ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΟΙ ΦΟΡΟΙ: ΑΝΕΚΔΟΤΟ Η΄ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Μια μέρα λέει ο Βεζύρης στο Χότζα που ήταν ο υπουργός του των οικονομικών:

- Πήγαινε έξω και δες τι κάνει ο λαός μου, να μου πεις!

Πάει ο Χότζας μια βόλτα στην αγορά, βλέπει την κατάσταση, μετά γυρνάει πίσω και του λέει:

- Βεζύρη μου, τους βλέπω να γυρνάνε τριγύρω,να ψωνίζουν, βγαίνουν και καμμιά βόλτα, αλλά δεν μοιάζουν και πολυ ευχαριστημένοι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους, Χότζα και μετά βγες πάλι έξω και πες μου τι γίνεται.

Βγαίνει ξανά ο Χότζας στα ίδια μέρη, μετά γυρνάει και του λέει:

- Βεζύρη μου, έχει αρχίσει μια αναστάτωση, δεν βγαίνουν πια τόσο έξω, δεν αγοράζουν όπως πριν και μοιάζουν αγριεμένοι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους και ξαναπές μου!

Πράγματι, επαναλαμβάνει τα ίδια και όταν γυρνάει του λέει:

- Βεζύρη, η αγορά χάλια, κανείς δε πουλάει κανείς δεν αγοράζει, διασκέδαση μηδέν, ο κόσμος έχει βγάλει κάτι μαχαίρια και τ΄ακονίζει με το μάτι αγριεμένο, αρχίζω και φοβάμαι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους και ξαναέλα.

Γυρίζει ο Χότζας μετά από λίγες μέρες αναστατωμένος...

- Βεζύρη μου δε καταλαβαίνω τίποτα. Το σκηνικό έχει αλλάξει τρομερά. Είναι όλοι έξω στις ταβέρνες, τρώνε πίνουν, γλεντάνε, της κακομοίρας γίνεται!

- Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, λέει ο βεζύρης κουνώντας το κεφάλι προβληματισμένος, τώρα είναι τα ζόρια, Χότζα και να δούμε τι θα κάνουμε...

- Μα γιατί Βεζύρη μου, αφού όλοι μοιάζουν να γλεντάνε...

- Δε γλεντάνε Χότζα. Κατάλαβαν ότι θα τους τα φάμε όλα και τα τρώνε μόνοι τους πριν προλάβουμε...

Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ...

Το βρήκα στο Yahoo. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια αληθινή ιστορία στην σύγχρονη Ελλάδα:

Κι όμως! Εγώ με την οικονομική κρίση περνάω καλύτερα!  Δεν είμαι ούτε πλούσιος, ούτε πολιτικός, ούτε έχω ενεχυροδανειστήριο χρυσού, ούτε είμαι Γερμανός, που ζω στην Ελλάδα... Απλά, δεν ακολούθησα τις συμβουλές των γονιών μου.

Ποτέ δεν έκανα οικονομίες, ποτέ δεν αγόρασα σπίτι ή εξοχικό για τα παιδιά μου, ποτέ δεν πήρα στεγαστικό δάνειο ούτε αγόρασα αξιοπρεπές αυτοκίνητο, για να παρέχω ασφάλεια και άνεση στην οικογένειά μου. Εγώ ξόδευα όλα τα λαφτά μου στα μπαρ, στις ταβέρνες, στα εστιατόρια, στα μπουζούκια, στα ρούχα και στα ταξίδια. «Έφαγα» ακόμα και την κληρονομιά, που μου άφησαν οι γονείς μου, στη διασκέδαση και στην καλοπέραση.

Στο σχολείο όταν οι συμμαθητές μου διάβαζαν, εγώ έκανα κοπάνες και τελικά, επειδή είχα μέσον (τότε δεν υπήρχε ο ΑΣΕΠ), διορίστηκα στο δημόσιο, δεν έφαγα άσκοπα τα χρόνια μου σε πτυχιακές και μεταπτυχιακά, δεν ξέρω τί σημαίνει η λέξη λειτουργικά έξοδα, βιωσιμότητα, ούτε ξέρω, τί είναι το ΣΔΟΕ, ούτε τί είναι το κλείσιμο βιβλίων. 

Αρκετοί από τους συμμαθητές μου δεν βρήκαν ποτέ καλύτερη δουλειά από μένα ή τελικά απολύθηκαν. Όσοι έγιναν ελεύθεροι επαγγελματίες, ζούν μ' ένα καθημερινό τρόμο ή φυτοζωούν ή φαλήρισαν. Εγώ αντίθετα δεν ήμουν ποτέ, αυτό που λένε «νοικοκύρης» και τελικά, με την οικονομική κρίση και τα «δίκαια» μέτρα που έχουν ληφθεί, δικαιώθηκα! Μπορεί να έχω υποστεί μείωση στο μισθό μου, αλλά αν τα βάλεις κάτω, περνάω πολύ καλύτερα από τους περισσότερους!

Έχουμε και λέμε λοιπόν: μένω σ' ένα καταπληκτικό σπίτι, το οποίο πριν την κρίση δεν θα μπορούσα με τίποτα να νοικιάσω, άσε που ο ιδιοκτήτης, όποτε του δίνω το ενοίκιο στην ώρα του, με κοιτάει στα μάτια, σαν να βλέπει τη Μόνικα Μπελούτσι με μαγιό! Έχω αγοράσει αυτοκίνητο με λίγα χρήματα, μεταχειρισμένο μεν (1600 cc), αλλά πολύ καλύτερο απ' αυτό που οδηγούσα προ κρίσης.

Και βέβαια, επειδή δεν έχω ακίνητη περιουσία και άρα τίποτα στο όνομα μου, δεν πληρώνω κανένα χαράτσι, ανήκω δηλαδή, στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες! Δεν πληρώνω χαράτσια στη ΔΕΗ, δεν πληρώνω τέλος επιτηδεύματος, δεν πληρώνω εισφορά αλληλεγγύης, ούτε φόρο ακίνητης περιουσίας, αλλά πρακτικά, ούτε και φόρο εισοδήματος, γιατί μου τα κρατάει το κράτος από το μισθό μου. Οτι παίρνω, είναι καθαρά στο χέρι. Άσε που και η διασκέδαση έχει γίνει πιο φθηνή σε κάποια καταστήματα και ξενοδοχεία.

Από την άλλη πλευρά, βλέπω τους ταλαίπωρους φίλους και συγγενείς μου, που όλ' αυτά τα χρόνια έκαναν οικονομίες, πήραν δάνεια, για ν' αγοράσουν ένα σπίτι ή ένα οικόπεδο για την οικογένειά τους, ή δεν «έφαγαν» την κληρονομιά που τους άφησαν οι γονείς τους.

Τι κατάλαβαν οι ανόητοι; Τώρα βρίσκονται σε απόγνωση και κινδυνεύουν να χάσουν σπίτια, αυτοκίνητα, εξοχικά, όλα! Ενώ εγώ, όχι μόνον δεν στερήθηκα τίποτα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά γλέντησα με την ψυχή μου, πέρασα καλά και τώρα περνάω καλύτερα! Επειδή μάλιστα είμαι μεγαλόψυχος, δεν θα τους αποκαλέσω κορόϊδα, παρόλο που εκείνοι, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, με χαρακτήριζαν ως ανεπρόκοπο, χαραμοφάη και «χαμένο κορμί».

Το μόνο που θα τους πω, είναι, ότι στην Ελλάδα της κρίσης, δεν ισχύει η γνωστή παροιμία «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν», γιατί εγώ «ούτε μαγείρεψα και βέβαια ούτε πείνασα» και ειδικά τα τελευταία χρόνια, περνάω μπεσαλίδικα!

Τό ότι δεν σπούδασα, με γλύτωσε από άσκοπα έτη σπουδών (χάσιμο χρόνου) και άσκοπα έξοδα. Εγώ αντιθέτως εργαζόμουν κι' έτσι σύντομα θα πάρω σύνταξη, και θα ξύνω τα «παπάρια» μου, περνώντας φίνα, ενώ αντίθετα, οι σπουδασμένοι συμμαθητές μου θα εργάζονται και θα πληρώνουν ΤΕΒΕ, κλπ. ασφαλιστικές εισφορές, μέχρι τα 67 τους...

Ένας τέως αποτυχημένος και νυν πού επιτυχημένος, για να μαθαίνετε και να μη με ζηλεύετε !

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ...

Τις τελευταίες δεκαετίες παραπλανητικής ευμάρειας, γιγαντώσαμε φαινόμενα παρακμής και παράνοιας γιατί απλά δεν κοιτάζαμε δίπλα μας.

Όταν με δανεικά και υποτιθέμενη ανάπτυξη "τύπου 2004" και με λογικές προσωπικής ανόδου - πλουτισμού πορευθήκαμε όλα αυτά τα χρόνια, σήμερα μας κακοφαίνεται...

Τα σημερινά Ελληνόπουλα είναι άνεργα σε ποσοστό 50%, γιατί οι πατεράδες τους προτίμησαν για τους εαυτούς τους μια εύκολη "δανεική" ζωή με υπεράριθμους διορισμούς στο δημόσιο, με συντάξεις στα 50, με παχυλά εφάπαξ, με αναίτια πλουσιοπάροχα επιδόματα, με κλειστά προνομιούχα επαγγέλματα, με εσαεί επιδοτούμενες άγαμες θυγατέρες, με πανάκριβες εθελουσίες ρουσφετοβολεμένων, με συντάξεις δήθεν "αντιστασιακών", με πολύ χαμηλή μέχρι το 2008 φορολόγηση και έτσι εν έτει 2013 καταλήξαμε σε μια ημιθανή οικονομία που στηρίζεται ακόμη σε παρασιτικές υπηρεσίες και στην μειωμένη εσωτερική κατανάλωση λόγω φτώχειας των υπόλοιπων...

Δεν μας ενοχλεί που αφήσαμε στους αγράμματους χώρο, στους λαϊκιστές δικαίωμα εκπροσώπησης, δώσαμε έδρες στους ανεπάγγελτους βουλευτές γόνους βουλευτών, που ανεχόμαστε να απειλούνται σπίτια και ιδιοκτησίες για να διατηρήσουν οι "κολλητοί" τραπεζίτες τις τράπεζες που οι ίδιοι χρεοκόπησαν φορτώνοντας το βάρος στις πλάτες του Ελληνικού λαού, δώσαμε εξουσία στους διαπλεκόμενους εργολάβους - εκδότες - προμηθευτές - ιδιοκτήτες των media και στους κατώτερους των περιστάσεων πολιτικούς να μας αντιπροσωπεύουν, αλλά μας φταίει η κυβέρνηση που οι ίδιοι ψηφίζουμε...

Η σημερινή κρίση, αποτέλεσε βούτυρο στο ψωμί των εργοδοτών, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την ανεργία και με όπλο μια ιδιότυπη οιονεί τρομοκρατία, εφαρμόζουν εργατικές συνθήκες αγγίζοντας εργατικό μεσαίωνα. Συνεπικουρούμενοι και από την κρατική νομοθεσία ,που με την απειλή ότι θα πάρουν "τις δουλειές" σε άλλη χώρα, τους κάνει όλα μα όλα τα νομοθετικά χατίρια!

Τι μας κάνει να ανεχόμαστε την βλακεία και την ηλιθιότητα του καθενός στο μεγαλείο της, την πνευματική μας μιζέρια και την υποκουλτούρα στο άπειρο, που τα καθημερινώς κακώς κείμενα που βλέπουμε γύρω δεν τα καταγγέλλουμε αλλά αφήνουμε τους καπάτσους να αλωνίζουν...

Αυτή την καθημερινότητα που την αντιλαμβανόμαστε με το μποτιλιάρισμα στους δρόμους, με τις διαδηλώσεις - πορείες των πενήντα και εκατό δήθεν αγωνιστών που δημιουργούν κυκλοφοριακό καθημερινό έμφραγμα στην πόλη.

Αυτή η καθημερινότητα είναι αποτέλεσμα της διάλυσης της παιδείας, της χαμένης από τον νεοέλληνα σπιρτάδας κι ευρηματικότητας, της γνώσης που  φεύγει στο εξωτερικό μα δεν επανέρχεται δυστυχώς και της χαμένης μας αξιοπρέπειας ως πολιτών...

Το χρήμα πάντα θα πηγαίνει στους ικανούς, στους εργατικούς και στους έξυπνους. Βάλτε τώρα οτι οι συγκεκριμένοι "έξυπνοι" φοροκλέβουν ασύστολα, οι συγκεκριμένοι "εργατικοί" δημιουργούν τις κατάλληλες γνωριμίες-συμμαχίες ώστε να απολαμβάνουν ασυλίας και οι εν λόγω "ικανοί" δεν έχουν ιερό και όσιο, η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη! Απλά κοιτάξτε γύρω σας. Τι φταίνε αυτοί που περιτριγυρίζονται από τόσο πολυπληθή πειθήνια κοπάδια προβάτων;

Εκ φύσεως ο άνθρωπος αρέσκεται στο να είναι "κακομαθημένος" στα εύκολα. Το κακό στην Ελλάδα είναι ότι από το 1981 υπήρξε συστηματική προσπάθεια από το πολιτικό σύστημα, ώστε εσκεμμένα να γίνουμε κακομαθημένοι. Έτσι, για να μπορούν και οι κρατούντες να κάνουν πιο εύκολα τη δουλειά τους.

Περίεργα πράγματα που αρχίζουν και γίνονται μέρος μιας ανόητης πραγματικότητας που δεν βγάζει όλο και περισσότερο νόημα.

Εκτός από το ότι οι λίγοι παράφρονες άρχοντες μαζί με μια ομάδα ηλιθίων προδοτών προσπαθούν να καταστρέψουν τα πάντα, νομίζοντας ότι στο τέλος αυτοί θε μείνουν έξω από το ολοκαύτωμα...

Αναρωτιέμαι τελικά, αν ακόμα υπάρχουν αφελείς που πιστεύουν ότι η ανθρώπινη ηλιθιότητα δεν είναι η μεγαλύτερη μάστιγα όλων των εποχών;

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΣΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Σήμερα οι Πανελλαδικές εξετάσεις θα τελειώσουν.

Το τέλος της εφηβείας της Ελληνικής νεολαίας στύβεται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες σε αυτό που ονομάζουμε Πανελλαδικές εξετάσεις, να διαβάζει εντατικά τα ίδια και τα ίδια αποξηραμένα βιβλία, μην τυχόν και ξεφύγει το "SOS" θέμα και διαψεύσει τις στατιστικές του κάθε φροντιστηρίου, να πάνε χαμένα τα λεφτά που σκάει ο πατέρας/μάνα μηνιαίως στη παραπαιδεία, που μόνο στην χώρα μας ανθεί...

Θα ακολουθήσουν και πάλι χαρές για την "επιτυχία" και λύπες για την 'αποτυχία" των φετινών εξεταζόμενων.

Όμως η πραγματικότητα είναι εξίσου σκληρή για νικητές και ηττημένους αυτών των εξετάσεων. Δεν έχει πια σημασία τι σπουδάζει κάποιος/α, ή τι δεν σπουδάζει. Σημασία έχει η εξεύρεση μιας δουλειάς που να του προσπορίζει τα προς το ζην.

Κι αν του αρέσει κιόλας και την κάνει με κέφι, ακόμη καλύτερα...

Δυστυχώς για αρκετές δεκαετίες τώρα, το εκπαιδευτικό μας σύστημα πριμοδοτούσε την είσοδο σε μια τριτοβάθμια σχολή ενώ ουσιαστικά θεωρούσε αποπαίδι της παιδείας την Τεχνική Εκπ/ση. Αντίθετα στις βόρειες χώρες η εξισορρόπηση των δυο τάσεων (τεχνική - θεωρητική) εκπ/σης αποβαίνει σωτήρια σε περιόδους κρίσης. Και όχι μόνο.

Μεταπολεμικά όνειρο του κάθε Έλληνα γονιού ήταν το όποιο πτυχίο: μάλιστα με προτίμηση ένα "χαρτί" που να οδηγεί στο δημόσιο, στις υπηρεσίες. Κάτι βέβαια που συνετέλεσε στην εγκατάλειψη της υπαίθρου και στην περιφρόνηση της χειρωνακτικής εργασίας.Το όνειρο του πτυχίου επισφράγισε τη νοοτροπία που περιφρόνησε τις χειρωνακτικές δουλειές σε αυτόν τον τόπο.

Η οικονομική κρίση που περνάμε δεν είναι άσχετη με αυτό το μοντέλο παραγωγής.

Στην Ελλάδα για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, οι εργοδότες αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη δυσκολία στην κάλυψη θέσεων "Επαγγελματιών Πωλητών", με δεύτερη σε δυσκολία κάλυψης ειδικότητα αυτή των "Υψηλόβαθμων Στελεχών", η οποία ανέβηκε δύο θέσεις στην κατάταξη από πέρυσι. Την τρίτη θέση εφέτος κατέχουν οι "Τεχνικοί", οι οποίοι πέρυσι είχαν καταλάβει τη δεύτερη θέση.

Περισσότεροι από ένας στους δύο (54%) Έλληνες εργοδότες εκτιμούν ότι οι θέσεις απασχόλησης, που παραμένουν κενές, λόγω δυσκολίας εύρεσης κατάλληλων εργαζομένων, έχουν από μέτρια έως υψηλή επίπτωση στην ικανότητα της επιχείρησης να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πελατών της...
Οι κυριότεροι τομείς, που επηρεάζονται αρνητικά από την "έλλειψη ταλέντου", σύμφωνα με τους Έλληνες εργοδότες, είναι η ικανότητα εξυπηρέτησης πελατών (48%), η ανταγωνιστικότητα/παραγωγικότητα (42%) και η ικανότητα για δημιουργικότητα και καινοτομία (30%). Διδάσκονται πουθενά αυτά;

Στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης με τις θέσεις, που οι εργοδότες δυσκολεύονται περισσότερο να καλύψουν, βλέπουμε φέτος τις ίδιες ακριβώς ειδικότητες με το 2012: Τους εξειδικευμένους τεχνίτες, τους μηχανικούς και τους επαγγελματίες πωλητές. Δεν υπάρχει κανένα παράδοξο: απλώς πιστοποιείται ο παλαιός αφορισμός της "αποσύνδεσης της εκπαίδευσης από την αγορά εργασίας"...
Γεμίσαμε πτυχιούχους, πολλούς κι αριστούχους σε θεωρίες, αλλά ανίκανους να μιλήσουν ή να πουλήσουν κάτι σε άλλους, να φτιάξουν μια απλή πρίζα, να σφίξουν με μια πένσα, να λιμάρουν/κόψουν ίσια ένα κομμάτι ξύλο ή μέταλλο, ή να χειριστούν μια απλή εργαλειομηχανή με ασφάλεια, κ.ά. απλά χειρονακτικά, χώρια οι γεωπόνοι που δεν έχουν πάει ποτέ σε χωράφι και οι διορισμένοι καθηγητές που φοβούνται να μπούνε σε μια τάξη με παιδιά γυμνασίου/λυκείου!

Είναι που έμαθαν πράγματα θεωρητικά κάτι που μάλλον δεν χρειάζεται η κοινωνία μας, αν κρίνουμε από την επαγγελαμτική τους πορεία μετά τις σπουδές. Πόσα υπάρχοντα σήμερα τμήματα ή σχολές ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας; Πόσες σχολές ή τμήματα ιδρύθηκαν αποκλειστικά και μόνο με κομματικά κριτήρια;

Υπάρχουν βέβαια και ένα σωρό ταχύρρυθμα σεμινάρια και οι διάφορες μετεκπαιδεύσεις σε άλλα πιο προσγειωμένα αντικείμενα, αλλά πόσοι έχουν τη διάθεση να πάνε σ' αυτά; Συνήθως αναγκαστικά μετά από παρατεταμένη ανεργία...

Δεν είναι άραγε το κράτος (και τα κόμματα που βάζουν στις θέσεις αυτούς που το διευθύνουν) ο πρώτος και μεγαλύτερος, παραγωγός νοοτροπιών και αξιών;

Δεν είναι αυτό που ρυθμίζει το περιεχόμενο της παιδείας μας; Τι περιμένει ν' αλλάξει πορεία;

Μπά. Ξέρω από τώρα πως το κείμενο θα είναι επίκαιρο και θα το ψάχνουν τέτοια εποχή για πολλά χρόνια ακόμη. Θα ξεχαστεί όπως τα παραπάνω μέχρι τον επόμενο Μάιο και τις επόμενες πανελλαδικές εξετάσεις, όπου πάλι μια από τα ίδια...

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΙΩΣ...

Καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι όπως όλα δείχνουν αρχικά, μα η ζωή και η μοίρα τελικά αποφασίζουν αλλιώτικα...

Ένα καλό παράδειγμα είναι και τα παρακάτω.

1η ερώτηση:

Αν ξέρατε μια γυναίκα που ήταν έγκυος, η οποία είχε ήδη 8 παιδιά, τρία από τα οποία ήταν κουφά, δύο τυφλά, ένα με διανοητική καθυστέρηση, και είχε και σύφιλη, θα της συστήνατε να κάνει άμβλωση;

Διαβάστε και την επόμενη ερώτηση πριν απαντήσετε.

2η ερώτηση:

Είναι καιρός πλέον να εκλεχτεί ένας νέος παγκόσμιος ηγέτης και μόνο η ψήφος σας μετράει. Τα γεγονότα για τους τρεις κορυφαίους υποψηφίους είναι τα ακόλουθα:

Ο υποψήφιος Α:

Συναναστρέφεται με διεφθαρμένους πολιτικούς...

Συμβουλεύεται αστρολόγους για το τι θα πράξει...

Απατά τη γυναίκα του με κάθε ευκαιρία...

Πίνει 8 - 10 μαρτίνι ημερησίως και καπνίζει μανιωδώς πούρα...

Ο υποψήφιος Β:

Απολύθηκε από τη δουλειά του δύο φορές...

Κοιμάται συνήθως μέχρι το μεσημέρι...

Έκανε χρήση ναρκωτικών στο Πανεπιστήμιο...

Και πίνει ένα τέταρτο γαλονιού ουίσκι κάθε βράδυ...

Ο υποψήφιος Γ:

Είναι παρασημοφορημένος ήρωας πολέμου. Χορτοφάγος, δεν καπνίζει, πίνει μια μπύρα που και που και δεν έχει ποτέ απατήσει τη σύζυγό του.

Σε ποιον από τους τρεις θα ρίχνατε την ψήφο σας;

Αποφασίσατε;

Ο υποψήφιος Α είναι o Franklin D. Roosevelt.

Ο υποψήφιος Β είναι ο Winston Churchill.

Ο υποψήφιος Γ είναι ο Adolph Hitler.

Και τώρα η απάντηση στην 1η ερώτηση της άμβλωσης:

Εάν είπατε "ναι" στην άμβλωση, μόλις σκοτώσατε τον Beethoven!

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΕΛΛΑΔΑ...

Ένα κείμενο πολιτικό, δυνατό, άκρως θυμωμένο για τη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, την ελληνοφρένεια που επικρατεί γύρω μας, έστειλε "ανώνυμος" φίλος. Αφιερώνεται στους εχέφρονες ακόμη Έλληνες. Σαν αντιπροσωπευτικό δείγμα του μέσου Έλληνα. Μερικά αποσπασματά του, έτσι για μια μικρή αυτογνωσία. Κάθε επιπλέον σχόλιο περιττεύει.

Γράφει λοιπόν:

- Για τη "νέα τάξη" των νεόπλουτων, που ξεπετάχτηκε από το πουθενά:

«... Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες - πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος».

- Για τη χώρα, θύμα ενός συνεχούς αλισβερισιού των επιτηδείων της:

«(Ζούμε σε) μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν. Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερς».

- Για την "ελληνική πρωτοτυπία" αδυναμίας πάταξης παραοικονομίας και διαφθοράς:

«...Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας. Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι.( ...;) Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις. Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες δίμετρες ξανθιές με μαύρη ρίζα».

- Για την ενθάρρυνση και προβολή του "χλιδάτου" τρόπου ζωής μέσω των (αδρά πληρωμένων) ΜΜΕ:

«Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της Αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητες της κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι. Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;»

- Για το "παιχνίδι" αποχαύνωση των μαζών από τα ΜΜΕ, με γάμους, βαφτίσια, διαζύγια, διασυνδέσεις:

«Η ξανθιά χαζή "πρωϊνατζού" ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση. 5.000 άτομα στον γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν».

- Για το "τρελοβάπορο" που το λένε Ελλάδα:

«Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ'΄το μπαλκόνι».

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ, οι υπόλοιποι; Οι αμέτοχοι αυτής της θαυμάσιας "άλλης" χώρας την οποία δεν ζούμε, αλλά για της οποίας την ύπαρξη ακριβοπληρώνουμε; Πού είμαστε; Τι κάνουμε; Πώς αντιδρούμε στο φαινόμενο, αναρωτιέται ο φίλος, αλλά κι εμείς μαζί του:

«Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας; Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος; Η Ελλάδα του αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού; Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης; Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης;» Κι όμως, υπάρχει αυτή η Ελλάδα.

Αναπνέει και λειτουργεί δίπλα μας. Είναι η αθόρυβη, η "παράλληλη Ελλάδα", όπως την ονομάζει ο κ. Γ. Γραμματικάκης, πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης και μια από τις πιο υγιείς φωνές της εποχής μας. Μόνο που, αυτή η «άλλη Ελλάδα», είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95%, όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο. Αυτό το 95% χρεοκόπησε τη χώρα. Ο σωσμός της είναι το υπόλοιπο 5% (η "μαγιά" που λέει ο Μακρυγιάννης). Ας το ανακαλύψουμε, ας το προωθήσουμε, ας το ενισχύσουμε, ας το μιμηθούμε. Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας.

Ξέρετε, η κάθε είδους ελευθερία που κατακτούμε στη ζωή μας, αποτελεί ταυτόχρονα και ευθύνη. Κι αυτήν την ευθύνη, απέναντι στους εαυτούς μας και τις επόμενες γενιές, οφείλουμε να αναδείξουμε αυτές τις ώρες.

ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ Ή ΑΥΡΙΑΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Παραγγελία πίτσας από delivery στο πολύ κοντινό μέλλον:

Τηλεφωνήτρια:

- Pizza ΧΧΧ, καλησπέρα σας.

Πελάτης:

- Καλησπέρα, θα ήθελα να δώσω μια παραγγελία.

- Θα μπορούσα να έχω τον ΕΑΤ σας, παρακαλώ;

- Τον Εθνικό Αριθμό Ταυτοποίησής μου, ναι, μια στιγμή, ορίστε, είναι ο 6102049998-45-54610.

- Ευχαριστώ, κύριε Sheehan. Λοιπόν η διεύθυνσή σας είναι 1742 Meadowland Drive και ο αριθμός τηλεφώνου σας 494-2366. Το επαγγελματικό τηλέφωνό σας στην Lincoln Insurance είναι 745-2302 και ο αριθμός του κινητού σας 266-2566. Από ποιον αριθμό καλείτε;

- Ε; Είμαι στο σπίτι. Από πού τις βγάζετε όλες αυτές τις πληροφορίες;

- Είμαστε συνδεδεμένοι με το σύστημα, κύριε.

- (Στεναγμός) Α μάλιστα! Θα ήθελα να παραλάβω με delivery δύο σπέσιαλ πίτσες με ζαμπόν, τυρί, ντομάτα, μπέικον, λουκάνικο, πιπεριές...

- Δε νομίζω ότι θα ήταν καλή ιδέα, κύριε...

- Α, μπα;

- Σύμφωνα με τον ιατρικό σας φάκελο, υποφέρετε από υπέρταση και το επίπεδο της χοληστερόλης σας είναι υψηλό. Η ασφάλεια περίθαλψης που έχετε σας απαγορεύει μια τόσο επικίνδυνη για την υγεία σας επιλογή...

- Α! Τι μου προτείνετε λοιπόν;

- Μπορείτε ν α δοκιμάσετε την πίτσα μας Light με γιαούρτι σόγιας. Είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει πολύ.

- Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα μου αρέσει αυτή η πίτσα;

- Συμβουλευτήκατε τις 'Νόστιμες συνταγές με σόγια" στη βιβλιοθήκη της περιοχής σας την περασμένη εβδομάδα, κύριε. Εξ ου και η πρόταση μου...

- Καλά, εντάξει. δώστε μου δυο, οικογενειακό μέγεθος. Τι οφείλω;

- Πραγματική ευκαιρία για σας, τη σύζυγό σας και τα τέσσερα παιδιά σας, κύριε. Οφείλετε $49,99.

- Να σας δώσω τον αριθμό της πιστωτικής μου κάρτας...

- Λυπάμαι κύριε, αλλά φοβάμαι ότι θα πρέπει να πληρώσετε μετρητοίς...Το υπόλοιπο της πιστωτικής σας κάρτας έχει υπερβεί το όριο...

- Θα πάω να βγάλω μετρητά από το μηχάνημα προτού έρθει ο υπάλληλός σας...

- Ούτε αυτό είναι δυνατόν, κύριε. Ο τραπεζικός σας λογαριασμός είναι ακάλυπτος...

- Να μη σας ενδιαφέρει. Εσείς στείλτε μου τις πίτσες. Θα έχω τα μετρητά. Πόσην ώρα περίπου θα πάρει;

- Έχουμε μια μικρή καθυστέρηση, κύριε. Θα είναι στο σπίτι σας σε 45 λεπτά περίπου. Εάν βιάζεστε μπορείτε να έρθετε να τις πάρετε αφού βγάλετε τα μετρητά, αλλά η μεταφορά πίτσας με μοτοσικλέτα σαν τη δική σας είναι τουλάχιστον ακροβασία.
- Πού στο διάολο ξέρετε ότι έχω μηχανή;

- Βλέπω εδώ ότι επειδή δεν καταβάλατε εμπρόθεσμα τις δόσεις, το αυτοκίνητό σας έχει κατασχεθεί. Αλλά η Χάρλεϊ έχει εξοφληθεί, οπότε απλώς συμπέρανα ότι θα την χρησιμοποιούσατε...

- @#%/$@&?#!$*#@&$%^&!

- Σας συμβουλεύω να παραμείνετε κόσμιος, κύριε. Έχετε ήδη καταδικαστεί τον Ιούλιο του 2006 για προσβολή οργάνου της τάξεως...

- (Άφωνος)....

- Κάτι άλλο κύριε;

- Όχι τίποτα. Α ναι, μην ξεχάσετε τα δυο λίτρα δωρεάν Κόκα Κόλα μαζί με τις πίτσες, σύμφωνα με τη διαφήμισή σας....

- Λυπάμαι κύριε, αλλά υπάρχει ρήτρα στη διαφήμισή μας που μας απαγορεύει να προσφέρουμε δωρεάν αναψυκτικά σε διαβητικούς"...

*********************************************************

Και τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, κάποιοι ξέρουνε ποιοι από σας χαμογελούν και θα δείτε σύντομα τι θα πάθετε...

ΕΝΑΣ ΜΗΝΑΣ ΝΕΑ ΕΞΟΥΣΙΑ...

Τριάντα ημέρες εξουσίας δεν είναι πολλές για μια κυβέρνηση, ωστόσο τα πρώτα δείγματα γραφής έχουν δοθεί.

Μια κυβέρνηση κρίνεται από το όραμα και την υλοποίηση του.

Από τη μια βλέπουμε μια κυβέρνηση που δείχνει ότι θέλει να φέρει τα πάνω - κάτω στη διακυβέρνηση του τόπου.

Βασίζεται στην ορμή που της έδωσε η μεγάλη νίκη της 4ης Οκτωβρίου και προσπαθεί να φέρει μεγάλες ανατροπές. Άλλες φορές επιτυχημένα κι άλλες με εμφανή επικοινωνιακό χαρακτήρα, εγκλωβισμένη στο τι θα πει ο κόσμος και στο πως θα γίνουν πιο εύκολες οι αλλαγές.

Δυστυχώς σε πολλούς τομείς επικρατεί χάος με αλληλοσυγκρουόμενες αποφάσεις ενώ σε άλλα υπουργεία το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έχει ...; χαθεί στη μετάφραση. Κάποιοι υπουργοί δεν ξέρουν τι να κάνουν, δεν τολμούν να πάρουν αποφάσεις και αναβάλλουν για αργότερα τα μέτρα που έπρεπε να είχαν λάβει από χθες.

Η νέα κυβέρνηση στις εξαγγελίες και στις προγραμματικές δηλώσεις κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, την υλοποίηση των αυτονόητων που ισχύουν στον υπόλοιπο κόσμο και στην χώρα μας.

Το πρόβλημα είναι οι πράξεις, που ακόμα δεν έχουμε δει...

Το κράτος είναι σε χειμερία νάρκη και οι εξαγγελίες δεν αποτελούν κυβερνητικές πράξεις αλλά επιθυμητές πολιτικές. Tο επικοινωνιακό τρυκ της συνένωσης των Υπουργείων, το ΠΔ για τις αρμοδιότητες και τους Γ Γραμματείς που αναμένονται.

Η λειτουργική αξιοποίηση ένωσης οργανισμών Υπουργείων δεν μπορεί να γίνει σε μια χώρα σαν την Ελλάδα με εξαγγελίες.

Στη χώρα έχουν δημιουργηθεί μαγαζάκια συνδικαλιστών, συμφερόντων και στελεχών αυτά διοικούν και η εκάστοτε πολιτική ηγεσία κινείται στο πέπλο του λαβύρινθου της επιλεκτικής πληροφόρησης.

Δεν χρειάζεται έλεγχος των κρατικών αυτοκινήτων, περιορισμός χρειάζεται.

Δεν χρειάζεται νόμος για την πιστωτική πολιτική. Για την προστασία των δανειοληπτών ή την κατάργηση των καταχρηστικών χρεώσεων εφαρμογή νόμων και των δικαστικών αποφάσεων χρειάζεται.

Στην οικονομία αρκεί η τόνωση της κατανάλωσης, σε πρώτη φάση, να πέσει χρήμα στην αγορά.

Στο Υπόλοιπο Δημόσιο αρκεί να καταργηθεί η αυτοτελή φορολόγηση, να καταργηθούν οι οργανισμοί σφραγίδες και τα νομικά πρόσωπα των Προέδρων, ΔΣ και βολεμένων επιτροπών. Ας απολύσει έναν επίορκο υπάλληλο πιασμένο στα πράσα και μετά συζητάμε για διοικητική αναδιάρθρωση, αξιοκρατία, μισθολόγιο, προσλήψεις, συμβάσεις κλπ...

Στο ευαίσθητο ζήτημα της δημόσιας τάξης ξεκίνησαν με μεγαλόστομες διακηρύξεις για προστασία του πολίτη από αστυνομική αυθαιρεσία και πάταξη της τρομοκρατίας. Στην υπόθεση της τρομοκρατίας η κυβέρνηση περνά τώρα το πρώτο κρίσιμο τεστ έπειτα από την επίθεση στην Αγία Παρασκευή.

Στην Παιδεία ακόμη παπαγαλίζοντα κούτσουρα παράγουμε και δεν αλλάζει το σύστημα αν δεν αξιολογήσεις εκπαιδευτικούς, δεν βάλεις νέες τεχνολογίες δεν αλλάζεις το σύστημα. Τολμά να τα βάλει με εκπαιδευτικό σύστημα; (φροντιστήρια, ΑΕΙ, βιβλία, Εκκλησία κλπ).

Στην Υγεία τώρα ανακοινώσεις για ιατρεία σε όλους τους δήμους, οικογενειακό γιατρό, παιδίατρο, οδοντίατρο και αργότερα ακόμη και σεξολόγο όλο το 24ωρο μάλλον προκαλούν θυμηδία. Ας φτιάξει πρώτα το διαλυμένο ΕΣΥ και μετά βλέπουμε.

Στον Πολιτισμό επιχορηγούμενο πνεύμα και επιδοτούμενη δημοσιότητα έχουμε. Σε μια χώρα κλειστών Μουσείων, έρημων αρχαιολογικών χώρων, μηδενικής πολιτιστικής παραγωγής (εξαιρούνται οι επιχορηγήσεις και επιδοτήσεις).

Ας αφήσουμε Δημόσια Έργα, ΜΜΕ, Δικαιοσύνη, Καποδίστρια 2 κλπ προς το παρόν...
Κοινή λογική είναι τα πάντα, σπάνιο μεν εφικτό δε, ποιός όμως θα το τολμήσει;

ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ...

Απίστευτες κι όμως πέρα για πέρα αληθινές ιστορίες εισβάλλουν καθημερινά στα σπίτια μας μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης.

Πρωταγωνιστές και θεατές άνθρωποι "της διπλανής πόρτας" σε σχεδόν εξωπραγματικές προσωπικές ιστορίες με υψηλές θεαματικότητες, σε ένα μπουκέτο που περιλαμβάνει κυριολεκτικά τα πάντα:

Εμπλοκή πολιτικών σε υποθέσεις ναρκωτικών, αποφυλακίσεων ισοβιτών, αποδοχής "δώρων" από διεθνείς εταιρίες που παίρνουν μεγάλες δουλειές στη χώρα, πολυεπίπεδη διαπλοκή κι ασυγκράτητη ακρίβεια, ρευστά σενάρια διαδοχής και συνεργασίας κομμάτων κι ένας πρώην αφισοκολλητής που τον προβάλλουν για επίδοξο σωτήρα...

Απαγωγή βιομηχάνου, άγριος φόνος ναρκωμανούς πούστη (gay σαν επώνυμος) που ενδιαφέρει περισσότερους από το πρώτο, νέα ήθη και τρόποι συμβίωσης, γάμοι κι αντιδράσεις σε τηλεπαράθυρα, τακτικές ληστείες, βία φοιτητών, τραπεζικές τοκογλυφίες και μπαγαποντιές...

Γονείς εκμεταλλεύονται τα παιδιά του ή ακόμη και τα πουλούν με άλλοθι την ανέχεια τους, διεφθαρμένοι μπάτσοι που πουλούν προστασία, απόκληροι που συνωστίζονται σε συσσσίτια και σκουπιδοτενεκέδες για αποφάγια, ξεπεσμένοι εξαρτημένοι ουσιών περιμένουν τον θάνατο για λύτρωση, ετερόκλητο διεθνές πλήθος εργατών σε αναζήτηση εργασίας σε μια χώρα που αποβιομηχανοποιείται ραγδαία, παράλληλα με τη ξέφρενη κατανάλωση κι ευμάρεια του Αθηνοκεντρικού κυρίως κηφηναριού...

Και μέσα σε όλα περιβαλλοντική υποβάθμιση και καταστροφή, έλλειψη ενέργειας στο προσεχές μέλλον, απρόβλεπτες καιρικές συνθήκες και καπάκι ο προχθεσινός σεισμός να επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την ζωή κάποιων...

Η φαντασία περισσεύει, τα καλύτερα σενάρια είναι αλήθεια πως τα γράφει η ίδια η ζωή.
Δύσκολα νόηση κι έμπνευση ανθρώπου θα δραματοποιούσε όλα τα παραπάνω σε ταινία προσεχώς...

Υπάρχει όμως μια ειδοποιός μεταξύ των:
Σε μια ταινία υπάρχει συνήθως το happy end και η συνήθως αίσια διευθέτηση των πάντων στο τέλος, αυτό δεν ισχύει για τις περισσότερες των αληθινών περιπτώσεων της καθημερινής μας πραγματικότητας, που αποδεικνύεται σκληρή κι ανελέητη...