ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΑ ΜΙΖΕΡΙΑ...

Xιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν στην Ελλάδα λόγω της κρίσης αλλά και χιλιάδες ανοίγουν γιατί η ζωή συνεχίζεται.

Στους τομείς που έχουν διεισδύσει οι μεγάλες αλυσίδες κυρίως ξένες πολυεθνικές, έχουν καρπωθεί το μέγιστο του τζίρου και αφήνουν τις αδύνατες και μικρές Ελληνικές επιχειρήσεις να φυτοζωούν να μην έχουν ούτε τον ασφαλιστικό τους φορέα να πληρώσουν, και να βράζουν στο ζουμί τους.

Γελάω ότι διαβάζω σε τοπικές εφημερίδες ότι οι εκπρόσωποι των τοπικών ομοσπονδιών των επαγγελματοβιοτεχών κάνουν διαβήματα στους αντιπεριφερειάρχες να τηρούνται οι νόμοι και να περιορίζονται οι μεγάλες αλυσίδες λίγα χιλιόμετρα εκτός πόλης.Λες και το πρόβλημα τους είναι χιλιομετρικό και όχι στον ανταγωνισμό στις τιμές, και στην τεράστια ποικιλία των αγαθών.

Κι ενώ συνεχώς ανοίγουν μικρές επιχειρήσεις για να διαιωνιστεί η διάσπαση τους και να διανείμουν την μιζέρια τους πουθενά δεν διαβάζω για συνενώσεις μικρών επιχειρήσεων και σχηματισμούς ανταγωνιστικών Α.Ε ή για την δημιουργία εμπορικών και για επαγγελματοβιοτεχνικών συνεταιρισμών ΣΥΝ.ΠΕ.

Επιμένουν οι μικρομεσαίοι αταβιστικά να διατηρεί ο κάθε ένας την ατομική του επιχείρηση και να βρίσκεται συνεχώς σε οικονομικό αδιέξοδο και μόνιμη κλάψα.

Τι να κάνουμε βρε παιδιά.Έχουν προ πολλού αλλάξει οι εποχές.

Και οι κανόνες για μεγάλες πωλήσεις, καθώς και ο τρόπος να μπείτε σοτ μυαλό του πελάτη κερδίζοντας τον, κάτι που όλοι θα θέλατε κι έπρεπε να ξέρετε...

ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ...

Από σημείωμα διαμαρτυρίας κάποιου:

"Δουλεύω για 550 Ευρώ μεικτά με μπλοκάκι. Το 20% μου το παρακρατάνε στην πηγή, πρέπει να πληρώνω τα ταμεία από την τσέπη μου και τελικά έρχομαι στα 150-200 Ευρώ το μήνα. Βγαίνω διότι μένω στο σπίτι του πατέρα μου και δεν πληρώνω τίποτε. Όλα αυτά με δυο ξένες γλώσσες και μεταπτυχιακό.

Το αφεντικό μου είχε κέρδη 250.000 Ευρώ. Έχει 10 άτομα προσωπικό όλους υποαμειβόμενους. Θα μπορούσε να έχει λίγα λιγότερα κέρδη και να μας καλύψει τα ταμεία. Ούτε το κάνει, ούτε μας πληρώνει, ούτε τον ελέγχει κανείς, όπως έχουν υποχρέωση να πράττουν οι κρατικές υπηρεσίες"

Και γιατί κάθεστε και οι δέκα "υποαμοιβόμενοι" με ψίχουλα να βγάζετε τη δουλειά αλλουνού, αξίας 250.000 ευρώ τον χρόνο;

Αν είστε πράγματι εσείς ο "κινητήριος μοχλός" της εν λόγω επιχείρησης, δεν μπορείτε αλήθεια να συνεργαστείτε μεταξύ σας ιδρύοντας μια παρόμοια επιχείρηση μερικοί τουλάχιστον, να μοιράζεστε τα κέρδη που δεν θα είναι λιγότερα από 125.000 ευρώ κάθε χρόνο;

ή

Μήπως το αφεντικό κάνει την κύρια δουλειά, δηλαδή προωθεί ότι κάνετε, βρίσκει τους πελάτες που πρόθυμα πληρώνουν 250.000 και ξέρει να τους κρατά & να τους πολλαπλασιάζει, ενώ εσείς βολεύεστε με ότι σας δίνει δουλεύοντας μέσα κι εκ του ασφαλούς, αφού φοβάστε να βγείτε στην ελεύθερη αγορά;

Τι από τα 2 ισχύει;

ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΑΕ...

Στο εξής με το νέο φορολογικό νόμο, εκατοντάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι θα προσέρχονται στα γκισέ της Εφορίας για να παραλλάξουν τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της μικροεπιχείρησης τους με δώρο εισιτήριο διαρκείας για την ανεργία.

Η σημερινή κυβέρνηση προσπάθησε πολύ να δικαιολογήσει την πολιτική της στον νέο φορολογικό νόμο, είναι όμως γεγονός πως με τρεις ριπές επιχειρεί να καθαρίσει το μεγαλύτερο μέρος των αυτοαπασχολούμενων.

1. Κατάργηση του αφορολόγητου,
2. 26% φορολόγηση από το πρώτο ευρώ,
3. Τέλος επιτηδεύματος 650 ευρώ (1.000 για τις εταιρείες) από 500 πριν.

Να δούμε όμως πρακτικά τι σημαίνουν αυτά τα μέτρα.

Ο αυτοαπασχολούμενος που δηλώνει 10.000 για παράδειγμα πληρώνει 3.250 ευρώ φόρο και αν πληρώσει και τον Ο.Α.Ε.Ε. για να έχει εντέλει άθλια περίθαλψη και σύνταξη, του μένουν 1.669 ευρώ τον χρόνο ή 139 ευρώ τον μήνα για να θρέψει την οικογένειά του...

Τα ίδια και χειρότερα αν έχει εταιρεία, σ' αυτή την περίπτωση του απομένουν να ζήσει 1.169 ευρώ τον χρόνο ή 97 ευρώ τον μήνα. Προφανώς ο παραπάνω έχει ήδη βάλει λουκέτο και δεν χρειάζεται να τρέχει στους λογιστές για περαιτέρω διευκρινίσεις.

Κι αν είναι ασυνεπής στις υποχρεώσεις του, υπάρχει και νόμος που του δημεύει ό,τι έχει και δεν έχει για συμμόρφωση των άλλων. Και δεν έχουμε υπολογίσει και τις υπόλοιπες φορολογικές επιβαρύνσεις όπως ΔΕΗ, χαράτσια, δημ. τέλη, τέλη κυκλοφορίας οχημάτων, κ.λπ.

Ο προαναφερόμενος μικρός επιχειρηματίας δεν έβγαινε ούτε με τον προηγούμενο φορολογικό νόμο προϊόν του μεσοπρόθεσμου (εισοδήματα του 2011). Απλά προτίμησε να μην πληρώσει τον Ο.Α.Ε.Ε., για να μην πεινάσει η οικογένειά του. Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι πάνω από τους μισούς ασφαλισμένους του Ο.Α.Ε.Ε., δεν πληρώνουν τις εισφορές τους. Αυτά για τους ειδήμονες της "εισφοροδιαφυγής".

Ο αυτοαπασχολούμενος των 10.000 ευρώ για το 2010 δεν πλήρωνε καθόλου φόρο εισοδήματος γιατί ήταν στο αφορολόγητο, για το 2011 πλήρωσε 1.000 ευρώ και με τον νέο νόμο 3.250 ευρώ. Αύξηση 225%.

Εντάξει, θα πει κάποιος χαρτογιακάς πως ο κρατικός προϋπολογισμός δεν βγαίνει και θα πρέπει όλοι να βάλουμε πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη. Ισχύει όμως για όλους αυτό; Για να δούμε.

Την πιο μεγάλη επιβάρυνση υφίστανται οι πιο φτωχοί αυτοαπασχολούμενοι όπως φαίνεται από τα παραδείγματα. Οσο όμως αυξάνεται το εισόδημα τόσο η επιβάρυνση ελαττώνεται.

Και γεννιέται εύλογα το ερώτημα: Ποιος τελικά είναι ο φοροφυγάς, ο αυταπασχολούμενος που τον τσακίζει η Εφορία ή ο μεγαλοεπιχειρηματίας που οι νόμοι φτιάχνονται στα μέτρα του;

Η απάντηση είναι προφανής, τα βάρη της κρίσης φορτώνονται οι πιο αδύνατοι και ο νέος φορολογικός νόμος το αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο. Οσο για τις Α.Ε., που είναι ο κορυφαίος επιχειρηματικός σχηματισμός, όχι μόνο δεν υπάρχει επιβάρυνση, αλλά ελάφρυνση σε σχέση με προηγούμενα της τάξης του 30%. Ετσι ο μέτοχος της Α.Ε. πληρώνει 3.383 ευρώ φόρο και ο ιδιοκτήτης ατομικής επιχείρησης 5.830 ευρώ, 63% περισσότερο για τα ίδια κέρδη (20.000).

Εξισώνονται δηλαδή μια ανώνυμη εταιρεία με το εμπορικό της γειτονιάς. Επίσης αξίζει να δούμε πιο προσεκτικά την ουσία των κοινωνικοοικονομικών εξελίξεων που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια με οδηγό τον συγκεκριμένο φορολογικό νόμο. Διαβάζοντας τον κάποιος του μένει μια εύλογη απορία. Είναι δυνατόν να εισπραχτούν αυτοί οι φόροι;

Δηλαδή αν ο αυτοαπασχολούμενος δεν έχει ψωμί να φάει πώς θα μπορέσει να τους πληρώσει;
Προφανώς θα αναγκαστεί να βάλει λουκέτο, δεν μπορεί να δουλεύει μόνο για την Εφορία.
Αν όμως κλείσει πώς θα εισπραχτούν αυτοί οι φόροι;

Η απάντηση στον παραπάνω γρίφο είναι απλή. Το φορολογικό είναι βεβαίως μηχανισμός μεταφοράς οικονομικών βαρών στους πιο αδύνατους είναι όμως και ταυτόχρονα μοχλός επιβολής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Η κυβέρνηση και η Ε.Ε. επιδιώκουν να μειωθεί δραστικά ο αριθμός των μικρών επιχειρήσεων. Η παρουσία τους άλλωστε στην Ελληνική οικονομία σε τέτοια έκταση αποτελεί από μόνη της ένα διαρθρωτικό πρόβλημα που απαιτεί λύση. Αυτό δείχνουν τα στατιστικά στοιχεία, αυτό λένε και οι εκπρόσωποι της Ε.Ε., όταν μιλούν με ανοικτά χαρτιά.

Συγχρόνως τα λουκέτα μεγαλώνουν τις γραμμές των ανέργων και πιέζουν τους μισθούς προς τα κάτω...

Οσο για την περίφημη πολιτική υπέρ των "μικρομεσαίων" αυτή δεν αφορά τους σημερινούς αυτοπασχολούμενους, αλλά έναν περιορισμένο αριθμό μεγαλύτερων επιχειρήσεων που είναι ικανές να συμπράξουν με το παραπάνω σύστημα...

ΧΡΥΣΟ DEAL ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΑ...

Εικοσιπέντε χρόνια πριν, ο Διονύσης Παφήτης ξεκίνησε να παρασκευάζει και να διαθέτει τα προϊόντα «Aesop».

Ήταν εκείνος που ασχολήθηκε με την ανάπτυξη των βοτανικών συστατικών για χρήση στο δέρμα και τα μαλλιά. Για 20 χρόνια συνεργαζόταν με τους μεγαλύτερους χημικούς, μικροβιολόγους και επιστήμονες του κόσμου, στην παρασκευή των καλλυντικών προϊόντων.

Τα προϊόντα του στηρίζονται στην επιστήμη και τη βοτανική, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα συστατικά της φύσης.

Ο κ. Παφίτης τις παραμονές της φετινής Πρωτοχρονιάς πούλησε το 65% των μετοχών της εταιρείας του, στη βραζιλιάνικη εταιρεία Natura Cosmeticos έναντι 68 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο ίδιος διατηρεί το 25% των μετοχών, ενώ ένα άλλο 10% διαθέτουν άλλοι μέτοχοι.


Έτσι εξασφάλισε ένα χρυσό deal ο αυτοδημιούργητος ομογενής επιχειρηματίας, με 68 εκ. δολλάρια στην τσέπη και με το 1/4 της εταιρίας ακόμη δικό του, για παραπέρα εκμετάλλευση...

Μοναχογιός Ελληνικής οικογένειας της Μελβούρνη, οι γονείς του ανέμεναν από εκείνον να γίνει γιατρός ή δικηγόρος ή και τα δύο αν γινόταν. Ο πατέρας του είχε κουρείο, όπου εργάστηκε και ο ίδιος εκεί για κάποιο διάστημα.

Έπειτα όμως τα σχέδιά του άλλαξαν και εντέλλει βρέθηκε επιτυχημένος στο επιχειρείν στα καλλυντικά, μια βιομηχανία τζίρου πολλών δις ετησίως.

Ευτυχώς για το μέλλον του, δεν πήρε στα σοβαρά τις μικροαστικές εμμονές των γέρων του!

ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΤΣΙΦΟΥΤΙΑ...

Γεμάτη ήταν η καφετέρια στην πλατεία του καλοκαιρινού τουριστικού προορισμού. Λόγω κυρίως της θέσης της κι όχι της εξυπηρέτησης ή των εδεσμάτων της...

Όλοι οι πελάτες κάθονταν στο μπροστινό μέρος με θέα τον δρόμο, που έσφυζε από κίνηση. Κανείς όμως δεν έμπαινε να καθίσει στα δυό τραπεζάκια που είχαν τοποθετήσει στο πίσω μέρος στη βεράντα, αθέατα σχεδόν από τον δρόμο και την είσοδο, σημείο με πανοραμική θέα σε ένα...πάρκινγ και κάπου στο βάθος του ορίζοντα η θάλασσα...

Αυτό εκνεύριζε τον ιδιοκτήτη του καταστήματος, που κουνώντας το κεφάλι του και κοιτώντας προς τα 2 άδεια τραπεζάκια μονολογούσε:

- Κρίμα τα λεφτά που έδωκα να φτιάξω τον χώρο!!!

Μουρμουρίζοντας δυό φορές το λεπτό τη παραπάνω φράση, πηγαινοερχόταν στο μαγαζί. Παράβλεπε επίτηδες τα 20 τόσα τραπεζάκια μπροστά που ήταν φίσκα από πελατεία, ούτε καρέκλα άδεια...

Γιατί ο νέος με τα προσόντα του Forest Gamp (εκτός το τρέξιμο και το πίγκ - πόγκ) ήθελε να κονομήσει κι από τα έξτρα δυό τραπεζάκια, που απεθύνονταν ίσως σε ζευγαράκια που ήθελαν ν΄απομονωθούν και ν' αρχίσουν τα γλυψίματα δημοσίως, ή σε αγοραφοβικούς, μα κανείς άλλος δεν θα προτιμούσε να καθίσει εκεί...

Δεν του ήταν αρκετά τα μετρητά που του μάζευε ο γέρος του, άγρυπνος στο ταμείο μέρα - νύχτα μην χάσει κανένα δίφραγκο και δεν καταγράψει κέρδη...Ήθελε μερικά τάληρα παραπάνω, από το μαγαζί - χρυσωρυχείο που βρήκε έτοιμο σε καλή θέση...

Επικαλείται τη διεθνή οικονομική κρίση, όπου αντί για 150.000 ευρώ θα κερδίσει μόνο 120.000 την φετινή τουριστική σεζόν.

Όπου όλα θα πάνε σε καταθέσεις κι αγορά μεριδίων στη τοπική συνεταιριστική τράπεζα πάραυτα, ούτε ένα χιλιάρικο έστω δεν θα πάει σε περιττή κατανάλωση. Μέχρι ν' αποφασίσει κάποιος καπάτσος από κεί να την κάνει για Λατινική Αμερική με τα εκατομμύρια και να στέκει το χαζό στο δρόμο να αναρρωτιέται πως και γιατί και που πέταξαν τα λεφτά "μου"...

Τι να πάρει ο νέος που η τύχη του δούλευε μα όχι το μυαλό του, να τα ξοδέψει;

Μήπως θα μπεί σε καλό μαγαζί να πάρει φίνα ρούχα, ν' αντικαταστήσει τη μοναδική μπλούζα που έχει και φορά χειμώνα - καλοκαίρι;

Μήπως θα πάρει καινούριο αμάξι ν' αντικαταστήσει το χιλιάρι 15ετίας που έχει και σπάνια κυκλοφορεί; η βενζίνη κοστίζει και συνεχώς ανεβαίνει...

Πού να πάει άλλωστε που τον ξέρουν για παθολογικό τσιφούτη και δεν τον καλούνε πουθενά σε συνάξεις, αφού δεν πρόκειται να κεράσει ποτέ, ούτε είναι ο τύπος που θ' ανάψει το κέφι...

Ή θα βρεί γυναίκα να κάνουν ερωτική σχέση, που όταν συζητά με καμμιά της μιλά για την προβατίνα που τρώει χορταράκι, αντί για το πουλί του που θέλει τάισμα επειγόντως...

Ή θα πάει κανένα ταξίδι το φθινόπωρο που πέφτει ο τουρισμός, να δεί κι άλλο μέρος παραπέρα, που η μόνιμη δικαιολογία του είναι "τι γυρεύω εγώ τώρα στην Θεσσαλονίκη"... ή την Πάτρα ή τα Ιωάννινα ή τα νησιά ή οπουδήποτε αλλού του αναφέρει κάποιος πιθανό προορισμό εντός ή εκτός συνόρων...

Όμως αυτός ο άνθρωπος σακκιάζει πάνω από 100.000 ευρώ εισόδημα για μερικούς μήνες δουλειά, που άλλοι την κάνουν.

Αρκετά καλό ποσόν για κάποιον που ούτε σπούδασε ούτε παντρεύτηκε να έχει οικογένεια κι ανάγκες.

Σάμπως η εξυπνότερη αδελφή του που σπούδασε τι απόγινε; Δασκάλα σε σχολείο της επαρχίας...Και ο γαμπρός το ίδιο. Μαζί πιάνουν το 1/4 του εισοδήματος του και άμεσα φορολογητέο στη πηγή...

Πουτάνα τύχη που πάνε τα λεφτά!

Άντε μετά εσύ να συμμετέχεις σε διαγωνισμούς και stage να σε δουλεύουνε, ή να κάνεις οικογενειακώς αμέτρητα τάματα στον άγιο Μαλακογιάννη μπας και δεήσει να σε κάνει αγροφύλακα να φας ένα κομμάτι ψωμί και να σε φθονούνε κιόλας οι υπόλοιποι άφραγκοι για τη "καλή σου τύχη να διοριστείς"...

Να έχει το μόμολο άφθονα τα φράγκα και τον χρόνο και να μην έχει θέληση να ξοδέψει ένα ελάχιστο ποσόν για τον εαυτό του, να διασκεδάσει λιγάκι τη μιζέρια του!

Να φεύγει η ζωή του και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά. Να τα φυλά λέει για τα γεράματα, κάτι που εννοεί την ώρα που θα ψοφήσει, ούτε χρόνο νωρίτερα...

Λυπάται να ξοδέψει μερικά χιλιάρικα από το κομπόδεμα, που τα νοιώθει σαν κομμάτια δικά του...

Έχουνε ρε ψυχή μερικά τυπωμένα χαρτάκια; Ή του έγινε πεποίθηση πως η ρημάδα η ζωή του δεν αξίζει ούτε τόσα...

ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΠΥΡΕΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ EUROMILLIONS...

Στην Ισπανία έχει πουληθεί ο επταψήφιος τυχερός αριθμός της πανευρωπαϊκής λοταρίας, που στον κάτοχο ή στους κατόχους θα αποφέρει το ιλιγγιώδες ποσό των 126 εκατομμυρίων ευρώ.

Η κλήρωση του Euromillions (του πανευρωπαϊκού τζόκερ) έγινε, αλλά έως τώρα δεν έχει αποσαφηνιστεί ποιος ή ποιοί είναι οι τυχεροί, που από τη μια στιγμή στην άλλη θα δουν τη ζωή τους να αλλάζει.

Εάν το έχει αγοράσει ένας και μόνο ένας, τότε θα σπάσει και το ρεκόρ των μεγαλύτερων κερδών που έχει κερδίσει ποτέ τυχερός στον Ευρωπαϊκό χώρο...
Δελτία του EuroMillions πωλούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο την Ιρλανδία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Αυστρία, την Ελβετία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο.

Στις υπόλοιπες Ευρωπαικές χώρες και διεθνώς (εκτός από τις ΗΠΑ εξαιτίας μιας ηλίθιας απόφασης της προηγούμενης κυβέρνησης τους), οι θέλοντες και τολμώντες μπορούν να συμμετέχουν online με τον πιο έξυπνο τρόπο και τα λιγότερα δυνατά έξοδα, μέσω του

http://www.v-w-d.com/116045KM

όπου θα βρούν και όλες τις λεπτομέρειες...

Γιατί τα λεφτά είναι πάντα και παντού απαραίτητα, βασικό μέρος της ζωής μας και δεν μπορούμε να τ' αφήνουμε ΜΟΝΟ στην καλή τύχη, ή στην σκληρή δουλειά (η μεγαλύτερη μαλακία που έχω ακούσει ποτέ, ρήση που διαψεύδεται καθημερινά, ας μου πούνε πότε και πως θα πάρω 126 εκατομμύρια ΜΑΖΕΜΕΝΑ δουλεύοντας και ποιός μπορεί κι είναι πρόθυμος να μου δώσει τέτοια δουλειά)!

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ;

Οι Τράπεζες στην Ελλάδα δεν κινδυνεύουν, σύμφωνα με επίσημα χείλη.

Αλλά τι διαφορετικό υπάρχει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, ώστε να επιδεικνύει μεγαλύτερη αντοχή από τα αντίστοιχα συστήματα χωρών με μεγαλύτερου μεγέθους οικονομίες και μακροβιότερη τραπεζική παράδοση;

Το βασικότερο είναι ότι εδώ δεν έχουμε επενδυτικές τράπεζες. Και αυτές κυρίως καταρρέουν στο εξωτερικό. Το δικό μας σύστημα λειτουργεί κυρίως με την νοοτροπία και τις πρακτικές των παλιών σαράφηδων και των τοκογλύφων...

Δεν αναλαμβάνει ρίσκα χρηματοδοτώντας επιχειρηματικές πρωτοβουλίες.
Απλώς δανείζει στα σίγουρα. Με εμπράγματες ασφάλειες.

Ακόμη και αν πάτε σε μια ελληνική τράπεζα με το καταπληκτικότερο επιχειρηματικό σχέδιο, με μια πρωτότυπη ιδέα που μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα, εκείνο που θα βαρύνει δεν θα είναι το σχέδιο, αλλά το αν έχετε ακίνητη περιουσία, ή εγγυητές με ανάλογη οικονομική επιφάνεια.

Ακόμη τα Ελληνικά επιτόκια χορηγήσεων είναι τα ακριβότερα της Ε.Ε. όπως και η διαφορά μεταξύ επιτοκίων καταθέσεων - χορηγήσεων.

Έχουμε η κοινή γνώμη διεθνώς έχει επικεντρωθεί αποκλειστικά στις τράπεζες, ενώ η κρίση που έχει ξεσπάσει διεθνώς δεν απειλεί μόνον αυτές. Στην πρώτη γραμμή κινδύνου είναι οι ασφαλιστικές εταιρίες που έχουν επενδύσεις με αμοιβαία κεφάλαια στα οποία περιλαμβάνονται και τα λεγόμενα «τοξικά προϊόντα» παραγωγής της Wall Street και του Λονδρέζικου City.

Είναι μια πλευρά της κρίσης που επιβάλει στην πολιτεία μια αμεσότατη έρευνα στα χαρτοφυλάκια όλων των ασφαλιστικών εταιριών για να μη βρεθούν οι πολίτες μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις. Αλλά και κάθε προνοητικός που πληρώνει χρόνια για να εξασφαλίσει τις σπουδές των παιδιών του, την περιουσία του, την υγεία του ή τα γεράματα του, πρέπει να αξιώσει να έχει μια άμεση και υπεύθυνη ενημέρωση.

Και να είμαστε όλοι ψυχικά προετοιμασμένοι ότι η κρίση αυτή δεν είναι "περαστική".
Οι συνέπειες της θα σφραγίσουν την καθημερινότητα μας για τουλάχιστον δύο χρόνια σύμφωνα με ειδικούς. Με επιχειρήσεις οι οποίες λόγω περιορισμού των χρηματοδοτήσεων δεν θα αντέξουν. Με περιορισμό της παραγωγής και κατανάλωσης. Και κατά συνέπεια με νέες στρατιές ανέργων...

Όποιος ισχυρίζεται ότι μπορεί να κάνει την Ελλάδα νησί ξεκομμένο από την διεθνή πραγματικότητα που τάχα δεν θα την αγγίξει, ή δεν ξέρει τι του γίνεται ή έχει μάθει να λέει φτηνά παραμύθια που όμως είναι πλέον αδιάφορα για τους σκεπτόμενους πολίτες.

Που βλέπουν με οργή τα κράτη να παρεμβαίνουν άμεσα υπέρ των δανειοδοτών, με χρήματα των φορολογούμενων, περιφρονώντας χαρακτηριστικά την κατάσταση των δανειοληπτών...

Που καλούνται υποχρεωτικά να πληρώσουν μετρητοίς τους απατεώνες τραπεζίτες, για να συνεχίσουν να ξεπληρώνουν με δόσεις τα δάνεια τους...

Από τα αρχαία κιόλας χρόνια, όταν τα δάνεια έπαυαν να εξυπηρετούνται, το κράτος παρέμβαινε υπερ των ωφειλετών, τώρα υπέρ των φταιχτών, ν'α αναθαρρέψουν και να δημιουργήσουν κι άλλες καιροσκοπικές καταστάσεις αργότερα, με μόνο σκεπτικό το προσωπικό κέρδος και bonus...

ΚΑΠΟΙΑ ΦΡΑΓΚΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ..

1.
Φέρτε να στοιχηματίσω
τώρα πριν να το ξεχάσω
μου σφυρίξανε τα στάνταρντ
και δεν θέλω να τα χάσω.

2.
Έξι νούμερα γυρεύω
στο δελτίο να τα βάλω
το jack pot που έχει πιάσει
μοναχός μου να το πάρω.

****************************************
Αγοράζω λίγη ελπίδα
και την προσευχή μου κάνω
να μου δώσει η θεά τύχη
λίγα φράγκα παραπάνω.

Κυνηγώ την ατυχία
κι απο τον λαιμό την πιάνω
είμαι νέος κι έχω μπρός μου
τόσα πράγματα να κάνω.
****************************************

3.
Τράπουλες ανακατεύω
και με πονηριά μπλοφάρω
λίγους άσους θέλω μόνο
επιτέκους να ρεφάρω.

4.
Κάνω τάμα στις ρουλέτες
και παρακαλώ τις μπίλιες
όσες μάρκες έχω βάλει
να μου δώσουν άλλες χίλιες.

[Ξανά: Αγοράζω λίγη ελπίδα
και την προσευχή μου κάνω...]

Από την συλλογή στίχων "ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"