Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, από το 1969.

Μία νέα και όμορφη δασκάλα διορίζεται σε ένα απομακρυσμένο χωριό την Κρυόβρυση, λίγο πριν ξεσπάσει ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος...

ΞΑΝΑ ΣΠΙΤΙΚΑ ΚΟΛΑΤΣΙΑ...

Σε ιδιωτικά και δημόσια σχολεία, η βίαιη πτώση στο βιοτικό επίπεδο του οικογενειακού περιβάλλοντος των μαθητών προκαλεί οικονομική ασφυξία σε όσους/ες δραστηριοποιούνται στα κυλικία που υπάρχουν σε σχολεία, ενώ αναβιώνει μετά από δεκαετίες το ξεχασμένο από τις νέες γενιές τεφτέρι.

Την τελευταία διετία λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της πρωτοφανούς κάμψης της οικονομίας, έχουν παρατηρηθεί τραγικά φαινόμενα στα σχολεία. Τα παιδιά που πεινάνε, είναι πολλά και κάθε ημέρα γίνονται ακόμη περισσότερα. Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με την περιοχή που μένει κανείς. Σε όλη τη χώρα έχουμε ομολογίες εκπαιδευτικών που αναφέρουν ότι κάποια παιδιά πεινάνε. Δεν αρκεί η μέριμνα της πολιτείας για διανομή φρούτων σε κάθε σχολείο. Χρειάζονται περισσότερο δραστικά και αποτελεσματικά μέτρα...

Η κατάσταση επιβαρύνεται σημαντικά με τη νέα εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας που καθορίζει τους κανόνες υγιεινής, αλλά και τις προδιαγραφές των προϊόντων που θα διαθέτουν τα κυλικεία. Επίσης λόγω της διατίμησης, αναμένεται ο τζίρος αυτών των καταστημάτων να έχει μειωθεί μέχρι και 50%, γεγονός που επηρεάζει τη βιώσιμη λειτουργία τους...

- Δεν θέλουμε παιδιά που μπορούν μόνο να βλέπουν. Θέλουμε παιδιά που μπορούν να τρώνε κιόλας. Και πώς θα γίνει όμως αυτό, όταν πολλοί από τους γονείς τους είναι άνεργοι ή πάμφτωχοι; λένε κάποιοι από τον χώρο...

Ένας 14χρονος μαθητής της Β΄ Γυμνασίου περιγράφει με μελανά χρώματα την κατάσταση:
- Παλιότερα όλοι αγοράζαμε κάτι από το κυλικείο, κάποιοι και δύο φορές την ημέρα. Τώρα τα χρήματα φτάνουν μόνο για ένα κουλούρι ή έναν χυμό. Συχνά όμως ντρεπόμαστε να πάρουμε κάτι, όταν οι άλλοι δεν έχουν ούτε για ένα κουλούρι...

Οι μαρτυρίες μαθητών που ζουν σε μεγάλη φτώχια και εξαθλίωση, είναι πολλές. Χαρακτηριστικά, οι κυλικειάρχες αναφέρουν πως οι περισσότεροι μαθητές έρχονται πλέον στο σχολείο με το πρόγευμα τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο.

Όπως κάναμε παλιά, στα δικά μου μαθητικά χρόνια, με σάντουιτς ή γλυκά της μαμάς...

Πχ: Να κρατούνε από το σπίτι 2 φέτες ψωμί μαύρο με στάκα και μέλι. Αυτό κρατούσα εγώ το ΄72 στην πρώτη τάξη του δημοτικού και θυμάμαι πως μου το απαγορεύανε οι δασκάλες που με βλέπανε, για να αγοράζω κουλούρι ή τυρόπιτα "όπως τα άλλα παιδιά", όπως μου λέγανε.

Τώρα θα τα ξαναδούνε τα σπιτικά κολατσιά και θα είναι θέμα των μανάδων να τα κάνουν νόστιμα και θρεπτικά...

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ...

Τέρμα και οι φετινές θερινές διακοπές για μαθητές, δασκάλους, καθηγητές.

Στα βιβλιοχαρτοπωλεία ο μαθητόκοσμος ψωνίζει ήδη τις καινούργιες σχολικές τσάντες, βιβλία και άλλα είδη. Τα πολλά - πολλά φροντιστήρια κάθε λογής έχουν καταρτίσει ήδη προγράμματα κι ετοιμάζονται να ξεκινήσουν εντατικά, υποσχόμενα αυριανές πρωτιές σε εξετάσεις και προοπτικές επιστημοσύνης...

Ναί μεν οι οικογένειες ετοιμάζονται κανονικά, ναι μεν το Υπουργείο Παιδείας ισχυρίζεται πως τα βιβλία έχουν σταλεί στα σχολεία και πως η νέα σχολική χρονιά θα ξεκινήσει ομαλά, θα συμβεί όμως έτσι;

Ακόμη αυτή η "εκπαιδευτική ομαλότητα" δεν νομίζετε ότι είναι προσβολή της αλήθειας; Ποιά εκπαιδευτική ομαλότητα; Μόνο τυφλός δεν βλέπει τι γίνεται σε όλη την εκπαίδευση. Από την πρωτοβάθμια μέχρι την τριτοβάθμια...

Μπουρλότο στην εκπαιδευτική ομαλότητα βάζει απροκάλυπτα πλέον η αντιπολίτευση της "τάχα αριστεράς των διαρκώς επαναστατημένων - βολεμένων", επιδιώκοντας την ένταση στα σχολεία. Δεν είναι μόνο ότι βάζει τα παιδιά, τους μαθητές μπροστά στα πολιτικά τους παιχνίδια,  αλλά χωρίς αιδώ και καμία σοβαρότητα βγαίνει δημοσίως με βουλευτές και ζητάει κλειστά σχολεία. Οι γονείς θα τους αβαντάρουν εις βάρος του συμφέροντός τους;

Και μάλιστα παρασύροντας σε άσκοπες απεργίες, κατόπιν εορτής (οι διαθεσιμότητες καθηγητών είναι γεγονός προ πολλού, οι μετατάξεις το ίδιο).

Από την πλευρά τους ΕΛΜΕ και ΟΛΜΕ (οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των καθηγητών της Μ.Ε. στο ΔΣ της Ολμε μετεχουν 3 του συριζα και 2 του ανταρσυα, τα κόμματα που υποστηρίζουν την αναρχία στην Ελλάδα αποτελούνε το 20-25% των Ελληνων καθηγητων), ήδη προγραμματίζουν 5ήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες ή άλλες μορφές απεργιακών κινητοποιήσεων. Κάτι που αναιρεί τελείως αυτά που λέει το Υπουργείο...

Κατά την συνηθισμένη εδώ και χρόνια συνήθεια των σημερινών "εκπαιδευτικών" τους να παρατείνουν για ένα τουλάχιστον μήνα τις 3μηνες καλοκαιρινές τους διακοπές, εξομοιούμενοι με άπλυτους αγωνιστές του κώλου μπαχαλάκηδες, που το μόνο που ξέρουν είναι να κλείνουν τα σχολεία για να μένουν τα παιδιά αγράμματα, ή να αναγκάζονται να καταφύγουν στην ιδιωτική εκπαίδευση (βλέπω κεντρικό φροντιστήριο άρτια οργανωμένο από ένα και μόνο άτομο, σε 2 κτήρια με έκταση και μαθητές ανάλογους ενός λυκείου, που απασχολεί πλήθος νέους καθηγητές και λειτουργεί απρόσκοπτα ακόμη και τις Κυριακές πρωί όλη την χρονιά, με τα παιδιά πρόθυμα σε αντίθεση με το επίσημο σχολείο που το κλείνουν οι πάντες με κάθε αφορμή).

Για τους μαθητές και τους γονείς μία απεργία των εκπαιδευτικών θα είχε πραγματικό αντίκρισμα, όχι από το αν η ΟΛΜΕ θα την έχει προκηρύξει αλλά αν στην πράξη θα την έχει ακολουθήσει ο κλάδος. Πόσοι δηλαδή από τους εκπαιδευτικούς πέρα των κομματικών συνδικαλιστών θα απεργήσουν, περισσότερο πόσοι και για πόσο θα αντέξουν.

Εκεί ποντάρει και το κράτος. Στον εκφυλισμός της εν του έσωθεν.

Πάντα υπήρχαν προβλήματα στον χώρο της εκπαίδευσης και πάντα καλούνταν οι δάσκαλοι όλων των βαθμίδων, να σύρουν το κάρο. Πάντα! Μόνο που τα προβλήματα έχουν γίνει τελευταία, μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης που περνά η χώρα μας και βιώνουμε ως πολίτες, βουνό.

Όπου η πολιτεία έχει φροντίσει προ πολλού να εξαθλιώσει τόσο τους εκπαιδευτικούς, με τις περικοπές, ώστε να υπολογίζεται και το τελευταίο ευρώ. Αν κρίνει κανείς μάλιστα από την δήθεν ενότητα στις τελικές αποφάσεις, μάλλον συνηγορεί με την άποψη του Υπουργείου ότι «τα σχολεία θα λειτουργήσουν κανονικά»! Κι όμως, σε άλλες εποχές οι αγώνες είχαν διάρκεια και αποτέλεσμα. Τότε υπήρχε ενότητα στον κλάδο και οι αποφάσεις παίρνονταν πλειοψηφικά από μαζικές Συνελεύσεις.

Με το καινούργιο νομοσχέδιο, η κυβέρνηση κατάφερε και κάτι άλλο, αδιανόητο στο παρελθόν: να διχάσει τον κλάδο των εκπαιδευτικών, άλλους ευνοώντας τους ως ευγενείς κλάδους και άλλους στέλνοντάς τους στη διαθεσιμότητα ή την απόλυση. Ανάλογα με το ποιος πιέζει περισσότερο!

Εν πάσει περιπτώσει: η αντοχή των εκπαιδευτικών (και των κομμάτων που υποστηρίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις στον χώρο της Μ.Ε.) θα φανεί τις επόμενες μέρες.
 
Δυστυχώς η Παιδεία παραμένει ένα από τα πρώτα θύματα της κάθε ανερμάτιστης εκπαιδευτικής πολιτικής. Όπου όλοι βάζουν μπροστά στα επικοινωνιακά τους παιχνίδια μικρά παιδιά και φοιτητές. Δηλαδή, μπροστά στο πρόσκαιρο επικοινωνιακό όφελος, θυσιάζουν αυτό που δήθεν επικαλούνται, την Παιδεία και τη μόρφωση. Ποιά παιδεία και ποια μόρφωση με κλειστά σχολεία και Πανεπιστήμια;
Βλέπουμε μόνο μια αγωνία για την επικοινωνιακή διαχείριση απο πλευράς κόμματος στα ΜΜΕ και καμιά έγνοια για την ουσία, την συνολική παιδεία δηλαδή και τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις γενικότερα.

Πολύ δε περισσότερο σήμερα με την πολιτική της τρόικας που επιμένει να βλέπει κοντόθωρα την οικονομία να επικαλύπτει τους ανθρώπους...

Κλείνοντας, κάποιοι επίκαιροι του Νίκου Μαραγκουδάκη, από τους λίγους ανθρώπους που δικαιούνται τον τίτλο του πραγματικού εκπαιδευτικού σε πλήρη αντίθεση με τους παραπάνω, με δεκαετίες ολόκληρες προσφορά στους μαθητές των Χανίων. Ευτυχώς τον γνώρισα σαν καθηγητή μια χρονιά στην Ιστορία στο Β΄Γυμνάσιο:

Νέο ξεκίνημα
Καινούργια σχολική χρονιά προβάλλει
κι οι δάσκαλοι καινούργια ανοίγουν πύλη
στ' ανάκτορο της μάθησης και πάλι
κι είναι έτοιμα τα ακούραστά τους χείλη.

Νιώθουν την ύπαρξή τους σαν λαμπάδα
που καίει και λειώνει σε ιερό βωμό
χαρίζοντας στα πνεύματα λαμπράδα
κι ελπίδα για ένα μέλλον φωτεινό...

ΤΟΥ ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ...

Η έφηβη κόρη λέει στον μπαμπά της, ένα μεσημέρι που γυρίζει από το τεχνικό λύκειο όπου φοιτούσε:

- Μπαμπά, εχθές ένας νεαρός από το σχολείο μου είπε κάτι που δεν το καταλαβαίνω. Μου είπε ότι έχω καταπληκτικό σασί, δυο πανέμορφα αμορτισέρ και δυο φοβερούς προφυλακτήρες. Τι εννοούσε;

Κι ο μπαμπάς της απάντησε: 

- Να πεις αύριο κιόλαςστον νεαρό, ότι έτσι και ανοίξει το καπό για να μετρήσει πόσο είναι το λάδι στην μηχανή, θα του τσακίσω την εξάτμιση!

ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΒΛΙΟ...

Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή, προέρχεται από 2 νέες καθηγήτριες και δείχνει πως ο χώρος της παιδείας χρειάζεται ένα γεναίο ξεσκαρτάρισμα, που όσο γρηγορότερα και βαθύτερα γίνει, τόσο καλύτερα για όλους τους εμπλεκόμενους θάναι.

Βιβλιοθήκη - πρότυπο αποφάσισε να φτιάξει στο γυμνάσιο - λύκειο μιας κωμόπολης των Χανίων η διεύθυνση Β΄ θμιας εκπαίδευσης του νομού, μετά από σχετική δωρεά κάποιου κατοίκου της περιοχής.

Μα δεν ζήτησε τη γνώμη και τη βοήθεια των καθηγητών του σχολείου για τα βιβλία που θα περιείχε. Αντίθετα έφερε 2 καθηγήτριες με απόσπαση για όσο θα κρατούσε η διαδικασία δημιουργίας, που κράτησε  όσο μια σχολική χρονιά όλως τυχαία. Μια απο αυτές έμεινε άλλη μια χρονιά ως ειδική βιβλιοθηκάριος, μιας και η διεύθυνση έκρινε πως μόνο κείνη μπορούσε να έχει τέτοια θέση...

Τέλος πάντων η  ολοκαίνουρια βιβλιοθήκη ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε για χρήση, μα πάντα με την αυστηρή επίβλεψη της "βιβλιοθηκάριου", που λειτουργούσε σαν να ήταν προσωπική περιουσία της τα βιβλία και δεν επέτρεπε ελεύθερη πρόσβαση ούτε στους καθηγητές ούτε στους μαθητές του σχολείου.

Είχε τα κλειδιά του χώρου πάντα μαζί της, μόνο όποτε βρισκόταν εκεί μπορούσαν να μπούνε και να δούνε κάποιο βιβλίο, πάντα εκεί μέσα στην βιβλιοθήκη ή το πολύ - πολύ στην τάξη και ποτέ δεν δανειζόταν σε κανέναν για να βγεί παραέξω για μελέτη λίγων ημερών έστω.

Μια νεαρή καθηγήτρια φιλόλογος χρειάστηκε ένα βιβλίο αρχαίων σχετικό με την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή για το μάθημα της, που της επέτρεψε η άλλη να το πάρει στην τάξη μόνο για την διάρκεια της διδακτικής ώρας και να το επιστρέψει αμέσως, με το χτύπημα του κουδουνιού.

- Είναι σπάνιο βιβλίο, της είπε, δυσκολευτήκαμε να το βρούμε, κοστίζει κι 100 ευρώ, να το προσέχεις σαν τα μάτια σου, την είχε προειδοποιήσει...

- Δεν επαρκεί ο χρόνος, λέει η νέα καθηγήτρια στην παλιά, δεν με αφήνετε να δουλέψω όπως θέλω στην τάξη μου, πρέπει να δώσω και φωτοτυπίες στα παιδιά...

- Βγάζεις και γλώσσα μικρή; Θέλεις να πω στον Β... (προϊστάμενος της Β΄θμιας εκπαίδευσης τότε) να σε πετάξει στα Σφακιά; (Όπου θα ήθελε τουλάχιστον 2 ώρες το πρωί να πάει με το αμαξάκι της σε κακοτράχαλο δρόμο κι άλλες τόσες να γυρίσει το απόγευμα, ενώ εκεί που ήταν έκανε 20΄στην εθνική, ενώ και τα ορεισίβια Σφακιανά κοπέλια ήταν άλλο πράμα).

Έτσι έδωσε τέλος στην διένεξη και γύρισε στην τάξη της...

Η μια ώρα - 40 λεπτά φυσικά δεν έφτανε για να προχωρήσουν στο μάθημα και μια μαθήτρια που ήθελε πολύ να γίνει φιλόλογος και της άρεσαν τα αρχαία, με μπαμπά τοπικό επιχειρηματία με πολλά λεφτά, είπε να ψάξει να αγοράσει ένα τέτοιο για δικό της και να το φέρνει και στην τάξη στη διάθεση των συμμαθητών της για φωτοτυπίες...

Με τον πατέρα της πήγαν στην πόλη - πρωτεύουσα του νομού, στο πιο κεντρικό βιβλιοπωλείο και ρώτησαν αν μπορούν να το βρούνε...

- Πανεύκολα, είπε ο βιβλιοπώλης και τους έδειξε ένα ράφι γεμάτο με τέτοια "σπάνια" βιβλία...

- Πόσο θα κοστίσει ένα τέτοιο βιβλίο, ρωτά ο πατέρας...

- Είναι λίγο ακριβό, αφού είναι μόνο για καθηγητές και μαθητές, κάνει 15 ευρώ. Αν πάρετε κάμποσα αρκετοί μαθητές θα σας τα αφήσω μόνο 10...

- Δεν κάνει 100 ευρώ, όπως κείνο στο σχολείο της κόρης μου, που το προσέχουν ούτε να τσαλακωθεί γιατί είναι σπάνιο...

- Τι λέτε κύριε, 100 ευρώ για σχολικό βιβλίο - βοήθημα, ποιός θα το έπαιρνε; Και δεν είναι σπάνιο, ο εκδότης θα μου στείλει όσα αντίτυπα του ζητήσω αμέσως, για τα σχολεία τα έφτιαξε κι όχι για συλλογές...

Ο πατέρας της μαθήτριας που πολιτευόταν κιόλας στις δημοτικές εκλογές στον τόπο του και γνώριζε πρόσωπα και καταστάσεις, κατάλαβε αμέσως τα πάντα.

- Ω τον κερατά τον Β...., είπε, δική του δουλειά είναι και ανέφερε οργισμένος το όνομα του τότε προϊστάμενου της Β΄θμιας εκπαίδευσης του νομού, αυτός τα έκανε όλα για να φάνε με την παρέα του μέρος από την δωρεά του Δ...

Στην πραγματικότητα είχανε φάει μεγάλο μέρος της δωρεάς, αυτός, οι αποσπασμένες καθηγήτριες που "έστησαν" τη βιβλιοθήκη και κάποιοι άλλοι μιλημένοι της παρέας του, ψάχνεται αν συμμετείχε και ο διευθυντής του σχολείου, πάνε μερικά χρόνια τώρα κι ακόμη δεν μίλησε κανεις με αποδείξεις, μα στα γραφεία μέχρι και τα καφενεία όλοι τώρα πια συζητούν το όνομα του.

Ενός απόφοιτου μιας σχολής τεχνιτών, που ξέροντας λίγα για το μέτρο και το κατσαβίδι, μα κάνοντας συνεχή τάματα στον άη - Μαλακογιάννη του ρουσφετιού, εγκατέλειψε νωρίς την Τεχνική Εκπαίδευση που δεν οδηγούσε πουθενά κι έφτασε εντέλει να γίνει στέλεχος και διευθυντής της Β΄ βάθμιας. Χωρίς διοικητικές ικανότητες και κρίση να παίρνει αποφάσεις, μα μπορώντας να "συμμορφώνεται με τας υποδείξεις" άνωθεν, πολύ πρόθυμα...

ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ...

Ο Φίλιππος αναγκάζεται να πάει σε ιδιωτική σχολή να γίνει μάγειρας και το σχολείο θα το τελειώσει σε νυχτερινό. Ο Κώστας περιμένει υπομονετικά να περάσουν τα τρία βαρετά χρόνια του Λυκείου να συνεχίσει στα χωράφια του πατέρα του και η Νεφέλη βοηθάει στο μικρό ξενοδοχείο της οικογένειας, διαβάζοντας περιστασιακά, ίσα-ίσα να μη μείνει στην ίδια τάξη..

Αυτές οι τρεις περιπτώσεις είναι και οι πιο αισιόδοξες γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των μέτριων μαθητών δεν έχει καν προοπτική μετά το σχολείο. Απλά σέρνονται πίσω από ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στο Γενικό Λύκειο, για το οποίο αδιαφορούν εντελώς.

Στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει να τους προσφέρει ούτε γενική μόρφωση, ούτε εξειδίκευση σε κάποια ειδικότητα που έχουν ταλέντο.

Στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών που παρακολουθούν τα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ δεν ξεπερνά το 25%. Αντίθετα στη Γερμανία, Τσεχία, Αυστρία και Ελβετία, αγγίζει το 70%. Στην Ελλάδα η ανεργία καλπάζει, ενώ αυτές οι τέσσερις χώρες έχουν τα μικρότερα ποσοστά στην Ευρώπη.

Δυστυχώς η παραπάνω διαπίστωση είναι δραματική για το μέλλον μιας χώρας που ελπίζει στην αλλαγή του κλίματος στην οικονομία. Από ποιους περιμένουμε να δουλέψουν στην πρωτογενή οικονομία, σε ποιοτικές υπηρεσίες, σε νέες υποδομές;

To ζήτημα έπρεπε να ταρακουνήσει το υπουργείο. Χρόνια τώρα οι υπεύθυνοι αδιαφορούν υποκριτικά για την κατάσταση και στα δύο Λύκεια.

Στο Γενικό το 60% των μαθητών δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν.

Από την άλλη στα Τεχνικά, επικρατεί ένα ανοργάνωτο, παραβατικό περιβάλλον, που αποτρέπει τους γονείς να στείλουν τα παιδιά τους. Έτσι λοιπόν έχουμε τη σουρεαλιστική εικόνα, όπου οι μαθητές περνούν αδιάφοροι χιλιάδες ώρες της ζωής τους, για να επιλέξουν στο τέλος έναν δρόμο χωρίς ειδίκευση, χωρίς ενδιαφέρον και χωρίς σταθερή προοπτική...

Γέμισε η Ελλάδα από προδομένους ανθρώπους που έζησαν την εφηβεία τους μέσα στη βαρεμάρα και τις ψεύτικες υποσχέσεις, για μια θέση ανώτερου υπαλλήλου με γραφείο και χαρτοφύλακα.

Τσίμπησαν όλοι στο μότο των καθηγητών «είναι έξυπνος αλλά δεν διαβάζει ...»! Τι να διαβάσει; Δεν είναι φτιαγμένος γι' αυτά που του ζητάνε. Αλλού είναι ικανός και τον αναγκάζουμε να μάθει το «λύω» και τους «μιγαδικούς»! Κι όταν δεν μπορεί, τον απορρίπτουμε ως ανεπαρκή...

O υπουργός πρέπει να τρέξει την καινούρια πρόταση για το τεχνικό σχολείο, άμεσα. Είναι απαραίτητες οι εξετάσεις για το Γυμνάσιο αλλά και για το Λύκειο. Οι πρώτες ας είναι πολύ επιεικείς γιατί οι ηλικίες είναι μικρές αλλά για το Λύκειο πρέπει να είναι πολύ αυστηρές, ώστε να γίνεται  σωστά ο διαχωρισμός.

Παράλληλα είναι απαραίτητος ένας οργανωμένος επαγγελματικός προσανατολισμός. Το τεχνικό σχολείο πρέπει να εξελιχθεί σταδιακά στον σημαντικότερο εκπαιδευτικό θεσμό. Χρειάζονται εργαστήρια, εξειδικευμένοι καθηγητές που θα συντονίζουν τα προγράμματα και οπωσδήποτε πειθαρχία και στόχευση. Το σημαντικότερο όμως, είναι το άνοιγμα στην αγορά εργασίας και τα συνδεδεμένα πανεπιστήμια. Είναι πολύ χρήσιμο να συμμετέχουν στα εργαστήρια, επαγγελματίες της περιοχής που θα είναι ενταγμένοι στο project του διευθυντή. Καθόλου κακό δεν θα ήταν να βρεθούν και χορηγοί που θα ενισχύουν τη λειτουργία του σχολείου. Ακόμα η ίδρυση πρότυπων τεχνικών σχολείων θα έδινε τεράστια ώθηση στην παραγωγή ταλέντων σε ό,τι έχει σχέση με καινοτομίες και νέες τεχνολογίες...

Όσο για τις πραγματικά περιθωριακές περιπτώσεις ορισμένων μαθητών, είναι κοινωνική ανάγκη το ζήτημα να απασχολήσει ειδικούς, με σκοπό την ένταξή τους σε συλλογικό περιβάλλον.

Πρέπει να σπάσουμε τη φούσκα των ψευδαισθήσεων και να προσγειωθούμε. Δεν μπορούνε να κάνουνε όλοι δουλειές γραφείων, ούτε να διοικούνε τους άλλους. Κάποιοι, οι περισσότεροι μάλλον, πρέπει να γίνουνε τεχνικοί ή χειρόνακτες και να χτίσουνε πάνω σ΄αυτό, την οποιαδήποτε θεωρητική τους κατάρτιση.

Μέχρι τώρα η ανευθυνότητα του πολιτικού συστήματος έπαιξε θέατρο και μας κορόιδεψε.
Γι' αυτό χάσαμε την αίσθηση της πραγματικότητας και τον προσανατολισμό μας. Γι' αυτό ανοίγουμε μαγαζιά και τα κλείνουμε χρεωμένοι. Γι' αυτό δηλητηριάζουμε τη γη, πεθαίνοντας από καρκίνο και παρακαλώντας για επιδοτήσεις. Γι' αυτό βολοδέρνουμε σαν προλετάριοι πίσω από επίδοξους σωτήρες.

Είναι καιρός πια η πολιτική εξουσία να καταλάβει πως είναι καλύτερο να διοικεί συλλογικότητες που παράγουν, παρά φαντασμένους αρχοντοχωριάτες, που έχουν συνεχώς το χέρι απλωμένο, επειδή δεν έμαθαν να πιάνουν το σφυρί, τον τόρνο, το μέτρο, τον μαλά, το κατσαβίδι...

ΣΧΟΛΙΚΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ...

Δεν θα αναφερθώ σε σημερινές μορφές σχολικού εκφοβισμού, που έφτασε να περιλαμβάνει και τα εργαλεία της σύγχρονης τεχνολογίας (e-mail, sms, facebook), για κόντρες λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές μεταξύ μαθητών και σχολείων...

Θα θυμηθώ τα πρώτα μαθητικά μου χρόνια, που και τότε εκδηλώνονταν το ίδιο φαινόμενο, που ποτέ δεν έλλειψε όπως δείχνουν τα πράγματα...

Από τότε που ήμουν 7 - 8 στις πρώτες τάξεις του δημοτικού και πήγαινα στο σχολείο με μαχαίρι στην τσέπη και με οδηγίες από τον γέρο μου που να το καρφώσω και πως να το γυρίσω για να ξεκοιλιάσω όποιον μου κολλούσε στην αυλή...

Δεν χρειάστηκε να το χρησιμοποιήσω, αρκεί που το είχα μαζί μου και το ξέρανε, για να μην ασχολούνται πολύ μαζί μου, συνεχίζοντας όμως να ξεσπούν σε άλλους απροστάτευτους. Πάντα το οποιοδήποτε όπλο δημιουργεί σεβασμό κι αποτροπή, είτε ο αντίπαλος είναι 15 χρονών, είτε 35, είτε 55, είτε 85 και πάντα ο άοπλος θα είναι το σίγουρο θύμα, πάει και τελείωσε, νόμος της ζωής!

Και θα το έκανα χωρίς πολύ δισταγμό σε όποιον τολμούσε να με σπρώξει εσκεμμένα και με δόλο, να με κοροϊδέψει, να με πετραδίσει για την πλάκα του, να μου πάρει τη δραχμή που είχα για το κουλούρι μου, ή να θέλει να με δείρει κιόλας αποπάνω, πράγματα και καταστάσεις που δεν ήταν καθόλου σπάνια σε ώρα διαλλείματος...

Όπου βρισκόμασταν εμείς οι μικρότεροι μαζί με τους "μεγάλους" που στην πέμπτη κι έκτη τάξη έφταναν 15 - 16 - 17 χρονών κι ακόμη μεγαλύτεροι μερικοί, κάνοντας μερικά χρόνια σε κάθε τάξη, τότε που λειτουργούσαν οι κανόνες του σχολείου για ικανούς προβιβασμού και στάσιμους για σειρά ετών κυριολεκτικά...

Τότε που 6χρονος συνομήλικος μας "ταραξίας" κάθιζε για ώρες κλειδωμένος από τη νηπιαγωγό στη αποθήκη παρέα με τους ποντικούς στο σκοτάδι, μέχρι να δεήσει να τον περιλάβει ο διευθυντής του σχολείου με τη βέργα να τον περιποιηθεί όπως του χρειαζόταν τα χέρια και τα πόδια πριν τον παραδώσει στον κηδεμόνα του με πλήρη αναφορά στα πεπραγμένα του...

Όταν είχαμε κληρονομική έχθρα τα παιδιά (και ορισμένοι δάσκαλοι εκατέρωθεν) του 3ου σχολείου με κείνα του 4ου που είμασταν στο ίδιο προαύλιο μα σε διαφορετικά μέρη κι αλλίμονο αν κάποιο παιδί βρισκόταν σε λάθος τόπο την λάθος ώρα και γινόταν αντιληπτό από τον "εχθρό"...

Άστε τους πόλεμους μεταξύ παιδιών δοαοφρετικών μα όμορων γειτονιών, που αρκετές φορές κατάληγαν σε άγριους ξυλοδαρμούς και μετά σε πράξεις αντεκδίκησης και όλα καλά για την κοινωνία...

Τα χρόνια τα όχι και τόσο μακρινά, 70΄ς ήταν, που μεγαλώναμε κι ακούγαμε στα σπίτια μας για το απαγορευμένο τετράγωνο γύρω από τον παλαιό "Δαίδαλο" με τον ψηλό μαντρότοιχο και τα στρατιωτικά τόλ στην αυλή, όπου ο ενδοσχολικός μύθος ήθελε να μην τολμά να περάσει γυναίκα νέα κι ωραία εν ώρα διαλλείματος και σχολασμού, ή παπάς, ή κάποιος που νάξεραν οι μαθητές πως ήταν πούστης τότε γκέι σήμερα...

Αν περνούσε κι αν έφευγε χωρίς κουρελιασμένη γενετήσια αξιοπρέπεια από τους κρεμασμένους στον τοίχο 13χρονους  - 15χρονους της κατωτέρας ή 16 - 20ρηδες της μέσης σχολής, που το πρώτο πράγμα που μάθαιναν κι έκαναν ήταν να φτιάχνουν στον τόρνο δίκοπες λεπίδες, να τυλίγουν ένα φαρδύ λάστιχο στο μέρος που προοριζόταν για λαβή και να τα κουβαλούν συνέχεια μαζί τους καρφώνοντας ο ένας τον άλλο σε κάθε ευκαιρία στον χώρο της σχολής ή στους σινεμάδες τα βράδια, που οι συνετοί μαθητές και νοικοκύρηδες απόφευγαν να βρεθούν μαζί τους...

Τρομάζετε με την σημερινή κοινωνική βία όπως ευκαιριακά εκδηλώνεται σε κάποιον αδέσποτο αράπη διαρρήκτη ή τσαντάκια ή σπανιότερα σε κάποιον μεθύστακα;

Για μάθετε τι τραβούσε ο Παντελής ο Μπαλαμπάκος (μορφή των παλαιών Χανίων που τον πρόφτασα εν ζωή) από την στιγμή που έβγαινε από το σπίτι του για να πάει οπουδήποτε σέρνοντας τα πόδια του, πόσες εκατοντάδες "Χανιώτικα σαλπίσματα" του έριχναν κάθε μέρα μικροί - μεγάλοι παντού όπου εμφανιζόταν, πόσα γιαούρτια ή νερά έτρωγε συχνά καταπρόσωπο και πόσες φορές τον έριχναν κάτω με καλαπόδια και κλωτσιές ή τον σήκωναν στα χέρια μερικοί άντρες και τον πετούσαν στη θάλασσα στο λιμάνι για πλάκα, πράξεις που ήταν αποδεκτές και γινόταν από όλη σχεδόν την τοπική κοινωνία, επειδή ο Παντελής που ήταν κανονικός πολίτης, ψήφιζε σε όλες τις εκλογές, έγγαμος για χρόνια ώσπου πέθανε η πρώτη γυναίκα του και πάρει αυτός μια άλλη γραφική στα γεράματα του, δούλευε σκουπιδιάρης στον δήμο με μισθό και δικαιώματα όπως οι υπόλοιποι εργάτες κι όχι παντελώς ξεπεσμένος, έπινε λίγο παραπάνω κρασί όποτε είχε ευκαιρία και ήταν άβουλος ν΄αντιδράσει δυναμικά όταν τον μότσαραν έτσι...

Καθημερινή κατάσταση τα παραπάνω συνδεδεμένα στενά με τη ύπαρξη του, μαρτύριο που κράτησε δεκαετίες από τα εφηβικά του χρόνια μέχρι το τέλος της μίζερης ζωής του σε προχωρημένα γεράματα παρά τα παθήματα του...

Σήμερα που οι ευαισθητούληδες σκούζουν για δήθεν κοινωνική βία προς τάχα "ανήμπορους", έχουν εδώ και χρόνια εξαληφθεί τέτοιες καταστάσεις και ο κάθε περιθωριακός έχει περισσότερα προνόμια και παροχές από τους λοιπούς πολίτες και φτάνει να κάνει ότι θέλει ανενόχλητοςκι αλώβητος, ακόμη και να κυκλοφορεί με κουδούνια όπως ένας συγκεκριμένος κάποια χρόνια τώρα, ας τολμούσε να περάσει στα 70΄ς από σχολείο, γυμνάσιο, φροντιστήριο, καφενείο, ταβέρνα, μηχανουργείο ή σιδεράδικο να δει τι θα τραβούσε....

ΡΟΔΑ, ΤΣΑΝΤΑ ΚΑI ΚΟΠΑΝΑ 5 ( Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Η τελευταία ταινία της σειράς, γυρισμένη πια στα '90'ς από τον  Ο. Ευστρατιάδη.
Μετά από 30 χρόνια μετανάστευσης στην Αμερική ο πάμπλουτος αυτοδημιούργητος μαφιόζος Pit Paras αποφασίζει να επιστρέψει στην Ελλάδα και να επενδύσει σε μια μπιζνα διαφορετική από τις άλλες, να αγοράσει και να διευθύνει το εγκαταλελειμμένο πια λύκειο Χαβαλέ.

Στην φιλόδοξη όμως προσπάθεια του να αναβιώσει το ιστορικό σχολείο, κουβαλάει και τον απαράβατο όρο της διαθήκης Χαβαλέ να προσλάβει όλους όσους από τους απόφοιτους έγιναν καθηγητές. Έτσι ο Μπίλιας και η παρέα του επιστρέφουν αλλά αυτή τη φορά ως καθηγητές και επειδή ρόδα είναι και γυρίζει αυτοί πλέον βρίσκονται στο στόχαστρο της νέας γενιάς μαθητών.

Η παλιά παρέα που δεινοπαθεί στα χέρια των νέων κινδυνεύοντας να χάσουν την φήμη και την αίγλη τους, οι μαθητές ανταγωνίζονται σε πλάκες τους παλιούς, περνάει όλη η ατμόσφαιρα της ζωής, της διασκέδασης, της νοοτροπίας και των ειδυλλίων της νεολαίας παράλληλα με μια σειρά guest που προσπαθούν να μεταδώσουν το μυστικό της επιτυχίας κάθε επαγγέλματος στους μαθητές...

ΡΟΔΑ, ΤΣΑΝΤΑ ΚΑI ΚΟΠΑΝΑ 4 ( Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Τέταρτη ταινία της σειράς γυρισμένη το 1985, με του μαθητές να φέρνουν τα πάνω κάτω στο λύκειο Χαβαλέ με την συμπεριφορά απέναντι στους καθηγητές τους.

Οι φάρσες δίνουν και πέρνουν ενώ οι καθηγητές δεινοπαθούν για ακόμα μια φορά...

ΡΟΔΑ, ΤΣΑΝΤΑ ΚΑI ΚΟΠΑΝΑ 3 ( Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Μετά την επιτυχία των δύο προηγούμενων ταινιών, ήρθε σύντομα και η τρίτη το 1984 δικαιολογώντας το σενάριο ακόμη μια φορά την επιστροφή των μαθητών στο λύκειο Χαβαλέ!

Οι φάρσες δίνουν και πέρνουν ενώ οι καθηγητές δεινοπαθούν για ακόμα μια φορά...

ΡΟΔΑ, ΤΣΑΝΤΑ ΚΑI ΚΟΠΑΝΑ 2 ( Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Η ταινία του Ο. Ευστρατιάδη από το 1983 είναι η συνέχεια της ταινίας "Ρόδα Τσάντα Και Κοπάνα 1".

Σε ένα ιδιωτικό Αθηναϊκό λύκειο οι μαθητές μιας τάξης ταλαιπωρούν με τις φάρσες έναν καινούργιο συμμαθητή τους. Σύντομα θα ενταχθεί και αυτός στο γενικότερο κλίμα της τάξης του που δεν αφήνει σε ησυχία τους καθηγητές της.

Η κόντρα καθηγητών  - μαθητών θα κορυφωθεί στην ετήσια σχολική εκδρομή...

ΡΟΔΑ, ΤΣΑΝΤΑ ΚΑI ΚΟΠΑΝΑ 1 ( Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία - κωμωδία του Όμηρου Ευστρατιάδη που κυκλοφόρησε το 1982 και γνώρισε σημαντική επιτυχία, με αποτέλεσμα να γυριστούν άλλες 4 συνέχειες της στα επόμενα χρόνια (η τελευταία γυρισμένη απευθείας για την αγορά του βίντεο και με τελείως διαφορετικό καστ από τις προηγούμενες).

Θέμα της η ζωή μιας παρέας στο ιδιωτικό λύκειο Χαβαλέ...

ΚΑΥΤΑ ΘΡΑΝΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική βιντεοταινία, από το 1986.

Οι μαθητές ενός σχολείου παραξενεύονται όταν ο καθηγητής τους αποφασίζει να τους κάνει μάθημα
σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.

Γρήγορα όμως οι ρόλοι αλλάζουν και ο καθηγητής κάθεται και πάλι στο θρανίο όταν διαπιστώνει ότι οι μαθητές του ξέρουν πολύ περισσότερα από αυτόν...

ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΑΘΗ...

Πριν καν ξεκινήσουν τα μαθήματα για τη νέα σχολική χρονιά, νάσου απεργίες των εκπαιδευτικών, μετά από ένα καλοκαίρι διακοπών...

Δεν είναι η πρώτη χρονιά που γίνεται αυτό. Δυστυχώς, ούτε η τελευταία.

Η δημόσια Ελληνική παιδεία με όσες μεταρρυθμίσεις κι αν γίνουν, οδηγείται σε πλήρη απαξίωση του πραγματικού της ρόλου.

Δεκαετίες τώρα το σχολείο αποτελεί αναγκαίο κακό, όπως αναγκαίο κακό είναι και το (υποχρεωτικό πια) πέρασμα από το φροντιστήριο για τον μαθητή που θέλει να φτάσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ακόμη και μαθητές του δημοτικού σχολείου αρχίζουν πρόωρα φροντιστήριο...

Το  πανεπιστήμιο δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εφοδιάζει πια την κοινωνία μας με πλήθος ανέργους πτυχιούχους χωρίς γνώσεις και αξία στην αγορά, πέρα από τη φροντίδα για τις εντός του συντεχνίες "καθηγητών".

H ανεργία στους νέους είναι άνευ προηγουμένου (έφτασε ν' αγγίζει το 50%). Ετσι κάθε σταδιοδρομία είναι αμφίβολη, με μόνη επιτυχημένη εκείνη του πολιτικού ή οικογενειακού μέσου (κόρη Πολύδωρα κ.λπ.).

Η ασθενής Παιδεία μας βιώνει μια κατάσταση μη αναστρέψιμη. Τα δε κόμματα εξουσίας την εκμεταλλεύονται ασύστολα μη προτείνοντας σε εθνικό επίπεδο τρόπους διόρθωσης.

Το χειρότερο είναι ότι η εκπαίδευση του μέλλοντος σε πολλές χώρες της Ε.Ε., ήδη έχει αρχίσει. μαθήματα και τρόπος διδασκαλίας αλλάζουν και προσαρμόζονται στις σύγχρονες τεχνολογικές απαιτήσεις. Η δε ευαισθητοποίηση των πολιτών στα καυτά επίκαιρα θέματα ξεκινά πρώτα από το σχολείο. Η απαρχαιωμένη ύλη συνεχώς αντικαθίσταται, ενώ η ενημέρωση για τα νέα επαγγέλματα είναι διαρκής τη στιγμή που δημιουργούνται λόγω της κρίσης πρωτοφανή και άγνωστα επαγγέλματα.

Όσο για μας, θα συνεχίσουμε να διαπληκτιζόμαστε ακόμη για να πετύχει το κόμμμα την τοποθέτηση κομματικού διευθυντού ακόμη και στο τελευταίο σχολείο της επικράτειας...

ΚΟΤΣΑΝΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ 3...

Το τρίγωνο που φέρει δύο γωνίες λέγεται διαγώνιο.

Τρισδιάστατο είναι το αντικείμενο τριών διαστάσεων, πλάτος, φάρδος, μάκρος, ύψος, βάθος και ίσως και βάρος όπου χρειάζεται. Ολα τα άλλα είναι διάστατον ή υποκατάστατον ή άστατον.

Το δεκαδικό σύστημα είναι το σύστημα που επικράτησε, διότι μετράμε ένα-ένα (πόντους) =EAαι όχι μία-μία (ίντσες), δηλαδή από το θηλυκό στο αρσενικό, επαναφορά κανονική.

Ο γλάρος είναι αποδημητικό πουλί. Το καλοκαίρι πάει στην παραλία, το χειμώνα στις ακτές. Ενδιαμέσως σε σκουπιδότοπους και λιμάνια.

Ο κορκόδειλος είναι ζώο αμφιερπετόν, που μοιάζει με μεγάλη σαύρα. Διακρίνεται από την μεγάλη αμφίβια ουρά που έχει, μεγάλο λαίμαργο στόμα και από τις φωνές που βάζει, όταν κλαίει γοερά.

Ο κύκλος είναι στρογγυλή γραμμή χωρίς συνδέσεις, ενωμένη με τέτοιο τρόπο που δεν μπορείς να καταλάβεις που αρχίζει και που τελειώνει.

Το πάγκρεας είναι ένα είδος αποστειρωμένου κρέατος που το έχουν απολυμάνει.

Με τους ατμούς Ρίχταρ μετράμε τους ανέμους σε εποχή σεισμών, ενώ με του Κονφόρ μετράμε τους θαλασσινούς του Αιγαίου και του Ιονίου.

Το αυγοτάραχον είναι η κυριότερη τροφή των γλάρων. Επίσης και το πλαγκωτόν.

Ο στρατός, οι πολιτικοί και οι παπάδες δημιουργούν τις μεγάλες υστερικές στιγμές του έθνους.

Η μπανάνα στα ελληνικά γράφεται όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με ένα μπα και δύο να.

Η Νορβηγία στο μεγαλύτερο μέρος της κατοικείται απο πληθυσμό.

Ο Οδυσσέας τράβηξε μεγάλη οδύσσεια γιά να αποφύγει την Πηνελόπη (!!!). Και αναζητώντας την ευτυχία έφτασε μέχρι την Οδυσσό.

Ο Ροβινσόνας Καρούζος ήταν ένας διάσημος Ιταλός τραγουδιστής της όπερας που προτιμούσε να ζει σε ένα ερημονήσι ολομόναχος με μιά κατσίκα, έναν παπαγάλο και έναν μαύρο Παρασκευά.

Ο Λίβανος είναι χώρα με πρωτεύουσα την Βηρυττό. Η ίδια η Βηρυττός δεν έχει ιδιαιτέρα πρωτεύουσα.

Ο Κορινθιακός κόλπος βρίσκεται εντελώς κατά μήκος.

Η Αραβία είναι πολύ μεγάλη και εκτείνεται κυρίως από τον βορρά μέχρι το τέλος του νότου.

Το όρος Εβαρεστ βρίσκεται στην Ευρώπη μετά από δικαστικό αγώνα που έγινε και το κέρδισαν οι Αλπεις.

Το Λάρνακον είναι πόλη παράλια της Κύπρου όπου στην αρχαιότητα εμφανιζόταν το Λαρναίον Υδωρ, τέρας κατά τι μικρότερο της Λερναίας Υρδας.

Ο Ειρηνικός ωκεανός εκτείνεται μεταξύ άλλων ακτών, νοτιότερον.

Ολη η δυτική ακτή της Πελοποννήσου στον Κορινθιακό είναι παράκτια, κατά μήκος, από Κόρινθο μέχρι Πάτρα και παρακάτω ακόμα.

Η τοποθεσία των Αλπεων είναι γενικώς προς τα πάνω και ψηλά.

Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε.

Δύο παράλληλες δεν συναντιούνται ποτέ στο άπειρο, εκτός αν επεκταθούν σε τρομακτικό μήκος απείρου. Αν είναι στο επίπεδο, τότε κάποτε συναντιούνται εκεί που καταλήγουν, αλλά τότε η δουλειά λέγεται παραλληλεπίπεδη δράση και είναι αλγεβρική υπόθεση.

Μιά παράλληλη ευθεία γραμμή είναι αυτή που και όταν δημιουργείται γιά να συναντηθεί, δεν τα καταφέρνει ποτέ.

Οι αρχαίοι μετρούσαν το χρόνο με χιλιετίες και επετηρίδες.

Οταν ο ατμός παράγεται έξι φορές ταχύτερα το λέμε εξάτμιση.

Η χιλιετηρίδα είναι ερπετό και αυτό, αλλά με χιλιάδες πόδια και κατά πολύ μεγαλύτερο από την εκατορίδα.

Στο μηρό έχουμε το μοιραίο οστό, στην κνήμη το κνημαίο, στα δάκτυλα τα δακτυλικά οστά των αποτυπωμάτων, ενώ τα σκελετικά οστά του σώματος αποτελούν το σώμα μας το κοκκαλωμένον.

ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ...

Δυο μεγάλα κοπέλια (17άρηδες) μαλώσανε μεταξύ τους για ασήμαντη διαφορά, το είπανε στους πατεράδες τους, εκείνοι μονομάχησαν για την τιμή της οικογένειας και κατέληξαν ο ένας νεκρός κι ο άλλος φυλακισμένος. Πραγματικό περιστατικό από το αστυνομικό δελτίο.

Υπερβολική υπερπροστασία από ηλίθιους πατεράδες προς καλομαθημένα κωλόπαιδα, σε σημείο να μην τα αφήνουν ποτέ μόνα τους να κάνουνε οτιδήποτε.

Το πιο φυσικό ήταν να κλείσουν ραντεβού σε ασφαλή τοποθεσία να τα βρούνε μεταξύ τους παλεύοντας και ξεχνώντας το μετά, χωρίς να το μάθει ποτέ κανείς. Μερικές γροθιές και κλωτσιές ξεμπέρδευαν καταστάσεις και παρεξηγήσεις ανέκαθεν...

Ε, δεν γίνεται σήμερα από τα φοβισμένα και πανηλίθια μούλικα. Που θέλουν γονική προστασία για να κάνουν την παραμικρή κίνηση. Η οποία τους παρέχεται αφειδώς από ίδιας πάστας γονείς...

Που είναι τα χρόνια που ο Μπάμπης και ο Λεωνίδας κλείνανε ραντεβού μετά το σχόλασμα στην πίσω αυλή του δημοτικού σχολείου για ν' αποδείξουν μεταξύ τους ποιός είναι ο δυνατότερος κι αφού αρχίζανε με άρση μεγάλων, όλο και μεγαλύτερων πετρών κι επιτόπια άλματα σε ύψος και μήκος, φτάνανε να παλεύουνε μέχρις τελικής πτώσης κυριολεκτικά, ώσπου να μείνει όρθιος ο δυνατότερος κι ανθεκτικότερος.

Αρκετές μέρες το επαναλαμβάνανε, μέχρι που έπεσε στην αντίληψη του δασκάλου και το είπε στους πατεράδες τους, που κατέφθασαν την κατάλληλη στιγμή να τους πιάσουν στα πράσα.

- Κοπέλια είναι, κατέληξαν και τους πήραν τραβώντας τους στο σπίτι να τους καταστέσουν ιδιαιτέρως, χωρίς ποτέ να διανοηθούν να συνεχίσουν οι ίδιοι την μονομαχία των τέκνων τους...

Περιοδικά τολμηρά για την εποχή κλέβανε κάποιοι από περίπτερα, αν τα κατάφερναν τα παίρνανε και φεύγανε, αν όχι τους τσάκωνε ο περιπτεράς και καθάριζε με μερικά αστραφτερά παλαμίδια και το ακαταμάχητο "θα το πω στον πατέρα σου", δεν πήγε κανείς πατέρας ποτέ να του ζητήσει τον λόγο ή να τον σκοτώσει για το τίποτα, ούτε αυτός έκανε τον ρουφιάνο να καλεί τους μπάτσους για το παραμικρό κι ασήμαντο όπως σήμερα γίνεται, σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο γεμάτο ασήμαντες και γελοίες υποθέσεις που δεν έπρεπε ν' απασχολούν κανέναν πάνω από λίγα λεπτά κι όμως φτάνουν μέχρι τα δικαστήρια...

Εκδρομή πηγαίνανε τα σχολεία σε απόμερη ανοιχτή χωράφα στις παρυφές τότε της πόλης και ο Στράτος που έμενε στην περιοχή και ήταν ο τελευταίος μαθητής στο σχολείο της, έβγαινε και προκαλούσε ανοιχτά σε καυγά κάποιους από τα άλλα σχολεία, πρόκληση που γινόταν αποδεκτή ευχαρίστως από τον Μπάμπη, τον Λεωνίδα και τον Γιώργη, που πλακώνονταν με πάθος για την υποτιθέμενη τιμή του σχολείου στην αθέατη από τους δασκάλους πλευρά του λόφου και γύριζαν σπίτι τους γδαρμένοι και ματωμένοι άπαντες, χωρίς να τρέχει τίποτα, σε λίγες μέρες ήταν εντάξει...

Τι να πει δηλαδή ο Στράτος που έκλεβε λεφτά από το πορτοφόλι του γέρου του και πήγαινε στις πουτάνες από τα 12 και κάπνιζε, θα παραδεχότανε "μπαμπά δεν τα κατάφερα, άμε να καθαρίσεις εσύ";

Και ο μπαμπάς που πουλούσε στη λαϊκή τόσο μαλάκας ήταν να ανακατευτεί πρόθυμα σε καυγάδες κοπελιών για το τίποτα, ή θα του γύριζε το παλαμίδι να τον αφήσει ξερό;

Και όλοι αντρώθηκαν σώοι κια αρτιμελείς, χωρίς περιττή γονική προστασία. Έτσι μεγάλωναν τότε τα παιδιά. Δεν ασχολούνταν με τέτοια φυσιολογικά μικροπράγματα οι γονείς.

Αντίθετα επέμβαιναν εκεί όπου χρειαζότανε πραγματικά, όπως όταν κάποιοι αληταράδες που δεν γούσταραν τον γυμνασιάρχη αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη το '80 στο γυμνάσιο που πήγαινε ο Γιώργης και οι πατεράδες - επιστήμονες περίμεναν απέξω να δουν τι θα γίνει, ο μπογιατζής - έμπορας πατέρας του Γιώργη με μια κλωτσιά έριξε κάτω την πόρτα και το λουκέτο που της είχανε βάλει, ρίχνει ένα παλαμίδι μπροστά σε όλους στον γιό του και τον πήρε στο σπίτι και να βοηθά στο μαγαζί τις χαμένες μέρες. Άφωνοι οι επαναστάτες - αλητράδες, είχε μια χέρα ο γέρος γερή και πετσωμένη από τη δουλειά, που δε θέλανε να τη δοκιμάσουνε οι χέστες.

[Το μαγαζί που σήμερα έχει κληρονομήσει κι επεκτείνει ο Γιώργης που έγινε νοικοκύρης άνθρωπος με γυναίκα και παιδιά, έχοντας σίγουρη δουλειά κάθε μέρα, χωρίς να πάει σε πανεπιστήμια να μαζεύει άχρηστα χαρτιά].

Το ίδιο ξεθαρέψανε και κάνανε και οι επιστήμονες πατεράδες στα δικά τους παιδιά και η κατάληψη έληξε άδοξα πριν συμπληρώσει δίωρο.

Αυτά προτού μπούνε οι κομματικές "νεολαίες" στα σχολεία και τα διαλύσουν με ιδεολογίες και λοιπές μαλακίες, καπάκι και οι διάφοροι "παιδοψυχολόγοι" που κάνανε τα κοπέλια άβουλα και μουνουχισμένα, να ζητούνε τα πάντα έτοιμα...

Σε εποχές που οι πατεράδες μπορούσαν να ξεχωρίσουν το αληθινά σημαντικό από το ασήμαντο...

ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ...

Με λαχειοφόρο αγορά και με κύριο έπαθλο ένα γουρούνι προσφορά από τοπικό κρεοπωλείο, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το αυξημένο κόστος για τις φωτοτυπίες των παιδιών τους οι γονείς του δημοτικού σχολείου Αγίας Βαρβάρας στο Ηράκλειο...

Ιδιαίτερα μετά την καθυστέρηση της εκτύπωσης των σχολικών βιβλίων από το κράτος, τα έξοδα πρόκειται να εκτιναχθούν καθώς στο σχολείο θα γίνει η εκτύπωση των φωτοτυπιών για τα παιδιά όλων των τάξεων του δημοτικού, αφού η πρώτη μέρα των μαθημάτων βρήκε το συγκεκριμένο σχολείο καθώς κι άλλα της περιοχής με λιγότερα από τα μισά βιβλία.

Στην έκκληση του διευθυντή ανταποκρίθηκε άμεσα ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του σχολείου, διοργανώνοντας λαχειοφόρο αγορά προκειμένου μέσω των λαχνών να συγκεντρωθούν χρήματα για την κάλυψη των εξόδων του σχολείου.

Μεταξύ των δώρων της λαχειοφόρου βρίσκεται και ένα ολόκληρο γουρούνι το οποίο προσέφερε ο ιδιοκτήτης τοπικού κρεοπωλείου, ο οποίος επίσης έχει παιδιά στο συγκεκριμένο σχολείο.

Τα δώρα της λαχειοφόρου αγοράς και το γουρούνι, αλλά κυρίως το φιλότιμο των χωριανών αποτελούν την τελευταία ελπίδα του σχολείου για να αρχίσει ομαλά έστω και με φωτοτυπίες, η σχολική χρονιά για τους μικρούς μαθητές της περιοχής...

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ...

Σύμφωνα με εγκύκλιο της υπουργού παιδείας:
Παρακαλούνται οι μαθητές και οι γονείς που επιθυμούν, να παραδώσουν τα σχολικά βιβλία που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της χρονιάς στους δασκάλους των τάξεων. Τα βιβλία που είναι σε καλή κατάσταση θα επαναχρησιμοποιηθούν και τα υπόλοιπα θα πάνε για ανακύκλωση...

Όπως επισημαίνει η υπουργός, "η δράση αποτελεί πανελλήνια προσπάθεια, με στόχο την ανάπτυξη στάσης σεβασμού για το δημόσιο αγαθό, αλλά και για την περιβαλλοντική, χρηστική και συναισθηματική αξία του βιβλίου".

Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν θα υπάρχουν κυρώσεις για όποιον δεν διατηρεί τα βιβλία του σε άριστη κατάσταση. Ωστόσο το καθιερωμένο κάψιμο ή σκίσιμο και πέταμα στους δρόμους των βιβλίων στο τέλος της σχολικής χρονιάς, από φέτος πρέπει να θεωρείται παρελθόν.

Ε, βεβαια οι σκράπες μαθητές δεν θα χρειαστούν βιβλία είτε από το δημοτικό είτε από το γυμνάσιο, δεν υπάρχει καν λόγος να πιάνουν τζάμπα μια θέση στο θρανίο, υπάρχουνε σκαπέτια και φτυάρια να πιάσουνε στην μετέπειτα ζωή τους, χωράφια, σιδεράδικα, ξυλουργεία, τζαγκάρικα, τζαμάδικα, κουρεία, τοστάδικα, πιτσαρίες, εκτελούνται μεταφορές, κλπ μαγαζιά και τρόποι να εργαστούνε από νωρίς και να κονομήσουνε μέχρι να τους καλέσει η πατρίδα στρατιώτες, αν τους αφήσουνε οι αλλοδαποί αντίστοιχοι εργάτες που όλο και πληθαίνουν...

Οι "καλοί" μαθητές όμως που θα προχωρήσουν στα γράμματα για να κάνουνε κάποτε όταν περάσουν τα 30 τους, περήφανους τους μικροαστούς γονείς, παππούδες, γιαγιάδες με επιστημονικές πςργαμηνές, τι πρέπει να κάνουν από το δημοτικό;

Δεν πρέπει να κρατήσουνε τα βιβλία τους που τώρα τιμούν και δεν πετούν ούτε καταστρέφουν, να τους θυμίζουν την μαθησιακή πορεία τους τα επόμενα χρόνια που θα συσσωρεύονται στην βιβλιοθήκη τους επιμελώς τακτοποιημένα;

Προβλέφτηκε εξαίρεση ειδικά για τέτοιες πριπτώσεις;

ΚΟΤΣΑΝΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ 2...

Αυτούσιες κοτσάνες μαθητών, όπως γράφηκαν από τους ίδιους:
"Η Σκανδιναβία είναι μια πράξη που κάθε πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει» (Από γυμνάσιο της Λάρνακας Κύπρου).
«Εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια είναι και τα μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα » (Απο γυμνάσιο της Αθήνας, 1992)
''Και οι Ρώσοι ανέδειξαν μεγάλους ποιητές όπως ο Πούσκας, ο Λένιν, ο Τρότσκι και ο Ιβάν ο Τρομακτικός. Από την ποίηση αυτή σώζεται σήμερα η Σιβηρία με την παγωμένη λίμνη των Κύκλων που ο Τσακ Κόφσκι την έκανε παλέτα'' Από γραπτό μαθητή σε εξετάσεις για την Ιστορία - Γυμνάσιο Κορίνθου 1988
«Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά »
«Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικόν, μισός γυναίκα και μισός άλλο πράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του. » (Από γυμνάσιο της Θεσπρωτίας, 1991)
« Το φοβερότερο όπλο των αρχαίων Αράβων ήταν ο Ευνούχος»
«Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιβύη της Αλεξάνδρειας»
«Οι Έλληνες εφεύρεσαν τη γεωμετρία για να αποφύγουνε την άλγεβρα που ήταν αράπικη»
«Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες γι' αυτό δεν έχουν βρει οι αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια »
«Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ.» (Από διαγώνισμα στην Ιστορία, γυμνάσιο της Κορινθίας, 1989)
« Όταν ο Χριστός ήτανε μικρός, ο πατέρας του ο μαραγκός Ιωσήθ, το φώναζε Χρηστάκη»
«Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθμό»
«Την Οδύσσεια της έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης. »(Από διαγώνισμα Β' τάξης γυμνασίου της Λαμίας, 1969)
« Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος του Νορέγιεφ»
«Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η ρασπουτάνα, τεραστίων διαστάσεων Ρωσίδα της Σιβηρίας ».(Από γυμνάσιο της Καρδίτσας, 1991)
«Η Παραφίνη ήτανε η θεά που προστάτευε τα Χερουφίμια και τα Σεραφίμια». (Από διαγώνισμα στα θρησκευτικά, γυμνάσιο της Κορίνθου, 1990)
«Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι».
«Ο Κορινθιακός Κόλπος ευρίσκεται τελείως κατά μήκος. » (Από γυμνάσιο της Πάτρας, 1988)
«Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε» (Από γυμνάσιο της Καλαμάτας, 1991)
«Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι»
«Η βαρύτητα είναι πιο δυνατή το Φθινόπωρο. Τότε βλέπουμε τα μήλα να πέφτουν ομαδικά»
«Το παιδί που οι γονείς του είναι από την Ύδρα, λέγεται Υδρογόνο»
«Το νερό ανακατεύεται με όλα τα υγρά, εκτός από το αίμα. Υπάρχει και παροιμία γι' αυτό»
''Επείγοντα ή αιφνίδια περιστατικά μόνο με ραντεβού και με περιθώριον μιας ημέρας'' Επιγραφή σε ιατρείο, Αθήνα, 1991
Η διαφορά μεταξύ ενός ψυχωτικού και ενός νευρωτικού; Ο ψυχωτικός νομίζει ότι ένα κι ένα κάνουν τρία. Ο νευρωτικός ξέρει ότι ένα κι ένα κάνουν δύο, αλλά δεν του αρέσει καθόλου. Βέβαια, έχουμε και τον ψυχονευρωτικό. Αυτός επιμένει ότι ένα κι ένα μας κάνουν τριάμισι, αλλά το αμφισβητεί, εξετάζοντάς το με πολλή καχυποψία. Από γραπτό μαθητή στη Νεώτερη Ιστορία, Δημοτικό σχολείο Λουγκάνο, Βόρεια Ιταλία, 1993

ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ...

Τίποτα το καινούριο δεν είναι. βία πάντα υπήρχε και θα υπάρχει ανάμεσα στα παιδιά, στα σχολεία και στις γειτονιές.

Από τα πρώτα παιδικά χρόνια θυμάμαι από λεκτική βία μέχρι ξύλο και άγριους πετροπολέμους, επειδή κάποιος "παρείσακτος" πέρασε τα θεωρητικά όρια μια άλλης γειτονιάς, αρκούσε το στρίψιμο σε μια γωνία για να βρεθεί κάποιος θύμα ή θύτης σε ένα κατά τ' άλλα ασήμαντο ολιγόλεπτο περιστατικό μεταξύ παιδιών...

Να μη πούμε για πολύωρες απογευματινές μάχες - παιχνίδια μεταξύ γειτονιών, με πόλεμο ή μπάλα αφορμή, πέτρες, τόξα βέλη και χοντρά ξύλα από τις οικοδομές που αφθονούσαν τότε στη συνοικία στα χέρια παιδιών ακόμη και προσχολικής ηλικίας, που σώζανε τη τιμή της γειτονιάς τους στη φαντασία τους.

Που ποτέ δεν πάθανε κάτι σοβαρό σε τέτοιες συμπλοκές, όσο κι αν φωνάζανε οι μανάδες από παράθυρα "θα βγάλετε τα μάτια σας", ποτέ κανείς δεν έβγαλε το δικό του ούτε του φίλου του και οι μώλωπες που όλοι είχαν παντού δεν ήταν σημάδι πανικού, μάλλον με υπερηφάνεια τους επιδείχναμε...

Πήγα σχολείο στην πρώτη τάξη σε εποχή που όποιος δεν περνούσε τις υποχρωτικές εξετάσεις από τη τετάρτη στην πέμπτη και παραπέρα, έμενε στην ίδια τάξη μέχρι να τα καταφέρει. Εγώ ήμουν 7 χρονών και υπήρχανε στο ίδιο σχολικό προαύλιο ως και 15 - 18ρηδες που περίμεναν στις μεγάλες τάξεις να πάρουν το χαρτί του δημοτικού για χρόνια και στο μεταξύ διασκέδαζαν πειράζοντας τα μικρότερα, τα "πρωτάκια" ιδίως, είτε σπρώχνοντας τα είτε αρπάζοντας το κουλούρι ή τη τυρόπιτα μέσα από τα χέρια τους, ή πετώντας πέτρες με σφεντόνες από απόσταση ασφαλείας αν έβλεπαν στην αυλή τον διευθυντή του σχολείου με τη βέργα...

Ήμουνα 9 χρονών όταν ένα πρωί πρωτοπήγα σχολείο με μαχαίρι που έκλεινε στην τσέπη ( ο ίδιος ο γέρος μου, μου το είχε δώσει) κι αποφασισμένος να μην αφήσω κανέναν μεγάλο από τα "βούγια", όπως τους λέγαμε τους ανεπρόκοπους στάσιμους να με ξαναπειράξει προσωπικά, στρίμωξα στις τουαλέτες τον Αποστόλη τον γιο του παπά και κοντινότερο γείτονα στη ίδια αυλή που με πείραζε συχνότερα και απειλώντας να του κόψω την παντέρμη του που μου έδειχνε ξεδιάντροπα, τον έκανα να μην ασχοληθεί ποτέ μαζί μου στο μέλλον, όπως κι έκανε. Κάποια λόγια και υπονοούμενα μου απήυθυνε σε εκδρομές και μόνο αν ήταν παρέα με άλλους 2 τουλάχιστον όμοιους του μα κι αυτό σταμάτησε μια κι όξω όταν τον είδε η χήρα γειτόνισσα να την παίζει από το παράθυρο του για χάρη της απέναντι και το διάδωσε σε μένα και μερικά ακόμη παιδιά "να μην κάνουμε ποτέ ότι κι αυτός" ο μαλάκας...

Όπως συστεγαζόταν στο ίδιο προαύλιο και το κλασσικό διώροφο κτίριο το 3ο και 4ο δημοτικά σχολεία, είχαμε και δια-σχολικές συγκρούσεις από παράδοση τα δυο σχολεία, όπου λάμβαναν μέρος ακόμη και δάσκαλοι κι από τις 2 μεριές και χρειαζόταν η βοήθεια των διευθυντών και πότε - πότε η επέμβαση της επιθεώρησης που στεγαζόταν τότε στα ψηλά στο ίδιο προαύλιο, να μοιράσουν το ζωτικό τους χώρο τα σχολεία...

Φαινόμενο που παρατηρούνταν και σε μέρες εκδρομών, όπου μερικές φορές και κατέληγε σε μονομαχίες μεμονωμένων θερμόαιμων μαθητών από άγνωστα ως τότε σχολεία κι έπειτα με αναμονή της συνέχειας της παιδικής μικροβεντέτας...

Τα ίδια και στο γυμνάσιο - λύκειο, όπου εμπλέκονταν ακόμη και μικροσυμμορίες μαθητών σε συμπλοκές για ποικίλους λόγους, εδώ και για κλοπές αντικειμένων αξίας και χρημάτων από μαθητές με πετυχημένους ή ονομαστούς στην πόλη μπαμπάδες, εδώ ήταν που είδα για πρώτη φορά τέτοιον κοινωνικό - ταξικό διαχωρισμό.

Σε κείνη τη ηλικία αρχίζαμε πολλοί να ξεχωρίζουμε, άλλοι με πολεμικές τέχνες κι άλλοι με γυμναστική με βάρη, με πρώτο κίνητρο να τα βγάζουμε πέρα σε τέτοιου είδους νεανικές συμπλοκές σε σχολεία, γήπεδα, σινεμάδες, ντίσκο, στα λιμάνι κι όπου αλλού.

Εκεί στα στέκια πετούσαν και στη θάλασσα τους χαμένους αργά τη νύχτα, όπως και μεθυσμένους Αμερικάνους ναύτες όταν προκαλούσαν ντόπιες παρέες...

Και όπλα κυκλοφορούσανε μεταξύ μας, αυτόματα στιλέτα ήταν της μόδας, εγώ προτιμούσα τα κυνηγετικά μαχαίρια που κλείνανε και δικαιολογούνταν (τα αυτόματα στιλέτα θεωρούνταν όπλα αν πιανόταν κανείς) ο Μίχελας από την Σέμπρωνα είχε το κρητικό μαχαίρι του γέρου του σε θήκη στο μανίκι του, άλλοι βοελύονταν με νουτσάκου και λοιπά εξαρτήματα νίτζα, ξυράφια, ρόπαλα, αλυσίδες, πέτρες και σπασμένα μπουκάλια οι πιο τεμπέληδες.

Υπήρχανε και θύματα που περνούσαν τη νύχτα στο νοσοκομείο ή τα κρατητήρια του μπατσάδικου, για παλαβογιατρούς δεν ξέρω αν έτρεχε κάποιος να επουλώσει δήθεν ψυχολογικά προβλήματα. Τα λύναμε μεταξύ μας, με σιωπή κι εκδίκηση την ώρα που έπρεπε το κάθε πράμα...

Αυτές οι υπερευαισθησίες είναι μπούρδες, πάντα τα εφηβικά νιάτα θα γουστάρουν να κυριαρχήσουν στο σχολείο, στις παρέες, να κλέψουν ένα αυτοκίνητο ή ένα μηχανάκι για μια βόλτα και να το παρατήσουν μετά άδειο από βενζίνη να το βρει ο κάτοχος του, ακόμη και να σπάσουν ένα περίπτερο να πάρουν μερικά πακέτα τσιγάρα όταν απαγορευόταν το κάπνισμα στα σχολεία και το σπίτι από τους γονείς, ή να κλέψουν περιοδικά, σιγά μην ζημιονόταν ο ρουφιάνος ο περιπτεράς, πουλούσε ακριβότερα άλλα πράγματα...

Είχα μια μεγάλη κούτα τέτοια πονηρά περιοδικά που όταν τα βαριόμουν τα αντάλλασσα με άλλους στα τελευταία θρανία, δεν με εμπόδισε αυτό να αριστεύσω στην τρίτη του λυκείου, ούτε ν' αποκτήσω πανεπιστημιακές περγαμηνές και μεταπτυχιακούς τίτλους.

Κανείς εκπαιδευτικός ούτε μπάτσος δεν μπορούσε ούτε τότε ούτε θα καταφέρει τίποτα και σήμερα να περιορίσει την παιδική - εφηβική βία, έτσι είναι οι άνθρωποι κι έτσι πάντα θα λαλούν...

Απο τότε βέβαια τα πράγματα στα σχολεία έχουν προχωρήσει και σε ομαδικούς βιασμούς, σε χρήση κι εμπορία ναρκωτικών που εμείς δεν είχαμε είχαμε τέτοιες περιπτώσεις...

Τώρα έχουν μπει στο παιχνίδι και τριτοκοσμικοί αλλοδαποί μαθητές η μη, που μισούν οτιδήποτε το Ελληνικό και θα δυσκολέψουν τα πράγματα, μα η βία εξουδετερώνεται μόνο με βία και οριστικό τσάκισμα του πρωταίτιου κι ας το κάνουν νόμος και πολιτεία, να μην γίνει ανεξέλεγκτο φαινόμενο και παρασύρει μικρούς - μεγάλους.

Θα μπορούσε κανείς να χρεώσει στο σχολείο κακή λειτουργία, και στους εκπαιδευτικούς αδυναμία ή αδιαφορία ή ό,τι άλλο, αν το φαινόμενο εμφανιζόταν εξαιτίας του σχολείου. Προφανώς δεν είναι το σχολείο που το δημιουργεί αφού πάντα υπήρχε.

Στο σχολείο γίνεται ορατό αφενός μεν γιατί υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων αυτής της ηλικίας παιδικής - εφηβικής, αφετέρου δε γιατί σε αυτή την ηλικία συντελούνται τεράστιες μεταβολές στον άνθρωπο. Αυτές οι αλλαγές, σωματικές, νοητικές συναισθηματικές, στον νέο άνθρωπο, γεννάνε και όλη την υπερβάλλουσα ενέργεια την οποία θέλει να εκτονώσει...

Το παιδί μπαίνει στο σχολείο κουβαλώντας τα στοιχεία της δικής του ατομικότητας και το σχολείο μέσα στη διάρκεια των δώδεκα ή και περισσότερων ετών, το υποστηρίζει ώστε βγαίνοντας από αυτή τη διαδικασία, να είναι σε θέση να λειτουργεί ως ολοκληρωμένος πολίτης.

Είναι λογικό ότι καθώς συντελούνται οι διαδικασίες της εκπαίδευσης, θα εκδηλώνονται συμπεριφορές και φαινόμενα που έχουν να κάνουν τόσο με την ιδιοσυστασία του ανθρώπου, όσο και με τις αντιλήψεις που διαμορφώνονται σε ολόκληρη την κοινωνία.

Αν λοιπόν θέλουμε να συζητήσουμε το πρόβλημα, δεν έχει νόημα να στεκόμαστε στο τι συμβαίνει μέσα στο σχολείο, αλλά αν η έξοδος από αυτό δίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Δεν έβλαψε ποτέ κανέναν σοβαρά λίγο ξύλο και ζόρισμα να ξέρει τη θέση του, τα προβλήματα που θα του δημιουργηθούν λόγω ευαισθησίας ή εμμονής είναι πρώτα για πάρτη και της οικογένειας του κι ύστερα για να βρίσκουν πελάτες δικηγόροι, ψυχολόγοι και παλαβογιατροί...