ΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΤΟ ΚΡΥΜΕΝΟ ΝΟΗΜΑ...

Η Ανάσταση έχει διαφορετικό νόημα για κάθε λαό και κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Δεν έχει μόνο θρησκευτική, συμβολική ή ιστορική σημασία αλλά και ουσιαστική!

Και το νόημά της δεν απευθύνεται μόνο σε Χριστιανούς αλλά στον οποιονδήποτε τιμά, εμπιστεύεται και πιστεύει στη δύναμη της αλλαγής, στην απελευθέρωση από το παλιό, στο θαύμα της δημιουργίας φωτός μέσα από το σκοτάδι!

Ανάσταση σημαίνει να έχεις τη δύναμη να βγεις έξω από το κουκούλι. Όποιο κι αν είναι αυτό. Όπως η κάμπια που γίνεται πεταλούδα και πανέμορφη πετά απελευθερωμένη στο ανοιξιάτικο τοπίο.

Ποιες είναι λοιπόν, για τον καθένα και καθεμιά από όλους εσάς φίλες και φίλοι, οι σκέψεις και οι πράξεις που θα κάνετε από εδώ και στο εξής, ώστε η ζωή να σας συμπεριφέρεται "αναστάσιμα";

Αναστάσιμα σημαίνει δημιουργικά, ανταποδοτικά στην αφθονία, συναισθηματικά όμορφα, με ευγένεια και τρυφερότητα στις ανθρώπινες σχέσεις, με φυσική ευημερία στην υγεία και γενναιοδωρία στα υλικά.

Επανάσταση στο παλιό, το γνώριμο, το οικείο και πολλές φορές, φοβικό. Επανάσταση και αλλαγή.

Η ικανότητα του ανθρώπου να βρίσκει το κουράγιο να πιστεύει στο απίστευτο. Γιατί η πίστη στο απίστευτο δίνει στον άνθρωπο τη δύναμη να προχωράει μπροστά με τη ζωή του. Να κάνει αλλαγές που μέχρι πρότινος δεν τολμούσε καν να διανοηθεί. Να γίνει γεννήτορας υπερβάσεων, δημιουργός νέων καταστάσεων και δεδομένων προς το ανώτερο...

Κι αυτό για να συμβεί απαιτεί πίστη, τόλμη, δράση και γενναιότητα.

Όλα όσα θέλει, αναζητά και ονειρεύεται ο άνθρωπος βρίσκονται "έξω από το κουκούλι" της άρνησης, του φόβου, της δυσπιστίας και της αναβλητικότητας.

Κι αυτό είναι το μεγάλο νόημα της Ανάστασης.

Μακάρι η Ανάσταση να πλημμυρίζει τη ζωή, την καρδιά και την ψυχή & τις πράξεις μας!

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ...

Τις τελευταίες δεκαετίες παραπλανητικής ευμάρειας, γιγαντώσαμε φαινόμενα παρακμής και παράνοιας γιατί απλά δεν κοιτάζαμε δίπλα μας.

Όταν με δανεικά και υποτιθέμενη ανάπτυξη "τύπου 2004" και με λογικές προσωπικής ανόδου - πλουτισμού πορευθήκαμε όλα αυτά τα χρόνια, σήμερα μας κακοφαίνεται...

Τα σημερινά Ελληνόπουλα είναι άνεργα σε ποσοστό 50%, γιατί οι πατεράδες τους προτίμησαν για τους εαυτούς τους μια εύκολη "δανεική" ζωή με υπεράριθμους διορισμούς στο δημόσιο, με συντάξεις στα 50, με παχυλά εφάπαξ, με αναίτια πλουσιοπάροχα επιδόματα, με κλειστά προνομιούχα επαγγέλματα, με εσαεί επιδοτούμενες άγαμες θυγατέρες, με πανάκριβες εθελουσίες ρουσφετοβολεμένων, με συντάξεις δήθεν "αντιστασιακών", με πολύ χαμηλή μέχρι το 2008 φορολόγηση και έτσι εν έτει 2013 καταλήξαμε σε μια ημιθανή οικονομία που στηρίζεται ακόμη σε παρασιτικές υπηρεσίες και στην μειωμένη εσωτερική κατανάλωση λόγω φτώχειας των υπόλοιπων...

Δεν μας ενοχλεί που αφήσαμε στους αγράμματους χώρο, στους λαϊκιστές δικαίωμα εκπροσώπησης, δώσαμε έδρες στους ανεπάγγελτους βουλευτές γόνους βουλευτών, που ανεχόμαστε να απειλούνται σπίτια και ιδιοκτησίες για να διατηρήσουν οι "κολλητοί" τραπεζίτες τις τράπεζες που οι ίδιοι χρεοκόπησαν φορτώνοντας το βάρος στις πλάτες του Ελληνικού λαού, δώσαμε εξουσία στους διαπλεκόμενους εργολάβους - εκδότες - προμηθευτές - ιδιοκτήτες των media και στους κατώτερους των περιστάσεων πολιτικούς να μας αντιπροσωπεύουν, αλλά μας φταίει η κυβέρνηση που οι ίδιοι ψηφίζουμε...

Η σημερινή κρίση, αποτέλεσε βούτυρο στο ψωμί των εργοδοτών, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την ανεργία και με όπλο μια ιδιότυπη οιονεί τρομοκρατία, εφαρμόζουν εργατικές συνθήκες αγγίζοντας εργατικό μεσαίωνα. Συνεπικουρούμενοι και από την κρατική νομοθεσία ,που με την απειλή ότι θα πάρουν "τις δουλειές" σε άλλη χώρα, τους κάνει όλα μα όλα τα νομοθετικά χατίρια!

Τι μας κάνει να ανεχόμαστε την βλακεία και την ηλιθιότητα του καθενός στο μεγαλείο της, την πνευματική μας μιζέρια και την υποκουλτούρα στο άπειρο, που τα καθημερινώς κακώς κείμενα που βλέπουμε γύρω δεν τα καταγγέλλουμε αλλά αφήνουμε τους καπάτσους να αλωνίζουν...

Αυτή την καθημερινότητα που την αντιλαμβανόμαστε με το μποτιλιάρισμα στους δρόμους, με τις διαδηλώσεις - πορείες των πενήντα και εκατό δήθεν αγωνιστών που δημιουργούν κυκλοφοριακό καθημερινό έμφραγμα στην πόλη.

Αυτή η καθημερινότητα είναι αποτέλεσμα της διάλυσης της παιδείας, της χαμένης από τον νεοέλληνα σπιρτάδας κι ευρηματικότητας, της γνώσης που  φεύγει στο εξωτερικό μα δεν επανέρχεται δυστυχώς και της χαμένης μας αξιοπρέπειας ως πολιτών...

Το χρήμα πάντα θα πηγαίνει στους ικανούς, στους εργατικούς και στους έξυπνους. Βάλτε τώρα οτι οι συγκεκριμένοι "έξυπνοι" φοροκλέβουν ασύστολα, οι συγκεκριμένοι "εργατικοί" δημιουργούν τις κατάλληλες γνωριμίες-συμμαχίες ώστε να απολαμβάνουν ασυλίας και οι εν λόγω "ικανοί" δεν έχουν ιερό και όσιο, η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη! Απλά κοιτάξτε γύρω σας. Τι φταίνε αυτοί που περιτριγυρίζονται από τόσο πολυπληθή πειθήνια κοπάδια προβάτων;

Εκ φύσεως ο άνθρωπος αρέσκεται στο να είναι "κακομαθημένος" στα εύκολα. Το κακό στην Ελλάδα είναι ότι από το 1981 υπήρξε συστηματική προσπάθεια από το πολιτικό σύστημα, ώστε εσκεμμένα να γίνουμε κακομαθημένοι. Έτσι, για να μπορούν και οι κρατούντες να κάνουν πιο εύκολα τη δουλειά τους.

Περίεργα πράγματα που αρχίζουν και γίνονται μέρος μιας ανόητης πραγματικότητας που δεν βγάζει όλο και περισσότερο νόημα.

Εκτός από το ότι οι λίγοι παράφρονες άρχοντες μαζί με μια ομάδα ηλιθίων προδοτών προσπαθούν να καταστρέψουν τα πάντα, νομίζοντας ότι στο τέλος αυτοί θε μείνουν έξω από το ολοκαύτωμα...

Αναρωτιέμαι τελικά, αν ακόμα υπάρχουν αφελείς που πιστεύουν ότι η ανθρώπινη ηλιθιότητα δεν είναι η μεγαλύτερη μάστιγα όλων των εποχών;

ΜΙΚΡΗ ΠΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ...

Από κείμενο του Χρήστου Χωμενίδη:

Γεννήθηκαν αμφότεροι στις αρχές της δεκαετίας του '30. Από πατέρα Αθηναίο, «γκάγκαρο», ο Τάκης ο μεγάλος. Λιμπίστηκε τα τσακίρικα μάτια της Σμυρνιάς ο γκάγκαρος χασάπης και την πήρε «και ας μην είχε δεύτερο βρακί». Από πατέρα και μάνα πρόσφυγες ο Τάκης ο μικρός, οι οποίοι -ακόμα κι όταν «η Ελλάς ευημερούσε» όπως κοκορεύονταν οι εκάστοτε πρωθυπουργοί- επέμεναν να τα φέρνουν πολύ δύσκολα βόλτα, μεροδούλι-μεροφάι ...

Κατά τα παιδικά τους χρόνια χώριζαν τους Τάκηδες δύο χιλιόμετρα σκάρτα πλην άβυσσος κοινωνική. Στην πλατεία Γκύζη είχε το κρεοπωλείο του ο γκάγκαρος. Στις εργατικές πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας έμεναν οι πρόσφυγες. Στις ενδιάμεσες αλάνες αντάμωναν κι έπαιζαν μπάλα τα πιτσιρίκια. Κάθε Χριστούγεννα και κάθε Πάσχα, στα τραπεζώματα της κοινής τους γιαγιάς, ο Τάκης του χασάπη εμφανιζόταν με δώρα για τον φτωχό του εξάδελφο. Κοκκίνιζε το προσφυγάκι, έσκυβε το κεφάλι και τραύλιζε «χίλια ευχαριστώ» για τα ταλαιπωρημένα παπούτσια και για τα φθαρμένα παλτά. «Δεν λες που έχουν έναν χρόνο διαφορά και τα αποφόρια του ενός χωρούν στον άλλον;» έβλεπε πάντοτε η γιαγιά τους τη θετική πλευρά.

Την Κατοχή και τα μετέπειτα, ο γκάγκαρος χασάπης κατάφερε να τα περάσει σχεδόν αβρόχοις ποσί. Επρόκειτο για σπάνιο κατόρθωμα να κρατάς ίσες αποστάσεις από τους Χίτες κι από το ΕΑΜ, να καίγεται ο κόσμος γύρω σου κι εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου κι όταν σου πυρπολούν στα Δεκεμβριανά το μαγαζί, να κάνεις τον σταυρό σου και λουφαγμένος μες στο σπίτι σου να περιμένεις στωικά προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα.

Ο μπατζανάκης του ο πρόσφυγας δεν διέθετε παρόμοιες αρετές: Βγήκε από τους πρώτους στο βουνό. Σκοτώθηκε από τους πρώτους. Ο Τάκης ο μικρός έμεινε ορφανός. «Αλλά και να 'χε ζήσει ο μπαμπάς σου» του έλεγε μια μέρα ο χασάπης «τι χαΐρι θα 'χατε δει; Στα Μακρονήσια θα τραβιότανε ή στις Τασκένδες, αίμα θα φτύνατε οικογενειακώς... Ενώ τώρα η δράση του έχει σχεδόν ξεχαστεί. Ουδέν κακόν λοιπόν αμιγές καλού ...».

Διόλου δεν είχε ξεχαστεί η δράση του. Τελειώνοντας με τα χίλια ζόρια το Γυμνάσιο, ο Τάκης ο μικρός διεπίστωσε πως το όνομα του μπαμπά του τον βάραινε. Αν ήθελε να συνεχίσει σπουδές -σιγά μην αποτολμούσε τέτοιο όνειρο-, αν ήθελε να διοριστεί κλητήρας ή να αποκτήσει έστω άδεια μικροπωλητή, έπρεπε να υπογράψει ένα μάτσο χαρτιά ότι «αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας τον κομμουνισμόν και τας παραφυάδας αυτού» ... Δεν είχε την παραμικρή σκασίλα ο Τάκης ο μικρός για τον κομμουνισμό. Ένιωθε όμως πως στην ουσία του ζητούσαν να αποκηρύξει τον πατέρα του. Τους έριξε δυο μούντζες και με ό,τι λεφτά είχε και δεν είχε, έβγαλε ένα εισιτήριο τρίτης θέσης. Στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού δεν τον περίμενε κανείς. Μα ήταν δεκαεννιά χρονών: Το χέρι του έστυβε την πέτρα, το καυλί του την τρυπούσε.

Ο Τάκης ο μεγάλος κατάφερε με τον βούρδουλα του πατέρα του και ας μην τα 'παιρνε και πολύ τα γράμματα να τελειώσει το Πανεπιστήμιο Πειραιά - «Βιομηχανική Σχολή» το έλεγαν τότε. «Δεν θα σε χαραμίσω στις νεφραμιές και τις συκωταριές, επιστήμονα άνθρωπο!» του ανακοίνωσε όλος καμάρι ο χασάπης μόλις είδε το πτυχίο. Και με τη μεσολάβηση ενός βουλευτή -στον οποίον εδώ και χρόνια προμήθευε τις καλύτερες νεφραμιές και συκωταριές- τον διόρισε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών. Του έραψε δυο κοστούμια και του έδωσε την ευχή του.

Στιγμιότυπα από τις ζωές του θείου Τάκη και του θείου Τάκη:
1955. Ο Τάκης ο μεγάλος, ο γκάγκαρος, αρραβωνιάζεται τη Βούλα, θυγατέρα ταξιάρχου. Εγκαθίσταται στο προικώον, στη Νεάπολη Εξαρχείων και αγοράζει με τις αποταμιεύσεις του ηλεκτρικό ψυγείο. Για την ηλεκτρική κουζίνα βάζει γραμμάτια.

1956. Ο Τάκης ο μικρός κοιμάται σε ένα ημιυπόγειο στην Αστόρια μαζί με τρεις ακόμα μετανάστες. Κάθε πρωί, αξημέρωτα, ξεκινάει για το Μανχάταν. Επί δώδεκα ώρες σπρώχνει ένα καροτσάκι με πρέτζελ, αλατισμένα κουλούρια. Τα μεσημέρια κάνει είκοσι λεπτά διάλειμμα, κολατσίζει στην είσοδο του Σέντραλ Παρκ. Επίσης, κατουράει πίσω από τον ίδιο πάντα θάμνο.

1958. Ο Τάκης ο μεγάλος φωτογραφίζεται με την πρωτότοκη κόρη του, με φόντο τα περιστέρια της πλατείας Συντάγματος. Ο Τάκης ο μικρός ερωτεύεται μιαν εβραιοπούλα πολωνικής καταγωγής, εργάτρια σε υφαντουργείο. Παραμερίζουν τις θρησκευτικές προκαταλήψεις τους και κλέβονται.

1962. Ο Τάκης ο μεγάλος δίνει το προικώον αντιπαροχή και αποκτά αυτοκίνητο. Ι.Χ. Ο Τάκης ο μικρός πουλάει το καρότσι και την άδεια του κουλουρά και μπαίνει συνέταιρος σε ένα σουβλατζίδικο στην Αστόρια. Την 25η Μαρτίου, ο γιος του παρελαύνει στην Πέμπτη Λεωφόρο ντυμένος τσολιαδάκι.

1970. Ο Τάκης ο μεγάλος ακούει κεκλεισμένων των θυρών τις ελληνικές εκπομπές του BBC και της Deutche Welle αλλά στο υπουργείο αποκαλεί τη Χούντα «Επανάσταση». Παραμερίζοντας τους τελευταίους του ενδοιασμούς, εκφωνεί ενώπιον του προσωπικού τον πανηγυρικό της 21ης Απριλίου. Έπειτα από δυο εβδομάδες, προάγεται σε Γενικό Διευθυντή.

1971. Ο Τάκης ο μικρός πηγαίνει σε συνεστίαση του ΠΑΚ Νέας Υόρκης και βλέπει τον Ανδρέα Παπανδρέου να βροντάει και να αστράφτει, μην αποκλείοντας το αντάρτικο εναντίον των Συνταγματαρχών. Εντυπωσιάζεται μεν, φτύνει δε τον κόρφο του που δεν έχει πια κανένα πάρε-δώσε, καμιά εξάρτηση από την Ελλάδα.

1976. Στην αγωνία του να ξεπλύνει τη ρετσινιά του συνεργάτη της Χούντας, ο Τάκης ο μεγάλος γράφεται στο Πασόκ. Ακόμα κι όσοι θυμούνται το παρελθόν του, τον αντιμετωπίζουν με κατανόηση. Κυρίως επειδή είναι υποδειγματικός υπάλληλος και εξαιρετικός κύριος. Εάν ήθελε εξάλλου -σκέφτονται- να επωφεληθεί προσωπικά, θα πήγαινε στη Νέα Δημοκρατία κι όχι στο «Κίνημα» του 13%...

1979. Ύστερα από τριάντα χρόνια, ο Τάκης ο μικρός επιστρέφει συν γυναιξί και τέκνοις στην Ελλάδα, για διακοπές, και συναντιέται με τους συγγενείς του. Οι θυγατέρες του Τάκη του μεγάλου βρίσκουν τους τρεις ελληνοαμερικάνους ξαδέλφους τους «καράβλαχους». Θαμπώνονται όμως από την καμπάνα στον Αστέρα, όπου έχει καταλύσει η οικογένεια του θείου τους. «Για κοίτα πού πηγαίνουν τα λεφτά ...» λένε πικρόχολα.

1985. Παρά τις υποσχέσεις που του είχαν δοθεί, ο Τάκης ο μεγάλος δεν περιλαμβάνεται τελικά στα ψηφοδέλτια του Πασόκ. Η απογοήτευσή του είναι τέτοια ώστε -σε συνδυασμό με την κρίση μέσης ηλικίας- τον ρίχνει σε κατάθλιψη. Για να το ξεπεράσει, ερωτεύεται μια νεαρή δακτυλογράφο κι εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία. Μέσα στους επόμενους έξι μήνες, πηγαίνει σε περισσότερα μπουζούκια και πολυτελή εστιατόρια από ό,τι σε όλη την προηγούμενη ζωή του. Φωτογραφίζεται, στο τσακίρ κέφι, με τον Σταμάτη Κόκοτα από πάνω του να του κρατάει το μικρόφωνο για να τραγουδήσει «μου 'φαγες όλα τα δακτυλίδια ...».

1988. Ο Τάκης ο μικρός παθιάζεται με την υποψηφιότητα του Μάικλ Ντουκάκις για την Προεδρία. Τα τρία εστιατόρια που έχει πλέον -στην Αστόρια και στο Λονγκ Άιλαντ- του δίνουν τη δυνατότητα να την υποστηρίξει και οικονομικά, με το ποσό των πενήντα χιλιάδων δολαρίων. Η ήττα του Ντουκάκις τον πικραίνει βαθύτατα. Είναι περήφανος ωστόσο που έκανε το πατριωτικό του καθήκον, καθώς και το κομμάτι του στην ομογένεια.

1992. Ο Τάκης ο μεγάλος παθαίνει έμφραγμα και σώζεται στο παραπέντε. Επιστρέφει με την ουρά στα σκέλια στην οικογένειά του. Η σύζυγός του Βούλα τον δέχεται με ανοιχτές αγκάλες. Δεν θα περάσει όμως ούτε μια μέρα εφεξής δίχως να του υπενθυμίσει τα «ρεζιλίκια» του. Το εφάπαξ -εννοείται- από το υπουργείο κατατίθεται σε δικό της λογαριασμό. 

1996. Ο τελευταίος γιος του Τάκη του μικρού σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό. «Ό,τι παιδί αποκτήσετε» προστάζει τους δυο άλλους μετά την κηδεία «θα το βαφτίσετε Γιώργο. Ή έστω Γεωργία ...». Σχεδόν αμέσως συνειδητοποιεί το μάταιον του πράγματος. «Τι νόημα έχει; Βγάλτε τα παιδιά σας όπως θέλετε, ζωή να έχουν!».

2004. Ο Τάκης ο μικρός έρχεται στην Αθήνα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες μαζί με τη δεκαμελή του πλέον οικογένεια. Μαγεύεται, τον πιάνει νοσταλγία. Σκέφτεται να αγοράσει ένα σπίτι, παραθαλάσσιο, για να περνάει τα καλοκαίρια, να βελτιώνουν και τα εγγονάκια του τα ελληνικά τους. Όταν μαθαίνει τις τιμές των ακινήτων, του σηκώνεται η τρίχα. «Και δεν παίρνω ένα φλατ με θέα στο Σέντραλ Παρκ;» λέει.

Ιούλιος 2013. Ο Τάκης ο μεγάλος πάει κρυφά από τη γυναίκα και τις κόρες του στο Ιντερκοντινένταλ, να βρει τον εξάδελφό του. Συναντιούνται στο μπαρ πλάι στην πισίνα - ο Τάκης ο μεγάλος φοράει κοστούμι ενώ ο Τάκης ο μικρός καναρινί μαγιό, η εικόνα που παρουσιάζουν είναι κωμική. Του περιγράφει το χάλι της Ελλάδας και τη δική του την κατάντια. «Η σύνταξή μου έχει πέσει στο μισό, δεν έχω πια να δώσω χαρτζιλίκι στα εγγόνια μου. Το εφάπαξ έγινε προίκα για τις θυγατέρες μου - χωρίσανε κι οι δύο, οι γαϊδούρες! Ζούμε με ένα χιλιάρικο σκάρτο τον μήνα ...».

Δεν χρειάζεται να προχωρήσει - ο Τάκης ο μικρός έχει καταλάβει. Βγάζει απ' το δερμάτινο τσαντάκι το μπλοκ του και του κόβει επιταγή, δέκα χιλιάδες δολάρια. «Δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να στα επιστρέψω ...». «Μα δεν στα δίνω δάνειο. Είναι το "ευχαριστώ" για τα ρούχα και τα παιχνίδια που μου χάριζες όταν ήμασταν παιδιά ...». Ο Τάκης ο μεγάλος αρχίζει τότε να κλαίει γοερά, ο Τάκης ο μικρός τού παραγγέλνει ένα ουίσκι διπλό, μπας και τον συνεφέρει.

«Πού τα σκατώσαμε, βρε ξάδελφε; Πώς καταντήσαμε έτσι;». «Περάσατε όμως και μπέικα ...».

«Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα! Εσύ έριξες μαύρη πέτρα πίσω σου και πρόκοψες ...».

«Μπα, τυχερός στάθηκα. Θα μπορούσαν να έχουν έρθει τα πράγματα ανάποδα. Δεν μετανάστευσα εξάλλου με τη θέλησή μου - κλωτσηδόν έφυγα ...».

«Δεν βαριέσαι» αμπελοφιλοσοφεί ο Τάκης ο μεγάλος. «Κάποιοι άνθρωποι είναι πουλιά και κάποιοι άλλοι δέντρα ...». «Όλοι οι άνθρωποι δέντρα γεννιούνται» τον διορθώνει ο Τάκης ο μικρός. «Μερικοί απλώς, βγάζουν στην πορεία φτερά».

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΑΚΟΥ ΠΡΩΤΑ...

Η παρακάτω ιστορία ανώνυμου συγγραφέα περιγράφει με ένα τραγικό και συγκινητικό τρόπο την υποχρέωση που έχουμε όλοι μας να ακούμε το συνάνθρωπό μας.

Να ακούμε, ώστε να μπορούμε να καταλάβουμε. Να αντιληφθούμε τα πράγματα μέσα από τη δική του σκοπιά. Σωστή ή λάθος δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι η κατανόηση και όχι το δίκιο σε κάποιες περιπτώσεις.

Ειδικά οι γονείς που παραπονιούνται ότι τα παιδιά τους δεν τους ακούν. Μήπως τα παιδιά δεν τους ακούν, γιατί ποτέ δεν τους δόθηκε οι ευκαιρία να γίνουν οι δικές τους απόψεις σεβαστές, κατανοητές και εισακουστές;

Ας μάθουμε πως να ακούμε, αν θέλουμε να μάθουν και οι άλλοι άνθρωποι πως να μας ακούν.

Μια μητέρα διηγείται:

Είναι ακριβώς μεσάνυχτα. Το τηλέφωνο κουδουνίζει άγρια μέσα στη νύχτα. Με δυσκολία ανοίγω τα μάτια μου και πιάνω το ακουστικό γεμάτη λαχτάρα.
"Μαμά;" ακούω να ψιθυρίζει μια κοριτσίστική φωνή, και ξάφνου ο νους μου πάει στην κόρη μου.

«Μαμά, ξέρω πως είναι αργά, αλλά σε παρακαλώ μην πεις λέξη μέχρι να τελειώσω. Ναι μαμά, δεν χρειάζεται να ρωτήσεις, είμαι πιωμένη. Κόντεψα να πέσω στο χαντάκι όχι μακρυά από δω και.....»

Πήρα μια βαθιά ανάσα κι έφερα το χέρι στο μέτωπό μου. Στην θολούρα μου ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά.
«Φοβήθηκα τόσο πολύ! το μόνο που σκέφτηκα ήταν πως θα ένιωθες αν σ' έπαιρναν τηλέφωνο από την αστυνομία να σου πουν ότι είμαι νεκρή. Θέλω ........να γυρίσω σπίτι. Ξέρω ότι έκανα άσχημα που έφυγα, και θα' πρεπε να σου' χω τηλεφωνήσει από μέρες τώρα, αλλά φοβόμουνα....φοβόμουνα....»

«Θα έλεγα....» έκανα να απαντήσω.

«Μη ! Σε παρακαλώ άσε με να τελειώσω ! Σε παρακαλώ !» Συνέχισε γεμάτη απελπισία «Είμαι έγκυος, μαμά.Ξέρω ότι στην κατάστασή μου δεν πρέπει να πίνω, αλλά φοβάμαι, φοβάμαι πολύ, μαμά !»

Ο άντρας μου ξύπνησε, και πήρε το ασύρματο τηλέφωνο, η άλλη άκουσε το κλίκ, και φώναξε «Με ακούς ! Μη μου το κλείσεις, σε παρακαλώ ! Σε έχω ανάγκη. Νιώθω τόσο μόνη.»

«Σ' ακούω, δεν το κλείνω.» απάντησα

«Θα' πρεπε να στο' χα πει, μαμά, σίγουρα έτσι είναι. Όποτε μιλήσουμε όμως, ολοένα μου λές τι πρέπει να κάνω. Διαβάζεις όλα αυτά τα φυλλάδια για το πως πρέπει να μιλάμε για το σεξ, και τα παρόμοια, όμως δεν κάνεις τίποτ' άλλο απ' το να μιλάς. Ποτέ σου δεν με άκουσες, ποτέ σου δεν μ' άφησες να σου πω τι και πως νιώθω, σαν να μην έχουν καμιά σημασία τα δικά μου συναισθήματα. Νομίζεις ότι, επειδή είσαι μάνα μου, έχεις όλες τις απαντήσεις. Μερικές φορές όμως δε θέλω απαντήσεις, θέλω μόνο κάποιος να μ' ακούει.»
Κατάπια ένα κόμπο στο λαιμό μου και ψιθύρισα «Σ' ακούω»

«Όταν συνήλθα κάπως απ' το ταρακούνημα, άρχισα να σκέφτομαι το μωρό και τη φροντίδα του. Τότε είδα κοντά ένα τηλεφωνικό θάλαμο, κι ένιωσα πως θα μου κάνεις κήρυγμα ότι δεν πρέπει να πίνουμε όταν οδηγάμε. Κι έτσι κάλεσα ένα ταξί. Θέλω να γυρίσω σπίτι.»

«Πολύ σωστά, καλή μου» είπα ανακουφισμένη.

«Νομίζω πως μπορώ να οδηγήσω.»

«Όχι, για το Θεό !» ξεφώνησα. «Σε παρακαλώ περίμενε για το ταξί, και μη κλείσεις τη γραμμή μέχρι να φτάσει το ταξί κοντά σου. Σιγή γεμάτη τρόμο ακολούθησε, και σε λίγο πάλι η φωνή της «Ήρθε το αμάξι». Όμως εγώ ξένοιασα όταν ακούστηκε η φωνή του οδηγού να ρωτάει ποιος ζήτησε ταξί.

«Μαμά, έρχομαι.» Και η γραμμή έκλεισε.

Με δάκρυα στα μάτια, και με τον άντρα να με αγκαλιάζει στους ώμους, πήγαμε στο δωμάτιο της δεκαεξάχρονης κόρης μας. «Θα πρέπει να μάθουμε ν' ακούμε», του είπα, κι εκείνος απάντησε «Νομίζει ότι θα μάθει ποτέ πως πήρε λάθος νούμερο;»
Κοιτάζοντας τη μικρή που κοιμόταν, απάντησα «Ίσως και να μην ήταν τόσο λάθος.»

«Τι κάνετε εδώ ;» ακούστηκε η νυσταγμένη φωνή της κάτω από τις κουβέρτες.
«Μαθαίνουμε», είπα πλησιάζοντας. «Τι μαθαίνετε ;» μουρμούρισε.

«Να ακούμε» ψιθύρισα, και της χάϊδεψα το μάγουλο.

Επικοινωνία σημαίνει πρώτα να μάθεις να ακούς, αν θέλεις οι άλλοι να σε ακούσουν!

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ (ΚΑΙ) ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ...

Αυξάνονται ττα νούμερα των αυτοκτονιών στα Χανιά τα τρία τελευταία χρόνια και οι αριθμοί για μια ακόμη φορά είναι αμείλικτοι, καταδεικνύοντας με τον πλέον εμφατικό τρόπο τις συνέπειες τις οικονομικής κρίσης στον τομέα της ψυχικής υγείας των πολιτών που πλήττονται από αυτήν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου δικαιοσύνης, οι αυτοκτονίες από το 2011 κι έπειτα αυξάνονται και στα Χανιά αλματωδώς. Συγκεκριμένα το 2010 αρχή της κρίσης σημειώθηκαν στα Χανιά πέντε αυτοκτονίες, ενώ τα δύο επόμενα χρόνια, τα νούμερα διπλασιάστηκαν..

Oι περισσότεροι είναι άνδρες κάτι που φαίνεται πως έχει σχέση με την οικονομική κρίση, καθώς ο άνδρας είναι στην αιχμή του δόρατος, είναι δηλαδή στην παραγωγή. Επίσης άνθρωποι μέσης ηλικίας, το οποίο σημαίνει ότι σε αυτές τις ηλικίες η απειλή ζωής - επιβίωσης είναι πιο έντονη από ότι είναι στις μικρότερες ηλικίες, όπου υπάρχει ακόμα η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

H αύξηση των κρουσμάτων αυτοχειρίας που παρατηρείται έχει να κάνει με τις επιπτώσεις της κρίσης στην ψυχική υγεία των πολιτών που είναι σωρευτικές καθώς άλλη συσχέτιση και σκέψη έκανε ο άνθρωπος το 2011 και άλλη τα χρόνια που ακολούθησαν.

H θεραπεία θα έλθει όταν οι άνθρωποι θα αλλάξουν βλέμμα με το οποίο συναντούν τον κόσμο, δηλαδή αλλάξουν αξιακό σύστημα, και μπουν σε ένα πλαίσιο παραγωγής νοήματος για τη ζωή τους...

ΗΘΙΚΟΝ ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία από το 2005.

Στο προσκήνιο μια παρέα ανδρών που η φιλία τους ξεκινά από την θητεία τους στο στρατό, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 («Οι Γενναίοι της Σαμοθράκης»).

Ο αιφνίδιος θάνατος ενός φίλου είναι η αιτία να ξανασυναντηθεί και να ενωθεί μια παρέα πενηντάρηδων, που παρά το πέρασμα των χρόνων, κατά βάθος παραμένουν έφηβοι. Με αφορμή το γεγονός αυτό, οι φίλοι ξαναβρίσκονται μετά από πολύ καιρό, καθώς η οικογενειακή ζωή, οι υποχρεώσεις, ο εργασιακός χώρος και οι προσωπικές ευθύνες του καθενός ξεχωριστά, τους είχαν απομακρύνει.

Μια χιουμοριστική ιστορία με ήρωες ανθρώπους καθημερινούς και πράγματα αληθινά μεταξύ διαφορετικών κόσμων, απ' όπου αναδεικνύεται η δοκιμασία του έρωτα, της φιλίας και των σχέσεων που ήδη υπάρχουν.

ΕΣΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ...

Το περιβάλλον των ανθρώπων που σε περιστοιχίζει συμβάλλει θετικά ή αρνητικά στην επίτευξη ή απόκλιση από τους επαγγελματικούς στόχους που βάζεις.

Αν το περιβάλλον σου σε κατακρίνει για τις επιλογές σου, αν σε "ρίχνουν" ψυχολογικά λέγοντάς σου ότι ασχολείσαι με πράγματα που δεν αξίζει τον κόπο...

Αν σε ειρωνεύονται ή αντιδρούν με τις αποφάσεις σου να συμμετέχεις σε νέες, διαφορετικές, καινοτόμες εμπειρίες ή προσπάθειες...

Αν αμφισβητούν την πίστη σου στις ικανότητές σου να κάνεις την υπέρβαση, την αλλαγή, τότε αργά ή γρήγορα ένα από τα δυο πράγματα θα συμβούν:

- Είτε θα συμφωνήσεις μαζί τους και σταδιακά θα αρχίσεις να ελαττώνεις τις προσπάθειες που καταβάλεις
- Είτε θα πρέπει να ξεκόψεις μαζί τους και να τους αφήσεις πίσω σου και έξω σου. Πίσω σου σε σχέση με την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία που θα αποκτήσεις και έξω από την καρδιά σου.

Αν όμως αρχίσεις να ελαττώνεις τις προσπάθειες που καταβάλλεις, αν όλα αρχίσουν να σου φταίνε εκτός από τον εαυτό σου, τότε μάλλον τα κατάφεραν οι άλλοι κι εσύ έχεις γίνει σαν κι αυτούς....

Τα καβούρια δεν επιτρέπουν σε κανένα άλλο καβούρι να αναρριχηθεί και να απελευθερωθεί από τον κουβά του ψαρά που τα έχει μαζέψει.

Να προσέχεις τα ανθρώπινα "καβούρια", γιατί αν και κάποιες φορές τα κίνητρά τους είναι αγαθά, καταλήγουν να είναι σε βάρος των δικών σου ελπίδων και επιδιώξεων για ένα καλύτερο μέλλον...

ADESTE FIDELES...

Adeste fideles. Ο ύμνος των Χριστουγέννων του 13ου αιώνα είναι μία πρόσκληση που απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους της Γης, ανεξαρτητα απο το χρώμα και την εθνικότητά τους.

Να έρθουν στην Βηθλεέμ για να δουν το θαύμα, την  γέννηση του Θεανθρώπου.

Μερικοί δεν ξέρουν το ακριβές μήνυμα του, άλλοι αδιαφορούνε επειδή είναι μακριά από τα θεία.
Οι περισσότεροι το έχουνε εντάξει στην κατηγορία των τραγουδιών που ακούμε από παντού στους δρόμους της χώρας τα Χριστούγεννα. Αυτές τις ημέρες όμως το κάλεσμα είναι ουσιαστικό και τα λόγια έχουν νόημα.

Το πνεύμα των γιορτών πρέπει να μας αγγίξει και να ξεχάσουμε τις διαφορές, διατηρώντας μόνο την αγάπη προς τον συνάνθρωπο μας...

ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΤΟΥ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική σπονδυλωτή ταινία - κωμωδία του Γ. Λαζαρίδη, από το 1980.


Η ταινία απαρτίζεται από έξι αυτόνομα επεισόδια με τους εξής χαρακτηριστικούς τίτλους:

α΄ Το θύμα των τροχών:  Ο Σταύρος είναι ένας μεροκαματιάρης ελαιοχρωματιστής που νιώθει έντονα ότι απειλείται από τη βιομηχανική εξέλιξη και την τεχνολογία, κι έτσι αποφασίζει να πέσει στις ρόδες του αυτοκινήτου ενός Αμερικανού.

β΄ Η εκπαίδευση:  Ο Ιορδάνης είναι ένας συνταξιούχος γυμνασιάρχης που εξοργίζεται με τους βαθμούς της εγγονής του κι αρχίζει τον εξάψαλμο για την κατάντια της παιδείας που διέπεται πλέον μόνο από τη «λογική του χρήματος».

γ΄ Ένας πολίτης του σήμερα: Ο Γιώργος είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος που αναρωτιέται τι ρόλο παίζει σε τούτη τη ζωή. Συνοδεύει τη γυναίκα του και την πεθερά του σ' ένα αναψυκτήριο και εξοργίζεται με τις προσβολές του κονφερασιέ απέναντι στο κοινό.

δ΄ Το χωραφάκι:  Η Άννα αγωνίζεται επί είκοσι ολόκληρα χρόνια για να πετύχει ένα μικρό ρουσφέτι, προκειμένου να μπει το οικοπεδάκι της επιτέλους στο σχέδιο πόλεως, κάτι που για άλλους δεν θα ήταν παρά θέμα λίγων λεπτών.

ε΄ Αδικημένη από την κοινωνία:  Ένας Λαρισαίος, που βρίσκεται στην Αθήνα για δουλειές, συναντά ένα φίλο του Κοζανίτη και αποφασίζει να το ρίξει έξω, αλλά πέφτει πάνω σε μια γνωστή του, μια νεαρή μητέρα την οποία η απόγνωση έχει οδηγήσει στην πορνεία.

στ΄ Καιρός για έρωτες:  Ο Σωτήρης είναι ένας δειλός ανθρωπάκος που φαντάζεται τον εαυτό του σούπερμαν, να σώζει τη γυναίκα των ονείρων του. Όταν όμως την πλησιάζει, ανακαλύπτει ότι δεν είναι όπως τη φαντασιωνόταν.

ΕΝΑ ΠΡΑΜΑ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΓΙΑ ΚΑΛΟ...

ην περασμένη εβδομάδα μεταδόθηκε ότι μια πιθανή αιτία του πολύνεκρου δυστυχήματος στην Ελβετία με θύματα παιδιά ήταν η προσπάθεια του οδηγού του λεωφορείου να αλλάξει το cd, ενώ διέσχιζε μια σήραγγα.

Ετσι μια απλά φαινομενικά κίνηση ρουτίνας πολλών οδηγών στοίχησε παιδικές ζωές.

Το ίδιο συμβαίνει και στην εθνική οδό, όταν η προσπάθεια κάποιων οδηγών να επιδείξουν την δήθεν "πολυ-λειτουργικότητα" τους επιδεινούμενη από την ταχύτητα, οδηγεί σε θανατηφόρα ατυχήματα.

Ο κίνδυνος από τη φυσιολογική μας αδυναμία να επιδείξουμε πολυ-λειτουργικότητα επιδεινώνεται, αν συνυπάρχει το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής.

Σχετικές έρευνες δείχνουν ότι αυτή η σύγχρονη τάση αποκαλύπτει την αδυναμία μας επεξεργασίας πολλών πληροφοριών, τις ελλείψεις μας και τους θανάσιμους κινδύνους που ελλοχεύουν εξ αιτίας της.

Ενας ορισμός της πολυ-λειτουργικότητας είναι η ικανότητα ενός ατόμου να ασχολείται με μια σειρά δραστηριότητες ταυτόχρονα, χωρίς η μια να φαίνεται ότι η μια επηρεάζει την άλλη.

Ετσι παρατηρούμε ανθρώπους που οδηγούν στο κέντρο της πόλης να μιλάνε στο κινητό τους, ενώ ταυτόχρονα ακούνε μουσική από το ηχοσύστημα του αυτοκινήτου τους, χαιρετάνε γνωστούς τους, στα φανάρια ρίχνουν κλεφτές ματιές στην εφημερίδα, στέλνουν μηνύματα ή απλά φλερτάρουν. Γενικά προσπαθούν να ζουν σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα...

Ο καθημερινός χρόνος του είναι σε ανεπάρκεια, έτσι η λύση της ταυτόχρονης εκτέλεσης πολλών εργασιών φαίνεται να είναι για αυτούς η μόνη λύση...

Τα μειονεκτήματα της συνήθειας να κάνουμε 2 ή 3 πράγματα ταυτόχρονα έχουν τεκμηριωθεί από πολλές έρευνες.

Ετσι πχ ένας απόλυτα φυσιολογικός μαθητής που κατακλύζεται από ήχους και εικόνες ενώ ισχυρίζεται ότι μελετά, δεν καταφέρνει να κάνει τίποτα. Κατ' αρχήν αδυνατεί να ξεχωρίσει τις άσχετες πληροφορίες επειδή η μνήμη εργασίας του πλημμυρίζει από ερεθίσματα και δεν μπορεί να τα επεξεργαστεί. Η συνήθεια των σημερινών μαθητών να έχουν μια τηλεόραση ανοικτή, να ακούν δυνατή μουσική, να στέλνουν μηνύματα, να είναι στο facebook, ενώ προσπαθούν να γράψουν ή μελετήσουν είναι καταστροφική για την πρόοδό τους.

Δεύτερο έλλειμμα είναι η αδυναμία αποτελεσματικής εστίασης αυτών των δήθεν πολυ-λειτουργικών ατόμων με αποτέλεσμα να μην ολοκληρώνουν τις εργασίες τους.

Τρίτο μειονέκτημα είναι η χρονική υστέρηση που έχουν στο να περνάνε από την μία κύρια δραστηριότητα στην άλλη.

Η ικανότητα της ανθρώπινης μνήμης στην επεξεργασία πληροφοριών δεδομένων και καταστάσεων είναι περιορισμένη, ιδιαίτερα σε κατάσταση άγχους, κούρασης και ψευδοκοινωνικότητας. Σε έρευνα διαπιστώθηκε ότι οδηγοί που μιλάνε στο κινητό τους ή στέλνουν μηνύματα χάνουν το 50% της παρατηρητικότητας τους.

Δεν τα καταφέρνουν όλοι, αφού μόνο το 2.5% του πληθυσμού είναι πολυ-λειτουργικοί.

Ετσι οι μικροσυγκρούσεις, οι διαπληκτισμοί, το άγχος, τα λάθη, η απροσεξία, η μη παρατήρηση είναι καθημερινές σκηνές.

Ας θυμούνται λοιπόν:

"Αν ένας άνδρας προσπαθεί να οδηγεί ένα αυτοκίνητο με ασφάλεια ενώ ταυτόχρονα φιλάει μια γυναίκα, ε, τότε μάλλον το φιλί του είναι ψεύτικο"!
Αλμπερτ Αϊνστάιν

ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ...

Τη στιγμή που νέες δημοσκοπήσεις για τη δύναμη ή τη δυναμική των κομμάτων βγαίνουν στη δημοσιότητα και μετρούν τα ανούσια ποσοστά τους και οι πολιτικάντηδες ψάχνουν τις αιτίες της ανόδου ή της πτώσης τους, υπάρχει κι ένας άλλος αριθμός...

Υπάρχει ένα 19,2% που δεν αναφέρεται στο ποσοστό κανενός κόμματος, μα η δυναμική του αν διοχετευτεί σωστά μπορεί να βοηθήσει ακόμη και στην επόμενη εκλογή κυβέρνησης στην τωρινή Ελλάδα...

Πρόκειται για το ποσοστό των ανέργων τον Οκτώβριο του 2011 στην Ελλάδα σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία. Πρόκειται για έναν πραγματικό αριθμό που αφορά την εργασιακή κατάσταση που βιώνει η χώρα μας.

Ένα ποσοστό δεν έχει να κάνει με θέσεις κι αξιώματα. Αυτός ο αριθμός κρύβει πίσω του την άσχημη κατάσταση που αντιμετωπίζουν πάρα πολλοί νέοι και όχι μόνο άνθρωποι.

Τούτο το 19,2% δηλώνει κι εγγράφως πως πάνω από τις μισές Ελληνικές οικογένειες έχουν χτυπηθεί και από αυτό το πρόβλημα.

Γεγονός είναι ότι το ποσοστό αυτό όλο και θα ανεβαίνει, χωρίς από πουθενά να διαφαίνεται μία ελπίδα για όλους εκείνους που βρίσκονται χωρίς δουλειά.

Τι να σημαίνει άραγε αυτό το "δίχως δουλειά";

Ποιος μπορεί να το καταλάβει καλύτερα πέρα από τον ίδιο τον άνεργο, που βιώνει καθημερινά το προσωπικό του μαρτύριο;

Σίγουρα δεν μπορούν να το κατανοήσουν πολλοί από εκείνους με τις γραβάτες που τη λέξη ανεργία την έχουν δει μόνο γραμμένη σε κάποια στατιστικά πινακάκια σε έγγραφα που διαβάζουν, αν τα διαβάζουν ποτέ...

ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ...

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:

- Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;

Ο δάσκαλος του απάντησε:

- Πολύ μικρή κι ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση...

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή...

- Έλα, είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο.

Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε κι εδώ η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.

- Δεν καταλαβαίνω είπε ο μαθητής. Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;

- Δεν το κατάλαβες; χαμογέλασε ο δάσκαλος. Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον!

ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΩΡΟ...

Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι στενά συνυφασμένη με την αγορά δώρων.

Η προσφορά ταυτίζεται με τις μέρες μια και αυτές κουβαλούν μνήμες, αφηγήσεις και εικόνες φροντίδας από τα παιδικά μας χρόνια. Τα δώρα αποτελούν πια μια παράδοση που δεν μπορεί καμιά οικονομική κρίση να ξεριζώσει. Το αν θα είναι ακριβά ή φτηνά, ταπεινά ή πλούσια, λίγο ενδιαφέρει αφού αυτά παραμένουν έκφραση αγάπης και καθρέφτες της ψυχοσύνθεσής μας...

Στην εποχή του ασυγκράτητου καταναλωτισμού που βιώσαμε, είχαμε μάθει να μεταφράζουμε τα πάντα σε δώρα: φακελάκι στο γιατρό, γερή μίζα στην πολεοδομία ή την εφορία, μπαχτσίσι στον βουλευτή ή τον κουμπάρο για την εξυπηρέτηση (ρουσφέτι) που έκανε κ.λπ.

Αλλά και δώρο στο παιδί του συνάδελφου που πέτυχε σε κάποια σχολή, δώρο στον προϊστάμενο που γιορτάζει, δώρο στους συγγενείς όταν πάμε ταξίδι, δώρα στους δικούς μας όταν επιστρέφουμε από ταξίδι...

Είχαμε ενθαρρυνθεί σ΄ αυτήν την τακτική του ασκόπως δανείζεσθαι, παρά το ότι τα σημάδια της οικονομικής κρίσης φαίνονταν στον ορίζοντα, από τις τράπεζες. Με το να μας χορηγούν φορτικά πιστωτικές κάρτες για δωροδάνεια, διακοποδάνεια, καταναλωτικά δάνεια, εορτοδάνεια, δωροεπιταγές κ.ά., είχαμε ανεπαισθήτως υποθηκεύσει τη ζωή μας καθιστώντας την δανειοζωή. Κανείς δεν μας είχε πει πως και οι τράπεζες δανειζόντουσαν χρήματα από δανειστές που κάποια μέρα θα μας τα ζητούσαν πίσω με απαγορευτικά επιτόκια!

Η δυσκολία επιλογής ενός δώρου αλλά και η τιμή του αποτελούν τροχοπέδη στο να ανοίξει κανείς σήμερα το σπίτι του, ή να ανταποδώσει μια επίσκεψη. Υπάρχουν δώρα πανάκριβα που η αξία τους σε βάζει σε σκέψη ακόμη και ως κίνηση υστεροβουλίας. Τα δώρα συνήθως συνοδεύονται από τυπικές αβρότητες του τύπου

- Μα, ελάτε τώρα, δεν ήταν ανάγκη να υποβληθείτε σε τόσα έξοδα!,

- Τι λέτε καλέ, χαρά στο πράμα,

- Αν δεν σας αρέσει, μπορείτε να το αλλάξετε, υπάρχει κάρτα αλλαγής μέσα...

Αυτά και άλλα χαρακτήριζαν μια χαρισάμενη εποχή στην οποία δε δίναμε σημασία στην αξία του δώρου, ή του προσώπου. Δίναμε όμως αξία στο δώρο για το δώρο! Το δε περιτύλιγμά του μπορούσε ακόμη κι αυτό να προξενήσει ευμενή, δυσμενή ή κακεντρεχή σχόλια στον περίγυρο μας...

Η αλήθεια είναι ότι όλοι ζούμε εκείνη τη μικρή αγωνία του ανοίγματος ενός δώρου.

Όσο κι αν μεγαλώνουμε, η συγκίνηση μάς πλημμυρίζει σε τέτοιες στιγμές και νιώθουμε πως ο άλλος έχει περικλείσει σε ένα πακέτο την αγάπη και το ενδιαφέρον του για μας. Αλλά και οι γραπτές ευχές στη συνοδευτική κάρτα, γραμμένες στο χέρι σύμφωνα με το savoir vivre, δείχνουν το πώς σκέφτονται οι άλλοι για μας. Έστω κι αν σπάνιες φορές με την υπερβολή τους προκαλούν αμφισβητήσεις για την ειλικρίνειά τους.

Ένα σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είναι θέμα χρημάτων, αλλά μόνο καλού γούστου, εκτίμησης του άλλου και καλής διάθεσης από μέρους μας. Αποκαλύπτει κυρίως την ευαισθησία και την προσωπικότητά μας. Η χρηματική αξία ενός δώρου είναι μηδαμινή μπροστά στην κίνηση τρυφερότητας δυο ατόμων που αλληλοεκτιμούνται.

Η προσφορά δώρου είναι ιδιωτική υπόθεση. Αν και τις περισσότερες φορές, όταν δυσκολευόμαστε στην επιλογή του ή έχουμε εξαντλήσει όλες τις δυνατές περιπτώσεις, ζητάμε εσπευσμένα και τη συμβουλή του ή της συντρόφου μας:

-Τι να του πάρουμε, αυτή τη φορά;

είναι το βασανιστικό ερώτημα. Ξέρετε, τα υποχρεωτικά δώρα είναι μάλλον ασύμβατα με την έννοια της φιλίας ή της αγάπης μας προς ένα άτομο.

Τα δώρα δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μόνο άψυχα αντικείμενα που εμείς τα περιτυλίγουμε με κάποια δόση τρυφερότητας ή και υποκρισίας (!) προς τον άλλο. Ένα δώρο εκφράζει τον συναισθηματικό μας δεσμό με τα άλλα μέλη της οικογένειας, τους φίλους και τους συγγενείς μας.

Βέβαια, τα συναισθήματα αποδεικνύονται ειλικρινή όταν εκφράζονται αυθόρμητα, ή εμπεριέχουν την έκπληξη στη σχέση μας με τους άλλους. Είναι και φορές όμως που ένα δώρο εύκολα προδίδει συναισθήματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

ΑΝΕΡΓΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟ...

Ο άνεργος δεν είναι αυτός που δεν έχει εργασία ή χρήματα έτσι απλά. Ο άνεργος είναι αυτός που δεν έχει ρόλο στο κοινωνικό σύνολο.

Ο άνεργος είναι αυτός που φίλοι και γνωστοί αρχίζουν μέρα με τη μέρα να τον αποφεύγουν.

Οι απλοί γνωστοί γιατί δεν τον έχουν πια ανάγκη. Οι εργαζόμενοι φίλοι αρχικά τον αποφεύγουν από το φόβο πως μπορεί ίσως να ζητήσει βοήθεια που δεν μπορούν να του προσφέρουν. Κι αργότερα τον αποφεύγουν γιατί νιώθουν πως δεν έχουν να πουν πια τίποτα μαζί του. Και οι επίσης άνεργοι φίλοι τον αποφεύγουν όπως τους αποφεύγει και αυτός, για να μην βλέπει ο ένας την εικόνα του εαυτού του στα μάτια του άλλου.

Και κάπως έτσι το τηλέφωνο σταματάει να χτυπά από φίλους και συγγενείς μόνο. Γιατί οι τράπεζες που είχε το δάνειο του και τις πιστωτικές του κάρτες, τον θμούνται ακόμη, όταν περιμένουν μάταια να εισπράξουν τα χρωστούμενα λόγω ειλικρινούς αδυναμίας.

Και οι λοιποί λογαριασμοί θα συνεχίσουν να έρχονται κανονικά, το μόνο πράγμα που θα του μείνει απο την πρώην ζωή του.

Κι αν στην αρχή έψαχνε για άλλη εργασία και είχε ιδέες για δημιουργία και διάθεση να δουλέψει, όσο περνά ο καιρός πείθεται και ο ίδιος για την ανικανότητα του. Η απαξία των άλλων γίνεται και δική του προς τον εαυτό του και δεν έχει πια ούτε την πίστη ούτε την τόλμη.

Φυσικά και μισεί τον εαυτό του. Κι όσο χάνει αγαπημένους και φίλους τόσο περισσότερο μισεί τον εαυτό του.

Αυτός φταίει που απέτυχε στην ζωή του. Να την φτιάξει όπως ήθελε, ή να την φορτώσει σε κάποιο αφεντικό.

Αυτός φταίει που έφτασε να μην έχει δουλειά. Αυτός φταίει που οι άλλοι τον εγκατέλειψαν. Και έχουν δίκιο, τόσο μίζερος και ανίκανος και θλιβερός που είναι.

Κι όσο συνεχίζεται το καθεστώς της ανεργίας, τόσο ο άνεργος απομονώνεται. Τον απομονώνουν αλλά απομονώνει κι ο ίδιος τον εαυτό του.

Κι όταν περπατά στο δρόμο έτσι από συνήθεια, δεν ακούει ούτε βλέπει καλά. Στην αρχή δεν ακούει καλά γιατί ο λόγος του άλλου και η βουή της πόλης δεν του λέει τίποτα πια...

Κι έπειτα όσο οι κραυγές αυτών των φαφλατάδων που μιλάνε δήθεν στο όνομά του στις συγκεντρώσεις τους και τις πορείες που νοιώθει πως δεν τον αφορούν κορυφώνονται, τόσο η ακοή του μειώνεται.

Κι η όραση του επίσης, μην αντέχοντας την θέα όσων δουλεύουν ακόμη, τις κοροιδίες ενδόμυχα προς το άτομο του, την περιφρόνηση που επιδεικνύουν στο πέρασμα του. Από όλους/ες που μπορούν να ξοδεύουν ακόμη...

Κι έτσι μένει μόνος να τριγυρνά σε μια πόλη που δεν γνωρίζεις πια, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν θυμάσαι πια, ένας ζωντανός νεκρός.

Με μοναδική σκέψη στον νου την ξαφνική αποκάλυψη πως τελικά η ζωή συνεχίζεται και η γη γυρίζει όπως πρώτα και χωρίς τη συμμετοχή του και χωρίς πια να τον αφορά...

ΜΑΓΚΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ...

Μαγκιά είναι...
Να ζεις τη ζωή που εσύ έχεις επιλέξει...
Να ακολουθείς το δρόμο που εσύ χάραξες...
Να ορίζεις εσύ τις αποφάσεις σου...
Να υπερασπίζεσαι τις απόψεις σου και να 'σαι έτοιμος να πληρώσεις αν χρειαστεί...
Να ξέρεις τι θέλεις...
Να μην παίζεις με τις ψυχές των άλλων...
Να ζητάς συγνώμη και να την εννοείς...
Να μπορείς να κλαίς αληθινά...
Να μπορείς να λες "σ΄αγαπάω" και να το πιστεύεις...
Να λες "δεν γουστάρω" κι έτσι να 'ναι...
Να μπορείς να λες "αντίο" κοιτώντας τον άλλον στα μάτια...
Να μην χρησιμοποιείς ανθρώπους...
Να κρατάς την ψυχή σου καθαρη και να μην την ξεπουλάς...
Αλλιώς τσάμπα μάγκας φίλε μου!

Η ΧΑΡΑ ΕΧΑΘΗ...

Η κρίση έχει αλλάξει τη συμπεριφορά, αν όχι και τον χαρακτήρα των πολιτών. Ο φόβος έκανε τη δουλειά του. Τα μέτρα πέρασαν.

Στο 85% αυξήθηκε η απαισιοδοξία των πολιτών σχετικά με την πορεία της ελληνικής οικονομίας, σύμφωνα με το Οικονομικό Βαρόμετρο Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2011.

Η κοινωνία βρίσκεται στα κάγκελα, δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής για αξιοπρεπή διαβίωση, μισθούς, συντάξεις, υγειονομική περίθαλψη. Αναστολή των κλαδικών συμβάσεων μέχρι τη λήξη του μεσοπρόθεσμου, σχολεία, πανεπιστήμια, υπηρεσίες υπό κατάληψη, εξαγριωμένος κόσμος στους δρόμους, όχι όμως ενωμένος αλλά διάσπαρτος συντεχνιακά.

Μια βόλτα στους δρόμους οδηγεί στη διαπίστωση ότι οι άνθρωποι δεν συζητούν, δεν γελούν, δεν έχουν χαρούμενη όψη.

Περπατούν βιαστικοί, σκυθρωποί, με το κεφάλι σκυμμένο, αποφεύγουν ο ένας τον άλλο, γινήκαν ξένοι. O ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Βασίλης Κρεμμύδας, περιγράφοντας την κοινωνική πραγματικότητα όπως έχει διαμορφωθεί από την κρίση, διαπιστώνει ότι η χαρά έχει εξαφανιστεί.

Και ενώ τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει πολλές ομιλίες, συγκεντρώσεις και αναλύσεις για τον "δημόσιο χώρο" και για την ανάγκη να τον κρατάμε ανοιχτό, η παρατήρηση δείχνει ότι στην πραγματικότητα ο δημόσιος χώρος έχει συρρικνωθεί και οι άνθρωποι κλείστηκαν στο σπίτι τους.

Πηγαίνεις στα καφενεία και στις ταβέρνες και δεν ακούς από πουθενά συζητήσεις για την κρίση. Ποιος ξέρει πόση πίκρα έχουν καταπιεί οι άνθρωποι και δεν μπορούν ούτε να ακούνε πλέον τη λέξη κρίση; Δεν μας φαίνεται καθόλου μελό και όλοι μας έχουμε πια στο περιβάλλον μας παρόμοια περιστατικά...

Ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικών, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, καθηγητών, διαμορφωτών της κοινής γνώμης, ανέλαβε να υποδαυλίσει το φόβο, να προβάλλει τη δοθείσα λύση ως τη μόνη ρεαλιστική, να λοιδορεί και ν απαξιώνει οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης, οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση. Κεκτημένα κι επιτεύγματα δεκαετιών, έπρεπε να θυσιαστούν μπροστά στο φόβο της χρεοκοπίας.

Ο φόβος ξυπνά τα αγελαία ένστικτα και η αγέλη αντιδρά με αγριότητα όταν η επιβίωσή της απειλείται από κάποια άλλη αγέλη. Έτσι είδαμε οι έμποροι να στρέφονται κατά των μεταφορέων, οι ιδιωτικοί κατά των δημοσίων υπάλληλων, κάθε ομάδα και κάθε συντεχνία που επιμένει σε άτοπα κεκτημένα να στοχοποιείται και να εξωθείται σε μάχη επιβίωσης.

Επιβιώνω εδώ σημαίνει κυριολεκτικώς βιώνω επί κάποιου πράγματος εις βάρος κάποιου άλλου.

Ζω, αντίθετα, συνεπάγεται ένα επίπεδο ψυχολογικής ωριμότητας που μάς επιτρέπει να στηριχτούμε αποκλειστικά στον εαυτό μας (Αλντο Καροτενούτο).

Η ελπίδα παραμένει στις καρδιές, αλλά όταν ο πόνος και η αδικία φωλιάσει στη ψυχή του ανθρώπου που τη βιώνει, τότε έχει χαθεί το χαμόγελο του αθώου.

Κι ενώ η πλειοψηφία της κοινωνίας ζει το βάσανό της δεν λείπουν κοινωνικές ομάδες που αντιδρούν με υστερικό και αντικοινωνικό τρόπο και διαχωρίζουν τη θέση τους από την υπόλοιπη κοινωνία, σαν να την περιφρονούν Το δίκιο μου. Τι με νοιάζει για το δικό σου;.

Αυτό είναι για την κοινωνία ένα κατάντημα.

Σωστά λένε πολλοί ότι όταν τελειώσει η κρίση θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια κοινωνία που σε τίποτα δεν θα μοιάζει με αυτήν που ξέραμε πριν από την κρίση...

ΦΑΤΑΟΥΛΑΣ...

Ήταν κάπου κάποτε ένας τσιγκούνης και φαταούλας που βούλιαζε σε ένα βάλτο.

Εκεί μαζεύτηκαν πολλοί άνθρωποι και του πρόσφεραν χείρα βοηθείας για να τον σώσουν και φώναζαν:

- Δώσε μας το χέρι σου να σε βγάλουμε.

Αλλά ο φαταούλας με τίποτα δεν το άπλωνε...

Μέχρι που κάποιος περαστικός που τον ήξερε καλά, τους είπε ν' αλλάξουν τρόπο προσέγγισης και να του πουν:

- Πάρε το χέρι μου!

Κι ως εκ θαύματος τότε μόνο ο άπληστος φαταούλας άπλωσε το χέρι να τον τραβήξουν και σώθηκε...

Τώρα γιατί κάνανε τόσο κόπο για χάρη του, αν τους δείτε ρωτήστε τους.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΜΩΡΟ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Νίκου Ζαπατίνα από το 2011.

Ένας 50άρης άνθρωπος της νύχτας, κοινώς λαμόγιο, σταματά με το αυτοκίνητο του κάπου στο πουθενά, έτσι γνωρίζει ένα συμπαθή νοικοκύρη που έχει δεθεί στις γραμμές του τρένου για να βάλει τέλος στη ζωή του.

Ο άνθρωπος που ταξιδεύει με σκοπό να βρει τη μητέρα του μωρού που του έχει φορτώσει κάποια από τις πρώην του, θα τον ελευθερώσει και θα τον πάρει μαζί του θέλει δε θέλει, σε μια πορεία όπου συμβαίνουν μπερδέματα, ανατροπές αλλά και εξελίξεις που φέρνουν τα πάνω κάτω...

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ...

Τα συναισθήματα και πως επηρεάζουν τη ζωή του ανθρώπου. Απόσπασμα από ομιλία σε διεθνές συνέδριο στο ΣΕΦ του φίλου μου Άκη Αγγελάκη.

ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ...

Χρονιάρες μέρες και πάλι!

Οι πρώτες, με το μνημόνιο στην πλάτη μας. Άχρωμες, άνευρες, σε πολύ χαμηλούς τόνους. Λίγα τα χρήματα, λίγα και τα ψώνια. Πολλή η μελαγχολία κι η αγωνία.

Όμως υπάρχουν μερικοί αυτορρυθμιστικοί κανόνες καταχωνιασμένοι στο υποσυνείδητό μας: κανόνες "μικροστιγμών ευτυχίας" που η σκληρότητα της καθημερινότητας και το κυνήγι του χρήματος αδρανοποίησαν. Ανέκαθεν πιστεύαμε πως όποιος τα έχει καλά με τον εαυτό του, μπορεί να τα έχει καλά και με τους άλλους. Κάτι τέτοιο πόσο εύκολο είναι, σ' ένα τόσο ταραγμένο κι επίφοβο κόσμο;

Κι όμως όλα είναι εφικτά, αρκεί να το θέλουμε. Να κατανοήσουμε, πρέπει πρώτα, ποιοι είμαστε ως άτομα και έθνος, τι δυνατότητες έχουμε, ποιες είναι οι επιδιώξεις μας, πόσο υπερτιμημένη και παγιδευμένη ήταν η ζωή που κάναμε μέχρι τώρα. Όταν αποποιηθούμε παλιές τακτικές συμπεριφορών απέναντι στους άλλους τότε θα έχουμε ήδη αποκτήσει τη δύναμη για το καλύτερο δυνατό. Διότι τότε, δεν θα έχουν πια κανένα νόημα οι υπερβολικές καταναλωτικές συνήθειές μας, οι εγωισμοί και η φιλαυτία, η ρουσφετοφιλία κι ο φθόνος, ο μιμητισμός κι η υπεροψία, η λατρεία αντικειμένων "ευτυχίας", η προσκόλλησή μας σε πλασματικές εικόνες ζωής που προσφέρουν τα ΜΜΕ.

Ένας ανθρώπινος Κώδικας Επαφών δεν απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις ή δεξιότητες. Ούτε καν πλούτη! Αρκούν τα έχειν της καρδιάς μας που όλοι έχουμε κι ο χρόνος που θα αφιερώσουμε στους άλλους. Έτσι:

- Το να λέμε πρώτοι καλημέρα (ή Χρόνια Πολλά αυτές τις μέρες), δεν στοιχίζει τίποτε. Όμως, μια τέτοια απλή κίνηση αλλάζει τη διάθεση του άλλου απέναντί μας.

- Ο χρόνος για να αποκτήσουμε καινούργιους φίλους δε λείπει. Δε λησμονούμε φυσικά τους παλιούς που μας έμειναν ή στους οποίους μείναμε πιστοί. Έχουν άραγε οι φιλίες ημερομηνία λήξης; Εξαρτάται απ' τη δική μας στάση. Η φιλία είναι σαν το λουλούδι: αν δεν ποτίζεται, αν δεν καλλιεργείται, πεθαίνει. Άλλοι διατείνονται πως καινούργιους "παλιούς" φίλους δεν ξαναποκτάμε. Επιζητούμε καινούργιους φίλους, επειδή η φιλία παραμένει ό,τι πολυτιμότερο έχουμε στην εποχή μας.

- Το ξόδεμα χρόνου για να μάθουμε τα κόλπα ενός νέου επαγγέλματος με δασκάλους, είναι μάταιο. Το καλύτερο είναι να μπούμε κατ' ευθείαν στο πνεύμα του ίδιου του επαγγέλματος από μόνοι μας. Εμείς από μόνοι μας, θα βρούμε τα μυστικά και θα τα εμπλουτίσουμε. Η ρήση του Αϊνστάιν που περίπου λέει πως το μυστικό της επιτυχίας είναι να μην αποκαλύπτεις τα μυστικά σου, θα γίνει κι ο δικός μας επαγγελματικός οδηγός.

- Μας λείπει το χιούμορ! Μας το έκλεψαν μνημόνιο και τρόικα. Όμως είναι απαραίτητο. Ακόμη και να το εφεύρουμε. Όχι μόνο ως χαλαρωτικό, αλλά κι απελευθερωτικό από τις κακές στιγμές μας. Να γελάμε ναι, διακωμωδώντας καταστάσεις και φαινόμενα, εκδικούμενοι με τον δικό μας τρόπο. Χιούμορ, όχι σε βάρος άλλων, παρά μόνο σε βάρος των πολιτικών μας!

- Ο εκνευρισμός από την κακή οικονομική κατάσταση γύρω, δεν πρέπει να έχει ως αποδέκτες τα μέλη της οικογένεια και μάλιστα τα παιδιά μας. Κι αν ακόμη μαλώνουμε, ας έχουμε τη δύναμη να συμφιλιωνόμαστε, να αγκαλιαζόμαστε τρυφερά. Έχουμε ανάγκη από συμμάχους, όχι από εχθρούς μέσα στο σπίτι μας.

- Ήδη με την υπερφόρτωση των πιστωτικών καρτών νιώσαμε στο πετσί μας τι σημαίνει υπέρβαση οικονομικών. Όταν τα έσοδά μας είναι λιγότερα από τα έξοδα, μπαίνουμε σ' έναν φαύλο κύκλο με το να δανειζόμαστε περισσότερα από όσα μπορούμε να επιστρέψουμε. Ο κοινός νους λέει: έχουμε λεφτά, αγοράζουμε. Δεν έχουμε, δεν αγοράζουμε.

- Το μεγαλύτερο λαχείο είναι ο σύντροφος θα διαλέξουμε στη ζωή μας. Μια επιλογή που απαιτεί σκέψη, περίσκεψη και ώριμη απόφαση. Τα διαζύγια περισσεύουν στην εποχή μας, γιατί τα νεαρά ζευγάρια είναι βιαστικά στις αποφάσεις και ανυπόμονα στα θέλω τους. Το 90% της χαράς και της λύπης που θα εισπράξουμε στη ζωή μας, εξαρτάται από την παραπάνω επιλογή συντρόφου.

- Το να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας έχει μεγαλύτερη αξία, όταν δεν διαφημίζουμε αυτή τη βοήθεια.

- Το να λέμε στα παιδιά μας ότι είναι καταπληκτικά σε ό,τι σωστό πράττουν και πως τα εμπιστευόμαστε απόλυτα στις επιλογές τους, είναι βασικό στοιχείο για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησής τους. Και

- Επιτέλους, ας μάθουμε να ακούμε τους άλλους! Όχι να περιαυτολογούμε διαρκώς και μάλιστα θορυβωδώς! Οι άλλοι έχουν πάντα να μας πουν κάτι: καμιά φορά η τύχη περνάει δίπλα μας και αθόρυβα. Έτσι μας προσπερνάει χωρίς να την αντιληφθούμε: αν κάναμε λιγότερο θόρυβο περιαυτολογώντας, θα την ακούγαμε...

Η οικονομική κρίση φέρνει γκρίνιες. Φέρνει όμως τους ανθρώπους πιο κοντά. Λες και υπάρχει ένας άγραφος νόμος που, όταν κινδυνεύει μια ομάδα, ωθεί τα μέλη της σε συσπειρώσεις...

Ετσι και οι παλιές καλές αξίες ξαναζωντανεύουν: συντροφικότητα, αλληλοκατανόηση, συνεργασιμότητα, αλληλεγγύη, ολιγάρκεια, συμπόνια, ειλικρίνεια. Θα μου πείτε, είναι ανάγκη να στριμώχνεται άγρια ένας ολόκληρος λαός, για να επιστρέφει στις αξίες του; Ναι! Φαίνεται πως η Ανάγκη (θεά που οι αρχαίοι τοποθετούσαν πιο πάνω κι από τους Θεούς τους, είναι αυτή που ορίζει τις τύχες μας και μας συνεφέρνει.

Όλοι αλληλοεξαρτόμαστε. Όχι μόνο για την προμήθεια των υλικών αγαθών για μια ικανοποιητική επιβίωση, αλλά κυρίως για την επικοινωνία, τη θαλπωρή και τη σωτηρία που προσφέρει πολλές φορές ένας σωστός λόγος στην ώρα του ή μια τρυφερή ενθαρρυντική κίνηση του άλλου.

Στις τόσο κρίσιμες, απέλπιδες και τραγικές καταστάσεις που βιώνουμε, έχουμε να επιλέξουμε ή την εξέγερση (με εχθρό τους εαυτούς μας και με ανυπολόγιστες συνέπειες) ή την υπομονή - ανοχή. Διαφορετικά, μας περιμένει η κατάθλιψη που παίρνοντας τη θέση της οργής μπορεί να μας οδηγήσει σε άδηλους δρόμους.

Η κατάθλιψη μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με τη ζωντανή (όχι την ηλεκτρονική) επικοινωνία και την εξομολόγηση του πόνου μας στους άλλους. Η από κοινού δράση με τους άλλους για το κοινό καλό και το ξεπέρασμα της κρίσης είναι το καλύτερο φάρμακο...