Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΝΑΥΤΗΣ (ΤΑΙΝΙΑ)...

Αλαζονική αριστοκράτισσα βρίσκεται απομονωμένη σε νησίδα με ναύτη προλετάριο του γιωτ της κρουαζιέρας.Η ανάγκη, μέσα από την οπτική εξωφρενικά αστείων σκηνών θα αποκαλύψει και επαναπροσδιορίσει πολλά στη ζωή τους...

H Λίνα Βερτμίλερ μετά το "Ιστορία έρωτα και Αναρχίας" με τους ίδιους πρωταγωνιστές,δίνει αυτή τη συμβολική μεταφορά της ασύμμετρης πάλης των τάξεων,της εξουσίας και του έρωτα με απρόσμενες ανατροπές και επαναφορές...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Όποια πέτρα και να σηκώσεις θα βρεις λαμογιές, διαφθορά, συμφέροντα, κλέψιμο κτλ, έχει καταντήσει αηδία πια. Είμαστε στην πλειοψηφία μας οι Έλληνες ελεϊνοί, κουτοπόνηροι, βολεψάκηδες και κοιτάμε το προσωπικό μας συμφέρον μας πάνω απ' όλα.

Οι φωτογραφικοί διαγωνισμοί, τα φιλέτα του Δημοσίου, η επιστήμη των μεσαζόντων γαλούχησαν γενιές επί γενεών "αστών" κρατικοδίαιτους, εξαρτώμενους, αντιπαραγωγικούς.

Όπου πίσω από τις μεταξωτές γραβάτες και τα χρυσά μανικετόκουμπα, τους καλούς τρόπους και τις βίλες, τα εκκλησιάσματα και τις αγαθοεργίες, τα πούρα και τη προβολή στα ΜΜΕ με κάθε ευκαιρία, τις θέσεις και τις καρέκλες, κρύβεται ότι χειρότερο και απεχθέστερο υπάρχει σήμερα στην Ελληνική κοινωνία.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που για να πετύχουν τους στόχους τους, τάιζαν ολόκληρα παρασιτικά συστήματα. Στην πραγματικότητα υπερτιμολογούσαν έργα και υπηρεσίες προκειμένου να πάρουν όλοι το «μερτικό» τους, να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι και να μην μιλήσει κανείς στα ΜΜΕ. Στην πράξη επιβάρυναν τον φορολογούμενο και το χρέος με δυσθεώρητα και αναίτια ποσά. Η δομή των κρατικών προμηθειών κάθε είδους, έκρυβε από πίσω της μια θλιβερή παθογένεια. Οι αρχές της ελεύθερης οικονομίας αλλά και της λογικής αντικαταστάθηκαν από τις απαιτήσεις των συμμετεχόντων στη μοιρασιά...

Επί της ουσίας η αστική τάξη αντικαταστάθηκε από μια μεσαία τάξη με μικρο-αστικά χαρακτηριστικά, ενώ η μεγαλο-αστική τάξη από τα "νέα τζάκια" των απολύτως κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών που ξέρουμε τα τελευταία 30 χρόνια...

Έτσι στο "DNA" του μέσου Ελληνα εισήχθη με τον τρόπο αυτόν η πεποίθηση ότι η "αρπαχτή" είναι λαϊκή κατάκτηση, η ήσσων προσπάθεια προτέρημα και φυσικά το "μέσον" εφόδιο κοινωνικής καταξίωσης.Φοβούμαι ότι η αρρωστημένη αυτή νοοτροπία δύσκολα εκριζώνεται.

Μα το μέλλον έρχεται κάλπάζοντας. Μπροστά σ αυτόν τον κοινωνικό εκφυλλισμό και την νεοταξική επέλαση κανείς δεν έλεγε τίποτα από την υποτίθεται διανόηση των σοφών και την ξεφτυλισμένη και πουλημένη πολιτική τάξη.

Οι κοινωνικές ανακατατάξεις θα είναι πλέον τσουναμικικής έντασης.

Οι συνθήκες είναι γρήγορα μεταβαλλόμενες και τα πάντα αλλάζουν με απρόβλεπτη ταχύτητα.Τα εγχώρια και ξένα συμφέροντα επιδιώκουν να δημιουργηθεί ένα καινούριο status quo το οποίο θα εξυπηρετεί τέλεια τα σχέδιά τους, να επιβάλλει τη δικής του πολιτική ατζέντα,παρουσιάζοντας ίσως και μια ολοκληρωμένη πολιτική διακήρυξη που να δίνει στη χώρα όραμα, ελπίδα και προοπτική.

Η Νέα Μεταπολίτευση δεν πρέπει να επιβληθεί από πρόσωπα που συντονισμένα, αφανίζουν τη χώρα, απέτυχαν οικτρά σε βάθος χρόνου και δεν μπορούν να εμπνεύσουν τους πολίτες, αλλά από πρόσωπα που έχουν γνήσιο, δημοκρατικό, πατριωτικό λόγο και να βαδίζουν τολμηρά με βασικούς πυλώνες την απονομή δικαιοσύνης, την αγάπη προς τη πατρίδα και τη στήριξη της κοινωνίας, που κακοποιείται βάναυσα σε κάθε επίπεδο.

Άμα υπήρχε μια πραγματική μεσαία τάξη στην Ελλάδα, που να έχει πραγματική ιδιωτική πρωτοβουλία και να κινεί τα νήματα της οικονομίας δεν θα φτάναμε ως εδώ.
Μόνο με άφθαρτα, νέα πρόσωπα, κοινωνικά και επαγγελματικά καταξιωμένα, αλλά κυρίως χωρίς την ρετσινιά του λαμόγιου και του λιγούρη, μπορεί να ατενήσει με αισιοδοξία το μέλλον της η λεηλατημένη χώρα.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΑΞΗ...

- Δεν έχω δουλειά και φέτος, κλαψούρισε για πολλοστή φορά ο άλλοτε εποχιακά εργαζόμενος... Που όμως παρά τα χρόνια χάλια του δεν έχει κατανοήσει σε ποιά ακριβώς κοινωνική τάξη ανήκει και που πρέπει να στηρίξει για να καταφέρει κάποτε να δικαιωθεί... Έτσι γυρόφερνε τα πολιτικά γραφεία κι επαναλάμβανε την παραπάνω φράση σε ανθρώπους που ο ένας είχε κληρονομήσει το όνομα και την κλινική του πατέρα του και άλλος τεράστια αγροτική περιουσία με τσιφλίκια κι ακόλουθους, τρίτος περιμένει την σειρά του να εκπροσωπήσει το νομό στο κοινοβούλιο όπως οι πρόγονοι του, άνθρωποι που ούτε έψαξαν για δουλειά ποτέ (με την ξεφτίλα του βιογραφικού εννοώ που περιμένεις άλλος να σε επιλέξει αν σε γουστάρει, όχι να πηγαίνεις συστημένος λόγω ονόματος και παράδοσης), ούτε έχουν στερηθεί και πεινάσει ποτέ. Και όπως ήταν φυσικό δεν καταλάβαιναν τίποτα από δουλειά, ανεργία, φτώχεια, γυναίκα να γκρινιάζει και παιιδά να ζητούνε και να μη έχεις να δώσεις... Ξανακάνει το ίδιο λάθος όταν η μεγάλη θυγατέρα απόστρατου πολιτικού πλέον χαράζει τον δικό της δρόμο στην πολιτική σκηνή, με την ίδια φράση σε παρόμοια αυτιά παρόμοιων "στελεχών" που έχοντας ευνοηθεί για χρόνια από τον πατέρα επιθυμούν να συνεχίσουν να υπάρχουν και με την κόρη κι αναλώνουν τις προσπάθειες τους να επιβιώσουν άπαντες, τι να τους κάνει όμως μια παραπάνω ψήφος που τους πρόσφερε ο κλαψούρης φουκαράς ασυλλόγιστα, με αντάλλαγμα μια οποιαδήποτε θέση εργασίας, αδιαφορήσανε κι αυτοί... Πάλι πέφτει στα ίδια όταν οι αυτοδιοικητικές συμμορίες και παρέες μάχονταν να πάρουν την τοπική εξουσία κια τα έργα, έπεσε πάνω τους και του σφίξανε και το χέρι, κάπου γράψανε και τ' όνομα του στα ρουσφετοκιτάπια του ενός μηνός, μα όταν γίνηκαν οι εκλογές και μοιράστηκαν τα αξιώματα και τα οφίτσια, πετάξανε τα χαρτιά με τα ονόματα που μάζευαν από τα καφενεία, μαζί και το δικό του, δεν αναφερθήκανε ποτέ ξανά στην ύπαρξη του... Δεν αναρρωτήθηκε ποτέ τι δουλειά έχει με τους κομματικούς χορτάτους και βολεμένους που πάντα τα καταφέρνουν, δεν ξεκαθάρισε ακόμη στο μυαλό του σε ποιά κοινωνική τάξη πραγματικά ανήκει, ποιοι είναι στη ίδια θέση και μοίρα με αυτόν και μπορούνε να καταλάβουνε, ποιοί αγωνίζονται για να αμβλύνουν όσο μπορέσουν να πετύχουν τις αδικίες που γίνονται καθημερινά, ποιανών τα προβλήματα και οι ανησυχίες συμπίπτουν με τα δικά του... Μα είναι λίγοι και δεν ακούγονται, ποτέ όμως αυτός δεν τους ενίσχυσε στον αγώνα τους. Θαρρεί ο μπουνταλάς πως έχει μεγάλη αξία μοναχός του, που θ' αναγνωρίσουν αυτοδικαίως κάποτε τα γκρίζα κουστουμάκια και θα τον αποκαταστήσουν σε καρέκλα, δίνοντας του κι όσα στερήθηκε τα χρόνια που δεν έζησε... Ήταν απών όταν έπρεπε να φωνάζουν όλοι μαζί... Έτσι κατάφερε να ενισχυθεί το άλλο άκρο της κοινωνικής μαλακίας, αυτό που "αγωνίζεται" να έχουν προνόμια και να δουλεύουν οι τριτοκοσμικοί μετανάστες αδιαφορώντας εντελώς για τους ντόπιους, έχοντας μπροστάρηδες κάποια τυχάρπαστα δασκαλάκια και καθηγητάκια δευτεροβάθμιας που "τρύπωσαν" στο δημόσιο με bonus τρεις μήνες διακοπές το καλοκαίρι και νομίζουν πως εκεί σταματά και ο υπόλοιπος κόσμος... Αν τα καταφέρουν αυτοί και περάσουν τα δικά τους, τότε είναι που πρέπει ο κάποτε εποχικά εργαζόμενος και τώρα άνεργος να αλλάξει για τα καλά επαγγελματικό προσανατολισμό και να μάθει να κατασκευάζει βόμβες και ρουκέτες. Όχι βέβαια με ντενεκάκια και μπουκάλια μα μεγάλης ισχύος και καταστροφικές, γιατί με τον απελπισμένο που φτάνει στον πάτο κι ανασταίνεται ξανά, δεν παίζουνε...

ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ...

Αχρείοι τύποι που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, και που σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσαν να εργαστούν πουθενά πάνω από μια εβδομάδα λόγω ανικανότητας, έχουν προσληφθεί με μέσον στην ΕΛΑΣ έχοντας φιλήσει κατουρημένες ποδιές σε συγκεκριμένα πολιτικά γραφεία οι γέροι τους.

Στην διάθεση τους έχουν μια υποτιθέμενη εξουσία που απορρέει από την στολή που φορούν και από την ιδιότυπη ασυλία που απολαμβάνουν από την εκάστοτε πολιτική εξουσία. Εν ολίγοις, αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν ορκιστεί να μας προστατεύουν, πέρα από κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, οι πλειοψηφία τους ανταποκρίνεται στα παραπάνω ότι κι αν λένε οι συνδικαλιστάδες τους που πλακώνονται στις μπουνιές μεταξύ τους με κάθε ευκαιρία ...

Η εδραιωμένη αντίληψη του πολύ κόσμου, δυστυχώς για άλλη μια φορά δικαιώνεται από τις δολοφονικές πράξεις των ίδιων των αστυνομικών, κι επιβεβαιώνει το γνωστότατο σύνθημα που ακούγεται στις πορείες και τις διαδηλώσεις...

Άνθρωποι οι περισσότεροι των οποίων δεν μπορούν να μοιράσουν σε δυο γαϊδάρους άχυρα κρατούν όπλο, και το χρησιμοποιούν σε πολίτες...

Πότε θα καταλάβουν ότι υπάρχει μια κοινωνία η οποία βοά για την αστυνομική βία, μια κοινωνία που αρνείται να αποδεχτεί τους στολισμένους "ρίγκο" που αδυνατούν να συλλάβουν έναν εμπρηστή το καλοκαίρι, που απαξιούν να σεβαστούν τον οποιοδήποτε πολίτη καθημερινά, που δεν έχουν ακόμη καταλάβει ότι η αστυνομία είναι για να εξυπηρετεί την ευνομούμενη πολιτεία και να προσέχει, να σέβεται και να βοηθά τους πολίτες...

Δεν είναι δυνατόν αυτοί που πρέπει να διαφυλάσσουν την τάξη να πυροβολούν ανεξέλεγκτα στο ψαχνό, και μετά ν' "αδυνατούν" να επιβάλλουν την τάξη στο μπουλούκι των γνωστών - αγνώστων που για άλλη μια φορά λεηλάτησαν άσχετα μέρη...
Θλίψη και οδύνη για αυτό το παλικαράκι που χάθηκε άδικα χθές, θυμός και οργή για τους εκπροσώπους της αστυνομικής μα και "αναρχικής" βίας...

Η ΡΕΓΓΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ...

Στην δεκαετία του '80 δεν κάνανε ακόμη καταλήψεις στα σχολεία της μέσης εκπαίδευσης, μα δεν λείπανε οι πλάκες και μάλιστα αρκετά χοντρές σε καθηγητές που δεν γουστάρανε οι μαθητές...

Μια τέτοια πλάκα έγινε σ' ένα τεχνικό λύκειο κι έμεινε στην ιστορία της εκπαιδευτικής κοινότητας, επειδή ούτε είχε ξαναγίνει, ούτε ακούστηκε να επαναληφθεί μέχρι σήμερα...

Υπήρχε ένας καθηγητής που σχεδόν μισούσε τους μαθητές, ανεξαρτήτως τάξης κι ειδικότητας, είτε τους έκανε μάθημα είτε όχι. Για αυτόν όλοι ήταν ταραξίες και σαν μαθητές τεχνικού λυκείου αποτελούσαν την "πλέμπα της εκπαίδευσης, που δεν έπαιρναν τα γράμματα κι ήρθαν μπάς και ξετελέψουν σε καμιά ειδικότητα και δουλέψουν τεχνίτες.

Μια χειμωνιάτικη μέρα που είχε μάθημα τελευταία ώρα, ένας μαθητής που τον είχε συνέχεια στην μπούκα, αποφάσισε να ψήσει μια ρέγγα στην τάξη, λίγο πριν εισέλθει ο εν λόγω καθηγητής για μάθημα...

Σε συννενόηση με άλλους αγόρασαν μια ρέγγα από τον γειτονικό μπακάλη, την έδεσε από το κεφάλι και τη ουρά με 2 κομματάκια σπάγκο και στην συνέχεια σκίζοντας ένα από τα βιβλία του, μάλλον αυτό που δίδασκε δήθεν ο καθηγητής όταν ερχόταν, έβαλε φωτιά κι άρχισε να την ψήνει...

Την κρατούσε πάνω από την μικρή φλόγα που έβγαζαν οι καιόμενες σελίδες και στριφογυρίζοντας τον στριμένο από πριν σπάγκο, η ρέγγα σιγοψηνόταν όπως έπρεπε, αφήνοντας όμως στον αέρα την χαρακτηριστική της μυρωδιά που όσο πικάντικη ήταν σε μια κουζίνα ανακατεμένη με αυτήν μιας φασολάδας, στην τάξη έμοιαζε αταίριαστη κι ερχόταν σαν βρώμα σε όποιον περνούσε απέξω ή έμπαινε μέσα ξαφνικά..

Αργούσε ο καθηγητής να έρθει για μάθημα στην τάξη, η ρέγγα ψήθηκε ιδανικά και όπως ήταν φυσικό άνοιξε την όρεξη αυτουνού που την κρατούσε στη φωτιά και δυο αλλονών που την τροφοδοτούσαν με σελίδες να καίει. Τη μοιραστήκανε λοιπόν και τη φάγανε κι όπως ήταν μεσημεριανή ώρα, τους ήρθε κουτί ο μεζές.

Καθάριζαν ταυτόχρονα τα αποκαούδια και τις μουτζούρες από το πατωμα με τις εναπομείναντες σελίδες του βιβλίου και τα πέταξαν όλα μακριά, έξω από το παράθυρο. Μόλις είχανε τελειώσει και σκουπίζανε τα μουστριά τους, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο καθυστερημένος καθηγητής βιαστικός στη τάξη να παραδώσει μάθημα. Η μυρωδιά παντού έντονη μα η ρέγγα πουθενά αφου φαγώθηκε. Λύσσαξε να γαυγίζει, ούρλιαζε κυριολεκτικά μέχρι να βγάλει αφρό, τα γέλια των μαθητών δεν σταματούσαν...

Πήγε και στο γραφείο του διευθυντή, τον έφερε στην τάξη να δεί αυτοπροσώπως, μα δεν βρέθηκε πουθενά το πειστήριο του "εγκλήματος", μόνο η μυρωδιά απόμεινε να το θυμίζει.

Τιμωρία δεν υπήρξε. Ο Νώντας ο χοντρός που την έφερε, την έψησε και την έφαγε μαζί με τους φίλους του, θυμάται ακόμη πόσο διασκέδασε με την όλη φάση τότε, και περήφανος τη διηγείται όποτε έχει ευκαιρία. Υπενθυμίζοντας πως τότε είχανε κι έναν μεζέ με το κρασί τους και δεν έπεφταν κάτω από ξερή κατάχρηση, όπως πριν λίγες μέρες ένας κόπανος κάπου σε κάποιο υπό κατάληψη (για χαβαλέ και μόνο) λύκειο.

Αθώα η πλάκα του και διασκεδαστική, περιπαίξανε τον φωνακλά καθηγητή και δεν χάθηκε και η υπόλοιπη ώρα του μαθήματος, που την έκανε ανεχόμενος την μυρωδια και τα γέλια. Όπως και τις 2 επόμενες μέρες που πέρασαν μέχρι να καθαρίσει η τάξη...