ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ...

Όλη η αλήθεια για το βαθύ κράτος της μεταπολίτευσης σε μια χούφτα λέξεις του Άρη Τερζόπουλου, από την σελίδα του στο Facebook.

Ιδού ποιους πληρώνεις...

Από το 1974 και ιδίως από το 1981 και μετά η Ελλάδα διοικείται από 6-7 αυθεντικές γκανγκστερικές φαμίλιες, που μοιράστηκαν μεταξύ τους όλες τις μεγάλες δραστηριότητες του Δημοσίου - εκεί δηλαδή που υπάρχουν τα πολλά λεφτά - και που ελέγχουν τα πάντα.

Από τα Μέσα Ενημέρωσης, μέχρι τις διάφορες "τρομοκρατικές" ομάδες, τα μέλη των οποίων αποτελούνται από πράκτορες και κάποιους αφελείς που νομίζουν ότι είναι τρομοκράτες.

Το κακό με τους λεγόμενους "διαπλεκόμενους", δεν ήταν το ότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν πράκτορες, αλλά κυρίως το ήταν άξεστοι, χωρίς κοινωνική συνείδηση και, μέχρι εμμονής, άπληστοι.

Γύρω τους λειτούργησαν καμιά εκατοστή ακόμη μικρότερες γκανγκστερικές οικογένειες για τα μικρότερα "πακέτα".

Τα πολιτικά κόμματα, δεν έχουν καμιά ιδεολογία, πέρα από τη διαχείριση της εξουσίας κι αυτό φαίνεται και από τις τεράστιες επιδοτήσεις τους, που κατασπαταλήθηκαν.

Το πολιτικό προσωπικό, αποτελείται κυρίως από άσχετους και ηθικά "ευέλικτους" και αυτό φαίνεται και από τα προνόμια που έχουν δώσεις στους εαυτούς τους.

Οι ελάχιστοι που ξεχωρίζουν συνήθως αποβάλλονται από το "σύστημα".

Το Δημόσιο χρησιμοποιήθηκε σαν ένας τεράστιος στρατός-ασπίδα για το σύνολο της εξουσίας και για να εκβιάζει την υπόλοιπη κοινωνία, κατεβάζοντας κάθε τόσο τους διακόπτες.

Η υπόλοιπη κοινωνία, ο "λαός", χωρίς Παδεία και Κρίση, οπαδοποιήθηκε πολύ εύκολα, κάτι που είχε σαν συνέπεια να χάσει και την μπάλα και τ' αυγά και τα πασχάλια.

Επίσης τώρα καλείται να πληρώσει και το μάρμαρο, όπως συμβαίνει, ιστορικά, πάντοτε...


Πηγή: kourdistoportokali.com

ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΑΛΙ...

Όπως κάθε χρόνο γύρω στις 17 Νοέμβρη ξαναζούμε "μέρες του Πολυτεχνείου" και τη γενιά του '73 που σημαδεύτηκε τότε από αυτές. Οι συμμετέχοντες στα γεγονότα πλησιάζουν πια στην ηλικία συνταξιοδότησης. Έχουν παιδιά κι εγγόνια. Τα χρόνια που ακολούθησαν κάποιοι ήρθαν στο προσκήνιο κι άλλοι, οι περισσότεροι, έμειναν στο παρασκήνιο. Κάποιοι επένδυσαν σε αυτό, κάποιοι όχι. Κοιτώντας όμως πίσω, όλοι σίγουρα θα θεωρούν τις ημέρες αυτές ορόσημο στη ζωή τους. Είχαν θάρρος, είχαν και κόστος.

Σαράντα χρόνια κιόλας από τότε. Ελάχιστα για την Ιστορία, πάρα πολλά για τη χώρα:

Κατάρρευση της επανάστασης των λίγων συνταγματαρχών, έλευση Καραμανλή, αποκατάσταση και στερέωση της δημοκρατίας, ριζικές αλλαγές στην Παιδεία, το Σύνταγμα, την κοινωνία. Ακολουθούν Μεταπολίτευση, Ανδρέας, "Ευημερία" και ασυδοσία, Οικονομική κρίση του σήμερα ...

Με την δημόσια Παιδεία σήμερα διαλυμένη, με την ανεργία των νέων στο 59% με την δημόσια Υγεία κατεστραμμένη, με τη φτωχοποίηση του 1/3 του πληθυσμού και με τον λαό να μην ελπίζει πια τίποτε, μάλλον χρειαζόμαστε νέα "Πολυτεχνεία" ...

Είναι στη μοίρα των λαών και των αγώνων τους τόσο η απόδοση τιμής στους ήρωές τους, όσο κι η φθορά, η διαστρέβλωση και παραφθορά τους από τους μετέπειτα.

Σκεφτείτε μόνο πόσο τα μηνύματα εκείνου του αγώνα της νεολαίας του 1973 ("Ψωμί -Παιδεία - Ελευθερία") παραμένουν και σήμερα (ίσως σε εντονότερο βαθμό) επίκαιρα...

Αλλά και πόσοι επικίνδυνοι τυχοδιώκτες πολιτικοί - επιβήτορες της εξουσίας, προερχόμενοι από όλα σχεδόν τα κόμματα της μεταπολίτευσης, εκμεταλλευόμενοι ασύστολα εκείνον τον αγώνα λίγων ημερών, τον εξαργύρωσαν αχρείως αναρριχόμενοι σε θέσεις από τις οποίες διέφθειραν θεσμούς, κοινωνικές τάξεις και ανθρώπους ...

Η διαβρωτική τροπή των πραγμάτων στη χώρα μας, συνεπικουρούμενη από έναν άκρατο λαϊκισμό στα χρόνια της μεταπολίτευσης, προκάλεσε αργά και σταθερά την κατάρρευση των οραμάτων των παιδιών του Νοέμβρη του 1973.

Και δυστυχώς για άλλη μια φορά, το κυρίαρχο τότε σύνθημα "Ψωμί" (πόσοι άραγε το εξασφαλίζουν σήμερα;), "Παιδεία" (έγινε και πάλι για πολύ λίγους), "Ελευθερία" (περιορίστηκε επικίνδυνα αφού καταστρατηγείται κάθε μέρα το Σύνταγμα), επικαιροποιείται...

Ποιο θα ήταν σήμερα ένα ανάλογο, νέο σύνθημα που θα εξέφραζε με τρεις λέξεις τις αγωνίες ενός νέου φοιτητή, ενός νέου ανθρώπου; Στο μυαλό κάθε σκεπτόμενου έρχεται το «Δουλειά, ουσία, προοπτική».

Υπάρχουν στ' αλήθεια περιθώρια ηρωισμού στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης; Ρητορικό το ερώτημα. Ιδιαίτερα σήμερα, είναι καιρός για ήρωες...

Μπορεί να είμαστε πάντα άοπλοι μπροστά στην βία...

...όμως τα συναισθήματα και οι λέξεις που βγαίνουν από μέσα μας είναι οι πιο αποτελεσματικές σφαίρες για τα κάθε είδους αυταρχικά καθεστώτα.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ...

Το Πολυτεχνείο γιορταζόταν πάντα κάθε χρόνο μετά το 1974, με πορείες και διαδηλώσεις.

Υπερτονισμένη ήταν πάντα η επέτειος του πολυτεχνείου ακόμη και από την πολιτική εξουσία που το αντιλαμβανόταν ως προοίμιο για την απαρχή της λεγόμενης "μεταπολίτευσης".

Υπήρχαν δύο "ράτσες" αγωνιστών στην εξέγερση του πολυτεχνείου:

Οι ιδεολόγοι, οι αγνοί αγωνιστές, οι ενθουσιώδεις φοιτητές, που φλέγονταν από τα ιδανικά της ελευθερίας και που η ιστορία θα τους καταγράψει ως αφελείς ενδεχομένως, από τη μια...

Και από την άλλη οι υποκριτές, οι ξενοκίνητοι, οι πονηροί, οι ιδιοτελείς, οι δόλιοι, που ίσως έτριβαν τα χέρια τους από ικανοποίηση βλέποντας ότι η πρώτη ομάδα δούλευε άοκνα για αυτούς, παίρνοντας λίγες δάφνες ηθικής ικανοποίησης, για να χτίσουν αυτοί πολιτικές καριέρες περνώντας τα επόμενα χρόνια από το πολιτικό ταμείο της μεταπολίτευσης...

Άγνωστος ο αριθμός και των δυό, μα αν ήταν τόσοι όσοι δήλωναν κατόπιν οι "αντιστασιακοί" δεν θα υπήρχε καν δικτατορία, αλλά ποιος να κάτσει να ασχοληθεί τότε που μια αδιάφορη Ελλάδα ήταν στις ταβέρνες και τα μπουζούκια παντού όπως πάντα, εκτός από κάποια άτομα κάπου στο κέντρο της Αθήνας

Ήταν μία φοιτητική εξέγερση απέναντι σε ένα αυταρχικό καθεστώς που ήταν ήδη ξεπερασμένο από πολλές πλευρές και είχε ήδη κουράσει όχι μόνο τους αριστερούς. Επιπλέον το 1973 είχε εμφανιστεί η πετρελαϊκή κρίση και οι "καλές ημέρες" της ανάπτυξης της οικονομίας και του χαρίσματος των χρεών στους αγρότες είχαν περάσει.

Το Νοέμβρη του 73 είχαμε τη λεγόμενη φιλελευθεροποίηση του Μαρκεζίνη. Ο γνωστός αστός παλαιός πολιτικός, ο μόνος που δέχθηκε να γίνει συνομιλητής του Παπαδόπουλου, ηγείτο μιας μεταβατικής κυβέρηνησης από προσωπικότητες των γραμμάτων και της οικονομικής ζωής τότε του τόπου, με σκοπό την ομαλή διεξαγωγή εκλογών τον Φλεβάρη του 74.Στρατιωτικοί δεν υπήρχαν στην κυβέρνηση, αφού είχαν παραιτηθεί στις αρχές Οκτώβρη 73.

Δεν είχε ούτε 45 μέρες στην εξουσία όταν ξέσπασαν τα γεγονότα του πολυτεχνείου τα οποία σύμφωνα με κάποιες απόψεις αφέθηκαν να εξελιχθούν με σκοπό να δείξει το καθεστώς ότι ήταν ανεκτικό και φιλελελεύθερο. Απορίας άξιο γιατί η εξέγερση επιλέχθηκε να γίνει τότε, με τελικό αποτέλασμα ν' ανατραπεί ο Παπαδόπουλος από τον Ιωανννίδη με το πραξικοπημα της 25 Νοεμβρη 1973, για άλλους μερικούς μήνες σκληρότερης διακυβέρνησης από στρατιωτικούς μέχρι να καταρεύσουν απροετοίμαστοι τον Ιούλη του 74 και να γίνει η επαναφορά των ίδιων εκείνων παλαιών πολιτικών που υπήρχαν ως το 67, υπο το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, γιαυτό και η γιορτή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας γιορτάζεται 24 Ιουλίου 1974 και όχι βέβαια 17 Νοέμβρη 1973...

H περίοδος της μεταπολίτευσης δεν ήταν μόνον η περίοδος της διαφθοράς, της διαπλοκής, του λαϊκισμού, της καταλήστευσης του κράτους των τελευταίων χρόνων. Η μεταπολίτευση ήταν επίσης η εποχή των κοινοβουλευτικών θεσμών, του ευρωπαϊσμού, της ελευθεροτυπίας, της ισότητας των φύλων, του κοινωνικού κράτους, της ιδεολογικής αναζήτησης και λοιπά.

Λαμόγια έγιναν αυτοί που επι χούντας ήταν κρυμένοι κάτω απο τα κρεβάτια τους, ή έκαναν αντίσταση απο τα μπαράκια του Παρισιού, του Μονάχου και του Μπρόντγουεϊ και μετά την πτώση της χούντας
(αφού για καλό και για κακό περίμεναν και λίγο ακόμα μέχρι ο Καραμανλής να βγάλει το φίδι από την τρύπα), μας την έπεσαν ιδεολογικά με τα στρατιωτικά αμπέχωνα, τα ζιβάγκο και τις πρασινοκόκκινες σημαιες να ανεμίζουν ηρωικά στον αγέρα και εντέλει κατέλαβαν την εξουσία ως σήμερα...

Η επέτειος του Πολυτεχνείου εκφυλίστηκε και μετατράπηκε σε ετήσιο φολκλόρ με τα καθιερωμένα σπασίματα και καψίματα.. Ειδικά από όταν οι πρωτεργάτες της (κατά τα λεγόμενα τους) ανέλαβαν πολιτικές καρέκλες και δίδαξαν τον δρόμο της αρπαχτής και της επανάστασης του συμφέροντος.
Η γενιά του πολυτεχνείου ρήμαξε σαν σμήνος ακρίδες τη χώρα και άφησε στους απογόνους της ρημαδιό κυριολεκτικά. Το πολιτικό σύστημα που τώρα καλείται να επιβάλει σκληρά μέτρα είναι αυτό που δημιούργησε την Ελλάδα της φούσκας.

Το Πολυτεχνείο δεν ζεί πιά εδώ. Ζεί μόνο μέσα στις ιδεοληψίες του καθενός από εμάς.

Τώρα που ακόμα εκείνη η παρέα της «γενιάς του πολυτεχνείου» προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συνεχίσει να κρατά τα ηνία, αυτεξευτελιζόμενη σε όλο και μεγαλύτερη καταβαράθρωση της αξιοπρέπειας της. Ίσως μόνο η φυσική, βιολογική φθορά είναι ικανή να την πείσει ότι δεν της ανήκουν τα σκήπτρα της αιώνιας εξουσίας...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Όποια πέτρα και να σηκώσεις θα βρεις λαμογιές, διαφθορά, συμφέροντα, κλέψιμο κτλ, έχει καταντήσει αηδία πια. Είμαστε στην πλειοψηφία μας οι Έλληνες ελεϊνοί, κουτοπόνηροι, βολεψάκηδες και κοιτάμε το προσωπικό μας συμφέρον μας πάνω απ' όλα.

Οι φωτογραφικοί διαγωνισμοί, τα φιλέτα του Δημοσίου, η επιστήμη των μεσαζόντων γαλούχησαν γενιές επί γενεών "αστών" κρατικοδίαιτους, εξαρτώμενους, αντιπαραγωγικούς.

Όπου πίσω από τις μεταξωτές γραβάτες και τα χρυσά μανικετόκουμπα, τους καλούς τρόπους και τις βίλες, τα εκκλησιάσματα και τις αγαθοεργίες, τα πούρα και τη προβολή στα ΜΜΕ με κάθε ευκαιρία, τις θέσεις και τις καρέκλες, κρύβεται ότι χειρότερο και απεχθέστερο υπάρχει σήμερα στην Ελληνική κοινωνία.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που για να πετύχουν τους στόχους τους, τάιζαν ολόκληρα παρασιτικά συστήματα. Στην πραγματικότητα υπερτιμολογούσαν έργα και υπηρεσίες προκειμένου να πάρουν όλοι το «μερτικό» τους, να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι και να μην μιλήσει κανείς στα ΜΜΕ. Στην πράξη επιβάρυναν τον φορολογούμενο και το χρέος με δυσθεώρητα και αναίτια ποσά. Η δομή των κρατικών προμηθειών κάθε είδους, έκρυβε από πίσω της μια θλιβερή παθογένεια. Οι αρχές της ελεύθερης οικονομίας αλλά και της λογικής αντικαταστάθηκαν από τις απαιτήσεις των συμμετεχόντων στη μοιρασιά...

Επί της ουσίας η αστική τάξη αντικαταστάθηκε από μια μεσαία τάξη με μικρο-αστικά χαρακτηριστικά, ενώ η μεγαλο-αστική τάξη από τα "νέα τζάκια" των απολύτως κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών που ξέρουμε τα τελευταία 30 χρόνια...

Έτσι στο "DNA" του μέσου Ελληνα εισήχθη με τον τρόπο αυτόν η πεποίθηση ότι η "αρπαχτή" είναι λαϊκή κατάκτηση, η ήσσων προσπάθεια προτέρημα και φυσικά το "μέσον" εφόδιο κοινωνικής καταξίωσης.Φοβούμαι ότι η αρρωστημένη αυτή νοοτροπία δύσκολα εκριζώνεται.

Μα το μέλλον έρχεται κάλπάζοντας. Μπροστά σ αυτόν τον κοινωνικό εκφυλλισμό και την νεοταξική επέλαση κανείς δεν έλεγε τίποτα από την υποτίθεται διανόηση των σοφών και την ξεφτυλισμένη και πουλημένη πολιτική τάξη.

Οι κοινωνικές ανακατατάξεις θα είναι πλέον τσουναμικικής έντασης.

Οι συνθήκες είναι γρήγορα μεταβαλλόμενες και τα πάντα αλλάζουν με απρόβλεπτη ταχύτητα.Τα εγχώρια και ξένα συμφέροντα επιδιώκουν να δημιουργηθεί ένα καινούριο status quo το οποίο θα εξυπηρετεί τέλεια τα σχέδιά τους, να επιβάλλει τη δικής του πολιτική ατζέντα,παρουσιάζοντας ίσως και μια ολοκληρωμένη πολιτική διακήρυξη που να δίνει στη χώρα όραμα, ελπίδα και προοπτική.

Η Νέα Μεταπολίτευση δεν πρέπει να επιβληθεί από πρόσωπα που συντονισμένα, αφανίζουν τη χώρα, απέτυχαν οικτρά σε βάθος χρόνου και δεν μπορούν να εμπνεύσουν τους πολίτες, αλλά από πρόσωπα που έχουν γνήσιο, δημοκρατικό, πατριωτικό λόγο και να βαδίζουν τολμηρά με βασικούς πυλώνες την απονομή δικαιοσύνης, την αγάπη προς τη πατρίδα και τη στήριξη της κοινωνίας, που κακοποιείται βάναυσα σε κάθε επίπεδο.

Άμα υπήρχε μια πραγματική μεσαία τάξη στην Ελλάδα, που να έχει πραγματική ιδιωτική πρωτοβουλία και να κινεί τα νήματα της οικονομίας δεν θα φτάναμε ως εδώ.
Μόνο με άφθαρτα, νέα πρόσωπα, κοινωνικά και επαγγελματικά καταξιωμένα, αλλά κυρίως χωρίς την ρετσινιά του λαμόγιου και του λιγούρη, μπορεί να ατενήσει με αισιοδοξία το μέλλον της η λεηλατημένη χώρα.

ΚΟΜΜΑ ΝΤΟΡΑΣ...

Η απαλλαγή από το σάπιο μεταπολιτευτικό πολιτικό καθεστώς, η έξοδος απο την γενικευμένη οικονομική και κοινωνική κρίση θα είναι μια μακρά και επίπονη διαδικασία με πολλά σκαμπανεβάσματα.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει έξοδος από την κρίση είναι να συγκροτηθεί πρώτα ιδεολογικά και πολιτικά το υποκείμενο της ανατροπής, οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις δηλαδή που θα καταστρέψουν το παλιό και θα φέρουν το νέο. Για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρξει ένα "όραμα" που θα φωτίσει τον απογοητευμένο απο την πολιτική κόσμο και θα ξαναφέρει τους πολίτες στις κάλπες...

Όταν ο κόσμος βλέπει να καταρρέουν τα πάντα τριγύρω του, δεν δικαιούται να αξιώνει πιο αποτελεσματική πολιτική παρουσία από αυτό που συμβαίνει σήμερα;

Από τους πολιτικούς ο κόσμος θέλει απλά πράγματα. Κοινή λογική, μελέτη και δράση.
Μερικές από τις μεγαλύτερες ανατροπές που έχουν σημειωθεί στην ελληνική πολιτική ζωή προήλθαν από ανθρώπους που αμφισβήτησαν το παρελθόν τους, που αναίρεσαν την προηγούμενη διαδρομή τους στην πολιτική κι επανήλθαν με κάτι νέο.

Τώρα αν όντως η Ντόρα που προχθές ανάγγειλε ένα ακόμη κόμμα μπορεί να συγκριθεί μαζί τους. Ε, γι΄αυτό το εγχείρημα της καθίσταται εφιαλτικά δύσκολο...

Θεωρητικά τίποτα περισσότερο από μία ευκαιρία ανασύνθεσης σε κομμάτι της κεντροδεξιάς και κάποιες εντυπώσεις συναινετικής διεύρυνσης προς όφελος της κυβέρνησης. Κοινώς η Ντόρα ρίχνει το ζάρι από το πολιτικό περιθώριο που ήταν και έχει μόνο να κερδίσει ψήφους, επιρροή και μερίδιο εξουσίας. Αυτά στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη εκδοχή των πραγμάτων θα αποσυρθεί ηττημένη στο σπίτι της, δηλαδή δεν πρόκειται να αλλάξει και κάτι θεαματικα στο πολιτικό της status των τελευταίων μηνών.

Αυτό δίνει στον πολίτη το δικαίωμα να αναρωτηθεί τι καινούργιο κομίζει και γιατί δεν έκανε κάτι σχετικό τα τελευταία τριάντα χρόνια, όταν οι συνθήκες και η προσωπική της ιστορία θα ήταν βολικότερες προς αυτήν. Είναι ένα λογικό ερώτημα, αλλά οι πολιτικοί αρνούνται την ύπαρξη του. Τους συμφέρει να αξιολογούν την πολιτική ως αποτέλεσμα σχημάτων, ενώ στην πραγματικότητα είναι άθροισμα ατομικών πράξεων.

Η Ντόρα ανεβαίνει στο βήμα και θέλει να πει τη δική της άποψη για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Ομως το ακροατήριο την έχει κατατάξει στην πλευρά αυτών που έριξαν τη χώρα στην περιπέτεια. Εξέχον στέλεχος ενός απαξιωμένου πολιτικού προσωπικού.

Πολλοί αναρωτιόμαστε τι έχει να προσφέρει σ' αυτή τη χώρα ένα καινούριο κόμμα. Η απάντηση είναι ακόμα ευκολότερη αν δεν ανήκετε σ' αυτό το ακροατήριο που βρέθηκε προχθές στο γήπεδο: ένα παραπάνω ψηφοδέλτιο πίσω από το παραβάν και μερικές αφίσες με τη ελιά σε προεκλογική περίοδο, διαλαλώντας την βουλιμία και την αδυναμία της Ντόρας να αποδεχθεί το γεγονός πως βρίσκεται μακριά από την εξουσία...

Ελπίζω να μην έκανε όλο τον κόπο για αυτό και μόνο!

Δεν ξέρει κανείς όμως τι μπορεί να προκύψει και από που θα ξεκινήσει το καινούριο, απαλλαγή από το τέλμα της μεταπολίτευσης, έτσι θα έχει και η Ντόρα την ευκαιρία της, ισότιμα με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς.

Ας ξεκινήσει από εκεί, από το έλασσον, δημιουργώντας πρώτα έναν πολιτικό οργανισμό που να παράγει πολιτική σκέψη και τα υπόλοιπα, τα μεγάλα και σημαντικά, θα έρθουν στην πορεία.

Το παν είναι να ληφθεί επιτέλους η απόφαση για συνολική ρήξη με το μίζερο Ελλαδικό παρελθόν μας...

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΙ ΥΠΑΙΤΙΟΙ...

Ακούγοντας τον πρωθυπουργό ότι για την προσφυγή στο ΔΝΤ, φταίει η κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος, οι ρουσφετολογικοί διορισμοί, τα χατίρια και οι προμήθειες σε επιχειρηματίες, η αναξιοκρατία, το κομματικό κράτος κ.τ.λ.

Αλήθεια ποιοι είναι αυτοί που κυβέρνησαν από τη μεταπολίτευση και μετά αυτή τη χώρα;

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν είχε πάρει είδηση για αυτά που κατήγγειλε από το βήμα της Βουλής έχοντας υπηρετήσει ως Υπουργός για τόσα χρονιά;

Δεν έχει αναρωτηθεί πώς άραγε δημιουργήθηκαν οι "κομματικοί στρατοί" που θα ψηφίζουν πάντα τους ίδιους και τους ίδιους, ό,τι μέτρα και να πάρουν;

Δεν χρειάζεται αναλυτική σκέψη και ειδικότερες γνώσεις για να καταλάβει κανείς ότι τα «δανεικά» πάνε απλώς για να πληρωθούν τα προηγούμενα "δανεικά". Για να συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος της υπερχρέωσης. Ότι για να μη δανείζεσαι, πρέπει όχι μόνο να καταναλώνεις λιγότερα, αλλά -κυρίως- να παράγεις περισσότερα.

Όταν απολύεσαι ή πληρώνεσαι λιγότερο, τότε η οικονομία οδηγείται σε ύφεση. Η χώρα δεν παράγει, άρα δεν έχει για να πληρώσει τα χρέη της.

Επίσης θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ο κόσμος ότι όσα "ρουσφέτια" και αν κάνουν οι πολιτικοί, στην ουσία είναι αδύναμοι και ότι προσφέρουν με το ένα χέρι, το αφαιρούν με το άλλο εις διπλούν. Συνεπώς θα πρέπει ο κόσμος να κατανοήσει ότι τα πολιτικά δικαιώματα του τα ασκεί με γνώμονα το γενικό συμφέρον και όχι το στενό ατομικό, ελπίζω το τελευταίο πάθημα να έγινε μάθημα.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι σαφές ότι η γενιά του Πολυτεχνείου απέτυχε να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας και ήρθε η ώρα να αποσυρθεί άμεσα τόσο σε επίπεδο πολιτικής όσο και επίπεδο δημόσιας διοίκησης. Ας γίνει λοιπόν η ρήξη με το παρελθόν τώρα, προκειμένου να προχωρήσουμε όλοι μαζί.

Ας προχωρήσει η κυβέρνηση στην άμεση αντικατάσταση των διευθυντικής ιεραρχίας του δημοσίου τομέα με νέους ανθρώπους. Η μηχανογράφηση του Δημοσίου και η ανάδειξη νέων ανθρώπων ηλικίας 40 - 45 ετών με φρέσκες διαφορετικές ιδέες και χωρίς παλαιοκομματικές ιδεολογικές αγκυλώσεις, ούτε διεφθαρμένους από κεκτημένη συνήθεια, μπορεί ν' αποτελεί μια καλή λύση για το πρόβλημα της Ελλάδος.

Η ανωτέρω ανάγκη είναι περισσότερη επιτακτική στον δημόσιο τομέα λόγω των ιδεολογικών αγκυλώσεων και της διαφθοράς που έχει επικρατήσει λόγω των καιρών τότε στην ανώτερη ιεραρχικά διοικητική βαθμίδα.

Στόχος η άμεση υλοποίηση των λύσεων που προτείνετε μέσα σε ορίζοντα διετίας, προκειμένου να ξεμπερδέψουμε άμεσα με το ΔΝΤ.

Θάρρος χρειάζεται προκειμένου η αδυσώπητη πραγματικότητα να μετατραπεί σε ελπίδα. Χρόνο πλέον δεν έχουμε, αφού είναι ήδη εδώ...

ΜΕΤΑ 35 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ...

Με τραγούδια σαν το παρακάτω και πολύ - πολύ πάθος, η Ελλάδα πανηγύριζε πριν 35 χρόνια το τέλος της "Στρατιωτικής Επανάστασης" και την "Αποκατάσταση της Δημοκρατίας", με δοκιμασμένες από το παρελθόν λύσεις και πρόσωπα.

http://www.youtube.com/watch?v=39ZxflllCao&feature=player_embedded

Ακούμε τα τελευταία τόσα χρόνια ότι η Μεταπολίτευση που ξεκίνησε τότε, έχει φτάσει στο τέλος της...

Είναι γεγονός αφού η δημοκρατικότητα της χώρας αλλά και το πολίτευμα της είναι σταθερά και μη αμφισβητήσιμα.

Είναι άλλωστε ιδιαίτερα δύσκολο στις μέρες μας να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα φέρουν τόση αποσταθεροποίηση ώστε να αλλάξει κάτι...

Όμως αφού έκλεισε η εποχή της Μεταπολίτευσης, τότε σε ποια εποχή βρισκόμαστε; Ποιος είναι αυτός που μπορεί να το ορίσει, αλλά ακόμα δυσκολότερα, ποιος είναι αυτός που έχει την δύναμη, την θέληση και τα προσόντα να ορίσει μία νέα εποχή;

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία, δεν λύνονται με τα ημίμετρα της κυβέρνησης, απλά τα μεταθέτουν στο απώτερο μέλλον.

Αυτό που χρειάζεται η πολιτική, είναι να εμπνεύσει στους πολίτες, τη θέλησή της για μία επαναδιάταξη αρχών, αξιών και κανόνων, είτε αυτό επιτευχθεί με μεταρρύθμιση είτε με αναρρύθμιση είτε με διαρρύθμιση.

Εάν αποκτηθεί εκ νέου η εμπιστοσύνη στην πολιτική, τα καθημερινά προβλήματα θα πάρουν άλλη διάσταση σαφώς μικρότερη από την ισχύουσα. Δεν μιλάμε πλέον για Αριστερά και Δεξιά αλλά για βολεμένους και μη.

Οι ευθύνες λοιπόν του θεσμού του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Αντιπολίτευσης είναι τεράστιες. Μένει να δούμε εάν έχουν το ανθρώπινο και πολιτικό ανάστημα που χρειάζεται, για να επαναφέρουν το εκτροχιασμένο τραίνο στις ράγες του.

Εάν η κοινωνία αντιληφθεί μία τέτοια προσπάθεια, θα παραμερίσει την καθημερινή της μιζέρια και αυτοτύφλωση, και θα στηρίξει την όποια προσπάθεια για ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον. Μια "νέα Μεταπολίτευση", με αλλαγή των συσχετισμών και των θεσμών και των ιδεολογικών προταγμάτων και των πολιτικών προτεραιοτήτων.

Αυτή η αλλαγή φαίνεται ήδη να ωριμάζει μέσα στην κοινωνία....