ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ...

Λές: θα βρω μια δουλειά που θα με γεμίζει και θα μου δίνει αρκετά χρήματα για να ζήσω καλά, αλλά δεν βρίσκεις τη δουλειά που θέλεις, κι έτσι συμβιβάζεσαι με μια άλλη δουλειά που προς το παρόν τουλάχιστον, ή έτσι εσύ νομίζεις θα σου δώσει μεν κάποια χρήματα αλλά όχι τα χρήματα που επιθυμείς, ούτε και θα είναι η δουλειά που έψαχνες.

Μετά καθώς τα χρόνια περνούν, εσύ παραμένεις σ΄ αυτή τη δουλειά, γνωρίζεις ένα σύντροφο, κάνεις οικογένεια, συμβιβάζεσαι, σου είναι δύσκολο να κάνεις νέα αρχή, που να μπλέκεις τώρα; γιατί τώρα έχεις οικογένεια ...

Κάθε χρόνος που περνάει οι ευκαιρίες λιγοστεύουν, οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν, μαζί με τα παιδιά, τις σπουδές τους, τους γάμους τους και τώρα, με τη νέα γενιά που έρχεται μετά από εσένα. Τα εγγονάκια σου ...

Και έτσι, περνούν ...χρόνια και έχεις ξεχάσει τα όνειρά σου...

Αν το χρήμα δεν αποτελούσε εμπόδιο, πόσοι από εσάς θα ζούσατε πιο ξέγνοιαστα τις ζωές σας; Πόσες και πόσοι από εσάς θα μένατε σε διαφορετικό σπίτι; Θα οδηγούσατε διαφορετικό αυτοκίνητο; Θα πηγαίνατε τα παιδιά σας σε διαφορετικό σχολειό;

Παρόλα αυτά, πολλοί άνθρωποι ζουν τη ζωή τους μπροστά από την τηλεόραση και μετά ξυπνούν τη Δευτέρα το πρωί για να πάνε (αν έχουν) σε μια δουλειά που δεν τους γεμίζει στην καλύτερη των περιπτώσεων (για να μην πω τη μισούν), να πάνε τα παιδιά στο φροντιστήριο και να γυρίσουν σπίτι για να ξαναπέσουν σε «κώμα» μέχρι την Παρασκευή.

Γιατί την Παρασκευή θα πάρουν τη «δόση» τους από μια πλασματική ξεκούραση όπως ο σκύλος που του σφυρίζεις και του δίνεις ένα μπισκότο.

Και ποια είναι η «δόση» τους;

Θα ξαμοληθούν στις ταβέρνες με το φτηνό κρασί, στα βιντεάδικα για να προλάβουν αν δουν πρώτοι ταινίες που δεν είχαν τα χρήματα να δουν στο σινεμά και ίσως, να πάνε να πιουν ένα νοθευμένο ποτό σε κάποιο μπαρ της παραλιακής.

Κάποιοι άλλοι θα νοικιάσουν μερικά βίντεο μαζεμένα και θα τα παρακολουθούν όλο το Σαββατοκύριακο, ώστε να μη σκέφτονται.

Να μη σκέφτονται τη ζωή της «ήρεμης απόγνωσης» μέχρι τη Δευτέρα το πρωί.

Κι αυτή λέγεται ζωή για πολλά εκατομμύρια ανθρώπων...

ΑΡΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ (ΤΑΙΝΙΑ)...

Αμερικάνικη ταινία από το 1970.

Τριάντα χρόνια πριν τη Γαλλική επανάσταση σ ένα χωριάτικο σπίτι γεννάνε ταυτόχρονα μια χωρική και μια ευγενής Κορσικανή.

Και κάνουνε και οι δυο δίδυμα. Αυτά μπερδεύονται και οι συνέπειες εμφανίζονται 30 χρόνια μετά, στη Γαλλική επανάσταση.

Οι χωριάτες Κλωντ και Τσάρλς στην προσπάθειά τους να επανασυνδεθούν με τους χαμένους τους δίδυμους αδελφούς, τους αριστοκράτες Φιλίπ και Πιέρ, μπλέκονται στη δίνη της Γαλλικής Επανάστασης και στις ίντριγκες της Αυλής με απρόβλεπτα αποτελέσματα...

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ...

Υπάρχει κόσμος που δεν ψηφίζει και περιμένει, φτάνει περίπου τον μισό πληθυσμό των ψηφοφόρων όπως δείχνει η αποχή..

Αν πειστεί όμως και πάει στις κάλπες, θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Εκεί παίζετε το παιχνίδι. Η δεξαμενή των αναποφάσιστων και των απογοητευμένων είναι προνομιούχος χώρος για νέους σχηματισμούς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει δίπλα του άλλους να απορροφήσει. Όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι βολεμένοι του βαθύ ΠΑΣΟΚ πήγαν ήδη.

Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να πάρει πίσω από την ΧΑ γιατί αν το επιχειρήσει θα αλωθεί από τον λαϊκισμό και την φανατίλα της.

Οι γνωστοί Έλληνες πολιτικοί, περισσότερο από υστεροβουλία και καιροσκοπισμό και λιγότερο από ιδεολογική αγκύλωση, τείνουν να κρύβονται πίσω από τα μεγάλα ιδεολογικά πέπλα του "πατριωτισμού" ή της "αριστεράς" , που στην ουσία είναι κενά γράμματα, εφόσον δε συνοδεύονται από την τεκμηρίωση των θέσεων με επιχειρήματα, ή ακόμα και με πράξεις. Αρκούνται απλώς στη στείρα αναπαραγωγή στερεότυπων τόσο φθαρμένων από τη χρήση. Η εύκολη αυτή λύση, έχει δημιουργήσει ένα πολιτικό κοινό με αγκυλώσεις, το οποίο αρέσκεται στην κολακεία και έχει αποκτήσει αυτοματοποιημένα ποιτισμικά και πολιτικά νατανακλαστικά. Τα συνθήματα είναι εύκολα, ειδικά όταν κανείς δεν απαιτεί να τα κάνεις πράξη.

Μα για πόσο ακόμη πια;

Ίσως "το ποτάμι" προς το παρόν μπορεί να κάνει άλματα. Μόνο να συνεχίσει την προσέγγιση στους έξυπνους της κοινωνίας με διακριτικό τρόπο και χωρίς το κόμπλεξ των γνωστών κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ,ΠΑΣΟΚ,ΝΔ,ΔΗΜΑΡ,ΚΚΕ που δεν μπορούν να ανεχθούν προσωπικότητες και ανθρώπου πάνω από αυτούς.

Σαν να μην πήρε σε συνθήκες εντονότατης έως αηδιαστικής πόλωσης 6,6% με την πρώτη, όμως φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει κάποιοι από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ να το αγνοήσουν, μπας και ατονήσει. Όπως τους βγήκε το αντίθετο με τις στνεχείς αναφορές για "εγκλήματα" και διώξεις της ΧΑ...

Η κοινή λογική η εποχή και το μομέντουμ είναι για αυτούς που θα προσφέρουν συναίνεση & συνεργασία.

Η ενδιάμεση παράταξη θα πρέπει να απαντήσει σε πολύ ξεκάθαρα ερωτήματα:

Με την Ευρώπη ή με την "ανατροπή" (ό,τι και αν αυτό σημαίνει);

Και βεβαίως τέτοια ερωτήματα δεν ξεπετιούνται με χαζοχαρουμενιές τύπου "Επισκέπτομαι όλες τις ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου και δεν σας λέω με ποια θα πάω πριν τις εκλογές", θέλουν ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις, όσο κι αν στενοχωρούν κάποιους...

ΑΙΜΑ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ...

Οι πανελλήνιεςς εξετάσεις είναι κομμάτι της σύγχρονης Ελληνικής μας κουλτούρας.

Στόχος ζωής για τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών, τρόποι διδασκαλίας και τρόπος εξέτασης που εστιάζει στην αποστήθιση και "βιομηχανία προετοιμασίας" που απομυζά οικονομικά τους γονείς και δίνει δουλειά (ή έξτρα δουλειά) σε χιλιάδες εκπαιδευτικούς...

Ακόμα και ολοκληρωμένα σχέδια να προκύψουν, αν δεν αλλάξει η κουλτούρα όλης της Ελληνικής κοινωνίας, τίποτα δε θα έχει αποτέλεσμα.

Η πλειοψηφία των γονιών των σημερινών μαθητών έχουν περάσει από την λαίλαπα των πανελληνιών εξετάσεων αλλά μάλλον έχουν ξεχάσει την εμπειρία. Και πιέζουν τα παιδιά τους να περάσουν τα ίδια, ως το απαραίτητο πρώτο βήμα για την μελλοντική κοινωνική καταξίωση.Τα παίζουν όλα σε μια ζαριά και μοιραία φορτώνονται με άγχος. Ως κοινωνία έχουμε συμπυκνώσει την αξιολόγηση των παιδιών σε 10 μέρες, αντί να την απλώσουμε σε μερικά χρόνια.

Τα παίζουν όλα σε μια ζαριά και μοιραία φορτώνονται με άγχος.

Ένα παιδί 18 χρονών δεν άντεξε την πίεση των Πανελληνίων εξετάσεων και πριν καν δώσει το πρώτο μάθημα πήδηξε από τον 4ο όροφο και βρήκε τραγικό θάνατο. Ας είναι τουλάχιστον το μόνο για φέτος.

Πως να δεχτούμε ότι η επαγγελματική αξία κάποιου δεν αποτιμάτε με τους αριθμούς των πτυχίων και των masters που συγκεντρώνει.

Πως να δεχτούμε ότι κάποιος που πήρε ένα proficency στα 17 του δε σημαίνει ότι θα μιλάει τέλεια αγγλικά στα 30 του (μπορεί να μιλάει άπταιστα αλλά μπορεί και να τα έχει ξεχάσει)...

Πως να αλλάξουμε τη νοοτροπία των εκπαιδευτικών που η πλειοψηφία θεωρεί τη διδασκαλία στο σχολείο "κάτι που απλά πρέπει να γίνει με το λιγότερο δυνατό κόπο" και εστιάζουν την προσοχή τους στην "ενισχυτική διδασκαλία" επ'αμοιβή.

Κ φυσικά όλα τα παραπάνω είναι μια επιφανειακή υποκειμενική προσέγγιση.

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις έχουν καταλήξει να είναι σαν τον Μινώταυρο που του έχουμε αναθέσει να φυλάει το χαμένο κύρος της παιδείας μας, ίσως και της δικής μας ματαιοδοξίας.

Και αυτός ο Μινώταυρος θρέφεται με τα χαμένα όνειρα χιλιάδων παιδιών. Κι ενίοτε δεν αρκείται μόνο στα όνειρα, θέλει και ζωές...

Αν δε συνειδητοποιήσουμε ότι η παιδεία είναι το πρώτο που πρέπει να αλλάξει ριζικά, όχι με "επαναστατικά τσιτάτα της στιγμής" στη χώρα μας,  ώστε μετά από κάποιες γενιές να έχουμε ουσιαστικά αποτελέσματα, πάλι του χρόνου τέτοια εποχή την ίδια κουβέντα θα κάνουμε...

ΟΠΟΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ;

Η παρακάτω αγγελία δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα της ηπειρωτικής Ελλάδας:

«Νέος 23 ετών αναζητά οποιαδήποτε θέση εργασίας. Γνώστης μαγειρικής, ζαχαροπλαστικής.
Εμπειρία πρατηρίου υγρών καυσίμων, χειρωνακτικές εργασίες. Εμπειρος στο τραγούδι και τα μουσικά όργανα. Γνώσεις Η/Υ, αγγλικά με πτυχίο και γερμανικά. Δίπλωμα οδήγησης Ι.Χ. και μοτοσυκλέτας. Εχω και άλλες γνώσεις στον επαγγελματικό τομέα».

Μέσα σε 40 λέξεις όλη η αγωνία ενός νέου ανθρώπου να βρει εργασία.

Με κάθε τρόπο, όπου είναι δυνατόν, για όποια δουλειά μπορεί να κάνει. Ολη η σύγχρονη Ελλάδα μέσα από τις 40 λέξεις ενός νέου...

Από την καθόλου εργασία, στην ημιαπασχόληση, στην ελαστική εργασία, στα πεντάωρα, στη μισή εργασία και στη μισή ζωή.

Χώρια ο παράλληλος αγώνας για να μαζέψει ακόμα περισσότερες εμπειρίες, να συγκεντρώσει πτυχία, βεβαιώσεις, σεμιναριακές παρουσίες, εργασιακές εμπειρίες, μάστερ, μεταπτυχιακά και να καταλήξει αν τον επιλέξουν, στην κιμαδομηχανή της αγοράς.

Σε ένα διαρκές κυνήγι, στο οποίο όμως δεν είναι ο κυνηγός, αλλά το θήραμα στη ζούγκλα της "ελεύθερης" αγοράς.

ΟΪ, ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΑΙΖΩ...

Εκεί που σήμερα είναι οι στρατώνες της Αγιάς, 10 χλμ έξω από τα Χανιά, υπήρχε ένας τούρκικος πύργος. Ο πύργος αυτός κατεδαφίστηκε όταν φτιάχτηκαν εκεί οι στρατώνες.

Κατά την πτώση των Γερμανών αλεξιπτωτιστών ένας αλεξιπτωτιστής κρεμάστηκε στην εξωτερική πλευρά του πύργου και δεν μπορούσε να ξεμπλεχτεί από τα σκοινιά του αλεξίπτωτου. Εκανε μεγάλη προσπάθεια, αλλά δεν τα κατάφερνε. Του ήταν αδύνατον.

Ο Γαλανοδημήτρης που βρισκόταν πολύ κοντά στον πύργο και συμμετείχε στη μάχη με πολλούς άλλους ακόμη παρακολουθούσε τον αλεξιπτωτιστή από τη στιγμή που πετάχτηκε από το αεροπλάνο και λογάριαζε στον νου του κι έλεγε:

- Θα σε κεράσω εγώ μα θέλω πρώτα να δω πού θα καταλήξεις...

Ηταν έτοιμος για να τον πυροβολήσει, αλλά τη στιγμή που τον είδε και κρεμάστηκε στον πύργο το θεώρησε μεγάλη ανανδρία να τον πυροβολήσει, έτσι όπως ήταν περιπλεγμένος με τα σκοινιά και περίμενε να απελευθερωθεί από αυτό το μπέρδεμα και μετά να τον "κεράσει" όπως έλεγε.

Σκέφτηκε πως το καθήκον του ήταν να τον πυροβολήσει, αλλά έπρεπε πρώτα να ελευθερωθεί από τα σκοινιά και να σταθεί όρθιος, γιατί αλλιώς ήταν πολύ ταπεινό και άναντρο να τον πυροβολήσει.
Η μάχη γύρω λυσσομανούσε και τα αεροπλάνα από πάνω, με τα πολυβόλα, θερίζανε τον τόπο, οι βόμβες σκούσαν παντού και ξεθεμελίωναν τη γη.

Ο Γαλανοδημήτρης περίμενε αμετακίνητος εκεί στη θέση του. Οι σφαίρες σφυρίζανε στα αφτιά του. Χτυπούσανε στους θάμνους γύρω του και σπούσαν τα κλαδιά, καρφώνανε στο χώμα και σηκώνανε σύννεφα από σκόνη. Το αλεξίπτωτο με τον Γερμανό στον πύργο κρεμασμένο και ανήμπορο να ξεκρεμαστεί. Τότε πια ο Γαλανοδημήτρης απογοητεύτηκε να περιμένει και σηκώνεται από τη θέση του και προχώρησε προς το μέρος που ήταν οι άλλοι.

Του φώναξαν μόλις τον είδαν να πηγαίνει εκτεθειμένος προς το μέρος τους.

- Πέσε κάτω Δημήτρη γιατί θα σε φάνε οι μπάλες, πέσε κάτω..

Τους λέει το περιστατικό με τον κρεμασμένο στον πύργο, πως δεν τον πυροβόλησε γιατί «έτσι που είναι μπερδεμένος με τα σχοινιά είναι κάτι που δεν μπορώ να το κάνω! Είναι αναντρία και δε μου ταιριάζει», τους ξαναλέει.

Του φωνάζανε και πάλι:

Πέσε κάτω Δημήτρη, τώρα θάρθουνε οι δικοί του και θα τον ξεκρεμάσουν και θα μας σκοτώσουν...

Και εκείνος ξανάλεγε:

- Οϊ, δεν του παίζω, δεν μπορώ να του παίξω, τέτοια αναντρία δεν μπορώ να την κάνω και αμέτε εσείς να του παίξετε. Οϊ εγώ, δεν του παίζω...

Εθελοντής πολεμιστής, σε όλα τα προσκλητήρια του έθνους, έδωσε πάντα το παρών στη Μακεδονία και στην Ηπειρο και όπου το είχε ανάγκη η Ελλάδα. Ομως εδώ θεωρούσε μεγάλη αναντρία να πυροβολήσει ανήμπορο αντίπαλο.

Ταπεινό γι΄ αυτόν και άναντρη πράξη για το δικό του ανάστημα. Ξαναλέει στους άλλους που τον στέλνανε να τον πυροβολήσει:

- Αμέτε σεις να του παίξετε. Εγώ δεν πάω, τέτοια αναντρία, σας ξαναλέω, δεν την κάνω!

Προσέξτε, απ΄ όλους κανείς δεν πήγε να παίξει του κρεμασμένου αλεξιπτωτιστή. Κανείς, τότε τον Μάη του ΄41 κατά την Μάχη της Κρήτης.

Σήμερα οι καιροί άλλαξαν. Ο κόσμος κινείται διαφορετικά και η Ελλάδα επίσης.

Στη Γερμανία χωρίς δισταγμό, ακόμη για να συγκαλύψουν το έγκλημα που κάμανε στην Κρήτη, οργανώνουν κινήσεις που συμμετέχουν προσωπικότητες, πανεπιστημιακοί, στρατηγοί, διάφοροι τιτλούχοι και προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι στην Κρήτη δεν έγινε έγκλημα από τον Γερμανικό στρατό, αλλά έγινε το αντίθετο.

Ισχυρίζονται ότι οι Κρήτες καταπάτησαν «τις αρχές του διεθνούς δικαίου».

Ετσι ερμηνεύουν το δίκαιο και κατασυκοφαντούν το μεγαλείο της αντίστασης του λαού μας.

Τα χιλιάδες εγκλήματα, τις ληστείες που έκαμαν τα τέσσερα χρόνια που κατάσχεσαν την αγροτική παραγωγή και την ερήμωση της γης που ακολούθησε, τα σπίτια που ρήμαξαν και τόσα άλλα που μερικά μόνο αναφέρονται στις αναφορές εκείνων που καταγράφουν τις γερμανικές υποχρεώσεις απέναντι στην Ελλάδα, δεν δέχονται κουβέντα.

Και η Αθήνα σκύβει. Σκύβει και εκλιπαρεί. Το κάνει για να μην χαλάσει την εικόνα των εταίρων και συντρόφων μας;

Και μεις ακόμη σιωπούμε! Και ένα μεγάλο ερώτημα πλανάται:
Πού πάμε; Πού μας πάνε;

MASTER OF THE WORLD (MOVIE)...

Movie Sci-Fi - Adventure, from 1961.

In Morgantown Pennsylvania in 1868, the local residents hear a booming voice coming from the local mountain, the Great Eyrie. John Strock from the Department of the Interior is tasked with finding out just what is happening there and approaches Philip Evans for the use of his balloon which would allow him to view the mountain from air...