Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΜΟΥΝΟΥΧΙΣΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ...

Ζούμε έναν ιδιότυπο θρησκευτικό μεσαίωνα, με συχνά φαινόμενα βαρβαρότητας όπως στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, τώρα στο Λονδίνο, αύριο κάπου αλλού...

Με κάθε αλλεπάλληλη επίθεση να αφήνει δήθεν "εμβρόντητο" όλο τον πολιτισμένο κόσμο, που αισθάνεται διαρκώς απειλούμενος σε κλίμα αβεβαιότητας και απόγνωσης, θα εξακολουθούν όσο τα κράτη ανέχονται και δεν αντιμάχονται αποτελεσματικά όσους διατηρούν αυτόν τον ιδιόμορφο θρησκευτικό φασισμό.

Όπως δείχνει η καθημερινότητα, αρκεί ένας αδέσποτος νεαρός ισλαμιστής και κάποιοι να τον ζώσουν με φτηνά αυτοσχέδια εκρηκτικά και να τον στείλουν να αυτοκτονήσει και να σκοτώσει - τραυματίσει οποιονδήποτε, οπουδήποτε, όποια μέρα ή στιγμή το αποφασίσει ή γουστάρει.

Σκορπώντας αδιάκριτα το θάνατο ή έναν βαρύ τραυματισμό στους πιο τυχερούς από τους αθώους πολίτες, που έτυχε να βρεθούν μπροστά του κείνη τη στιγμή, σε κάθε χώρα με άλλο τρόπο ζωής, κουλτούρα και πολιτισμό, που τους οδήγησε μακρόχρονα στην ευμάρεια και την απεριόριστη ελευθερία - ανοχή - σεβασμό των δικαιωμάτων του καθένα που πατά το έδαφος τους, κάτι που ο οποιοσδήποτε "μάρτυρας του Αλλάχ" δεν μπορεί να αντιληφθεί, γιατί ζει μέσα στον σκοταδισμό που του έμαθαν...

Όταν ο άλλος είναι αποφασισμένος να θυσιαστεί δεν υπάρχει τρόπος αντιμετώπισής του. Λειτουργεί με ζωώδη ένστικτα, αφού του επέβαλλαν με διαρκή διοχέτευση ψευδών παραστάσεων και υποσχέσεων, μια κατάσταση νοητικής παράκρουσης...

Και ακυρώνεται όλη η εκπαίδευση, το προσωπικό, ο εξοπλισμός, η εμπειρία, οι μυστικές υπηρεσίες της πλάκας, κλπ τρόποι άμυνας κι ασφάλειας οποιουδήποτε κράτους, που θα κλαψουρίζει σύσσωμο στα συντρίμια για λίγες μέρες με κεράκια κι ευχές, περιμένοντας το επόμενο απρόσμενο χτύπημα κάπου αλλού ...

Η επέκταση του μουσουλμανικού τόξου στην γερασμένη Ευρώπη της ευρωστίας της δήθεν πολυπολιτισμικότητας χωρίς καμία ελπίδα αφομοίωσης των μεταναστών μουσουλμάνων που συνεχώς και ανεξέλεγκτα καταφθάνουν με κάθε μέσον, που διακατέχονται από ιδεοληπτική θρησκευτική παραφροσύνη και δεν εντάσσονται κοινωνικά στις χώρες υποδοχής τους, θα αποτελεί διαρκή κίνδυνο για τον πολιτισμένο κόσμο, αν δεν βρεθούν αποτελεσματικά μέσα αντιμετώπισής του...

Νοιώθουν τόσο διαφορετικοί που όχι μόνο δεν θέλουν να προσαρμοστούν στις κοινωνίες που τους δέχτηκαν, μα θέλουν να επιβληθούν σε αυτές και να τις αλλάξουν δια της βίας που πηγάζει από τις γραφές τους και με πρότυπο τις δικές τους, αυτές τις ίδιες που υποτίθεται πως έφυγαν οι περισσότεροι κυνηγημένοι, "αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο", μια φράση πολυχρησιμοποιημένη από κάθε υποστηριχτή - αλληλέγγυο, που δεν λέει πια τίποτα σε κανέναν που την ακούει...

Κανόνες και νόμοι υπάρχουνε και καθορίζουν τη ζωή των πολιτών που ήδη κατοικούν σε κάθε χώρα, εσύ ο "μετανάστης" ή "πρόσφυγας" από την πρώτη στιγμή της εισόδου σου τους δέχεσαι και μένεις προσπαθώντας σκληρά να γίνεις μέλος και να σε αποδεχτούν, ή τραβάς αλλού παρέα με τις εμμονές, τα πιστεύω, τις ιδεοληψίες σου, τη θρησκεία, κλπ μανούρα σε καθοδηγεί. Ακόμη περισσότερο αν είσαι 2ης - 3ης - 4ης γενιάς κι εξακολουθείς εσκεμμένα να είσαι στο κοινωνικό περιθώριο...

Μακριά από τις γειτονιές του κόσμου, πρίν να γίνεις επικίνδυνος απροσάρμοστε νεαρέ και στα αρχίδια μας τι θα απογίνεις, όπως κουβεντιάζεται στον δρόμο.

Τόσο απλά κι όμως ανεφάρμοστα από τις "αρχές" και την κατεστημένη πολιτική ορθότητα...

Γιατί ίσως είναι ώρα να το αναλάβουν οι πολίτες στις ίδιες τους τις γειτονιές, πριν κινδυνέψουν ή γίνουν ξαφνικά θύματα, αφού οι ανύπαρκτοι ηγέτες - πολιτικάντηδες δεν φαίνεται να νοιάζονται, ούτε κινδυνεύουν άμεσα κάθε ανύποπτη στιγμή μέσα ή έξω από τα σπίτια τους, όπως οι λαοί (;) που τους ψηφίζουν - ανέχονται...

Είναι δε οι ίδιοι που με τις πολιτκές αποφάσεις τους δημιούργησαν τη μουνουχισμένη σημερινή Ευρώπη!

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ Ο ΛΟΓΟΣ...

Ζούμε πολύ καλύτερα από ότι πριν πενήντα τόσα χρόνια στη συντριπτική πλειοψηφία και σαν άτομα και σαν κοινωνία.

Ζούμε όμως χειρότερα από ότι ζούσαμε πριν από μόλις δέκα χρόνια!

Αυτό επιτεύχθηκε μέσα από μακρά σειρά γεγονότων, εισρόης κοινωτικών κονδυλίων και του ανεξέλεγκτου δανεισμού σε συνδιασμό με τη μείωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας αυτής της χώρας. Ζήσαμε έτσι πάνω από τις πραγματικές δυνάμεις μας με δανεικά, παράγoντας όλα και λιγότερα. Eπιπλέον κακοδιαχειριστήκαμε όσα βγάλαμε και όσα δανειστήκαμε σαν χώρα και σαν άτομα.

Έτσι φτάσαμε σε αυτό που όλοι ξέρουμε και υφιστάμεθα σήμερα, είτε φταίμε και λάβαμε ενεργά μέρος στο παραπάνω πανηγύρι, είτε όχι...

Οι γνωστοί συνδικαλιστές που θα πάρουν τον λόγο στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς, δεν ενδιαφέρουν τον κάθε πολίτη, είτε εργάζεται ακόμη είτε όχι, τα όποια λόγια τους αντηχούν κενά και κούφια, καλύτερα μια εκδρομή στην ανθισμένη φύση τέτοιες μέρες Ίσως απαυθύνονται μόνο ένα συγκεκριμένο κλειστό κοινό, αυτό που στήνεται από νωρίς ανεμίζοντας τα κομματικά λάβαρα κι επιμένοντας σε ουτοπίες μιας περασμένης εποχής.

Αυτοί που ακόμη προσδοκούν διεκδικούν τα ανέφικτα ενός ονειρικού εργατικού σύμπαντος. Όντας βαθύτατα συντηρητικοί, αρνούνται πεισματικά κάθε συνεργασία με την πραγματικότητα. Ανενημέρωτοι επειδή δεν θέλουν να ξέρουν, σφηνωμένοι στο καβούκι τους επειδή φοβούνται μήπως μάθουν και μακριά νυχτωμένοι στον εικονικό κόσμο που υπάρχει μόνο στη φαντασία τους, οι κομματικοί συνδικαλισταράδες βιώνουν την Πρωτομαγιά σαν ένα ακόμη αδιέξοδο τελετουργικό.

Καταλήξαμε να έχουμε συνδικαλιστές μόνο εκεί που ήδη υπάρχουν πολύ περισσότερα δικαιώματα σε σχέση με τη παραγωγικότητά τους και μάλιστα εκ του ασφαλούς, δηλαδή στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Κάποιοι βολεμένοι εκεί ακόμη πιστεύουν ότι διεκδικούν εκ του ασφαλούς και μάλιστα εις βάρος των υπολοίπων παραγωγικών τάξεων και των ίδιων των κρατικών επιχειρήσεων που δουλεύουν και βυθίζονται σε δυσβάσταχτα πλέον χρέη...

Ομως κάτω από αυτές τις συνθήκες, όσοι ''αρχαιολόγοι'' και αν προασλαμβάνονται με τα τιμολόγια χρεωκοπημένων ΔΕΚΟ ή από λαμογιακές ΜΚΟ στο όνομα της προατασίας των "προσφύγων", πραγματικές και βιώσιμες και παραγωγικές λύσεις δε βρίσκονται...

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Ο ΘΕΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ...

Πριν δύο χιλιάδες χρόνια, ένας γιός ξυλουργού παρέα με μια μικρή ομάδα ψαράδων, θεμελίωσαν μια θρησκεία που κυριάρχησε στον κόσμο επί δύο χιλιετίες, άντεξε την άνοδο και την πτώση πολλών αυτοκρατοριών, τα γυρίσματα πολλών αιώνων, εξαπλώθηκε πέρα από ηπείρους και ωκεανούς, άντεξε Μεσαίωνα και Αναγέννηση και Διαφωτισμό και Επαναστάσεις και πολλούς πολέμους...

Αν ο γιός του ξυλουργού ήταν ταυτόχρονα και γιός Θεού, τότε το πράγμα είναι απλό.


Αλλά, αν ήταν απλά ένα γιός ξυλουργού, τότε είναι αληθινό Θαύμα!

Το παραπάνω αποδίδεται στον μεγάλο Νεύτωνα που υπήρξε «μονοφυσίτης» και το επαναλάμβανε συχνά ο Κούρτ Γκέντελ, ο μεγαλύτερος ίσως μαθηματικός του 20ου αιώνα.

Ο γιός ενός ξυλουργού και η παρέα του νίκησαν όλες τις ελίτ, όλων των εποχών! Δίδαξαν την Αγάπη. Την αυτοθυσιαστική αγάπη...

Κατέλυσαν όλες τις διακρίσεις κι όλα τα αξιώματα σε όλες τις εποχές.

Κοινωνίες που μαστίζονται από ανισότητες, αδικίες και διακρίσεις, πιστεύουν ταυτόχρονα σε ένα δοτικό Θεό που θυσιάζεται για το κάθε άνθρωπο προσωπικά, αφού τους αγαπάει όλους και αφού απέναντι του όλοι είναι ίσοι.

Μόνο έτσι οι κοινωνίες των ανθρώπων μπορούν να ισορροπήσουν με τον εαυτό τους...

Το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να «συλλάβει» τον Θεό, την Υπέρτατη διάνοια, το Πρώτο Αίτιο της Δημιουργίας, την Κοσμική Δύναμη της Υπέρτατης Ευφυϊας, τον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος κι ότι άλλο όνομα - προσδιορισμό του έχουν δώσει.

Αρκεί να μη του κλείσει την πόρτα. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει η Ψυχή.

Το μυαλό δεν μπορεί να ακουμπήσει το «επέκεινα». Γι' αυτό το λένε «επέκεινα». Γιατί είναι πέρα από τα όρια της ανθρώπινης - επίγειας νόησης.

Κι όταν φτάσεις σε αυτά τα όρια, τότε τι κάνεις;

Είτε κλείνεις τα παράθυρα και λες «τα ξέρω όλα κι όσα δεν καταλαβαίνω δεν υπάρχουν»

Είτε απλώς καταλαβαίνεις ότι έφτασες στα νοητικά σου όρια κι από κει και ύστερα, αφήνεις ελεύθερη την ψυχή σου να συνεχίσει την «αναζήτηση»...

Που φαίνεται πως διαρκεί όσο βρίσκεται ο άνθρωπος εν ζωή.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

ΕΙΔΕΣ ΤΟ Κ...ΠΑΙΔΟ ΜΕ ΤΗΝ PORSCHE;

Για μια ακόμα φορά, η χώρα ολόκληρη συγκλονίζεται από ένα τροχαίο. Αυτή τη φορά, νεκροί είναι μια μάνα με το μωρό της, καθώς και άλλοι δύο...

Και τώρα η μισή Ελλάδα αναρωτιέται:

- Ποιος φταίει για το τροχαίο με την Porsche;

Γιατί έγινε αυτή η τραγωδία; Και θα αρχίσουν οι ειδικοί και οι «ειδικοί». Από το «οι Porsche είναι σκοτώστρες», μέχρι «φταίνε οι πλούσιοι». Και, τι έγινε αλήθεια, γιατί η Porsche μπήκε στο πάρκινγκ έχοντας χάσει ήδη τον έλεγχο; Λάστιχο με πολλά χιλιόμετρα; Αδιαθεσία του οδηγού; Προσπαθούσε να φωτογραφήσει το καντράν; Είχε πάει στην ευθεία της Θήβας να τελικιάσει; Απλά το «έχασε»; Μάλλον δεν θα το μάθουμε...

Σίγουρα, αν το αυτοκίνητο ήταν ένα οποιδήποτε άλλο μοντέλο, όμως «τσιπωμένο» από κάποιο βελτιωτικό οίκο, απόδοσης +500 ίππων, να μην έδινε κάποιος τόσο μεγάλη βαρύτητα, αφού εκτός τους γνώστες, λίγοι θα καταλάβαιναν για το τι ακριβώς κρύβεται κάτω από το αμάξωμα του και πως ελέγχεται ένα τέτοιο "εργαλείο" με το γκάζι στο πάτωμα, ή να γνωρίζουν πως στις τελικές που φτάνουν δεν ισχύουν τα crash tests των εταιριών, που γίνονται με 50 - 60 χλμ/ω.

Όμως λέγοντας «Porsche», πέρα του ότι όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα γρήγορο αυτοκίνητο, βγάζει και το πιπεράτο της είδησης. Που παρεπιτπόντως τέτοιου είδους αυτοκίνητα δεν προρίζονται για δώρα αποφοίτησης του 18άρη μπούλη του πλούσιου μπαμπά, ούτε ανταμοιβή για νη νεαρή πουτάνα που πλούτισε κρυφά από τις βίζιτες σε πλούσιους μπερμπάντηδες.

Επι της ουσία, δεν έχει σημασία αν ήταν Porsche ή ένα λαϊκότερο φτιαγμένο tourbo.

Όλοι αυτό συζητάνε και δηλώνουν σοκαρισμένοι. Δήθεν. Ναι, δήθεν σοκαρισμένοι.

Αφού ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που σήμερα «θρηνούν», αύριο θα περάσουν με κόκκινο, θα παραβιάσουν το STOP, δεν θα φορέσουν ζώνη, θα μπουν ανάποδα στο μονόδρομο, θα παρκάρουν στη γωνία, θα το πατήσουν λίγο παραπάνω, θα πάρουν το αυτοκίνητο αφού έχουν πιει «δυο ποτηράκια», θα κάνουν σφήνες και χίλια δυο ακόμα. Και, όταν κάποιος τους ζητήσει το λόγο, θα πουλήσουν τσαμπουκά από πάνω. Ψέματα;

Σέ όλα τα Καθαροδευτεριάτικα τραπέζια άκουγε κανείς:

- Ειδες ρέ στο βίντεο πώς έτρεχε η Πόρσε;

Καί μετα τό τραπέζι οι περισσότεροι από αυτούς γυρνούνε οδηγώντας μεθυσμένοι στα σπιτια τους...
Γιατί οδηγούνε έχοντας χεσμένους τους γύρω τους και σα να μη τους ενδιαφέρει αν κάποιος/α τους περιμένει σπίτι; Τι φταίει;

Όλοι μας. Ο καθένας μας ξεχωριστά, που, έστω μια φορά θα πει «δε βαριέσαι». Που δεν παίρνει την οδήγηση στα σοβαρά. Που γράφει τον ΚΟΚ και τη λογική στα παλιά του τα παπούτσια, είτε οδηγεί νταλίκα ή λεωφορείο (ακόμα και σχολικά, ρε αθεόφοβοι) με φθαρμένα λάστιχα, είτε αυτοκίνητο όπως του γουστάρει, είτε μηχανάκι/μηχανή ξεφτιλίζοντας τον ΚΟΚ, είτε ποδήλατο κινούμενος όπως και όπου του καπνίσει (αλήθεια, για εσάς τα φανάρια δεν ισχύουν, ή είστε απέθαντοι;), είτε ακόμα και ως πεζός...

Αντί για ''θεματικές ενότητες'' και για ''έμφυλες ταυτότητες'' στα σχολεία,να καθιερωθούν μαθήματα οδηγικής συμπεριφοράς. Μόνο αν ενταχθεί η οδηγική παιδεία στην εκπαιδευτική διαδικασία μπορεί να ελπίζουμε να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα στο θέμα αυτό.

Όποιος/α νέος/α μαθαίνει οδήγηση και πριν δώσει εξετάσεις για δίπλωμα, θα πρέπει να βλέπει δυο τρία ρεαλιστικά βιντεο πώς γίνεται ένας άνθρωπος αμέσως μετά από κάποιο σφοδρό τρακάρισμα (να χει διαμελιστεί η να ακούγεται ο επιθανάτιος ρόγχος). Άλλο ένα βιντεο με τα ουρλιαχτά δύστυχων γονιών στο νοσοκομείο όταν μαθαίνουν για τα παιδιά τους και ένα ακόμη από την κηδεία. Να πηγαίνει με τον δάσκαλο του υποχρεωτικά μια βόλτα ως το ΚΑΤ να βλέπει ανθρώπους σε καροτσάκια ή με κομμένα μέλη, ανάπηρους σε μια αγωνιώδη και δαπανηρή προσπάθεια να επανέλθουν...να καταλαβαίνει...να σοκαριστεί, γιατί όχι; 

Να καταλάβει ο καθένας πόσο σημαντικός και πόσο ανεκτίμητος είναι, πόσο αναντικατάστατοι είμαστε γενικώς όλοι μας, για εκείνους τους ανθρώπους που μας περιμένουν στο σπίτι.

Αυτές είναι δυνατές εικόνες που δεν βγαίνουν ποτέ από το μυαλό εν αντιθέσει με ένα εκ του άμβωνος "κήρυγμα", όπως έσπευσαν αμέσως να κάνουν σαν έτοιμοι από καιρό πολλοί χρήστες του διαδικτύου...

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ...

Χρόνια της δεκαετίας του ΄70, τότε που υπήρχε πραγματική ανάπτυξη και οι οικοδομές αναγείρονταν σωρηδόν, δυο και τρεις ταυτόχρονα σχεδόν σε κάθε γειτονιά.

Στις νεοαναγειρόμενες που βρίσκονταν στα θεμέλια και τα καλούπια, δουλεύανε οι καλουπατζήδες, πλήθος διψήφιο στις μεγάλες οικοδομές, σκαρφαλωμένοι στις σκαλωσιές, μισόγυμνοι στις πλάτες και μαυρισμένοι όλοι κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο.

Όταν έπιανε του κολατσιού η ώρα, καθίζανε αποκαμωμένοι να ξελαφάξουνε και να πάρουνε μια ανάσα, μερικές μπουκιές κι ένα τσιγάρο, αφού πιάνανε δουλειά από το χάραμα...

Τότε εύρισκε την κατάλληλη ώρα ο πούστης (gay σήμερα) της περιοχής να πάει τάχα στην λαική αγορά. Είχε φροντίσει να βάλει το κολλητό κοντό παντελονάκι του, επίτηδες κι επιμελώς πολύ ψηλά κομμένο να μισοδείχνει τα κωλομέρια του, έσπρωχνε το ελαφρύ μεταλλικό καροτσάκι για ψώνια, αφού τα νετελικάτα άτριχα χεράκια του δεν βαστούσανε να φέρουν πίσω στο σπίτι γεμάτες τσάντες με λαχανικά και φρούτα κι έσκυβε όσο μπορούσε μπροστά, περνώντας από την οικοδομή αργά και ράθυμα.

Να το δούνε όσο περισσότερη ώρα γινόταν οι μαζεμένοι εργάτες, που τον υποδέχονταν με κραυγές, νιαουρίσματα, πονηρά υπονοούμενα και αμέτρητες ζάρπες, πολύ δημοφιλές τότε μέσο αποδοκιμασίας. Ενίοτε έτρωγε και κάποια πέτρα ή μπουκάλι μπύρας ή ότι άλλο υπήρχε πρόχειρο, μα συνέχιζε να περνάει τακτικά, για μέρες κι εβδομάδες και να επιδεικνύει το μέρος που "η παρά φύσιν επαφή" θα ικανοποιούσε το πάθος του...

Τον μόνο σκοπό που είχε αφιερώσει την ζωή του, μετά την μοιραία για κείνον μέρα στο ίδιο του το σπίτι, ή σε κάποιο κολέγιο με εσώκλειστους, ή σε κάποια κατασκήνωση, ή σε ενοριακό κατηχητικό ή κάποιο δήθεν ευσεβές μοναστήρι, ή τυχόν σε πράσκαιρη φυλάκιση εν μέσω κίναιδων, ή όπου αλλού τέλος πάντων τον στριχώξανε και τον ξεκωλιάσανε σαν αδύναμο χαρακτήρα κάποιοι κυριαρχικοί διεστραμμένοι πρωτύτερα, αφήνοντας του ισόβια το κουσούρι...

Το ίδιο κουσούρι που έτρωγε και τον έτερο πούστη της σημερινής ιστορίας, αυτόν που είχε την ατυχία να μένει σε άλλη γειτονιά πιο απόκεντρη, σπαρμένη με μηχανουργεία, συνεργεία αυτοκινήτων, σιδεράδικα και λοιπά παρόμοια αντρίκια εργαστήρια μόχθου, που τότε δουλεύανε στο φούλ και με υπερπλήρη προσωπικό, αφού κανείς δεν έμενε άνεργος άσχετα αν ήξερε ή όχι "γράμματα", διέθετε η δεν διέθετε πτυχία...

Αυτός επίσης τραβούσε καθημερινά το δικό του παρόμοιο πανηγύρι με τα πειράγματα από τα τραχιά αρσενικά, μα μια ορισμένη μέρα είχε την τιμητική του:

- Τι μέρα είναι σήμερο, μωρή πουστάρα;

- Παρασκευή, απαντούσε αυτός κάθε φορά με το ανάλογο νάζι, ξέροντας πολύ καλά την κατάληξη

- Ο μπούτσος μου στον κώλο σου θα κάνει επισκευή!

Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόταν κανείς τους την συγκεκριμένη μέρα, αφού μπορεί να περιγελούσαν και να μασκάρευγαν τους πούστηδες όποτε τους έβλεπαν, μα αρκετές φορές σα νύχτωνε κάποιοι, οι πιο διεστραμμένοι, πιο αποκτηνωμένοι, πιο περίεργοι, πιο ανώμαλοι, πιο καυλωμένοι ή όλα μαζί, πήγαιναν στα ύποτπα ραντεβού που στήνονταν όταν σουρούπωνε έξω από τους δημοτικούς καμπινέδες της αγοράς.

Στην ύποπτη αντροπαρέα προστίθενταν καμιά φορά και κάποιοι μοναχικοί στρατιώτες ή ξεπεσμένοι μπατηροτουρίστες, αργότερα και οι πρώτοι Αλβανοί όταν καταφτάνανε ξυπόλυτοι και κατάκλυζαν τις πλατείες, οπότε μεταφέρθηκε και το στέκι της κίναιδης ακολασίας σε άλλους πιο βολικούς δημοτικούς καμπινέδες, σε άλλη πλατεία

Όπου ετερόκλητα ζευγαράκια από άντρες μόνο εύρισκαν βρώμικη ικανοποίηση στα όρθια, για λίγα λεπτά της ώρας ή καμιά φορά και για λίγα χρήματα από τη μεριά των πούστηδων. Οι οποίοι την έστηναν απέξω από νωρίς, τριγυρίζοντας ύποπτα για ώρες πολλές και λοξοκοιτώντας ποιός άραγε καλοσκαρωμένος άντρας θα κατέβαινε, να τον πλησιάσουν σιγά - σιγά, να προσπαθήσουν να ρίξουν μια ματιά στην φτόνη του κι αν τους επαρκούσε το μέγεθος να κάνουν παιχνίδι, να απευθύνουν την τολμηρή πρόταση που αν είχε την επιθυμητή ανταπόκριση, θα έβγαινε μια ακόμη νύχτα με παρέα, θα έφευγε για λίγο η φαγούρα που ένοιωθε ο τρυπημένος κώλος τους...

Τους τακτοποιούσαν τους πούστηδες της εποχής συχνά και τακτικά όταν ήταν στα νιάτα τους και ωραίοι, μα τα χρόνια περνούσαν για όλους, οι οικοδόμοι και οι τεχνίτες παντρεύονταν, έκαναν οικογένειες με παιδιά και ξέχασαν τους πρώην περιστασικούς συντρόφους. Που γερασμένοι και ασχημισμένοι, όλο και πιο σπάνια εύρισκαν εραστές, συνήθως αλλοδαπά νεαρά ψωλάρια που έδερναν και σκότωναν καμιά φορά, όλα για λίγο βρώμικο χρήμα παραπάνω στην ανώμαλη συναλλαγή...

Μην βλέπετε κάποιες επώνυμες αποτριχωμένες κωλότρυπες με τόλμη, θράσος και πολλά λεφτά, που ίσως προχωρήδουν σε "γάμο" με τους εκλεκτούς τους, οι πολλοί ανώνυμοι πούστηδες της ανωνυμίας μάταια θα περιμένουν την  πρόταση γάμου του γαμιά. Κι αν είχαν προχωρήσει ακόμη περισσότερο, σαν τραβεστί να φέρονται και να ντύνονται γυναικεία, θα είχανε τραβήξει πολλά περισσότερα...

Άτυχοι κωλότρυπες, θύματα κάποιων περιστάσεων, της ζωής ή του δικού τους πάθους, που τους μένει μόνο μια μόνιμη ακράτεια φυσικό επακόλουθο στα πεπραγμένα τους, στα γεράματα να συντροφεύει κάποιες ίσως αναμνήσεις, όντας κυριολεκτικά σκατόγεροι μόνοι κι έρημοι, η φυσική κατάληξη του φτωχού πούστη...

Σιχαμένο ανάγνωσμα, όπως στην σκληρή πραγματικότητα είναι κατά βάθος και όλη η ζωή ενός οποιουδήποτε πούστη.

Με πέρα για πέρα αληθινές δυο μικρές ιστορίες που έβλεπα να διαδραματίζονται στα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια.

Με πλησιάσανε κάποτε σε διαφορετικές εποχές και οι δυο πούστηδες σαν άντρα πια, για να γίνω μέρος κι εγώ κάποιας ιστορίας, μα έχοντας άλλες ερωτικές επιθυμίες και ίσως διαστροφές, τελείως διαφορετικές από τις δικές τους, χωρίσαμε ευγενικά και παρέμεινα θεατής στο δράμα τους...

Αφιερωμένο στην προσεχή εβδομάδα των "πάσης φύσης ανωμαλιών και σεξουαλικών ταυτοτήτων" που ετοιμάζει το υπουργείο παιδείας...

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

10.000 ΝΕΕΣ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ...

Πόσοι ψήφοι άραγε αντιστοιχούν σε άλλες 10.000 ακόμη μονιμοποιήσεις συμβασιούχων  υπαλλήλων;

Πολλοί. Με βάρος μεγαλύτερο από ότι νομίζουμε.

Η κυβέρνηση ξέρει πολύ καλά τι κάνει όταν πιέζει την Τοπική Αυτοδιοίκηση για μονιμοποίηση των συμβασιούχων. Στο εκλογικό σώμα της Ελλάδας δέκα χιλιάδες άνθρωποι και οι οικογένειές τους είναι ένα σημαντικό μέγεθος με βαρύτητα που καταγράφεται στην επόμενη(;) εκλογική αναμέτρηση...

Έτσι μεθοδικά προωθεί τη μονιμοποίηση χιλιάδων συμβασιούχων, προσλαμβάνει ως και τάχα "διακεκριμένους αθλητές", αλλά κανένα κόμμα από το δήθεν μέτωπο της λογικής δεν τολμά να το καταγγείλει. Κατά τα άλλα, θεωρούν πως είναι μεταρρυθμιστές...

Ποιός θέλετε να αντιδράσει; Ποιός τολμάει;

Οι πολιτικοί ξέρουν ότι θα εξαφανιστούν αν πάνε κόντρα στο πελατειακό κράτος. Έχουμε παραδείγματα από το παρελθόν.

Ούτε οι άνεργοι νέοι με τα πολλά πτυχία και τα μεταπτυχιακά, ούτε οι γονείς τους ούτε οποιοσδήποτε λογικός πολίτης δεν έχει πια δύναμη να αντισταθεί.

Παρακολουθούμε όλοι άπραγοι τη χώρα να γυρίζει δεκαετίες πίσω στο παλιό καλό σύστημα του ρουσφετιού και των διορισμών, της μονιμοποίησης συμβασιούχων που είχαν μπάρμπα στην Κορώνη και κατάφεραν κάποια στιγμή να "τρυπώσουν" ή κάποιων αθλητών που ίσως να μην έχουν κανένα άλλο προσόν εκτός από τις αθλητικές επιδόσεις τους.

Και αν κάποιος δήμαρχος ισχυριστεί ότι δεν χρειάζεται πλέον τους συμβασιούχους, θα του πουν ότι σκοπεύει να δώσει τη δουλειά σε δικά του "εργολαβικά συμφέροντα".

Λες και δεν υπήρξε χρεοκοπία, δεν εξαγγέλθηκαν επανειλημένως μεταρρυθμίσεις, λες και δεν χρειάζεται επιτέλους να δουλέψει σωστά ένα αναδιορθωμένο δημόσιο με ανθρώπους ικανούς και μόνο όσους πραγματικά χρειάζονται...

"Δεν μπορεί να δουλεύει κανείς με παρατάσεις. Πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος έναν ορίζοντα, έναν οικογενειακό προγραμματισμό. Δεν γίνεται να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση", όπως είπε ο φωστήρας αρμόδιος υπουργός...

Μα αυτό το αυτονόητο για τον καθένα...

Αφορά μόνο τους πελάτες "μας"!

Οι υπόλοιποι δεν φαίνεται να έχουν αυτό το δικαίωμα!

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

ΧΙΟΝΙ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ...

Οι νιφάδες πέφτουν έντονες και πυκνές μέσα στα Χανιά, σε μια παγωμένη, ήσυχη ατμόσφαιρα.

Εάν η χιονόπτωση συνεχιστεί με αυτόν το ρυθμό, ως το μεσημέρι ίσως το "στρώσει" ξανά...

 Σε όλη την Κρήτη, που σπάνια δείχνει έτσι από δορυφόρο:

Τελευταία φορά που είδα χιόνι εδώ ήταν το 2004, πάνε πολλά χρόνια πια...

Και κάποιους χειμώνες ενδιάμεσα, δεν χρειαζόμουν καν θέρμανση.

Ούτε είχα την εικόνα που βλέπετε από τα παράθυρα μου, σε απόσταση λιγότερο από 100 μέτρα από τη θάλασσα...