Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ...

Με την έναρξη άλλης μιας σχολικής χρονιάς, κάποιες σκέψεις που τέτοιες μέρες έρχονται στο νου εδώ και πολλά ενήλικα μου χρόνια.

Στα θρανία ξανά, με τα ίδια ζητούμενα για όλες τις γενιές που πέρασαν από αυτά.

Με ελπίδες, όνειρα, στόχους. Αλλά και με προβλήματα και ανοικτά "μέτωπα" στον τομέα Παιδεία ουκ ολίγα.

Με δεσμεύεις κυβερνώντων για ένα καλύτερο "εκπαιδευτικό αύριο", αλλά και αλλαγές "δίχως τέλος" στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Εδώ και χρόνια όλο και λιγότερα γράμματα και πράματα μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία. Έτσι δεν είναι;

Πηγαίνοντας οι μαθητές αγουροξυπνημένοι κάθε πρωί στα σχολεία κάτι προσδοκούν, κάτι ελπίζουν να ζήσουν κι αυτή τη χρονιά. Oχι τόσα πολλά όμως. Oχι τόσα όσα θα μπορούσε να τους δώσει ο δάσκαλος, η τάξη τους, οι συμμαθητές τους.

Όλο και κάτι μαθαίνουν ανάμεσα στις ώρες των πάντα γεμάτων φροντιστηρίων, τα πρωινά στα σχολεία όταν μένει χρόνος από τις συντεχνιακές απεργίες της στρατιάς των εκπαιδευτικών και τις υποκινούμενες μαθητικές καταλήψεις. Η πρώτη 24ωρη απεργία έχει ήδη εξαγγελθεί με τις συνήθεις φανφάρες, όλες στο όνομα και για λογαριασμό της ταλαιπωρημένης "Παιδείας"... 

Με καθηγητές που (όχι όλοι, κάποιοι μεμονωμένοι προσφέρουν στην παιδεία, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία που έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι με τους περισσότερους να κάνουν αγγαρεία) βαριούνται, τρώγονται μεταξύ τους στο γραφείο καθηγητών, οι παλαιότεροι κουρασμένοι σπρώχνουν τα χρόνια μέχρι τη σύνταξη...

Αρκούμενοι να συζητούν για την νεώτερη εγκύκλιο, τον κανονισμό που έτσι προέκυψε σε κάποιον εγκέφαλο του υπουργείου, το επίδομα που κέρδισαν ή έχασαν φέτος, το πότε και πού θα πάνε την επόμενη εκδρομή, το τί τιμωρίες - αποβολές θα μοιράσουν αντί για το πώς θα ανοίξουν διάπλατα τα μυαλά των παιδιών στον αληθινό κόσμο που θα ζήσουν.

Που καιρός κι έμπνευση για εφαρμόσιμη, πρακτική γνώση, κάτι που κάνει όλη την διαφορά στην παραγωγή και στον τρόπο ζωής μετά, τα χρόνια που ακολουθούν το σχολικό απολυτήριο και το όποιο κατοπινό εξειδικευμένο πτυχίο.

Και ούτε κάν ποτέ θα αναρωτηθεί κανείς, για ποιό λόγο γιατί ένα πανέξυπνο 6χρονο παιδάκι που πάει σχολείο κατάντησε σε λίγα χρόνια παπαγαλάκι. Ούτε βέβαια θα περάσει απ' το μυαλό ότι στις αυθόρμητες ερωτήσεις που κάνουν τα μικρά παιδιά συχνότατα απαιτούνται προηγμένες γνώσεις φυσικής και μαθηματικών (πχ αφού 1+ 1= 2, γιατί ένα κύμα κι άλλο ένα κύμα δεν κάνει 2 κύματα); Τέτοιες ερωτήσεις πολλοί  ακάτεχοι "εκπαιδευτικοί" τις προσπερνάνε ως τάχα άτοπες ή άστοχες, το παιδάκι ντρέπεται και δεν ξαναρωτάει. Σχεδόν μονόδρομος μετά η παπαγαλία...

Ας αλλάζουν οι υπουργοί Παιδείας, ας αλλάζουν κάθε τόσο τους νόμους. Όταν υπάρχει ένας δάσκαλος με όρεξη και κέφι, τα παιδιά αποκτούν κι αυτά όρεξη και κέφι για δουλειά. Είτε σε καινούριο σχολείο βρίσκονται είτε σε λυόμενο ή σε τάξεις με ξεχαρβαλωμένα θρανία. Βλέπεις τα μάτια τους να λάμπουν.

Μην περιμένουμε βέβαια να μαθαίνουν τα πάντα στο σχολείο. Εκτός από το σχολείο υπάρχουν και οι γονείς για να εξηγούν και να αναλύουν. Το οικογενειακό περιβάλλον επηρεάζει περισσότερο από όλα τα παιδιά.

Το μεγαλύτερο σχολείο είναι η οικογένεια και ο τρόπος που περνάει τα διαφορά μηνύματα στα παιδιά της.

Αυτή διαιωνίζει τα ήθη και τα έθιμα και τις παραδόσεις της πατρίδας μας.

Αυτή είναι που βάζει σωστά θεμέλια και μαθαίνει τρόπους στα παιδιά,για να βγουν σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία.Στο σχολείο απλά μαθαίνουν πράγματα που δεν διδάσκονται στο σπίτι: μαθηματικά, φυσική, πληροφορική, χημεία, κ.λ.π.

Οι γονείς ας μην κρέμονται στο σχολείο και ας κάνουν κάτι κι αυτοί...

Επιπλέον οι γονείς γνωρίζουνε ότι τα "ήσυχα και υπάκουα" παιδιά του σπιτιού πολλές φορές δείχνουν άλλον εαυτό στο σχολείο;

Να μιλήσουμε για τον "ξερόλα" γονιό που κάνει πολλές φορές με υφάκι και συστάσεις πως να γίνεται το μάθημα;

Να μιλήσουμε για τον γονιό που δεν έρχεται στο σχολείο προκειμένου να σχηματίσει εικόνα για το παιδί του, αλλά για να ασκήσει πιέσεις ώστε να ανεβούν οι βαθμοί στο 4μηνο; Κι άλλα τέτοια που όλοι ξέρουν...

Η κατάσταση είναι κακή, τα λεφτά λίγα, ας δούμε τι απλά βηματάκια μπορούνε να γίνουν να αρχίσουν να αλλάζουν πράγματα.

Με μια αμυδρή ελπίδα πως κάποια πράγματα και καταστάσεις θα αλλάξουν προς το καλύτερο τούτη τη σχολική χρονιά!

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΘΛ(Ι)ΟΙ...

Άθλος είναι και μόνο το γεγονός ότι με δεδομένη την οικονομική κρίση που επιδεινώνεται στην Ελλάδα, οι αθλητές μας καταφέρνουν να συμμετέχουν σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Και όχι μόνο κάποιοι να φτάνουν σε ημιτελικούς και τελικούς στα αθλήματά τους, αλλά και να παίρνουν πρωτιές με χρυσό ή ασημένιο μετάλλιο (Αννα Κορακάκη, Ελ. Πετρούνιας, Σπύρος Γιαννιώτης κ.ά.) και ίσως προστεθούνε κι άλλοι ως τη λήξη των αγώνων.

Πίσω από αυτές τις επιτυχίες κρύβεται το τεράστιο πείσμα των αθλητών μας καθώς και η πίστη σ΄αυτά τα παιδιά των γονιών, των συγγενών και των προπονητών τους. Όσο για τη βαθιά αγάπη τους σε μια ήδη διαλυμένη χώρα που έστω και για λίγο απολαμβάνει μερικές χαρές - νίκες τους, ε, αυτή αποδεικνύεται με την υπεράνθρωπη προσπάθειά τους...

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί αθλητές κατάφεραν να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, αφού ξεπέρασαν μύρια εμπόδια που στήνουν συνήθως άθλιοι ρουσφετοβολεμένοι γραφειοκράτες, διάφοροι απόθανοι "παράγοντες", πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες επιτροπές, φορείς κ.λπ., απλά πληρώνοντας από την τσέπη τους πολλά από αυτά που θα έπρεπε η πολιτεία να είχε φροντίσει να έχουν...

Το πιο περίεργο δε είναι ότι όλοι αυτοί που στήνουν τρικλοποδιές και εμπόδια στην ομαλή εξέλιξη ενός αθλητή ή μιας αθλήτριας, εάν μεν αυτός ή αυτή αποκλειστεί από το άθλημα, τον ή την ρίχνουν στην αφάνεια ή τη δυσμένεια. Αν αντίθετα λάμψει σε κάποια πρώτη θέση, τότε αυτοί οι "επίσημοι" σπεύδουν στα φώτα της δημοσιότητας δίπλα του, για να γευθούν λίγη από τη δόξα του, φωτογραφιζόμενοι ή δίνοντας συνέντευξη μαζί του!

Τέτοια άθλια κουτοπονηριά.

Αυτή η αθλιότητα δεν αποδεικνύει άραγε, πόσο οι πολιτικοί ή οι παράγοντες επιδιώκουν μόνο την αυτοπροβολή τους και όχι το καλό των νέων αθλητών ή του αθλητισμού γενικότερα;

Δεν αποδεικνύει το πόσο η πολιτική θέλει να έχει υποχείριο τον κλασικό αθλητισμό, αλλά να μην πληρώνει εκείνα που απαιτούνται;

Και για ποια άραγε, εθνική υπερηφάνεια μας μιλούν οι ιθύνοντες, όταν οι ανούσιες συγχαρητήριες δηλώσεις τους φανερώνουν την κατεργαριά τους, δηλαδή την ψηφοθηρία;

Το βλέπουμε σε κάθε Ολυμπιάδα που θα επιστρέψει κάποιος/α με μετάλλια, τα ίδια και τα ίδια κάθε φορά.

Πόσο πιο λαϊκίστικη συμπεριφορά πια;

Σε ένα - δυο μήνες το πολύ, δεν θα ασχολείται κανείς...

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ...

Στους παλιούς χρόνους υπήρχε στα χωριά πείνα και ο κόσμος στα μνημόσυνα εκυνηγούσε τα κόλλυβα...

Όταν είχε λοιπόν μνημόσυνο, έτρεχαν οι μεγάλοι, έτρεχαν και οι μικροί και συνερίζονταν ποιος θα προλάβει να πάρει και να φάει τα περισσότερα.

Τα κόλλυβα τότε τα μοίραζε ένας επίτροπος της εκκλησίας, για να μπαίνει μια τάξη. Σ' ένα απ' αυτά τα μνημόσυνα, την ώρα που μοίραζε τα κόλλυβα ο επίτροπος, επλησίασε ένα μικρό παιδί, που φαίνονταν πεινασμένο. Απλώνει τις δύο μικρές παλάμες του ενωμένες μπροστά και λέει του επιτρόπου:

- Δώσε μου, μπάρμπα, κι εμένα κόλλυβα.

- Πήγαινε εκειέ πέρα, του είπε επιτακτικά. Εσύ είσαι μικρός κι έχεις καιρό να φας πολλά κόλλυβα.

Και συνέχισε να δίδει κόλλυβα, μόνο στους μεγάλους...

Πέρασε πολύς καιρός από τότε και μεγάλωσε το παιδί, γίνηκε άντρας και αφού ποτέ δεν έφυγε από το χωριό του, τον έβαλαν μια φορά επίτροπο στην ίδια εκκλησία.

Σ' ένα μνημόσυνο που μοίραζε τα κόλλυβα αυτός, επλησίασε ο παλιός επίτροπος, γέρος τώρα, και του λέει:

- Δώσε μου, μωρέ παιδί μου, κι εμένα κόλλυβα.

Έριξε μια ματιά ο νέος επίτροπος στον παλιό, τον θυμήθηκε και του λέει:

- Έχεις φαωμένα εσύ, μπάρμπα, μπόλικα στον καιρό σου...Άφησε να φάνε εδά και τα κοπέλια!

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

ΤΟ ΚΑΛΛΙΩ (Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΜΑΚΑ)...

Το καημένο το Καλλιώ, πως πικραναστενάζει,
αφού ο μαμάκας που έκανε, ολημερίς φωνάζει:

"Μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, γ@μΩ το π@να@κί@
αφού γυναίκα δε θα βρω, άμα ευκαιρήσεις τράβα μου εσύ μια μ@λ@κι@"

Μπρέ μούσκαρε πως με λαλείς κι ίντα μ' ανακατώνεις,
οψές τα εξήντα πάτησες κι ακόμη θα καυλΩνεις;

"Μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, γ@μΩ το π@να@κί@
αφού γυναίκα δε θα βρω, άμα ευκαιρήσεις τράβα μου εσύ μια μ@λ@κι@"


Στην γειτονιά που μένω, αυτά ακούω από κάποιο σπίτι χρόνια τώρα, όταν κάθομαι στο μπαλκόνι μου.

Πέρα για πέρα αληθινή - δραματική ιστορία αν και δοσμένη επιγραμματικά εδώ, με χιουμοριστικό έμμετρο.

Καημοίς της όποιας μάνας που θα καταλήξει στα γεράματα με έναν τέτοιο γιό, όπως θα φέρει τούμπα η ζωή πρώιμα όνειρα κι επιθυμίες...

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

ΡΟΥΤΙΝΑ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ...

Άλλη μια τρομοκρατική επίθεση στο έδαφος της Ευρώπης.

Άλλη ένα "απροσδόκητο" δήθεν χτύπημα στο κέντρο κάποιας πόλης, που έπιασε (πάλι;) στον ύπνο αρχές και πολίτες, που συνήθως είναι και τα τραγικά θύματα, αφού ποτέ κανείς αξιωματούχος δεν έτυχε στο σημείο κάποιας επίθεσης, ούτε έπαθε τίποτα.

Πολλοί πολίτες που είδα στην τηλεόραση λέγανε ότι δεν τους είχε ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο και δήλωναν "σοκαρισμένοι"...

Το ότι θα αλλάξει ξανά ο χάρτης είναι σίγουρο μπαίνουμε σε μία νέα εποχή σιγά σιγά,στην εποχή ενός πολέμου εντός πόλεων,και είναι ο πιο βρώμικος και άνανδρος που υπάρχει μη ξέροντας τι και από που να περιμένεις τον κάθε τρελό μουσουλμάνο να σκοτώνει στο όνομα του Αλλάχ έστω και αν ο λόγος είναι διαφορετικός είτε δεν είναι και καλύπτεται από τον μανδύα της θρησκείας ή κάτι άλλο.
Το θέμα που πρέπει να δει ή Ευρώπη είναι ότι οποία απόφαση και να πάρει πλέον θα υπάρξουν και άλλες επιθέσεις...

Ο εχθρός μπήκε με ορθάνοιχτες τις αγκαλιές και με τις ευλογίες της ηγεμονεύουσας την Ε.Ε. Γερμανικής κυβέρνησης. Οι Γερμανοί και οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους αντιμετωπίζουν το μεταναστευτικό με οικονομικά κριτήρια.

Το πρόβλημα είναι ιδεολογικό. Οι συγκεκριμένοι δολοφόνοι μισούν οτιδήποτε έχει σχέση με το δυτικό τρόπο ζωής. Της Δύσης που δεν φαίνεται να βάζει μυαλό παρά τις επιθέσεις.Τροφοδότησαν το τέρας και τώρα μοιάζει αβοήθητη και σοκαρισμένη να "ελπίζει" μόνο...

Μαθαίνουν στο πετσί τους οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βέλγοι κι όλοι μας σιγά - σιγά την καθημερινότητα του Ισραήλ όπως την έδειχναν οι τηλεοράσεις. Μετά από σχετικά λίγο χρόνο η τρομοκρατία θα γίνει ρουτίνα και όλα όσα συνεπάγονται...

Μια απάντηση πρέπει να δοθεί γρήγορα από την Ευρωπαϊκή Ένωση οποία και αν είναι αυτή. Μπορεί άραγε να το κάνει;

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΤΙ...

Βαρυποινίτης ήτανε ο Ζαχάρης, κλεισμένος στο φρούριο - φυλακή του Ιντζεδίν ως "ιδιαιτέρως επικίνδυνος" χωρίς δικαιώματα ή δυνατότητα εργασίας και παρόλα αυτά μπόρεσε να βγάλει κάποια χρήματα...

Ένα μικρό κουτί από τσίγκο είχε, που περιείχε διάφορα κουμπιά πολλών μεγεθών και χρωμάτων που μάζευε από τους χώρους της φυλακής σταδιακά, όπου τα εύρισκε. Βάλε μερικά ακόμη μπινελίκια ραπτικής και χάντρες από σπασμένα κομπολόγια, πράγμα απαραίτητο στους κατάδικους και τότε και τώρα...

Με 2 τρόπους έβγαζε λεφτά από κείνο το φαινομενικά ασήμαντο κουτί:

Το νοίκιαζε σε όσους βαριότανε πολύ και δεν εύρισκαν τι άλλο να κάνουν, πλήρωναν δε μερικά από τα φράγκα που διέθεταν για να μετρήσουν, να ταξινομήσουν, να παίξουν με τα κουμπιά και τα λοιπά περιεχόμενα του κουτιού. Κυλούσε ο χρόνος τους στο προαύλιο της φυλακής κι όταν έφτανε η ώρα να τους ταίσουν και τους μαντρώσουν στα κελιά τους, το επέστρεφαν πάλι του Ζαχάρη μαζί με το πενηνταράκι ή την ολόκληρη δραχμή του "ενοικίου" του κουτιού του...

Με κλασσικό εμπόριο, πουλώντας κάποια κουμπιά σε όσους χρειάζονταν τέτοια, όταν ξήλωναν από τα ποκάμισα, τα πατελόνια, τα πανωφόρια και τα σώβρακα τους και επίσης πανιά για μπαλώματα διαφόρων χρωμάτων και σχημάτων για πρόχειρες επιδιορθώσεις ρούχων, πράγμα που συχνά συνέβαινε στις δύσκολες συνθήκες κράτησης σε υγρά πέτρινα κελιά, πάνω από τη θάλασσα...

Είχε ράψει ένα πάνινο σακουλάκι που έβαζε τα κέρδη του, που όταν βάραινε από τα ψιλά, όλο και κάποιος φύλακας ή ο διοικητής της φυλακής του τα έκανε χάρτινα και το κρατούσε πάντα κρεμασμένο στον λαιμό ή στην ζώνη του, μέχρι να εκτίσει την ποινή του.

Ανανέωνε δε συχνά τα πράγματα του με πολλούς τρόπους, βγάζοντας κουμπιά από άλλα σκισμένα ρούχα, παίρνοντας τα ρούχα των θανατοποινιτών που εκτελούνταν, με ανταλλαγές με άλλους που έψαχναν αυτά που τους ταίριαζαν, από παλιόρουχα που του χάριζαν κάποιοι που αποφυλακίζονταν, όταν οι χάντρες γίνονταν αρκετές τις έφτιαχνε κομπολόι με σπάγγο και το πουλούσε ξεχωριστά, κι ότι άλλο σκεφτόταν στη στιγμή (άλλο παράδειγμα οι κλασικές στις φυλακές ανταλλαγές με τσιγάρα, που τα έκοβε στην μέση, κάπνιζε το μισό όταν του ερχόταν επιθυμία να καπνίσει και πουλούσε το υπόλοιπο)...

Το κουτί έτσι ανανεωμένο ήταν πάντα ενδιαφέρον για εξερεύνηση και μέτρημα από πολλούς κατάδικους, που το ζητούσαν τακτικά να περάσουν την ώρα τους. Κράτησε πολλά χρόνια αυτό το νταλαβέρι και ο Ζαχάρης κατόρθωσε να μαζέψει ένα καλό ποσόν σε δραχμές μέχρι να αποφυλακιστεί, ικανό να ράψει ένα κουστούμι, να πάρει καινούρια παπούτσια, να νοικιάσει ένα δωμάτιο να μένει και να περνά τον πρώτο καιρό ελεύθερος, μέχρι να βρει δουλειά...

Δεν πλούτισε ποτέ γιατί πέρασε τα καλύτερα του χρόνια (20 - 40 ετών) στην φυλακή, μα έκανε λεφτά τίμια τα επόμενα χρόνια για να πάρει σπίτι και χωράφια, έκανε οικογένεια με 3 παιδιά κι έζησε όπως μπόρεσε μέχρι τα βαθειά του γεράματα, ενταγμένος στην κοινωνία σα νοικοκύρης άνθρωπος...

Κι έχεις σήμερα τον ανειδίκευτο εργάτη να παραπονιέται για τα 600 - 700 - 800 ευρώ που του δίνει χαριστικά ο νόμος, ή τους δικηγόρους, φαρμακοποιούς, μηχανικούς κλπ "επιστήμονες" να σκούζουν ζητώντας κρατική προστασία κι εγγυημένες ελάχιστες αμοιβές, αφού μετά χρόνια σπουδών κι αμβισβητήσιμης επιστημοσύνης, κανένα σχολείο δεν μπόρεσε να τους μάθει να κερδίζουν λεφτά, όχι εκβιάζοντας τους δυνητικούς πελάτες τους όπως τώρα, μα με αξία και ικανότητες που ποτέ έτσι δεν θα μάθουν αν (κατ)έχουν...

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΟΙ ΦΟΡΟΙ: ΑΝΕΚΔΟΤΟ Η΄ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Μια μέρα λέει ο Βεζύρης στο Χότζα που ήταν ο υπουργός του των οικονομικών:

- Πήγαινε έξω και δες τι κάνει ο λαός μου, να μου πεις!

Πάει ο Χότζας μια βόλτα στην αγορά, βλέπει την κατάσταση, μετά γυρνάει πίσω και του λέει:

- Βεζύρη μου, τους βλέπω να γυρνάνε τριγύρω,να ψωνίζουν, βγαίνουν και καμμιά βόλτα, αλλά δεν μοιάζουν και πολυ ευχαριστημένοι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους, Χότζα και μετά βγες πάλι έξω και πες μου τι γίνεται.

Βγαίνει ξανά ο Χότζας στα ίδια μέρη, μετά γυρνάει και του λέει:

- Βεζύρη μου, έχει αρχίσει μια αναστάτωση, δεν βγαίνουν πια τόσο έξω, δεν αγοράζουν όπως πριν και μοιάζουν αγριεμένοι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους και ξαναπές μου!

Πράγματι, επαναλαμβάνει τα ίδια και όταν γυρνάει του λέει:

- Βεζύρη, η αγορά χάλια, κανείς δε πουλάει κανείς δεν αγοράζει, διασκέδαση μηδέν, ο κόσμος έχει βγάλει κάτι μαχαίρια και τ΄ακονίζει με το μάτι αγριεμένο, αρχίζω και φοβάμαι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους και ξαναέλα.

Γυρίζει ο Χότζας μετά από λίγες μέρες αναστατωμένος...

- Βεζύρη μου δε καταλαβαίνω τίποτα. Το σκηνικό έχει αλλάξει τρομερά. Είναι όλοι έξω στις ταβέρνες, τρώνε πίνουν, γλεντάνε, της κακομοίρας γίνεται!

- Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, λέει ο βεζύρης κουνώντας το κεφάλι προβληματισμένος, τώρα είναι τα ζόρια, Χότζα και να δούμε τι θα κάνουμε...

- Μα γιατί Βεζύρη μου, αφού όλοι μοιάζουν να γλεντάνε...

- Δε γλεντάνε Χότζα. Κατάλαβαν ότι θα τους τα φάμε όλα και τα τρώνε μόνοι τους πριν προλάβουμε...