικά βάρη, ή ότι δεν έχουμε αν είμαστε πλούσιοι την ανάγκη της βοήθειάς του, αλλά με αυτό τον τρόπο του δείχνουμε την βασισμένη σε σωστές βάση αγάπη μας και το πιο σημαντικό του μαθαίνουμε να εκτιμά την αξία της συνεργασίας με άλλους προκειμένου να επιτευχθούν κάποια πράγματα σ' αυτή τον κόσμο.

Ένα παιδί που μεγαλώνει με υπερπροστασία και συνήθως απολαμβάνει ότι θέλει, αναπτύσσει πολλές φορές την «αρρωστημένη» νοοτροπία να θέτει τον εαυτό του πάνω απ' όλα. Αυτό το άτομο δύσκολα εκτιμά τις προσπάθειες και τον αγώνα των γονέων του.

Όταν αρχίζει να εργάζεται έχει την απαίτηση, κάθε εργαζόμενος να τον ακούει υποτακτικά και αν γίνει προϊστάμενος ή διευθυντής, ποτέ δεν θα αναγνωρίσει τις προσπάθειες των εργαζομένων του και θα κατηγορεί πάντα τους άλλους, για τυχόν αποτυχίες.

Αυτό το είδος των ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί να είναι μορφωμένοι σπουδασμένοι και με πολλά πτυχία, μπορεί προσωρινά να επιτύχουν, αλλά τελικά ποτέ δεν αισθανθούν την «γλύκα» της επιτυχίας. Θα γκρινιάζουν συνεχώς θα είναι γεμάτοι μίσος και θυμό στην προσπάθειά τους να αναδειχτούν.

Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.

Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»

«Όχι του απάντησε ο νεαρός».

«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.

«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.

« Που εργάζεται η μητέρα σου;»

«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»

Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.

«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»

«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.

Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».

Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.

Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.

Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.

Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά - σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάννα συγγνώμη και σ' ευχαριστώ για όλα» Μάννα συγγνώμη και σ' ευχαριστώ για όλα», ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.

Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.

Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.

«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο»

Ο νεαρός απάντησε: «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο»

«Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία»

Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχτούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί»

Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του. Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους. Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά.

"ΒΑΣΑΝΙΖΕΣΑΙ";

Αυτό το "βασανίζεσαι" που κυκλοφορεί από mail σε inbox κι από γράφιτι σε φέιγ βολάν, είναι μέρος μιας φριχτής πραγματικότητας που σε αφορά κατά ένα ποσοστό, αν όχι ολοκληρωτικά:

Εσύ έχεις τόσα αγαθά στα χέρια σου, αν και δεν το εκτιμάς, μα:

Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ' το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα πιατάκι, είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από όση αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως την αυριανή μέρα.

Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.

Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό, χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης. θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι μεταξύ τους, είσαι σπάνιος.

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας. είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.

Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, πρώτον γιατί έχεις απρόσκοπτη  πρόσβαση στο διαδίκτυο και δεύτερον γιατί είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν...

Έτσι!

Εμείς φτάσαμε να σιχτιριζουμε τους εαυτούς μας γιατι δεν γίναμε Τσοχατζόπουλοι και Λιάπηδες;

Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ...

Το βρήκα στο Yahoo. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια αληθινή ιστορία στην σύγχρονη Ελλάδα:

Κι όμως! Εγώ με την οικονομική κρίση περνάω καλύτερα!  Δεν είμαι ούτε πλούσιος, ούτε πολιτικός, ούτε έχω ενεχυροδανειστήριο χρυσού, ούτε είμαι Γερμανός, που ζω στην Ελλάδα... Απλά, δεν ακολούθησα τις συμβουλές των γονιών μου.

Ποτέ δεν έκανα οικονομίες, ποτέ δεν αγόρασα σπίτι ή εξοχικό για τα παιδιά μου, ποτέ δεν πήρα στεγαστικό δάνειο ούτε αγόρασα αξιοπρεπές αυτοκίνητο, για να παρέχω ασφάλεια και άνεση στην οικογένειά μου. Εγώ ξόδευα όλα τα λαφτά μου στα μπαρ, στις ταβέρνες, στα εστιατόρια, στα μπουζούκια, στα ρούχα και στα ταξίδια. «Έφαγα» ακόμα και την κληρονομιά, που μου άφησαν οι γονείς μου, στη διασκέδαση και στην καλοπέραση.

Στο σχολείο όταν οι συμμαθητές μου διάβαζαν, εγώ έκανα κοπάνες και τελικά, επειδή είχα μέσον (τότε δεν υπήρχε ο ΑΣΕΠ), διορίστηκα στο δημόσιο, δεν έφαγα άσκοπα τα χρόνια μου σε πτυχιακές και μεταπτυχιακά, δεν ξέρω τί σημαίνει η λέξη λειτουργικά έξοδα, βιωσιμότητα, ούτε ξέρω, τί είναι το ΣΔΟΕ, ούτε τί είναι το κλείσιμο βιβλίων. 

Αρκετοί από τους συμμαθητές μου δεν βρήκαν ποτέ καλύτερη δουλειά από μένα ή τελικά απολύθηκαν. Όσοι έγιναν ελεύθεροι επαγγελματίες, ζούν μ' ένα καθημερινό τρόμο ή φυτοζωούν ή φαλήρισαν. Εγώ αντίθετα δεν ήμουν ποτέ, αυτό που λένε «νοικοκύρης» και τελικά, με την οικονομική κρίση και τα «δίκαια» μέτρα που έχουν ληφθεί, δικαιώθηκα! Μπορεί να έχω υποστεί μείωση στο μισθό μου, αλλά αν τα βάλεις κάτω, περνάω πολύ καλύτερα από τους περισσότερους!

Έχουμε και λέμε λοιπόν: μένω σ' ένα καταπληκτικό σπίτι, το οποίο πριν την κρίση δεν θα μπορούσα με τίποτα να νοικιάσω, άσε που ο ιδιοκτήτης, όποτε του δίνω το ενοίκιο στην ώρα του, με κοιτάει στα μάτια, σαν να βλέπει τη Μόνικα Μπελούτσι με μαγιό! Έχω αγοράσει αυτοκίνητο με λίγα χρήματα, μεταχειρισμένο μεν (1600 cc), αλλά πολύ καλύτερο απ' αυτό που οδηγούσα προ κρίσης.

Και βέβαια, επειδή δεν έχω ακίνητη περιουσία και άρα τίποτα στο όνομα μου, δεν πληρώνω κανένα χαράτσι, ανήκω δηλαδή, στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες! Δεν πληρώνω χαράτσια στη ΔΕΗ, δεν πληρώνω τέλος επιτηδεύματος, δεν πληρώνω εισφορά αλληλεγγύης, ούτε φόρο ακίνητης περιουσίας, αλλά πρακτικά, ούτε και φόρο εισοδήματος, γιατί μου τα κρατάει το κράτος από το μισθό μου. Οτι παίρνω, είναι καθαρά στο χέρι. Άσε που και η διασκέδαση έχει γίνει πιο φθηνή σε κάποια καταστήματα και ξενοδοχεία.

Από την άλλη πλευρά, βλέπω τους ταλαίπωρους φίλους και συγγενείς μου, που όλ' αυτά τα χρόνια έκαναν οικονομίες, πήραν δάνεια, για ν' αγοράσουν ένα σπίτι ή ένα οικόπεδο για την οικογένειά τους, ή δεν «έφαγαν» την κληρονομιά που τους άφησαν οι γονείς τους.

Τι κατάλαβαν οι ανόητοι; Τώρα βρίσκονται σε απόγνωση και κινδυνεύουν να χάσουν σπίτια, αυτοκίνητα, εξοχικά, όλα! Ενώ εγώ, όχι μόνον δεν στερήθηκα τίποτα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά γλέντησα με την ψυχή μου, πέρασα καλά και τώρα περνάω καλύτερα! Επειδή μάλιστα είμαι μεγαλόψυχος, δεν θα τους αποκαλέσω κορόϊδα, παρόλο που εκείνοι, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, με χαρακτήριζαν ως ανεπρόκοπο, χαραμοφάη και «χαμένο κορμί».

Το μόνο που θα τους πω, είναι, ότι στην Ελλάδα της κρίσης, δεν ισχύει η γνωστή παροιμία «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν», γιατί εγώ «ούτε μαγείρεψα και βέβαια ούτε πείνασα» και ειδικά τα τελευταία χρόνια, περνάω μπεσαλίδικα!

Τό ότι δεν σπούδασα, με γλύτωσε από άσκοπα έτη σπουδών (χάσιμο χρόνου) και άσκοπα έξοδα. Εγώ αντιθέτως εργαζόμουν κι' έτσι σύντομα θα πάρω σύνταξη, και θα ξύνω τα «παπάρια» μου, περνώντας φίνα, ενώ αντίθετα, οι σπουδασμένοι συμμαθητές μου θα εργάζονται και θα πληρώνουν ΤΕΒΕ, κλπ. ασφαλιστικές εισφορές, μέχρι τα 67 τους...

Ένας τέως αποτυχημένος και νυν πού επιτυχημένος, για να μαθαίνετε και να μη με ζηλεύετε !

ΕΞΥΠΝΟΣ ΒΛΑΚΑΣ: ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ...

Πίστευα τότε ότι είχα κάνει την καλύτερη επιλογή, και φυσικά το είχα πετύχει αυτό με την ευστροφία μου, αφού για να φτάσω εκεί είχα καταφέρει να μπω στην πιο δύσκολη σχολή της χώρας μου ανάμεσα σε χιλιάδες υποψηφίους. Μετά έδωσα εξετάσεις στον ΑΣΕΠ πάλι ανάμεσα σε 4 χιλιάδες υποψηφίους για να βγω μεσα στην πρώτη εικοσάδα και να έχω την πολυτέλεια να επιλέξω να διδάξω σε μία όμορφη πόλη όπως η Καλαμάτα ως καθηγητής πληροφορικής σε ένα τεχνικό σχολείο, ενώ παράλληλα αναλάμβανα και κάποια έργα web developing σαν freelancer.

Ωραία χρόνια. Χαλαρή δουλειά το πρωί, και μια πιο ενδιαφέρουσα δουλειά με ελέυθερο ωράριο για να έχω ένα πολύ καλό εισόδημα. Θεούλη μου, πόσο έξυπνος ήμουν, πραγματικό καμάρι της μάνας μου!

Στο τεχνικό σχολείο που δίδασκα το επίπεδο των μαθητών ήταν πολύ χαμηλό. Παιδιά από λαϊκές τάξεις, με χαμηλό εισόδημα, και συνήθως από γονείς χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Κάποια ευελπιστούσαν να μπουν σε κάποιο ΤΕΙ, κάποια να μάθουν μία εφαρμοσμένη τέχνη, όπως κομμωτική ή νοσηλευτική, και κάποια απλά περίμεναν να τελειώσουν το σχολείο χωρίς να ξέρουν τι θα κάνουν.

Σε αντίθεση με αυτό που περίμενα, ερχόμενος από την Αθήνα και γνωρίζοντας για τα τεχνικά σχολεία της Αθήνας, τα παιδιά στο τεχνικό λύκειο της Καλαμάτας, ήταν εξαιρετικοί χαρακτήρες και ευγενέστατα. Και με πολύ χιούμορ! Πραγματικά τα συμπαθούσα πολύ, και μερικά μάλιστα ήταν πολύ έξυπνα, και λυπόμουν για λογαριασμό τους που το περιβάλλον τους δεν θα τους επέτρεπε να αξιοποιήσουν το μυαλό τους όσο μπορούσαν.

Απέναντι από το σχολείο, υπήρχε ένα σαντουϊτσάδικο, το "Ποπάυ". Εκεί οι μαθητές έτρωγαν σάντουιτς, γέμιζαν δύναμη και ερχόντουσαν για μάθημα με όρεξη βασικά, χωρίς όρεξη, αφού μόλις είχαν φάει.

Μια μέρα, βγαίνοντας από το σχολείο, βλέπω στο "Ποπάυ" καμιά δεκαριά από τους μαθητές ενός τμήματος, κάτι μαντράχαλους μηχανολόγους, να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι, γεμάτο μπίρες. Πάνω από 40 άδεια μπουκάλια μπίρες πρέπει να ήταν. Φυσικά πήγα να κάνω την πλακίτσα μου σαν καθηγητής που σέβεται τον εαυτό του. "Καλώς τον δάσκαλο των ηλεκτρικών εγκεφάλων" μου είπαν για υποδοχή.

Αφου είπαμε δυο κουβέντες, πετάχτηκε ένας τύπος από την παρέα που δεν τον γνώριζα. Ένας αρκετά παχουλός τύπος, με φωνή γεμάτη αυτοπεποίθηση.

- Πόσα λεφτά βγάζεις ρε δάσκαλε το μήνα; μου λέει κοφτά χωρίς να συστηθεί
- Εφοριακος είσαι; του είπα
- Όχι χασάπης. Και βάζω στοίχημα πως όσα βγάζω εγώ σε ένα μήνα, εσύ δεν τα βγάζεις σε ένα χρόνο


Τσιτώθηκα με τον κομπλεξάρα, αλλά ήμουν καθηγητής, έπρεπε να δείξω ψύχραιμος. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα πόσα βγάζει ένας χασάπης, αλλά για να το έλεγε, θα το είχε ψάξει το κωλόπαιδο. Οπότε έπρεπε να το παίξω αλλιώς.

- Εσύ πόσα βιβλία διαβάζεις το μήνα;τον ρώτησα
- ????, κόμπιασε
- Βάζω στοίχημα ότι όσα βιβλία διαβάζω εγώ σε ένα μήνα, εσύ δεν τα διαβάζεις σε όλη σου τη ζωή...

Είχα νικήσει. Ήμουν σίγουρος. Το πνέυμα νίκησε την ύλη. Ο κόσμος των ιδεών είχε συντρίψει τον κόσμο του χρήματος.

Ο χασάπης ένιωσε χαζός, κοκκίνησε και δεν ήξερε τι να πει, ενώ η παρέα του τον ψιλοκοροϊδεψε. Φαινόμουν να τον έβαλα στη θέση του.

Για καιρό περιέγραφα αυτό το περιστατικό σε γνωστούς, ψιλοκαμαρώνοντας πόσο ετοιμόλογος ήμουν, και πως έβαλα στη θέση του έναν αμόρφωτο τύπο που προσπάθησε να φανεί καμπόσος επειδή είχε χρήματα.

Μέχρι που μια μέρα ξύπνησα. Η απάντηση που είχα δώσει στον χασάπη, έπρεπε να τον κάνει να νιώσει ακόμα πιο έξυπνος, και όχι χαζός. Και εμένα πιο βλάκα.

Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να συνειδητοποιήσω πως μελετούσα ρομποτική από τα 15 μου, σπούδασα μηχανικός στο Πολυτεχνείο, ξεπερνούσα χιλιάδες ανθρώπων σε εξετάσεις, διάβαζα συνεχώς νέα βιβλία, για να βγάζω το 1/10 των χρημάτων που βγάζει ένας χασάπης σε ένα χωριό έξω από την Καλαμάτα.

Και μάλιστα όταν ο χασάπης μου το λέει κατάμουτρα, εγώ να τον χλευάζω ότι αυτός δεν διαβάζει βιβλία. Φαντάσου να διάβαζε!

Εδώ θα πεταχτούν οι υπερασπιστές του πνεύματος και θα πουν ότι ο πνευματικός πλούτος είναι ανώτερος από το χρήμα, και κάνει τον άνθρωπο πιο ολοκληρωμένο, ενώ ο αμόρφωτος χασάπης θα ζει μέσα σε έναν ρηχό κόσμο, μπλα μπλα μπλα.

Όχι αγαπητοί λάτρεις του πνεύματος. Το χρήμα πέρα από μέσο συναλλαγής, "μετράει" τις ικανότητές μας σε αυτό τον κόσμο. Την ικανότητά μας να αμοιβόμαστε περισσότερο, δουλεύοντας λιγότερο, επειδή η δουλειά μας είναι περιζήτητη, χρήσιμη και δυσεύρετη. Εκτός βέβαια εάν κάποιος λόγω ιδεολογίας θέλει να δουλεύει χωρίς αμοιβή, ή αν έχει αποφασίσει πως θα αφήνει απλήρωτους λογαριασμούς και θα τρέφεται με αγριόχορτα που φυτρώνουν στις παρυφές του Λυκαβηττού.

Η μόρφωση είναι ένα φτηνό χόμπι. Δεν είναι κακό να έχεις τρία πτυχία, δημοσιεύσεις, ερευνητικό έργο και άλλα πνευματικά επιτεύγματα.

Να ξέρεις όμως ότι το κάνεις από χόμπυ. Να ξέρεις ότι στην αγορά, εκεί που η κυρα Σούλα θα πιάσει δυο ντομάτες στα χέρια της για να διελέξει την καλύτερη, ανταμοίβεται αυτός που είναι περισσότερο χρήσιμος στον κόσμο. Ο αμόρφωτος ποδοσφαιριστής που δεν ξέρει να γράψει το όνομά του, βγάζει σε ένα χρόνο όσα δε βγάζουν 10 μαθηματικοί σε μια ζωή, επειδή ο κόσμος τον χρειάζεται περισσότερο, ή, τον χρειάζεται περισσότερος κόσμος.

Κανείς δε σου χρωστάει ανταμοιβή επειδή αποφάσισες να διαβάζεις βιβλία, να δίνεις εξετάσεις και να παίρνεις πτυχία. Είσαι εσύ, που θα πρέπει αυτο το συγκριτικό πλεονέκτημα της μόρφωσης που έχεις, να βρεις τρόπο να το "πουλήσεις" στην κοινωνία, και αυτή θα σε ανταμείψει με χρήμα, άρα χρόνο, άρα καλοπέραση. Αλλά αυτό, το να "πουλήσεις" δηλαδή τον εαυτό σου σε υψηλή τιμή, προϋποθέτει πραγματική ευφυία, όχι μόρφωση.

Την επόμενη φορά που θα δεις έναν άξεστο βλάχο σε ένα τζιπ και θα πεις "Κοίτα κάτι ζώα που έχουν λεφτά", προβληματίσου για τις ικανότητές σου. Γιατί, για να το λες αυτό, τα θες κι εσύ τα λεφτά, αλλά δεν κατάφερες να τα έχεις. Ενώ το "ζώο" τα κατάφερε...


Πηγή: medium

ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΘΕΣ;

Να έχεις περάσει πια τα 45, να έχεις φορτωθεί γνώσεις, πτυχία, τίτλους κι εμπειρίες...

Να θεωρείσαι φημισμένος στον τομέα σου, μα να μην έχεις καταφέρει ακόμη να πλουτίσεις όπως ήθελες, ή έστω να αποκατασταθείς κάπου σίγουρα κι όπως - όπως να τα βγάζεις πέρα, να μη σε απασχολεί το αύριο τόσο έντονα...

Να πηγαίνεις σε μια δημόσια επιχείρηση κοινής ωφέλειας για υπόθεση σου και να συναντάς ανθρώπους που ήταν συμμαθητές σου, ήταν τελευταίοι στα μαθήματα, δεν συνέχισαν σπουδές και τώρα παραδόξως κατέχουν σπουδαίες θέσεις έως και "διευθυντικές"...

Όπως την παλιά σου συμμαθήτρια...

Αυτή που δεν "έπαιρνε τα γράμματα" όπως συμφωνούσανε ματαξύ τους οι καθηγητές, τότε που εσύ ήσουν πρώτος στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου...

Αυτή που τη βοηθούσες αρκετές φορές στα μαθηματικά, της έλυνες ασκήσεις φυσικής και της ψυθίριζες μερικές ιδέες να γράψει μια υποτυπώδη έκθεση, ενώ έγραφες μερικές σελίδες ασταμάτητα, που θα διαβάζονταν μετά στην τάξη ως υπόδειγμα γραπτού...

Αυτή που χάρη σε σένα τελείωσε το σχολείο και πήρε απολυτήριο...

Τώρα αυτή έφτασε να είναι προϊστάμενη μιας ΔΕΚΟ αν και ΔΕ, δεν αναγνωρίζει τη συνεισφορά σου στη ζωή της, μα σε εγκαλεί κιόλας γιατί "δεν είσαι συνεπής στους λογαριασμούς σου"...

Λογαριασμοί υπέρογκοι, που δεν θα πάνε για το κοινό καλό, μάλλον για τον υπερβολικό μισθό και το προκλητικό εφάπαξ της κυράς και των όμοιων της θα πάνε..

Που απολάμβαναν για 3 δεκαετίες τώρα όσα δεν μπορούσες εσύ και σου έστελναν τον λογαριασμό, τότε τους προλάβαινες μα έγιανν όλο και πιο αχόρταγοι και θρασείς, βοηθούσαν και οι προστάτες τους αφειδώς σε κάθε "αίτημα" τους κι έφτασε στο τέρμα και την γνωστή σου κρίση του 2009, όταν δεν προλάβαινες πια τις ορέξεις τους...

Και είναι και πολλοί, τόσοι που αν γίνει μια καταγραφή σε όλες τις Υπηρεσίες, πόσοι διορίστηκαν με το ΑΣΕΠ ή άλλου είδους διαγωνισμό και πόσοι με ρουσφέτι θα γελάσει όλη η κοινωνία...

Με το διάβασμα, η επιτυχία στη ζωή δεν είναι βέβαιη...

Μπορείς από τώρα νωρίς να πεις στα παιδιά σου πάρτε τη μεγαλύτερη μπλε ή πράσινη σημαία να την κουνάτε, περνάτε τακτικά για να σας θυμάται από το γραφείο του Άη Μαλακογιάννη προστάτη του ρουσφετιού και σε λίγο θα έχετε βρει εργασία και ανοιχτό δρόμο σταδιοδρομίας...

Πάντα είχες την απορία τι θέλουν όλοι αυτοί που συνωστίζονται σε ουρές σε πολιτικά, βουλευτικά γραφεία ...

Εσύ δεν το έλεγες ποτέ δυνατά, αν και ήξερες, η πραγματικότητα όμως το βοά. Σήμερα 30 χρόνια μετά δεν σκεφτόμαστε: Να τι μας έφερε (μεταξύ άλλων) την καταστροφή;

ΜΙΚΡΗ ΠΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ...

Από κείμενο του Χρήστου Χωμενίδη:

Γεννήθηκαν αμφότεροι στις αρχές της δεκαετίας του '30. Από πατέρα Αθηναίο, «γκάγκαρο», ο Τάκης ο μεγάλος. Λιμπίστηκε τα τσακίρικα μάτια της Σμυρνιάς ο γκάγκαρος χασάπης και την πήρε «και ας μην είχε δεύτερο βρακί». Από πατέρα και μάνα πρόσφυγες ο Τάκης ο μικρός, οι οποίοι -ακόμα κι όταν «η Ελλάς ευημερούσε» όπως κοκορεύονταν οι εκάστοτε πρωθυπουργοί- επέμεναν να τα φέρνουν πολύ δύσκολα βόλτα, μεροδούλι-μεροφάι ...

Κατά τα παιδικά τους χρόνια χώριζαν τους Τάκηδες δύο χιλιόμετρα σκάρτα πλην άβυσσος κοινωνική. Στην πλατεία Γκύζη είχε το κρεοπωλείο του ο γκάγκαρος. Στις εργατικές πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας έμεναν οι πρόσφυγες. Στις ενδιάμεσες αλάνες αντάμωναν κι έπαιζαν μπάλα τα πιτσιρίκια. Κάθε Χριστούγεννα και κάθε Πάσχα, στα τραπεζώματα της κοινής τους γιαγιάς, ο Τάκης του χασάπη εμφανιζόταν με δώρα για τον φτωχό του εξάδελφο. Κοκκίνιζε το προσφυγάκι, έσκυβε το κεφάλι και τραύλιζε «χίλια ευχαριστώ» για τα ταλαιπωρημένα παπούτσια και για τα φθαρμένα παλτά. «Δεν λες που έχουν έναν χρόνο διαφορά και τα αποφόρια του ενός χωρούν στον άλλον;» έβλεπε πάντοτε η γιαγιά τους τη θετική πλευρά.

Την Κατοχή και τα μετέπειτα, ο γκάγκαρος χασάπης κατάφερε να τα περάσει σχεδόν αβρόχοις ποσί. Επρόκειτο για σπάνιο κατόρθωμα να κρατάς ίσες αποστάσεις από τους Χίτες κι από το ΕΑΜ, να καίγεται ο κόσμος γύρω σου κι εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου κι όταν σου πυρπολούν στα Δεκεμβριανά το μαγαζί, να κάνεις τον σταυρό σου και λουφαγμένος μες στο σπίτι σου να περιμένεις στωικά προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα.

Ο μπατζανάκης του ο πρόσφυγας δεν διέθετε παρόμοιες αρετές: Βγήκε από τους πρώτους στο βουνό. Σκοτώθηκε από τους πρώτους. Ο Τάκης ο μικρός έμεινε ορφανός. «Αλλά και να 'χε ζήσει ο μπαμπάς σου» του έλεγε μια μέρα ο χασάπης «τι χαΐρι θα 'χατε δει; Στα Μακρονήσια θα τραβιότανε ή στις Τασκένδες, αίμα θα φτύνατε οικογενειακώς... Ενώ τώρα η δράση του έχει σχεδόν ξεχαστεί. Ουδέν κακόν λοιπόν αμιγές καλού ...».

Διόλου δεν είχε ξεχαστεί η δράση του. Τελειώνοντας με τα χίλια ζόρια το Γυμνάσιο, ο Τάκης ο μικρός διεπίστωσε πως το όνομα του μπαμπά του τον βάραινε. Αν ήθελε να συνεχίσει σπουδές -σιγά μην αποτολμούσε τέτοιο όνειρο-, αν ήθελε να διοριστεί κλητήρας ή να αποκτήσει έστω άδεια μικροπωλητή, έπρεπε να υπογράψει ένα μάτσο χαρτιά ότι «αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας τον κομμουνισμόν και τας παραφυάδας αυτού» ... Δεν είχε την παραμικρή σκασίλα ο Τάκης ο μικρός για τον κομμουνισμό. Ένιωθε όμως πως στην ουσία του ζητούσαν να αποκηρύξει τον πατέρα του. Τους έριξε δυο μούντζες και με ό,τι λεφτά είχε και δεν είχε, έβγαλε ένα εισιτήριο τρίτης θέσης. Στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού δεν τον περίμενε κανείς. Μα ήταν δεκαεννιά χρονών: Το χέρι του έστυβε την πέτρα, το καυλί του την τρυπούσε.

Ο Τάκης ο μεγάλος κατάφερε με τον βούρδουλα του πατέρα του και ας μην τα 'παιρνε και πολύ τα γράμματα να τελειώσει το Πανεπιστήμιο Πειραιά - «Βιομηχανική Σχολή» το έλεγαν τότε. «Δεν θα σε χαραμίσω στις νεφραμιές και τις συκωταριές, επιστήμονα άνθρωπο!» του ανακοίνωσε όλος καμάρι ο χασάπης μόλις είδε το πτυχίο. Και με τη μεσολάβηση ενός βουλευτή -στον οποίον εδώ και χρόνια προμήθευε τις καλύτερες νεφραμιές και συκωταριές- τον διόρισε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών. Του έραψε δυο κοστούμια και του έδωσε την ευχή του.

Στιγμιότυπα από τις ζωές του θείου Τάκη και του θείου Τάκη:
1955. Ο Τάκης ο μεγάλος, ο γκάγκαρος, αρραβωνιάζεται τη Βούλα, θυγατέρα ταξιάρχου. Εγκαθίσταται στο προικώον, στη Νεάπολη Εξαρχείων και αγοράζει με τις αποταμιεύσεις του ηλεκτρικό ψυγείο. Για την ηλεκτρική κουζίνα βάζει γραμμάτια.

1956. Ο Τάκης ο μικρός κοιμάται σε ένα ημιυπόγειο στην Αστόρια μαζί με τρεις ακόμα μετανάστες. Κάθε πρωί, αξημέρωτα, ξεκινάει για το Μανχάταν. Επί δώδεκα ώρες σπρώχνει ένα καροτσάκι με πρέτζελ, αλατισμένα κουλούρια. Τα μεσημέρια κάνει είκοσι λεπτά διάλειμμα, κολατσίζει στην είσοδο του Σέντραλ Παρκ. Επίσης, κατουράει πίσω από τον ίδιο πάντα θάμνο.

1958. Ο Τάκης ο μεγάλος φωτογραφίζεται με την πρωτότοκη κόρη του, με φόντο τα περιστέρια της πλατείας Συντάγματος. Ο Τάκης ο μικρός ερωτεύεται μιαν εβραιοπούλα πολωνικής καταγωγής, εργάτρια σε υφαντουργείο. Παραμερίζουν τις θρησκευτικές προκαταλήψεις τους και κλέβονται.

1962. Ο Τάκης ο μεγάλος δίνει το προικώον αντιπαροχή και αποκτά αυτοκίνητο. Ι.Χ. Ο Τάκης ο μικρός πουλάει το καρότσι και την άδεια του κουλουρά και μπαίνει συνέταιρος σε ένα σουβλατζίδικο στην Αστόρια. Την 25η Μαρτίου, ο γιος του παρελαύνει στην Πέμπτη Λεωφόρο ντυμένος τσολιαδάκι.

1970. Ο Τάκης ο μεγάλος ακούει κεκλεισμένων των θυρών τις ελληνικές εκπομπές του BBC και της Deutche Welle αλλά στο υπουργείο αποκαλεί τη Χούντα «Επανάσταση». Παραμερίζοντας τους τελευταίους του ενδοιασμούς, εκφωνεί ενώπιον του προσωπικού τον πανηγυρικό της 21ης Απριλίου. Έπειτα από δυο εβδομάδες, προάγεται σε Γενικό Διευθυντή.

1971. Ο Τάκης ο μικρός πηγαίνει σε συνεστίαση του ΠΑΚ Νέας Υόρκης και βλέπει τον Ανδρέα Παπανδρέου να βροντάει και να αστράφτει, μην αποκλείοντας το αντάρτικο εναντίον των Συνταγματαρχών. Εντυπωσιάζεται μεν, φτύνει δε τον κόρφο του που δεν έχει πια κανένα πάρε-δώσε, καμιά εξάρτηση από την Ελλάδα.

1976. Στην αγωνία του να ξεπλύνει τη ρετσινιά του συνεργάτη της Χούντας, ο Τάκης ο μεγάλος γράφεται στο Πασόκ. Ακόμα κι όσοι θυμούνται το παρελθόν του, τον αντιμετωπίζουν με κατανόηση. Κυρίως επειδή είναι υποδειγματικός υπάλληλος και εξαιρετικός κύριος. Εάν ήθελε εξάλλου -σκέφτονται- να επωφεληθεί προσωπικά, θα πήγαινε στη Νέα Δημοκρατία κι όχι στο «Κίνημα» του 13%...

1979. Ύστερα από τριάντα χρόνια, ο Τάκης ο μικρός επιστρέφει συν γυναιξί και τέκνοις στην Ελλάδα, για διακοπές, και συναντιέται με τους συγγενείς του. Οι θυγατέρες του Τάκη του μεγάλου βρίσκουν τους τρεις ελληνοαμερικάνους ξαδέλφους τους «καράβλαχους». Θαμπώνονται όμως από την καμπάνα στον Αστέρα, όπου έχει καταλύσει η οικογένεια του θείου τους. «Για κοίτα πού πηγαίνουν τα λεφτά ...» λένε πικρόχολα.

1985. Παρά τις υποσχέσεις που του είχαν δοθεί, ο Τάκης ο μεγάλος δεν περιλαμβάνεται τελικά στα ψηφοδέλτια του Πασόκ. Η απογοήτευσή του είναι τέτοια ώστε -σε συνδυασμό με την κρίση μέσης ηλικίας- τον ρίχνει σε κατάθλιψη. Για να το ξεπεράσει, ερωτεύεται μια νεαρή δακτυλογράφο κι εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία. Μέσα στους επόμενους έξι μήνες, πηγαίνει σε περισσότερα μπουζούκια και πολυτελή εστιατόρια από ό,τι σε όλη την προηγούμενη ζωή του. Φωτογραφίζεται, στο τσακίρ κέφι, με τον Σταμάτη Κόκοτα από πάνω του να του κρατάει το μικρόφωνο για να τραγουδήσει «μου 'φαγες όλα τα δακτυλίδια ...».

1988. Ο Τάκης ο μικρός παθιάζεται με την υποψηφιότητα του Μάικλ Ντουκάκις για την Προεδρία. Τα τρία εστιατόρια που έχει πλέον -στην Αστόρια και στο Λονγκ Άιλαντ- του δίνουν τη δυνατότητα να την υποστηρίξει και οικονομικά, με το ποσό των πενήντα χιλιάδων δολαρίων. Η ήττα του Ντουκάκις τον πικραίνει βαθύτατα. Είναι περήφανος ωστόσο που έκανε το πατριωτικό του καθήκον, καθώς και το κομμάτι του στην ομογένεια.

1992. Ο Τάκης ο μεγάλος παθαίνει έμφραγμα και σώζεται στο παραπέντε. Επιστρέφει με την ουρά στα σκέλια στην οικογένειά του. Η σύζυγός του Βούλα τον δέχεται με ανοιχτές αγκάλες. Δεν θα περάσει όμως ούτε μια μέρα εφεξής δίχως να του υπενθυμίσει τα «ρεζιλίκια» του. Το εφάπαξ -εννοείται- από το υπουργείο κατατίθεται σε δικό της λογαριασμό. 

1996. Ο τελευταίος γιος του Τάκη του μικρού σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό. «Ό,τι παιδί αποκτήσετε» προστάζει τους δυο άλλους μετά την κηδεία «θα το βαφτίσετε Γιώργο. Ή έστω Γεωργία ...». Σχεδόν αμέσως συνειδητοποιεί το μάταιον του πράγματος. «Τι νόημα έχει; Βγάλτε τα παιδιά σας όπως θέλετε, ζωή να έχουν!».

2004. Ο Τάκης ο μικρός έρχεται στην Αθήνα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες μαζί με τη δεκαμελή του πλέον οικογένεια. Μαγεύεται, τον πιάνει νοσταλγία. Σκέφτεται να αγοράσει ένα σπίτι, παραθαλάσσιο, για να περνάει τα καλοκαίρια, να βελτιώνουν και τα εγγονάκια του τα ελληνικά τους. Όταν μαθαίνει τις τιμές των ακινήτων, του σηκώνεται η τρίχα. «Και δεν παίρνω ένα φλατ με θέα στο Σέντραλ Παρκ;» λέει.

Ιούλιος 2013. Ο Τάκης ο μεγάλος πάει κρυφά από τη γυναίκα και τις κόρες του στο Ιντερκοντινένταλ, να βρει τον εξάδελφό του. Συναντιούνται στο μπαρ πλάι στην πισίνα - ο Τάκης ο μεγάλος φοράει κοστούμι ενώ ο Τάκης ο μικρός καναρινί μαγιό, η εικόνα που παρουσιάζουν είναι κωμική. Του περιγράφει το χάλι της Ελλάδας και τη δική του την κατάντια. «Η σύνταξή μου έχει πέσει στο μισό, δεν έχω πια να δώσω χαρτζιλίκι στα εγγόνια μου. Το εφάπαξ έγινε προίκα για τις θυγατέρες μου - χωρίσανε κι οι δύο, οι γαϊδούρες! Ζούμε με ένα χιλιάρικο σκάρτο τον μήνα ...».

Δεν χρειάζεται να προχωρήσει - ο Τάκης ο μικρός έχει καταλάβει. Βγάζει απ' το δερμάτινο τσαντάκι το μπλοκ του και του κόβει επιταγή, δέκα χιλιάδες δολάρια. «Δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να στα επιστρέψω ...». «Μα δεν στα δίνω δάνειο. Είναι το "ευχαριστώ" για τα ρούχα και τα παιχνίδια που μου χάριζες όταν ήμασταν παιδιά ...». Ο Τάκης ο μεγάλος αρχίζει τότε να κλαίει γοερά, ο Τάκης ο μικρός τού παραγγέλνει ένα ουίσκι διπλό, μπας και τον συνεφέρει.

«Πού τα σκατώσαμε, βρε ξάδελφε; Πώς καταντήσαμε έτσι;». «Περάσατε όμως και μπέικα ...».

«Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα! Εσύ έριξες μαύρη πέτρα πίσω σου και πρόκοψες ...».

«Μπα, τυχερός στάθηκα. Θα μπορούσαν να έχουν έρθει τα πράγματα ανάποδα. Δεν μετανάστευσα εξάλλου με τη θέλησή μου - κλωτσηδόν έφυγα ...».

«Δεν βαριέσαι» αμπελοφιλοσοφεί ο Τάκης ο μεγάλος. «Κάποιοι άνθρωποι είναι πουλιά και κάποιοι άλλοι δέντρα ...». «Όλοι οι άνθρωποι δέντρα γεννιούνται» τον διορθώνει ο Τάκης ο μικρός. «Μερικοί απλώς, βγάζουν στην πορεία φτερά».

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΤΟ ΠΙΘΑΡΙ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική κωμωδία από το 1962, σε σενάριο - σκηνοθεσία Δημήτρη Σκλάβου από μια ιστορία του Μποστ.

Δύο φίλοι που δουλεύουν στην οικοδομή, βρίσκουν ένα πιθάρι γεμάτο με λίρες.

Συμβαίνουν όμως διάφορα γεγονότα και δε μπορούν να τις χαλάσουν για να φτιάξουν τη ζωή τους...

ΑΠΕΤΥΧΕΣ;

Η λ'εξη "αποτυχία" μας τρομάζει όλους επειδή από την γέννηση μας εκπαιδευτήκαμε να μας τρομάζει!

Δεν θέλουμε να την ακούμε, ούτε να τη συναντάμε στη ζωή μας. Ακόμη και η οικονομικοκοινωνική κρίση που βιώνουμε συναρτάται με την αποτυχία της "ιδεολογίας των επιτυχιών", μέσω του λαδώματος και του μέσου, που εξέθρεψε το πολιτικό σύστημα.

Κάθε αποτυχία κοστίζει αφάνταστα στα ευαίσθητα άτομα. Το "είμαι ένας αποτυχημένος" σφηνώνεται στο μυαλό ιδίως των νέων εκπέμποντας αρνητικά μηνύματα. Η αρνητική στάση απέναντι στη ζωή δεν αργεί να γίνει τρόπος ζωής.

Η νοοτροπία αυτή είναι διάχυτη στην Ελληνική κοινωνία. Εκτρέφεται έμμεσα κι από το εκπ/κό σύστημα. Η βαθμοθηρία, για παράδειγμα, και η πάση θυσία πρωτιά είναι αυτοσκοπός. Δεν αποτελεί προσπάθεια για ανταμοιβή - επιτυχία που να ανταποκρίνεται σε μια εις βάθος πραγματική γνώση. Η δε ευγενής άμιλλα των γονιών περιορίζεται στην κατακριτική στάση απέναντι των εκπ/κών:

- Γιατί βάλατε μεγαλύτερο βαθμό στον άλλο;

Ελάχιστοι γονείς προετοιμάζουν τα παιδιά τους και για τις ήττες της ζωής. Έτσι η οποιασδήποτε αποτυχία των παιδιών θεωρείται ως δική τους, έχει δε άμεση επίπτωση  στο κύρος, στο prestige, στην κοινωνική τους θέση. Οι γονείς αισθάνονται λίγο πολύ ταπεινωμένοι, επειδή πιστεύουν ότι απέτυχαν οι ίδιοι.

Κι όμως αγνοούν ηθελημένα ότι το κάθε άτομο αποτελεί ξεχωριστή προσωπικότητα που αντιδρά διαφορετικά. Έτσι όμως δεν χαλυβδώνονται χαρακτήρες, δεν δίνονται πρωτοβουλίες για "σωστό ή λάθος", δεν εξωθούνται τα παιδιά σε ριψοκίνδυνες εμπειρίες που είναι νόμος της φύσης. Απλά, σε περίπτωση αποτυχίας, το πρώτο που θα ακουστεί είναι:

- Αυτό δεν το περιμέναμε από σένα...

Στην πραγμαιτκότητα η ζωή μας βρίθει αποτυχιών. Που ή μας εγκλωβίζουν σε φτηνές και μελαγχολικές καταστάσεις, ή μας οδηγούν σε ανούσιες δικαιολογίες, ώστε να μην υπάρξει περαιτέρω προσπάθεια.

Κι όμως, οποιοδήποτε "επιτυχημένο" κι αν ρωτήσουμε για τις επιτυχίες του, θα μας πει πως η επιτυχία είναι το άθροισμα δεκάδων ή και εκατοντάδων αποτυχιών του!

Για τον Γάλλο συγγραφέα Μαρσέλ Προυστ, όπως δεν υπάρχει εύκολη επιτυχία,  έτσι δεν υπάρχουν και οριστικές αποτυχίες. Εννοεί προφανώς ότι τίποτε δεν είναι εύκολο στη ζωή, αλλά και καμιά αποτυχία δεν είναι απόλυτη. Οι καιροί και οι ευκαιρίες αλλάζουν, όπως και οι καταστάσεις. Το θέμα είναι να μην το βάζουμε κάτω. Συνεχίζουμε την προσπάθεια, αφού ο επιμένων νικά στο τέλος. Η επιτυχία στο κάτω κάτω κατά 80% είναι επίμονη και επίπονη δουλειά και μόνο κατά 20% είναι θέμα ευφυΐας ή τύχης.

Υπάρχει τρόπος να μεταβάλουμε μια αποτυχία σε επιτυχία; Ναι, αν δεν χάσουμε τον ακρογωνιαίο λίθο της ζωής που είναι ο ενθουσιασμός μας γι' αυτήν. Το δυνατό στρεσάρισμα που μας κυριεύει συνήθως όταν η πρώτη αποτυχία χτυπήσει την πόρτα μας, μας πιέζει να κλειστούμε στο καβούκι μας. Με κίνδυνο την απώλεια της αυτοπεποίθησής μας και την πρόκληση πολλών ψυχοσωματικών προβλημάτων υγείας.

Τα πάντα στη ζωή είναι διαχειρίσιμα. Και η αποτυχία μπορεί τελικά να αποβεί προς όφελός μας.

Πώς; Η εμπειρία λέει πως:

• Κάθε προσωπική ατυχία δεν ταυτίζεται με "αποτυχία". Απλά θεωρείται μια μικρή ανάπαυλα στον δρόμο της ζωής. Είναι αλήθεια ότι συναισθηματικά μια οποιαδήποτε αποτυχία μάς προκαλεί την αίσθηση ολοσχερούς καταστροφής. Η οποία επιτείνεται, όταν χάσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Κι όμως κάθε αποτυχία αν μελετηθεί προσεκτικά, ψύχραιμα κι αν λάβουμε υπόψη όλες τις παραμέτρους της (προετοιμασία, συγκυρίες, ψυχική διάθεση, ατυχίες κ.ά.), αποτελεί ένα ισχυρό θετικό μάθημα για το επόμενο βήμα μας.
• Μια αποτυχία οφείλεται πολλές φορές στις "στρεβλές" εκτιμήσεις/υποτιμήσεις των ικανοτήτων μας. Συμβαίνει πχ οι στόχοι που θέτουμε να είναι υψηλότεροι από τις δυνατότητές μας. Σ' αυτό συντελούν και αρκετοί γονείς που προσδοκούν από τα παιδιά τους τα αδύνατα. Παράδειγμα τα επαγγέλματα που οι ίδιοι θα ευχόντουσαν για τον εαυτό τους τα προβάλλουν στα παιδιά τους. Λάθος, γιατί άλλες είναι οι δυνατότητες των παιδιών και σε άλλες εποχές ζουν αυτά. Η επιδίωξη της τελειοθηρίας με ψευδείς μάλιστα αυταπάτες, οδηγεί στον παραλογισμό και όχι σπάνια στην αυτοκτονία ενός παιδιού.
• Κάθε αποτυχία έχει τις αιτίες της που μόνοι μας θα ανακαλύψουμε. Πιθανόν ορισμένες αποτυχίες να προκαλούνται από την ίδια αιτία: παράδειγμα, ο μη ικανοποιητικός χρόνος προετοιμασίας, ο επιπόλαιος σχεδιασμός μελέτης (στις εξετάσεις) κ.ά.. Ή, το ότι δεν ζητήσαμε έγκαιρα τη βοήθεια που χρειαζόμασταν από το κατάλληλο άτομο.
  Αποφεύγουμε την αυτογνωσία, διότι νομίζουμε πως η αιτία της αποτυχίας μας προέρχεται από έξω. Από τους άλλους. Για να διδαχθούμε από τα λάθη μας, οφείλουμε να δούμε πού σφάλαμε εμείς. Δεν φοβόμαστε να αντικρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε την όποια αλήθεια ανακαλύψουμε. Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Τίποτε δεν είναι και δε μένει το ίδιο στη ζωή. Παρακάμπτουμε ορισμένους τομείς όπου η αποτυχία είναι επαναλαμβανόμενη. Υπάρχουν πχ μαθηματικές ή λογοτεχνικές ιδιοφυΐες που δεν έχουν καμιά σχέση με τον αθλητισμό κι έχουν χάλια κοινωνικές σχέσεις... 
• Μια αποτυχία δεν μας καθιστά χαμένους. Είμαστε πραγματικά χαμένοι, μόνον όταν αποφασίζουμε να μη ξαναδοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας. Εξάλλου, αποτυχία δεν είναι να πέφτεις. Αποτυχία είναι να μη προσπαθείς να ξανασηκωθείς.
  Υπάρχει ένα παραδοξολόγημα που λέει ότι "η αποτυχία είναι ό,τι καλύτερο για τη δημιουργικότητα". Απλά χρειάζεται θάρρος να συζητήσουμε και να ανακαλύψουμε τα πράγματα που προσφέρει η άλλη πλευρά της. Αυτή του "Ουδέν κακόν αμιγές καλού"...

ΜΟΥ ΧΡΩΣΤOYΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΑ...

"Σοκ" έχει προκαλέσει για άλλη μια φορά η αποκάλυψη του διπλού φονικού στην Εύβοια από τον 23χρονο Πακιστανό κηπουρό. Από την πρώτη στιγμή οι υποψίες των αξιωματικών της ασφάλειας στράφηκαν στον 23χρονο Πακιστανό που εργαζόταν για το γυναικολόγο και τη σύζυγό του, στη βίλα του Αλιβερίου.

«Τους σκότωσα γιατί μου χρωστούσαν. Έλιωσα με μια πέτρα το κεφάλι της γυναίκας και κάρφωσα ένα ξύλινο κοντάρι στο λαιμό του γιατρού...» είναι μερικά από τα λόγια που ψέλλισε στους άνδρες της Ασφάλειας ο 23χρονος αλλοδαπός με απόλυτη κυνικότητα...

Ξένο "εργάτη" θέλανε, έ;

Δεν υπάρχε ένας φτωχός Έλληνας κηπουρός ή αγρότης στην περιοχή τους να τον πάρουν στη δουλειά, έ;

Και να ήταν οι μόνοι που έτυχε να πληρώσουν το ζωτικό λάθος τους. Όλο και συχνότερα τέτοια θα διαβάζουμε, αν δημοσιεύονται...

Κάθε μέρα και ένα άγριο έγκλημα, κάθε μέρα κι ένας τυχαίος πολίτης υποψήφιο θύμα. Η φρίκη κυκλοφορεί ανεμπόδιστα στην χώρα, κάνοντας τη ζωή πολύ δύσκολη. Δυσκολότερη κι από τις περικοπές στους μισθούς ή τους φόρους.

Και πόσοι άλλοι ευαισθητούληδες θα βρεθούν στην θέση τους, αυριανά θύματα κάποιου αγνώμονα ευεργετηθέντα αλλοδαπού.

Παρασυρμένοι από κολλημένους ιδεολόγους του τύπου "χώρες χωρίς σύνορα" και ουτοπικής ειρηνικής συνύπαρξης - συμβίωσης όλως των λαών του κόσμου με τις τόσο διαφορετικές  κι ασύμβατες μεταξύ τους κουλτούρες.

Ποιός τους είπε οτι ο αδέσποτος δήθεν "κατατρεγμένος" νεαρός χωρίς όνομα και χαρτιά που περιφέρεται ανά τον κόσμο γλεντώντας την ελευθερία που για αδιάφορους για μας λόγους στερήθηκε στον τόπο του, είχε την παραμικρή διάθεση για δουλειά;

Εύκολο χρήμα για τη ζωή του ήθελε μόνο και το πήρε αδίστακτα όποτε το βρήκε...
Κάντε τώρα μια βόλτα στην περιοχή σας μόνο και δοκιμάστε να μετρήσετε πόσοι τέτοιοι ανεξαρτήτως εθνικότητας και χρώματος με ζωώδη συνείδηση και κοινωνικοποίηση αγέλης ή φυλακής ή ισλαμιστικού σχολείου, υπάρχουν και νομίζουν πως "τους χρωστούμε"τη μιζέρια της ζωής τους...

Οι λαθραίοι αλωνίζουν και το ξοφλημένο κατεστημένο της δήθεν πολιτικής ορθότητας ασχολείται με τις αντιρατσιστικές μπούρδες. Οι φυλακές μας, ακόμα και στα χάλια που είναι, μοιάζουν με ξενοδοχείο για αυτά τα άτομα, στέγη και τζάμπα φαγητό 3 φορές ημερησίως...

Σύλληψη - σύντομη κράτηση - πακετάρισμα κι απέλαση -επιστροφή στη  χώρα προέλευσης ή αλλιώς αν δεν του δεχτεί πίσω, ομαδικό φούντο στον πάτο μιας διεθνούς θάλασσας κι ας σκούζουν οι βαλτοί ξένοι "παρατηρητές". Που πανεύκολα μπαίνουν στη θέση τους, αν τους θυμίσουμε τα δικά τους (οι αραπάδες και οι λατίνοι για τους αμερικάνους, οι εβραίοι για τους γερμανούς, οι ινδοί - πακιστανοί για τους άγγλους, κλπ)...

ΑΓΡΥΠΝΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία Νίκου Γραμματικού από το 2005. Με δύο κρατικά βραβεία ποιότητας στις αποσκευές της (Α' Ανδρικού Ρόλου και Δεύτερο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας).

Δύο αδέρφια, δύο διαφορετικές ζωές.

Ο Ανδρέας είναι άνθρωπος της νύχτας, διεφθαρμένος αστυνομικός, μπλεγμένος από χρόνια με τον υπόκοσμο. Ο Νίκος ο μικρότερος από τους δύο, εγκατέλειψε την οικογένειά του και τις σπουδές ιατρικής για να γίνει παπάς.

Δέκα χρόνια μετά την τελευταία τους συνάντηση, ο Ανδρέας και ο Νίκος θα βρεθούν και πάλι μαζί και θα περάσουν την πιο κρίσιμη νύχτα της ζωής τους. Η γυναίκα του Ανδρέα βρίσκεται στην εντατική, τραυματισμένη όπως όλοι λένε από το όπλο του άντρα της. Τώρα ο Νίκος πρέπει να επιλέξει αν θα βοηθήσει τον αδερφό του να φύγει από την Ελλάδα ή αν θα τον παραδώσει στις αρχές. Τη βραδιά της Ανάστασης οι δύο άντρες θα ξαγρυπνήσουν και θα προσπαθήσουν να καλύψουν τον χαμένο χρόνο.

Αρκεί όμως ένα βράδυ για να λύσουν τις διαφορές του παρελθόντος; Κι αν ναι, πόσο εύκολα μπορούν να ξεφύγουν από τον λαβύρινθο αυτής της πόλης;

ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΖΩΗ...

Το χρήμα ή παράς εδώ, είναι ουδέτερο. Ούτε καλό ούτε κακό. Δεν έχει πατρίδα ούτε ιδεολογία. Δεν έχει χρώμα, γλώσσα, θρησκεία, οσμή. Όμως οι λάτρεις του διψούνε να το αποκτήσουν. Το οσφραίνονται από χιλιόμετρα και εξαφανίζουν άτομα, λαούς και χώρες, για χάρη του.

Αυτός που πιστεύει ότι το χρήμα μπορεί να κάνει τα πάντα, μπορεί να κάνει τα πάντα για το χρήμα..(Βενιαμίν Φραγκλίνος)

Άλλοτε με δήθεν "επενδύσεις" κι άλλοτε με πόλεμο. Κλασικός, θρησκευτικός ή οικονομικός, δεν υπάρχει κανένας πόλεμος που να μην εστιάζεται στο χρήμα.

Αυτό παραμερίζει ηθικές, αναστολές, συναισθήματα, λογικές και δίκαια. Αυτό δημιουργεί μαφίες, πολυεθνικές, τραστ, συντεχνίες, συμμαχίες, καρτέλ

Δύσκολη παραμένει η έντιμη και με πολύ μόχθο απόκτηση του κι ακόμη δυσκολότερη  η σωστή χρήση του. Οποιος το αποκτά με αίμα και ιδρώτα, ξέρει την τιμή του. Όποιος το κληρονομεί ή το αποκτά παράνομα, το ξοδεύει και απερίσκεπτα. Αποτελεί δέλεαρ για ευκολότερη ζωή, γι' αυτό πολλές φορές είναι κίνητρο για εγκληματικές συμπεριφορές.

Ο πόθος για την απόκτησή του διαμορφώνει ανάλογα πρότυπα. Όπως του αδίστακτου "σπαγγοραμένου" εμπόρου Σάιλοκ κάποτε ή του σημερινού πλουτοκράτη - τραπεζίτη - μαφιόζου που ποδηγετεί κυβερνήσεις και χώρες.

Η ιεράρχηση του χρήματος στη ζωή κάθε ανθρώπου, του προσδίδει την ανάλογη αξία, ενασχόληση και αφοσίωση σκοπού. Το περίεργο όμως που συμβαίνει με το χρήμα είναι ότι όσο πιο μεγάλη σημασία δίνουν οι άνθρωποι στη σύγκριση των εισοδημάτων τους, τόσο χαμηλότερο βαθμό ικανοποίησης έχουν σε διάφορους δείκτες, όπως της ευτυχίας, ευεξίας κι απόλαυσης της ζωής. Κι αυτό επειδή το χρήμα, εκτός από τη φαινομενική άνεση, προσφέρει στον κάτοχό του την αγωνία και το άγχος της διατήρησης, της επαύξησής ή της απώλειάς του με συνέπεια την απομόνωση και τον εγκλωβισμό του κατόχου του στο κάστρο του φόβου. Θυσιάζονται γι' αυτό παλιές φιλίες ή αγαπημένα πρόσωπα για να αποκτηθούν νέα...

Το χρήμα μεταβάλλει τον ανθρώπινο χαρακτήρα. Κάνει τις ανθρώπινες συνειδήσεις εύκαμπτες. Κι αν μεν ο κάτοχός του είναι μια ολοκληρωμένη και ισχυρή προσωπικότητα, ίσως τον κάνει καλύτερο. Υπάρχουν πολλοί "μεγιστάνες του πλούτου" σήμερα που μέσω Ιδρυμάτων προσφέρουν στον κόσμο. Κατά τον μεγάλο Αμερικανό βιομήχανο αυτοκινήτων Henry Ford ο μεγαλύτερος στόχος του πλούτου δεν είναι η απόκτηση κι άλλου χρήματος, αλλά μέσω αυτού η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων...
Όμως συχνότερο είναι το φαινόμενο ένας πλουτοκράτης να γίνεται χειρότερος, όταν στη ζωή του έχει ως πρώτο σύμβουλο την απληστία (την επ' άπειρο απόκτηση χρημάτων). Έτσι γίνεται αυτός υπηρέτης του χρήματος και αυτό δυνάστης του...

Μια από τις σύγχρονες παράνομες δραστηριότητες, αν και νομιμοφανής, είναι το ξέπλυμα μέσω διαδάλου τραπεζών ή εξωχώριων εταιριών, του λεγόμενου "μαύρου" χρήματος, του σκοτεινής δηλαδή προέλευσης. Υπάρχουν κρατίδια/πλυντήρια που αποτελούν και φορολογικούς "παραδείσους" για το διεθνές έγκλημα.

Μοναχός του ο οικονομικός πλούτος δεν είναι το κλειδί της ανθρώπινης ευτυχίας. Αυτή βρίσκεται μάλλον στο "κοινωνικό κεφάλαιο" που διαθέτει ο καθένας μας. Όχι στο "καταθετικό" των τραπεζών ή των οικονομικών δραστηριοτήτων του. Έτσι, η οικογένεια, η εργασία, τα παιδιά, η επικοινωνία, η υγεία, οι συγγενείς, οι κοινωνικές μας σχέσεις, η προσφορά στους άλλους, είναι μερικοί από τους καθοριστικούς παράγοντες της αληθινής ευτυχίας. Περισσότερα χρήματα δεν σημαίνουν κατ' ανάγκη περισσότερη ευτυχία.

Σίγουρα μας χρειάζεται ένα επίπεδο οικονομικής δύναμης για την εκπλήρωση των βασικών μας αναγκών. Όμως αυτό, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, δεν είναι υψηλό.

Στην ουσία, είμαστε πλούσιοι μέσα απ' αυτό που δίνουμε και φτωχοί μέσα απ' αυτό που αρνιόμαστε...

Η ΦΑΙΝΟΜΕΝΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΑΝ...

Αποτελείς κι εσύ μέρος του διεφθαρμένου και νοσηρού πολιτικού συστήματος...
Κερδίζεις πολύ περισσότερα απ' όσα πληρώνεις στην άδικη, αποτρόπαιη και αντιδημοκρατική φορολογία που έχει δικτατορικά επιβληθεί στους Έλληνες....

Είσαι γόνος πολιτικού τζακιού ή εφοπλιστικής / εργολαβικής οικογένειας...

Λειτουργείς ως χειροκροτητής και υποτακτικός της νέας τάξης πραγμάτων...

Είσαι παντελώς ηλίθιος...

Διαφορετικά από τη στιγμή που η βάση της πυραμίδας των ανθρώπινων αναγκών βιάζεται συστηματικά και ο άνθρωπος στερείται όλα όσα τον προσδιόριζουν ως άνθρωπο, τότε φίλες και φίλοι, η ζωή δεν...

Και από τη στιγμή που "η ζωή δεν..." αυτοί που εξακολουθούν να επιβιώνουν σ΄ένα τέτοιο πλαίσιο παύουν να είναι άνθρωποι ή επαναστατούν...

Τελικά, εμείς σε ποια κατηγορία ανήκουμε;

ΑΠΟΤΥΧΙΑ;

Το ότι απέτυχα δε σημαίνει ότι είμαι αποτυχία.
Απλώς σημαίνει ότι δεν πέτυχα ακόμη.

Αποτυχία δε σημαίνει ότι δεν ολοκλήρωσα κάτι.
Σημαίνει ότι έμαθα κάτι.

Αποτυχία δε σημαίνει ότι ντροπιάστηκα.
Σημαίνει ότι τόλμησα να δοκιμάσω.

Αποτυχία δε σημαίνει ότι σπατάλησα τη ζωή μου.
Σημαίνει όμως ότι έχω ένα καλό λόγο για να ξαναρχίσω.

Αποτυχία δε σημαίνει ότι θα πρέπει να τα παρατήσω.
Σημαίνει ότι πρέπει να κάνω ακόμα σκληρότερη προσπάθεια.

Αποτυχία δε σημαίνει ότι δε θα τα καταφέρω ποτέ μου.
Σημαίνει ότι χρειάζομαι περισσότερη υπομονή.

ΜΗ ΣΥΜΒΙΒΑΖΕΣΤΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ, ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΥ...