ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ Ο ΛΟΓΟΣ...

Ζούμε πολύ καλύτερα από ότι πριν πενήντα τόσα χρόνια στη συντριπτική πλειοψηφία και σαν άτομα και σαν κοινωνία.

Ζούμε όμως χειρότερα από ότι ζούσαμε πριν από μόλις δέκα χρόνια!

Αυτό επιτεύχθηκε μέσα από μακρά σειρά γεγονότων, εισρόης κοινωτικών κονδυλίων και του ανεξέλεγκτου δανεισμού σε συνδιασμό με τη μείωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας αυτής της χώρας. Ζήσαμε έτσι πάνω από τις πραγματικές δυνάμεις μας με δανεικά, παράγoντας όλα και λιγότερα. Eπιπλέον κακοδιαχειριστήκαμε όσα βγάλαμε και όσα δανειστήκαμε σαν χώρα και σαν άτομα.

Έτσι φτάσαμε σε αυτό που όλοι ξέρουμε και υφιστάμεθα σήμερα, είτε φταίμε και λάβαμε ενεργά μέρος στο παραπάνω πανηγύρι, είτε όχι...

Οι γνωστοί συνδικαλιστές που θα πάρουν τον λόγο στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς, δεν ενδιαφέρουν τον κάθε πολίτη, είτε εργάζεται ακόμη είτε όχι, τα όποια λόγια τους αντηχούν κενά και κούφια, καλύτερα μια εκδρομή στην ανθισμένη φύση τέτοιες μέρες Ίσως απαυθύνονται μόνο ένα συγκεκριμένο κλειστό κοινό, αυτό που στήνεται από νωρίς ανεμίζοντας τα κομματικά λάβαρα κι επιμένοντας σε ουτοπίες μιας περασμένης εποχής.

Αυτοί που ακόμη προσδοκούν διεκδικούν τα ανέφικτα ενός ονειρικού εργατικού σύμπαντος. Όντας βαθύτατα συντηρητικοί, αρνούνται πεισματικά κάθε συνεργασία με την πραγματικότητα. Ανενημέρωτοι επειδή δεν θέλουν να ξέρουν, σφηνωμένοι στο καβούκι τους επειδή φοβούνται μήπως μάθουν και μακριά νυχτωμένοι στον εικονικό κόσμο που υπάρχει μόνο στη φαντασία τους, οι κομματικοί συνδικαλισταράδες βιώνουν την Πρωτομαγιά σαν ένα ακόμη αδιέξοδο τελετουργικό.

Καταλήξαμε να έχουμε συνδικαλιστές μόνο εκεί που ήδη υπάρχουν πολύ περισσότερα δικαιώματα σε σχέση με τη παραγωγικότητά τους και μάλιστα εκ του ασφαλούς, δηλαδή στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Κάποιοι βολεμένοι εκεί ακόμη πιστεύουν ότι διεκδικούν εκ του ασφαλούς και μάλιστα εις βάρος των υπολοίπων παραγωγικών τάξεων και των ίδιων των κρατικών επιχειρήσεων που δουλεύουν και βυθίζονται σε δυσβάσταχτα πλέον χρέη...

Ομως κάτω από αυτές τις συνθήκες, όσοι ''αρχαιολόγοι'' και αν προασλαμβάνονται με τα τιμολόγια χρεωκοπημένων ΔΕΚΟ ή από λαμογιακές ΜΚΟ στο όνομα της προατασίας των "προσφύγων", πραγματικές και βιώσιμες και παραγωγικές λύσεις δε βρίσκονται...

ΜΑΗΣ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΣ...

Μήνας των αντιφάσεων στη λαϊκή συνείδηση γενικότερα ο Μάιος.

Μέρα των λουλουδιών, αλλά και ημέρα των εργατών, ημέρα ιστορικής τιμής και μνήμης η Πρωτομαγιά, μην ξεχνιόμαστε...Κόκκινη απ' το αίμα που έχει χυθεί στους αγώνες των εργαζομένων η σημερινή ημέρα.

Μήνας της ζωής, αλλά και μήνας του θανάτου.

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς όμως, δεν είναι μία συνήθεια του 19ου αιώνα.

Έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα καθώς οι εκδηλώσεις που γίνονταν είτε για τη Θεά Δήμητρα είτε για τον Διόνυσο  είχαν σκοπό  να γιορτάσει ο κόσμος τη γονιμότητα των αγρών, την καρποφορία της γης, την άνθιση της φύσης, το οριστικό τέλος του χειμώνα και τον ερχομό του καλοκαιριού.

Από την αρχαία Ελλάδα στο Βυζάντιο και ύστερα σε όλη την Ευρώπη, την Πρωτομαγιά λάμβαναν χώρα πλήθος εορταστικών τελετών και εθιμοτυπικών διαδικασιών πολλές εκ των οποίων έχουν παραμείνει ως τις μέρες μας.

Δύσκολος μήνας ο Μάης, "γιατί είναι γεμάτος δαιμόνους".

'Όπλο των ανθρώπων για την αντιμετώπισή τους το στεφάνι. Αυτό θα προστατέψει το σπιτικό τους την πιο κρίσιμη περίοδο του χρόνου και δεν θα αφήσει τα πνεύματα που το απειλούν να εισχωρήσουν...

Πρωτομαγιά μέρα γιορτής, γιορτάζουν τα λουλούδια

κι όλα μαζί μας τραγουδούν του έρωτα τραγούδια!

ΑΝΕΡΓΟΙ ΚΑΦΕΤΕΡΟΒΙΟΙ...

Η ανεργία στους νέους έως 25 ετών βρίσκεται κοντά στο 60%. Αυτό όμως, αντί να προκαλέσει ένα μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας και αγανάκτησης στους δρόμους, προκαλεί μια παρά φύση συρροή του νεαρόκοσμου στις καφετέριες, τα καφενεία, τα μπαρ και τα σουβλατζίδικα ανά την χώρα. 

Οποιαδήποτε δημοτική υπηρεσία υπεύθυνη για τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος στην χώρα και να ρωτήσετε, θα σας επιβεβαιώσει πως τα εν λόγω μαγαζιά αυξάνονται και πληθύνονται υπέρμετρα, την ώρα που κλείνουν σωρηδόν τα εμπορικά καταστήματα και οι μικρές βιοτεχνίες, ενώ τα γραφεία παροχής υπηρεσιών στενάζουν από την έλλειψη πελατείας.

Πράγματι η Ελλάδα τείνει να γίνει μια απέραντη καφετέρια 24ωρης λειτουργείας!

Γιατί αλήθεια συμβαίνει αυτό; Ποια είναι η κινητήρια δύναμη η οποία υποστηρίζει την άνθιση όλων αυτών των φραπεδο-καπουτσινο-φρεντο- πωλείων;

Φαίνεται πως δεν είναι άλλο από το περιβόητο χαρτζιλίκι, που στην χώρα μας θεωρείται φυσικό να δίνεται ακόμη και σε «παιδιά» 30-40 ετών! Πίσω λοιπόν από όλους αυτούς τους έφηβους, μετέφηβους φοιτητές, αιώνιους φοιτητές, νεαρούς της παντρειάς, σχεδόν μεσήλικες σελέμηδες που αράζουν τα κορμιά τους ραχατλίδικα στα καφέ και τα μπαράκια της μόδας, υπάρχει πάντα ο μισθός του μπαμπά και της μαμάς, η σύνταξη του παππού και της γιαγιάς, το βοήθημα της ανύπαντρης θυγατέρας θείας, το επίδομα ανεργίας του αδερφού, η αγροτική επιδότηση του μέλλοντα πεθερού, τα μαύρα του λαμόγιου εργοδότη.

Αλλά εδώ θα ήθελα να ξεχωρίσω, αυτούς που πράγματι τεμπελιάζουν (και είναι ασύλληπτα πάρα πολλοί) και αυτούς που δεν μπορούν να βρουν δουλειά πού να μπορούν να κάνουν.

Προφανώς αφού είσαι άνεργος κάποιος καλύπτει τις ανάγκες σου, το φαΐ σου, τα ρούχα σου, τα τσιγάρα σου αν καπνίζεις, το internet και τον υπολογιστή από τον οποίο μας ξεδιπλώνεις το δράμα σου συχνά, το κινητό σου που όλη μέρα πασπατεύεις, μια έξοδο που και που και χίλια δυο αλλα...
Χα, χα! Ίσως να προτιμούν να πεινάσουν, να εξαφανιστούν ακόμα, να μην αφήσουν απογόνους που θα διαιωνίσουν αυτή την κατάσταση, αλλά δε θέλουν να γίνουν δούλοι έστω κι από δειλία, έστω κι από τεμπελιά.

Βλέπουν γύρω τους την άκοπη χλιδή που οι "άρχοντες" του τόπου και του κόσμου πρώτοι διδάξαν, βλέπουν τη δική τους καταδίκη σε μια μιζέρια, γιατί όσο καταδίκη και μιζέρια είναι η κακοπληρωμένη δουλειά, άλλο τόσο καταδίκη και μιζέρια και θάνατος είναι το σκότωμα της ώρας και της ζωής στην καφετέρια. Βλέπουν το αίσχος, το νιώθουν και απέχουν από αυτήν την ίδια τη ζωή τους, είτε συνειδητά είτε ασύνειδα.

Μα και πριν μια πενταετία η ίδια ήταν η νοοτροπία, τόσο των νέων όσο και των εργοδοτών. Οι δε πάντα ήθελαν φθηνούς δούλους για τις δουλειές τους, και οι μεν μια χαλαρή εργασία επειδή σπούδασαν.

Οι ατυχείς σημερινοί νέοι διοχετεύτηκαν αθρόα μέσω ενός συστήματος αχταρμά, όπως το ισχύον των Πανελληνίων εξετάσεων, προς σπουδές που τις περισσότερες φορές τους ήταν αδιάφορες, αλλά το κυριότερο: προς σπουδές απόλυτα ξεκομμένες από την αγορά εργασίας και την πραγματική αγορά παραγωγής πλούτου.

Τα παράπονα στους γονείς τους για τις πολιτικές επιλογές τους. Μην υπερπροστατεύετε τους νέους λοιπόν και δώστε τους έναυσμα ώστε να βγούν στη αγορά εργασίας έστω και κακοπληρωμένης αρχικά, μόνο ετσι θα μπούν στον αγώνα να παλέψουν για πιο καλοπληρωμένη εργασία και να καλυτερεύσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Να επανεκπαιδευτούν. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Για πολλούς εξ αυτών δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σοβαρό παράπονο, αφού κατά κανόνα επέλεξαν, βασισμένοι στο άρρωστο σοσιαλιστικό σύστημα, σπουδές "λούφας". Το κράτος δεν μπορεί να εξασφαλίσει εργασία για κανέναν, πέραν αυτών που πραγματικά χρειάζεται...

Το να καθαρίζεις τζάμια μαγαζιών πχ δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι η δουλειά που δε σου επιτρέπει να συντηρηθείς αξιοπρεπώς από τις απολαβές της. Διότι τότε δεν είναι δουλειά, είναι δουλεία. Πάει αλλού το πράμα διότι δεν προηγήθηκε κάποια καταστροφή λόγω πολέμου ή φυσικής καταστροφής.

Είναι καθαρά θέμα κοινωνικού σχεδιασμού. Που κάποιοι άλλοι άσχετοι με τους νέους σχεδιάζουν...

ΑΝΕΡΓΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ...

Πηγή:www.capital.gr


Η καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση είναι ένα ακόμη δείγμα του πόσο "φθηνός" και  ανούσιος έχει γίνει ο πολιτικός λόγος.

Ελάχιστα απ΄ όσα λέγονται ενδιαφέρουν τους Έλληνες πολίτες. Είναι πλέον βέβαιο ότι τους ανέργους θα τους θυμηθούν όλοι στις λίγες εβδομάδες της προεκλογικής περιόδου.  Κι έπειτα αναρωτιούνται γιατί δεν τους ακούει ο κόσμος και γιατί δυναμώνουν τα "άκρα". 

Έχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους στον ιδιωτικό τομέα για τους οποίους δεν ακούγεται το παραμικρό. Την ίδια ώρα η τύχη της αμυντικής μας βιομηχανίας είναι πρώτο θέμα σε όλα τηλεοπτικά παράθυρα. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να μάθει ο ελληνικός λαός ότι έχουμε και πολεμική βιομηχανία. Όχι, δεν παράγουμε αεροπλάνα, όπως η γειτονική Τουρκία, αλλά αυτή είναι μία λεπτομέρεια. Όπως και το πόσο τελικά μας έχει κοστίσει αυτή η "βιομηχανία" όλα αυτά τα χρόνια. 

Έχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους που παρακαλάνε για ένα μεροκάματο και την ίδια ώρα οι διοικητικοί υπάλληλοι των Πανεπιστημίων απεργούν και πληρώνονται! Μεγάλη μαγκιά για εκείνους που διορίστηκαν από την Σύγκλητο και πολλές φορές  έτυχε να έχουν το ίδιο επώνυμο με τους εργοδότες και ευεργέτες τους. 

Έχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους και δεν υπάρχει μία πρόταση για το πως και πότε αυτοί οι άνθρωποι θα βρουν δουλειά. Και δεν μιλάμε μόνο για την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Είδατε μήπως τον επιχειρηματικό κόσμο να κάνει μία κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση, έστω και συμβολική; Να πει, βάζω δύο δεκάρες για να δώσω δουλειά σε εκατό ανθρώπους. Ούτε για αστείο... 

Έχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους που υπό τις καλύτερες συνθήκες οι περισσότεροι από αυτούς θα βρουν δουλειά μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν ξεκινούσε τώρα ένας οργασμός επενδύσεων. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.  Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι απελπισμένοι, το περιθώριο του σύγχρονου πολιτισμού μας. Ποιός θα ασχοληθεί μαζί τους; Ποιός θα ενδιαφερθεί; 

Λένε στον ΣΥΡΙΖΑ ότι θα δημιουργήσουν ανάπτυξη με δημόσιες επενδύσεις. Λες και το δημόσιο θα μπορεί να δανειστεί. Προφανώς αναφέρονται σε δραχμές που θα κόβει ασταμάτητα μία εκτυπωτική μηχανή. Αυτή είναι η πρότασή τους... 

Λένε στην κυβέρνηση ότι θα φέρουν ανάπτυξη. Αλλά δεν βλέπουμε να αλλάζει το επενδυτικό περιβάλλον. Λες και είναι ανύπαρκτο το λεγόμενο υπουργείο Ανάπτυξης. Αλλά, πως να αλλάξει το περιβάλλον, όταν αλλάζουμε τους νόμους για την φορολογία σαν τα πουκάμισα; 

Όσο το πολιτικό σύστημα δεν βρίσκει μία ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα "πως θα βρουν λεφτά 1,5 εκατομμύριο άνεργοι", τα άκρα δεν θα αδυνατίζουν...

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...

Είναι εμφανές ότι το ασφαλιστικό δεν είναι βιώσιμο και ότι στο μέλλον ή θα το αλλάξουμε ριζικά ή θα σκάσει στα χέρια μας μια βόμβα μεγαλύτερη και από τα τρία μνημόνια μαζί.

Από την άλλη όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι αποκλειστικά Ελληνικό πρόβλημα, περισσότερο ή λιγότερο σχεδόν όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες με τον γερασμένο πληθυσμό έχουν μη βιώσιμα ασφαλιστικά συστήματα και συστήματα κοινωνικών παροχών.

Υπάρχει μια ευρέος διαδεδομένη πεποίθηση ότι έχουμε ασφαλιστικά συστήματα επειδή οι λαοί με τους αγώνες τους τα διεκδίκησαν και τα κέρδισαν. Τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα ασφαλιστικά συστήματα ή επιβλήθηκαν από αυταρχικά καθεστώτα (Ο Μεταξάς εδώ), ή "πουλήθηκαν" στο κοινό με μεγάλες, ακριβές και παραπλανητικές διαφημιστικές καμπάνιες...

Αυτό που λέμε ασφαλιστικό σύστημα, στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από φόρος στην εργασία.

Το κράτος έρχεται και:
1. Επιβάλει έναν απίστευτα υψηλό φόρο στα εισοδήματα μας από την εργασία.
2. Τα έσοδα αυτά (και σταδιακά με το πέρασμα των χρόνων όχι μόνο αυτά) τα αναδιανέμει.
3. Όλο αυτό υποτίθεται προσφέρει δίχτυ προστασίας στους φτωχούς.

Πόσο ψηλός είναι αυτός ο φόρος; Πολύ ψηλός, στην Ελλάδα όλοι οι εργαζόμενοι πληρώνουν πάνω από το 40% τον χρημάτων που κερδίζουν σε ασφαλιστικές δήθεν "εισφορές"(η παραπλανητική γλώσσα είναι βασικό συστατικό του ασφαλιστικού, βάφτισαν τον φόρο "εισφορά").

Φανταστείτε το μέγεθος, σχεδόν όλη σας την εργασιακή ζωή το κράτος σας παίρνει λίγο λιγότερα από τα μισά που κερδίσατε με το καλημέρα και μετά σας φορολογεί κανονικά στο υπόλοιπο (φόρος εισοδήματος, Φ.Π.Α. κτλ)...

Θα πει κάποιος: "δεν είναι όλα του εργαζομένου, πληρώνει και ο εργοδότης". Αυτό είναι άλλο ένα από τα ψέματα του ασφαλιστικού, δεν πληρώνει τίποτα ο εργοδότης. Ο εργοδότης έχει έναν εργαζόμενο που του κοστίζει π.χ. 1.000 ευρώ, αν αυτά τα δίνει όλα στον υπάλληλο ή 700 στον υπάλληλο και 300 στο ΙΚΑ τι τον νοιάζει; Ο εργοδότης υπολογίζει το συνολικό κόστος και τίποτα άλλο, μετράει πάντα τα μικτά και βάση αυτού του υπολογισμού καθορίζει τον μισθό που θα δώσει, δεν πληρώνει εισφορές, μόνο τις αποδίδει στο κράτος. Ο λόγος που υπάρχει η απάτη των λεγομένων εργοδοτικών εισφορών είμαι μάλλον για να μην πέσει βαρύ το ποσό στον εργαζόμενο όταν το δει ολόκληρο να βγαίνει από την τσέπη του...

Πόσο ανταποδοτικό είναι το σύστημα; Ελάχιστα.

1. Αν στα 65 σας πεθάνετε τα λεφτά σας χάνονται για πάντα, γίνονται καπνός. Δεν τα παίρνουν τα παιδιά σας γιατί απλούστατα δεν σας άνηκαν ποτέ από την στιγμή που τα δώσατε ως φόρο.
2. Το ύψος της σύνταξης σας μόνο χαλαρή σχέση έχει με τα χρήματα που δώσατε, το ύψος εξαρτάται με το ταμείο που είχατε την τύχη ή την ατυχία να ανήκετε.
3. Το πότε θα βγείτε στην σύνταξη και αυτό δεν εξαρτάται από τα χρήματα που δώσατε ή δεν είναι ίδιο για όλους, κάποιοι θα βγούν στα 40 και κάποιοι θα αναγκαστούν να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν.
4. Η σύνταξη όσων δεν έχουν δώσει τίποτα στο σύστημα έχει πολύ μικρή σχέση με την οικονομική τους κατάσταση. Δηλαδή μπορούν να κρατούν χρήματα μια ζωή και να μην τα αποδίδουν στο σύστημα , να κάνουν κομπόδεμα και μετά να δικαιούνται σύνταξη πολύ κοντά ή και ίδια με αυτή που θα πάρετε εσείς που δουλεύατε μια ζωή και αντί να τα μαζεύεται τα αποδίδατε στο σύστημα.

Το σύστημα προστατεύει τους φτωχούς; Όχι, το αντίθετο, τους παίρνει τα λεφτά και τα δίνει στους εύπορους!

Οι φτωχοί μπαίνουν στην αγορά εργασίας δέκα χρόνια πριν την μεσαία τάξη και βγαίνουν δέκα χρόνια μετά μιας και ποτέ δεν τους αφορούν προγράμματα εθελουσίας, πρόωρης και χαριστικής συνταξιοδότησης. Επίσης επειδή ακριβώς είναι φτωχοί και δικαίωμα για κάποια σύνταξη να έχουν σχετικά νωρίς δεν θα την πάρουν και θα συνεχίσουν να δουλεύουν.

Αυτό σημαίνει ότι θα συνεισφέρουν στα ταμεία για μια εικοσαετία περισσότερο από τους εύπορους αλλά θα πάρουν μισή και κάτω από την μισή σύνταξη από αυτούς, μιας και η σύνταξη εξαρτάται από το ταμείο που είχε κάποιος την τύχη να ανήκει και όχι από το ύψος των εισφορών.

Ένας εργαζόμενος σε εργοστάσιο δηλαδή θα δουλέψει 45 χρόνια και θα πάρει μια μικρή σύνταξη για 15 χρόνια, ενώ μια τραπεζιτική υπάλληλος θα δουλέψει 15 χρόνια (με συνταξιοδότηση λόγω ανηλίκων τέκνων) και θα παίρνει μια ψηλή σύνταξη για 45 χρόνια...

Μετά από όλα αυτά είναι εμφανές ότι η αλλαγή του ασφαλιστικού δεν είναι ένα αναγκαίο κακό, είναι μάλλον ανάγκη για απόδοση δικαιοσύνης.

Το ασφαλιστικό όπως το ξέραμε πεθαίνει και στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, το θέμα είναι αυτό που θα το αντικαταστήσει να είναι δίκαιο και κυρίως να διανέμει χρήματα πλουσίων προς τους φτωχούς και όχι το ανάποδο!

ΕΠΙΔΟΤΟΥΜΕΝΟΙ 50.000 ΑΝΕΡΓΟΙ...

Κάπου 50.000 άνεργοι θα προσληφτούνε λέει, σε επιδοτούμενο από το ΕΣΠΑ πρόγραμμα που εξαγγέλθηκε από ομάδα υπουργών, με τις συνήθεις κενές μπούρδες που δεν λένε πια τίποτα σε κανέναν, πέρα ίσως από αυτούς που θα επωφεληθούν για λίγο.

Οι ωφελούμενοι θα απασχοληθούν για πέντε μήνες σε δήμους, περιφέρειες, σχολεία, δικαστήρια, ΚΕΠ, Ασφαλιστικά Ταμεία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες.

Δυστυχώς αυτή η άθλια νοοτροπία δεν αλλάζει με τίποτα ανεξάρτητα με το ποιος κυβερνάει.
Αντί να χρησιμοποιηθούν αυτά τα χρήματα προς την επιδότηση της πραγματικής οικονομίας (κυρίως σε επιχειρήσεις με εξαγωγικό χαρακτήρα) θα παρκάρουν τώρα 50.000 (οι περισσότεροι άχρηστοι που θα "επιλεγούν" όπως συνήθως) σε δήμους για τα πολύτιμα(;) ψηφαλάκια λίγους μήνες πριν τις τοπικές εκλογές.

Τι νόημα έχει να απασχοληθεί κάποιος για λίγους μήνες και μετά ξανά στο κενό;

Πάμε στοίχημα πως με τη λήξη θα έχουμε πάλι διαμαρτυρίες, πορείες, συμπαράσταση από όμοιους, κλπ γραφικά συνηθισμένα, που θα θέλουν να παρατείνουν την "απασχόληση" τους, προβάλλοντας με τον χειρότερο τρόπο την δήθεν χρησιμότητα τους, όπως κατάντησε να γίνεται με τέτοια προγράμματα - ασπιρίνες...

Σημασία έχει να υπάρξουν σταθερές νέες θέσεις εργασίας, ή καλύτερα να επιδοτηθεί η έμπνευση και το ρίσκο μιας καινοτόμου επιχιερηματικής ιδέας, που θα έπρεπε να είχαν βάλει τον εγκέφαλο τους να σκεφτεί όλοι όσοι θέλουν να δουλέψουν.

Σε παραγωγικές δουλειές μάλιστα κι όχι ακόμη περισσότεροι υπάλληλοι γραφείου.

Mόνο έτσι μπορεί κανείς να προγραμματίσει ένας πραγματικά εργαζόμενος τη ζωή του.

H επιδοτούμενη εργασία με ημερομηνία λήξης, δε λύνει το πρόβλημα...

ΓΚΡΙΖΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ...

Όπως λένε, σε μια συναλλαγή είναι παρόντες τρεις: ο πωλητής, ο αγοραστής κι ο Θεός.
Και ο Ύψιστος δεν αναμειγνύεται σε φορολογικές παραβάσεις. Σε εκατό εκατομμύρια εκτιμούνται οι διενεργούμενες καθημερινά οικονομικές συναλλαγές στη χώρα. Κανένας μηχανισμός δεν είναι εφικτό να τις παρακολουθήσει όλες.

Αυτό που συνέβη είναι ότι οι σκληρές φορολογικές  επιβαρύνσεις μαζί με τον δραματικό περιορισμό του διαθεσίμου εισοδήματος έφεραν το τέλος σε ένα υπολογίσιμο τμήμα της «λευκής» οικονομίας, διευρύνοντας αντίστοιχα την αθέατη. Ένα σύνθημα που απηχεί οικονομική συμπεριφορά μοιάζει να έχει ήδη εξαπλωθεί στην κοινωνία: «όλα μαύρα - μέχρι να ξαναδούμε άσπρη μέρα».

Η γκρίζα οικονομία είναι μια ελπίδα για την επιβίωση μας και έξοδο από την κρίση, όσο και αν αυτό ακούγεται κυνικό και αρνητικό. Το γκρίζο χρήμα είναι αυτό που κινεί ότι έχει απομείνει στην αγορά. Πιο σημαντικό είναι ότι η γκρίζα οικονομία κινείται κυρίως με εγχώριας προέλευσης υπηρεσίες και αγαθά, όχι εισαγόμενα διότι αυτά ελέγχονται στην είσοδο τους στη χώρα.

Αυτοαπασχολούμενοι έκλεισαν γραφεία, μικροεπιχειρήσεις και καταστήματα για να αποφύγουν ενοίκια, τακτική & έκτακτη φορολογία και ασφαλιστικές εισφορές, δουλεύοντας όποτε, όπως και όπου μπορούν.

Δικηγόροι γράφουν δικόγραφα για συναδέλφους τους που ακόμα διατηρούν γραφεία ανοιχτά. Μισθωτοί απολύθηκαν σε συνεννόηση με τον εργοδότη, γράφτηκαν στην ανεργία και συνεχίζουν να εργάζονται «μαύρα» - 4 στους 10 πλέον δουλεύουν ανασφάλιστα. Επαγγελματίες της οικοδομής κάνουν εργασίες χωρίς τιμολόγηση, επισκευαστές αυτοκινήτων κάνουν service σε πυλωτές πολυκατοικιών, κομμώτριες και μανικιουρίστες καλλωπίζουν κατ' οίκον.

Προϊόντα διατροφής διακινούνται χέρι-χέρι. Καπνός καλλιεργείται χωρίς άδεια και διοχετεύεται στην αγορά χύμα, η ανάγκη υπερισχύει του ρίσκου. Τα ιδιαίτερα φροντιστήρια, ο τουρισμός και η νυχτερινή διασκέδαση δεν υπήρξαν ποτέ καθαρά για να γίνουν τώρα.

Αλλά αν το «μαύρο» χρήμα σε άλλες περιοχές, μένει στη χώρα και ανακυκλώνεται, προκαλώντας υστέρηση φορολογικών εσόδων αλλά όχι αφαίμαξη ρευστότητας. Η διάσταση της ισότιμης συμμετοχής σε ένα κοινό ταμείο μέσω μιας δίκαιης φορολογίας έχει διαρραγεί λόγω της τεράστιας ανισοκατανομής των εισοδημάτων.

Οι πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις τα τελευταία τριάντα χρόνια δημιούργησαν δυο ακραίως άνισα κοινωνικοοικονομικά και αριθμητικά στρατόπεδα.

Από τη μια μία τάξη εξόχως προνομιούχων, οι οποίοι πλούτισαν ασύλληπτα από την καταλήστευση και καταχρέωση του Κράτους, δηλαδή του κοινού ταμείου, είτε ως πολιτικοί παράγοντες είτε ως κρατικοί αξιωματούχοι είτε ως προμηθευτές του Δημοσίου. Όλοι αυτοί ατιμώρητοι άπαντες πλην ελαχίστων, μαζί με μεσαίας εμβέλειας παρατρεχάμενους, μαζί με ελάχιστους αυτόνομους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, αριθμούν κάπου το 1-2%. Στις ποιοτικές μετρήσεις των δημοσκοπήσεων ένα αντίστοιχο ποσοστό δηλώνει ότι δεν έχει επηρεαστεί από την κρίση και ότι προσδοκά «καλύτερο μέλλον».

 Από την άλλη ένα συντριπτικό ποσοστό μέχρι πρότινος σχετικά ευημερούντων μεσαίων στρωμάτων, μέρος των οποίων έβαλε ωσαύτως λίγο το χέρι στο μέλι όποτε μπορούσε, που σήμερα κινούνται σε κλίμακες από την εισοδηματική συμπίεση μέχρι την ανέχεια, υπόκεινται σε διαρκώς και βαρύτερη φορολογία και διαπιστώνουν διαρκή υποβάθμιση της δυνατότητάς τους να επηρεάσουν τις πολιτικές εξελίξεις που τους αφορούν...

Μεγάλο ποσοστό της διάχυτης απόγνωσης δεν οφείλεται τόσο στην μείωση των εισοδημάτων όσο στην αυξανόμενη ακρίβεια για τα βασικά είδη διαβίωσης, ιδίως στους ανελαστικούς τομείς: διατροφή, ενέργεια, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Και η ακρίβεια οφείλεται στο ότι η πολιτικοοικονομική ελίτ με τις γνωστές επιλογές της οδήγησε στην ολιγοπωλιακη διάρθρωση της αγοράς, στο σχηματισμό εμφανών και αθέατων καρτέλ τα οποία ουδέποτε θα μειώσουν τις τιμές καθώς βλέπουν τους καταναλωτές σαν ζώα προς σφαγή και όχι ως συμπολίτες. Ενώ τα είδη σούπερ-μάρκετ ελέγχονται κατά 80-90% από μια ολιγομελή ομάδα ξένων πολυεθνικών που φοροδιαφεύγουν με ενδοομιλικές συναλλαγές.

Η απάντηση στο ερώτημα ιδίως των ξένων «γιατί δεν εξεγείρονται οι Έλληνες με όλα αυτά που τους επιβάλλουν;», εκτός από τον λόγω ευμάρειας εκφυλισμό του μαχητικού φρονήματος, είναι ότι οι Έλληνες μαθημένοι ιστορικά να ελίσσονται, διοχέτευσαν την οικονομική δραστηριοποίησή τους σε παράπλευρα κανάλια με σκοπό την επιβίωση. Υπό το πρίσμα αυτό η γκρίζα οικονομία δεν είναι φοροδιαφυγή. Είναι αυτοάμυνα, για να επιζήσουν αλλά και να πράξουν μίας μορφής αντίσταση προς το παρανοϊκό κράτος.Με την προϋπόθεση ότι ο απασχολούμενος σε φορολογικά αδήλωτη εργασία καλύπτει με το όποιο εισόδημα καταφέρνει να έχει, πιεστικές βιοτικές ανάγκες και δεν δημιουργεί παράνομο πλουτισμό.

Υπάρχει άλλη μία κρισιμότατη διάσταση στη φοροδιαφυγή, που άπτεται του πλέον συζητούμενου θέματος της εποχής: την ανάπτυξη. Ό,τι βλέπετε ακόμα γύρω σας να κινείται στην οικονομία χρηματοδοτείται σε μεγάλο ποσοστό από τη γκρίζα οικονομία. Είναι αυτή που μειώνει κάπως τις κοινωνικές επιπτώσεις της διάχυτης οικονομικής δυσπραγίας.

Τα φορολογούμενα εισοδήματα κατευθύνονται κυρίως σε φόρους, δάνεια και λογαριασμούς. Οι τράπεζες έχουν σταματήσει τις χρηματοδοτήσεις. Επί πλέον η τρόικα απαγόρευσε την χρηματοδότηση δραστηριοτήτων που θεωρεί "ριψοκίνδυνες", διότι φοβάται ότι θα δημιουργήσουν νέα κόκκινα δάνεια και επισφάλειες, στραγγαλίζοντας έτσι οριστικά την αγορά. Οι πολυεθνικές ενδιαφέρονται μόνο να πουλάνε πανάκριβα, προϊόντα που τούς έχουν κοστίσει φτηνότατα, όπως η Apple πουλάει 700 ευρώ ένα iPhone που κοστίζει 70 ευρώ, γι' αυτό έστειλαν την παραγωγή στα τριτοκοσμικά εργοστάσια της Ασίας.

Οι δημόσιες επενδύσεις έχουν απαγορευτεί από το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού. Από που λοιπόν θα προέλθει η ανάπτυξη και οι πολυπόθητες θέσεις εργασίας; Από τη συγκέντρωση μιας κρίσιμης ποσότητας χρήματος από την γκρίζα οικονομία, η οποία θα περάσει στη σφαίρα της νόμιμης οικονομίας.

Μην νοιώθετε ένοχοι αν έχετε κρύψει κάπου λίγα ευρώ για ώρα  ανάγκης. Και οι άλλοι λαοί επίσης, κρατούν μεγάλα ποσά σε μετρητά στα χέρια τους. Παρά τις αμέτρητες καμπάνιες με κατάρες κατά των μετρητών, που χρηματοδοτούνται συνήθως από τις εταιρείες πιστωτικών καρτών, οι οποίες επίσης εξαγοράζουν πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους για να εξαπολύουν μύδρους κατά των συναλλαγών με μετρητά, ως ο καλύτερος τρόπος ελέγχου από το σύστημα όλων των δραστηριοτήτων μας, που δεν μπορούν κάποιοι να ελέγξουν...

ΑΝΕΡΓΟΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ...

Αν ήσουν άνεργος χωρίς ιδιαίτερα προσόντα (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι, δεν είναι όλοι κάτοχοι πτυχίων και λοιπών χαρτιών επιστημοσύνης) και ζούσες σε επαρχία σαν γιος αγρότη, θα καθόσουν όλη μέρα στο καφενείο και δεν θα πήγαινες στη γη να δουλέψεις;

Μόνο και μόνο επειδή ο τοπικός βουλευτής σου "έχει τάξει"από παλιά, τότε που που μπορούσε κι εσύ είσαι φτιαγμένος για άλλα και περιμένεις, μα η άτιμη κενωνία σε έκανε να μένεις στο χωριό ελπίζοντας πως οι κομματικοί στρατοί πάντα βολεύονται...

Στο χωριό που ζούνε οι συγγενείς μου δίνουν 35 ευρώ + φαγητό για 6 - 7:30 ώρες δουλειάς στις ελιές κάθε χειμώνα που τις μαζεύουν. Και δεν μπορεί να δουλέψει υπερωρία κανείς με τα ίδια λεφτά παραπάνω γιατί η συγκομιδή δεν γίνεται νύχτα, ούτε "υπό κακές καιρικές συνθήκες" αφού δεν μαζεύονται όταν βρέχει ή το καλοκαίρι με τους καύσωνες. Πολλές φορές, όταν έχει πάχνη ή έχει βρέξει τη νύχτα περιμένουνε να βγει ο ήλιος, γιατί αλλιώς γίνονται μούσκεμα.

Κάθε χρόνο οι δικοί μου και οι άλλοι κάτοικοι δεν βρίσκουν Έλληνες να δουλέψουν ούτε για 2 μήνες που διαρκεί το λιομάζεμα. Ανθρώπους κάτοικους από την περιοχή ψάχνουν πρώτα για εργατικά χέρια και δεν βρίσκουν, παρά μόνο Αλβανούς, Πακιστανούς, ακόμη κι αραπάδες Αφρικανούς τελευταία.

Τους ταΐζουν ότι τρώμε κι εμείς, μαζί τους τρώνε και τους πληρώνουν αμέσως μετρητά. 100 ευρώ μεροκάματο για μια οικογένεια Αλβανών, πατέρας, μάνα, μεγάλος γιός και τα άλλα 2 μικρά να πηγαίνουν κανονικά στο σχολείο...

Το ίδιο συμβαίνει και τον (ίδιο σχεδόν) καιρό των πορτοκαλιών, των σταφυλιών, των κηπευτικών, των πεπονιών και καρπουζών. Των ροδάκινων, των φράουλων και του καπνού αλλού...

Είναι γεγονός πως για χιλιάδες ανθρώπους στην περιφέρεια υπάρχουν διαδοχικές εποχιακές δουλειές, από τις οποίες θα μπορούσαν να βγάλουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο και δεν αξιώνουνε να πάνε.

Ο ΧΑΡΤΙΝΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ...

Το παραμύθι με τους τάχα σκληρούς συνδικαλιστές του Δημοσίου που τρομοκρατούν τις κυβερνήσεις με απεργίες και έντρομοι οι υπουργοί ανοίγουν τα ταμεία και μοιράζουν λεφτά και διευκολύνσεις έφτασε στο τέλος....

Μια κοροιδία ήταν μόνο για ψηφαλάκια και τους ψηφοφόρους τους...

Ουσιαστικά διοικούσαν και αποφάσιζαν οι ηγεσίες των συνδικαλιστών στα αντίστοιχα υπουργεία απο κοινού με το πολιτικό προσωπικό. Δεν κατάλαβαν ότι άλλαξαν οι συνθηκες, έπαιξαν το συνηθισμενο παιχνίδι ακόμη εν όψει των εκλογών στις οργανώσεις τους...

Οτι και αν συνέβη, γελοιοποίησαν κάθε έννοια απεργίας, αγώνα κλπ ειδικά με το τελευταίο της απεργίας συμπαράστασης απο την ΑΔΕΔΥ για συμπαράσταση στην άλλη παράλογη απεργία της ΟΛΜΕ στην οποία όμως δεν θα συμμετάσχουν οι ίδιοι που την ζήτησαν επειδή δεν τους αρέσει η ημέρα...

Ηταν μια βλακώδης και προδιαγεγραμμένη κοινωνική και ηθική κατακραυγή η απόφαση για απεργία στις εξετάσεις. Δεν κρεμάς τα παιδιά που υποτίθεται ότι ενδιαφέρεσαι για το μέλλον τους έτσι απότομα. Οταν κιόλας πολλοί καθηγητάδες προετοιμάζουν μήνες τώρα με ιδιαίτερα τους μαθητές για τις εξετάσεις που θέλουν να ακυρώσουν...

Αυτοί που στέκονται απέναντι στην κοινωνία παύουν να "επιτελούν λειτούργημα" και μετατρέπονται σε συντεχνία. Η Ελληνική κοινωνία έχει φτάσει να μετατραπεί σε ένα σύνολο συντεχνιών, που ασκούν προσοδο-θηρεία με κάθε τρόπο που τους βολεύει ενάντια σε όλους τους υπόλοιπους κατοίκους της χώρας..

Επί χρόνια οι συνδικαλιστικές ηγεσίες για ψύλλου πήδημα και κυρίως για οικονομικά ή άλλα προνόμια και τέτοια στενά μη θεσμικά ζητήματα δοκίμαζαν τις αντοχές της κοινωνίας.

Σήμερα που τα κάνανε όπως έιναι τα πράματα και οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν κίνδυνο για την ίδια τους την ύπαρξη, κανείς δεν τους ακολουθεί γιατί οι πολίτες νιώθουν πως τους έχουν κοροιδέψει πολλές φορές στο παρελθόν...

Όποιος αρνείται να αποδεχτεί την σκληρή αυτή πραγματικότητα απλά θα αργήσει να συνειδητοποιήσει ότι το παραμύθι που τρόμαζε τις κυβερνήσεις δεν είχε αληθινό δράκο. Ενας χάρτινος ήταν...

Όσοι ακόμη νομίζουν ότι ο πάλαι ποτέ χάρτινος δράκος θα νικήσει μέ τέτοιου είδους "αγώνες" χάνουν τον καιρό τους...

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ: ΚΑΛΥΤΕΡΑ & ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΟΥ 2013...

Διακόσια επαγγέλματα αξιολογήθηκαν βάσει πέντε κριτηρίων, όπως οι σωματικές απαιτήσεις, το περιβάλλον εργασίας, το εισόδημα, το άγχος που προκαλούν και οι προοπτικές πρόσληψης.

Σύμφωνα με την ετήσια κατάταξη των επαγγελμάτων που δημοσίευσε η ιστοσελίδα CareerCast.com.

Τα δέκα καλύτερα επαγγέλματα είναι:
1) Αναλογιστής
2) Μηχανικός βιοϊατρικής
3) Μηχανικός λογισμικού
4) Ακουστικολόγος
5) Οικονομικός προγραμματιστής
6) Οδοντίατρος
7) Εργοθεραπευτής
8) Οπτομέτρης
9) Φυσικοθεραπευτής
10) Αναλυτής συστημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών

Τα δέκα χειρότερα επαγγέλματα είναι:
1) Αεροσυνοδός
2) Επισκευαστής σκεπών
3) Ταχυδρόμος
4) Αναλυτής μετρήσεων
5)  Κτηνοτρόφος - Γαλακτοκόμος
6) Εργάτης σε πετρελαιοπηγή
7) Ηθοποιός
8) Μόνιμος στρατιωτικός
9) Ξυλοκόπος
10) Ρεπόρτερ εφημερίδας

Αν δεν είστε μέσα σε κάποιο ήδη, μπορείτε λοιπόν να επιλέξετε γνωρίζοντας, την μελλοντική σας καριέρα!

Περισσότερα επαγγέλματα στην παραπάνω ιστοσελίδα...

ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΕΔΩ ΚΙ ΑΛΛΟΥ...

Επειδή δηλαδή στη Μανωλάδα είναι δυο τρεις παραγωγοί τυχοδιώχτες και ανεγκέφαλοι, πρέπει να καταστραφούν και οι υπόλοιποι; Αυτοί οι δυο - τρεις μεγαλοπαραγωγοί ανταγωνίζονταν επί σειρά ετών αθέμιτα τους άλλους παραγωγούς έχοντας παρανόμως μικρότερο κόστος.

Είναι άδικο να πάρουν αυτοί οι ελάχιστοι στο λαιμό τους τους άλλους που όχι απλά δε φταίνε, αλλά στην ουσία είναι και τα θύματα των παράνομων πράξεων των ελάχιστων κακών παραγωγών...

Οι επιλεκτικές συνήθως εκστρατείες κατά ορισμένων προσώπων, εταιρειών ή χωρών για ρατσιστική ή εκμετάλευση κινούνται πιό πολύ επικοινωνιακά, εξαντλούν το επίκαιρο συναίσθημα της κοινωνίας και απλά ωφελούν κάποιους άλλους ανταγωνιστές να χωθούν στην αγορά καλύπτοντας το πρόσκαιρο κενό.

Γιατί μπορεί να βγούν απο την Ευρώπη πχ οι Ελληνικές φράουλες με το μποϊκοτάζ που πολυ εντέχνως μερικοί προώθησαν αμέσως, αλλά οι φράουλες Τουρκίας ή Μαρόκου ή Ινδίας πχ παράγονται τηρώντας την Γερμανική εργατική νομοθεσία;

Το να πληρώνει κανείς παραγωγός 20 ευρώ τον εργάτη και άλλα 20 το ΙΚΑ για να είναι νόμιμα όλα, και αυτό δεν είναι λύση για τους αγρότες, ούτε για αστείο δεν μπορείς να πείς σε έναν αγρότη ότι θα του κοστίσει 40 ευρώ την ημέρα μέσες άκρες ο εργαζόμενος.

Το να δώσει απο τα 20 ευρώ που πέρνει ο εργαζόμενος τα μισά στο ΙΚΑ για να ασφαλιστεί είναι ακόμη πιό δύσκολο,άσε που δεν γίνεται τυπικά και νόμιμα.

Είναι μια δύσκολη εξίσωση αυτή της εποχικής αγροτικής ασχολίας, η ένταση και η μαζικότητα των αναγκών σε χέρια για συγκομιδή ή φύτευση διαρκεί πολύ λίγο. Δεν ξέρω αν για όλες τις καλλιέργειες μπορεί να εφαρμοστεί επιτυχώς η πλήρης μηχανοποίηση, όμως όπως δείχνει και η παγκόσμια εμπειρία πάντα θα υπάρχουν φάσεις και προϊόντα που απαιτούν χειρονακτική δουλειά...

Επι της ουσίας δεν υπάρχει παραγωγική διαδικασία στην Κίνα, Ινδία, Μπαγκλαντές, Πακιστάν κι αλλού όπου έχουν μεταφερθεί όλες σχεδόν οι βιομηχανικές αλλά και αγροτικές μονάδες της δύσης, που θα μπορούσε να σταθεί μιά μέρα σε λειτουργία εφαρμόζοντας την "δυτική" ή Ευρωπαική νομοθεσία.

Οι εκεί εργαζόμενοι που δουλεύουν σαν τα σκυλιά 15 ώρες και αμείβονται 1 ευρώ την ημέρα, το να έρθουν στη ελλάδα και να δουλεύουν πάλι 15 ώρες αλλά να παίρνουν 20-25 ευρώ είναι σαν φεύγεις απο την κόλαση και να είσαι στον παράδεισο και γιαυτό μαζεύονται τόσοι πολλοί και εργάζονται και ζουν σε άθλιες συνθήκες.

Όσους φράχτες και αν βάλουμε, όσες συμφωνίες και αν κάνουμε αυτοί θα προσπαθήσουν να έρθουν και πολλοί θα τα καταφέρνουν...

Το ότι είμαστε εντελώς μπάχαλο διευκολύνει όσους έρχονται, αλλά και όλους όσους έχουν ανάγκη απο εργατικό προσωπικό για δύσκολες ή αγροτικές εργασίες, αφού η δική μας νεολαία δεν πρόκειται ποτέ να πάει να μαζέψει φράουλες για 20 ευρώ την ημέρα...

Όσο το βρίσκει με άλλους τρόπους και φαίνεται ότι οι δομές της κοινωνίας μας κρατάνε ακόμη, έτσι πάντα θα υπάρχει ανάγκη κάποιος να δουλέψει στα χωράφια για λίγες μέρες που υπάρχει ανάγκη.

Όποιος έχει λύση για το δύσκολο πρόβλημα της διαφορετικής αμοιβής των εργαζομένων που παράγουν το ίδιο προιόν θα πρέπει να γίνει παγκόσμιος ήρωας της απανταχου εργατιάς.

Παλαιότερα λύνονταν το πρόβλημα μέσα των δασμών και φόρων στα φτηνά εισαγόμενα. Πιθανως να αναγκαστούμε να ξαναγυρίσουμε πάλι πίσω αν φανεί ότι δεν μπορεί να υπάρξει λύση.

Εκτός και αρχίσουν οι πολίτες της Κίνας, της Ινδίας και άλλων "χάρτινων" τίγρεων να ζητούν δικαιώματα όπως αυτά των δυτικών, γιατί το να επαναφέρουν στην δύση καθεστώς βιετνάμ και μπαγκλαντές δεν φαίνεται να είναι υλοποιήσιμο.

Θα δείξει η ιστορία του μέλλοντος πιά πορεία θα ακολουθηθεί..

ΝΤΟΥ ΣΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ...

Σε ποια σοβαρή χώρα του κόσμου μπουκάρει όποιος θέλει στο Υπουργείο Άμυνας; Όσο δίκιο κι αν έχει;
 

Οι εργαζόμενοι των Ναυπηγείων δεν ευθύνονται για την κατάσταση τους που προήλθε κακοδιαχείριση της επιχείρησης από ιδιώτες ή το κράτος, όμως δεν έπρεπε να εισβάλλουν στο στρατόπεδο.

Να πάνε να τα διεκδικήσουν στο υπουργείο οικονομικών, στου Μαξίμου, στην Βουλή ή οπουδήποτε αλλού και με οποιονδήποτε τρόπο νομίζουν εκτός από το να κάνουν ντου στο ΓΕΕΘΑ.
 

Ο Στρατός είναι υπεύθυνος για τη φύλαξη του στρατοπέδου και εν προκειμένω της έδρας του ΥΠΕΘΑ. Η Αστυνομία είναι υπεύθυνη για το χώρο εξω από το στρατόπεδο.

Υπάρχουν η δεν υπάρχουν σχέδια όταν ενα στρατόπεδο δέχετε επίθεση; Στην προκειμένη περίπτωση εφαρμόστηκαν αυτά τα σχέδια; Υπάρχει η δεν υπάρχει Ο.Μ.Α.Ε. ? (Ομάδα Αμεσης Επέμβασης); 

Σημασία έχει ότι σε ένα στρατόπεδο των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων την σήμερον ημέραν μπορεί να μπουκάρει ο οποιοσδήποτε αν και όποτε το κάνει κέφι. Αν το κορυφαίο στρατόπεδο της χώρας δεν είναι σε θέση να προστατευτεί αρμοδίως, τότε και πάλι η ευθύνη είναι εκεί και όχι αλλού. Ξέρανε ότι θα γίνει διαδήλωση.

Εικόνες ντροπής οι σημερινές, το ντου του καθοδηγούμενου πλήθους, να τρέχουν όλοι χωρίς σχέδιο δράσης, υψηλόβαθμα πηλίκια να πέφτουν από σπρωξιές , ύστερα ο Αρχηγός στα σκαλιά να παρακαλάει με πλάκα τα γαλόνια και τις διεμβολές κι ύστερα ήρθαν κι οι κομματαρχαίοι να σουλατσάρουν στο προαύλιο προς άγρα ψηφοφόρων. 

Πιο θλιβερή εικόνα από αυτή του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ να παρακαλάει  με ντουντούκα  να βγουν από το στρατόπεδο του οι βαλτοί διαδηλωτές υπάρχει; Και γιατί κανείς από τους υπεύθυνους δεν προστάτεψε τον χώρο του, όπως και την προηγούμενη φορά με τους αποστράτους; Πως θα το άκουγες αναγνώστη αν διάβαζες ότι διαδηλωτές μπούκαραν (εισήλθον έστω) στο Αμερικανικό πεντάγωνο και ο αρχηγός βγήκε και τους παρακαλούσε; Ή στο αντίστοιχο Γερμανικό, Γαλλικό, Ρωσικό, Τουρκικό;

Κι η Στρατονομία και η ΑΜ έχουν γκλοπ. Φαντάζομαι κάποιοι στρατονόμοι κι η φρουρά θα φτάνανε να τους απωθήσουν χωρίς να χρειαστεί να λογχιστεί ή πυροβοληθεί κανένας κατά λάθος για μην μπει το πλήθος, ώσπου η Αστυνομία να μπορέσει να παρέμβει εκτός στρατοπέδου.

Στην κατρακύλα μας κάποιοι θα αποπειρώνται πάντα να κάνουν διάφορα. Άλλοι κρεμάνε τα κουρέλια τους στην Ακρόπολη, άλλοι καταλαμβάνουν και καταστρέφουν δημόσια κτίρια, άλλοι ορμάνε στους ευζώνους και καίνε τη σκοπιά.

Τώρα μπουκάρανε και στο Πεντάγωνο, την έδρα του ΥΠΕΘΑ. Το Υπουργείο Άμυνας σε όλες τις χώρες είναι εκ των πλέον καλά φυλασσόμενων χώρων, σε καμιά δεν δεν είναι κοντά στα σύνορα και σήμερα στην χώρα μας δέχθηκε ως σύμβολο ένα βαρύτατο πλήγμα εξαιτίας αβελτηρίας.

Αφού γνώριζαν οι αρμόδιοι, έπρεπε να υπήρχε σήμερα ικανή αστυνομική δύναμη απέξω και από μέσα η στρατονομία και σύμπασα η φρουρά του στρατοπέδου και δεν χρειαζόταν κανείς να ρίξει ούτε ντουφεκιά. Δεν έγινε και να τα χαΐρια μας και το διεθνές ρεζίλεμα πάλι σαν χώρα.

Είναι τόσο σάπιο το πολιτικό σύστημα πλέον, που δεν υπάρχει ίαση παρά μόνο ξερίζωμα και όλα απο την αρχή.

Το απίστευτο είναι οτι ακόμη και σήμερα οι κυβερνώντες δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται και εξακολουθούν να κάνουν τα ίδια και τα ίδια νομίζοντας οτι όλος ο κόσμος τρώει κουτόχορτο...

Δεν ξέρανε από χτες ότι θα γίνει συγκέντρωση;

Ε, λοιπόν ένας λόχος στρατονομίας αρκούσε και η φρουρά πως φαντάζομαι βγάζει κάθε μέρα το τάγμα ΓΕΕΘΑ ή ΓΕΣ. Αν ήταν η φρουρά και οι στρατονόμοι στην πύλη δεν θα πέρναγε ρουθούνι, χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν όπλα.

 Θα συζητάμε στα σοβαρά για το αν ο Στρατός θα πρέπει να εμποδίζει την βίαιη εισβολή σε στρατόπεδα του; Καταλάβατε τι έγινε σήμερα και σε ποιόν αντανακλούν όλα αυτά; 

ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝ. 

Κι ας έλεγαν ότι ήθελαν τα αριστερά παπαγαλάκια, φυλλάδες και γνωστοί εργατοπατέρες και βουλευτές με ασυλία που θεάθηκαν πάλι να κόβουν βόλτες απέξω, ελπίζοντας σε επεισόδια εκμεταλλευόμενοι άλλη μια φορά εργαζόμενους σε δύσκολη οικονομική κατάσταση.  Το είχαν στήσει απο πρίν , για προβοκάτσια. Το ψωμί, η δουλειά, είναι ιερά πράγματα. Αλλά δεν μπουκάρεις σε στρατόπεδο, δεν χρησιμοποιείς την Ακρόπολη για να διαμαρτυρηθείς, δεν κάνεις τσαμπουκάδες πάνω στον Άγνωστο Στρατιώτη. 

Κανείς δεν μπορεί να εξευτελίζει έτσι θεσμούς και σύμβολα.

Υπάρχουν άλλα μέρη, άλλοι τρόποι...

ΑΝΕΡΓΟΥ ΧΑΡΑ...

Χαράς ευαγγέλια για νέο, εποχικά εργαζόμενο που πέρασε όλο τον χειμώνα χωρίς ούτε ένα μεροκάματο.

Βρήκε δουλειά για το καλοκαίρι, λέει...

Σερβιτόρος σ' ένα εστιατόριο στο ενετικό λιμάνι των Χανίων, λέει...

Δυο μέρες την εβδομάδα, λέει..

Θα παίρνει 30 ευρώ μεροκάματο, λέει...

Υγεία να έχουμε, λέει...

Να κάνει απόσβεση τα λεφτά που ξόδεψαν οι γονείς του για να τον σπουδάσουν, λέει!

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2012...

Γαι να μην επαναλαμβάνω τα ίδια κάθε πρωτομαγιά, ένα απάνθισμα από παλαιότερες δημοσιεύσεις μου, που πάντα θα είναι επίκαιρες τέτοια μέρα:

ΜΑΓΙΑΤΙΚΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ

ΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΙΟΥ

                                                       ΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΟΠΟΥ ΤΡΥΠΩΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΙΣ...

Ως "ανεπίδεκτος μαθήσεως" χαρακτηρίστηκε κάποιος κάποτε και δικαίως τότε από τους καθηγητές του...

Από τότε είχε πάντα δουλειά και λεφτά στην τσέπη του, για πάνω από 30 χρόνια σήμερα, αυτός ο τυπικά αγράμματος.

Δεν έχει κάνει ούτε μια μέρα άνεργος, τον παρακαλάνε άλλοι να φύγει να έρθει στα δικά τους μαγαζιά με καλύτερες αμοιβές και δεν το κουνάει, δεν κινδυνεύει από απόλυση αφού είναι αγαπητός στον ισόβιο όπως αποδείχτηκε εργοδότη του...

Αυτό σημαίνει ν΄αξίζεις και να μετράς στην πιάτσα, να μη σε ξερνά η αγορά εργασίας...

Όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις με τους απολυμένους, που δεν πρόσφεραν και τίποτα το ιδιαίτερο όσο "εργάζονταν" σε κάποιο αφεντικό. Αλλιώς θα ήταν περιζήτητοι στον τομέα τους, αντί ναυάγια της ζωής...

Τι κι αν φόρτωναν το βιογραφικό τους με τίτλους σπουδών κι επιστημοσύνης, κενά γράμματα ήταν τα ΔΕ, ΤΕ, ΠΕ, Master και PhD, μαζί με αμέτρητα άλλα χαρτιά για γλώσσες, σεμινάρια και ημερίδες που θα του έκαναν "ειδικούς" να ξεχωρίζουν από την πλέμπα, να υπηρετήσουν καλύτερα το αφεντικό που θα τους επέλεγε.

Σε τίποτα δεν τους ωφέλησε η πλύση εγκεφάλου που η ίδια η οικογένεια τους τους έκανε από τα πρώτα παιδικά χρόνια πως η επιτυχία στη ζωή είναι η απόκτηση ενός οποιοδήποτε πτυχίου και (για αυτούς) η επακόλουθη εύρεση εργασίας - υπαλληλικής σχέσης που θα διαρκούσε για πάντα. Σήμερα όλοι αυτοί αιφνιδιάστηκαν με τα σύγχρονα δεδομένα και έμειναν ξεκρέμαστοι κια παγωμένοι.

Τζάμπα ο κόπος κια τα έξοδα που έφερε αυτός ο ιδιότυπος μικροαστικός κοινωνικός ανταγωνισμός.

Τζάμπα οι ώρες που έγραψε ο γέρος τους στον προθάλαμο βουλευτικών γραφείων στην έμμονη προαπάθεια του να τακτοποιήσει τα βλαστάρια του, μην κακοπάθουν και μάθουν...

Τζάμπα κακολογούσαν και συκοφαντούσαν άλλους για να πάρουν αυτοί τη θέση που άπαντες διεκδικούσαν...

Έτσι βγάζοντας απέξω τους "άλλους" μη αρεστούς και φροντίζοντας μόνο για πάρτη τους φτιάξανε ζωές και οικογένειες που σήμερα είναι στον αέρα...

Αποδεικνύουν όμως με τον πιο τραγικό τρόπο το ρητό "όπου τρυπώσει ο καθένας" και για όσο καιρό, μετά την απόλυση για οποιοδήποτε λόγο έρχεται η μόνιμη ανεργία, αφού κανείς δεν θέλει να τους φορτωθεί, για να κάνουν δε δική τους δουλειά με κάτι που τα καταφέρνουν καλά ούτε λόγος να γίνεται, αν ναι θα το έκαναν στα νιάτα τους, τότε που είχαν διάθεση και ζωντάνια...

Τα χρόνια της βολής τους κορόϊδευαν κιόλας όποιον προσπαθούσε ανεξάρτητα κι αυτοδύναμα.

Όχι και τόσα δάκρυα λοιπόν για τους περισσότερους από τους "απολυμένους" που σκούζουν στον ΟΑΕΔ, απαιτώντας ακόμη να φορτώσουν το προσωπικό τους πρόβλημα σε άλλες πλάτες, καλύτερα δε για αυτούς στο αόριστο "κράτος", όπως εκφράζουν σε δηλώσεις τους...

Πληρώνουν επιλογές ζωής που ήταν και οι ίδιοι υπαίτιοι. Ας πάρουν το μάθημα τους!

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ...

Ένα δημοσίευμα του CareerBuilder.com με τίτλο «Growing industries» ήταν η αφορμή για το παρόν κείμενο.

Σίγουρα το 2012 δεν είναι και η καλύτερη χρονιά για την Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αμερική, που παρουσιάζουν πολύ υψηλή ανεργία και μικρούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αναμφισβήτητα, τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι απαισιοδοξία, ανασφάλεια και αβεβαιότητα.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά, που λέει ότι η παγκόσμια οικονομία βρέθηκε σε δεινή θέση ξανά στο παρελθόν, αλλά δεν καταστράφηκε ο κόσμος. Ταλαιπωρήθηκε αρχικά, αναθεώρησε τον τρόπο ζωής του, βρήκε τρόπους διαφυγής, δούλεψε σκληρά και επανήλθε δυναμικά.

Κάποιοι κλάδοι καταρρέουν ανεπιστρεπτί όμως την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι αναπτύσσονται και κάποιοι καινούργιοι δημιουργούνται.

Οι 10 κλάδοι που παγκοσμίως, που αναμένεται σύμφωνα με τις προβλέψεις των ειδικών να παρουσιάσουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και να δώσουν λύση στο πρόβλημα της ανεργίας, είναι:

Αποκατάσταση
Οι εξειδικευμένοι θεραπευτές, οι λογοθεραπευτές και οι φυσιοθεραπευτές που εργάζονται με ασθενείς που χρειάζονται αυτό το είδος της ιατρικής υποστήριξης φαίνεται ότι θα έχουν την πρωτοκαθεδρία από δω και στο εξής. Σε συνδυασμό με τους ασφαλιστές που προωθούν και προσφέρουν νέα προγράμματα υγείας, οι θεραπευτές των παραπάνω κατηγοριών θα καλύπτουν ανάγκες που δημιουργούνται συνεχώς σε ιατρεία, σχολεία, κέντρα αποκατάστασης, κ.α.

Διαδίκτυο και ιστοσελίδες
Οι γρήγοροι ρυθμοί ανάπτυξης στον τομέα της τεχνολογίας δημιουργούν συνεχώς ανάγκες πάνω στο κομμάτι αυτό. Οι άνθρωποι που εργάζονται πάνω στη δημιουργία, τη διατήρηση και τη δημοσίευση κειμένων ιστοσελίδων, καθώς και στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης προβλέπεται ότι θα έχουν περισσότερες ευκαιρίες καριέρας το επόμενο διάστημα. Ήδη μία νέα ειδικότητα που κάνει θραύση στο εξωτερικό αυτό το διάστημα είναι ο social sitter (η ορολογία προκύπτει από τη baby sitter), o οποίος αναλαμβάνει να ενημερώνει και να τρέχει τους προσωπικούς λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, LinkedIn) ενός επαγγελματία όταν εκείνος δεν διαθέτει ελεύθερο χρόνο γι' αυτό. Αντίστοιχες θέσεις εργασίας θα υπάρχουν και σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις, μια που το διαδίκτυο έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας.

Κατασκευή αυτοκινήτων
Μπορεί ο κλάδος του αυτοκινήτου να ήταν από τους πρώτους που βίωσε την κρίση και όλες οι γνωστές αυτοκινητοβιομηχανίες να προχώρησαν σε μαζικές απολύσεις, ωστόσο η ανάπτυξη του αναμένεται να συνεχιστεί όχι βέβαια με τους ίδιους ρυθμούς που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Διαχείριση των αποβλήτων
Καθώς η ανακύκλωση μπαίνει στην καθημερινότητά μας και η προστασία του περιβάλλοντος αποτελεί επιτακτική ανάγκη, οι κανονισμοί για την διαχείριση αποβλήτων γίνονται όλο και πιο αυστηροί. Αυτό σημαίνει ότι η συγκεκριμένη βιομηχανία θα παρουσιάσει μία ανάπτυξη και θα δημιουργήσει πολλές θέσεις εργασίας. Οι εργαζόμενοι που ασχολούνται με οτιδήποτε αφορά στον τομέα αυτό, από τη συλλογή, την επεξεργασία και την περαιτέρω παρακολούθηση των σκουπιδιών, θα είναι περιζήτητοι. Επιπλέον οι συνεχώς μεταβαλλόμενες πρακτικές αειφορίας και οι νέοι πιο οικολογικοί τρόποι για την αντιμετώπιση των αποβλήτων μπορεί να προσφέρουν μια δυναμική καριέρα με υψηλούς μισθούς στο επιστημονικό προσωπικό που δραστηριοποιείται στον τομέα αυτό.

Αειφόρος ανάπτυξη και βιωσιμότητα
"Going green" είναι το μήνυμα της εποχής μας για όλους τους τομείς. Και όσοι το πήραν και αποφάσισαν να το αξιοποιήσουν και επαγγελματικά θα έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν και μία θέση εργασίας. Στις μέρες η βιωσιμότητα μίας εταιρίας συνδέεται άμεσα με την οικολογική πολιτική που ακολουθεί, προσπαθώντας να αποδείξει ότι λειτουργεί με βάση τους διεθνείς κανονισμούς.

Ξένες γλώσσες
Όσο η παγκόσμια αγορά επεκτείνεται, διερμηνείς, εκπαιδευτές και μεταφραστές, που συνδέονται με τον τομέα της γλώσσας έχουν σημαντικές ευκαιρίες απορρόφησης στην αγορά εργασίας. Ειδικότερα οι μεταφραστές γλωσσών εκτός της Ευρώπης, όπως της Κινεζική και της Αραβικής γλώσσας μπορεί να είναι αύριο περιζήτητοι.

Υγειονομική περίθαλψη
Τα νέα δεδομένα όπως η αύξηση του προσδόκιμου ζωής και η γήρανση του πληθυσμού δημιουργούν νέες ανάγκες στην αγορά εργασίας. Οι νοσοκόμοι και οι νοσοκόμες, αλλά και όσοι μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες υγείας και βοήθεια στο σπίτι θεωρούνται απαραίτητοι για τους ηλικιωμένους που ζουν πλέον μόνοι τους και όχι με τα παιδιά τους.

Οφθαλμολογία
Ανάπτυξη και θέσεις εργασίας αναμένεται να παρουσιάσει στον κλάδο υγείας και ο τομέας της οφθαλμολογίας. Οι νέες τεχνολογίες που μπαίνουν σιγά σιγά στη ζωή όλων μας επιβαρύνουν τα μάτια μας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι αυξανόμενες απαιτήσεις των ασθενών που αναζητούν φροντίδα για τα μάτια τους να κάνει δημοφιλείς τους οφθαλμίατρους.

Λογιστική
Οι λογιστές ήταν, είναι και θα παραμείνουν ένα επάγγελμα με προοπτικές ακόμη και μέσα στην πιο βαθιά οικονομική κρίση. Όσο η φορολογία παραμένει, οι λογιστές είναι απαραίτητοι τόσο για τους ιδιώτες όσο και για τις επιχειρήσεις.

Ασφάλεια
Την τελευταία δεκαετία όλο και περισσότερες επιχειρήσεις δίνουν βαρύτητα στην ασφάλεια και στις υπηρεσίες περιπόλου. Η ειδικότητα του φρουρού που εργάζεται μέσα και έξω από μια εταιρία ή άλλο ιδιωτικό χώρο προσπαθώντας να αποτρέψει δυσάρεστα περιστατικά, συνεχίσει να παρουσιάζει ζήτηση.

ΑΝΕΡΓΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟ...

Ο άνεργος δεν είναι αυτός που δεν έχει εργασία ή χρήματα έτσι απλά. Ο άνεργος είναι αυτός που δεν έχει ρόλο στο κοινωνικό σύνολο.

Ο άνεργος είναι αυτός που φίλοι και γνωστοί αρχίζουν μέρα με τη μέρα να τον αποφεύγουν.

Οι απλοί γνωστοί γιατί δεν τον έχουν πια ανάγκη. Οι εργαζόμενοι φίλοι αρχικά τον αποφεύγουν από το φόβο πως μπορεί ίσως να ζητήσει βοήθεια που δεν μπορούν να του προσφέρουν. Κι αργότερα τον αποφεύγουν γιατί νιώθουν πως δεν έχουν να πουν πια τίποτα μαζί του. Και οι επίσης άνεργοι φίλοι τον αποφεύγουν όπως τους αποφεύγει και αυτός, για να μην βλέπει ο ένας την εικόνα του εαυτού του στα μάτια του άλλου.

Και κάπως έτσι το τηλέφωνο σταματάει να χτυπά από φίλους και συγγενείς μόνο. Γιατί οι τράπεζες που είχε το δάνειο του και τις πιστωτικές του κάρτες, τον θμούνται ακόμη, όταν περιμένουν μάταια να εισπράξουν τα χρωστούμενα λόγω ειλικρινούς αδυναμίας.

Και οι λοιποί λογαριασμοί θα συνεχίσουν να έρχονται κανονικά, το μόνο πράγμα που θα του μείνει απο την πρώην ζωή του.

Κι αν στην αρχή έψαχνε για άλλη εργασία και είχε ιδέες για δημιουργία και διάθεση να δουλέψει, όσο περνά ο καιρός πείθεται και ο ίδιος για την ανικανότητα του. Η απαξία των άλλων γίνεται και δική του προς τον εαυτό του και δεν έχει πια ούτε την πίστη ούτε την τόλμη.

Φυσικά και μισεί τον εαυτό του. Κι όσο χάνει αγαπημένους και φίλους τόσο περισσότερο μισεί τον εαυτό του.

Αυτός φταίει που απέτυχε στην ζωή του. Να την φτιάξει όπως ήθελε, ή να την φορτώσει σε κάποιο αφεντικό.

Αυτός φταίει που έφτασε να μην έχει δουλειά. Αυτός φταίει που οι άλλοι τον εγκατέλειψαν. Και έχουν δίκιο, τόσο μίζερος και ανίκανος και θλιβερός που είναι.

Κι όσο συνεχίζεται το καθεστώς της ανεργίας, τόσο ο άνεργος απομονώνεται. Τον απομονώνουν αλλά απομονώνει κι ο ίδιος τον εαυτό του.

Κι όταν περπατά στο δρόμο έτσι από συνήθεια, δεν ακούει ούτε βλέπει καλά. Στην αρχή δεν ακούει καλά γιατί ο λόγος του άλλου και η βουή της πόλης δεν του λέει τίποτα πια...

Κι έπειτα όσο οι κραυγές αυτών των φαφλατάδων που μιλάνε δήθεν στο όνομά του στις συγκεντρώσεις τους και τις πορείες που νοιώθει πως δεν τον αφορούν κορυφώνονται, τόσο η ακοή του μειώνεται.

Κι η όραση του επίσης, μην αντέχοντας την θέα όσων δουλεύουν ακόμη, τις κοροιδίες ενδόμυχα προς το άτομο του, την περιφρόνηση που επιδεικνύουν στο πέρασμα του. Από όλους/ες που μπορούν να ξοδεύουν ακόμη...

Κι έτσι μένει μόνος να τριγυρνά σε μια πόλη που δεν γνωρίζεις πια, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν θυμάσαι πια, ένας ζωντανός νεκρός.

Με μοναδική σκέψη στον νου την ξαφνική αποκάλυψη πως τελικά η ζωή συνεχίζεται και η γη γυρίζει όπως πρώτα και χωρίς τη συμμετοχή του και χωρίς πια να τον αφορά...

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ...

Στο συνηθισμένο του παγκάκι καθόταν άπραγος όλο το πρωινό και ρωτούσε για δουλειά όποιον τύχαινε να κάτσει δίπλα του για λίγο.

Είχε 15 χρόνια στην Ελλάδα, δούλευε στις οικοδομές κυρίως και τελευταία στο μάζωμα των ελιών, μέχρι που το έχασε κι αυτό από τον ανταγωνισμό στην εύρεση δουλειάς...

Που κάθεται ελπίζοντας και περιμένει να βρεθεί κάτι άλλο...

Πάντα σαν απλός εργάτης, αφού δεν ξέρει να κάνει τίποτα άλλο εξειδικευμένο. Να βγαίνει ένα μεροκάματο, όπως λέει.

Εργατική δύναμη, το δίκιο του εργάτη, εργατική επανάσταση και λοιπές μπούρδες που χρόνια άκουγε κι ακόμη ακούει συχνά από τους ψευδο-επαναστάτες του ΠΑΜΕ με τους κομματικούς μισθούς για να κουνούνε κόκκινες σημαίες τακτικά στο κεντρικό σημείο που συχνάζει αναζητώντας το αφεντικό της ημέρας.

Που η μοναδική συνεισφορά τους στην κακομοιριά του και την αγωνία του είναι να τον κοροϊδεύουν με τέτοιες δήθεν "επαναστατικές" μαλακίες, που ο ίδιος δεν κατανοεί.

Γιατί χωρίς ένα εφήμερο έστω αφεντικό πάπαλα η δύναμη του εργάτη είτε Έλληνας είναι είτε ξένος. Και το καθημερινό φαί του επίσης. Και εντέλει και η ίδια του η επιβίωση.

Τι να κάνει ένας 50χρονος Αλβανός μπροστά σε 20χρονους Αλγερινούς και λοιπούς Αφρικανούς που σωρρηδόν κατέκλυσαν λάθρα τον τόπο και τις δουλειές, αφού οι ντόπιοι "αλληλέγγυοι" και τα στέκια τους μόνο αυτούς φροντίζουν προκλητικά κατ' αποκλειστικότητα.

Δεν αξίζουν τίποτα τα δυο του εργατικά χέρια στην πιάτσα, αν δεν υπάρχει κάποιος πρόθυμος να πληρώσει για ότι λίγο μπορούν να προσφέρουν, όχι βέβαια οι παραπάνω "αγωνιστές" που τον θέλουν μόνο να φωνάζει και ν΄ακολουθεί.

Δουλειά κι επιβίωση δεν μπορούνε να του προσφέρουν, αφού και οι ίδιοι παρασιτικά βιούν με άτοπα συνθήματα ονειρευόμενοι εξεγέρσεις του προλεταριάτου κι εαυτούς στην εξουσία.

Που δεν έχει να ελπίζει τίποτα από τέτοιους σωτήρες και το ξέρει (το έμαθε θέλοντας και μη, από τις καταστάσεις) ο άνεργος εργάτης, που τώρα δεν μπορεί τίποτα άλλο πέρα από το να τρίβει τα χέρια του να μετριάσει το κρύο και να επαναλαμβάνει τακτικά μονολογώντας:

- Δύσκολα τα πράματα...

ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ...

Τακτικά η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι εξασφάλισε τις προϋποθέσεις για μεγάλα επενδυτικά προγράμματα που θα μεταβάλουν και θ' αναπτύξουν την Ελληνική οικονομία.

Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συμβεί.

Επένδυση σημαίνει ότι ένας κεφαλαιούχος φέρνει τα λεφτά του και δημιουργεί υποδομές κατάλληλες να στηρίξουν μια παραγωγική δραστηριότητα. Το κίνητρό του είναι φυσικά το κέρδος.

Αλλά και το κράτος τον διευκολύνει να κερδίσει, διότι με τη δραστηριότητα που εγκαθιστά δημιουργούνται θέσεις εργασίας για τους πολίτες του και συνεπώς εθνικός πλούτος.

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να αρχίσει κάποιος να συζητά για μια τέτοια παραγωγική επένδυση είναι γνωστό από τότε που υπάρχουν επενδυτές και επενδύσεις. Δηλαδή αξιοποιήσιμες πρώτες ύλες, διαθέσιμο κι εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό, εθνικές υποδομές σε δίκτυα και μεταφορές, εύκολη πρόσβαση σε γειτονικές αγορές, ευμενές κοινωνικό περιβάλλον, πολιτική σταθερότητα, ικανοποιητικό νομικό πλαίσιο, ευέλικτος κρατικός μηχανισμός και προπαντός μηδενική ή ελεγχόμενη από αυτούς διαφθορά.

Ποιες ακριβώς από αυτές τις προϋποθέσεις υπάρχουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ώστε να την επιλέξουν οι επενδυτές;

Τι ακριβώς από όλα αυτά έχουμε εξασφαλίσει στους οποιουσδήποτε ώστε να θελήσουν να αναγορεύσουν την Ελλάδα σε επενδυτικό παράδεισο; Δυστυχώς τίποτε. Δεν μιλάμε για προθέσεις, αλλά για τις πραγματικές προϋποθέσεις.

Σε μια χώρα που βρίσκεται κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στην κατάρρευση και τη χρεοκοπία. Γιατί κάποιος θα σπεύσει να επενδύσει σε μια χώρα που κάθε μέρα κινδυνεύει να αναφλεγεί και πάντως βρίσκεται υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο;
Που έχει κάθε μέρα και διαφορετικό τοπικό πανηγύρι, γιορτή, επέτειο, με πρώτο μέλημα του λαού το μεθύσι και τη διασκέδαση;

Πότε θα βρει χρόνο να δουλέψει και να παράξει οτιδήποτε;

Υπάρχουν μερικά ενδεχόμενα τα οποία μπορεί να υποθέσει κανείς. Ένα είναι ότι όλες αυτές οι επενδύσεις που έρχονται δεν είναι παρά "σε κουβέντα να βρισκόμαστε".
Ιδέες, συζητήσεις και σχέδια επί χάρτου που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν και απλώς ανακοινώνονται για δημιουργούν εντυπώσεις.

Δεύτερο είναι ότι οι επενδυτές δεν έρχονται για να επενδύσουν, αλλά για να αρπάξουν. Να επιβάλουν αποικιοκρατικούς όρους και να δεσμεύσουν για λογαριασμό του πόρους και υποδομές. Τέτοιες επενδύσεις με άνευ όρων παράδοση, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας.

Και ένα τρίτο που έχει να κάνει με το βιοτικό επίπεδο του κόσμου. Δεν υπάρχει λόγος να κάνει κανείς παραγωγικές επενδύσεις για να καλύψει μια συνεχώς μειούμενη ζήτηση, που ενώ δεν υπάρχει χρήμα στα χέρια του πολύ κόσμου αυξάνεται αλόγιστα ο ΦΠΑ και οι τιμές των προϊόντων...

Τέταρτο είναι οι πληρωμένοι επαναστάτες του κώλου που θα κατεβάσει το ΠΑΜΕ σε κάθε υπόνοια σοβαρής επένδυσης που θα φέρει χρήμα στον τόπο, με πρόσχημα κάποια δικαιώματα μερίδας "εργαζόμενων", που συνηθισμένοι χρόνια στην ελάχιστη προσπάθεια και με ελλειπή προσόντα κρίνονται ακατάλληλοι από τον επενδυτή.

Ε, λοιπόν οι εργατοπατέρες κρίνουν καλύτερα να είναι όλος ο πληθυσμός σε έναν τόπο στην ανεργία, παρά να απομονωθούν κάποιοι αντιπαραγωγικοί για να δουλέψουν και να προκόψουν οι υπόλοιποι...

ΚΛΕΙΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ...

Μαζί γεννηθήκανε και μαζί παίζανε σαν παιδιά.

Ο πατέρας του ενός εργάτης, του αλλουνού ασκούσε κλειστό επάγγελμα μετά από εύνοια του ψηλού πολιτικού τον οποίο ακολουθούσε πιστά σε περιοδείες...

Μαζί μεγαλώσανε. Όταν χρειαζόταν κάποια λεφτά, ο ένας έκανε περιστασιακά κάποιες αγγαρείες, ο άλλος αντικαθιστούσε τον πατέρα του για λίγες ώρες με πολλαπλάσια κέρδη από τον αγγαρειομάχο.

Τελειώνοντας το σχολείο ο δεύτερος δεν νοιάστηκε για πανελλαδικές εξετάσεις και σπουδές, είχε εξασφαλισμένη και προστατευμένη δουλειά, όπως ο μπαμπάς που τότε έβγαινε στη σύνταξη.

Ο μη έχων στον ήλιο μοίρα πέρασε μερικά χρόνια σε σχολή κάνοντας έξοδα και κατόπιν έφτιαξε το βιογραφικό του που το έστελνε όπου εύρισκε, μπας και προσελκύσει το ενδιαφέρον κάποιου αφεντικού να τον προσλάβει. Μετά από δεκάδες βιογραφικά και συνεντεύξεις κατάφερε τελικά να φορτώσει τη ζωή του σε κάποιο αφεντικό έναντι ενός μέτριου μισθού.

Αυτό για λίγα χρόνια, μετά η δουλειά του μετατράπηκε σε εποχική, δούλευε μόνο τα καλοκαίρια και τον υπόλοιπο χρόνο σιτιζόταν από το ταμείο ανεργίας. Μέχρι που έφτασε 50 χρονών με άσπρα μαλλιά και το αφεντικό τον αντικατέστησε με δυό 20ρηδες αλλοδαπούς και βρέθηκε κυριολεκτικά στον δρόμο. Χωρίς δουλειά, λεφτά, ασφάλεια και περίθαλψη.

Όπου συνάντησε τον άλλο, τον παιδικό του φίλο που κονομούσε κάθε μέρα από το κλειστό επάγγελμα που κληρονόμησε από τον μπαμπά, δεν γνώρισε ούτε μια μέρα ανεργίας, δεν είχε ανταγωνισμό παρά από όμοιους του, ούτε είχε άλλο αφεντικό στον καφά του.

Έκανε λέει "απεργία" για να μην χάσει την κρατική προστασία και τα προνόμια από το κλειστό επάγγελμα που βρήκε έτοιμο, που είχε εκμεταλλευτεί ως τώρα για να δουλεύει απερίσπαστα με εγγυημένα κέρδη, έκανε προκλητικές δηλώσεις όπου έβλεπε κάμερα να τον σημαδεύει και καλούσε τον περιθωριοποιημένο άνεργο φίλο του να του συμπαρασταθεί, για να μην αλλάξει τίποτα στην δική του ζωή.

Πρέπει να τον στηρίξει τώρα ο άλλος;