ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ...

Η ιστορικός Ελένη Νικολαΐδου βγάζει από το χρονοντούλαπο τις «Συνταγές της Κατοχής», το απόλυτο εγχειρίδιο για το «πώς σφίγγει το ζωνάρι». Εξιστορεί δε στο WE του NEWS 247 τις συνθήκες ζωής, αλλά και τους εφευρετικότατους τρόπους επιβίωσης, όπως τις εξιστόρησαν γυναίκες της εποχής, αλλά και όπως παρουσιάζονταν στα «Αθηναϊκά Νέα», «Βραδυνή» και «Καθημερινή».

Τι έτρωγε ο κόσμος τότε; Και τελικά, πόσο κοντά είμαστε στο να αναπροσαρμόσουμε το σημερινό μας διαιτολόγιο σε εκείνο των δύσκολων χρόνων;

Η ψευδαίσθηση του να τρως κρέας

«Οι άνθρωποι της Κατοχής είχαν να αντιμετωπίσουν εκτός από τους Ναζί, τα μπλόκα, τις εκτελέσεις, τη λεηλασία της πόλης και τις τρομακτικές ελλείψεις σε τρόφιμα. Οι μισθοί πλέον δεν είχαν καμία αξία. Τα τρόφιμα στην αγορά ήταν σπάνια και όταν εμφανίζονταν ελέγχονταν από μαυραγορίτες, οι οποίοι ήταν σε αγαστή συνεργασία με τους Γερμανούς κατακτητές. Έπρεπε, λοιπόν, να επιβιώσουν.

Χιλιάδες στην Αθήνα και σε άλλα μέρη πέθαναν από ασιτία. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, οι εφημερίδες της εποχής έδιναν συμβουλές για το πώς θα μπορέσουν οι Αθηναίοι να διατραφούν, ώστε να κρατηθούν εν ζωή.

Μία συνταγή ή οδηγία - που ήταν και αυτή που με σόκαρε περισσότερο - έδινε οδηγίες για το πώς να μαζεύουν ψίχουλα».

Έλεγε λοιπόν: Μαζεύετε με προσοχή τα ψίχουλα από το τραπέζι και βάλτε τα σε ένα ποτήρι. Στο τέλος της εβδομάδας θα έχετε μαζέψει τόσα ψίχουλα, ώστε να μπορέσετε να τα χρησιμοποιήσετε στη μαγειρική σας.

Επίσης, υπήρχε συνταγή που έλεγε πώς να ξεγελάσεις τα μάτια σου και το στομάχι σου ότι τρως κρέας (φοβερά δυσεύρετο προϊόν)».

Είναι πολύ απλό: Παίρνεις μία μελιτζάνα και την τρίβεις, την αφήνεις να σκουρύνει και τότε έχεις την αίσθηση ότι τρως κρέας! «Ξέρετε οι Αθηναίοι άλλαξαν δραστικά τις διατροφικές τους συνήθειες. Γνωρίζατε ότι τα γεμιστά προ Κατοχής τα έτρωγαν με μαγιονέζα;».

Σκύλοι, γάτες, γαϊδούρια, άλογα και ελάφια al dente

«Όταν πεινάς θα φας τα πάντα, όταν βλέπεις το παιδί σου τουμπανιασμένο θα του δώσεις τα πάντα για να το κρατήσεις στη ζωή. Μερικές φορές αναρωτιόμασταν: "Μα και σκύλους;". Ναι και σκύλους και γάτες. Τα πάντα έτρωγαν τότε οι Αθηναίοι», αναφέρει η κα Νικολαΐδου.

Οι σκύλοι και οι γάτες εξαφανίστηκαν από τους πρώτους μήνες που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Και επειδή οι κατακτητές δεν άφησαν τίποτα όρθιο, αλλά κατέσχεσαν ακόμη και τους γάιδαρους για τις ανάγκες των μεταφορών του στρατού τους, παρατηρήθηκε ότι και αυτοί σταδιακά εξαφανίζονταν. Είναι εξακριβωμένο ότι από τον Εθνικό Κήπο σε μία νύχτα χάθηκαν δύο ελάφια. Εικάζεται ότι πεινασμένοι μπήκαν μέσα νύχτα και τα άρπαξαν για λόγους επιβίωσης.

«Πρέπει να σας πω ότι σφάζονταν και άλογα. Για το λόγο αυτό, υπήρχαν πολλά παράνομα σφαγεία, όπου έσφαζαν τα ζωντανά και τα πουλούσαν από πόρτα σε πόρτα για ολόκληρες περιουσίες. Το ξεπούλημα της περιουσίας των Αθηναίων έγινε και για άλλα τρόφιμα, όπως το λάδι».

Καφές από ρεβίθια και για επιδόρπιο «εμετός των Γερμανών»

Τα φρούτα στην κατοχική Αθήνα, αποτελούσαν ένα είδος υπό εξαφάνιση. «Υπήρχαν όμως συνταγές για ορεκτικά που έκοβαν την όρεξη! Οι οδηγίες δηλαδή που δίνονταν ήταν, πώς θα ξεγελάσουμε το στομάχι μας, ώστε να νιώσει ότι είναι γεμάτο. Τούς προέτρεπαν λοιπόν να τρώνε χόρτα και να τα μασούν αργά αργά για να νομίσει το στομάχι ότι είναι χορτάτο».

Ακόμη, λόγω του ότι ο καφές ήταν δυσεύρετος, απλοί πολίτες έφτιαχναν έναν τύπο καφέ από διάφορα προϊόντα, όπως τα ρεβίθια ή από βραστά κουκούτσια.

«Αυτό που υπήρχε σε μερική αφθονία, ήταν το κρασί, το οποίο έσωσε αρκετούς Αθηναίους, γιατί τους τόνωνε. Επίσης και οι σταφίδες και τα σύκα ήταν υλικά που τους κρατούσαν ζωντανούς, αφού τα χρησιμοποιούσαν ως υποκατάστατα ζάχαρης και έφτιαχναν γλυκά. Υπήρχαν εστιατόρια που πουλούσαν γάλα, νερωμένο φυσικά, και αμφιβόλου ποιότητας. Να συμπληρώσω εδώ ότι από την πείνα τους, οι Αθηναίοι μάζευαν ό, τι χόρτο έβρισκαν, αλλά πόσα χόρτα μπορεί να υπάρχουν για να ταΐσουν μία πόλη; Δίνονταν τότε οδηγίες να είναι προσεκτικοί στο τι τρώνε, αλλά στην πράξη ήταν ανέφικτο λόγω της πείνας».

Άλλοι επιβίωναν με φέτες λασπώδους ψωμιού ή την λεγόμενη μπομπότα (χυλός από καλαμποκάλευρο), ενώ είναι εξακριβωμένο ότι υπήρχαν άνθρωποι και παιδιά ή ορφανά πολέμου, που σύχναζαν έξω από τις ταβέρνες που έπιναν και έτρωγαν οι Γερμανοί και όταν αυτοί ξερνούσαν, θρέφονταν από τον εμετό τους».

Μοναδική πρώτη ύλη το νερό και τα χόρτα ... ογκρατέν

«Είναι τραγικό αυτό που θα σας πω αλλά η πρώτη ύλη ήταν το νερό! Όταν βέβαια έτρεχε από τις βρύσες, γιατί η αλήθεια είναι ότι τους το έκοβαν πολύ συχνά. Για να σας δώσω να καταλάβετε, υπήρχε συνταγή που έλεγε ότι αν και εφόσον βρεθείτε τόσο τυχεροί και αγοράσετε φασολάκια, να τα καθαρίσετε, κρατήστε τις άκρες και τις κλωστές και όλα μαζί ψιλοκόψτε τα. Σε μία κατσαρόλα με νερό ρίξτε τα όλα μέσα, προσθέστε λίγο κρεμμύδι, ντομάτα ή ελιές και να μία θαυμάσια σούπα για το βράδυ!».

Να σημειωθεί ότι σε περισσότερη αφθονία, αναλογικά, ήταν τα χόρτα και γι' αυτό υπήρχαν πολλές συνταγές με αυτά, μέχρι και το πώς να μαγειρέψετε ... χόρτα ογκρατέν!

Η ανταλλακτική οικονομία και οι «σκοπιές» στα λάχανα

Οι Αθηναίοι επέστρεψαν από τα πρώτα χρόνια της Κατοχής στην ανταλλακτική οικονομία. Η οδός Αθηνάς, ο γνωστός δρόμος στο κέντρο της Αθήνας, ήταν ο τόπος συνάντησης των απανταχού ταλαιπωρημένων και πεινασμένων.

«Εκεί θα βλέπατε να έχουν στο δρόμο ό, τι μπορούσε κανείς να πουλήσει από το σπίτι του. Προσωπικά αντικείμενα, έπιπλα, ίσως κάποια τρόφιμα, μαγειρευτά φαγητά με ύποπτα κρέατα μέσα, ζαχαρωτά που περισσότερο ήταν καθαρτικά, ακόμη και σαπούνια που τελικά έλιωναν τα ρούχα (παρασκευάζονταν παράνομα και χωρίς γνώσεις). Τότε άλλωστε, υπήρχε τρομερή έλλειψη από σαπούνι».

Αρκετοί απλοί πολίτες κατάφεραν να σωθούν, χάρη στα συσσίτια που διοργάνωναν τα σωματεία προς τα μέλη τους. Αποτέλεσμα ήταν η εξασφάλιση ενός πιάτου με όσπρια ή μία κούπα νεροζούμι. «Τα συσσίτια ήταν πολύ διαδεδομένα και εξαιτίας τους κατάφεραν πολλοί Αθηναίοι να επιβιώσουν.

Φυσικά μην νομίζετε ότι ήταν τίποτα φαγητά της προκοπής αλλά ήταν αρκετά για να μπορέσουν να σταθούν τα πόδια τους. Να σας πω επιπλέον, ότι πολλοί Αθηναίοι έβαζαν κοτέτσια στα μπαλκόνια και τις αυλές ή έφτιαχναν δικό τους μπαξέ που όμως φύλαγαν σκοπιά για να μην πάει κάποιος πεινασμένος να τους πάρει την κότα ή το λαχανικό».

Οι εφημερίδες την εποχή της Κατοχής ήταν γεμάτες με ειδήσεις από την κεντρική αγορά. Φουφούδες είχαν στηθεί στους δρόμους και πουλούσαν ζωμούς από κρέας, χωρίς να διευκρινίζεται για το τι κρέας μαγείρευαν. Οι μεταφορές γίνονταν με αυτοσχέδια καροτσάκια. Τα παπούτσια έλιωναν και άρχισαν οι Αθηναίοι σκάλιζαν ξύλα και τα φορούσαν. Τότε εμφανίστηκαν λοιπόν στην Αθήνα και τα τσόκαρα. Τα μαγαζιά με ηλεκτρικά είδη πουλούσαν μέχρι και σπιτικά γλυκά.

Πατατοφλουδοκεφτέδες και ροφήματα από φλούδες μήλων

"Μην το πάρετε για παραδοξολογία. Πρόκειται για φαγητό δοκιμασμένο και νοστιμότατο. Τότε έλεγε ότι πρέπει να: Βράζετε τις πατάτες, αφού τις πλύνετε καλά. Έπειτα τις ξεφλουδίζετε. Τι κάνετε τις φλούδες; Τις πετάτε. Πετάτε δηλαδή το πιο θρεπτικό και το πιο υγιεινό μέρος της πατάτας, αφού είναι πια γνωστό πως κάθε λαχανικό και φρούτο στο φλοιό του και γενικά προς τα εξωτερικά του στρώματα περιέχει τις διάφορες πολύτιμες βιταμίνες. Παίρνετε, λοιπόν, αυτές τις φλούδες, προσθέτετε μπόλικο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο, λιγάκι δυόσμο, αλάτι, πιπέρι, ζυμώνετε και τηγανίζετε.

Θα απορήσετε για το αποτέλεσμα. Αν δεν πρόκειται να βράσετε τις πατάτες, αλλά να τις μαγειρέψτε αλλιώς όποτε θα τις παστρέψτε πριν τις βράσετε, πάλι μπορείτε να κάνετε τους κεφτέδες σας, βράζοντας τις φλούδες που θα είναι ακόμα πιο νόστιμες γιατί θα έχουν επάνω και λίγη πατάτα.
Στις συνταγές της εποχής συγκαταλέγονται επίσης, τα ροφήματα ή γλυκίσματα από φλούδες μήλων, η χρησιμότητα των κουκουτσιών για περίφημα γλυκά και τα μπισκότα από ελάχιστο αλεύρι.

Ο φόβος μην εφαρμοστούν και σήμερα οι συνταγές

«Τα ελληνικά ΜΜΕ εμφανίζουν τις "Συνταγές της πείνας" ως βιβλίο για την κρίση, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν γράφτηκε με τέτοιο στόχο. Καταρχάς δεν πρόκειται για κανονικό βιβλίο μαγειρικής, αλλά για προϊόν έρευνας, μέσα από τα μάτια των τότε μητέρων που προσπαθούσαν να θρέψουν με ελάχιστα χρήματα και πρώτη ύλη, τις οικογένειές τους». Το βιβλίο σήμερα έχει ξεπεράσει τις 5.000 πωλήσεις πανελλαδικώς.

Ζούμε όμως τελικά με το φόβο ότι θα επιστρέψουμε σε αυτές τις εποχές; Η ίδια η συγγραφέας σημειώνει ότι η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συγκριθεί με το τότε: «Τότε αγωνιζόμασταν κατά όπλων και στρατιωτών, που μπορούσαμε να δούμε. Σήμερα ο εχθρός είναι αόρατος. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι οι Έλληνες αλλάζουν και σήμερα τις διατροφικές τους συνήθειες λόγω οικονομικής ανέχειας. Η φτώχεια και η πείνα έχουν επιστρέψει - γεγονός που σοκάρει τους Έλληνες». Άλλωστε η ίδια κα Νικολαΐδου ως εκπαιδευτικός, γίνεται ολοένα και συχνότερα μάρτυρας του υποσιτισμού των μαθητών, που λιποθυμούν.

«Δεν καταλαβαίνω τί σκέφτεται η κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι. Είναι δυνατόν να σωθεί η οικονομία της χώρας με τη φτωχοποίηση του πληθυσμού και την κατάρρευση της αγοράς;», διερωτάται η συγγραφέας, η οποία φοβάται ότι οι Έλληνες έχουν πάρει μόνο μία πρώτη γεύση από τα δεινά που έρχονται: «Βρισκόμαστε μπροστά στις πύλες της κόλασης».

«Άνθρωποι τρώνε από τα σκουπίδια, ο μισθός δεν αρκεί για τον μήνα, η ανεργία χτυπάει κόκκινο με νέους και νέες να παρακαλάνε για μία δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα, άστεγοι σε παγκάκια και σε εσοχές πολυκατοικιών, κακή και φτηνή τροφή, αυτοκτονίες.

Πιστεύετε ότι αυτές οι εικόνες είναι της Κατοχής ή του σήμερα; Εγώ σας λέω ότι ανήκουν και στις δύο εποχές. Δεν ξέρω ακριβώς τι κάνουν σήμερα τα νοικοκυριά λόγω της φτώχειας, αλλά σίγουρα έχουν αλλάξει τις διατροφικές τους συνήθειες προς το χειρότερο και εύχομαι να μην φτάσουμε στο σημείο να χρειαστούμε τις "Συνταγές της πείνας".
Στο χέρι μας είναι!»..

news247.gr

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Δραματική Ελληνική ταινία σε σκηνοθεσία Άγγελου Γεωργιάδη, από το 1970.

Ο Ντίνος κυνηγημένος από τους Γερμανούς, βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι μιας ανάπηρης κοπέλας. Εκείνη τον κρύβει στο υπόγειο του σπιτιού της για καιρό.

Κάποτε η κατοχή τελειώνει αλλά η νεαρή γυναίκα μη θέλοντας να χάσει τον Ντίνο, τον κρατά φυλακισμένο χωρίς να του αποκαλύπτει την αλήθεια...

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ...

Η ιστορία είναι απολύτως αληθινή, είχε δημοσιευθεί αρχικά σε τοπική εφημερίδα 2006 με κάποιες υποθετικές πληροφορίες. Τώρα σύμφωνα με νεώτερες πληροφορίες είναι όλα τα γραφόμενα σίγουρα μα με ονόματα που δεν γράφονται.

Τα τελευταία χρόνια πριν αλλάξει ο αιώνας, ένας μεγάλης ηλικίας Άγγλος δήθεν τουρίστης έφθανε ως το ιστορικό Θέρισο και με ένα σχεδιαγραμμα - χάρτη στα χέρια αναζητούσε κάποιες τοποθεσίες της Μαδάρας. Γνώρισε τον αλησμόνητο Ηλία Λεβεντάκη που κατά τη διαφυγή του βασιλέα Γεωργίου το '41 ήταν ο αγωγιάτης του μέχρι τα Ποριά, την άλλη είσοδο του φαραγγιού Σαμαριάς. Μάλιστα του έστελνε και στις γιορτές κάρτες όπου αναγράφεται και η διεύθυνσή του.

Τριγύριζε και στο καταφύγιο Καλλέργη και με τον ίδιο χάρτη στα χέρια ρωτούσε διάφορα και μετά που έφυγε τον γύρευε η Ε.Υ.Π...

Τελικά επρόκειτο για τον γιο του Αγγλου Συνταγματάρχη Μπλαντ που είχε την ευθύνη της συνοδείας και της προστασίας των βασιλιά, πρωθυπουργού κ.λπ. μέχρι τη διαφυγή τους στην Αίγυπτο.

Από αυτά τα περιστατικά ξεκίνησε μια ιστορία απίστευτη αρχικά σαν παραμύθι μα επιβεβαιωμένη σήμερα από έγκυρες πηγές, για ορισμένα πράγματα από τα συμβάντα τον Μάη του 2000 στα Λευκά Όρη.

Μάης 1941. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β' με τον πρίγκιπα Παύλο, τον πρωθυπουργό Τσουδερό και τη συνοδεία τους, είχαν εγκατασταθεί στο κτήμα Μάνου στην Πελεκαπίνα των Χανίων. Μάλιστα εκεί απ' έξω υπήρχαν οχυρωμένοι Νεοζηλανδοί στρατιώτες τους οποίους επισκεπτόταν ο Γεώργιος και τους είχε κάμει εντύπωση η απλότητά του. Οταν όμως άρχισε η θρυλική μάχη της Κρήτης, υπήρχε φόβος να συλληφθούν όλοι αυτοί από Γερμανούς αλεξιπτωτιστές που θα έπεφταν γύρω για τον σκοπό αυτό. Θεωρήθηκε καλό να μετακομίσουν στο Μετόχι Βολάνη στα Περιβόλια, έξω από την πόλη των Χανίων.

Από εδώ αρχίζει το παιχνίδι. Ο συνταγματάρχης Μπλαντ όπως σε ένα μοναδικό ντοκουμέντο αναφέρεται, δεν μετέφερε στου Βολάνη και κάποια βαριά κιβώτια, αλλά τα άφησε υπό φύλαξη στην Πελεκαπίνα και μάλιστα αναφέρεται ότι αυτά ήταν τάχα κιβώτια με κονσέρβες για τη διατροφή της βασιλικής παρέας.

Την πρώτη ημέρα της Μάχης προώθησε τη βασιλική παρέα προς το Θέρισο και την 21η κατευθύνθηκαν όλοι προς τα Ποριά, άλλοι πεζή και άλλοι σε μουλάρια, όπου διανυκτέρευσαν στο Μιτάτο Βίγλη και γεύθηκαν το σφακιανό βραστό από τους φιλόξενους βοσκούς.

Το γεγονός ότι ο Μπλαντ είχε αποσυρθεί για κάποιες ώρες από τη συνοδεία δεν είναι περίεργο, αφού εν τω μεταξύ είχε οργανωθεί η μεταφορά των μικρών κιβωτίων με τις δήθεν κονσέρβες από μουλάρια που βρήκε ο Μπλαντ και νύχτα πέρασαν από τις παρυφές του Θερίσου για την περιοχή Λουτσόκουρτα της κορυφής Μελινταού όπου ήταν ο προορισμός τους. Ο μακαρίτης πλέον γερο-Θερισιανός όταν τη νύχτα άκουσε τον θόρυβο από τα διερχόμενα μουλάρια, νόμιζε ότι είχαν φθάσει οι Γερμανοί, αλλά διαπίστωσε ότι ήταν Αγγλοι.

Εδώ πέρα από την προσωρινή εξαφάνιση του Μπλαντ, υπάρχουν ακόμη τα παρακάτω ερωτηματικά που δικαιολογούνται από τα επακολουθήσαντα. Γιατί ο Μπλαντ απομάκρυνε τους συνοδούς χωροφύλακες πριν από τα Ποριά; Γιατί απέσυρε και τους είκοσι περίπου Αγγλους στρατιώτες της συνοδείας και τον αξιωματικό και αυτοί παρέμειναν στη Λουτσόκουρτα;

Επειδή οι κονσέρβες των κιβωτίων ήταν ο χρυσός του βασιλικού στέμματος της Ελλάδος σε ράβδους και ίσως και λίρες χρυσές, που είχε μεταφερθεί στην Κρήτη με ελληνικό υποβρύχιο (ίσως προς Κολυμπάρι μεριά). Αυτό πλέον δεν σηκώνει αμφιβολία. Φυσικά αν ζούσαν σήμερα κάποιοι αξιωματικοί του τότε Βασιλικού Ναυτικού και ο φύλακας της βίλας στο κτήμα Μάνου, θα μπορούσαν να πουν περισσότερα.

Εκεί στη Λουτσόκουρτα οι στρατιώτες εργάσθηκαν πυρετωδώς και κατάχωσαν τον θησαυρό σε κάποια βραχοσκεπή, ο δε Μπλαντ κράτησε ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα, αυτό που κρατούσε ο γιος του μετά από 57 χρόνια και έψαχνε. Το μόνο σημείο όπου δεν είναι βέβαιο από όλη την ιστορία είναι η ποσότητα του χρυσού. Από εμπλακέντες στο περιστατικό λέχθηκε για δέκα τόνους, αλλά ίσως να μην ήταν και τόσο. Όπως επίσης κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι οι είκοσι στρατιώτες εκτελέσθηκαν από τον Μπλαντ για να μην αποκαλύψουν τη θέση του θησαυρού και είπε ότι έπεσαν σε ενέδρα Γερμανών, αλλά και αυτό δεν μπορεί κανείς να το βεβαιώσει.

Μάης του έτους 2000. Ο υιός Μπλαντ επιτέλους ερευνώντας βρήκε άκρη, αλλά το δυσκολότερο ήταν πώς να φέρει στην επιφάνεια τον θησαυρό. Αν απευθυνόταν σε ντόπιους θα είχε πρόβλημα και από αυτούς και από την Πολιτεία. Ο από μηχανής θεός ήταν ο τότε υποδιοικητής της Αμερικανικής Βάσης Σούδας που πήρε και το μεγαλύτερο μερίδιο, το 40%, ως λέχθηκε. Το άξιζε όμως, γιατί είχε φτιάξει μια μοναδικής οργάνωσης επιχείρηση που τελικά πέτυχε απολύτως...

Αφού λοιπόν έγινε επί χάρτου αυτή η άψογη και θαυμαστή οργάνωση, επιχειρήθηκε η πρώτη φάση και επί εδάφους. Το ερευνητικό μηχάνημα όμως, έπεσε από το μουλάρι που το μετέφερε και έως ότου έλθει το ανταλλακτικό που χρειαζόταν πέρασαν λίγες ημέρες, αλλά ήταν τυχεροί και αυτό τους βγήκε σε καλό.

Γιατί μια παρέα Σφακιανών σαϊνιών είχαν πολύ ευπαθή μύτη, είχαν μυριστεί την υπόθεση. Εφτιαξαν αυτοί άλλα σχέδια καλύτερα από τα Αγγλοαμερικανικά. Θα κύκλωναν την περιοχή και με τα καλάσνικοφ ανά χείρας θα απαιτούσαν τουλάχιστον τον μισό χρυσό, αλλιώς θα τους καθάριζαν και θα ήταν όλος δικός τους. Καταλαβαίνει ο καθένας τις πιθανότητες να επακολουθούσε εκεί μια μάχη - μακελειό, με διεθνείς διαστάσεις. Με το να αναβληθεί όμως η επιχείρηση, λόγω του ατυχήματος, δεν πληροφορήθηκαν την ημερομηνία της νέας απόπειρας επιχείρησης και έτσι έμειναν με τα Καλάσνικοφ στο χέρι και με το όνειρο του θησαυρού που τον κλαίνε ακόμη. Φυσικά γύρω στις παρυφές της περιοχής του θησαυρού, είχαν αναλάβει την προστασία από ανεπιθύμητες προσεγγίσεις και μερικοί λεβέντες ορεινοί έμπιστοι, ντόπια γερά κόκαλα της Μαδάρας, εφοδιασμένοι με ανάλογα πολεμικά μέσα.

Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε αρχές του Μάη του έτους 2000, γιατί τότε βόλευε ώστε να μην έχουν βγει ακόμη οι κτηνοτρόφοι στη Μαδάρα, αλλά πολλοί βοσκοί από τα χαμηλότερα είχαν προβληματισθεί με τις αναγνωριστικές πτήσεις που έκανε ελικόπτερο μερικές ημέρες πριν, μπαίνοντας από τη χαράδρα του Δρύ ως τη Μελινταού και πέρα. Τις επίμαχες ημέρες είχαν αγκυροβολήσει αμερικανικά πλοία στο Μαράθι, μάλιστα κι ένα ελικοπτεροφόρο.

Τις ημέρες εκείνες επίσης είχε διοργανωθεί άσκηση Αμερικανών πεζοναυτών στην περιοχή σε συνδυασμό με άσκηση από τη Μοίρα Αλεξιπτωτιστών Μάλεμε που όμως τους είχαν καθορίσει τομέα μέχρι τα Ποριά και μάλιστα είχε προξενήσει εντύπωση γιατί οι Αμερικανοί πεζοναύτες πήγαιναν σε άσκηση χωρίς  να κκρατούν όπλα. Ισως να είχαν σκαλίδες και σκαπέτια.

Την ημέρα και τη νύχτα λοιπόν της τελικής επιχείρησης, μετά από το σκάψιμο και την ανάσυρση των εκατό κιβωτίων χρυσού, έφτασε ένα μεγάλο ελικόπτερο Σινούκ (δεν γνωρίζουμε αν ήταν στρατιωτικό USA ή ενοικιασμένο), στο οποίο οι ίδιοι άνδρες που έσκαψαν φόρτωσαν και τα κιβώτια. Φυσικά είχε διαμορφωθεί από πριν κάποιος χώρος κατάλληλος για το ελικόπτερο. Πιθανολογείται πως το ελικόπτερο προσγειώθηκε σε κάποιο δεξαμενόπλοιο ή άλλο μεγάλο πλοίο που έπλεε μεταξύ Κρήτης και Τυνησίας, αλλά δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι η προσγείωση έγινε σε πολεμικό πλοίο αλλοδαπό ή ακόμη και σε κάποια στεριά.

Πληροφορίες αναφέρουν ακόμη ότι από κάποιο κιβώτιο που έσπασε έπεσαν ράβδοι (πλάκες στην πραγματικότητα) που είχαν επάνω τη στάμπα της Τράπεζας της Ελλάδος. Ετσι γινόταν σε όλα τα κράτη για τον χρυσό των βασιλικών οίκων. Φυλάσσονταν στην κρατική τράπεζα και με ευθύνη της.
Μετά την επιτυχία της μυστικής επιχείρησης, πραγματοποιήθηκε γλέντι σε σπίτι σε Χανιώτικο προάστιο, όπου πήρε μέρος και πολιτικός παρών σε κάθε ρεμούλα και ρουσφέτι, αλλά δεν γνωρίζουμε αν συνέβαλε με τον τρόπο του στην όλη επιχείρηση.

Ο Αμερικανός υποδιοικητής παραιτήθηκε μετά από λίγο καιρό και αναχώρησε προς USA πιο πλούσιος.

Φυσικά ο χρυσός αυτός κτήμα της βασιλικής οικογένειας, δεν είχε καμιά σχέση με τον επίσημο κρατικό χρυσό που μεταφέρθηκε αρχικά στο Ηράκλειο και μετά από τη Σούδα με το καταδρομικό "Διδώ" στην Αλεξάνδρεια, στη συνέχεια στη Νότια Αφρική και τέλος στην Αγγλία απ' όπου επανήλθε μετά το τέλος του πολέμου. Η μόνη σχέση ίσως να είναι ότι και οι δύο θησαυροί ανήκαν στον Ελληνικό λαό.

Κατά την ίδια περίπου διαδικασία είχε παραληφθεί από Βρετανικό αντιτορπιλικό από ακτή της Πελοποννήσου ο χρυσός του βασιλικού στέμματος της Σερβίας (Καραγεώργεβιτς), αλλά γι' αυτόν δεν ενδιαφέρθηκε κανείς τι απέγινε...

Ως γνωστόν τη στραταρχική ράβδο του βασιλέως, το στέμμα του και κάποια παράσημα ανέλαβε να τα φυλάξει κάποια οικογένεια Καστρινάκη από τα Περιβόλια και μετά τον πόλεμο που τα παράδωσαν στον Γεώργιο δεν δέχθηκαν καμιά αμοιβή.

Τώρα εσείς που διαβάσατε το δήθεν παραμύθι (για όσους βολεύονται έτσι) μη ρωτάτε τίποτε άλλο και ακόμη θέλω να είστε βέβαιοι πως όλη την ιστορία την πληροφορήθηκα και δεν πήρα ούτε μια ράβδο χρυσού.

Το λυπηρό πάντως είναι πως το χρυσάφι αυτό δεν έμεινε τουλάχιστον όλο σε ντόπια χέρια...

ΜΕ ΤΗ ΛΑΜΨΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική δραματική ταινία του Π. Γλυκοφρύδη, με 4 βραβεία στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου το 1966.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι κατακτητές σκοπεύουν να εκτελέσουν τριάντα άντρες για αντίποινα στο φόνο ενός στρατιώτη από τους αντάρτες. Ανάμεσα στους μελλοθάνατους βρίσκονται και τρία αδέλφια.

Οι χωριανοί ζητούν από τον Γερμανό αξιωματικό να χαρίσει τη ζωή σε ένα από τα τρία αδέλφια και εκείνος δέχεται, εφόσον ο πατέρας τους επιλέξει αυτόν που θα επιζήσει...

ΤΟ ΞΥΠΟΛΥΤΟ ΤΑΓΜΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Το Ξυπόλητο τάγμα (του Γκρεγκ Τάλας από το 1954) είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του B' Παγκοσμίου Πολέμου.

Τα παιδιά μεταβάλλονται σ' ένα είδος καλόκαρδης ηρωικής συμμορίας, που κλέβει από τους Γερμανούς και του μαυραγορίτες για να συντηρεί τα μέλη της κι όσους μπορεί από τον κόσμο γύρω της. Eπίσης πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς.

Το αρνητικό της ταινίας είχε χαθεί και χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή της Ταινιοθήκης της Ελλάδας Θόδωρου Αδαμόπουλου που εντόπισε δύο κόπιες προβολής σε καλή κατάσταση, δημιουργήθηκε, μετά από χρονοβόρες και πολυδάπανες διαδικασίες, ένα καινούργιο αρνητικό της ταινίας.




Based on true exploits of young teenage boys who worked for the Greek Resistance during World War II, stealing from Nazis and helping the poor and guiding downed Allied soldiers to safety...

ΨΗΛΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΧΙΤΛΕΡ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Ροβήρου Μανθούλη από το 1962 με τον Θανάση Βέγγο.

Δύο αχώριστοι φίλοι, παλεύουν με νύχια και με δόντια για να επιζήσουν, στη διάρκεια των δύσκολων χρόνων της κατοχής. Η ζωή όμως τους χωρίζει, αφού ο καθένας τραβάει το δικό του δρόμο επιβίωσης.

Ύστερα από πολλά χρόνια όμως η μοίρα τους ξαναενώνει και μέσα από αξέχαστες σκηνές και κωμικά επεισόδια βρίσκονται μαζί να εξιστορούν ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, το παρελθόν τους...

ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΘΑΝΑΣΗ; (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική σατιρική και συνάμα δραματική ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη με τον Θανάση Βέγγο, από το 1971.

Ο Θανάσης στην κατοχή κοιτάει μόνο την δουλειά του και το πως θα εξοικονομήσει λίγο φαγητό. Αντίθετα η αδελφή του βοηθάει όσο μπορεί την αντίσταση κατά των Γερμανών.

Για κακιά του τύχη θα βρεθεί στο δικαστήριο όπου θα καταδικαστεί σε είκοσι ημέρες φυλάκιση και θα βρεθεί στο ίδιο κελί με πατριώτες αντιστασιακούς...



Και σε πλήρη οθόνη:
http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=3629568062966311657&hl=el&fs=true

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΥΧΗ...

Μια πραγματική ιστορία ενός αληθινά τυχερού ανθρώπου, από τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής στην Κρήτη.

Στο χωριό Καλλικράτης της επαρχίας Σφακίων ζούσε ένας χωρικός που το επάγγελμά του ήταν πλανόδιος έμπορος. Το 1943 επέστρεφε από τον Αποκόρωνα, που είχε πάει για να ψωνίσει διάφορα μανάβικα για να μεταπουλήσει στο χωριό του.
Ερχόμενος λοιπόν και περνώντας από την Αση Γωνιά του λένε:

- Που πάεις Γιώργη, που πριν από λίγο περάσανε Γερμανοί προς τον Καλλικράτη;

Ο Γιώργης σκέφτηκε τον κίνδυνο των στρατιωτών, μα συνέχισε προς το χωριό του, διότι εκεί ήταν ή οικογένειά του. Δεν υπολόγισε καθόλου τον κίνδυνο για τον εαυτό του. Φτάνει στο σπίτι του και ξεφορτώνει τον γάιδαρο του.

Εκείνη τη στιγμή φτάνουν οι Γερμανοί. Η γυναίκα του τους κάλεσε, τους κάνει μια ντοματοσαλάτα με αυτές που της είχε φέρει εκείνη την ώρα και μόλις την έφαγαν λένε του Γιώργη:

- Κομάν...

Τον πάνε εκεί που είχαν και άλλους χωριανούς, που τους είχαν για εκτέλεση.

Την ίδια μέρα έβαλαν φωτιά και άρχισαν να καίνε τον χωριό, τον Καλλικράτη.

Περνώντας έξω από το εκτελεστικό απόσπασμα η πεθερά του Γιώργη μαζί με το κοπέλι του, βλέπει το παιδί τον μπαμπά του και του λέει:

- Δώσε μου μπαμπά τη χέρα σου να τη φιλήσω, αφού θα σε σκοτώσουνε και δεν θα σε ξαναδώ...

Κάποιος από τους Γερμανούς του αποσπάσματος συγκινήθηκε και κάνοντας τάχα οτι αδιαφορεί, τον αφήνει στην άκρη πίσω, ο Γιώργης το σκάει και πάει εκεί που κρύβονταν άλλοι συγχωριανοί του. Έτσι αυτός μόνο από τους άντρες γλίτωσε την εκτέλεση από τους Γερμανούς, που τη μέρα εκείνη εκτέλεσαν 30 άτομα και έκαψαν πολλά σπίτια στον Καλλικράτη...

Μετά από λίγες ημέρες ο Γιώργης ξαναφορτώνει τον γάιδαρό του και πηγαίνει στην Ανώπολη.

Φτάνοντας εκεί τον βρίσκουν ξανά οι Γερμανοί, του παίρνουν τον γάιδαρο και στέλνουν τον Γιώργη για εκτέλεση μαζί με άλλους Ανωπολίτες. Αλλά και πάλι κάποια στιγμή το βράδυ, βρίσκει την ευκαιρία και τους ξεφεύγει, το σκάει και γυρίζει ύστερα από μερικές μέρες περιπλάνησης στο βουνό με μεγάλη ταλαιπωρία στο χωριό του...

Λίγες ημέρες μετά μαθαίνει ότι γίνεται η οπισθοχώρηση, ότι οι Γερμανοί φεύγουν και αποφασίζει να πάει να ψάξει τον γάιδαρό του, τον οποίο και βρήκε εντέλει...

Αυτή ήταν η περιπέτεια αυτού του φτωχού ανθρώπου στη γερμανική κατοχή, που στάθηκε τυχερός και γλίτωσε την ζωή του και τα υποτακτικά του, σύμφωνη με το γνωμικό "αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτα...".

Ο ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Σπανιότατη Ελληνική Ταινία του 1968. Η ταινία μας μεταφέρει στα χρόνια της κατοχικής θύελλας του 1940 -1444, καθώς και στις προετοιμασίες και την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου. Σκηνοθεσία: Ηλίας Μαχαίρας.

Δείτε τη σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=-5267007704833875130&hl=el&fs=true

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Η πολύ καλή παλιά ταινία με τον Βασίλη Λογοθετίδη...

Δείτε τη προτιμότερα σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=-8886159563048715048&hl=el&fs=true