ΓΡΙΑΣ ΜΑΝΑΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ...

Ένας γιός της σημερινής εποχής, μετά το θάνατο του πατέρα του έβαλε τη γερόντισσα μάνα του σ ένα ίδρυμα.

Πολυάσχολος καθώς ήταν "ξεχνούσε" να την επισκεφτεί για μερικά χρόνια, ώσπου μια μέρα ειδοποιήθηκε πως πρέπει να την επισκεφτεί επειγόντως, γιατί τώρα πεθαίνει...

Όταν έφτασε και την είδε, τη ρώτησε αν ήθελε να κάνει κάτι τελευταίο γι αυτήν.

Κι αυτή του ζήτησε ν' αγοράσει στο ίδρυμα ένα air condition γιατί έκανε υπερβολική ζέστη και καινούργια ψυγεία, για να μην χαλάει το φαγητό που τους δίνουν...

- Καλά τώρα μου το λες μάνα, μετά από τόσο καιρό;

- Εγώ παιδί μου έχω συνηθίσει στις κακουχίες και στην πείνα. Δεν πειράζει! Εσένα σκέφτομαι, όταν γεράσεις, μήπως τα παιδιά σου σε βάλουν σ αυτό το ίδρυμα!!!

ΠΑΙΔΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ...

Ο 8χρονος Τάκης έτρεξε από νωρίς στο κρεβάτι του. Όχι πως νύσταζε ιδιαίτερα, αφού θα κοιμόταν έτσι κι αλλιώς μιάμιση ώρα αργότερα, όπως κάθε μέρα.

Σήμερα όμως είχε έναν ιδιαίτερο λόγο να απομονωθεί νωρίτερα: ήθελε να τα πούνε με τον Ηρακλή, όπως είχε ονομάσει τον φανταστικό φίλο που ο ίδιος δημιούργησε και μαζί συζητούσαν τα προβλήματα που είχε στο μυαλό του ...

Όλα ξεκινούν από τα παιδικά χρόνια, με μια απλούστατη όσο κι αθώα ερώτηση "Γιατί μπαμπά;"

-         Πως γίνονται τα παιδιά, μπαμπά;

-         Γιατί σκοτεινιάζει νωρίς και κρυώνουμε τον χειμώνα;

-         Τι είναι το χαρτόμουτρο; 

-         Γιατί λειώνει το παγωτό όταν αργώ να το φάω;

-         Τι σημαίνει «πέθανε ο γείτονας» που είπες στη μαμά το πρωί;

-         Γιατί το δικό μας αυτοκίνητο είναι πιο μικρό από κείνο που έχει ο μπαμπάς του Αλέξη;

-         Γιατί μπαμπά θα γίνει πόλεμος στην Συρία όπως ακούω να λένε; Εμένα δε μου αρέσει ο πόλεμος! Οι άνθρωποι σκοτώνονται, γίνονται καταστροφές, τα παιδάκια πεινάνε, δεν έχουν παιχνίδια, χάνουν τους γονείς τους...

Αν πάρει απάντηση ησυχάζει κι όλα βαίνουν καλώς, αν μείνει η απορία ή αισθανθεί ότι παραπλανήθηκε  σκοπίμως, αναζητά εμμόνως τη λύση στο ερώτημα, με την βοήθεια τώρα του φανταστικού του φίλου...

Συνήθως στα παραπάνω ερωτήματα έπαιρνε κάποια απάντηση αργά ή γρήγορα. Σε άλλα όμως ζητήματα που ήθελε να ρωτήσει τον πατέρα του, ήξερε ήδη πως δεν θα είχε απάντηση κι έτσι δεν γίνονταν ερωτήματα θέματα όπως:

-         Γιατί μπαμπά σε διώξανε από τη δουλειά όταν ήρθε εκείνος ο Αλβανός;

-         Γιατί κάνω μάθημα μαζί με ξένα παιδιά που δεν καταλαβαίνουν κι εγώ βαριέμαι όταν η δασκάλα προσπαθεί να τους εξηγήσει;

-         Θα φέρουν και τσιγγανάκια στο σχολείο; Αφού δεν κάθονται παρά για λίγες μόνο μέρες και μετά δεν ξανάρχονται κι όλο κλέβουν από τις τσάντες ...

-         Γιατί έβριζες το κράτος μπαμπά, όταν άνοιξες εκείνο το γράμμα που έφερε ο ταχυδρόμος;

-         Γιατί φωνάζει και κάνει σαν παλαβός αυτός στην τηλεόραση; Τι είναι το μνημόνιο και τι λέει πως ψήφισε ο χοντρός με τη φάτσα σαν γουρουνιού;

-         Θα παντρευτούμε όταν μεγαλώσουμε με την Ελενίτσα που έρχεται συχνά και παίζουμε;

-         Τι τρώει το λαμόγιο; Πως είναι και γιατί το γράψανε στον τοίχο;

-         Γιατί να μην πάω στο πάρκο μόνος μου; Εσύ μου έλεγες πως όταν ήσουν μικρός πήγαινες με άλλα παιδιά στη θάλασσα όλη μέρα κι ερχόταν το βράδυ ο παππούς να σε πάρει στο σπίτι ...

-         Γιατί έριξαν τη γιαγιά κάτω στον δρόμο και της πήραν τον σταυρό που φορούσε, όπως μας είπε όταν πήγαμε να την δούμε στο νοσοκομείο που ήταν;

-         Τι είναι η επανάσταση που μας λέει ο νεαρός με τα μακριά και άλουστα μαλλιά κάθε Σάββατο που περνάμε από την αγορά; Τις άλλες μέρες που πάει;

Αφού δεν έπαιρνε τις απαντήσεις που ήθελε για να καταλάβει, προσπαθούσε να τις βρει μόνος του με τον Ηρακλή και γιαυτό ήθελε την ησυχία του και πήγαινε νωρίς στο κρεβάτι να μην τον ρωτάνε, που να τους εξηγεί τώρα ...

Έτσι τις ώρες της γόνιμης σκέψης του, κατέληξε στα δικά του συμπεράσματα:

Ότι κακοί άνθρωποι ήρθαν στον τόπο που ζούσε, έβλεπε κιόλας πολλούς από αυτούς όταν έβγαινε έξω να είναι μαζεμένοι και να τους κοιτούν, πολλοί ήταν μαύροι και μιλούσαν άγνωστη γλώσσα που δεν καταλάβαινε τι έλεγαν, παίρναν τα λεφτά και τα πολύτιμα αντικείμενα που είχαν οι άνθρωποι σαν κι εμάς, το κράτος δεν είχε λεφτά κι έπρεπε να πληρώνουμε εμείς, πώς όμως αφού ο μπαμπάς τώρα δούλευε  λιγότερο και κάποιες μέρες δεν πήγαινε πουθενά μα έλεγε στην μαμά πως γερνά και ο Αλβανός που ήρθε στη δουλειά ήταν νεαρός και του έδιναν λιγότερα, ο μπαμπάς μπορεί να έχανε τη δουλειά του μια μέρα και δεν θα έβγαζε λεφτά που χρειαζότανε παντού για να πάρουνε κάτι, κάποιοι άλλοι γέροι είχανε εξαφανίσει πολλά λεφτά και τα τρώγανε κρυφά μόνοι τους μέσα στη φυλακή που τους πήγε το δικαστήριο, η δασκάλα είχε άδικο που του έλεγε να αγαπάνε και να παίζουνε με τα ξένα παιδιά αφού κείνα δεν θέλανε, ο καινούριος δάσκαλος που είπε έναν πατέρα ένα πρωί «ρατσιστή», αυτός που τους έλεγε για κάποιον Μωάμεθ με την καμήλα σε κάποια έρημο και φαινόταν να υποστήριζε αυτούς που ρίξανε κάτω την γιαγιά να την κλέψουνε, αμέσως τον κατάλαβε, τους είπε προχθές να μην πάνε στην παρέλαση, αυτοί όμως πήγαν όπως ήθελε ο μπαμπάς με την μαμά και τον είδε να είναι εκεί, να θέλει να τη σταματήσει μαζί με άλλους που φώναζαν και κάποιοι τους κυνηγούσαν, είδε κι αυτόν που ήρθε στο σπίτι παλιά και τους έλεγε να ψηφίσουν να φεύγει με ένα μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο με αστυνομικούς με μηχανές μπροστά...

Ο φίλος του ο Αλέξης του είπε πως ο δικός του μπαμπάς έκρυβε πολλά λεφτά στον τοίχο σε ένα σιδερένιο κουτί και ήταν αλήθεια, αφού μόλις προχθές πήρε καινούρια αθλητικά παπούτσια αυτός, ενώ τα δικά του τα είχε φέρει ο παππούς πριν μήνες, πήρε κι ένα ολοκαίνουριο κινητό με πολλά παιχνίδια μέσα που το έδειξε μόνο αυτουνού, μη  το δούνε και το πάρουν τα ξένα παιδιά.

Το παιδάκι που κάθονταν στο μπροστινό θρανίο μια μέρα δεν ήρθε στο σχολείο και η δασκάλα είπε πως σκοτώθηκε με τον μεγάλο του αδελφό, όταν ένα αυτοκίνητο χτύπησε την μηχανή του και υπήρχανε πολλά αυτοκίνητα που τρέχανε στους δρόμους και περίμενε πολύ ώρα για να περάσει απέναντι όταν ήθελε, αφού κανένα δεν σταματούσε ούτε για λίγο ...

Ήξερε πως κάτι πήγαινε στραβά, μα δεν μπορούσε να κάνει πολλά αυτός, που ήταν μόνο 8 χρονών τώρα...

Όμως ο Ηρακλής με το ρόπαλο του θα μπορούσε να νικήσει τους κακούς και να προστατέψει τη γιαγιά, τον μπαμπά τους γείτονες, τους μαθητές,,,

Κι αν δεν μπορούσε μόνος, θα καλούσε αυτός τον Θώρ, τον ξανθό γίγαντα με το τσεκούρι να διώξουνε τον Μωάμεθ με την καμήλα να πάει στην ξερή έρημο, ο δικός τους τόπος ήταν όμορφος, με δέντρα πολλά και νερό σε ποτάμια και θάλασσες όπως έβλεπε όταν πήγαινε στο χωριό, με πολλά νόστιμα φαγητά, γλυκά και φρούτα, υπέροχα μέρη να πάει να παίξει όποιος θέλει χωρίς να φοβάται και ο καιρός ήταν καλός για να είναι έξω, θα έστελναν και τον δάσκαλο τον καινούριο να πάει μαζί τους αφού τους θέλει πολύ, θα έδιωχναν και τους κακούς γέρους που κρύψανε τα λεφτά, θα τα βρίσκανε και θα φέρνανε πίσω, σε όλους που δεν είχανε ,οι πατεράδες θα είχανε όλοι δουλειές όπως παλιά, θα έπαιρναν λεφτά για τις οικογένειες τους και οι γιαγιάδες θα πηγαίνανε στην εκκλησιά κάθε Κυριακή πρωί άφοβα. Θάπαιρνε κι αυτός σίγουρα το ποδήλατο που σκόπευε να ζητήσει όταν θα τελείωνε την Τετάρτη τάξη, αν έβρισκε λεφτά δεν θα έλεγε όχι ο μπαμπάς...

Δεν ήταν μόνος τώρα, οι φίλοι του ήταν εδώ και θα τους έδειχναν αυτοί ...

Τι καλά θα ήταν να μπορούσαν να γίνουν όλα πραγματικότητα!

ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ...

Τέσσερα παιδιά έκαμε και το πρώτο έγινε κλέφτης, το δεύτερο ψεύτης, το τρίτο φονιάς και το τέταρτο ζητιάνος...

Αυτό συνήθιζε να λέει με καμάρι, μια γιαγιά από ένα χωριό του Αποκόρωνα.

Τα επαγγέλματα των παιδιών κατά σειρά: έμπορος, δικηγόρος, γιατρός και παπάς...

ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου, από το 2009.

Σε μια απομονωμένη μονοκατοικία έξω από την Αθήνα ζει μια πενταμελής οικογένεια. Τα τρία παιδιά δεν έχουν βγει ποτέ από το σπίτι και μεγαλώνουν χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα.

Ο μόνος άνθρωπος που τους επισκέπτεται είναι η Χριστίνα, υπάλληλος στο εργοστάσιο του πατέρα, με σκοπό να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του μεγάλου γιου...

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΠΑΙΤΕΙΑ...

Το μικρό ξενόφερτο μαυριδερό παιδί που κανονικά θα έπρεπε να πηγαίνει σχολείο στον τόπο του, που δεν έχει καμμιά δουλειά στον δικό μας, ακολουθεί τη μητέρα ή μήπως τον εργοδότη του (;) που συμπίπτουν στο ίδιο πρόσωπο, σε ίδια άθλια κατάσταση με το παιδί.

Το μεροκάματο από το ξημέρωμα παραπλεύρως από την είσοδο γνωστού ξενοδοχείου του κέντρου των Χανιών, σήμερα απέδωσε καλά και τώρα που σηκώθηκε, μάλλον τέλειωσε.

Οι εισπράξεις κατατέθηκαν στην τσέπη της "μητέρας", το ακορντεόν τακτοποιήθηκε προσεκτικά στην πλαστική σακούλα και δρόμο για άλλη περιοχή ή για το σπίτι. Το απόγευμα στο παλαιό λιμάνι, αύριο σε καμμιά λαική, ή εκκλησία, ή σε όποιο πολυσύχναστο σημείο υποδείξει ο προστάτης...

Όταν η επαιτεία δεν είναι ζητιανιά από ανάγκη, αλλά ένα κανονικό οργανωμένο επάγγελμα με ορδές που μας έρχονται από άλλες χώρες. Ενα επάγγελμα που βασίζεται στον οίκτο των συμπολιτών μας.
 Που πληρώνουν πρόθυμα και νομίζουν ότι ελεούν ανήμπορους και φτωχούς. Το χειρότερο είναι ότι αυτά τα μικρά παιδιά που μαθαίνουν από την οικογένεια και την μέρα της γέννησης τους ως επάγγελμα τη ζητιανιά μη πηγαίνοντας καθόλου σε κάποιο σχολείο, όταν ενηλικιωθούν τι θα κάνουν άραγε;

Νομίζω πως υπάρχει σχετική νομοθεσία που απαγορεύει την κατ' επάγγελμα επαιτεία, που εδώ έφτασε να γίνεται όλο το 24ωρο κάτω από τα βλέμματα των μπάτσων που πίνουν καφέ δίπλα, αδιάφορα παρακολουθώντας άλλους αργόσχολους να "διαδηλώνουν" καθ' έξιν με κάθε αιτία κι αφορμή.

Υπάρχει ελεγκτικός μηχανισμός για κάτι τέτοιο εδώ, ή θα πήξουμε και φέτος σε ξενόφερτους δήθεν "αναξιοπαθούντες" ζήτουλες που ενόψι πάσχα και καλοκαιριού πολλαπλασιάζονται μέχρι αηδίας;

ΠΑΛΙΑ ΚΡΗΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ...

   Παιδιά λένε τα κάλαντα σε Κρητικό χωριό με συνοδεία λύρας

Καλήν εσπέραν άρχοντες αν είναι ορισμός σας
Χριστού την θείαν γέννησιν να πω στ' αρχοντικόν σας
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει
Οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η κτίσις όλη...

...Και άμα επιστρέψητε εις το αρχοντικό σας
ευθύς τραπέζι στρώσατε βάλτε το φαγητόν σας
Και τον σταυρό σας κάμετε, γευθείτε, ευφρανθείτε,
δόσατε κανενός πτωχού όστις να υστερείται
Δότε κι εμάς τον κόπον μας ότ' είναι ορισμός σας
και ο Χριστός μας πάντοτε ας είναι βοηθός σας.

Χρόνους πολλούς να χαίρεσθε πάντα ευτυχισμένοι
Σωματικά και ψυχικά να είσθε πλουτισμένοι!

ΜΗ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ...

Μεγαλωμένο δίπλα στη θάλασσα, ναυτικός ήθελε να γίνει το παιδί με το που τελείωσε το σχολείο.

Δήλωσε τη ΣΝΔ στον Πειραιά, μα όταν το κάλεσαν να πάει για το αθλητικό τέστ, η μάνα εσκεμένα δεν το άφησε να είναι στην ώρα του, με την αστεία δικαιολογία μην φύγει από το σπίτι και μην το πάρει η θάλασσα, έτσι αποκλείστηκε.

Ούτε στην ακαδημία του ΕΝ το άφησε να πάει τουλάχιστον, που ήταν και κοντά τους δίπλα σε μεγάλο λιμάνι και θα κοιμόταν στο σπίτι τα βράδια μετά που θα το τάιζε το μανόγαλο...

Έτσι έχασε την ευκαιρία της ζωής του το παιδί να διαπρέψει στο τομέα που ήθελε, αφού δεν είχε λιγότερη ευφυϊα και ζήλο από τους άλλους που έμπαιναν στις παραπάνω σχολές, δεν είναι δα και η αφρόκρεμα της Ιατρικής και της Νομικής.

Έχασε την ευκαιρία να γίνει στέλεχος του ΠΝ γιατί όχι και ναύαρχος, ή έστω αρχιπλοίαρχος του Λάτση ή άλλου πλοιοκτήτη με σούπερ τάνκερ, να βγάζει δικά του λεφτά από νωρίς, να ταξιδέψει παντού στον κόσμο, να κάνει ζηλευτή καριέρα, να ανοίξει τα μάτια και τους ορίζοντες του, να ζήσει  ζωή όπως τη ήθελε και να αποσυρθεί με ένα καλό κομπόδεμα από νωρίς...

Αντιθέτως η περιορισμένη ευφυϊα της μάνας έστειλε το παιδί να γίνει ραδιοτεχνίτης σε ονομαστή μέση σχολή όπως ήταν η τάση τότε στην εκπαίδευση όπως σήμερα τα διάφορα ΙΕΚ, να μάθει να φτιάχνει ράδια και τηλεοράσεις. Και αρίστευσε κι εδώ με ελάχιστη προσπάθεια, όπως όπου κι αν πήγαινε, κάτι φυσικό όντας πολύ καλύτερος από τους άλλους κέφαλους που έστελναν σε τέτοιες τεχνικές σχολές.

Τι να το κάνει όμως; Να φτιάχνει ράδια και τηλεοράσεις στο πατάρι του σπιτιού του, όχι για μια ζωή, μα όσο υπήρχαν στις συσκευές οι λυχνίες και τα τρανζίστορ που χαλούσαν συχνά κι άλλαζαν εύκολα, γιατί με τις νέες τηλεοράσεις LCD και Plasma, άντε να βρει άκρη ο παλαιός τεχνικός και ο πιθανός πελάτης μπορεί να πάρει άλλη καλύτερη με αμέτρητες δόσεις πριν παλιώσει η πρώτη συσκευή...

Έτσι ικανοποιήθηκε η επιθυμία της μάνας να μην φύγει ποτέ το παιδί από το σπίτι και να μην το πάρει η θάλασσα...

Έμεινε για πάντα κοντά της και πέρασαν τα καλύτερα του χρόνια μάταια και χαμένα κυριολεκτικά, για την άγνοια της μάνας...

Που να πάει τώρα πια όντας άνεργος, σε μεγάλη ηλικία και με ξεπερασμένες - άχρηστες γνώσεις, ένας πρώην τεχνικός μέσης σχολής χωρίς πολλές ευκαιρίες για να έχει κάνει κομπόδεμα για επενδύσεις ή κερδοφόρες επιχειρήσεις που δεν τον θέλει κανένα αφεντικό ούτε για απλό εργάτη;

Να κάθεται να τον βλέπει η μάνα του στα τελευταία της να λιώνει στο σπίτι χωρίς λεφτά, γυναίκα και οικογένεια, χωρίς κανένα μέλλον ν' αξίζει να το ζήσει, να μοιράζονται 200 - 250 τα ευρώ της μικρής σύνταξης της, να καταριέται ο ένας τον άλλο, αυτή για το κατάντημα κι αυτός όταν θυμάται τις πρώην λαμπρές προοπτικές...

Ένα χτύπημα στο θυμικό έρχεται κάθε που βλέπει το ξεπεσμένο άθελα του παιδί, άλλους που δεν ήταν πουθενά καλύτεροι από αυτό, να μεγαλώνουν και να τερματίζουν την δουλειά που ήθελε να κάνει  με τίτλους κι αξιώματα, πλούσιοι κι αναγνωρισμένοι, οικογενειάρχες κι άρχοντες κι αυτό να πηγαίνει προς το περιθώριο της ζωής μόνο κι έρμο...

Ποιός είπε πως οι μητρικές ή οικογενειακές συμβουλές καριέρας είναι πάντα για καλό;

ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ...

Ο δάσκαλος έβαλε έκθεση με θέμα: το βουνό.

Τα παιδιά έγραψαν κάτι για το βουνό.

Ο μικρός Μάνος έγραψε:

- Το βουνό είναι πολύ ωραίο. Στο βουνό ο παππούς μου έχει ένα κτήμα. Έχει μια άσπρη και μια μαύρη αγελάδα. Έχει κι έναν ταύρο. Ο ταύρος πήδηξε την άσπρη αγελάδα...

Ο δάσκαλος βλέπει ότι είναι εκτός θέματος και όχι μόνο, αλλά δεν λέει τίποτα.
Την επόμενη εβδομάδα βάζει έκθεση με θέμα: η λίμνη.
Τα παιδιά έγραψαν κάτι για τη λίμνη.

Ο  Μάνος πάλι έγραψε:

- Πολλές λίμνες είναι στο βουνό. Στο βουνό ο παππούς μου έχει ένα κτήμα. Έχει μια άσπρη και μια μαύρη αγελάδα. Έχει κι έναν ταύρο. Ο ταύρος πήδηξε την άσπρη αγελάδα...

Ο δάσκαλος βλέπει ότι είναι εκτός θέματος και πάλι, αλλά δεν λέει τίποτα.
Το επόμενο θέμα: το ποτάμι.
Τα παιδιά έγραψαν κάτι για το ποτάμι.

Ο Μάνος ξανά έγραψε:

- Το ποτάμι πηγάζει από το βουνό. Στο βουνό ο παππούς μου έχει ένα κτήμα. Έχει μια άσπρη και μια μαύρη αγελάδα. Έχει κι έναν ταύρο. Ο ταύρος πήδηξε την άσπρη αγελάδα...

Ο δάσκαλος βλέπει ότι είναι εκτός θέματος και πάλι, εκνευρίζεται και φωνάζει τον Μάνο και του λέει:

- Καλά βρε παιδί μου, εκτός του ότι δεν προσέχεις και ξεφεύγεις από το θέμα γράφεις μέσα και λέξεις που δεν επιτρέπονται, όπως τη λέξη πήδηξε. Δεν μπορούσες να το γράψεις αλλιώς αυτό, μια που σου έκανε τόση εντύπωση;

- Και τι να έγραφα κύριε;

- Να έγραφες: Της έκανε έκπληξη, να μην καταλάβαιναν και τα άλλα παιδιά.

Την επόμενη εβδομάδα βάζει έκθεση με θέμα: η θάλασσα.
Τα παιδιά έγραψαν κάτι για τη θάλασσα.

Ο Μάνος έγραψε:

- Στη θάλασσα χύνεται το ποτάμι που πηγάζει από το βουνό. Στο βουνό ο παππούς μου έχει ένα κτήμα. Έχει μια άσπρη και μια μαύρη αγελάδα. Ο ταύρος έκανε έκπληξη στην άσπρη αγελάδα. Πήδηξε τη μαύρη!

Η ΜΑΓΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ...

Το ζούμε κάθε μέρα ολοένα και πιο έντονα στις οικογένειές μας: η νεολαία αδυνατεί να ζήσει μια φυσιολογική, ανθρώπινη ζωή, όπως είχανε συνηθίσει και προγραμματίσει οι παλαιότεροι.

Η ανασφάλεια για το μέλλον είναι διάχυτη σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, περισσότερο όμως στις αναπαραγωγικές ηλικίες. Το γεγονός αυτό λειτουργεί ανασταλτικά για  όποιους οικογενειακούς προγραμματισμούς.

Ο γάμος απομακρύνεται λόγω οικονομικής δυσπραγίας (και νεο-αποκτηθείσας νοοτροπίας των θηλυκών να μην δεσμεύονται μη στερηθούν προσωρινά τις εξόδους και τα λούσα), με το σκεπτικό αφενός ότι η απόκτηση παιδιών συνεπάγεται ένα επιπρόσθετο υπέρογκο οικονομικό κόστος και αφετέρου ότι οι προοπτικές διαγράφονται τόσο ζοφερές, που τα παιδιά που θα έλθουν στον κόσμο θα δυσκολευτούν αφάνταστα για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.

Οι δαπάνες για την ανατροφή παιδιών είναι δυσβάσταχτες, ασφάλιση ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατροί συμβεβλημένοι ελάχιστοι, εργασία δύσκολη και δυσεύρετη. Έτσι για πολλούς νέους ανθρώπους, που έχουν χάσει τη δουλειά τους ή έχουν υποστεί άγρια αφαίμαξη στο μισθό, ο γάμος αναβάλλεται επ΄ αόριστον.

Εξάλλου ο ένας στους δυο νέους θέλει να μεταναστεύσει, νομίζοντας πως θα βρει αλλού ότι δεν έχει εδώ. Κι αυτό είναι που διαλύει τελείως τη "μελλοντική μαγιά" του έθνους. Με τη συνεχή μετανάστευση νέων ατόμων, η Ελλάδα στερείται όχι μόνο το πλέον παραγωγικό με οικονομικούς όρους κομμάτι του πληθυσμού, αλλά και αυτό που είναι σε θέση να μεριμνήσει για την ανανέωση  - αναπαραγωγή του πληθυσμού, κάτι που μπορεί να έχει άμεσα καταστροφικές επιπτώσεις για την Ελλάδα μετατρέποντας την σε μια χώρα ηλικιωμένων.

Πώς το έλεγαν οι Αρχαίοι; Ενός κακού (κρίσης -ύφεσης), μύρια έπονται...

Και οι πολιτικοί μας να τυρβάζουν περί άλλα...

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΪ ΒΑΣΙΛΗ...

Εδώ και 20 χρόνια το "ταχυδρομείο του Αϊ Βασίλη" που δημιούργησαν τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, συγκεντρώνει στο ειδικό κόκκινο κουτί τα όνειρα των μικρών παιδιών από όλη την Ελλάδα, και τα παραδίδει με ασφάλεια στον παππούλη με την άσπρη γενειάδα.

Έτσι θα γίνει και με τα γράμματα εκατοντάδων παιδιών και φέτος, όπως ενός παιδιού που αντί για λίστα με δώρα, έστειλε στον Αϊ Βασίλη λίστα με ψώνια από το σούπερ μάρκετ.

"Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Φέτος θέλω να μου φέρεις 2 μωρo-παμπερς, γάλα, πιπίλες, κρεβατάκι και μια βούρτσα μωβ. Αυτά"

Όσα γράμματα και αν έχει διαβάσει ο Αϊ Βασίλης και οι υπάλληλοι των ΕΛΤΑ, μπροστά σε αυτό το σύντομο γράμμα που έχει μετατρέψει το όνειρο σε ανάγκη, τα μάτια βουρκώνουν.

Όπως και με τη ζωγραφιά ενός μικρού αγοριού, που έστειλε μια ζωγραφιά στο αγαπημένο του Άγιο, ζητώντας του καινούρια ρούχα.

ή με την ανησυχία της μικρής Μαρίας

"Είμαι η Μαρία και θέλω να σου πω ότι σε αγαπώ πολύ. Για φέτος θέλω να φέρεις ειρήνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο. Ξέρω ότι έχεις πολύ δουλειά για αυτό αν θέλεις πέρασε πρώτα από τα σπίτια των παιδιών που έχουν περισσότερη ανάγκη. Θέλω να βρεις μια δουλειά στην αδελφή μου που τόσο καιρό προσπαθεί να βρει από τότε που πήρε το πτυχίο της"

Στον αντίποδα υπάρχουν και γράμματα που προκαλούν γέλιο, όπως για παράδειγμα το αίτημα ενός 8χρονου για ένα iPhone 4S, ή ενός μικρού κοριτσιού για ένα μωράκι...

Μέχρι τέλος Ιανουαρίου θα έχουν διαβαστεί όλα τα γράμματα από το "ταχυδρομείο του Αϊ Βασίλη", ενώ μετά το τέλος των γιορτών κάθε παιδί θα λάβει ένα γράμμα και ένα συμβολικό δώρο από τον άγιο.

Ήδη από πέρυσι, με πρωτοβουλία των ΕΛΤΑ και την "έγκριση του Αϊ Βασίλη", κυκλοφόρησε ένα πολυτελές λεύκωμα 150 σελίδων, μέσα στο οποίο υπάρχουν αυτούσια τα γράμματα που συγκεντρώθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια.

Στις σελίδες του θα δουν αποτυπωμένα τα όνειρα μικρών και μεγάλων που συντηρούν, έστω και μέσα σε δύσκολες εποχές, το πνεύμα των Χριστουγέννων.

ΚΑΡΠΕΡΟΣ...

Περι ου ο λόγος ένας 34χρονος άνεργος Σκοτσέζος, ο οποίος έχει ήδη 16 παιδιά με 14 διαφορετικές γυναίκες, ενώ το 17ο ετοιμάζεται τώτα, ανίκανος να παράγει οτιδήποτε άλλο πέρα από το να γαστρώνει.

Ο Τζέιμι Κάμινγκ (όνομα και πράγμα), ο οποίος θεωρείται ο πιο καρπερός άντρας στη Μεγάλη Βρετανία, τον Ιανουάριο θα γνωρίσει τον 17ο απόγονό του, αλλά δεν βγάζει ούτε λίρα τσακιστή για να συντηρήσει τα παιδιά του.

Το ίδιο και οι περισσότερες από τις μητέρες των παιδιών του, που τα βγάζουν πέρα μόνο με τη βοήθεια κρατικών επιδομάτων...

Γιατί όποιος έχει την ξεροκεφαλιά να μην βάζει προφυλακτικό όταν πρέπει, θα πρέπει να επιβαρυνθεί να του μεγαλώνει το κράτος τα μούλικα που σπέρνει, θα απαιτεί μια ζωή τα πάντα δωρεάν ενώ δεν πληρώνει τίποτα από φόρους μέχρι εισιτήριο αστικού λεωφορείου;

ΧΡΥΣΟΨΑΡΑ...

Πολύτεκνος ήταν ο άνθρωπος και από το πρωί ως το βράδυ έτρεχε για την οικογένεια του.

Κουβαλούσε όλα όσα ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις της συζύγου και των πολλών παιδιών του.

Μα η περίσσεια του φροντίδα ήταν προς μερικά χρυσόψαρα σε ένα μικρό ενυδρείο, που τα πρόσεσε ιδιαίτερα και στα οποία κουβαλούσε ακόμη και στα κρυφά ότι καλύτερο υπήρχε στα μαγαζιά και ήξερε πως θα τους αρέσει...

Όταν τον ρώτησαν γιατί, εκείνος απάντησε με καημό:

- Τα χρυσόψαρα που βλέπεις είναι τα μόνα πλάσματα στο σπίτι που ανοίγουν το στόμα τους χωρίς να ζητούνε κάτι!

ΨΕΥΤΙΚΗ ΑΝΕΡΓΙΑ...

Φαγάδικο στο κέντρο έχει ο Θοδωρής και παρόλο που έχει εξασφαλισμένη δουλειά παραπονιέται πως τα αρκετά λεφτά που βγάζει κάθε μέρα δεν του φτάνουν...

Γιατί είναι πατέρας κι έχει υποχρεώσεις στα παιδιά του, βολεύεται να λέει.

Έχει έναν γιο 25 χρονών μούσκαρο 1.95 στο ύψος και 150 οκάδες στο βάρος, που είναι λέει "άνεργος". Ο υπερφυσικός μπεμπές ασχολείται με το στοίχημα, μα χωρίς τα φόντα των προέδρων που κερδίζανε εκατομμύρια, αυτός παίζει 3 ευρώ και παίρνει πίσω 7 - 8, έτσι για να πλουτίσει θέλει έναν αιώνα συνεχών επιτυχιών. Ως τότε τον συντηρεί ο μπαμπάς. Επειδή λόγω του βάρους και της μαλακίας που τον κρατεί δεν μπορεί να κάνει 30 βήματα συνεχόμενα, απαίτησε και απόκτησε καινούριο αυτοκίνητο που πλήρωσε πρόθυμα ο μπαμπάς μαζί με την ασφάλεια και τα τέλη κυκλοφορίας, αν και κείνος έχει ακόμη ένα σαράβαλο 25ετίας...

Έχει δεύτερο γιο 20άρη που σπουδάζει γενικώς κι αορίστως σε περιφερειακό πανεπιστήμιο μια ειδικότητα που ποτέ δεν πρόκειται να του δώσει δουλειά, μα κάνει 4 χρόνια διακοπές μακριά από το σπίτι του μιας και πέρασε με λίγα μόρια. Απαιτεί όμως και λαμβάνει τουλάχιστον 1.000 ευρώ μηνιαίως για να ευημερούνε οι καφετέριες και οι πιτσαρίες της βλαχοκωμόπολης που τον φιλοξενεί...

Έχει μια κόρη ξετσανωμένη πουτάνα πριν κλείσει τα 18, που τα ενδιαφέροντα της περιορίζονται σε ψώνια, καλλυντικά, μπάνιο, ύπνο, βάψιμο, καφετέρια και ξενυχτάδικο κάθε βράδυ, όπου δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στους dj με τα σκουλαρίκια και σε όποιους λελέδες διαπρέπουν στο κούνημα στην πίστα μέχρι να ξημερώσει...

Στο μαγαζί έχει δυο υπαλλήλους αλλοδαπές Βαλκάνιες που έχουν πλήρη μισθό και συντηρούν από οικογένεια με παιδιά η μιά, μέχρι τον αλκοολικό άντρα της η άλλη, που παραπατά όλη μέρα με ένα μπουκάλι μπύρα στο χέρι, αρκετά λεφτά κάθε μήνα...

Που πάνε χαμένα σε ξένες τσέπες, αφού δεν μπορεί ο φουκαράς ο Θοδωρής να βάλει τάξη στο σπίτι και το μαγαζί του. Να πάψει να ανέχεται στωϊκώς τους δήθεν "άνεργους" κεραβέληδες και να τους στρώσει στη δουλειά στο κερδοφόρο μαγαζί που τους συντηρεί όλους και περισσεύουν λεφτά και για ξένους.

Να ρίξει μερικούς πάσπαλους στους κόπρους που έκανε για να κοιμούνται όλη μέρα, ή να σύρει και το λουρικό αν χρειαστεί...

Να βάλει τον ένα να σκουπίζει το πάτωμα και να στρώνει τα τραπέζια, να πάρει τον άλλο τον πιο έξυπνο στην κουζίνα να μάθει να κόβει πατσά, να τυλίγει έντερα και να τσουδίζει αρνίσια ποδαράκια. Να στήσει την άλλη στην είσοδο να μοστράρει τις κωλομπούτες να μπαίνουν περισσότεροι πελάτες στο μαγαζί (που ποτέ δεν είχε πρόβλημα, από τις 5.30 το πρωί ως τις 3.00 το μεσημέρι γεμάτο είναι) και αφού φάνε, πληρώσουν και φύγουν να πλύνει τα πιάτα που της δίνουν λεφτά για λούσα.

Κι άμα θέλει συντροφιά ο dj να του ξεκαθαρίσει πρώτα στεφάνι και μετά θα μυριστεί το νινί που ποθεί, μην του μείνει αμανάτι αύριο η κόρη η πολυμεταχειρισμένη...

Όσο για τις Βαλκάνιες που θα χάσουν τη δουλειά τους άμα βάλει τα παιδιά του, ας πάνε αλλού ή ας κάνουν μια δική τους τέτοια δουλειά, τόσα χρόνια στο φαγάδικο θα την έχουν μάθει καλά πια.

Άκου εκεί ψεύτικη ανεργία και παράπονα τα κωλόπαιδα, ενώ έχουν μαγαζί έτοιμο στρωμένο που θα το κληρονομήσουν αύριο...

ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ...

Στο λεωφορείο δίπλα μου καθότανε η μικρή Μαριάννα και λόγω ηλικίας είχε άπειρες απορίες που απεύθυνε προς τα μέλη της οικογένειας της που τη συνόδευαν: την μάνα και τη γιαγιά της, σιχαμένα άσχημα καρακατσουλιά και οι δυό.

Μην παίρνοντας απάντηση από τα άσχετα παντελώς καρακατσουλιά της οικογένειας της, με το θάρρος των 5 χρόνων της ως τώρα ζωής της στράφηκε σε μένα, που απάντησα στην ερώτηση της, να ξεφύγω από μια βαρετή απογευματινή διαδρομή κολλημένος στο κάθισμα του λεωφορείου.

Καθόλου δεν μ' ενοχλούσε η μικρή Μαριάννα που μετά την ικανοποιητική για αυτήν πρώτη απάντηση που έλαβε, είχε πλήθος ακόμη ερωτήσεις και θα κάναμε μια καλή κουβέντα ώσπου να φτάναμε στον προορισμό μας, αν δεν επενέβαιναν εναλλάξ τα καρακατσουλιά να την αποτρέψουν, πότε με το

- Μην ενοχλείς τον κύριο...

και κατόπιν με το κλασσικό φοβικό:
- Δεν σου είπαμε να μην μιλάς σε αγνώστους;

Έτσι η μικρή Μαριάννα αναγκάστηκε ν' απομονωθεί σε άλλο κάθισμα και να σωπάσει χωρίς να ικανοποιήσει την περιέργεια της και να μάθει κάτι καινούριο αφού κανείς δικός της σε απαντούσε τις ερωτήσεις της λόγω άγνοιας, κι εγώ ο "άγνωστος" (πως να γνωριστούμε και πού, αφού δεν θα την ξανάβλεπα ποτέ), να συνεχίσω να βαριέμαι και κοιτώντας έξω από το παράθυρο να διασκεδάσω την ανία μου...

Έτσι τα φοβισμένα καρακατσουλιά πετύχανε αυτό που θεωρούσανε σωστό και η μικρή Μαριάννα αφού γλίτωσε από μένα τον "άγνωστο" τάχα "προστατευμένη" μεγαλώνοντας δυστυχώς θα καταλήξει καθ' εικόνα κι ομοίωση με την οικογένεια της:

Μια ακόμη αμόρφωτη χοντροκώλα που θα κλείνεται στο σπίτι και ανέμελη στη σιγουριά της θα βλέπει τα φοβικά δελτία ειδήσεων, τα τουρκοσήριαλ, την Πάτυ, την Πάνια και τον Λαζόπουλο να την κοροϊδεύουν...

Που θα παντρευτεί από νωρίς κι όπως όπως με προξενιό, για να μεταδίδει τις ίδιες φοβίες στα δικά της παιδιά. Όπως εκείνη έμαθε...

ΤΟ ΞΥΠΟΛΥΤΟ ΤΑΓΜΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Το Ξυπόλητο τάγμα (του Γκρεγκ Τάλας από το 1954) είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του B' Παγκοσμίου Πολέμου.

Τα παιδιά μεταβάλλονται σ' ένα είδος καλόκαρδης ηρωικής συμμορίας, που κλέβει από τους Γερμανούς και του μαυραγορίτες για να συντηρεί τα μέλη της κι όσους μπορεί από τον κόσμο γύρω της. Eπίσης πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς.

Το αρνητικό της ταινίας είχε χαθεί και χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή της Ταινιοθήκης της Ελλάδας Θόδωρου Αδαμόπουλου που εντόπισε δύο κόπιες προβολής σε καλή κατάσταση, δημιουργήθηκε, μετά από χρονοβόρες και πολυδάπανες διαδικασίες, ένα καινούργιο αρνητικό της ταινίας.




Based on true exploits of young teenage boys who worked for the Greek Resistance during World War II, stealing from Nazis and helping the poor and guiding downed Allied soldiers to safety...

ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ...

Τίποτα το καινούριο δεν είναι. βία πάντα υπήρχε και θα υπάρχει ανάμεσα στα παιδιά, στα σχολεία και στις γειτονιές.

Από τα πρώτα παιδικά χρόνια θυμάμαι από λεκτική βία μέχρι ξύλο και άγριους πετροπολέμους, επειδή κάποιος "παρείσακτος" πέρασε τα θεωρητικά όρια μια άλλης γειτονιάς, αρκούσε το στρίψιμο σε μια γωνία για να βρεθεί κάποιος θύμα ή θύτης σε ένα κατά τ' άλλα ασήμαντο ολιγόλεπτο περιστατικό μεταξύ παιδιών...

Να μη πούμε για πολύωρες απογευματινές μάχες - παιχνίδια μεταξύ γειτονιών, με πόλεμο ή μπάλα αφορμή, πέτρες, τόξα βέλη και χοντρά ξύλα από τις οικοδομές που αφθονούσαν τότε στη συνοικία στα χέρια παιδιών ακόμη και προσχολικής ηλικίας, που σώζανε τη τιμή της γειτονιάς τους στη φαντασία τους.

Που ποτέ δεν πάθανε κάτι σοβαρό σε τέτοιες συμπλοκές, όσο κι αν φωνάζανε οι μανάδες από παράθυρα "θα βγάλετε τα μάτια σας", ποτέ κανείς δεν έβγαλε το δικό του ούτε του φίλου του και οι μώλωπες που όλοι είχαν παντού δεν ήταν σημάδι πανικού, μάλλον με υπερηφάνεια τους επιδείχναμε...

Πήγα σχολείο στην πρώτη τάξη σε εποχή που όποιος δεν περνούσε τις υποχρωτικές εξετάσεις από τη τετάρτη στην πέμπτη και παραπέρα, έμενε στην ίδια τάξη μέχρι να τα καταφέρει. Εγώ ήμουν 7 χρονών και υπήρχανε στο ίδιο σχολικό προαύλιο ως και 15 - 18ρηδες που περίμεναν στις μεγάλες τάξεις να πάρουν το χαρτί του δημοτικού για χρόνια και στο μεταξύ διασκέδαζαν πειράζοντας τα μικρότερα, τα "πρωτάκια" ιδίως, είτε σπρώχνοντας τα είτε αρπάζοντας το κουλούρι ή τη τυρόπιτα μέσα από τα χέρια τους, ή πετώντας πέτρες με σφεντόνες από απόσταση ασφαλείας αν έβλεπαν στην αυλή τον διευθυντή του σχολείου με τη βέργα...

Ήμουνα 9 χρονών όταν ένα πρωί πρωτοπήγα σχολείο με μαχαίρι που έκλεινε στην τσέπη ( ο ίδιος ο γέρος μου, μου το είχε δώσει) κι αποφασισμένος να μην αφήσω κανέναν μεγάλο από τα "βούγια", όπως τους λέγαμε τους ανεπρόκοπους στάσιμους να με ξαναπειράξει προσωπικά, στρίμωξα στις τουαλέτες τον Αποστόλη τον γιο του παπά και κοντινότερο γείτονα στη ίδια αυλή που με πείραζε συχνότερα και απειλώντας να του κόψω την παντέρμη του που μου έδειχνε ξεδιάντροπα, τον έκανα να μην ασχοληθεί ποτέ μαζί μου στο μέλλον, όπως κι έκανε. Κάποια λόγια και υπονοούμενα μου απήυθυνε σε εκδρομές και μόνο αν ήταν παρέα με άλλους 2 τουλάχιστον όμοιους του μα κι αυτό σταμάτησε μια κι όξω όταν τον είδε η χήρα γειτόνισσα να την παίζει από το παράθυρο του για χάρη της απέναντι και το διάδωσε σε μένα και μερικά ακόμη παιδιά "να μην κάνουμε ποτέ ότι κι αυτός" ο μαλάκας...

Όπως συστεγαζόταν στο ίδιο προαύλιο και το κλασσικό διώροφο κτίριο το 3ο και 4ο δημοτικά σχολεία, είχαμε και δια-σχολικές συγκρούσεις από παράδοση τα δυο σχολεία, όπου λάμβαναν μέρος ακόμη και δάσκαλοι κι από τις 2 μεριές και χρειαζόταν η βοήθεια των διευθυντών και πότε - πότε η επέμβαση της επιθεώρησης που στεγαζόταν τότε στα ψηλά στο ίδιο προαύλιο, να μοιράσουν το ζωτικό τους χώρο τα σχολεία...

Φαινόμενο που παρατηρούνταν και σε μέρες εκδρομών, όπου μερικές φορές και κατέληγε σε μονομαχίες μεμονωμένων θερμόαιμων μαθητών από άγνωστα ως τότε σχολεία κι έπειτα με αναμονή της συνέχειας της παιδικής μικροβεντέτας...

Τα ίδια και στο γυμνάσιο - λύκειο, όπου εμπλέκονταν ακόμη και μικροσυμμορίες μαθητών σε συμπλοκές για ποικίλους λόγους, εδώ και για κλοπές αντικειμένων αξίας και χρημάτων από μαθητές με πετυχημένους ή ονομαστούς στην πόλη μπαμπάδες, εδώ ήταν που είδα για πρώτη φορά τέτοιον κοινωνικό - ταξικό διαχωρισμό.

Σε κείνη τη ηλικία αρχίζαμε πολλοί να ξεχωρίζουμε, άλλοι με πολεμικές τέχνες κι άλλοι με γυμναστική με βάρη, με πρώτο κίνητρο να τα βγάζουμε πέρα σε τέτοιου είδους νεανικές συμπλοκές σε σχολεία, γήπεδα, σινεμάδες, ντίσκο, στα λιμάνι κι όπου αλλού.

Εκεί στα στέκια πετούσαν και στη θάλασσα τους χαμένους αργά τη νύχτα, όπως και μεθυσμένους Αμερικάνους ναύτες όταν προκαλούσαν ντόπιες παρέες...

Και όπλα κυκλοφορούσανε μεταξύ μας, αυτόματα στιλέτα ήταν της μόδας, εγώ προτιμούσα τα κυνηγετικά μαχαίρια που κλείνανε και δικαιολογούνταν (τα αυτόματα στιλέτα θεωρούνταν όπλα αν πιανόταν κανείς) ο Μίχελας από την Σέμπρωνα είχε το κρητικό μαχαίρι του γέρου του σε θήκη στο μανίκι του, άλλοι βοελύονταν με νουτσάκου και λοιπά εξαρτήματα νίτζα, ξυράφια, ρόπαλα, αλυσίδες, πέτρες και σπασμένα μπουκάλια οι πιο τεμπέληδες.

Υπήρχανε και θύματα που περνούσαν τη νύχτα στο νοσοκομείο ή τα κρατητήρια του μπατσάδικου, για παλαβογιατρούς δεν ξέρω αν έτρεχε κάποιος να επουλώσει δήθεν ψυχολογικά προβλήματα. Τα λύναμε μεταξύ μας, με σιωπή κι εκδίκηση την ώρα που έπρεπε το κάθε πράμα...

Αυτές οι υπερευαισθησίες είναι μπούρδες, πάντα τα εφηβικά νιάτα θα γουστάρουν να κυριαρχήσουν στο σχολείο, στις παρέες, να κλέψουν ένα αυτοκίνητο ή ένα μηχανάκι για μια βόλτα και να το παρατήσουν μετά άδειο από βενζίνη να το βρει ο κάτοχος του, ακόμη και να σπάσουν ένα περίπτερο να πάρουν μερικά πακέτα τσιγάρα όταν απαγορευόταν το κάπνισμα στα σχολεία και το σπίτι από τους γονείς, ή να κλέψουν περιοδικά, σιγά μην ζημιονόταν ο ρουφιάνος ο περιπτεράς, πουλούσε ακριβότερα άλλα πράγματα...

Είχα μια μεγάλη κούτα τέτοια πονηρά περιοδικά που όταν τα βαριόμουν τα αντάλλασσα με άλλους στα τελευταία θρανία, δεν με εμπόδισε αυτό να αριστεύσω στην τρίτη του λυκείου, ούτε ν' αποκτήσω πανεπιστημιακές περγαμηνές και μεταπτυχιακούς τίτλους.

Κανείς εκπαιδευτικός ούτε μπάτσος δεν μπορούσε ούτε τότε ούτε θα καταφέρει τίποτα και σήμερα να περιορίσει την παιδική - εφηβική βία, έτσι είναι οι άνθρωποι κι έτσι πάντα θα λαλούν...

Απο τότε βέβαια τα πράγματα στα σχολεία έχουν προχωρήσει και σε ομαδικούς βιασμούς, σε χρήση κι εμπορία ναρκωτικών που εμείς δεν είχαμε είχαμε τέτοιες περιπτώσεις...

Τώρα έχουν μπει στο παιχνίδι και τριτοκοσμικοί αλλοδαποί μαθητές η μη, που μισούν οτιδήποτε το Ελληνικό και θα δυσκολέψουν τα πράγματα, μα η βία εξουδετερώνεται μόνο με βία και οριστικό τσάκισμα του πρωταίτιου κι ας το κάνουν νόμος και πολιτεία, να μην γίνει ανεξέλεγκτο φαινόμενο και παρασύρει μικρούς - μεγάλους.

Θα μπορούσε κανείς να χρεώσει στο σχολείο κακή λειτουργία, και στους εκπαιδευτικούς αδυναμία ή αδιαφορία ή ό,τι άλλο, αν το φαινόμενο εμφανιζόταν εξαιτίας του σχολείου. Προφανώς δεν είναι το σχολείο που το δημιουργεί αφού πάντα υπήρχε.

Στο σχολείο γίνεται ορατό αφενός μεν γιατί υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων αυτής της ηλικίας παιδικής - εφηβικής, αφετέρου δε γιατί σε αυτή την ηλικία συντελούνται τεράστιες μεταβολές στον άνθρωπο. Αυτές οι αλλαγές, σωματικές, νοητικές συναισθηματικές, στον νέο άνθρωπο, γεννάνε και όλη την υπερβάλλουσα ενέργεια την οποία θέλει να εκτονώσει...

Το παιδί μπαίνει στο σχολείο κουβαλώντας τα στοιχεία της δικής του ατομικότητας και το σχολείο μέσα στη διάρκεια των δώδεκα ή και περισσότερων ετών, το υποστηρίζει ώστε βγαίνοντας από αυτή τη διαδικασία, να είναι σε θέση να λειτουργεί ως ολοκληρωμένος πολίτης.

Είναι λογικό ότι καθώς συντελούνται οι διαδικασίες της εκπαίδευσης, θα εκδηλώνονται συμπεριφορές και φαινόμενα που έχουν να κάνουν τόσο με την ιδιοσυστασία του ανθρώπου, όσο και με τις αντιλήψεις που διαμορφώνονται σε ολόκληρη την κοινωνία.

Αν λοιπόν θέλουμε να συζητήσουμε το πρόβλημα, δεν έχει νόημα να στεκόμαστε στο τι συμβαίνει μέσα στο σχολείο, αλλά αν η έξοδος από αυτό δίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Δεν έβλαψε ποτέ κανέναν σοβαρά λίγο ξύλο και ζόρισμα να ξέρει τη θέση του, τα προβλήματα που θα του δημιουργηθούν λόγω ευαισθησίας ή εμμονής είναι πρώτα για πάρτη και της οικογένειας του κι ύστερα για να βρίσκουν πελάτες δικηγόροι, ψυχολόγοι και παλαβογιατροί...

SANTA AND THE THREE BEARS (ANIMATED MOVIE ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ)...

After learning about Santa Claus, two willful bear cubs decide to postpone their hibernation so they can see the jolly gift-giver in person.

Eager to please the baby bears, a park ranger dresses as St. Nick and sets out to spread Christmas cheer. Set in Yellowstone National Park, pleasant animated movie.

CHRISTMAS CLASSICS no 1 (CARTOONS MOVIE ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ)...

Nine merry and high-spirited holiday cartoons are included in this family-oriented collection, highlighted by the perennial favorite "Rudolph the Red-Nosed Reindeer" and the classic verses of "The Night Before Christmas." Other titles in the volume include "Hector's Hectic Life," "Santa's Surprise," "Jack Frost," "Snow Foolin", "Christmas Comes But Once a Year," "Somewhere in Dreamland" and "The Shanty Where Santy Lives."

ΚΑΛΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΕ 10 ΒΗΜΑΤΑ...

Κάθε γονιός πράττει ότι κρίνει σωστό για την ανάπτυξη του παιδιού ανάλογα με τις συνθήκες του τόπου του, την κουλτούρα της κοινωνίας του και τις δυνατότητές του. Είναι όμως αυτά αρκετά;

Η οικονομική κρίση σήμερα εμποδίζει κάποιους να κάνουν υλικά δώρα προς τα παιδιά τους. Το ίδιο σημαντικά είναι όμως και τα άλλα τα άυλα, τα δώρα ζωής που χαρίζουν με ανιδιοτέλεια.

Δεκαετίες δημοσιευμένων ερευνών αποκαλύπτουν τις δεξιότητες που συνιστούν τον δεκάλογο του καλού γονιού.

Θα εκπλαγείτε διαβάζοντας τον, επειδή μερικές επηρεάζουν το παιδί έμμεσα, αλλά βρίσκονται στην κορυφή του καταλόγου.

Οι προτάσεις των ερευνητών παρουσιάζονται με τη σειρά σπουδαιότητας που τους δίνουν, δηλαδή στον αριθμό 1 έρχεται η πιο σημαντική και στο 10 η λιγότερο. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι όλοι οι γονείς μπορούν να μάθουν να γίνουν καλύτεροι με μια μικρή προσπάθεια.

Οι έρευνες έδειξαν ότι πατέρας και μητέρα σχεδόν ισοψηφούν στο ερώτημα "ποιος είναι καλύτερος γονιός";
Ο δεκάλογος του καλού γονιού, σύνοψη ενός άρθρου από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Scientific American Mind στο οποίο εκτίθενται τα ευρήματα μιας πρόσφατης έρευνας:

1. Αγάπη και στοργή
Υποστηρίζεις και δέχεσαι το παιδί, δείχνεις με έμπρακτο τρόπο (αγκαλιές) τη στοργή σου και περνάς ποιοτικό χρόνο χωρίς τηλεόραση, αποκλειστικά με αυτό.

2. Διαχείριση άγχους
Λαμβάνεις τα μέτρα σου για να μειώσεις το προσωπικό σου άγχος και του παιδιού σου; Χρήσιμες είναι οι διάφορες ασκήσεις χαλάρωσης καθώς και κάθε προσπάθεια να δείτε -οι γονείς- τα γεγονότα από διαφορετική όψη.

3. Διαπροσωπικές σχέσεις
Υγιείς οικογενειακές και συγγενικές σχέσεις προάγουν αντίστοιχα και τις σχέσεις σας με όλους τους άλλους. Είναι υγιές για το παιδί να είναι μάρτυρας ενδο-οικογενειακών σκηνών τρυφερότητας, σεβασμού ή συγγνώμης.

4. Αυτονομία και ανεξαρτησία
Σεβασμός στις ιδιαιτερότητες του παιδιού και ενθάρρυνση να γίνει ένα επαρκές και αυτόνομο άτομο.

5. Παιδεία και μάθηση
Προάγεις κι είσαι μοντέλο για δια βίου μάθηση; Δίνεις ποικίλες ευκαιρίες για μόρφωση - επιμόρφωση στο παιδί σου;

6. Δεξιότητες ζωής
Παρέχεις τα απαραίτητα στο παιδί σου έτσι ώστε αργότερα να διασφαλίσει ένα σταθερό εισόδημα και το μέλλον του;

7. Διαχείριση συμπεριφοράς
Να χρησιμοποιείς θετική ανατροφοδότηση, δηλαδή να ενισχύεις και να επιβραβεύεις επιθυμητές συμπεριφορές. Να τιμωρείς μόνο όταν όλες οι άλλες μέθοδοι διαχείρισης της συμπεριφοράς του έχουν αποτύχει.

8. Υγεία
Γίνεσαι μοντέλο υγιούς ζωής με καλές συνήθειες, όπως τακτική άσκηση και κανονική διατροφή για το παιδί σου;

9. Θρησκεία
Υποστηρίζεις την πνευματική ή τη θρησκευτική του ανάπτυξη και συμμετέχετε σε αντίστοιχες δραστηριότητες;

10. Ασφάλεια
Λαμβάνεις όλες τις προφυλάξεις για την ασφάλεια του παιδιού σου (στο σπίτι, στο αυτοκίνητο κι έξω) και είσαι ενήμερος για τις δραστηριότητες και τους φίλους του;

Με αυτά υπόψιν, καλές κι ειρηνικές γιορτές, που εφαρμόζοντας τα μπορούν να γίνουν πηγή ευτυχίας κι όχι μόνο υλικής!

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ...

Σήμερα ότι έχει σχέση με παιδί και παιχνίδι έγινε απόλυτα εμπορεύσιμο είδος, από τις πολυεθνικές εταιρίες που έφτασαν στο σημείο να επιβάλλουν, να κατευθύνουν και να ελέγχουν τις επιθυμίες των παιδιών...

Ένας τρόπος είναι οι συναρπαστικές παιδικές ταινίες και σε μορφή 3d στις οποίες έμμεσα διαφημίζονται τα ανάλογα "παιδικά είδη - παιχνίδια" τους. Κυρίαρχη αυτοκρατορία η Ντίσνεϊ...

Όπου προπορεύεται το χρήμα όλες οι πόρτες ανοίγουν, ενώ αντίθετα (πάλι με το χρήμα) οι επιστημονικές φωνές που θα μπορούσαν να μιλήσουν σωπαίνουν! Αυτή είναι η δύναμη του εμπορίου και του μάρκετινγκ των παιδικών παιχνιδιών. Αυτή η κατάσταση επιβλήθηκε, εδώ και δεκαετίες, με τον ανηλεή βομβαρδισμό των τηλεοπτικών, δελεαστικών για τα παιδιά, διαφημίσεων.

Για το σκοπό αυτό, εξαγοράζονται ακόμα και συνειδήσεις πολιτικών που επιτρέπουν την ανεξέλεγκτη επαφή των παιδιών με τα προϊόντα των πολυεθνικών εταιριών. Με φανταχτερά χρώματα και σχήματα, εντυπωσιακές φωνές και επιδόσεις, νεκρά πλαστικά κουκλάκια και transformers, playmobil και playstation, κινητά και MP3, έχουν καταφέρει να "δολοφονήσουν" τη δημιουργική φαντασία των παιδιών. Ειδικά, οι γενιές μετά το 1970, γνώρισαν την εμπορική εξαπάτηση σε πολλά επίπεδα: βιβλία, κινούμενα σχέδια, παιχνίδια κ.λπ.

Στόχος κάθε πολυεθνικής εταιρίας που ασχολείται με παιδικά προϊόντα είναι η εκμηδένιση της "ανάπτυξης της φυσικής ικανότητας των παιδιών για παιχνίδι", με την επιβολή, ως δήθεν επιθυμίας των παιδιών, του οποιουδήποτε εμπορεύματός τους. Η παιδική φαντασία όμως, από τη φύση της, δεν προγραμματίζεται. Όμως διαστρεβλώνεται. Γι' αυτό τα σημερινά παιδιά δεν είναι ευτυχισμένα, επειδή δεν παίζουν πραγματικά και δεν προστατεύονται όπως πρέπει. Η απάτη μεγεθύνεται, όταν τα προς πώληση παιχνίδια αναφέρουν ότι είναι "παιδαγωγικώς κατάλληλα"...

Το δημιουργικό παιχνίδι αυτό που αφήνει ελεύθερη τη φαντασία χωρίς να την αιχμαλωτίζει σε προκατασκευασμένα καλούπια τυποποιημένων ενεργειών, σήμερα είναι είδος υπό εξαφάνιση. Κι όμως είναι αυτό που προάγει ιδιότητες θεμελιώδεις για τη διάπλαση δημοκρατικών πολιτών, όπως η περιέργεια, η ικανότητα για λογική σκέψη, η κατανόηση του άλλου, η προθυμία για μοίρασμα, η συνεργασία, καθώς και μια αίσθηση επάρκειας - η πίστη ότι ένα άτομο μπορεί να κάνει τη διαφορά στον κόσμο.

Στο δημιουργικό παιχνίδι η φαντασία των παιδιών δημιουργεί κόσμους που κανείς άλλος δεν μπορεί να δεί ούτε να μπει σ' αυτούς. Έτσι μαθαίνουν να διευρύνουν τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους, και φυσικά να κατανικούν τους φόβους τους.

Μια ουσιαστική ιδιότητα των παλιών παιχνιδιών φαντασίας ήταν το παιχνίδι ρόλων:
Ο "αρχηγός" ήταν πράγματι αρχηγός της ομάδας παιδιών, η "μαμά" ήταν πράγματι μαμά με όλα τα δείγματα συναισθηματικότητας και τρυφερότητας, οι "κλέφτες κι αστυνόμοι" έδιναν αληθοφάνεια στους ρόλους τους κ.λπ. Η μίμηση αυτή ήταν ένας δάσκαλος για την αυριανή κοινωνία τους.

Αν μελετήσουμε το είδος παιχνιδιών που αγοράζουμε στα παιδιά σήμερα, ή αυτά με τα οποία τα απασχολούμε απ΄ τη στιγμή που γεννιούνται μέχρι την ενηλικίωσή τους, μάλλον θα απογοητευθούμε. Τόσο από την παιδαγωγική αξία που έχουν αυτά (και συνήθως δεν έχουν) όσο (και το σπουδαιότερο) από το κατά πόσον αναπτύσσουν τη δημιουργική φαντασία των παιδιών.

Σε περασμένες εποχές που η λέξη κατανάλωση δεν ήταν τρόπος ζωής, μια και το χρήμα ήταν πανάκριβο, ούτε η εμπορευματοποίηση των πάντων ήταν κανόνας, το παιδικό παιχνίδι ήταν απλό, αλλά όλο μαγεία. Μέσα απ' την ευτέλειά του έβλεπες πολλά άλλα πράγματα που έπλαθε από μόνη της η φαντασία σου:

- Τα κακοφτιαγμένα ξύλινα σπαθιά και τόξα με λάστιχο και μανταλάκια, έφτιαχναν τους καλύτερους αντίπαλους στρατούς, σε δρόμους και αλάνες, με ηρωϊκές νίκες ή ήττες!
- Η πάνινη μπάλα που έφτιαχναν, η πλαστική μπάλα κι αργότερα η δερμάτινη που αγόραζαν συνήθως, ήταν ο καλύτερος κράχτης για την οργάνωση ομάδων αγώνων ποδοσφαίρου γειτονιών.
- Οι βώλοι, το πατίνι, το τσιλίκι, η κατρακύλα, το κρυφτό, το κυνηγητό, ήταν παιχνίδια συντροφιάς και άμιλλας, ενώ το μεγάλο οριζόντιο κλαδί ήταν το καλύτερο άλογο για ιππασίες. Μην πούμε αν υπήρχε κανένα παλιό εγκαταλειμένο αυτοκίνητο...
- Η ξύλινη σβούρα με τις γαλάζιες και κόκκινες γραμμές της σε ταξίδευε σε άλλους κόσμους, με τους ατέλειωτους γύρους της.
- Το χωρίς εξώφυλλο πολλές φορές και εικόνες, φτηνό βιβλίο ενός Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον, Μάρκ Τουέιν ή Ιούλιου Βερν, σου δημιουργούσε τους ομορφότερους κόσμους άλλων εποχών, που όμως ήταν δικής σου κατασκευής...

Σήμερα η τηλεόραση, με τα παιδικά κανάλια ή τις παιδικές εκπομπές έχει υποκαταστήσει τα πάντα. Κατασκευάζει ιστορίες ή πλασάρει επιθυμίες στα παιδιά, με ήρωες κινουμένων σχεδίων αντιαισθητικούς, στερεότυπους ενός κατασκευασμένου επί τούτου κόσμου.. Όπως κατά βάθος είναι οι ήρωες του Ντίσνεϊ, η Μπάρμπι, Ο Σούπερμαν, ο Μπόμπ ο Σφουγγαράκης, οι transformers, τα πολεμικά όπλα κι οι πολεμιστές, ο Spiderman, η Μονόπολη κ.λπ.

Εντυπωσιασμός και μίμηση, οι αδιαφιλονίκητοι κράχτες της αγοράς. Βίντεο, DVD, καλωδιακοί και δορυφορικοί σταθμοί, διαδίκτυο, MP3, κινητά, μια πανστρατιά οργανωμένης εξαπάτησης γονέων και παιδιών που εγκλωβίζει στην αγορά/κατανάλωση ψυχοφθόρων παιχνιδιών.

Η συνέπεια της πραγματικότητας ότι εκατομμύρια παιδιά μεγαλώνουν στερούμενα το παιχνίδι, είναι η διάπλαση ενός κόσμου χωρίς χαρά, δημιουργία, κριτική σκέψη, ατομική πρωτοβουλία και νόημα όλα αυτά για τα οποία αξίζει να είναι κανείς άνθρωπος!

Ενός κόσμου ευάλωτου στις ορέξεις των μεγάλων και ισχυρών οικονομιών κι εταιρειών...