ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ...

Ο γύρω μας ευρύτερος χώρος βρίσκεται σε σημεία βρασμού.

Οι πολίτες τα έχουν χαμένα. Οι κουστουμάτοι εμπορεύονται τον φόβο. Και τον εμπορεύονται μια χαρά. Τηλεοπτικά δελτία, ζωντανές συνδέσεις, εξοικείωση των ζωντανών με τα διαμελισμένα πτώματα. Όλα στον βωμό της διατήρησης της εξουσίας. Βλέπετε, όταν έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις τόσο συγκεχυμένες απόψεις στα πλήθη που έχει καταστήσει αδύνατη την συσπείρωση εναντίον σου, παίζεις μονότερμα όλες τις υπόλοιπες κοινωνίες...

Οι ειδήσεις είναι γεμάτες πτώματα, ρουκέτες, καταστροφές. Μπορεί να μην είμαστε κοντά όπως τότε με τα Βαλκάνια αλλά κακά τα ψέματα όταν καίγεται το μακρινό σπίτι στην πόλη κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα να καεί και το δικό σου.

Βλέπουμε παρατηρούμε, διαβάζουμε ρεπορτάζ από τις φλεγόμενες περιοχές που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα. Είναι γεγονότα πέρα της λογικής. Κρίνουμε ανάλογα και όσο μπορούμε αυτά που νομίζουμε σωστά και αυτά που καταλαβαίνουμε. Οι όποιες υποτονικές αντιδράσεις είτε απαξιώνονται είτε,ακόμη χειρότερα, υπονομεύονται με μεγάλη ευκολία.

Πόσα όμως καταλαβαίνουμε;

Ήμασταν έτοιμοι να ζήσουμε τέτοια γεγονότα.

Όχι. Μπορεί να συμβιβαστεί ένας νορμάλ ανθρώπινος νους με τα διαμελισμένα νεκρά παιδιά, τις εν ψυχρώ εκτελέσεις, την εκδίωξη και το ξερίζωμα οικογενειών από τον τόπο τους, την πτώση ενός αεροπλάνου με τουρίστες;

Ή την "καταστροφή" των χημικών όπλων της Συρίας μέσα στην κλειστή Μεσόγειο, με άγνωστα επακόλουθα για όλα τα παράλια της κι όχι μόνο...

Είναι ή δεν είναι απόλυτος παραλογισμός να μην μπορούμε να έχουμε μια άποψη που στηρίζεται κάπου και επιβεβαιώνεται με ντοκουμέντα για την πτώση του αεροπλάνου; Το χειρότερο μέσα μας δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ποιός έχει δίκιο γιατί απλά δεν μπορούμε.

Αυτό είναι μοιραίο να προκαλεί ενδόμυχα φόβο.

Στους εμφυλίους κατά βάση όλοι έχουν λίγο δίκιο ταυτόχρονα και λίγο άδικο. Αλλά σε συγκεκριμένες πράξεις αυτός που τις προκαλεί έχει και το κόστος της αποδοκιμασίας της κοινής γνώμης. Πέφτει λοιπόν ένα αεροπλάνο με αθώους πολίτες που πληρώνουν με την ζωή τους και κρύβονται οι δράστες! Αδυνατούν δε οι υπάρχοντες διεθνείς οργανισμοί να ανακαλύψουν τους ενόχους και να επιβάλλουν παραδειγματική τιμωρία. Η αδυναμία των εμφυλιοπολεμικών ομάδων-πλευρών να βρούνε λύση στα θέματά τους μετατρέπετε σε τυφλή εκδίκηση κατά πάντων. Δηλαδή σε εμένα, σε αυτόν, σε όλους...

Ε, γι΄ αυτό αισθανόμαστε ότι άνοιξε η πόρτα του τρελοκομείου. Ότι το επόμενο θύμα μπορεί να είμαστε εμείς ή ένα αγαπημένο μας πρόσωπο!

Γι αυτό βλέπουμε το κενό οργανισμών διεθνούς εμβέλειας ,ηγεσιών και κρατών που μπορούν να κάνουν το αυτονόητο ,να ανταποκριθούν στο στοιχειώδες...

ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΑΛΙ...

Όπως κάθε χρόνο γύρω στις 17 Νοέμβρη ξαναζούμε "μέρες του Πολυτεχνείου" και τη γενιά του '73 που σημαδεύτηκε τότε από αυτές. Οι συμμετέχοντες στα γεγονότα πλησιάζουν πια στην ηλικία συνταξιοδότησης. Έχουν παιδιά κι εγγόνια. Τα χρόνια που ακολούθησαν κάποιοι ήρθαν στο προσκήνιο κι άλλοι, οι περισσότεροι, έμειναν στο παρασκήνιο. Κάποιοι επένδυσαν σε αυτό, κάποιοι όχι. Κοιτώντας όμως πίσω, όλοι σίγουρα θα θεωρούν τις ημέρες αυτές ορόσημο στη ζωή τους. Είχαν θάρρος, είχαν και κόστος.

Σαράντα χρόνια κιόλας από τότε. Ελάχιστα για την Ιστορία, πάρα πολλά για τη χώρα:

Κατάρρευση της επανάστασης των λίγων συνταγματαρχών, έλευση Καραμανλή, αποκατάσταση και στερέωση της δημοκρατίας, ριζικές αλλαγές στην Παιδεία, το Σύνταγμα, την κοινωνία. Ακολουθούν Μεταπολίτευση, Ανδρέας, "Ευημερία" και ασυδοσία, Οικονομική κρίση του σήμερα ...

Με την δημόσια Παιδεία σήμερα διαλυμένη, με την ανεργία των νέων στο 59% με την δημόσια Υγεία κατεστραμμένη, με τη φτωχοποίηση του 1/3 του πληθυσμού και με τον λαό να μην ελπίζει πια τίποτε, μάλλον χρειαζόμαστε νέα "Πολυτεχνεία" ...

Είναι στη μοίρα των λαών και των αγώνων τους τόσο η απόδοση τιμής στους ήρωές τους, όσο κι η φθορά, η διαστρέβλωση και παραφθορά τους από τους μετέπειτα.

Σκεφτείτε μόνο πόσο τα μηνύματα εκείνου του αγώνα της νεολαίας του 1973 ("Ψωμί -Παιδεία - Ελευθερία") παραμένουν και σήμερα (ίσως σε εντονότερο βαθμό) επίκαιρα...

Αλλά και πόσοι επικίνδυνοι τυχοδιώκτες πολιτικοί - επιβήτορες της εξουσίας, προερχόμενοι από όλα σχεδόν τα κόμματα της μεταπολίτευσης, εκμεταλλευόμενοι ασύστολα εκείνον τον αγώνα λίγων ημερών, τον εξαργύρωσαν αχρείως αναρριχόμενοι σε θέσεις από τις οποίες διέφθειραν θεσμούς, κοινωνικές τάξεις και ανθρώπους ...

Η διαβρωτική τροπή των πραγμάτων στη χώρα μας, συνεπικουρούμενη από έναν άκρατο λαϊκισμό στα χρόνια της μεταπολίτευσης, προκάλεσε αργά και σταθερά την κατάρρευση των οραμάτων των παιδιών του Νοέμβρη του 1973.

Και δυστυχώς για άλλη μια φορά, το κυρίαρχο τότε σύνθημα "Ψωμί" (πόσοι άραγε το εξασφαλίζουν σήμερα;), "Παιδεία" (έγινε και πάλι για πολύ λίγους), "Ελευθερία" (περιορίστηκε επικίνδυνα αφού καταστρατηγείται κάθε μέρα το Σύνταγμα), επικαιροποιείται...

Ποιο θα ήταν σήμερα ένα ανάλογο, νέο σύνθημα που θα εξέφραζε με τρεις λέξεις τις αγωνίες ενός νέου φοιτητή, ενός νέου ανθρώπου; Στο μυαλό κάθε σκεπτόμενου έρχεται το «Δουλειά, ουσία, προοπτική».

Υπάρχουν στ' αλήθεια περιθώρια ηρωισμού στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης; Ρητορικό το ερώτημα. Ιδιαίτερα σήμερα, είναι καιρός για ήρωες...

Μπορεί να είμαστε πάντα άοπλοι μπροστά στην βία...

...όμως τα συναισθήματα και οι λέξεις που βγαίνουν από μέσα μας είναι οι πιο αποτελεσματικές σφαίρες για τα κάθε είδους αυταρχικά καθεστώτα.

ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΛΛΑΔΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία από το 1979 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γ. Λαζαρίδη.

Σπονδυλωτή ταινία με βασικούς χαρακτήρες τον βαριεστημένο, τον αγχωμένο, τον καταπιεσμένο, τον φορτισμένο, τον "σφαγέα" και άλλους αντιπροσωπευτικούς τύπους της Ελληνικής καθημερινότητας, που προσπαθούν να ξεπεράσουν τα άγχη της εποχής τους: τη μόλυνση του περιβάλλοντος, την ανεπάρκεια των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, τις κοινωνικές ανακατατάξεις, το κυκλοφοριακό, την εφορία, τις ανθρώπινες σχέσεις, το σεξ, κ.ο.κ.

Όλοι αυτοί και τα προβλήματα τους, μέσα από δώδεκα σκετσάκια και ανεκδοτολογικές καταστάσεις, νούμερα και χορευτικά, συνθέτουν το μωσαϊκό της Ελλάδας της εποχής...

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ...

Ίσως είναι η ειρωνεία της τύχης που στα τέλη του Οκτώβρη συζητήθηκε το θέμα της διευθέτησης του "Ελληνικού προβλήματος" στην Ευρωζώνη. Λίγο πριν την εθνική μας επέτειο.

Εκεί που θα κορυφωθούν όπως κάθε χρόνο οι εορτασμοί για την επέτειο του ΟΧΙ. Με διαφορετικά αισθήματα όμως για το τότες και το σήμερα...

Τότε που η εθνική περηφάνια του δικτάτορα κυβερνήτη της χώρας Μεταξά που πιστώθηκε με το ιστορικό «ΟΧΙ», δεν δέχθηκε την υποτέλεια και την υποδούλωση στις κυρίαρχες δυνάμεις του Μουσολίνι που εξουσιαζόταν απ' τον Χίτλερ. Δεν παραιτήθηκε εκ των έννομων δικαιωμάτων, που είχε η χώρα βάσει του διεθνούς δικαίου και του Συντάγματος, ώστε να θέσει τη χώρα σε κατάσταση δουλείας, που χάνουν κάθε δικαίωμα οι πολίτες έναντι των κατακτητών.

Ο Ελληνικός λαός πρόθυμα στήριξε την άρνηση του Μεταξά αν και τον αντιμάχονταν πολιτικά, ο οποίος ήταν προσηλωμένος στα Ελληνικά ιδεώδη και αποφασισμένος ν' αντισταθεί προς πάσαν κατεύθυνσιν, λέγοντας ότι «προτιμούμε την τελείαν καταστροφήν της χώρας παρά την ατίμωσιν».

Ηταν προετοιμασμένος ν' αποκρούσει κάθε επίθεση με τα πενιχρά μέσα που διέθετε, εξευτελίζοντας την πολιτική μηχανή των Ιταλών. Δεν αιφνιδιάστηκε από την ιταμή απαίτηση του Γκράτσι και την απέκρουσε αμέσως, πράγμα που θεωρήθηκε ανεπιφύλακτα πατριωτική πράξη, ακόμη και από αριστερούς, που βρισκόντουσαν στις φυλακές, οι οποίοι έπραξαν και εκείνοι το καθήκον τους.

Ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι στο τελεσίγραφο που έδωσε στον Μεταξά ζήτησε «όπως η Ελλάς παραδώσει εις την Ιταλίαν, εφόσον θα διαρκούν οι εν Ευρώπη πολεμικές επιχειρήσεις, ορισμένα τμήματα του ελληνικού εδάφους».

Ο Μεταξάς απήντησε αμέσως ότι «η κυβέρνηση έχουσα παρά το πλευρό της ολόκληρον τον ελληνικόν λαόν δεν είναι δυνατόν... να παραδώσει έστω και σπιθαμήν ελληνικού εδάφους εις οιονδήποτε ξένον» (Ελεύθερον Βήμα, 28 Οκτωβρίου 1940).

Ο δικτάτορας έθεσε σε επιστράτευση τις μονάδες του στρατού ξηράς και κάλεσε υπό τα όπλα εφέδρους αξιωματικούς και οπλίτες. Σύσσωμο, λοιπόν, το έθνος κλήθηκε να εκτελέσει το καθήκον του μέχρι τέλους, για να φανεί ο λαός του αντάξιος της ιστορίας του.

Ο Μεταξάς του είπε «ΟΧΙ» και ο λαός επολέμησε...

Σήμερα ποιος μπορεί να βγει στον απλό πολίτη και να του εξηγήσει τι σημαίνει περηφάνια;

Οτι αυτό το εθνικό ιδεώδες είναι ανύπαρκτο, όταν απεμπολούνται εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, τα οποία υπεστήριξε ο δικτάτορας Μεταξάς και έδειξαν ότι θα τα σεβόντουσαν οι κατακτητές;

Σύμφωνα με τη «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» του Μνημονίου της 8ης Μαΐου 2010, το άρθρο 14 αναγράφεται: παρ. 1 «διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο», παραγρ. 5: «Με την παρούσα ο δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία, που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά στοιχεία από νόμιμες διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση».

Σε αυτή τη Δανειακή Σύμβαση η κυβέρνηση οδηγήθηκε δέσμια λαθών προγενέστερων κυβερνήσεων και δικών της.

Σήμερα όλοι μας παραμονές αυτής της υπέροχης επετείου της 28ης Οκτωβρίου με τις παρελάσεις (απουσία υπουργών και λοιπών κυβερνητικών για πρώτη φορά), μεμφόμεθα για την οικονομική μας κατάρρευση και την εκχώρηση εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων...

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙΣ...

Απελευθερώνονται τα επαγγέλματα, για να δοκιμάσεις την επαγγελματική σου επάρκεια, την αναγνωρισιμότητα και την αξία σου στην κοινωνία που ζεις, την υπεροχή σου στον ανταγωνισμό και την επιβίωση σου μέσα στις συνεχείς εξελίξεις στον τομέα σου...

Απελευθερώνεται η χρήση ναρκωτικών για να δοκιμάσεις τη στάση ζωής σου, πεποιθήσεις σου, την αντοχή σου, την αισθητική σου και την ηθική σου σε μια κοινωνία όπου οι νέοι θα μαστουρώνουν από τα 12, δεν θα θέλουν ν' ακούσουν για δουλειά και προσπάθεια γενικώς κι ενώ δεν κάνουν τίποτα παραγωγικό πάντα τους περισσεύουν λεφτά για ναρκωτικά, αλκοόλ και ουσίες για να "ξεφύγουν".

Ήδη κάθε που δένει το καράβι της γραμμής στο λιμάνι συλλαμβάνονται μερικοί καλοπερασάκηδες/ μέρα που τα κουβαλούν ως απαραίτητα για τις διακοπές και την διασκέδαση τους, απελευθερωμένοι θα μπορούν να τ' απολαμβάνουν πιο άνετα κι οπουδήποτε τους βολεύει, χωρίς ντροπές και φόβους...

Και όταν φτάνουν στο αναπόφευκτο τέλος και τη παρακμή μετά χρόνια ασωτείας, να έχουν παροχές και προνόμια από το κράτος που εσύ ποτέ δεν θα αξιωθείς για χάρη σου.

Θα κληθείς όμως να πληρώσεις τα λάθη τους...

Από την άλλη με την ήδη πλήρη απελευθέρωση και άνοιγμα των συνόρων, δοκιμάζεται η ανοχή σου και η κοινωνική συνοχή του τόπου σου σε κάθε τριτοκοσμικό ρεμάλι που βλέπεις να μπαινοβγαίνει ελεύθερα χωρίς έλεγχο, για να πάρει τη δουλειά σου, να επαιτεί ή να παριστάνει τον έμπορο κάθε λογής υλικού όπου γουστάρει, να σκοτώσει αδίστακτα για λίγα ευρώ ή για έναν σταυρό τη μάνα σου, να επιβουλεύεται την πίστη σου, τον τροπο ζωής σου, ακόμη και την εθνική σου υπόσταση...

Σε μια χώρα που ο λαός της δεν θα δύναται ν' αντιδράσει σε τέτοιες προκλήσεις, λόγω της παραπάνω κατάστασης νιρβάνας κι αφασίας των νέων πολιτών της...

Δεν μπορείς να πεις, τέτοιες απελευθερώσεις έχουν απώτερο σκοπό να σε κάνουν όλο και καλύτερο άνθρωπο, να σε βοηθήσουν ν' ατσαλώσεις τις αξίες σου, να παίξεις με την υπομονή σου, να φτάσεις στα όρια σου, να δώσεις ότι καλύτερο έχεις για να μείνεις ορθός...

Είδες τι κάνουν οι κυβερνώντες για να σε εξυψώσουνε σαν ανεξάρτητη κι ελεύθερης βούλησης ύπαρξη;

Μέχρι να φτάσεις στο απαραίτητο ύψος και θάρρος να τους σιχτιρίσεις και να καλέσεις να επι-βάλει τάξη έναν καινούριο Μεταξά, μέρα που είναι!

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΙΩΣ...

Καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι όπως όλα δείχνουν αρχικά, μα η ζωή και η μοίρα τελικά αποφασίζουν αλλιώτικα...

Ένα καλό παράδειγμα είναι και τα παρακάτω.

1η ερώτηση:

Αν ξέρατε μια γυναίκα που ήταν έγκυος, η οποία είχε ήδη 8 παιδιά, τρία από τα οποία ήταν κουφά, δύο τυφλά, ένα με διανοητική καθυστέρηση, και είχε και σύφιλη, θα της συστήνατε να κάνει άμβλωση;

Διαβάστε και την επόμενη ερώτηση πριν απαντήσετε.

2η ερώτηση:

Είναι καιρός πλέον να εκλεχτεί ένας νέος παγκόσμιος ηγέτης και μόνο η ψήφος σας μετράει. Τα γεγονότα για τους τρεις κορυφαίους υποψηφίους είναι τα ακόλουθα:

Ο υποψήφιος Α:

Συναναστρέφεται με διεφθαρμένους πολιτικούς...

Συμβουλεύεται αστρολόγους για το τι θα πράξει...

Απατά τη γυναίκα του με κάθε ευκαιρία...

Πίνει 8 - 10 μαρτίνι ημερησίως και καπνίζει μανιωδώς πούρα...

Ο υποψήφιος Β:

Απολύθηκε από τη δουλειά του δύο φορές...

Κοιμάται συνήθως μέχρι το μεσημέρι...

Έκανε χρήση ναρκωτικών στο Πανεπιστήμιο...

Και πίνει ένα τέταρτο γαλονιού ουίσκι κάθε βράδυ...

Ο υποψήφιος Γ:

Είναι παρασημοφορημένος ήρωας πολέμου. Χορτοφάγος, δεν καπνίζει, πίνει μια μπύρα που και που και δεν έχει ποτέ απατήσει τη σύζυγό του.

Σε ποιον από τους τρεις θα ρίχνατε την ψήφο σας;

Αποφασίσατε;

Ο υποψήφιος Α είναι o Franklin D. Roosevelt.

Ο υποψήφιος Β είναι ο Winston Churchill.

Ο υποψήφιος Γ είναι ο Adolph Hitler.

Και τώρα η απάντηση στην 1η ερώτηση της άμβλωσης:

Εάν είπατε "ναι" στην άμβλωση, μόλις σκοτώσατε τον Beethoven!

ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ - ΤΡΕΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία κωμωδία του Ντίνου Δημόπουλου από το 1965.

Ένα νιόπαντρο ζευγάρι επιστρέφει από το εξωτερικό και επισκέπτονται τους γονείς της κοπέλας. Ο γαμπρός αποφασίζει να βοηθήσει την κατάσταση του σπιτιού και κυρίως τον πεθερό του αφού διαπιστώνει σύντομα ότι πρόκειται για μια πραγματικά τρελή οικογένεια...

Δείτε τη και σε πλήρη οθόνη:
http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=6158364667189553295&hl=el&fs=true

The movie is available with English subtitles...

ΑΛΛΙΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥΣ...

Οι αυτοπυρπολήσεις, οι αυτοπυροβολισμοί, οι απόπειρες αυτοκτονιών, οι αυτοκτονίες, με δυο λόγια η αύξηση ψυχικών νοσημάτων με συνακόλουθη τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους, είναι δυστυχώς τα δώρα που φέρνει κάθε οικονομική κρίση στις κοινωνίες των ανθρώπων.

Η φτώχεια, η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων ή ζευγαριών, η οικονομική δυσπραγία, η δυσκολία στην αποπληρωμή χρεών είναι μεν τα εμφανή σημάδια της, αλλά αυτά είναι αναστρέψιμα. Οι ψυχικές παθήσεις όχι.

Και η χώρα μας, δυστυχώς, βουτηγμένη σήμερα στα βαθιά ολοσκότεινα νερά της οικονομικής κρίσης και της ανασφάλειας, της ανεργίας των νέων ανθρώπων κλπ αρνητικά τινα δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τον κανόνα.Οι βίαιες προσαρμογές της ζωής μας σε νέα δεδομένα και μάλιστα αρνητικά σε ό,τι είχαμε προγραμματίσει ή σχεδιάσει, αναστατώνει πρωτόγνωρα τον ψυχισμό μας.

Και αλίμονο στους ευαίσθητους: αυτούς που φορτίζονται πολύ εύκολα συναισθηματικά από την καθημερινότητα, αλλά και αυτούς που βρίσκονται σε απόγνωση και απελπισία με τα νέα οικονομικά δεδομένα.

Λέμε αλίμονο διότι, αν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε στοιχειωδώς ορθολογικά μια κρίση (ατομική ή συλλογική), τότε βρισκόμαστε στον κύκλο των ευπαθών ομάδων, με όλες τις συνέπειες.

Και εδώ χρειάζεται η συμπαράσταση, η αλληλεγγύη όλων μας. Φυσικά και της πολιτείας.

ΥΠΟΥΛΗ ΑΛΛΑΓΗ...

Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας.

Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά για να το συνηθίζουμε.

Ένα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν 10 - 20 χρόνια θα μας έκαναν να ανησυχήσουμε και να βγούμε στους δρόμους, σιγά σιγά έγιναν κοινότυπες και σήμερα περνάνε απαρατήρητες ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου.

Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας του ατόμου, της αξιοπρέπειάς του, της ακεραιότητας της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ίδιας της ζωής...

Με αργό ρυθμό αλλά ασταμάτητα, με τη συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέλησή τους να αμυνθούν.

Το συνεχές σφυροκόπημα από τα μέσα ενημερώσεως με την χωρίς ουσία υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσσουν ακόμη και πιο τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σταδιακά σε παθητικό δέκτη που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του.

Αυτό αποδεικνύει ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμία αντίσταση, καμία επανάσταση.

Όσοι δε τα κάνουν ή πάνε να τα κάνουν, θεωρούνται γραφικοί και απομονώνονται από τα ίδια τα θύματα, που δεν τους θεωρούν πλέον "σαν κι εμάς"...

Ο ΝΤΑΝΑΣ...

Καλής καρδιάς άνθρωπος ήταν ο φουκαράς, μα η τύχη του η κακή τάφερε έτσι κι έμπλεξε σε γάμου κοινωνία με κακό νέπιασμα, γυναίκα πανάσχημη, γλωσσοκοπάνα, χοντρή και κακομούτσουνη, που στην περιοχή που ζούσανε της είχανε βγάλει οι περίοικοι το παρατσούκλι "ντανάς".

Παράξενο για θηλυκό τέτοιο παρατσούκλι, που υπονοεί το αρσενικό μοσχάρι, τον ερωτικό σύντροφο της αγελάδας, μα τέτοιο βόδι όρθιο που ήτονε κι ο άλλος που την ανεχότανε, ε, κάποιο μέλος του ζεύγους έπρεπε νάχει το πάνω χέρι, εδώ τόχε αποκλειστικά αυτή...

Χέρι στιβαρό, που ουκ ολίγες φορές είχε νιώσει τα παλαμίδια του, όπως κρυφολένε οι κακές γλώσσες. Χυμούσε καταπάνω του με φόρα και τον κατεχέριαζε και με τα δυο της χέρια εναλλάξ, το μόνο που του 'μενε να κάνει του φουκαρά ήταν να κουκουβίσει και να καλύψει τον καφά του με τα δικά του χέρια, μέχρι να σταματήσει το ξυλοκόπημα και τούτη τη φορά...

'Οπου τον έπιανε, μέσα στο σπίτι ή έξω, ακόμη και μπροστά στα παιδιά τους.
Και μετά το ίδιο τροπάρι:

- Πήγαινε τώρα να το πεις στον μπαμπάκα σου και τη μαμάκα σου, βόδι...Μ' έδειρε η Γιάννα η Καβρουλίνα γιατί δεν ήμουνα καλός σύζυγος....Αν θέλετε παραπάνω, κοπιάστε κι εσείς...τελείωνε κραδαίνοντας τη γροθιά της στον αέρα.

Για να είναι λέει καλός σύζυγος καθότανε και την υπόμενε ο φουκαράς, το ανθρωπάκι. Μια και τους κάνανε το προξενιό και σμίξανε, αφού ξέχωρα δεν θα βρίσκανε άλλο ταίρι παρόμοιο τους...

Καλός σύζυγος κατ' αυτήν σημαίνει να πηγαίνει στο super market να ψωνίζει μόνο ότι περιλαμβάνει η λίστα που του έχει ετοιμάσει και να επιστρέψει σπίτι αμέσως, ολιγόλεπτη καθυστέρηση σημαίνει πως στάθηκε για λίγα λεπτά στο παραδιπλανό Perl and Diamonts όπου υπάρχει περίπτωση να δεί πως υπάρχουνε και γυναίκες αλλιώτικες, ελκυστικές, με νινί φινιρισμένο κι όχι φαρδοσακκούλα, έτσι υποθέτει αυτή κι ας είναι κλειστό το στριπτιζάδικο τις ώρες που επιτρέπεται να κυκλοφορεί εκείνος...

Καλός και υπάκουος σύζυγος σημαίνει να έχει ανοιχτό το κινητό μόνο για δαύτην και νάναι έτοιμος να γυρίσει σπίτι μόλις πάρει τη σχετική εντολή μέσω αυτού, όπου και να βρίσκεται, ακόμη κι αφήνοντας τον καφέ μ' ένα φίλο του στη μέση.

Βολικός σύζυγος είναι να κάθεται σπίτι με τα παιδιά για να συνοδεύσει αυτή την μάνα της στη Θεσσαλονίκη να δούν συγγενείς τους, μα απαγορεύεται να λείψει αυτός μερικές μέρες στην Αθήνα, που δεν ξέρει να κυκλοφορήσει από όπου τον αφήσουν, μια ευκαιρία είχε να τον πάρω μαζί μου τον Απρίλη μερικές μέρες, μα ο φόβος του για την αντίδραση του ντανά μέσα του ήταν μεγαλύτερος από τη λαχτάρα που του δημιούργησα για όσα του υποσχέθηκα πως θα πηγαίναμε και θα κάναμε...

Καλός σύζυγος σημαίνει ακόμη να της ακουμπά ότι παρά καταφέρνει να πιάσει, να τον διαχειρίζεται αυτή και μόνο, μην αφήνοντας του ούτε ψιλά να πάει στο καφενείο, ν' αποκτήσει την ελάχιστη κοινωνική δικτύωση που θα του επιτρέψει να δει δυο πράματα παραπέρα από τη μύτη του και το νοικοκυριό τους.

Να μην πάει στο σχολείο ενηλίκων να πάρει απολυτήριο γυμνασίου όταν είχε την ευκαιρία, γιατί εκεί πάει φέτος και η συνομήλικη του η Βάσω η κοκκινομάλλα που έχει χωρίσει κι εκεί που καίγεται πολύ θέλει να νοιώσει μια ψ..... κι ας είναι και η δική του, μα μετά ο γάμος του δεν αντέχει την σύγκριση, αν ξυπνήσει το βόδι και καταλάβει τι χάνει, η άλλη ήταν πάντα κουκλάρα και διατηρείται πολύ καλά και τώρα. Έτσι ούτε επαγγελματικά τον αφήνει να εξελιχτεί ένα βήμα παραπάνω, αφήνοντας τον να αναζητά εποχικά μεροκάματα σε στενό κύκλο, ελλείψει τυπικών προσόντων.

Μεροκαματιάρη τον κατάντησε γιατί ενώ είχε ξεκινήσει ένα μαγαζί, τον έκανε σε μερικούς μήνες να το κλείσει ενώ είχε προοπτικές ανάπτυξης, κοπανώντας του ολημερίς πως λείπει από το σπίτι, πως οι πελάτες που κάθονταν να πιούν ένα κρασί ήταν αργόσχολοι που χασομερούν και οι πελάτισσες σουρλουλούδες που "τα θέλανε", τελικά πως το καλύτερο ήταν να κάνει babysitting στα παιδιά τον μισό χρόνο, να τον σιγουρέψει κοντά της. Και του 'μεινε και ένα δάνειο να ξεπληρώνει, αυτό που πήρε για ν' αγοράσει το μαγαζί σε τιμή ευκαιρίας...

Τώρα με τη νέα γρίπη ανησυχεί το μίζερο ανθρωπάκι και ψάχνει να της αγοράσει το εμβόλιο πρώτος απ΄ όλους τους αφελείς φοβισμένους αρρωστολάγνους, μην τύχει την πιάσει ο ιός και την πάρει ο διάολος, να ξεφορτωθεί τον ντανά εύκολα κι ανέξοδα, αφού και νάθελε το προβατάκι δεν θα τολμούσε να σκεφτεί μόνος του τέτοια οριστική λύση.

Τέτοιο υποταγμένο ανθρωπάκι είναι κι ότι τραβά του αξίζει κατά βάθος. Τέτοια εξάρτηση από το ταίρι του έχει, που του έχει αφήσει όλες τις πρωτοβουλίες αποτραβηγμένος στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας μιας τέτοιας οικογενειακής εστίας.

Για να έχω να γράφω ιστορίες σαν αυτή, κωμωδία για εσάς μα ισόβια τραγωδία για αυτόν...

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ...

Η καλή τύχη είναι θέμα σωστής στάσης απέναντι στη ζωή...

Αυτό που αποκαλούμε τύχη δεν υπάρχει καν. Αυτό που κοινά θεωρούμε "τύχη" είναι κάτι που ελέγχουμε οι ίδιοι...

Κατά πρώτο λόγο, οι τυχεροί άνθρωποι είχαν την ευθύνη των πράξεων τους και της ζωής τους και δεν κατηγορούσαν ποτέ τους άλλους γι αυτή. Ένας από τους βασικούς παράγοντες της τύχης είναι το αναλογιστεί κανείς το μέρος της ευθύνης που έχει ο ίδιος όταν κάτι πάει στραβά, αν πήρε τις σωστές αποφάσεις κι αν έκανε κάτι για να αποτρέψει την ατυχή έκβαση μιας κατάστασης.

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η καρτερικότητα, η εμμονή. Τα τυχερά άτομα συνέχιζαν ενώ οι άλλοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την προσπάθεια. Επίσης, όσοι ήταν παραπάνω επιφυλακτικοί συχνά άφηναν ευκαιρίες να πάνε χαμένες σε αντίθεση με τους "τυχερούς" που πήραν ρίσκα για την καριέρα τους και την κοινωνική τους ζωή...

Οι τυχεροί άνθρωποι έχουν μια αισιόδοξη στάση απέναντι στα πράγματα. Κάποιοι έχουν την ικανότητα, όταν μια κατάσταση δεν εξελίσσεται όπως θα ήθελαν, να γυρνάνε τα πράγματα τούμπα και να βρίσκουν τη θετική τους πλευρά...

Για να συνεχίσει κανείς να είναι άτυχος, θα πρέπει να διατηρήσει την ίδια στάση ζωής, να μην διευρύνει τον κοινωνικό του κύκλο και να ρίχνει πάντα τις ευθύνες σε κάποιον άλλον. Ο καθένας/μια μας μπορεί να είναι τυχερός/ή.

Σύμφωνα με τον Wiseman (καθηγητής ψυχολογίας), υπάρχουν τέσσερις τεχνικές συμπεριφοράς που είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι μπορούν να προσελκύσουν την καλή τύχη.

Η πρώτη είναι να φροντίσει κανείς να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες του για ευκαιρίες. τα τυχερά άτομα είχαν μια περισσότερη χαλαρή στάση απέναντι στη ζωή και είχαν μια σφαιρική άποψη των πραγμάτων. Πολλά από τα άτυχα άτομα ήταν πολύ ανήσυχα και αγχωμένα με περιορισμένη αντίληψη των καταστάσεων. Και καθώς οι τυχεροί ήταν ήρεμοι, ήταν σε θέση να βλέπουν τις ευκαιρίες που οι άλλοι έχαναν...

Η δεύτερη είναι ν' ακούμε το ένστικτό μας. Πολλοί άτυχοι άνθρωποι λένε ότι ποτέ δεν έχουν κάποιο προαίσθημα για μια σχέση τους ή μια επιχειρηματική συμφωνία, το ένστικτό τους δεν τους λέει αν είναι σωστή ή λάθος. Αντίθετα οι τυχεροί άνθρωποι εμπιστεύονται τα ένστικτά τους. Συχνά, αυτό που αποκαλούμε προαίσθημα ή ένστικτο είναι το αποτέλεσμα της εμπειρίας που έχουμε κερδίσει και επιλέγουμε να το αγνοήσουμε με δική μας ευθύνη...

Μια τρίτη συμπεριφορά που προσελκύει την καλή τύχη είναι το να περιμένει κανείς αυτό ακριβώς, την καλή του τύχη. Οι προσδοκίες έχουν ζωτική σημασία στην εξήγηση του γιατί τα όνειρα των τυχερών ανθρώπων συχνά πραγματοποιούνται ενώ των άτυχων σπάνια, καθώς έχουν τη δύναμη να είναι αυτό-εκπληρούμενες προφητείες. Αυτοί που περιμένουν να τα πάνε καλά σε κάτι προσπαθούν ακόμα περισσότερο στο ενδεχόμενο κάποια αποτυχίας.

Η τέταρτη αρχή είναι το να μετατρέπει κανείς την κακή του μοίρα σε καλή τύχη. Οι τυχεροί άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ευπροσάρμοστοι, κι έτσι όταν συμβαίνει κάτι κακό βλέπουν ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα την επόμενη μέρα, και αφήνουν το κακό πίσω τους. Οι άτυχοι άνθρωποι, αντίθετα, παγιδεύονται στο παρελθόν και σκέφτονται διαρκώς αυτά που πήγαν στραβά.

Επειδή είμαστε τόσοι πολλοί στον κόσμο, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φυσιολογικά θα περάσουν μέσα από τυχερά και άτυχα περιστατικά στη ζωή τους. Όταν κάποιος όμως είναι πάντα άτυχος ή πάντα τυχερός σε καθημερινή βάση, τότε αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την ψυχολογία του ατόμου παρά καθαρά με την τύχη του.

Οι άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς, ζουν πιο ευτυχισμένα και έχουν πιο πετυχημένες ζωές από αυτούς που θεωρούν ότι είναι άτυχοι, επομένως κατά μία έννοια υπάρχει τύχη!