ΟΛΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ...

Είναι αλητεία να δίνεις στον κόσμο ότι απαιτούσε και μια ωραία μέρα να λες ξέρεις δεν είναι δικά σου και δώστα πίσω.

Αυτός που ήτανε ο υπεύθυνος, που είχε πάρει τη μερίδα του λέοντος, τι θα δώσει;

Αρα φταίμε και εμείς, η έπαρση και η αλλαζονεία είναι κοινά γνωρίσματα και των δύο πλευρών.

Ολοι αυτοί δεν ήξεραν όταν μοίραζαν χρήμα, δεν γνώριζαν ότι ήτανε δανεικά;

Οταν έφτιαχναν κομματικούς στρατούς δεν ήξεραν ότι ήτανε υπεράριθμοι οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Όταν έχριζαν ψευτο-ανάπηρους - παζαβούς - αρρωστάρηδες - έγκυους (και άντρες!) και μοίραζαν επιδόματα τυφλά δεν ήξεραν ποιοί επωφελούνταν;

Οταν μοίραζαν επιδοτήσεις αβέρτα, δεν ήξεραν που πήγαιναν τα χρήματα;

Οταν χρησιμοποιούσαν τον μαθηματικό τύπο στα δημόσια έργα δεν ήξεραν ποιός κέρδιζε;

Οταν έδιναν χρήματα στις επιχειρήσεις για μετεγκατάσταση σε άλλες χώρες δεν ήξεραν ότι αποδυναμώνουν τη παραγωγή της χώρας;

Τώρα οι ευθύνες σε μας;

Ολοι είμαστε συνεπεύθυνοι. Εκείνοι για τα πολλά και εμείς για τα λίγα.

Εκείνοι πιστεύουν ότι θα γλιτώσουν γιατί πάντα αυτοί βγαίνουν λάδι και εμείς πληρώνουμε.

Άρα πρέπει να πάει και σ΄αυτούς ο λογαριασμός. Αυτή τη στιγμή το να κοιτάμε τη πάρτη μας και μόνο είναι μεγάλο λάθος.

Μονιασμένοι μπορούμε να τους νικήσουμε.

Ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία να πολεμήσουμε την διαφθορά, την ατιμία, την αδικία για τη νέα γενιά να τους δώσουμε όραμα...

Και μετά να την ξανακτίσουμε όλοι μαζί με σύνεση μακρυά από κομματικά μίση και διαχωρισμούς.

Δεξιοί, αριστεροί, ανεξάρτητοι, όλοι Ελληνες...

Πρέπει να ανασυνταχθούμε στις επόμενες εκλογές, να ψηφίσουμε ανθρώπους που δεν έχουν φθαρεί.

Υπάρχουν ακόμη μερικοί στην Βουλή και υπάρχουν σίγουρα στα χωριά, στις πόλεις, στην πρωτεύουσα, άντρες και γυναίκες που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα βάζοντας μπρός το καλό της χώρας και όχι να γεμίσουν με παρά την βαθιά τους τσέπη...

ΟΙ ΙΠΠΕΙΣ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ο δημοφιλής κωμικός Νίκος Καλογερόπουλος γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μια σουρεαλιστική και αλληγορική κωμωδία από το 2011, με πολιτικές προεκτάσεις αλλά και αναφορές στου μύθους της αρχαιότητας.

Ένας ηθοποιός με ένδοξο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον, εγκαταλείπει στα πενήντα του την Αθήνα για να γλυτώσει από τις τράπεζες.

Με την βοήθεια ενός φίλου του βρίσκει καταφύγιο σ' ένα ερημωμένο κάστρο στην καρδιά της Μεσσηνίας, όπου θα γνωρίσει μια σειρά από παράξενους ανθρώπους και ακόμη πιο παράξενες περιπέτειες...

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΗΓΕΤΗΣ...

Εκλογές εθνικές, τοπικές, εσωκομματικές, συντεχνιακές, ο λαός αναζητά το νέο ηγέτη που θα μπορέσει να δώσει λύση στα προβλήματα του τόπου και των ανθρώπων του.

Επιλέγει, δοκιμάζει, πάντα απογοητεύεται στο τέλος, στρέφεται αλλού προς αναζήτηση ελπίδας κια ξανά τα ίδια...

Για να μπορέσει να προ-αξιολογήσει πριν επιλέξει, ακολουθούν μερικά βασικά προσόντα ενός υποψήφιου ηγέτη, απο κείνα που δεν διδάσκονται σε σχολές ή άλλα πολιτικά- κομματικά φυτώρια, από όπου ξεφύτρωναν ως τώρα οι ανεπαρκείς μας "ηγέτες" της φανφάρας και του μπαλκονιού.

Αναρρωτηθήκαμε ποτέ; αν διέθεταν:

Συναισθηματική νοημοσύνη και σεβασμό στους άλλους, έτσι ώστε η συνεργασία ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες να γίνεται απρόσκοπτα. Ο κάθε άνθρωπος αναγνωρίζει, εκτιμά και μιμείται γνήσιες συμπεριφορές σεβασμού από όταν είναι ακόμη νήπιο. Ο υποψήφιος ηγέτης μας πρέπει να είναι ζωντανό παράδειγμα τέτοιων συμπεριφορών.

Δημιουργικότητα, ένας ηγέτης πρέπει να μπορεί να διαμορφώνει και να υλοποιεί νέα οράματα, να είναι σε θέση να προτείνει απλοποιήσεις και καινοτομίες. Για να φθάσει όμως ένας υποψήφιος ηγέτης σ' αυτό το επίπεδο είναι απαραίτητο να ξέρει τα παρακάτω:

Σύνθεση, που είναι η ικανότητα ενός ηγέτη να επιλέγει τις κατάλληλες από μια πληθώρα πληροφοριών και στοιχείων που είναι διαθέσιμα σήμερα. Η διάχυση των πληροφοριών υποχρεώνει το σύγχρονο ηγέτη (και απαρίτητα γνώστη και χρήστη του Internet), να επιλέξει ανάμεσα σε χιλιάδες σε πληροφορίες για να συνθέσει μια πρόταση ή μια εισήγηση. Η ικανότητα της σύνθεσης ενός υποψήφιου ηγέτη είναι το αντίδοτο του στη συντήρηση, στην επιλεκτική ακρόαση και στη μια μόνο αντίληψη.

Οργάνωση, πειθαρχία και λογική είναι το τρίπτυχο που βοηθά τον ηγέτη, μα και κάθε επιστήμονα, επαγγελματία, εγαζόμενο να εργάζεται και να βελτιώνεται σταθερά. Και φυσικά να συνεχίζει να μαθαίνει σ' όλη του τη ζωή. Μια συμπεριφορά που ξεκινά στην εφηβεία και κατακτιέται με επίπονη άσκηση μιας ζωής, ιδίως μετά την ολοκλήρωση των πρώτων σπουδών ή της επαγγελματικής εκπαίδευσης.

Ηθική που αρχίζει όταν το άτομο σκέφτεται για το ρόλο του σαν πολίτης, εργαζόμενος και συμμέτοχος της κοινότητας του. Έχει την ικανότητα του να γνωρίζει τον εαυτό του, να προσδιορίζει τη μελλοντική του βελτίωση χωρίς να βλάπτει ηθικά ή υλικά την κοινότητα, διαδίδει και προασπίζεται τις αξίες του χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό του κόστος. Κι ο ιδανικός υποψήφιος ηγέτης μας είναι το άτομο που έχει ωριμάσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

Προνοητικότητα, απαραίτητο προσόν που ήταν το κύριο έλλειμμα της πλειοψηφίας των γνωστών ηγετών μας τις προηγούμενες δεκαετίες. Να βλέπει μπροστά όταν χαράσσει την πορεία του λαού του, να μετράει τους κινδύνους όταν παίρνει τα ρίσκα του και να θυσιάζεται στην πολιτική τρικυμία για να σώσει τους ανθρώπους του.

Δύσκολο το έργο του γνωστικού πολίτη που θα πρέπει να αναγνωρίσει και ν' αξιολογήσει τους εκκολαπτόμενους ηγέτες που του παρουσιάζονται, χρησιμοποιώντας τα παραπάνω προαπαιτούμενα. Κάποιοι θα ισχυριστούν "ψηλά είναι ο πήχης" κι άλλοι "αυτή δεν είναι η Ελληνική πραγματικότητα"...

Μα μόνο με αυτά θα προ-αξιολογήσουμε τους μελλοντικούς μας ηγέτες, εκείνους που ίσως καταφέρουν να πετύχουν να μας οδηγήσουν σε πορεία θετική, αντί να "λουζόμαστε" τους εκλεκτούς διαπλεκόμενων, ξένων κέντρων και στοών που μας ρίχνουν ουρανοκατέβατους κι επητηδευμένα σαν "εκλεκτούς"...

ΦΘΑΡΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΕ ΝΕΑ ΚΟΜΜΑΤΑ...

Το μνημόνιο και εξ αυτού διαγραφές γέννησαν και θα συνεχίσουν να γεννούν νέα κόμματα, που στην πολιτική κρίση θα περίμενε κανείς να είναι οργανώσεις νέων προσώπων που έρχονται με νέες νοοτροπίες και φρέσκιες ιδέες, να αλλάξουν τα πράγματα.

Tα πρόσωπα όμως είναι τα ίδια που υπήρχαν χρόνια στη βουλή σαν άβουλοι βουλευτές άλλων αρχηγών και βλέπουμε τώρα να μας περικυκλώσουν ασφυκτικά από παντού με μια μικρή παραλλαγή σε ίδιες ιδέες, πρακτικές, αντιλήψεις...

Συνήθως οι νεόκοπες "πολιτικές κινήσεις" έχουν ως αφετηρία ένα από τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα και διαθέτουν ως βασικό κορμό τη διχοτόμηση, τον εμφύλιο προσώπων που έχει ενσκήψει στο ξεπερασμε΄νο και διεθφαρμένο εσωτερικό τους

Kαι το κακό είναι πως αυτά τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα έχουν προσδώσει αναβαθμισμένο ρόλο στους εαυτούς τους. Tώρα έγιναν είτε αρχηγοί, είτε υπαρχηγοί, είτε μέλη της ιδρυτικής ομάδας.

Η περίοδος αυτή που είναι προεκλογική προσφέρεται για κόμματα και αρχηγούς, πόσο μάλλον πρώτης τάξης ευκαιρία για να μοιράσουν υποσχέσεις και όνειρα στους απελπισμένους "Έλληνες πολίτες και που ξέρεις, ίσως κάποιοι βρεθούν στα ίδια έδρανα με άλλη κάλυψη.

Όλοι μπορούν να κάνουν ένα δικό τους κόμμα και δει αντιμνημονιακό χωρίς να έχουν άλλον αρχηγό πάνω απ' το κεφάλι τους.

Κατά αυτή την τακτική ή τη χρονική σύμπτωση, το ενδιαφέρον πολλών στελεχών και ψηφοφόρων των κομμάτων στρέφεται στους συσχετισμούς παύλα συμμαχίες που θα διαμορφωθούν στην κάλπη των εθνικών εκλογών...

Και στο κατά πόσον οι προερχόμενες από το τάδε κόμμα πολιτικές κινήσεις και πρωτοβουλίες θα προσελκύσουν ψηφοφόρους του κόμματος. Αν προσελκύσουν δηλαδή, επειδή πάντα υπάρχει ορατό το ενδεχόμενο να παραμείνουν μια φρούδα φιλοδοξία κάποιων θιγμένων και ριγμένων...

Δεν θα το κάνουν για τον εαυτό τους και το μέλλον τους, για τους Έλληνες θα το κάνουν, γιατί προφανώς θεωρούν ότι είναι τόσο απελπισμένοι που δεν έχουν άλλη επιλογή...

Οι εκλογές έρχονται, αλλά το θέμα είναι τι θα ψηφίσουμε στο τέλος, όταν και όποτε αυτές γίνουν, ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι, από ποιο κόμμα προήλθαν, με ποιους τσακώθηκαν, από ποιους πολιτικούς συσχετισμούς-πολιτικές κινήσεις κατέφτασαν, αν ψήφισαν ναι στο μνημόνιο ή όχι, κ.λπ.

Ποιος δεν θέλει να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο;

Οι υποψήφιοι στις εκλογές θα είναι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους.

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ...

Το μόνο που σχεδίασαν και συντήρησαν με όλες τους τις δυνάμεις οι πολιτικοί μας εδώ και 40 χρόνια, ήταν η δημιουργία μιας δημόσιας διοίκησης απόλυτα ελεγχόμενης από την εκάστοτε κυβέρνηση: πράσινη ή γαλάζια, λίγο διέφερε.

Αρκούσε ότι ήταν κομματική.

Η Ελληνική δημόσια διοίκηση όταν άλλαζε χρώμα η κυβέρνηση, άλλαζε και πρόσωπα. Από την κορυφή μέχρι τις παρυφές της. Το δημόσιο αυξανόταν χωρίς ποτέ να ελαττώνεται, ενώ ο αριθμός των "σφραγιδοφυλάκων" διατηρούνταν χωρίς αξιοκρατία, με γραφεία και τμήματα του τίποτε...

Σίγουρα μεσα στον εσμό αυτόν υπήρχαν και υπάρχουν και σήμερα εργατικοί, αθόρυβοι, φιλότιμοι και αποδοτικοί υπάλληλοι, που δυστυχώς δεν μπορούν να ανατρέψουν τη γενικότερη αντίληψη που καλλιεργήθηκε και ανατροφοδοτήθηκε από τα κόμματα εξουσίας και όχι μόνο: αυτήν που ήθελε έναν υπάλληλο με τη μεγίστη οικονομική απολαβή δια της ελάσσονος προσπάθειας, αρκεί να ήταν «ημέτερος»: ακώλυτη μισθολογική/ιεραρχική προαγωγή δίχως αξιολόγηση, χωρίς κανένα έλεγχο για το τι προσφέρει...

Η ανέλεγκτη αυτή χρόνια διόγκωση του δημόσιου τομέα εδράζονταν και στις πιέσεις της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Που με τη λαϊκίστικη νοοτροπία της περί συνεχών διορισμών και όπου πάει, ψηφοθηρούσε με τον τρόπο της. Στήριξε προνόμια και αγκυλώσεις της δημόσιας διοίκησης, που δημιούργησαν ακυβερνησία και όργιο σπατάλης...

Ε, όλη αυτή η φούσκα κάποτε θα έσκαγε.

Ένα κράτος στο οποίο καταμετρήθηκαν 157 γενικές δ/νσεις, 1.978 απλές δ/νσεις, 5.027 τμήματα, 27.995 αρμοδιότητες (!), 10.765 επιτελικές υπηρεσίες, 9.816 υποστηρικτικές, 998 παροχικές, 1.563 ελεγκτικές κ.λπ., ένα τέτοιο κράτος πώς ήταν δυνατό να μη χρεοκοπήσει;

Δυστυχώς σήμερα και οι άξιοι υπάλληλοι καλούνται να πληρώσουν τα τεράστια σφάλματα των πολιτικών μας, με απολύσεις κι εφεδρείες που είναι σίγουρο πως θα πλήξουν όσους δεν πρέπει, ενώ οι κομματικοί θα τη σκαπουλάρουν κι από δω.

Το θέμα είναι ο λαός επιτέλους(;) να τιμωρήσει όλους εκείνους τους πολιτικάντηδες που χρόνια τώρα είχαν ως μόνη φροντίδα την επανεκλογή τους βασισμένοι στην ανταποδοτική πελατειακή τους καπατσοσύνη σε βάρος του γενικότερου συμφέροντος...

Αυτό είναι μια καλή αρχή που μπορεί να μας βγάλει μελλοντικά από τη μιζέρια που σήμερα μας έχουν οδηγήσει ανίκανοι πολιτικοί...

ΟΠΛΑ ΚΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Δε φτάνει στους Έλληνες που βρίσκονται στα όρια της χρεοκοπίας, αναγκάζονται να υφίστανται και μια κοινωνία ζούγκλα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία για την εγκληματικότητα, γίνονται 11 ληστείες, κλοπές και διαρρήξεις κάθε μία ώρα που περνά και συνολικά σε ένα χρόνο έχουν ξεπεράσει τις 100.000 τότε τι είναι τελικά χειρότερο;

Η κοινωνία που βρίσκεται στα νύχια του εγκλήματος ή κάποιες φήμες για αυτο-οργάνωση πολιτών;

Όταν κάθε δύο ημέρες σκοτώνεται ένας άνθρωπος από εγκληματική ενέργεια, με βασική αιτία κυρίως τη ληστεία ακόμη και για λίγα ευρώ ή ένα κόσμημα, πώς ο κάθε πολίτης θα υπερασπιστεί τη ζωή του;

Όταν εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστοι νεαροί μετανάστες ασιάτες κι αφρικάνοι χαμηλού επιπέδου περνούν τα σύνορα κάθε χρόνο χωρίς κανέναν να τους εμποδίζει και πεινασμένοι, ρακένδυτοι, χωρίς καμιά ουσιατική βοήθεια απ' όσους δηλώνουν αλληλέγυοι, κυκλοφορούν ελεύθεροι σε όλη την επικράτεια χωρίς καμιά διάθεση για δουλειά, τότε είναι παραπάνω από σίγουρο ότι θα υπάρχει συνεχή αύξηση της εγκληματικότητας..

Το Ελληνικό κράτος δυστυχώς και σε τούτο το θέμα είναι αλλού. Κι ενώ από τις βασικές υποχρεώσεις της πολιτείας είναι και η προστασία του πολίτη, βλέπουμε ότι τα τελευταία χρόνια ο λαός είναι απροστάτευτος.

Όταν η αστυνομία είναι διαλυμένη, όταν το αρμόδιο υπουργείο λέγεταιαι κατ'ευφημισμόν και μόνο υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" ενώ απασχολεί μια διμοιρία μπάτσων να φυλάνε τον κάθε βουλευτή στις εξόδους του από τα γιαούρτια και το γραφείο του από τις πέτρες του λαού, όταν τα σύνορα της χώρας είναι ξέφραγο αμπέλι κι όταν όλες οι μεταναστευτικές πολιτικές που ακολουθούνται δεν έχουν κανένα σχεδιασμό, είναι σίγουρο ότι η κοινωνία θα στραφεί στα άκρα...

Όσο λοιπόν δεν υπάρχει οργανωμένο κράτος σ' ένα τόσο κρίσιμο τομέα όπως αυτός της ασφάλειας, οι ακρότητες (για κάποιους) που ακούγονται είτε για εντυπωσιασμό είτε ως απειλή τώρα, θα αρχίσουν σύντομα να υλοποιούνται από τους πολίτες. Φυσικό είναι!

Η εισβολή οπλισμένων ληστών ακόμη και σε σπίτια αποτελεί νέο τύπο εγκλήματος και απαιτεί νέα αντιμετώπιση.

Τώρα που γίναμε ξέφραγο αμπέλι από όλα τα ξένα κατακάθια που μαζεύονται στην χώρα μας και είτε δρούν μόνοι είτε συνεργάζονται με τους ντόπιους κακοποιούς, όλοι δε έχουν εύκολη πρόσβαση σε στρατιωτικού τύπου ευθύβολα ραβδωτά όπλα κι όχι μόνο απλά κυνηγετικά όπως η πλειονότητα των "οπλισμένων" πολιτών, κάποιοι φοβισμένοι κομπλεξικοί προοδευτικάριοι (καλά φυλασσόμενοι οι ίδιοι), επισείουν τον κίνδυνο των νέων "Ταγμάτων Ασφαλείας".

Ας αυτοοργανωθούν οι πολίτες όσο μπορούν καλύτερα. Καιρός είναι επιτέλους να αλλάξει και ο νόμος για την οπλοφορία και την αυτο-άμυνα, όπου κάθε χρήση του νόμιμου δικαιώματος αυτοάμυνας διώκεται αντανακλαστικά από τις δικαστικές αρχές και ο κάθε παθών πολίτης θα πρέπει να αποδείξει μόνος του ότι ήταν σε νόμιμη άμυνα στην αίθουσα του δικαστηρίου....

Το ένστικτο της επιβίωσης του καθενός και η ευθύνη να προστατέψει την οικογένεια και την περιουσία του είναι πάνω από όλα, αν και πολλές φορές θολώνει το μυαλό.

Μα ποιός είναι πρόθυμος να πέσει θύμα ληστείας, μαχαιρώματος ή πυροβολισμού μέρα μεσημέρι στο κέντρο, βιασμού, ή ακόμη αδίστακτου θανάτου για λίγα ευρώ και θα προτάξει ιδεολογικές μαλακίες;

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΣΤΕΓΗ...

"Παντρεμένο ζευγάρι ζητάει άστεγη κυρία μη καπνίζουσα ως οικιακή βοηθό και εκτελώντας χρέη baby-sitter σε βρέφος.Αντί ενοικίου θα εκτελεί τα άνωθεν προαναφερθέντα και διατίθεται δικό της δωμάτιο".

Τα παραπάνω αναφέρονται σε αγγελία που δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα των Χανίων, στη στήλη εύρεσης εργασίας...

Και αποκαλύπτει την ιστορία μιας ακόμη οικογένειας που αγωνίζεται καθημερινά να επιβιώσει.

Μια 22χρονη κοπέλα που σε λίγες ημέρες θα φέρει στον κόσμο το μωρό της και ο 30χρονος σύζυγός της σκέφτηκαν αυτόν τον τρόπο για να μπορέσουν να βρουν δωρεάν μπέιμπι σίτερ για το μωρό τους, καθώς δεν έχουν χρήματα για να πληρώσουν ούτε για τα στοιχειώδη για το νέο μέλος της οικογένειάς τους, αφού η δουλειά του άντρα δεν επαρκεί για να καλύψουν τα έξοδά τους και ότι λόγω οικονομικής κρίσης δεν αισιοδοξούν ότι κάτι θα αλλάξει στο μέλλον.

Οι διαστάσεις που έχει πάρει το φαινόμενο των αστέγων και η προβολή του από τις ειδήσεις, τους οδήγησε όπως αναφέρουν στο να σκεφτούν να καλέσουν στο σπίτι τους έναν/μια άστεγο με αντάλλαγμα να προσέχει το βρέφος για να μπορεί και η μητέρα αφενός να βοηθηθεί και αφετέρου να έχει χρόνο ώστε να ψάξει για δουλειά.

Μέσα σε 3 μέρες που έχει δημοσιευτεί η αγγελία 8 άτομα πήραν τηλέφωνο, ντόπιοι και αλλοδαποί που τώρα μένουν σε σπίτι αλλά αντιμετωπίζουν το φόβο του να μείνουν άμεσα άστεγοι καθώς αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο τους, ενώ επιθυμούν να μετακομίσουν με τις οικογένειές τους στο δωμάτιο που προσφέρεται...

Που όμως είναι μικρό και ακατάλληλο για να φιλοξενήσει μια ακόμη οικογένεια...