ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΥΧΗ...

Μια πραγματική ιστορία ενός αληθινά τυχερού ανθρώπου, από τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής στην Κρήτη.

Στο χωριό Καλλικράτης της επαρχίας Σφακίων ζούσε ένας χωρικός που το επάγγελμά του ήταν πλανόδιος έμπορος. Το 1943 επέστρεφε από τον Αποκόρωνα, που είχε πάει για να ψωνίσει διάφορα μανάβικα για να μεταπουλήσει στο χωριό του.
Ερχόμενος λοιπόν και περνώντας από την Αση Γωνιά του λένε:

- Που πάεις Γιώργη, που πριν από λίγο περάσανε Γερμανοί προς τον Καλλικράτη;

Ο Γιώργης σκέφτηκε τον κίνδυνο των στρατιωτών, μα συνέχισε προς το χωριό του, διότι εκεί ήταν ή οικογένειά του. Δεν υπολόγισε καθόλου τον κίνδυνο για τον εαυτό του. Φτάνει στο σπίτι του και ξεφορτώνει τον γάιδαρο του.

Εκείνη τη στιγμή φτάνουν οι Γερμανοί. Η γυναίκα του τους κάλεσε, τους κάνει μια ντοματοσαλάτα με αυτές που της είχε φέρει εκείνη την ώρα και μόλις την έφαγαν λένε του Γιώργη:

- Κομάν...

Τον πάνε εκεί που είχαν και άλλους χωριανούς, που τους είχαν για εκτέλεση.

Την ίδια μέρα έβαλαν φωτιά και άρχισαν να καίνε τον χωριό, τον Καλλικράτη.

Περνώντας έξω από το εκτελεστικό απόσπασμα η πεθερά του Γιώργη μαζί με το κοπέλι του, βλέπει το παιδί τον μπαμπά του και του λέει:

- Δώσε μου μπαμπά τη χέρα σου να τη φιλήσω, αφού θα σε σκοτώσουνε και δεν θα σε ξαναδώ...

Κάποιος από τους Γερμανούς του αποσπάσματος συγκινήθηκε και κάνοντας τάχα οτι αδιαφορεί, τον αφήνει στην άκρη πίσω, ο Γιώργης το σκάει και πάει εκεί που κρύβονταν άλλοι συγχωριανοί του. Έτσι αυτός μόνο από τους άντρες γλίτωσε την εκτέλεση από τους Γερμανούς, που τη μέρα εκείνη εκτέλεσαν 30 άτομα και έκαψαν πολλά σπίτια στον Καλλικράτη...

Μετά από λίγες ημέρες ο Γιώργης ξαναφορτώνει τον γάιδαρό του και πηγαίνει στην Ανώπολη.

Φτάνοντας εκεί τον βρίσκουν ξανά οι Γερμανοί, του παίρνουν τον γάιδαρο και στέλνουν τον Γιώργη για εκτέλεση μαζί με άλλους Ανωπολίτες. Αλλά και πάλι κάποια στιγμή το βράδυ, βρίσκει την ευκαιρία και τους ξεφεύγει, το σκάει και γυρίζει ύστερα από μερικές μέρες περιπλάνησης στο βουνό με μεγάλη ταλαιπωρία στο χωριό του...

Λίγες ημέρες μετά μαθαίνει ότι γίνεται η οπισθοχώρηση, ότι οι Γερμανοί φεύγουν και αποφασίζει να πάει να ψάξει τον γάιδαρό του, τον οποίο και βρήκε εντέλει...

Αυτή ήταν η περιπέτεια αυτού του φτωχού ανθρώπου στη γερμανική κατοχή, που στάθηκε τυχερός και γλίτωσε την ζωή του και τα υποτακτικά του, σύμφωνη με το γνωμικό "αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτα...".

ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΤΣΙΦΟΥΤΙΑ...

Γεμάτη ήταν η καφετέρια στην πλατεία του καλοκαιρινού τουριστικού προορισμού. Λόγω κυρίως της θέσης της κι όχι της εξυπηρέτησης ή των εδεσμάτων της...

Όλοι οι πελάτες κάθονταν στο μπροστινό μέρος με θέα τον δρόμο, που έσφυζε από κίνηση. Κανείς όμως δεν έμπαινε να καθίσει στα δυό τραπεζάκια που είχαν τοποθετήσει στο πίσω μέρος στη βεράντα, αθέατα σχεδόν από τον δρόμο και την είσοδο, σημείο με πανοραμική θέα σε ένα...πάρκινγ και κάπου στο βάθος του ορίζοντα η θάλασσα...

Αυτό εκνεύριζε τον ιδιοκτήτη του καταστήματος, που κουνώντας το κεφάλι του και κοιτώντας προς τα 2 άδεια τραπεζάκια μονολογούσε:

- Κρίμα τα λεφτά που έδωκα να φτιάξω τον χώρο!!!

Μουρμουρίζοντας δυό φορές το λεπτό τη παραπάνω φράση, πηγαινοερχόταν στο μαγαζί. Παράβλεπε επίτηδες τα 20 τόσα τραπεζάκια μπροστά που ήταν φίσκα από πελατεία, ούτε καρέκλα άδεια...

Γιατί ο νέος με τα προσόντα του Forest Gamp (εκτός το τρέξιμο και το πίγκ - πόγκ) ήθελε να κονομήσει κι από τα έξτρα δυό τραπεζάκια, που απεθύνονταν ίσως σε ζευγαράκια που ήθελαν ν΄απομονωθούν και ν' αρχίσουν τα γλυψίματα δημοσίως, ή σε αγοραφοβικούς, μα κανείς άλλος δεν θα προτιμούσε να καθίσει εκεί...

Δεν του ήταν αρκετά τα μετρητά που του μάζευε ο γέρος του, άγρυπνος στο ταμείο μέρα - νύχτα μην χάσει κανένα δίφραγκο και δεν καταγράψει κέρδη...Ήθελε μερικά τάληρα παραπάνω, από το μαγαζί - χρυσωρυχείο που βρήκε έτοιμο σε καλή θέση...

Επικαλείται τη διεθνή οικονομική κρίση, όπου αντί για 150.000 ευρώ θα κερδίσει μόνο 120.000 την φετινή τουριστική σεζόν.

Όπου όλα θα πάνε σε καταθέσεις κι αγορά μεριδίων στη τοπική συνεταιριστική τράπεζα πάραυτα, ούτε ένα χιλιάρικο έστω δεν θα πάει σε περιττή κατανάλωση. Μέχρι ν' αποφασίσει κάποιος καπάτσος από κεί να την κάνει για Λατινική Αμερική με τα εκατομμύρια και να στέκει το χαζό στο δρόμο να αναρρωτιέται πως και γιατί και που πέταξαν τα λεφτά "μου"...

Τι να πάρει ο νέος που η τύχη του δούλευε μα όχι το μυαλό του, να τα ξοδέψει;

Μήπως θα μπεί σε καλό μαγαζί να πάρει φίνα ρούχα, ν' αντικαταστήσει τη μοναδική μπλούζα που έχει και φορά χειμώνα - καλοκαίρι;

Μήπως θα πάρει καινούριο αμάξι ν' αντικαταστήσει το χιλιάρι 15ετίας που έχει και σπάνια κυκλοφορεί; η βενζίνη κοστίζει και συνεχώς ανεβαίνει...

Πού να πάει άλλωστε που τον ξέρουν για παθολογικό τσιφούτη και δεν τον καλούνε πουθενά σε συνάξεις, αφού δεν πρόκειται να κεράσει ποτέ, ούτε είναι ο τύπος που θ' ανάψει το κέφι...

Ή θα βρεί γυναίκα να κάνουν ερωτική σχέση, που όταν συζητά με καμμιά της μιλά για την προβατίνα που τρώει χορταράκι, αντί για το πουλί του που θέλει τάισμα επειγόντως...

Ή θα πάει κανένα ταξίδι το φθινόπωρο που πέφτει ο τουρισμός, να δεί κι άλλο μέρος παραπέρα, που η μόνιμη δικαιολογία του είναι "τι γυρεύω εγώ τώρα στην Θεσσαλονίκη"... ή την Πάτρα ή τα Ιωάννινα ή τα νησιά ή οπουδήποτε αλλού του αναφέρει κάποιος πιθανό προορισμό εντός ή εκτός συνόρων...

Όμως αυτός ο άνθρωπος σακκιάζει πάνω από 100.000 ευρώ εισόδημα για μερικούς μήνες δουλειά, που άλλοι την κάνουν.

Αρκετά καλό ποσόν για κάποιον που ούτε σπούδασε ούτε παντρεύτηκε να έχει οικογένεια κι ανάγκες.

Σάμπως η εξυπνότερη αδελφή του που σπούδασε τι απόγινε; Δασκάλα σε σχολείο της επαρχίας...Και ο γαμπρός το ίδιο. Μαζί πιάνουν το 1/4 του εισοδήματος του και άμεσα φορολογητέο στη πηγή...

Πουτάνα τύχη που πάνε τα λεφτά!

Άντε μετά εσύ να συμμετέχεις σε διαγωνισμούς και stage να σε δουλεύουνε, ή να κάνεις οικογενειακώς αμέτρητα τάματα στον άγιο Μαλακογιάννη μπας και δεήσει να σε κάνει αγροφύλακα να φας ένα κομμάτι ψωμί και να σε φθονούνε κιόλας οι υπόλοιποι άφραγκοι για τη "καλή σου τύχη να διοριστείς"...

Να έχει το μόμολο άφθονα τα φράγκα και τον χρόνο και να μην έχει θέληση να ξοδέψει ένα ελάχιστο ποσόν για τον εαυτό του, να διασκεδάσει λιγάκι τη μιζέρια του!

Να φεύγει η ζωή του και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά. Να τα φυλά λέει για τα γεράματα, κάτι που εννοεί την ώρα που θα ψοφήσει, ούτε χρόνο νωρίτερα...

Λυπάται να ξοδέψει μερικά χιλιάρικα από το κομπόδεμα, που τα νοιώθει σαν κομμάτια δικά του...

Έχουνε ρε ψυχή μερικά τυπωμένα χαρτάκια; Ή του έγινε πεποίθηση πως η ρημάδα η ζωή του δεν αξίζει ούτε τόσα...

ΚΑΤΙΓΚΩ ΚΑΙ ΤΖΩΡΤΖΗΣ...

Βίοι παράλληλοι για τα δυο αυτά πλάσματα, ένα θηλυκό κι ένα αρσενικό, που το μόνο που λειτουργούσε κανονικά πάνω τους ήταν τα γεννητικά τους όργανα και το σεξουαλικό τους ένστικτο.

Μα με τόσο διαφορετική κατάληξη στη ζωή τους...

Φτωχή και κακομοίρα απο την αρχή γεννήθηκε η Κατίγκω, εκεί στα '60'ς. Θηλυκό ήταν το γένος της είπε η μαμή τότε που τη γέννησε, μα ελάχιστα θύμιζε γυναίκα. Κοντή, καμπούρα, με άσχημο πρόσωπο γεμάτο σπυριά και φακίδες. Κι όσο μεγάλωνε γινόταν ατίθαση και γλωσσοκοπάνα.

Τα γράμματα δεν τάπαιρνε, τέλειωσε το δημοτικό σε αρκετά μεγαλύτερη ηλικία από τα άλλα παιδιά κι αυτό επειδή τότε απορρρίπτανε τους κουμπούρες μαθητές με εξετάσεις από την πέμπτη στην έκτη τάξη και για ν'αποφοιτήσει μετά, άλλαξε και 3 σχολεία λόγω διαγωγής όλα αυτά τα χρόνια...

Τίποτα δε λειτουργούσε καλά πάνω της από ένα καπρίτσιο του Δημιουργού της που δεν θάταν σε καλή διάθεση τη μέρα που την έπλαθε, εκτός από το νινί της. Που το ανακάλυψε από νωρίς και φρόντισε να το βάλει να δουλεύει εντατικά, ορμούμενη από ένα αχαλίνωτο ερωτικό ένστικτο, περίεργο για ένα τόσο άτσαλο κι άσχημο πλάσμα...

Όμως αυτό το άχαρο πλάσμα διέθετε από τα πρώτα εφηβικά του χρόνια πολλούς εραστές και δινόταν πρόθυμα σε όλους. Δεν αρνιότανε τίποτα σε κανέναν αρσενικό που γνώριζε. Τώρα βέβαια δεν γνώριζε αρσενικούς της προκοπής, ξεπεσμένους σαβουρογάμηδες κι αλητο-φτωχόπαιδα της περιοχής της συναναστρεφόταν, που πηγαίνανε μαζί της να πηδήξουνε τσάμπα, ας ήταν κι έτσι όπως ήταν. Και κάποιους θαμώνες στο σφαιριστήριο που σύχναζε, χαριεντιζόταν, κάπνιζε και μεθούσε, την εποχή που τ' άλλα κορίτσια δεν περνούσαν ούτε απ' έξω, που την παίρνανε για τον ίδιο λόγο...

Αφού έδωσε ότι είχε να δώσει η Κατίγκω και πέρασε τα 25 για τα καλά γερνώντας πρόωρα και πάντα φτωχή, αγράμματη, γλωσσοκοπάνα και τσαπατσούλα νοικοκυρά, θα περίμενε κανείς ν' απομείνει ανύπαντρη κι ότι θελε ν' απογίνει, όπως λέγανε κάποιες γριές στην γειτονιά της, αμ δε...

Που να το περιμένανε οι γριές πως θα βρισκότανε άντρας να ερωτευτεί ένα τέτοιο πλάσμα, όμως έγινε...

Εργάτης του μεροκάματου ήταν κι αυτός βέβαια, δεν ήταν και διανοούμενος. Την γνώρισε μετά, όταν πια είχε τα χάλια της, δεν ήταν από αυτούς που επωφελούνταν τότε που ήταν νέα...Τώρα πως ερωτεύτηκε γυναίκα ρυτιδιασμένη, άσχημη, μεταχειρισμένη, γλωσσού, ατίθαση και πάμφτωχη, δεν καταλαβαίνεται εύκολα, ούτε θ' ασχοληθώ περισσότερο μιας και δε την φορτώθηκα εγώ.

Το θέμα είναι πως σήμερα η Κατίγκω θεωρείται εϋυπόληπτη νοικοκυρά, με σύζυγο και 2 παιδιά, κακομοιριασμένα κι ασουλούπωτα κι αυτά μα τόσο μπορούσε, την φωνάζουνε "κυρία" οι γειτόνισσες που κάποιες ξέρουν το παρελθόν της, ψωνίζει στην αγορά και ζει μια καθόλα φυσιολογική ζωή, πάντα μέτρια και φτωχή βέβαια, αφού τέτοια πλάσματα με μόνο προσόν την εργατική τους δύναμη δεν πλουτίζουν ποτέ...

Από την άλλη ο Τζώρτζης φτωχός γεννήθηκε κι αυτός και γρήγορα η μιζέρια τον έδιωξε μετανάστη στον Καναδά. Έμαθε εκεί μερικά πράγματα για μηχανές και δούλεψε σ' εργοστάσιο συναρμολόγησης. Όταν κατάλβε πως στα ξένα δεν επρόκειτο ποτέ να πλουτίσει μιας και ο Καναδάς δεν ήταν ΗΠΑ να ισχύει το αμερικάνικο όνειρο, ούτε κι αυτός Τομ Πάπας, επέστρεψε στον τόπο του.

Φέρνοντας μαζί του κάποια καναδέζικα δολλάρια, άνοιξε ένα μαγαζί όπου επισκεύαζε και νοίκιαζε κιόλας μοτοσυκλέτες και ποδήλατα. Τότε στα '70'ς και μετέπειτα, τότε γύρισε, υπήρχανε κάμποσα παρόμοια μαγαζιά και βγάζανε κι αρκετά κέρδη, αφού οι πατεράδες δεν αγόραζαν εύκολα μηχανές στα παιδιά τους, ούτε αυτά τολμούσανε να ζητήσουνε τέτοια...

Η μόνη ελπίδα για παρέα εφήβων για βόλτα με δίτροχο ήταν να ξέρει ένας να οδηγεί και να νοικιάσουνε από κοινού μια μικρή μηχανή συνήθως, με την ώρα για ένα απόγευμα. Υπήρχανε και τουρίστες που παίρνανε μια μεγάλη μηχανή για τουρισμό, με την βδομάδα αυτοί. Κέρδιζε αρκετά ο Τζώρτζης για κάμποσα χρόνια, με τα ενοίκια και με τις επισκευές που έκανε...

Όλα όμως τα λεφτά του τα ξόδευε για να ικανοποιήσει το δικό του αχαλίνωτο σεξουαλικό του ένστικτο, μιας κι αυτουνού μόνο η φτόνη του δούλευε υποδειγματικά μα όχι ο εγκέφαλος του. Το μόνο που τον απασχολούσε τα παραγωγικά του χρόνια ήταν που θα τη χώσει...

Εύκολη η λύση στο ερώτημα, μιας και το μαγαζί του ήταν στην άκρη του λιμανιού, πρώτο στη σειρά στον δρόμο με τα πονηρά μπάρ της εποχής που διέθεταν και γυναίκες. Ψηλός, εμφανίσημος κι άνετος ο Τζώρτζης, είχε μάθει τα Αγγλικά τα χρόνια κείνα στον Καναδά, διέθετε και το ολοκαίνουριο κίτρινο και μαύρο Kawasaki 900, την μεγαλύτερη και καλύτερη μηχανή που κυκλοφορούσε τότε στην πόλη και τη ζήλευαν όλοι οι νεαροί που περνούσαν συχνά και τη χάζευαν παρκαρισμένη απέξω από το μαγαζί...

Εύκολα εύρισκε γυναίκες στα γειτονικά του μπάρ. Ντόπιες ή ξένες, δεν υπήρχαν τότε τριτοκοσμικές αλλοδαπές, μα κάποιες τουρίστριες Ευρωπαίες ή Αμερικάνες που ξέμεναν από λεφτά δούλευαν για κάποιο διάστημα στα μπάρ και πρόθυμα τον συνόδευαν τα βράδια. Μα όσο κι αν τους άρεσε ο Τζώρτζης καθότι άντρακλας, πάντα μα πάντα ζητούσαν και την αμοιβή τους! Εκτός από το φαγητό και το ξενοδοχείο τους, που γενναιόδωρα πλήρωνε ο καβαλιέρος...

Πέρασαν τα χρόνια, το γλεντούσε ο Τζώρτζης κάθε βράδυ, περνούσε καλά μιας και οι γυναίκες "του" δεν ήταν σαβούρες μα ξανθές κουκλάρες του βορρά, πέρασαν και η εποχή που μπορούσε..

Άλλαξαν και τα πράγματα στα '80'ς, οι πατεράδες αγόραζαν πιο εύκολα μηχανές στα παιδιά τους, οι τουρίστες είχανε λεφτά και κουβαλούσανε τα δικά τους οχήματα, τελείωσε το μαγαζί "rent a moto".

Ίσα που πρόλαβε να εξασφαλίσει μια πενιχρή σύνταξη ο Τζώρτζης. Ελεύθερος πάντα, αφού δεν παντρεύτηκε ποτέ, μ' ένα εξώγαμο παιδί από κάποια τυχαία του σχέση κάποτε που δεν γυρίζει ούτε να τον κοιτάξει, πήρανε και το σπίτι που έμενε όλα του τα χρόνια μ' ενοίκιο για να γίνει πολυκατοικία...

Τώρα ζει σε μια παράγκα με μοναδική παρέα 4 - 5 ψωριασμένους σκύλους - αλήτες σαν κι αυτόν που μάζεψε από τους δρόμους και μια Βίβλο των Πεντηκοστιανών που του δώσανε κάποτε για παρηγοριά, αντί λίγων χρημάτων που αυτός πλησίασε και τους ζήτησε.

Την ξέρει απέξω κι ανακατωτά τώρα, την διαβάζει για ατελείωτες ώρες ελπίζοντας να ενδιαφερθεί ο Δημιουργός για αυτόν, μιας και κανείς άλλος δεν ενδιαφέρεται. Μα δε φαίνεται να νοιάζεται ούτε ο Δημιουργός του, ούτε κάνει κάτι να του δείξει την παρουσία ή την εύνοια του και ο Τζώρτζης συνεχίζει να ζει την άθλια ζωή του...

Οι άνθρωποι τον σιχαίνονται και τον αποφεύγουν, οι γυναίκες τον απεχθάνονται και δεν του μιλούν καθόλου οι ίδιες που λένε κυρία την Κατίγκω, βρωμερός κι απεριποίητος τριγυρνά σαν φάντασμα πότε - πότε που πορίζει έξω από την παράγκα του, τα λίγα ευρώ που παίρνει ίσα που επαρκούν για φαί αυτουνού και των σκύλων...

Η μόνες του κουβέντες με ανθρώπους είναι όταν προσπαθεί με όσα διαβάζει στην Βίβλο του να σώσει κάποιον άλλο ξεπεσμένο περιθωριακό, ή να πείσει κάποιον μοναχικό που συναντά στα παγκάκια να "ακολουθήσει τον δρόμο του θεού, να μην γίνει όπως αυτός και του δώσει ένα καλό μάθημα ο Κύριος" και περνά τις μέρες του μέχρι να τελειώσει τρεφόμενος τώρα πια με "άρτον, οίνον και λόγον" πράγματα που δεν σκεφτότανε καν, όταν καβαλούσε το Kawasaki 900 στα νιάτα του...

Κι ένα ερώτημα για το τέλος, που πολύ θέλω να μάθω την απάντηση:

Αφού η Κατίγκω και ο Τζώρτζης ζήσανε πάνω κάτω την ίδια ζωή, με μόνη έγνοια τους την ικανοποίηση των σεξουαλικών τους ορμών, πως τα έφερε εντέλει η ζωή κι η μια είναι σήμερα αποκατεστημένη νοικοκυρά και ο άλλος περιθωριακός αλήτης;

Πως βρέθηκε σύντροφος για το στραπατσαρισμένο θηλυκό καρακατσουλιό να μοιραστούν τη ζωή τους ενώ δεν υπάρχει καμμιά πρόθυμη γυναίκα, ούτε τα βρωμόρουχα να πλύνει μια φορά του αρσενικού απόβλητου;

Άλλη μοίρα ο άντρας, άλλη η γυναίκα...

Φταίει η κοινωνία ή η τύχη;

ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΠΥΡΕΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ EUROMILLIONS...

Στην Ισπανία έχει πουληθεί ο επταψήφιος τυχερός αριθμός της πανευρωπαϊκής λοταρίας, που στον κάτοχο ή στους κατόχους θα αποφέρει το ιλιγγιώδες ποσό των 126 εκατομμυρίων ευρώ.

Η κλήρωση του Euromillions (του πανευρωπαϊκού τζόκερ) έγινε, αλλά έως τώρα δεν έχει αποσαφηνιστεί ποιος ή ποιοί είναι οι τυχεροί, που από τη μια στιγμή στην άλλη θα δουν τη ζωή τους να αλλάζει.

Εάν το έχει αγοράσει ένας και μόνο ένας, τότε θα σπάσει και το ρεκόρ των μεγαλύτερων κερδών που έχει κερδίσει ποτέ τυχερός στον Ευρωπαϊκό χώρο...
Δελτία του EuroMillions πωλούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο την Ιρλανδία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Αυστρία, την Ελβετία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο.

Στις υπόλοιπες Ευρωπαικές χώρες και διεθνώς (εκτός από τις ΗΠΑ εξαιτίας μιας ηλίθιας απόφασης της προηγούμενης κυβέρνησης τους), οι θέλοντες και τολμώντες μπορούν να συμμετέχουν online με τον πιο έξυπνο τρόπο και τα λιγότερα δυνατά έξοδα, μέσω του

http://www.v-w-d.com/116045KM

όπου θα βρούν και όλες τις λεπτομέρειες...

Γιατί τα λεφτά είναι πάντα και παντού απαραίτητα, βασικό μέρος της ζωής μας και δεν μπορούμε να τ' αφήνουμε ΜΟΝΟ στην καλή τύχη, ή στην σκληρή δουλειά (η μεγαλύτερη μαλακία που έχω ακούσει ποτέ, ρήση που διαψεύδεται καθημερινά, ας μου πούνε πότε και πως θα πάρω 126 εκατομμύρια ΜΑΖΕΜΕΝΑ δουλεύοντας και ποιός μπορεί κι είναι πρόθυμος να μου δώσει τέτοια δουλειά)!

ΤΥΧΗΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ...

Άμα θέλει η πουτάνα η τύχη να σε βρεί, το κάνει ακόμη και την ώρα που κοιμάσαι, ή με άλλα λόγια την ώρα που δεν το περιμένεις ποτέ...Αυτή είναι η ιστορία του Στέλιου, που όταν είχε απελπιστεί γύρισαν τα κάτω πάνω...

Από χωριό του Ηρακλείου καταγότανε, χτισμένο σε τέτοιο τόπο που οι κάτοικοι είχανε μόνο δυο επαγγελματικές - οικονομικές διεξόδους: Ή μένανε και κάνανε τους βοσκούς για όλη τους τη ζωή με πενιχρά αποτελέσματα λόγω ορεινού κι άγονου τόπου, ή φεύγανε και προσπαθούσανε να κάνουνε αλλού την τύχη τους όπως μπορούσανε...

Έτσι και ο Στέλιος που κατάφερε να τελειώσει το λύκειο της περιοχής με αρκετά καλό βαθμό, ώστε να εισαχθεί σε ανωτάτη σχολή καταδώ μεριά. Ερχότανε 5 χρόνια για να σπουδάσει, με ελπίδα να ξετελέψει οτιδήποτε θα του επέτρεπε να μην ξαναγυρίσει στην ζωή που έκανε τα εφηβικά του χρόνια και συνέχιζαν να κάνουν αυτοί που μείνανε πίσω...

Έκανε έξοδα ο γέρος του να του νοικιάζει σπίτι εδώ όλα αυτά τα χρόνια, να έχει να περνά καθημερινά και να έχει τα εισιτήρια να μπορεί νάρχεται τακτικά στο χωριό του, να βλέπει τι γίνονται, να τους βοηθά όποτε χρειαζόταν και να ανεφοδιάζεται πριν επιστρέψει πάλι στα μαθήματα και τα εργαστήρια της σχολής...

Τελικά πήρε πτυχίο, εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις αμέσως μετά κι αυτό ήταν όλο κι όλο η περιπέτεια πέρα από το χωριό του. Ξαναγύρισε με το απολυτήριο του στρατού, τόβαλε πλάι - πλάι με το άλλο χαρτ΄ιτης σχολής και τα κοίταζε, αφού δεν του χρησιμεύανε στην αγορά εργασίας, που όπου κι αν πήγαινε τον διώχνανε, σαν χωριάτης που ήταν σε εμφάνιση και συμπεριφορά.

Αυτό δεν αλλάζει με τίποτα, όσα χαρτιά κι αν προσθέσει κανείς στην συλλογή του, να γίνει ελκυστικός σε κάποιο αφεντικό, να φορτωθεί τη ζωή του. Άδικα πήγαινε συχνά στη μεγάλη πόλη την κοντύτερη στο χωριό του, όταν έβλεπε καμμιά αγγελία ή άκουγε για προκύρηξη διαγωνισμού...Πάντα γυρνούσε πίσω με τα χαρτιά του στα αζήτητα...

Θέλοντας και μη έκανε τον βοσκό πάλι, όπως και πρώτα σαν παιδί. Τι να βοσκήσει όμως σε τόπο που σπανίζει το χορτάρι και δε νετσουλώνουνε τα οζά, να έχουνε γάλα ή κρέας ικανό να πουληθούνε...Και οι ίδιοι οι χωριανοί για να φάνε κρέας, έπρεπε να πάνε σε άλλο χωριό παραπέρα και χαμηλότερα, πιο ευνοημένο από τη φύση με κάμπο και σπαρτά, όπου βόσκανε περισσότερα οζά και τετράπαχα, ν' αρπάξουνε μερικά για λογαριασμό τους...

Έτσι έκανε κι εκείνο το βράδυ ο Στέλιος με μερικούς ακόμη νέους του χωριού του, που ξεκινήσανε για την τακτική τους ζωοκλοπή με στόχο μια στάνη που είχανε εντοπίσει προ ημερών σε πεδινό τόπο...

Δεν τα καταφέρανε στον σκοπό τους, τους εντοπίσανε εγκαίρως οι νοικοκυραίοι και φύγανε άπραχτοι, μα για τον Στέλιο τότε ήταν η στιγμή που η τύχη του αποφάσισε να τον φλεβαρίσει ευνοικά. Με την μορφή της κόρης του ιδιοκτήτη, που τον είχε δει από το παράθυρο της κάμαρας της όταν μπήκανε στη στάνη να κλέψουνε τα ζώα που ήταν η περιουσία και η προίκα της...

Αυτή ήταν που απέτρεψε τον αρκετά εύπορο στην περιοχή πατέρα της να μην δώσει τους νέους στους μπάτσους, αυτή ήταν που μετά από λίγο συνάντησε τον Στέλιο σε πανηγύρι και γνωριστήκανε λέγοντας του την ιστορία, αυτή που σαν ανύπαντρη που ήταν τότε θέλησε να γίνει αυτός ο άντρας της ζωής της...

Δεν ήταν ούτε λίγη ούτε άσχημη για τα μέτρα του Στέλιου, που μέσα στα 2 επόμενα χρόνια απόκτησε όσα δεν φανταζότανε μέχρι τότε κι έφτιαξε τη ζωή του με πλούτο κι ευτυχία...

Δεν ήταν μόνο η σύντροφος που αναπάντεχα απόκτησε για το υπόλοιπο της ζωής του (εκεί τα διαζύγια απλώς δεν επιτρέπονται από κανόνες άγραφους, έτσι απλά), δεν ήταν το μεγάλο και καλοθρεμμένο κοπάδι που έγινε δικό του, πήρε και κάτι ακόμη σαν bonus: ένα μικρό τότε κρεοπωλείο, ιδιοκτησίας του πεθερού του που πέρασε σ' αυτόν...

Αν και μέχρι τότε ήταν ένα μαγαζάκι για τις ανάγκες κείνου του χωριού και των γύρω σε φρέσκο κρέας, στάθηκε εύκολο για τον σπουδαγμένο Στέλιο να το επεκτείνει, να το εκσυγχρονίσει, να πάρει τις απαραίτητες πιστοποιήσεις ποιότητας κι υγιεινής και να κάνει σοβαρό εμπόριο με σούπερ μάρκετ σε πολλά μέρη...

Λεφτά απόκτησε αρκετά κι επένδυσε κιόλας, σε τομείς που ήξερε βέβαια:
Έφτιαξε και μια ορεινή χασαποταβέρνα όπως ήθελε πάντα την εποχή της φτώχειας τους και διαθέτοντας ζώα δικής του εκτροφής και σφαγής, μπορεί να προσφέρει καλοψημένες μερίδες εκλεκτού κρέατος χωρίς να τσιγκουνεύεται ποιότητα και ποσότητα στα πιάτα...

Στα πιάτα των πολλών επισκεπτών της ορεινής περιοχής που μετά τη βόλτα καταλήγουν πεινασμένοι στην ταβέρνα του και φεύγουν βοσκημένοι πλήρως, έχοντας να λένε για γαλαντομία και περιποίηση.
Έγινε γνωστή η ταβέρνα του στους πάντες, που κάνουν εκεί γάμους, βαφτίσια κι άλλες εκδηλώσεις, με το αζημίωτο για τον Στέλιο. Κι ας κάνει τώρα τρεις δουλειές ταυτόχρονα, που τον απασχολούν μέρα και νύχτα, δε νοιάζεται...

Είναι στα μέρη που γεννήθηκε και μεγάλωσε, μ' αυτήν που τον αγάπησε και τα παιδιά που απόκτησαν στο μεταξύ, κάνει τις δουλειές που ήξερε και πάντα ήθελε να κάνει, προσφέρει εργασία και σε άλλους...

Ο πρώην άνεργος φτωχός βοσκός που για να φάει κρέας έπρεπε να κλέψει ζώα αλλουνού, τώρα καλεί τους πρώην συντρόφους του και συγχωριανούς του να τους κεράσει, προσέχοντας όμως παλιές του συνήθειες λέγοντας τους:

- Νάρχεστε να τρώτε επαέ ότι θέτε, μα μην ξανοίγετε τα κοπάδια μου, σε μένα που ξέρω!

Δεν ξέρω ακόμη αν τους δίνει και συμβουλές τύχης, όπως ένα παιχνίδι και συγκυρία (καλής) τύχης ήταν το ξεκίνημα της νέας, εύπορης κι ενδιαφέρουσας τώρα ζωής του. Με την παρένθεση των άσκοπων σπουδών, που αν τον ευνοούσε εκεί η τύχη, τώρα θα ήταν φουκαράς υπάλληλος ή έστω μικρο-επιχειρηματίας να στελιώνει πρίζες, κινητήρες κι ασανσέρ...

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ...

Η καλή τύχη είναι θέμα σωστής στάσης απέναντι στη ζωή...

Αυτό που αποκαλούμε τύχη δεν υπάρχει καν. Αυτό που κοινά θεωρούμε "τύχη" είναι κάτι που ελέγχουμε οι ίδιοι...

Κατά πρώτο λόγο, οι τυχεροί άνθρωποι είχαν την ευθύνη των πράξεων τους και της ζωής τους και δεν κατηγορούσαν ποτέ τους άλλους γι αυτή. Ένας από τους βασικούς παράγοντες της τύχης είναι το αναλογιστεί κανείς το μέρος της ευθύνης που έχει ο ίδιος όταν κάτι πάει στραβά, αν πήρε τις σωστές αποφάσεις κι αν έκανε κάτι για να αποτρέψει την ατυχή έκβαση μιας κατάστασης.

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η καρτερικότητα, η εμμονή. Τα τυχερά άτομα συνέχιζαν ενώ οι άλλοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την προσπάθεια. Επίσης, όσοι ήταν παραπάνω επιφυλακτικοί συχνά άφηναν ευκαιρίες να πάνε χαμένες σε αντίθεση με τους "τυχερούς" που πήραν ρίσκα για την καριέρα τους και την κοινωνική τους ζωή...

Οι τυχεροί άνθρωποι έχουν μια αισιόδοξη στάση απέναντι στα πράγματα. Κάποιοι έχουν την ικανότητα, όταν μια κατάσταση δεν εξελίσσεται όπως θα ήθελαν, να γυρνάνε τα πράγματα τούμπα και να βρίσκουν τη θετική τους πλευρά...

Για να συνεχίσει κανείς να είναι άτυχος, θα πρέπει να διατηρήσει την ίδια στάση ζωής, να μην διευρύνει τον κοινωνικό του κύκλο και να ρίχνει πάντα τις ευθύνες σε κάποιον άλλον. Ο καθένας/μια μας μπορεί να είναι τυχερός/ή.

Σύμφωνα με τον Wiseman (καθηγητής ψυχολογίας), υπάρχουν τέσσερις τεχνικές συμπεριφοράς που είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι μπορούν να προσελκύσουν την καλή τύχη.

Η πρώτη είναι να φροντίσει κανείς να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες του για ευκαιρίες. τα τυχερά άτομα είχαν μια περισσότερη χαλαρή στάση απέναντι στη ζωή και είχαν μια σφαιρική άποψη των πραγμάτων. Πολλά από τα άτυχα άτομα ήταν πολύ ανήσυχα και αγχωμένα με περιορισμένη αντίληψη των καταστάσεων. Και καθώς οι τυχεροί ήταν ήρεμοι, ήταν σε θέση να βλέπουν τις ευκαιρίες που οι άλλοι έχαναν...

Η δεύτερη είναι ν' ακούμε το ένστικτό μας. Πολλοί άτυχοι άνθρωποι λένε ότι ποτέ δεν έχουν κάποιο προαίσθημα για μια σχέση τους ή μια επιχειρηματική συμφωνία, το ένστικτό τους δεν τους λέει αν είναι σωστή ή λάθος. Αντίθετα οι τυχεροί άνθρωποι εμπιστεύονται τα ένστικτά τους. Συχνά, αυτό που αποκαλούμε προαίσθημα ή ένστικτο είναι το αποτέλεσμα της εμπειρίας που έχουμε κερδίσει και επιλέγουμε να το αγνοήσουμε με δική μας ευθύνη...

Μια τρίτη συμπεριφορά που προσελκύει την καλή τύχη είναι το να περιμένει κανείς αυτό ακριβώς, την καλή του τύχη. Οι προσδοκίες έχουν ζωτική σημασία στην εξήγηση του γιατί τα όνειρα των τυχερών ανθρώπων συχνά πραγματοποιούνται ενώ των άτυχων σπάνια, καθώς έχουν τη δύναμη να είναι αυτό-εκπληρούμενες προφητείες. Αυτοί που περιμένουν να τα πάνε καλά σε κάτι προσπαθούν ακόμα περισσότερο στο ενδεχόμενο κάποια αποτυχίας.

Η τέταρτη αρχή είναι το να μετατρέπει κανείς την κακή του μοίρα σε καλή τύχη. Οι τυχεροί άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ευπροσάρμοστοι, κι έτσι όταν συμβαίνει κάτι κακό βλέπουν ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα την επόμενη μέρα, και αφήνουν το κακό πίσω τους. Οι άτυχοι άνθρωποι, αντίθετα, παγιδεύονται στο παρελθόν και σκέφτονται διαρκώς αυτά που πήγαν στραβά.

Επειδή είμαστε τόσοι πολλοί στον κόσμο, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φυσιολογικά θα περάσουν μέσα από τυχερά και άτυχα περιστατικά στη ζωή τους. Όταν κάποιος όμως είναι πάντα άτυχος ή πάντα τυχερός σε καθημερινή βάση, τότε αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την ψυχολογία του ατόμου παρά καθαρά με την τύχη του.

Οι άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς, ζουν πιο ευτυχισμένα και έχουν πιο πετυχημένες ζωές από αυτούς που θεωρούν ότι είναι άτυχοι, επομένως κατά μία έννοια υπάρχει τύχη!

ΚΑΠΟΙΑ ΦΡΑΓΚΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ..

1.
Φέρτε να στοιχηματίσω
τώρα πριν να το ξεχάσω
μου σφυρίξανε τα στάνταρντ
και δεν θέλω να τα χάσω.

2.
Έξι νούμερα γυρεύω
στο δελτίο να τα βάλω
το jack pot που έχει πιάσει
μοναχός μου να το πάρω.

****************************************
Αγοράζω λίγη ελπίδα
και την προσευχή μου κάνω
να μου δώσει η θεά τύχη
λίγα φράγκα παραπάνω.

Κυνηγώ την ατυχία
κι απο τον λαιμό την πιάνω
είμαι νέος κι έχω μπρός μου
τόσα πράγματα να κάνω.
****************************************

3.
Τράπουλες ανακατεύω
και με πονηριά μπλοφάρω
λίγους άσους θέλω μόνο
επιτέκους να ρεφάρω.

4.
Κάνω τάμα στις ρουλέτες
και παρακαλώ τις μπίλιες
όσες μάρκες έχω βάλει
να μου δώσουν άλλες χίλιες.

[Ξανά: Αγοράζω λίγη ελπίδα
και την προσευχή μου κάνω...]

Από την συλλογή στίχων "ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"

ΑΝΑΤΟΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ...

1.
Όσα στερήθηκα εγώ
τα βλέπω να υπάρχουν
σε αφθονία γύρω μου
και άσχετοι να τάχουν.

2.
Όσα επιθύμησα εγώ
και δεν είχα ποτέ μου
τα σκόρπαγαν οι άχρηστοι
στο φύσημα του ανέμου.

*******************************
Μα εγώ δεν ήμουνα ποτέ
αυτού του κόσμου θύμα
κι αν δεν τα πάρω όσο ζώ
θάναι μεγάλο κρίμα

Θα σου το πώ όταν σε δώ
κάποια στιγμή εμπρός μου
όσα μου στέρησες ΖΩΗ
τώρα με τόκο δός μου.
******************************

3.
Πάντα μου όφειλαν πολλά
η τύχη και η μοίρα
το μέρισμα που αναλογεί
σε μένα δεν το πήρα.

4.
Μα τώρα ήρθε ο καιρός
που τον λογαριασμό μου
άνοιξα και τακτοποιώ
τον ανατοκισμό μου.

[ξανά: Μα εγώ δεν ήμουνα ποτέ
αυτού του κόσμου θύμα...]


Από την συλλογή στίχων "ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"