"ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ"...

Αιματηρή κατάληξη είχε η συμπλοκή μεταξύ δύο ανδρών σε καφετέρια στο Κερατσίνι, λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
 
Στη διάρκεια της συμπλοκής ένας 55χρονος μαχαίρωσε στο στήθος έναν 34χρονο, ο οποίος μεταφέρθηκε σε πολύ σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο, όπου λίγο αργότερα εξέπνευσε.

Με αφορμή τη μπάλα, μα με την αστυνομία να ερευνά το ενδεχόμενο πολιτικών κινήτρων, αφού και οι 2 ανήκαν σε διαφορετικούς, μάλιστα αντίθετους πολιτικούς χώρους.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν διευκρινιστεί τα ακριβή αίτια της αιματηρής συμπλοκής, μα ήδη ο ένας έχει χριστεί "αγωνιστής" του λαού και περίπου τοπικός ήρωας, όπου για χάρη του προγραμματίζεται άλλη μια "αντιφασιστική" συγκέντρωση το απόγευμα που σίγουρα θα επεκταθεί σε κάθε πόλη, ενώ ο άλλος τραβά μοναχός του τον δρόμο της τάχα δικαιοσύνης...

Επειδή ο ένας ανήκε σε ισχνή αριστερή μειοψηφία που όμως φωνασκεί πολύ χωρίς να έχει να προσφέρει τίποτα και ο άλλος στην λαική δεξιά που ολοένα δυναμώνει επειδή βρίσκεται πραγματικά κοντά στον λαό και την καθημερινότητα του, μα δεν έχει σωστή καθοδήγηση και κάνει γκάφες, καθότι ξεκίνησε από γραφικούς χοντροκέφαλους...

ΚΛΕΙΣΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΑΦΟΒΑ...

Μέσα στο νομοσχέδιο με τις ρυθμίσεις που περιμένει η ανάπτυξη για να έρθει, το υπουργείο Δικαιοσύνης κατέθεσε μία τροπολογία.

Αναπτυξιακή; Για τα μυαλά κάποιων ίσως...

Η τροπολογία προβλέπει ειδική παραγραφή των αξιόποινων πράξεων που τελέστηκαν από αγρότες, ιδιοκτήτες και οδηγούς φορτηγών και ταξί μέχρι και το τέλος του 2012, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεών τους, με τη μορφή διακοπής συγκοινωνιών.

Κοινώς έκλεισες τον δρόμο με το τρακτέρ και τη νταλίκα; Δεν υπάρχει πρόβλημα. Τόλμησε να σε βουτήξει η αστυνομία και να σε στείλει στη Δικαιοσύνη; Το αδίκημα παραγράφεται. Ακόμα και αν κατά λάθος και αδίκως καταδικάστηκες, το ποινικό σου μητρώο παραδίδεται εκ νέου λευκό, μαζί με την τιμή και την υπόληψη σου.

Είναι γελοίο. Είναι εξοργιστικά γελοίο και κάποιος πρέπει να το θυμίσει στην κυβέρνηση την επόμενη φορά που θα δηλώσει ότι ο νόμος εφαρμόζεται για όλους. Και μετά να εξηγήσει για ποιον ακριβώς λόγο δεν διώκεται ο αγρότης ή ο φορτηγατζής που έκλεισε τον δρόμο.

Μόνο μην πει ότι η κυβέρνηση δείχνει κατανόηση για αδικήματα που τελέστηκαν κατά τη διάρκεια συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων. Πρώτον επειδή η κυβέρνηση δεν είναι αρμόδια να κρίνει αδικήματα. Και δεύτερον επειδή οι συλληφθέντες για την εισβολή στο γραφείο του Βρούτση, θα ζητήσουν αντίστοιχες νομοθετικές πράξεις.

Εδώ στέκεται και το ακλόνητο επιχείρημα: «εδώ δεν τιμωρούνται αυτοί που λεηλάτησαν τη χώρα και θα τιμωρηθούν οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα τους;»
Θα ήταν δεκτό αν κέρδιζαν την ατιμωρησία αλλιώς, όχι από το χέρι που έκανε λεηλασία.

Μέχρι στιγμής κανένα κόμμα δεν καταδίκασε το γεγονός. Και τι να καταδικάσει; Ποιος τολμά να επικρίνει μία απόφαση που στέκεται στο πλευρό του "αγωνιζόμενου" αγρότη και αυτοκινητιστή;

Ήταν άλλωστε ακόμα μία κατεπείγουσα ρύθμιση για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας...

Σε σκηνικό που πάλι θα επαναληφθεί, με τους ίδιους στους δρόμους για "διεκδικήσεις"...

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ...

Το Πολυτεχνείο γιορταζόταν πάντα κάθε χρόνο μετά το 1974, με πορείες και διαδηλώσεις.

Υπερτονισμένη ήταν πάντα η επέτειος του πολυτεχνείου ακόμη και από την πολιτική εξουσία που το αντιλαμβανόταν ως προοίμιο για την απαρχή της λεγόμενης "μεταπολίτευσης".

Υπήρχαν δύο "ράτσες" αγωνιστών στην εξέγερση του πολυτεχνείου:

Οι ιδεολόγοι, οι αγνοί αγωνιστές, οι ενθουσιώδεις φοιτητές, που φλέγονταν από τα ιδανικά της ελευθερίας και που η ιστορία θα τους καταγράψει ως αφελείς ενδεχομένως, από τη μια...

Και από την άλλη οι υποκριτές, οι ξενοκίνητοι, οι πονηροί, οι ιδιοτελείς, οι δόλιοι, που ίσως έτριβαν τα χέρια τους από ικανοποίηση βλέποντας ότι η πρώτη ομάδα δούλευε άοκνα για αυτούς, παίρνοντας λίγες δάφνες ηθικής ικανοποίησης, για να χτίσουν αυτοί πολιτικές καριέρες περνώντας τα επόμενα χρόνια από το πολιτικό ταμείο της μεταπολίτευσης...

Άγνωστος ο αριθμός και των δυό, μα αν ήταν τόσοι όσοι δήλωναν κατόπιν οι "αντιστασιακοί" δεν θα υπήρχε καν δικτατορία, αλλά ποιος να κάτσει να ασχοληθεί τότε που μια αδιάφορη Ελλάδα ήταν στις ταβέρνες και τα μπουζούκια παντού όπως πάντα, εκτός από κάποια άτομα κάπου στο κέντρο της Αθήνας

Ήταν μία φοιτητική εξέγερση απέναντι σε ένα αυταρχικό καθεστώς που ήταν ήδη ξεπερασμένο από πολλές πλευρές και είχε ήδη κουράσει όχι μόνο τους αριστερούς. Επιπλέον το 1973 είχε εμφανιστεί η πετρελαϊκή κρίση και οι "καλές ημέρες" της ανάπτυξης της οικονομίας και του χαρίσματος των χρεών στους αγρότες είχαν περάσει.

Το Νοέμβρη του 73 είχαμε τη λεγόμενη φιλελευθεροποίηση του Μαρκεζίνη. Ο γνωστός αστός παλαιός πολιτικός, ο μόνος που δέχθηκε να γίνει συνομιλητής του Παπαδόπουλου, ηγείτο μιας μεταβατικής κυβέρηνησης από προσωπικότητες των γραμμάτων και της οικονομικής ζωής τότε του τόπου, με σκοπό την ομαλή διεξαγωγή εκλογών τον Φλεβάρη του 74.Στρατιωτικοί δεν υπήρχαν στην κυβέρνηση, αφού είχαν παραιτηθεί στις αρχές Οκτώβρη 73.

Δεν είχε ούτε 45 μέρες στην εξουσία όταν ξέσπασαν τα γεγονότα του πολυτεχνείου τα οποία σύμφωνα με κάποιες απόψεις αφέθηκαν να εξελιχθούν με σκοπό να δείξει το καθεστώς ότι ήταν ανεκτικό και φιλελελεύθερο. Απορίας άξιο γιατί η εξέγερση επιλέχθηκε να γίνει τότε, με τελικό αποτέλασμα ν' ανατραπεί ο Παπαδόπουλος από τον Ιωανννίδη με το πραξικοπημα της 25 Νοεμβρη 1973, για άλλους μερικούς μήνες σκληρότερης διακυβέρνησης από στρατιωτικούς μέχρι να καταρεύσουν απροετοίμαστοι τον Ιούλη του 74 και να γίνει η επαναφορά των ίδιων εκείνων παλαιών πολιτικών που υπήρχαν ως το 67, υπο το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, γιαυτό και η γιορτή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας γιορτάζεται 24 Ιουλίου 1974 και όχι βέβαια 17 Νοέμβρη 1973...

H περίοδος της μεταπολίτευσης δεν ήταν μόνον η περίοδος της διαφθοράς, της διαπλοκής, του λαϊκισμού, της καταλήστευσης του κράτους των τελευταίων χρόνων. Η μεταπολίτευση ήταν επίσης η εποχή των κοινοβουλευτικών θεσμών, του ευρωπαϊσμού, της ελευθεροτυπίας, της ισότητας των φύλων, του κοινωνικού κράτους, της ιδεολογικής αναζήτησης και λοιπά.

Λαμόγια έγιναν αυτοί που επι χούντας ήταν κρυμένοι κάτω απο τα κρεβάτια τους, ή έκαναν αντίσταση απο τα μπαράκια του Παρισιού, του Μονάχου και του Μπρόντγουεϊ και μετά την πτώση της χούντας
(αφού για καλό και για κακό περίμεναν και λίγο ακόμα μέχρι ο Καραμανλής να βγάλει το φίδι από την τρύπα), μας την έπεσαν ιδεολογικά με τα στρατιωτικά αμπέχωνα, τα ζιβάγκο και τις πρασινοκόκκινες σημαιες να ανεμίζουν ηρωικά στον αγέρα και εντέλει κατέλαβαν την εξουσία ως σήμερα...

Η επέτειος του Πολυτεχνείου εκφυλίστηκε και μετατράπηκε σε ετήσιο φολκλόρ με τα καθιερωμένα σπασίματα και καψίματα.. Ειδικά από όταν οι πρωτεργάτες της (κατά τα λεγόμενα τους) ανέλαβαν πολιτικές καρέκλες και δίδαξαν τον δρόμο της αρπαχτής και της επανάστασης του συμφέροντος.
Η γενιά του πολυτεχνείου ρήμαξε σαν σμήνος ακρίδες τη χώρα και άφησε στους απογόνους της ρημαδιό κυριολεκτικά. Το πολιτικό σύστημα που τώρα καλείται να επιβάλει σκληρά μέτρα είναι αυτό που δημιούργησε την Ελλάδα της φούσκας.

Το Πολυτεχνείο δεν ζεί πιά εδώ. Ζεί μόνο μέσα στις ιδεοληψίες του καθενός από εμάς.

Τώρα που ακόμα εκείνη η παρέα της «γενιάς του πολυτεχνείου» προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συνεχίσει να κρατά τα ηνία, αυτεξευτελιζόμενη σε όλο και μεγαλύτερη καταβαράθρωση της αξιοπρέπειας της. Ίσως μόνο η φυσική, βιολογική φθορά είναι ικανή να την πείσει ότι δεν της ανήκουν τα σκήπτρα της αιώνιας εξουσίας...

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (H ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ιστορική ταινία του Φ. Φυλακτού από το 1973.

Μια μοναδική στο είδος της ταινία μεγάλου μήκους,που δικαίως χαρακτηρίστηκε από ειδικούς ως η πλουσιότερη και αυθεντικότερη υπερπαραγωγή στον Ελληνικό κινηματογράφο.

Φέρνει σε άμεση επαφή με τα ιστορικά εθνικά και πολεμικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στις αρχές του 20ου αιώνα με πρόσωπα επώνυμα και ανώνυμα που αγωνίστηκαν για τα μεγάλα ιδεώδη της Φυλής...

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η υπό τουρκική κατοχή Μακεδονία και οι Ελληνικοί πληθυσμοί της υποφέρουν διπλά, μιας και οι Βούλγαροι κομιτατζήδες δρουν στην περιοχή παράλληλα με τις Τουρκικές δυνάμεις.

Ο Έλληνας αξιωματικός Παύλος Μελάς, μέλος της Εθνικής Εταιρείας από τα χρόνια του στην Σχολή Ευελπίδων, αποφασίζει το 1904 να αναλάβει την ηγεσία του αγώνα στη Μακεδονία.

Μαζί με τους άνδρες του θα φέρουν σε πέρας τρεις αποστολές, αλλά στο τέλος θα παγιδευτούν κατόπιν προδοσίας και ο Μελάς θα σκοτωθεί από Τούρκους στρατιώτες στην Σιάτιστα...

ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ...

Αποδοκιμασίες βουλευτών όπου φανούν, με κραυγές, συνθήματα, ενίοτε καφέδες και πέτρες.

Καταστροφές και πυρπολήσεις γραφείων συγκεκριμένων βουλευτών, ενώ άλλοι παραμένουν εσκεμμένα στο απυρόβλητο...

Χωρίς καμμιά συνέπεια για τυος δράστες.

Καθημερινές ταραχές και πορείες για το τίποτα, από συγκεκριμένους σεσημασμένους ταραξίες που κανείς δεν πειράζει χρόνια τώρα, αφήνοντας τους ολοκληρωτικά ελεύθερους να κάνουν ότι γουστάρουν, από το να κλείνουν δρόμους με κάθε αφορμή, μέχρι να καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια για ιδιοτελείς σκοπούς.

Τώρα και μερικές βδομάδες έχουν καταλάβει τις πλατείες και παριστάνουν τους ηγέτες κάθε περίεργου και πικραμένου που καταφεύγει σε αυτές, περιμένοντας σωτηρία που όμως δεν έρχεται.

Οι εκλεγμένοι βουλευτές παραχώρησαν τον ζωτικό τους χώρο αμαχητί στους ΣΥΡΙΖΑίους, ΑΝΤΑΡΣΥτες, αναρχικούς, περιθωριακούς φοιτητές κλπ μειοψηφίες και μονοπρόσωπες "συνιστώσες" μιας περιθωριακής Αριστεράς, που δείχνουν την εικόνα πως κυριαρχούν στις πόλεις με τα καμώματα τους κάθε που σκοτεινιάζει...

Άλλος στήνει αντίσκηνο και αγωνίζεται κοιμώμενος κι άλλος βγάζει τα απωθημένα του στο άδειο γραφείο του απόντως βουλευτή.

Αφού τους άφησαν ελεύθερους να κάνουν ότι θέλουν, στο όνομα μιας παρεξηγημένης δημοκρατίας.

Αφού δεν αποφασίζει ο βουλευτής να συνάξει μερικές εκατοντάδες δικούς του ανθρώπους από τις πολλές χιλιάδες που τον ψήφισαν και να πάνε όλοι μαζί στην ταλαίπωρη πλατεία που δεν ησυχάζει ποτέ.

Εκεί θα ασκήσουν και το δικό τους δικαίωμα του "συνέρχερθαι", δείχνοντας πως δεν είναι αποκλειστικότητα των αριστερών, θα φωνάξουν τα δικά τους συνθήματα όπως δικαιούνται να κάνουν σε μια δημοκρατία και θα καταλάβουν τον δικό τους ζωτικό χώρο.

Κι αν υπάρξουν αντιρρήσεις από τους συνήθεις θαμώνες - καταληψίες των πλατειών, ας λύσουν τις διαφορές τους όπως προκύψει. Στην ανάγκη ας θυσιαστούν στη μάχη μερικές οξύθυμες αριστερές κοτσίδες, ποιός νοιάζεται...

Αρκεί να δείξουν σε όλους που είναι κι αυτοί παρόντες και μάχιμοι.

Αυτά είναι οι συνέπειες του "αγώνα" κι όχι πλήρη ατιμωρησία σε κάθε αριστερίστικο έκτροπο.

Άντε κάντε το να το δώ, όσοι τουλάχιστον δεν έχετε λόγους να είστε απόντες από κάθε κοινωνική έκφραση...

ΚΙΝΗΜΑ Ή ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ...

Δεν υπάρχει προηγούμενο για τις τεράστιες συγκεντρώσεις αγανακτισμένων πολιτών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν χθες σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.

Το ποικίλο πλήθος που μαζεύτηκε από κάθε γωνιά της Ελλάδας την Κυριακή έξω από το Ελληνικό Κοινοβούλιο συνέχισε για δωδέκατη μέρα με αμείωτο πάθος, με λίγα επεισόδια κυρίως όταν εμποδίζονταν προσελεύσεις κι άλλων περισσότερων διαδηλωτών, ανεμίζοντας Ελληνικές σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα να εκφράζει την αμέριστη αγανάκτησή του για τα νέα μέτρα και τη θηλιά που σφίγγει μέρα παρά μέρα όλο και πιο πολύ το λαιμό του Ελληνικού λαού.

Η κινητοποίηση επί 12 ημέρες χωρίς σημαίες και κομματικές εξαρτήσεις δείχνει ότι ο κόσμος δεν είναι πρόβατα. Έχουν μυαλό και συνείδηση. Δείχνει ότι ο λαός παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Χωρίς κεντρικά συνθήματα, χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες.

Είναι απλοί άνθρωποι που μπούχτισαν, αγανάκτησαν με όλα όσα υφίστανται και θα είναι υποχρεωμένοι να υποστούν.

Που αρνούνται να γίνουν πειραματόζωα των ξένων δανειστών και των ντόπιων πολιτικών - υποτελών τους.

Μια λαοθάλασσα από αγανακτισμένους πολίτες με σφυρίχτες, κατσαρολικά, ακόμη και βουβουζέλες στα χέρια ταυτόχρονα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη αλλά και σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις, συνέθεσαν το σκηνικό μιας ημέρας που σίγουρα θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη των πολιτών που συμμετείχαν...

Ο κόσμος αρνείται να ταυτιστεί με τους υπηρέτες του συστήματος και τους οπαδούς της διάλυσης της κοινωνίας και του έθνους μας. Ο κόσμος θέλει να υπερασπιστεί την πατρίδα του και την ταυτότητά της, το βιός του και το ψωμί του, το αύριο το δικό του και των παιδιών του...

Αυτό είναι το μήνυμα της χθεσινής συγκέντρωσης. Ότι ο λαός είναι εδώ και δεν μπορεί κανένας να τον αγνοεί.

Ακόμα όμως δεν υπάρχουν πολιτικά χαρακτηριστικά. Δεν έχει διαμορφωθεί πολιτικό υποκείμενο. Δεν έχουν φύγει ακόμα οι ψευδαισθήσεις της πλαστής ευμάρειας. Πολλά τα δεν ακόμα.

Ίσως αυτή η αντίδραση να μοιάζει με τη γκρίνια και την αντίδραση του μικρού παιδιού που του παίρνουν τα παιχνίδια του και του λένε δε θα έχεις πια δικό σου δωμάτιο, ούτε αμάξι από τα 16, ούτε το hi - tech σου κινητό και το χαρτζηλίκι θα είναι λίγα ευρώ την εβδομάδα. Αλλά και τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν...

Δεν αρκούν μερικές εκατοντάδες συνειδητοποιημένοι πολίτες μέσα σε μια μεγάλη μάζα που άγεται και φέρεται και που πριν αναλάβουν δεόντως τη διαφήμιση των εκδηλώσεων οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του καθεστώτος και της Νέας Τάξης διεθνώς, δεν είχανε καταφέρει ποτέ κάτι μαζικό.

Όταν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στον δρόμο πρέπει να τους δώσεις ένα κάπως καλύτερο όραμα πέρα από την απλή επιβίωση της χώρας, ένα όραμα για ένα διαφορετικό αύριο και μια μορφή διοίκησης και διαχείρησης των κοινών πέρα από ότι ξέρανε ως τώρα, μια ελπίδα ανάτασης που ν' αξίζει τον κόπο να επιμείνει κανείς να την υλοποιήσει, ένα όραμα ποθητό κι εφικτό συνάμα...

Θα πρέπει σύντομα να δημιουργηθεί κάποια μορφή ηγεσίας μέσα στους αγανακτισμένους, από ανθρώπους που μπορούν να διαμορφώσουν συγκεκριμένες προτάσεις εξουσίας κι όχι απλά δαμαρτυρίας, έτσι θα δούμε και που τελικά το πάνε.

Έτσι όταν εκ των πραγμάτων και την ασυννενοησία - αδιαλλαξία των υπαρχόντων κομμάτων οδηγηθούμε σε εκλογές, να υπάρχει μια νέα επιλογή...

Διαφορετικά θα παραμείνει μια επαναλαμβανόμενη συγκέντρωση για μαζική λαϊκή εκτόνωση χωρίς κανένα ουσιαστικό και σωτήριο αποτέλεσμα. Μια μαζική "ψυχοθεραπεία" όπως ήδη ονομάζουν το φαινόμενο κάποιοι πολιτικοί και καθεστωτικοί δημοσιογράφοι...

ΕΜΠΟΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ, ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ...

Μάθαμε και το εμπόριο ανθρωπισμού.

Με μία χούφτα "ανεξάρτητων πολιτών" που όλοι εδώ ξέρους πως γενικά ψηφίζουνε ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (χώρια οι συνιστώσες) να σηκώνουν το λάβαρο του κατ' αυτούς δίκαιου αγώνα, για την άμεση νομιμοποίηση των 300 γνωστών πια παράνομων μεταναστών.

Δείχνοντας μια επιλεκτική αλληλεγγύη προς τους ξένους, κάτι που ποτέ ως τώρα δεν έκαναν ούτε καν δημαγωγικά για πολλούς περισσότερους δοκιμαζόμενους Έλληνες άνεργους ή αλλιώς υποφέροντες, ανάμεσα δε και αρκετούς 4οάρηδες εργάτες που έχασαν την περιστασιακή δουλειά τους από 20άρηδες αλλοδαπούς σαν κι αυτούς που θέλουν δικαιώματα και μόνιμη διαμονή σε έναν τόπο που αδυνατεί πλέον να τους σηκώσει όλους...

Προσδοκώντας φυσικά να κερδίσουν κάποια πολιτικά ωφέλη (από ποιούς;) όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού, είναι αποφασισμένοι όπως δείχνουν να φτάσουν μακριά...

Ζητώντας ακόμη και θύματα.

Τώρα έχουν φτάσει να πουλάνε με το κομμάτι.μετανάστη/ευαισθησία και ανθρωπιά. Είναι τάχα μου πιο ευαίσθητοι από τους υπόλοιπους Έλληνες. Δίπλα στα ανθρώπινα κουρέλια όπως τους κατάντησαν τους μετανάστες απεργούς πείνας, στέκονται εκείνοι με την πραμάτεια τους, τα ιδεολογικά κουρέλια της σύγχρονης ροζέ Ελληνικής Αριστεράς. Η "ορθοδοξία" του ΚΚΕ δεν τους αγγίζει...

Να μας κοιτούν "αλληλέγγυοι" από το δικό τους μεταρίζι, της μιας χούφτας ανθρώπων - οπαδών. Εκείνοι που πλήρωσαν και οργάνωσαν τη μεταφορά του εμπορεύματος με καράβι από την Κρήτη προ μηνών στην Αθήνα.

Αλληλέγγυοι ήταν εκείνοι που οδήγησαν το εμπόρευμα - πακέτο στη Νομική και καταχράστηκαν την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου. Για να το προβάλουν. Και φυσικά "αλληλέγγυοι" είναι οι ευαίσθητοι αυτοί ακτιβιστές που με ομάδα περιφρούρησης όπως δηλώνουν, περιφρουρούν την απεργία πείνας των μεταναστών της Υπατίας. Από πότε ένας απεργός πείνας χρειάζεται περιφρούρηση;

Από τα παραπάνω νομίζει κανείς πως αλληλεγγύη σημαίνει κάτι σαν καθοδήγηση...

- Το Φόρουμ Μεταναστών μας έχει πει ότι οι απεργοί πείνας μένουν μέσα...δήλωσε στα Νέα προχθές ο Σαίντ, ένας απεργός πείνας που έχει νεύρα γιατί θέλει να κάνει μία βόλτα και δεν τον αφήνουν αυτοί μέρες τώρα, κρατώντας τον καθηλωμένο στον "αγώνα". Απεργοί πείνας που νοσηλεύονται να ζητούν χυμό ή τροφή από τους νοσηλευτές και οι "αλληλέγγυοι" συνοδοί τους να το απαγορεύουν (σύμφωνα τουλάχιστον με καταγγελία του Άρη Μουσιώνη, διοικητή της 1ης Υγειονομικής Περιφέρειας). Για το καλό τους δήθεν και την "αίσια" κατάληξη - νίκη του δήθεν αγώνα.

Είναι φανερό πως τα παραπάνω σημαίνουν χειραγώγηση κι εκμετάλλευση. Αλληλέγγυος όμως είναι ο αμοιβαία εγγυόμενος, που έχει κοινή υποχρέωση ή ευθύνη μαζί με άλλον ή άλλους. Συνώνυμα: συνυπεύθυνος, συνυπόλογος.

Οι περισσότεροι από τους 300 που φόρτωσαν και κουβάλησαν δεν ξέρουν καλά Ελληνικά ούτε έχουν σπουδάσει φιλολογία. Δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν τι σημαίνει αλληλέγγυος. Και οι εξαθλιωμένοι αυτοί μετανάστες - πρωταγωνιστές ενός εκβιασμού που οι πατρώνες τους επιχειρούν να κάνουν προς την κυβέρνηση, είναι και οι μόνοι που δεν φταίνε, και πληρώνουν με προβλήματα υγείας που θα τους ακολουθούν πάντα.

Αλλά οι έμποροι της ανθρωπιάς; Οι "αλληλέγγυοι" ακτιβιστές και συνήθεις ταραξίες σύμφωνα με τις γνωστές τακτικές τους, θα την γλιτώσουν έτσι απλά με τον αέρα του αγωνιστή συμπαραστάτη;

Αν κάποιος από το εμπόρευμα τους, τους απεργούς πείνας χάσει τη ζωή του αύριο, είναι κι εκείνοι συνυπεύθυνοι...

Θα είναι όμως και συνυπόλογοι, όταν έρθει η ώρα της ευθύνης;

ΞΕΒΟΛΕΜΑ...

Εξεγέρθηκαν οι φαρμακοποιοί απαιτώντας από το κράτος να τους εξασφαλίσει τα προνόμια. Δεν ήταν μόνο το πληθυσμιακό και το κατώτατο ποσοστό κέρδους που ήταν σίγουρα λεφτά. Δεν ήταν μόνο το ωράριο. Ηταν και η δυνατότητα να οικειοποιούνται την άδεια που τους έδωσε το κράτος και να την μεταπουλούν όπου θέλουν με το αζημίωτο, η συντριπτική πλειοψηφία την κληροδοτούσε στα παιδιά της την κρατική περιουσία!

Εξεγέρθηκαν οι δικηγόροι προς το παρόν της επαρχίας για την εντοπιότητα, να μην έχει δηλαδή δικηγόρος από άλλον νομό το δικαίωμα να παρίσταται σε δικαστήριο της πόλης τους. Επίσης για τα γραμμάτια προείσπραξης (ελάχιστες αμοιβές - σίγουρα λεφτά υπό την προστασία του κράτους).

Εξεγέρθηκαν οι γιατροί που διαδηλώνουν κι ολοφύρονται για τα δήθεν 600 ευρώ που καθορίζει ως αμοιβή το μνημόνιο. Αλλά υπάρχουν και άλλα που δεν τα παραδέχονται: το δικαίωμα σε πολλαπλές συμβάσεις με διαφορετικά ταμεία, το μονοπώλιο των ασφαλισμένων τους, την ανεξέλεγκτη συνταγογράφηση, κλπ...

Εξεγέρθηκαν οι εργαζόμενοι στις Αθηναικές στικές συγκοινωνίες. Να μείνουν τα πάντα ως έχουν, να πριμοδοτούμε όλοι την χρεωκοπημένη λειτουργία τους, το βασικό αίτημα τους. Ακριβώς ότι θένε και οι λοιποί βολεμένοι των ΔΕΚΟ.

Τα χειρότερα κομματόσκυλα που ξημεροβραδιάζονταν στα γραφεία των πολιτικών, που έγλυφαν και συναλλάσσονταν, αυτοί που δεν είχαν αντικειμενικά προσόντα για να βγουν στην αγορά, αυτοί είναι που διορίστηκαν με μοναδικό κριτήριο το ρουσφέτι και τον κολλητό στις ΔΕΚΟ. Άραξαν εκεί για να δουλεύουν λιγότερο και να πληρώνονται περισσότερο χωρίς να τους κουνάει κανείς, οχυρωμένοι πίσω από την κομματική τους σχέση και την παντοδύναμη συντεχνία τους.

Και οι εξεγέρσεις συνεχίζονται: Ζεσταίνουν τα τρακτέρ οι αγρότες υποκινούμενοι για τους φετινούς τους "αγώνες". Πάλι και μόνο για επιδοτήσεις, που σε λίγο το 2013, τελειώσουν και θα γίνει το σώσε που θα ξεβολευτούν για τα καλά και για πάντα.
Θα πούνε ότι δεν το ξέραν, αν και ήταν γνωστό τοις πάσι. Χρόνια τώρα απόλαυσαν επιδοτήσεις, μόλυναν με φυτοφάρμακα την γη των πατεράδων τους, σε καιρούς που η οικολογική γεωργία φέρνει κέρδη και ανοίγει επιχειρηματικούς ορίζοντες, αλλά θέλει δουλειά η έρμη...

Κι αργότερα ποιος ξέρει με ποιούς άλλους θα επαναληφθεί...

Όλοι εναντίον των νέων νομοσχεδίων του κράτους. Και δυστυχώς ανάμεσα σε συνδικαλιστές και κυβέρνηση συνθλιβόμαστε εμείς οι απλοί πολίτες, μια και κάθε απεργία πρώτα έχει τον αντίκτυπό της πάνω μας. Φυσικά κανείς δεν αμφισβητεί ότι είναι ιερό και κατοχυρωμένο, το δικαίωμα της απεργίας. Εξάλλου είναι κι ο μόνος αποτελεσματικός και έσχατος τρόπος για να διεκδικήσεις το δίκαιό σου ή να διατηρήσεις όσα κέρδισες από προηγούμενους αγώνες. Κανείς όμως δεν επικροτεί την κατάχρηση αυτού του δικαιώματος, ιδίως από βολεμένες συντεχνίες, όταν όπως τώρα γίνονται μεγάλες προσπάθειες να διορθωθούν απαράδεκτες καταστάσεις, που επικρατούσαν και επικρατούν ακόμη.

Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να μπει μια τάξη επιτέλους σ' αυτόν τον τόπο...

Σκέφτομαι ότι αυτή η κρίση θα είναι η απαρχή για μια ίσως δικαιότερη χώρα, στη οποία κομματόσκυλα και λαμόγια δεν θα ζουν εις βάρος μου...

Τη στιγμή που όλοι επιθυμούμε να ισχύσουν επιτέλους ισονομία, δικαιοσύνη, αξιοκρατία και ευνομία σε μια κατά συρροή διεφθαρμένη κοινωνία, ας συνειδητοποιήσουμε ότι και οι άλλοι, οι απλοί πολίτες έχουν δικαιώματα και μερτικό στην επιβίωση. Πώς όμως θα επέλθει η εξισορρόπηση των κοινωνικών αδικιών αν και η σημερινή κυβέρνηση που τολμά να κάνει αλλαγές, θα κάνει πίσω μπροστά στις συντεχνίες των βολεμένων που, με το παραμικρό εξεγείρονται...

Σήμερα που φτάσαμε στη χρεοκοπία, διαμαρτύρονται γιατί ξεβολεύονται, καθώς έπαιρναν μισθούς ή αμοιβές που ούτε δούλευαν ούτε άξιζαν ποτέ.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ...

Το να είναι κανείς αριστερός στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι η τέλεια δουλειά.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τα προσόντα σου για να την εξασκήσεις, αρκεί απλά να το δηλώσεις, δεν απαιτεί κεφάλαια αφού δουλεύεις με τα λεφτά των άλλων, δεν χρειάζεται να εφαρμόζεις ο ίδιος αυτά που απαιτείς από τους άλλους αφού ομολογείς αφοπλιστικά ότι πολεμάς το σύστημα από μέσα κι ακόμα λειτουργεί σαν το καλύτερο πλυντήριο ενοχών, γιατί υποτίθεται εσύ "νοιάζεσαι"...

Ο αριστερός είναι ωραίος, έχει λύσεις για όλα για "πάσα νόσο και πάσα μαλακία", γιατί μόνο αυτός ξέρει κάποιον που θα βάλει τα λεφτά για να γίνουμε Σουηδία (στα παροχές), ενώ θα συνεχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν γνήσιοι Ελληνες (στις υποχρεώσεις)...

Ο αριστερός δεν χαλάει καρδιές, η αγκαλιά του, τους χωράει όλους, νοιάζεται και παλεύει για τα κεκτημένα δικαιώματα του εργάτη αλλά και του μικρομεσαίου, του αγρότη αλλά και του γιατρού, του ιδιοκτήτη βυτιοφόρου αλλά και του μετανάστη, του εμπορουπαλλήλου αλλά και του κόπρου συνταξιούχου από τα 45 του των ΔΕΚΟ όταν θίγονται τα προνόμια...

Ο αριστερός δεν χαραμίζει το χρόνο του σε καπιταλιστικά κολπάκια και διλήμματα (έσοδα-έξοδα), έχει τη λύση στο τσεπάκι, δουλειά για όλους, βασικό μισθός 1500 ευρώ (χωρίς τα επιδόματα), σύνταξη στα 50 για τους άντρες και στα 30 για τις μητέρες (ακόμα και τις μέλλουσες), δωρεάν παιδεία, χωρίς εξετάσεις, χωρίς βαθμούς, χωρίς όριο χρόνου σπουδών, εξασφαλισμένο πτυχίο, εξασφαλισμένη θέση μετά στο δημόσιο αφού τις άλλες δουλειές τις παραχωρήσανε στα "αδέλφια τους ξένους εργάτες", όλα κομπλέ στο αριστερό σύμπαν υπάρχει κάποιος "μεγάλος πατερούλης" που αφού κέρδισε το γαλαξιακό τζόκερ θα μας φροντίζει και θα μας αγαπάει όλους, αρκεί να τον ψηφίσουμε και να τον υπακούμε τυφλά...

Ο αριστερός δεν αντέχει την αδικία, η ευαίσθητη καρδιά του σπαράζει με το δράμα του λαθρομετανάστη, του άστεγου, του κατατρεγμένου, γι αυτό απαιτεί από το κράτος ( από μας τους υπόλοιπους δηλαδή) να τους φροντίσει, να τους μορφώσει να τους βρει δουλειά και σπίτι, να φοβερίσει τους Αμερικάνους να πάρουν τον στρατό τους και τις βάσεις τους από τις χώρες τους...

Ο αριστερός στην Ελλάδα δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να αναρωτηθεί γιατί εκεί που κυβέρνησε κάποτε ο Στάλιν τα παιδιά του λακίσανε μόλις τους δόθηκε η ευκαιρία και τώρα είναι πιο αμερικανάκια κι απ' τους αμερικάνους, γιατί δεν τρώγανε με χρυσά κουτάλια αλλά με το δελτίο, γιατί δεν μένανε σε μεζονέτες αλλά σε θλιβερά γκρίζα εργατικά μπλόκ, γιατί άμα παραπονιόντουσαν πχ που το χαρτί υγείας ήταν σαν γυαλόχαρτο, τους έκανε επίσκεψη η μυστική αστυνομία και τους έτρωγε το μαύρο σκοτάδι...

Ο Ελληνας αριστερός δίνει μορφή στο κενό, οπτικοποιεί την ανοησία, το παράλογο, τον τζάμπα μάγκα, τον φανατικό αδιάφορο...

Αποκλειστικός αντιπρόσωπος και διακινητής της ευαισθησίας, δικαιούται τα πάντα και δεν χρωστάει τίποτα, παλεύει και θέλει να αλλάξει τον κόσμο όλο, εκτός απ' τον συνήθως θλιβερό εαυτό του (συνδικαλιστή βολεμένο στο δημόσιο, ιδίως δάσκαλος με 4 μήνες διακοπές τον χρόνο και τα σαββατοκύριακα - αργίες όλα δικά του, για τους "αγώνες" του)...

....Και κάνει ηθελημένα πως δεν ακούει τα γεροντάκια που κάθονταν στη ήλιο στο παγκάκι σήμερα πρωί - πρωί ενώ αυτός με φούρια προετοιμάζει μια ακόμη διαδήλωση συμπαράστασης στους μετανάστες εισβολείς της Νομικής, που λένε και αναπολούν μεταξύ τους τα χρόνια που υπήρχε τάξη, ησυχία, ασφάλεια, υπήρχανε δουλειές και λεφτά για τους Έλληνες εργάτες που γύριζαν σπίτι και κοιμότανε με ανοιχτή την πόρτα ενώ τα παιδιά τους παίζανε αμέριμνα στους δρόμους και τα πάρκα χωρίς τον φόβο των αλλοδαπών αληταράδων χωρίς όνομα και χαρτιά και ο κλέφτης το σκεφτότανε εκατό φορές...

Τότε που ο Παπαδόπουλος είχε την ευκαιρία να επαναστατήσει μα έχασε την άλλη να ξεμπερδεύει με τους πολιτικούς και λοιπούς "δημοκράτες", που τώρα κάνανε μπαλάκι το αυτονόητο ποιός θ' αδειάσει το πανεπιστημιακό κτίριο του κέντρου από τους παρείσακτους, ενώ ήταν αρκετός ο άντρακλας ο Ντερτιλής με ένα λόχο λοκατζήδες κι ένα μισάωρο χωρίς χημικά και κρότου - λάμψης άχρηστα εργαλεία, τα αρχίδια αρκούσανε αν δεν πέθαινε στην φυλακή φτωχός κι έρμος αυτός που τα διέθετε...

Ρε, λέτε να έχουνε δίκιο τελικά τα γεροντάκια που τα ζήσανε τα πράγματα, όταν εγώ που κρυφάκουσα την ειλικρινή συνομιλία τους μόλις περπατούσα και δεν είχα γνώμη κι άποψη;

ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΥΣΗ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ...

Οξύνονται τα προβλήματα από την απεργία των ναυτεργατών καθώς η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία αποφάσισε την παράταση μέχρι το πρωί της επόμενης Κυριακής των απεργιακών κινητοποιήσεων που ξεκίνησαν το πρωί της προηγούμενης Τρίτης.

Και ενώ ο ναυτικός αποκλεισμός της Κρήτης και των υπόλοιπων νησιών θα συνεχιστεί, τα προβλήματα τροφοδοσίας της αγοράς επιδεινώνονται, εκατοντάδες πολίτες αδυνατούν να ταξιδέψουν, άλλοι που μπορούν χρυσοπληρώνουν εισιτήρια στις αεροπορικές εταιρείες, αλλά το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι αγρότες και ειδικά οι παραγωγοί πρώιμων κηπευτικών οι οποίοι τονίζουν πως τα ευπαθή κηπευτικά δεν μπορούν να περιμένουν ούτε μια ημέρα. Αν δεν φύγουν την πρώτη ή την δεύτερη μέρα από την συγκομιδή είναι κατεστραμμένα, ειδικά οι ντομάτες...

Να σημειωθεί πως σε ολόκληρη την Κρήτη υπάρχουν ήδη έτοιμα χιλιάδες τελάρα με κηπευτικά, ενώ η παραγωγή στα θερμοκήπια είναι έτοιμη για συγκομιδή και κινδυνεύει με πλήρη καταστροφή, μαζί με την απαξίωση των κόπων των παραγωγών.

Συνολικά χιλιάδες τόνοι Κρητικών κηπευτικών περιμένουν να μεταφερθούν στις αγορές κάτι που αν δεν γίνει το γρηγορότερο τότε όχι μόνο θα υποβαθμιστεί η ποιότητα και επομένως η τιμή τους, αλλά επιπλέον θα χαθούν αγορές (λαχαναγορές - super market) οι οποίες σύντομα θα αναζητήσουν αλλού τροφοδότες...

Όλα αυτά εξαιτίας της εμμονής των εργατοπατέρων της ΠΝΟ που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ να πραγματοποιήσουν για ακόμη μια φορά απεργιακές κινητοποιήσεις στην διάρκεια ενός χρόνου, τώρα με το αίτημα αυξήσεως του μισθολογίου και της εργασιακής εξασφάλισης των ναυτικών και τα πλοία να παραμένουν δεμένα για αρκετά εικοσιτετράωρα όσο κρατούν οι διαπραγματεύσεις τους με τους εργοδότες που τους ανέχονται και τους ταίζουν πλουσιοπάροχα, με αποτέλεσμα η νησιωτική Ελλάδα να αποκοπεί από την ηπειρωτική και τα νησιά να παραμείνουν χωρίς συγκοινωνία μεταξύ τους...

Υπάρχουν στο χώρο της ακτοπλοΐας πολλά παράδοξα και πολλές στρεβλώσεις, τα οποία έχουν δημιουργήσει και εξακολουθούν να δημιουργούν πολλά προβλήματα στον κλάδο, που όμως δεν είναι ανάγκη να τα πληρώνουν αυτοί που την στηρίζουν, όσοι δηλαδή χρησιμοποιούν τα πλοία.

Με τον ίδιο πάντα αδιάλλακτο τρόπο τους της παρεμπόδισης του απόπλου των πλοίων με το έτσι θέλω, γράφοντας κανονικά επιβάτες, εμπορεύματα, δέματα που πρέπει να σταλούν και να παραληφθούν, τουρίστες, στρατιώτες που πρέπει να παρουσιαστούν, κλπ ταξιδιώτες που δεν έβγαλαν εισιτήρια για πλάκα μα έχουν λόγους να αναχωρήσουν και να φτάσουν στον προορισμό τους στην ώρα τους.

Αν δεν βρεθεί άμεσα λύση στο θέμα της μεταφορά των προϊόντων 100άδες παραγωγοί κηπευτικών ετοιμάζουν "επιδρομή" στα λιμάνια, όπως είχε πράξει και σε προηγούμενη κινητοποίηση των ναυτεργατών.

Ελπίζω μόνο να κρατούνε τις κατσούνες και να τις δουλέψουνε όπως πρέπει σε 5 - 10 νεαρούς αργόσχολους εσσαεί "διαμαρτυρόμενους" που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στην ζωή τους αφού αγωνίζονται φράζοντας τον καταπέλτη να μας φέρουν τον Στάλιν, να τους κάνουν 800 οκάδες και να τους πετάξουν στο νερό να συνέλθουν αυτοί και να φύγει το πλοίο ανενόχλητο...

Όπως έπρεπε να κάνει η αστυνομία σε κάθε παρεμπόδιση συγκοινωνιών από ελάχιστους, αντί να παρακολουθεί από απόσταση το ίδιο έργο κάθε φορά...

Έτσι αντιδρούνε όσοι παρεμποδίζονται στη δουλειά τους και στη ζωή τους κι όχι με άλλες καταλήψεις (πχ δρόμων έξω από το λιμάνι) για να εμποδίσουν τους εποχούμενους με τη σειρά τους σε ένα φαύλο κύκλο...

Κι αν νομίζει ο ναυτεργάτης ή ο κάθε άλλος υπάλληλος πως αξίζει περισσότερα από όσα του δίνουν, ας ασχοληθεί με δική του πρωτοβουλία στην ελεύθερη αγορά με ότι μπορεί να κάνει για να κερδίζει όσα αξίζει, αντί να παραμένει με κάθε τρόπο προσκολλημένος στο "κακό αφεντικό" που τάχα τον αδικεί...

ΤΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ...

Μέρος της ομόψυχης εξέγερσης ενός λαού με λαμπρή ιστορία που πάσχιζε για 400 χρόνια να διατηρήσει την εθνική του ταυτότητα και να αποτινάξει από πάνω του τον βαρύ ζυγό ενός βάρβαρου κατακτητή.

Ένα έπος ανθρώπινου μεγαλείου που γράφτηκε στο Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου ισότιμα από άνδρες, γυναίκες και παιδιά με μια αυτόχειρα θυσιαστική πράξη στον βωμό της ελευθερίας. Τίποτε αξιοπρεπέστερο, ηρωικότερο και πλέον ανιδιοτελές. Η απώτατη έκφραση της εθνικής συνείδησης και το αποκορύφωμα της συλλογικής ενέργειας για το ανυπέρβλητο ιδανικό.

Μια ανεπανάληπτη στιγμή που ο ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου, ο λεβεντόκορμος και λεοντόκαρδος Γαβριήλ που είχε εκλεγεί πρόεδρος της Επιτροπής Ρεθύμνης, αρνήθηκε τον Μάιο του 1866 να διώξει την επαναστατική επιτροπή από το μοναστήρι, που του είχε παραγγείλει ο Ισμαήλ Πασάς με την απειλή ότι, διαφορετικά, θα το κατέστρεφε. Ένας μοναστικός αγωνιστής που οιστρηλατήθηκε από την παρουσία των 1500 καλύτερων παλικαριών που είχε συγκεντρώσει απ' όλη την Κρήτη ο αρχηγός της Κυδωνίας, Χατζημιχάλης Γιάνναρης και ξύπνησε μέσα του ο ατρόμητος Έλληνας πολεμιστής, έτοιμος να πολεμήσει μέχρι εσχάτων για τα ιερά και τα όσια...

Τον Ιούλιο έφυγαν οι επαναστάτες, τον Αύγουστο ορκίστηκαν στα Σφακιά και τον Σεπτέμβριο επέστρεψαν, όταν ο Πάνος Κορωναίος ανακηρύχτηκε γενικός αρχηγός Ρεθύμνου. Αν και ο τελευταίος επέμενε ότι το Αρκάδι αποτελεί ακατάλληλο οχυρό άμυνας, ο ηγούμενος Γαβριήλ διαφώνησε. Δίπλα στον αταλάντευτο ηγούμενο έμειναν ο οπλαρχηγός Δασκαλάκης, τα γυναικόπαιδα των πολεμιστών και οι μοναχοί. Ο Κορωναίος σηκώθηκε και έφυγε με τους άντρες του, αφού είχε διορίσει φρούραρχο τον Πελοποννήσιο Ιωάννη Δημακόπουλο.

Φρούραρχο, γιατί το μοναστήρι αν και κατανυκτικός χώρος Θείας Λειτουργίας και προσευχής με το τρεμάμενο φως των κεριών και το μύρο του λιβανιού, είχε μετατραπεί σε πολεμικό τείχος και προμαχώνα με τις κλαγγές των όπλων και τη μυρουδιά του μπαρουτιού, για να γίνει η πίστη και η πατρίδα ένα και η άμυνα απροσπέλαστη. Στο μοναστήρι είχαν καταφύγει πολλά γυναικόπαιδα από τα γύρω χωριά και στις 7 Νοεμβρίου είχαν μαζευτεί πάνω από 900 άτομα, από τα οποία μόνο κάπου 325 ήσαν άντρες και απ' αυτούς μόνο 250 ένοπλοι. Τα γυναικόπαιδα ήσαν περίπου 600.

Ο Μουσταφά πασάς ξεκινάει από το Ρέθυμνο το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου με 15.000 στρατιώτες και 30 κανόνια. Όπως πάντα, με υπεράριθμη στρατιωτική δύναμη και βαρύ πολεμικό εξοπλισμό, γνωρίζοντας το σθεναρό και ακατάβλητο του Έλληνα μαχητή, που αντλούσε Ανταίου δύναμη από το άδικο που του γινόταν και το δίκιο του για ελευθερία.

Όταν την αυγή της 8ης Νοεμβρίου, ημέρα γιορτής των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, ο Σουλεϊμάν μπέη ο γαμπρός του Μουσταφά πασά, φτάνει στο Αρκάδι με τις τρομακτικές αυτές στρατιωτικές δυνάμεις, ο ηγούμενος Γαβριήλ λειτουργεί στο μοναστήρι με τα γυναικόπαιδα και τους πολεμιστές.

Μόλις μαθαίνουν για τη παρουσία των Τούρκων, ο Γαβριήλ υψώνει τα χέρια του και βροντοφωνεί:

- Παιδιά μου, θάνατος δεν υπάρχει! Ας πολεμήσουμε ηρωικά κι ας πάμε στον Πλάστη με καθαρό μέτωπο! Ζήτω ο πόλεμος, ζήτω η ελευθερία!

Ζήτω! φωνάζουν όλοι. Και ο φρούραρχος Δημακόπουλος προσθέτει:

- Εις τας θέσεις σας πολεμισταί, εις τας θέσεις σας παιδιά...

Και όλοι γνωρίζουμε πώς αυτοί οι ωραίοι ήρωες, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, οι περισσότεροι ανάμεσά τους παιδιά, γυναίκες και γέροντες, πολέμησαν ηρωικότερα των ηρώων. Και όταν στο τέλος αυτοί οι λίγοι, οι αιώνιοι 300, δεν κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν τη λαίλαπα της Τουρκικής επίθεσης αποφάσισαν, με προσάναμμα τον ένθερμο πατριωτισμό τους, ν' αυτοπυρποληθούν μεσ' στην πυριτιδαποθήκη για να διασώσουν την αξιοπρέπεια και την εθνική τους υπερηφάνεια.

Ανατινάχθηκαν στον αέρα σαν γιγάντιο πυροτέχνημα, η γη σείστηκε, η λάμψη και ο καπνός τύφλωσαν τα πάντα, ο ουρανός σκοτείνιασε για μια στιγμή και άστραψε αμέσως, οι τοίχοι κατέρρευσαν, οι πέτρες εκσφενδονίστηκαν. Τα σώματά τους διαμελίστηκαν, αλλά οι ψυχές τους ανήλθαν μακαριστές στα ύπατα ουράνια...

Ό,τι ήταν από ύλη διαλύθηκε για να επικρατήσει το πνεύμα και να θριαμβεύσει, ως η αληθινή πεμπτουσία του Αιώνιου Όντος.

Και η πύρινη φλόγα του έγινε το εφαλτήριο της απελευθέρωσης της Κρήτης...

ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ Ο ΑΓΩΝΑΣ...

Μαζί καθόμασταν με τον παλιό φίλο και πίναμε καφέ συζητώντας για την ανεπάρκεια της παλιάς δημοτικής αρχής, όπως και την αντίστοιχη της νομαρχιακής και συμφωνήσαμε πως καιρός ν' αποσυρθούν οι τοπικοί άρχοντες μιας και ικανοποιήσανε την φιλοδοξία τους να κάτσουνε και 1 και 2 τετραετίες...

Αυτοί που με προηγούμενα εκλογικά μαγειρέματα είχαν κατά λάθος στα χέρια τους την ανάπτυξη του δήμου και του νομού...

Που με την ανεπάρκεια τους ευθύνονται κυρίως για το αναπτυξιακό έλλειμμα όλου του νομού μας, που αν και με καλύτερους φυσικούς πόρους από όλη την Κρήτη, παρουσιάζει χρόνια υστέρηση εξαιτίας μιας δική μας τοπικής αυτο-διοίκησης, ανίκανης να διεκδικήσει οτιδήποτε...

Συμφωνούσαμε πως είναι ώρα οι σώφρονες ενεργοί πολίτες να καθορίζουν τις εξελίξεις στον τόπο τους κι όχι να ψηφίζουμε τους συγγενείς κι εκλεκτούς του Ψηλού κατ' εξαίρεση από το κλίμα που επικρατεί στην υπόλοιπη χώρα, επειδή αυτοί πρέπει να κυβερνούν σαν καθαρόαιμα κουλούκια από τζάκια, όπως έλεγε ο ένας τους κάποτε προεκλογικά πάλι...

Να βάλουμε τέλος στην χρόνια ντόπια συνήθεια πια να επιλέγεται αυτός που έχει το μεγαλύτερο "δόντι" στους βουλευτές και λοιπούς κομματικούς παράγοντες και καταλήγει άχρηστος στους πολίτες...

Καταλήξαμε πως είναι ανάγκη να εκλεγεί ένας διαφορετικός, με όραμα και φαντασία, σχέδια και αποτελέσματα, πράγματα αυτονόητα για ηγέτη που όμως στερούνται και οι 2 παραπάνω, ικανός να κάνει κάτι για τον νέο μεγάλο δήμο που θα δημιουργηθεί με τον "Καλλικράτη", περιστοιχιζόμενος από άτομα που να μπορούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των πολιτών, να έχουν ασχοληθεί σοβαρά με την ανάπτυξη και τα έργα, κάποιος τέλος πάντων να είναι σε αρμονία με την κοινωνία και τις πραγματικές ανάγκες της αντί να μας βλέπει εξ υψηλού από το οικογενειακό μέγαρο κάπου ψηλά στην πόλη, κάνοντας μόνο κάποιο έργο βιτρίνας που και που και αυτό για ικανοποίηση φίλων και συμφερόντων...

Τότε χτύπησε το κινητό του, όπου η γυναίκα του τον καλούσε να βρει τον αντιδήμαρχο με την ξεχειλωμένη κοιλιά και γνωστό ρουσφετολόγο, για να τον παρακαλέσει "να κοιτάξει μπας και κάνει κάτι" τώρα που φτάνουν εκλογές για ένα προσωπικό τους θέμα ανάξιο λόγου κι άνευ σημασίας, θυμίζοντας του πως τον στηρίζουν με την συλλογική τους ψήφο όλης της οικογένειας...

Και ο μπουνταλάς φίλος συμμορφούμενος με τις συζυγικές προτροπές, συμφώνησε να το φροντίσει αμέσως μετά, με τον ρουσφετολόγο που ανήκει στο κατεστημένο που θέλαμε να ξεφορτωθούμε πρωτύτερα και τώρα, μερικές στιγμές μετά, θα βγει ενισχυμένο με τις δικές τους οικογενειακές ψήφους...

Αμ, έτσι θ' αλλάξουνε τα πράγματα, που μόλις χρειάστηκες το ρουσφέτι ακόμη και για ασήμαντο ζήτημα για πάρτη σου έπεσες στα πόδια τους παρακαλώντας και προσφέροντας;

Σε μια στιγμή τα παρατάς όλα και γίνεσαι ένα ακόμη άβουλο ανθρωπάκι που σέρνεται στα προεκλογικά γραφεία και μάλιστα των χειρότερων; Έτσι στηρίζεις τον αγώνα που με ενθουσίασες πριν 5' να συμμετέχω;

Τότε που ζητούσαμε τρόπο να περιοριστεί το ρουσφέτι και η συναλλαγή όχι μόνο πολιτικών αλλά και μεγάλου μέρους πολιτών σαν και σένα, όπως περίτρανα άθελα σου τυχαία μου αποκάλυψες...

Με τέτοια νοοτροπία και πρακτική, αναρωτιέμαι τι να πάω να ψηφίσω την Κυριακή;
Που δεν μου πάει ούτε η αποχή, ούτε η ψήφος διαμαρτυρίας σε κάποιο περιθωριακό απόκομμα, προτιμώ μια δημιουργική ψήφο που να πιάσει τόπο εκεί που πρέπει και πάντα ως τώρα ασκώ το εκλογικό μου δικαίωμα, μα τι μ' αυτό;

Τι θ' αλλάξει μια ψήφος μόνο, αφού ο καθένας θα πάει να βολέψει τη πάρτη του, θα ξαναφορτωθούμε όλοι τους ίδιους μιας και αυτοί ακριβώς είναι που "μπορούν να κάνουν κάτι" για ότι ασήμαντο κι ευτελές μικρορουσφέτι κι άσε τους άλλους ψηφοφόρους και υποψήφιους να ελπίζουν μάταια...

Και κάτι για το τέλος, που σπάνια παρατηρείται: Πόσοι υποψήφιοι από τους νέους δήμους έχουν καταγεγραμμένο πρόγραμμα ως σήμερα, 5 μέρες πριν τις εκλογές;

Αν το ψάξετε θα εκπλαγείτε για το πόσοι δεν έχουν γραπτή ούτε μια αράδα για το τι δεσμεύονται ότι θα κάνουν. Σκόρπιες δηλώσεις...Λόγια του αέρα...

Ας το δούμε ΚΑΙ αυτό πριν ψηφίσουμε, εκτός και αν υπογράφουμε λευκές επιταγές σαν τον παραπάνω φίλο!

ΚΟΜΙΣΤΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝ (ΘΕΑΤΡΟ)...

Θεατρικό έργο του 2006.

Οι υπάλληλοι ενός εργοστασίου καταλαμβάνουν το χώρο και φθάνουν σε απεργία πείνας για να διεκδικήσουν τα αιτήματα τους.

Οκτώ άνθρωποι αντιστέκονται ακόμα, η ασιτία όμως τους έχει ήδη εξαντλήσει σωματικά και ιδεολογικά. Οι αποχωρήσεις και οι αντιδράσεις τους έχουν φέρει στα όρια τους. Όλοι ευελπιστούν ότι ο κομιστής της ευχάριστης είδησης που θα δώσει τέλος στην απεργία τους δε θα αργήσει.

Κι όμως αργεί, όσο η ζωή τους περιμένει απ' έξω...

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

ΤΕΛΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΝΕΩΣΗ...

Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει από αύριο κιόλας λόγω της οικονομικής κρίσης που εντείνεται.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε οριακή κατάσταση. Αυτό σημαίνει ότι εξελίξεις μπορούν να μας προκύψουν, ανά πάσα στιγμή, ακόμα και από ένα τυχαίο περιστατικό.

Δεκάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που τα προηγούμενα χρόνια είχαν υπερδανειστεί για να πραγματοποιήσουν επενδύσεις καταρρέουν επειδή λόγω της πτώσης τζίρου αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

Νοικοκυραίοι άνθρωποι χάνουν περιουσίες και κόπους μιας ζωής.

Εκτός από τρια μεγάλα γκρουπ κατασκευαστικών εταιρειών όλες οι άλλες η μια μετά την άλλη σφραγίζουν επιταγές λόγω αδυναμίας του δημοσίου να πληρώσει εργασίες που έχουν κάνει.

Αντίστοιχα αυτές μεταφέρουν το πρόβλημα στους προμηθευτές τους.

Οι απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα αυξάνονται και περιλαμβάνουν πλέον και ανθρώπους πάνω από τα πενήντα.

Εαν γίνουν συγχωνεύσεις στις τράπεζες σημαίνει μαζικό κλείσιμο υποκαταστημάτων.

Η χώρα με την απουσία παραγωγικών μηχανισμών και σοβαρών υποδομών είναι ένα βήμα πριν την κατάρρευση.

Κανείς δεν ξέρει πως θα αντιδράσουν οι άνθρωποι που μπαίνουν στο περιθώριο.
Στη ζωή και στα επαγγέλματα μπορεί να υπάρχουν διαβαθμίσεις, αλλά στην δημοκρατία της ανεργίας, δεν διαφέρει και πολύ όποιος συμμετέχει στην περίφημη μαύρη λίστα, είτε είναι της διανόησης, είτε της χειρωνακτικής εργασίας.

Όταν δεν έχεις δουλειά είσαι στο περιθώριο: χωρίς οικονομική βάση και χωρίς επαγγελματική ταυτότητα, το ίδιο απαξιωμένος, ανυπεράσπιστος και χρησιμοποιημένος από ένα σύστημα που περνώντας μια μεγάλη κρίση, ζητάει τα ρέστα από αυτούς κυρίως που δεν τα έχουν...

Στο μεταξύ όσοι μαλώνουν για το χάλι της οικονομίας και τις ευθύνες, δεν έχουν το παραμικρό οικονομικό πρόβλημα...

Το δικαίωμα συμμετοχής στο μέλλον το δικό μας, των δικών μας και των συναθρώπων που ζουν στην ίδια κοινωνία με εμάς, εξαρτάται από τον καθένα από εμάς. Χρειάζεται ανανέωση και μια "επανάσταση" παντού.

Χρειάζεται όραμα και προοπτική για να ξεκινήσουμε πάλι οι Ελληνες να αναστηλώνουμε την πατρίδα μας.

ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΔΕΘ...

Χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν προχθές το απόγευμα σε τρεις μεγάλες πορείες προς την πλατεία ΧΑΝΘ, σε μικρή απόσταση από το Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο όπου μίλησε ο πρωθυπουργός. Για να διαμαρτυρηθούν για την κυβερνητική πολιτική επί τη ευκαιρία της επίσκεψης του Πρωθυπουργού και του συνόλου σχεδόν του υπουργικού συμβουλίου...

Χωρισμένοι όμως σε ομάδες ανά κόμμα, συνιστώσα, χρώμα, συντεχνία, κλπ, έδωσαν για τα μάτια του κόσμου το καθιερωμένο παρών και διαλύθηκαν ησύχως για ταβέρνες και καφετέριες...

Ο "κυρίαρχος λαός" φώναξε διάφορα συνθήματα, όπως το "κουφάλες, κουφάλες, έρχονται κρεμάλες", ώστε να μην μείνει καμμία αμφιβολία για τις προθέσεις του. Εν τέλει από το φώναξε φώναξε ο "κυρίαρχος λαός" βράχνιασε και αποφάσισε να πιει ένα καφεδάκι κάνοντας και τον απολογισμό του αγώνα του επί ματαίω ως συνήθως...

Τα μικρά ποσοστά των λεγόμενων "μικρών κομμάτων" είναι τόσο μικρά όσο και πρίν την κρίση (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΑ, Πράσινοι, ΛΑΟΣ έχουν σταθερά το πολύ 5 %, το "μεγάλο μικρό" ΚΚΕ δεν τσιμπάει και τίποτα συνταρακτικό). Τίποτα δεν άλλαξε, και νομίζω, έτσι πώς πάει δεν θ' αλλάξει. Ούτε η "αντιμνημονιακή" γραμμή του άλλου μεγάλου κόμματος εξουσίας ΝΔ δεν τραβάει καθόλου. Η "εναλλακτική λύση" που προτείνει δεν είναι αξιιόπιστη...

Για πολιτική μιλάμε. εφαρμόσιμη. Αντιπροτείνουν (αν το κάνουν, φυσικά) κάτι ανέφικτο και αυτοκαταστροφικό, το ακούει ο κόσμος, καταλαβαίνει πολύ καλά, κάθεται σπίτι του και μοιράζει την "ψήφο" του στα γκάλοπ μεταξύ Παπανδρέου και Κανένα.

Στη δεδομένη κατάσταση, η πίεση από την κοινωνία, με ειρηνικές μαζικές εκδηλώσεις, θα έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερη. Για να είναι τα μέτρα όσο γίνεται πιό δίκαια κοινωνικά. Για να μή επωμιστούν το βάρος της κρίσης αυτοί που δεν φταίνε, αυτοί που δεν τη δημιούργησαν. Αλλά αυτοί που είναι η αιτία της κρίσης.

Η χώρα μας είναι πλούσια, 26η στην παγκόσμια κατάταξη ΑΕΠ ανά κάτοικο: Υπάρχει αναλογικά υπερβολικά πολύς ιδιωτικός πλούτος, και έχουμε χρεωκοπημένο Δημόσιο γι αυτό ακριβώς: Οι δημόσιοι πόροι υπεξαιρέθηκαν από μια μικρή μειοψηφία ιδιωτών. Το μεγάλο φαγοπότι συνεχίζεται και θα συνεχίζεται.

Η πίεση της κοινωνίας για δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης είναι ανεπαρκής γαι πολλούς λόγους:

Και επειδή η ληστευμένη μεγάλη πλειοψηφία δεν έχει δυνατή φωνή, δεν είναι συνδικαλιστικά οργανωμένη, σε αντίθεση με την "εργατική αριστοκρατία¨των ΔΕΚΟ και τα διάφορα προστατευμένα "κλειστά επαγγέλματα"...

Και επειδή όσα κόμματα ισχυρίζονται ότι είναι με το "λαό", αριστερά, κεντρώα, δεξιά ή παρδαλά, άλλο 'λαό" έχουν στο νού τους, όχι τον μη ευνοημένο και έχοντα ανάγκη στήριξης.

Τέλος, επειδή όσοι προβάλλουν δήθεν ριζοσπαστικές διεξόδους (π.χ. παύση πληρωμών, διώξιμο της τρόικας, έξοδο από την ΕΕ, επιστροφή στη δραχμή κτλ), προβάλλουν στόχους εκτός πραγματικότητας που άν ήταν πραγματοποιήσιμοι θα ήταν άκρως αυτοκαταστροφικοί. Και ο απλός, όχι και τόσο πολιτικοποιημένος κόσμος, το καταλαβαίνει αυτό.

Αυτοί οι υπερβολικά πονηροί ή υπερβολικά αφελείς πολιτικοί θα συνεχίσουν κατά τις συνήθειες τους. Αλλά εμείς οι πολίτες οφείλουμε να τα βγάλουμε πέρα, χωρίς πολλές αισιοδοξίες και χωρίς πολλές απαισιοδοξίες. Θ' αγωνισθούμε όμως χωρίς την καθοδήγηση τους για το δικό μας καλό, όχι γιά να γίνουμε πολιτική προίκα φαντασιόπληκτων, πολιτικο-οικονομικών κερδοσκόπων ή μετανοημένων εκ των υστέρων...

Και τι εξυπηρετεί αυτή η ετήσια κυβερνητική "συνήθεια"; Πόσο "διεθνής" είναι ακόμη αυτή η έκθεση; Και ποια είναι η μετρήσιμη προστιθέμενη αξία που δημιουργεί στην Εθνική Οικονομία; και γιατί άραγε να έρχεται κάθε χρόνο ο Πρωθυπουργός για να κάνει τα εγκαίνια, αφού γνωρίζει πως αυτό θα δημιουργήσει επεισόδια, καταστροφές και θα απαιτήσει την γιγαντιαία κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού και της αστυνομίας; Σκέφθηκε άραγε κανείς πόσο κοστίζει όλη αυτή η παράτα;

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΚΑΚΙΑ...

Σε κρίσιμες συγκυρίες σαν την τωρινή κατά την οποία διακυβεύεται το μέλλον μιας κοινωνίας ολόκληρης (όπως και της εθνικής μας υπόστασης) δεν μπορεί να κάνει κουμάντο μια ισχνή πλειοψηφία "επαγγελματιών επαναστατών" όπως αυτοί οι λιγοστοί του ΠΑΜΕ που διέλυσαν για ακόμη μια φορά του λιμάνι του Πειραιά.

Όποια κι αν είναι τα αιτήματά τους δεν μπορεί να αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας εν μέσω της τουριστικής περιόδου η οποία θα δώσει ψωμί σε χιλιάδες Έλληνες. Το κυριότερο, δεν μπορούν να γίνονται αιτία και αφορμή συκοφάντησης και υπονόμευσης του κινήματος των εργαζομένων εναντίον των μέτρων. Γιατί αυτή η τακτική τους προδιαθέτει αρνητικά εναντίον τους τα μικροαστικά στρώματα και τις χιλιάδες των άλλων εργαζομένων που περιμένουν να ζήσουν από τον τουρισμό κάθε καλοκαίρι.

Το ΠΑΜΕ, το ΚΚΕ δηλαδή δεν ενδιαφέρεται για την προστασία κανενός δικαιώματος. Ο,τι κάνει το κάνει στα πλαίσια της διακηρυγμένης κοντόφθαλμης θεώρησης του: "Αναδεικνύουμε τις κρίσεις του θνησιγενούς ούτως ή άλλως καπιταλισμού, τις βαθαίνουμε, οι μάζες ριζοσπαστικοποιούνται κι έτσι θα έρθει κάποτε η επανάσταση".

Για το ΚΚΕ η προστασία δικαιωμάτων, η επίλυση προβλημάτων, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου, η εξασφάλιση ελευθεριών δεν είναι στόχος είναι δομικό πρόβλημα.

Κι όλα αυτά από το ΚΚΕ, τον πιο στυγνά καπιταλιστικό εργοδότη τής Ελλάδας.
Με την Τυποεκδοτική, εταιρεία που ανήκει στο ΚΚΕ και που δεν έχει υπογράψει τη συλλογική σύμβση εργασίας, εταιρεία τής οποίας οι υπάλληλοι πληρώνονται ψίχουλα και συχνά υποχρεώνονται να παρέχουν δωρεάν εργασία υπέρ τού κόμματος.
Όλα αυτά, χωρίς ποτέ να έχει γίνει κανενός είδους δημόσιος έλεγχος στα οικονομικά τής Τυποεκδοτικής, αλλά ούτε και του ΚΚΕ.

"Νόμος είναι το δίκιο τού εργάτη", αλλά η Παπαρήγα ήξερε να στείλει την κόρη της στο Αμερικάνικο Κολλέγιο. Την υποκρισία και την απληστία των κομμουνιστών την έχουν ζήσει στο πετσί τους όλες οι πρώην κομμουνιστικές χώρες, ουδεμίας εξαιρουμένης.

Κανένα κομμουνιστικό καθεστώς δεν νοιάστηκε ποτέ για τον μέσο άνθρωπο, όπως διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι όλοι μας όταν κατέρρευσαν οι κομμουνιστικές δικτατορίες και άφησαν πίσω τους εξαθλιωμένους λαούς σε χώρες διαλυμένες.

Το δικαίωμα της απεργίας είναι ιερό. Όποιος εργαζόμενος θέλει να απεργήσει ας απεργήσει. Ενοχλεί αφάνταστα όμως να πηγαίνουν κάποιοι τύποι και να μην αφήνουν να δουλέψουν αυτοί που θέλουν να δουλέψουν.

Κοινώς όποιος θέλει να απεργεί ας απεργεί κι όποιος θέλει να δουλέψει ας δουλέψει. Καταναγκαστική εργασία δεν επιτρέπεται και καταναγκαστική απεργίας επίσης δεν επιτρέπεται. Και το ΚΚΕ επιβάλλει φασιστικά στους άλλους να μη δουλέψουν.

Να παρεμποδίζουν την καθημερινή ζωή με ψευδεπίγραφους "αγώνες", μόνο και μόνο για το δικό τους συμφέρον (αν τύχει και κάτσουν κάποια χαμένα ψηφαλάκια από καρακατσουλιά σε επόμενες εκλογές).

Λίγο "αστικό" ξύλο από τους λιμενικούς (αν τους άφηναν) στους "εργαζόμενους" του ΠΑΜΕ και το θέμα θα είχε διευθετηθεί. Αλλά δεν τους αφήνουν, μην χαλάσει η μόστρα της "δημοκρατίας" μας...

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ...

Η καθημερινότητα ενός απλού ανθρώπου, ενός κοινού θνητού είναι ένας διαρκής αγώνας να εξασφαλίσει εκείνα τα αναγκαία, για να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς.

Αγωνίζεται να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, δικό του, έστω και περιορισμένων τετραγωνικών. Αποπληρωμένο προτού κλείσει τα μάτια του, για να μην αφήσει χρέη στα παιδιά του. Αποκτημένο τίμια και με στερήσεις. Στα θεμέλια του χτισμένα και τα όνειρα μιας ολόκληρης ζωής, μετρημένης και προσγειωμένης.

Γνωρίζει άλλωστε τη θέση του, δεν τρέφει αυταπάτες. Κρεμάει το καλάθι του, μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι του.Αγωνίζεται να μη λείψουν από τα παιδιά του οι ευκαιρίες για μια καλύτερη ζωή. Μπορεί να μην έχει να τους αφήσει κινητά και ακίνητα, μετρητά αμέτρητα, μετοχές και κληρονομικούς τίτλους που θα τους ανοίξουν πολλές πόρτες, από το πλάι ίσως, αλλά τους κληροδοτεί άλλα, πιο σπουδαία και σταθερά απέναντι σε κρίσεις και επικρίσεις. Αξιοπρέπεια, τιμιότητα, ήθος, συνέπεια και ανθρωπιά.

Δυσεύρετα προσόντα στο βιογραφικό της προσωπικότητας κάποιου. Που κανείς διαγωνισμός δεξιοτήτων και καμιά προφορική συνέντευξη δεν μπορούν να τα πιστοποιήσουν. Επειδή όμως όλα αυτά δεν προσφέρονται προς βρώσιν, προσπαθεί να τα μορφώσει, να τα σπουδάσει, να τους προσφέρει ένα διαβατήριο, για να ταξιδέψουν με ασφάλεια στο αύριο, στη ζωή. Και ένα και δύο πτυχία και μεταπτυχιακό και ξένες γλώσσες και γνώσεις πληροφορικής και ό,τι άλλο χρειάζεται για την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Από την τσέπη του, γιατί το κράτος που να τα προλάβει όλα.

Αγωνίζεται χρόνια πληρώνοντας συνεχώς λογαριασμούς, ακόμη κι γι' αυτά που του είπαν ότι είναι δημόσια, την υγεία, την παιδεία.

Συνεπής πάντοτε στις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος(ναι, στον Έλληνα πολίτη αναφέρομαι, τον φορολογούμενο μικρομεσαίο). Ακόμη κι όταν ο κύκλος της ζωής του κλείνει, συνεχίζει να αγωνίζεται για τα εγγόνια του και συνεχίζει να αγωνίζεται για μια αξιοπρεπή αποχώρηση. Και τι επιθυμεί περισσότερο; Σεβασμό και αναγνώριση, από τους οικείους του κι από το κράτος. Και μια αξιοπρεπή σύνταξη, για να μην επιβαρύνει κανέναν και για τίποτα. Για να νιώθει σίγουρος ότι δεν θα τον πετάξουν σαν σκυλί στο δρόμο νύχτα, επειδή δεν έχει να πληρώσει τον οίκο ευγηρίας ή κάποιο άλλο ευαγές ίδρυμα.

Αγωνίζεται και ο αγώνας έχει νόημα, γιατί υλοποιούνται αυτοί οι τόσο πεζοί "άθλοι".

Σήμερα όμως δύσκολα μπορεί να πληρώσει τις δόσεις που εκκρεμούν, βλέπει τα παιδιά του άνεργα, τον ίδιο απολυμένο στα 48 του χρόνια, τις κοινωνικές του παροχές κατασπαραγμένες από τα όρνια της ασύδοτης πολιτικής δεκαετιών και νιώθει γερασμένος πρόωρα.

Ο αγώνας του γίνεται αγωνία. Ύφεση, ανεργία, κατάλυση του κοινωνικού κράτος. Και στα τρία η κυβέρνηση έχει βάλει το χέρι της.

Η ανεργία είναι αποτέλεσμα της ύφεσης, της αρνητική ανάπτυξης όπου τίποτε δεν γίνεται, επενδύσεις δεν υπάρχουν και έργα δεν υφίστανται. Που θα βρουν επομένως δουλειά οι χιλιάδες άνεργοι και που θα απορροφηθούν οι χιλιάδες άλλοι που θα χάσουν την εργασία τους επόμενους μήνες;

Θα προστεθούν κι αυτοί στην κατάσταση που προκάλεσε η χρόνια τώρα διάλυση του παραγωγικού ιστού. Σε λίγο και η ντομάτα θα έρχεται από Αίγυπτο και Τουρκία, μόνο που δεν θα έχουμε γρόσια να την εισάγουμε.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται η κυβέρνηση να διαλύσει όποιες κατακτήσεις υπήρχαν σε κοινωνικό επίπεδο. Ανεξέλεγκτες απολύσεις, κατά πολύ φθηνότερες και φυσικά ημερομίσθια πείνας για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας. Και φανταστείτε ότι όλοι αυτοί που θα παίρνουν τόσο χαμηλούς μισθούς πόσα χρόνια θα χρειαστούν ώστε να φτάσουν σε ένα επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Προς το παρόν η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι αρακτή στα καφέ όπου με 1,5 ευρώ το εσπρέσο "διαλογίζεται" επί ώρες για την επόμενη μέρα ελπίζοντας σε ένα θαύμα. Η διάλυση της κοινωνικής συνοχής άρα και της συλλογικής προσπάθειας, έχει επιτευχθεί εδώ και αρκετά χρόνια με τη βοήθεια ή την αφασία των ίδιων των πολιτών.

Ότι έχει να κάνει με τις βιοτικές μας ανάγκες και όχι μόνο, μπορεί να παραχθεί στη χώρα μας. Απέναντι στην κυβερνητική λαίλαπα της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων για δημιουργία δήθεν επενδυτικού κλίματος, η απάντηση είναι η αυτοοργάνωση των τοπικών κοινωνιών.

Κι αν η κυβέρνηση επικαλείται ότι κι άλλες χώρες της Ευρώπης έχουν πάρει τέτοια μέτρα καλό θα είναι να ρίξει μια ματιά στα κοινωνικά δίχτυα προστασίας που έχουν αυτές. Τότε θα καταλάβει πόσο μεγάλος λάθος έχει κάνει να απογοητεύσει τον κόσμο, και φυσικά θα το πληρώσει πολύ ακριβά.

Αυτή που δεν πρέπει να το πληρώσει είναι η χώρα η οποία θα αναγκαστεί να υποστεί μια κοινωνική έκρηξη εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η "Τρόικα" με χθεσινές δηλώσεις των ελεγκτών δείχνουν να φοβούνται την κοινωνική αναταραχή.

ΑΠΟΥΣΙΑ ΗΓΕΤΩΝ...

Το ποιό σοβαρό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η απουσία ηγετών μικρών και μεγάλων σε όλα τα επίπεδα.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε απουσία ισχυρών προσωπικοτήτων στις κεφαλές της πολιτικής, του συνδυκαλισμού, της επιχειρματικής κοινότητας του πολιτισμού.

Ουδείς έχει το στοιχειώδες όραμα για την χώρα και την προοπτική της. Δεν υπάρχει ελίτ που θα δει πέρα από τα μικροσυμφεροντά της και θα αναδείξει τις αρετές της πατρίδας.

Απουσία φιλότιμου, δέσμευση και διάθεση καμιά από πολιτικούς "αρχηγούς" για διεξοδική και ουσιαστική συζήτηση στη Βουλή για τα προβλήματα που πολλά οφείλονται κυρίως σ' αυτούς...

Παράλληλα τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ με τους ψωροφαντασμένους "opinion leaders" περνούν το μήνυμα: μην αντιστέκεστε, καθίστε στον καναπέ σας, αποδεχθείτε τα μέτρα...

Μηχανισμοί που θέλουν να ελέγχουν απόλυτα την κοινή γνώμη, που δε θέλουν σκεπτόμενους πολίτες, αλλά κρεατομηχανές, προτάσσουν τα καμώματα της Ιουλίας και λοιπών βούρλων ως κυρίαρχο ζήτημα στη χώρα της τρελής χαράς κι ελαφρότητας.

Από την άλλη όλη όμως η σκεπτόμενη κοινωνία, ανεξαρτήτως κομμάτων, που ως τώρα δεν έχει ηγέτη ικανό να την εκφράσει και να την αναδείξει με μαχητικότητα.
Αυτή τη μαχητικότητα που θα έρχεται από άλλη εποχή, όχι από την παρακμή του σήμερα.

Ή μήπως θα βγει ο λαός αυθόρμητα έξω; Ο φοβισμένος, αυτός που συνέχεια ελπίζει γιατί δεν αντιλαμβάνεται, αυτός που συνεχίζει να έχει συμφέρον πελατειακό με τους διορισμούς που γίνονται κι εκείνους που υπόσχονται στις ιδιωτικές συγκεντρώσεις τους να γίνουν...

Φανταζόμαστε τι θα γίνονταν με μια συνδικαλιστική ηγεσία που θα έπαιζε ηγετικό ρόλο στις απολύσεις επίορκων δημόσιων λειτουργών. Τον πρόεδρο των επιχειρηματιών να ζητά δημόσια από τα μέλη του να καταγγέλουν τους λαδιάρηδες εφοριακούς και τελωνειακούς. Πόσο διαφορετικά θα ήτανε εάν υπήρχε πραγματική δικαιοσύνη με δικαστές που καθαρίζουν σκάνδαλα και κλείνουν φυλακή λωποδύτες και όχι δικαστές που κάνουν πλάτες με δικονομικές παραλείψεις και σώζουν πρωταγωνιστές σκανδάλων...

Το αποτέλεσμα ωστόσο είναι ότι η Ελλάδα έμεινε πολύ πίσω σε σχέση με την ανάπτυξη του υπόλοιπου Δυτικού κόσμου, ενώ όσοι είχαν λεφτά και μπορούσαν να τα στείλουν στην Ελβετία, το έκαναν.

Η Ελλάδα είναι εσωτερικά διχασμένη και θα συνεχίσει να είναι από τις φάρες που εκμεταλλεύονται τις ιδεολογίες για να βάζουν στο χέρι το κρατικό χρήμα, συντεχνιακή αυθαιρεσία.

Όμως έχω μια απορία:

Σε τι φταίω εγώ και τόσοι άλλοι μαζί μου και πρέπει να πληρώσω για κάτι που δεν ευθύνομαι καθόλου;

Εάν πράγματι τα οικονομικά χάλια είναι τόσο άσχημα, κάποιοι είναι υπεύθυνοι.

Είτε από κακή διαχείριση και σπατάλες είτε από οικονομικές παρανομίες. Γιατί ποτέ δεν πλήρωσαν αυτοί που πραγματικά φταίνε;

Γιατί κανείς από τους πραγματικά υπευθύνους, δεν έκατσε ποτέ στο σκαμνί της δικαιοσύνης να πληρώσει για σφάλματα ή παρανομίες, αλλά καλούνται να πληρώσουν αυτοί που σε καμιά περίπτωση δεν είναι υπεύθυνοι;

Εδώ, αν η κατάσταση είναι όπως λέει η σημερινή κυβέρνηση, πρόκειται για εθνικό έγκλημα. Και πρέπει, τουλάχιστον για μια φορά, να μάθουμε τους πραγματικούς υπεύθυνους.

Να πληρώσουν και να γνωρίσουμε ποιοι είναι αυτοί, για τους οποίους καλείται όλος ο λαός, με τα οικονομικά βάρη που θα του φορτώσουν, να πληρώσει άλλων σπασμένα.

Την απορία μου θα την έχουν πολλοί Έλληνες πολίτες. Θα θεωρηθούμε αφελείς, αν περιμένουμε κάποια απάντηση;

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ...

Σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις καλούσε από το πρωί η ντουντούκα του "αγωνιστή", μα μάλλον το ψιλό δούλεμα και την αδιαφορία των πολιτών που περνούσαν από μπροστά του βιαστικοί εισέπραττε, αντί την συμπαράσταση και την παρουσία τους στον αγώνα.

Για να ανοίξουνε τα μαγαζιά τους οι επαγγελματίες που δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τον συνδικαλισμό για την εξασφάλιση του σημερινού επιούσιου...

Ή άλλοι σπεύδουν να τακτοποιήσουν τις δουλειές και τους λογαριασμούς εκμεταλλευόμενοι τις διήμερες απεργίες, που αφορούνε όμως μόνο κεκτημένα δικαιώματα ήδη βολεμένων υπαλλήλων...

Οι συνήθεις ύποπτοι που δίνουν το παρόν πιεζόμενοι κομματικά και μερικοί αργόσχολοι θα φέρουν εις πέρας και τον σημερινό "αγώνα", έτσι για το θεαθήναι...

Είπαμε, όταν η συμμετοχή των πολιτών στα δρώμενα του τόπου μας εξαντλείται στο να απαντάνε σε γκάλοπ για το ποιος είναι καταλληλότερος πρωθυπουργός και μια - δυό φορές κάθε τέσσερα χρόνια μπροστά από μια κάλπη, τους αξίζουν να κυβερνώνται από αυτούς που συνήθως κυβερνάνε.

Τα κεφάλια μέσα και κουπί στην γαλέρα με την ελπίδα να βρεθεί ένας Καραμανλής, Παπανδρέου, Καρατζαφέρης, Παπαρήγα, Τσίπρας, Σαμαράς ή οποιοσδήποτε άλλος επίδοξος μεσσίας για να τους σώσει με το αζημίωτο φυσικά...

Η πλειοψηφία είναι μέτριοι και δουλικοί στα συμφέροντα που τους βοήθησαν να αναδειχθούν παρά την ανεπάρκεια τους.

Και αυτό ισχύει για όλα τα κόμματα.

Μα ταυτόχρονα εκλεγμένοι από αρκετά ηλίθιους πολίτες με το σιγοντάρισμα και των ΜΜΕ, ώστε να σιγουρευτούν πως δε θα καταλάβουνε πόσο φαύλοι είναι...

Και υποδαύλιση του ατομικού πάνω από το κοινό καλό...

Στην επόμενη συγκέντρωση για το ασφαλιστικό, τα εργασιακά δικαιώματα, την παιδεία ή την υγεία όλοι στις δουλειές τους μην χάσουν κανά μεροκάματο ή μην τους βάλει στο μάτι το αφεντικό...

Και εννοείται γκρίνια για τους ασυνείδητους διαδηλωτές που δεν τους αφήνουν να προλάβουνε έγκαιρα να πάνε να τραβήξουνε το καθημερινό τους κουπί στην γαλέρα.
Μόνο συμμετοχή σε μαζικές κομματικές συγκεντρώσεις ή ομιλίες για να δώσουνε το παρόν και να καταφέρουνε να διπλαρώσουνε κανά επίδοξο βουλευτή προκειμένου να τους κάνει μελλοντικά κανένα ρουσφέτι.

Σούζα όλοι μπροστά στους έχοντες την εξουσία. Με καμμιά θεατρινίστικη έξαρση πού και πού, με γουρλωμένα μάτια, φουσκωμένες φλέβες στον λαιμό, χέρια ψηλά στον αέρα και πολλά ντεσιμπέλ, όταν τα ατομικά συμφέροντα και μόνο θίγονται.

Θέλει μεγάλη δύναμη για να αποδεχτείς ότι αυτοί που πίστεψες και εμπιστεύτηκες σε πρόδωσαν...

Μα είναι ώρα προσωπικής ευθύνης για τον καθένα και την καθεμιά, για όλους να ορθώσουνε το ανάστημά τους διότι θα βρεθούνε με την πλάτη στον τοίχο για πολλά, πολλά χρόνια. Να θυμηθούνε πως έχουνε χρέος στους εαυτούς τους, στις οικογένειές τους, στις νεότερες γενιές να αντιδράσουνε.

Η ζωή τους είναι πολύ μικρή. Μην τους αφήνουνε να τη λεηλατούν. Τα παιδιά τους περιμένουν από αυτούς, να μην αφήσουνε τα κερδοσκοπικά αρπακτικά να τα κάνουν κιμά για τα μπιφτέκια των σκύλων τους.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι εδώ. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι εδώ!. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι εδώ.

Δι' αντιπροσώπων τους στο καφενείον "Η Ωραία Ελλάς". Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε...Τα ζαλισμένα κοτόπουλα που τους αφορά πρωτίστως, πάλι απουσιάζουν...

ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΠΡΟΣ ΙΜΠΡΑΗΜ: ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΣΤΑΝΑ...

Μια φράση που έχει περάσει στην Ελληνική γλώσσα και λέγεται για όσους είναι αδέκαστοι, ξεκίνησε από την Μάνη...

Άντρες, γυναίκες και παιδιά της Μάνης στα χρόνια του Αγώνα, ήξεραν από όπλα. Για τα χωριά τους, δεν έλεγαν ότι έχουν τόσους κατοίκους, αλλά τόσα τουφέκια...

Κανένας κατακτητής δεν πάτησε το πόδι του εκεί κι ο Ιμπραήμ, που έκαψε όλη την Πελοπόννησο, μόνο τη Μάνη δεν μπόρεσε να πάρει.

Στα 1826 προσπάθησε να ξεγελάσει τους Μανιάτες. Χώρισε στα δύο το στρατό του και τράβηξε τους Μανιάτες προς τον Αλμυρό, ενώ η άλλη φάλαγγά του από τον όρμο του Διρού ανέβηκε στα έρημα χωριά τους, αλλά τα γυναικόπαιδα τους έδιωξαν με πέτρες και δρεπάνια.

Ωστόσο, ο Ιμπραήμ έστειλε μέσα στα χωριά της Μάνης κατασκόπους ντυμένους καστανάδες. Αυτοί για να πληροφορηθούν από τις πεινασμένες γυναίκες και τα παιδιά που κρύβονταν οι άντρες τους, άρχισαν να τους χαρίζουν κάστανα, αντί να τα πουλάνε.

Αυτό έκανε εντύπωση στο χωριό και αμέσως ειδοποίησαν και κατέβηκαν οι αρματολοί στα χωριά και έπιασαν τους καστανάδες. Οι κατάσκοποι ομολόγησαν την αλήθεια εκλιπαρώντας για τη ζωή τους, όμως οι Μανιάτες λίγο πριν τους απαγχονίσουν απάντησαν:

- Εμείς δεν χαρίζουμε κάστανα...