ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΚΑΦΕ...

Σε μια οικονομία βυθισμένη στην αποβιομηχάνιση και την ύφεση, τι είδους επιχείρηση μπορεί να ανοίξει κάποιος και να κάνει τη συνταρακτική διαφορά άραγε;

Ποιός γνωρίζει τις προϋποθέσεις της ανάπτυξης και σε ποια κατάσταση βρίσκονται νομικά αυτή τη στιγμή;

Τα απαιτούμενα κεφάλαια που λείπουν, το απίστευτο φορολογικό/ γραφειοκρατικό/ νομικό μπάχαλο, την παντελή έλλειψη προγραμματισμού και στήριξης, το σπάνιο ρευστό, τις βασικές ανάγκες που ωστόσο τρέχουν και πρέπει ΑΜΕΣΑ να καλυφθούν...

Θεωρείτε ότι παρόμοιο σκηνικό, ευνοεί οποιαδήποτε μορφή ανάπτυξης;

Και μάλιστα μέσω της "καινοτομίας";

Γιατί στα χαρτιά, στα στατιστικά και στα παχιά λόγια που εξαγγέλονται όλα είναι εύκολα, μα οι "ασκήσεις επί χάρτου" με την πραγματική μάχη της αγοράς και την αγωνία του αλλουνού για το μεροκάματου απέχουν έτη φωτός.

Όποιος τολμήσει θα έχει να αντιμετωπίσει έναν μέγα αθέμιτο ανταγωνισμό γιατί οι περισσότεροι τομείς στην Ελλάδα είναι κλειστοί που κουμάντο σε αυτούς κάνουν μόνο επιλεγμένες (πώς αλήθεια;) κλίκες και παρεούλες, σαν αποτελέσματα των ανύπαρκτων δομών, της ανύπαρκτης ισονομίας και της χρονοβόρας & πανάκριβης "δικαιοσύνης". Ας κάνουν μια σοβαρή έρευνα για τους λόγους που ωθούν τους νέους στην μετανάστευση και θα δουν πως δεν είναι μόνο το μισθολογικό στις πρώτες θέσεις της λίστας. Αλλά δεν συμφέρει να βλέπεις τα χάλια σου.

Δυστυχώς η πλειοψηφία αυτών που θα μπορούσαν να ανοίξουν εξωστρεφείς επιχειρήσεις στην Ελλάδα, μπορούν να το κάνουν και σχεδόν οπουδήποτε αλλού, οπότε ή φεύγουν ή δεν έρχονται.
Σκεφτείτε τη γραφειοκρατία που πρέπει να αντιμετωπίσει ένας νέος επιχειρηματίας για να αναπτύξει μια ιδέα που μπορεί και να μην ευδοκιμήσει. Σκεφτείτε ότι αν αυτός ο επιχειρηματίας είχε το κεφάλαιο (και το σθένος!) να αντέξει 3-4 χρόνια στην Ελλάδα για να μπορέσει να ξεκινήσει η επιχείρηση και να μπορέσει μετά να δει αν πιάνει η ιδέα, μπορεί να μεταφερθεί αλλού και να χρειαστεί πολύ λιγότερο χρόνο...

Το πρώτο που θα κοιτάξουν τέτοιοι επενδυτές είναι η μακροχρόνια σταθερότητα, σοβαρότητα και ανταγωνιστικότητα της χώρας καθώς τέτοιου είδους επενδύσεις απαιτούν χρόνο για να αποδώσουν, ενώ σε περίπτωση αποτυχίας, η απώλεια κεφαλαίου είναι σίγουρη. Επιπλέον όλες οι σοβαρές χώρες διαγκωνίζονται για το ποια θα προσελκύσει τέτοιου είδους επενδυτές, γιατί είναι οι μόνοι που φέρνουν θέσεις εργασίας και ανάπτυξη. Θεωρείτε ότι η Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Τσίπρα της ΧΑ του ΚΚΕ και των ομοιδεατών οπαδών τους (που τυνχάνει να είναι το 80% του πληθυσμού της χώρας) πληρεί αυτά τα προσόντα;

Σκεφτείτε και ότι στην Ελλάδα έχουν υπάρξει αναδρομικοί φόροι, αντιφατικοί νόμοι κλπ (όλα αυτά από τις υπάρχουσες κυβερνήσεις, χωρίς καν να πιθανολογήσουμε για το τι θα κάνει ή δε θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ που φαίνεται να παίρνει σειρά). Μία χώρα με διαφθορά , κρατισμό, όπου νομοθεσία, υπουργοί και κυβερνήσεις αλλάζουν συχνά και αναιρούν ο ένας τον άλλο, μόνο ως παράδειγμα αποφυγής επενδύσεων μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Καφετέριες, σουβλατζίδικα, γιαουρτάδικα, τυροπιτάδικα και λοιπά μαγαζιά είναι τα πιο σίγουρα και τα πιο εύκολα στο εσωτερικό μας μπάχαλο. Δεν είναι και τόσο εκπληκτικό λοιπόν που ανοίγουν μόνο καφετέριες και τέτοια, δουλεύει και κάποιος νεαρόκοσμος σε δαύτα...

Ένας στους δέκα "επιχειρηματίες" που άνοιξαν επιχείρηση στην Ελλάδα το 2014, έκανε το δικό του εστιατόριο-καφετέρια-μπαρ.

Το εκπληκτικό είναι πώς διάολο και με ποιούς πελάτες γεμίζουν ακόμα ολημερίς κι ολονυχτίς όλα αυτά!

Συνεπώς ακόμα ένα τυροπιτάδικο ή ένα καφέ στα όρθια στην στριμωγμένη γωνία κι ένα μικρούλι μπαρ σε κάποια ξεχασμένη αυλή;

Έτσι που είμαστε, προτιμότερο από το τίποτα, εξάλλου η αγορά θα κρίνει πόσα θα πιάσουν και θα κρατήσουν...

ΑΝΕΡΓΟΙ ΚΑΦΕΤΕΡΟΒΙΟΙ...

Η ανεργία στους νέους έως 25 ετών βρίσκεται κοντά στο 60%. Αυτό όμως, αντί να προκαλέσει ένα μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας και αγανάκτησης στους δρόμους, προκαλεί μια παρά φύση συρροή του νεαρόκοσμου στις καφετέριες, τα καφενεία, τα μπαρ και τα σουβλατζίδικα ανά την χώρα. 

Οποιαδήποτε δημοτική υπηρεσία υπεύθυνη για τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος στην χώρα και να ρωτήσετε, θα σας επιβεβαιώσει πως τα εν λόγω μαγαζιά αυξάνονται και πληθύνονται υπέρμετρα, την ώρα που κλείνουν σωρηδόν τα εμπορικά καταστήματα και οι μικρές βιοτεχνίες, ενώ τα γραφεία παροχής υπηρεσιών στενάζουν από την έλλειψη πελατείας.

Πράγματι η Ελλάδα τείνει να γίνει μια απέραντη καφετέρια 24ωρης λειτουργείας!

Γιατί αλήθεια συμβαίνει αυτό; Ποια είναι η κινητήρια δύναμη η οποία υποστηρίζει την άνθιση όλων αυτών των φραπεδο-καπουτσινο-φρεντο- πωλείων;

Φαίνεται πως δεν είναι άλλο από το περιβόητο χαρτζιλίκι, που στην χώρα μας θεωρείται φυσικό να δίνεται ακόμη και σε «παιδιά» 30-40 ετών! Πίσω λοιπόν από όλους αυτούς τους έφηβους, μετέφηβους φοιτητές, αιώνιους φοιτητές, νεαρούς της παντρειάς, σχεδόν μεσήλικες σελέμηδες που αράζουν τα κορμιά τους ραχατλίδικα στα καφέ και τα μπαράκια της μόδας, υπάρχει πάντα ο μισθός του μπαμπά και της μαμάς, η σύνταξη του παππού και της γιαγιάς, το βοήθημα της ανύπαντρης θυγατέρας θείας, το επίδομα ανεργίας του αδερφού, η αγροτική επιδότηση του μέλλοντα πεθερού, τα μαύρα του λαμόγιου εργοδότη.

Αλλά εδώ θα ήθελα να ξεχωρίσω, αυτούς που πράγματι τεμπελιάζουν (και είναι ασύλληπτα πάρα πολλοί) και αυτούς που δεν μπορούν να βρουν δουλειά πού να μπορούν να κάνουν.

Προφανώς αφού είσαι άνεργος κάποιος καλύπτει τις ανάγκες σου, το φαΐ σου, τα ρούχα σου, τα τσιγάρα σου αν καπνίζεις, το internet και τον υπολογιστή από τον οποίο μας ξεδιπλώνεις το δράμα σου συχνά, το κινητό σου που όλη μέρα πασπατεύεις, μια έξοδο που και που και χίλια δυο αλλα...
Χα, χα! Ίσως να προτιμούν να πεινάσουν, να εξαφανιστούν ακόμα, να μην αφήσουν απογόνους που θα διαιωνίσουν αυτή την κατάσταση, αλλά δε θέλουν να γίνουν δούλοι έστω κι από δειλία, έστω κι από τεμπελιά.

Βλέπουν γύρω τους την άκοπη χλιδή που οι "άρχοντες" του τόπου και του κόσμου πρώτοι διδάξαν, βλέπουν τη δική τους καταδίκη σε μια μιζέρια, γιατί όσο καταδίκη και μιζέρια είναι η κακοπληρωμένη δουλειά, άλλο τόσο καταδίκη και μιζέρια και θάνατος είναι το σκότωμα της ώρας και της ζωής στην καφετέρια. Βλέπουν το αίσχος, το νιώθουν και απέχουν από αυτήν την ίδια τη ζωή τους, είτε συνειδητά είτε ασύνειδα.

Μα και πριν μια πενταετία η ίδια ήταν η νοοτροπία, τόσο των νέων όσο και των εργοδοτών. Οι δε πάντα ήθελαν φθηνούς δούλους για τις δουλειές τους, και οι μεν μια χαλαρή εργασία επειδή σπούδασαν.

Οι ατυχείς σημερινοί νέοι διοχετεύτηκαν αθρόα μέσω ενός συστήματος αχταρμά, όπως το ισχύον των Πανελληνίων εξετάσεων, προς σπουδές που τις περισσότερες φορές τους ήταν αδιάφορες, αλλά το κυριότερο: προς σπουδές απόλυτα ξεκομμένες από την αγορά εργασίας και την πραγματική αγορά παραγωγής πλούτου.

Τα παράπονα στους γονείς τους για τις πολιτικές επιλογές τους. Μην υπερπροστατεύετε τους νέους λοιπόν και δώστε τους έναυσμα ώστε να βγούν στη αγορά εργασίας έστω και κακοπληρωμένης αρχικά, μόνο ετσι θα μπούν στον αγώνα να παλέψουν για πιο καλοπληρωμένη εργασία και να καλυτερεύσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Να επανεκπαιδευτούν. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Για πολλούς εξ αυτών δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σοβαρό παράπονο, αφού κατά κανόνα επέλεξαν, βασισμένοι στο άρρωστο σοσιαλιστικό σύστημα, σπουδές "λούφας". Το κράτος δεν μπορεί να εξασφαλίσει εργασία για κανέναν, πέραν αυτών που πραγματικά χρειάζεται...

Το να καθαρίζεις τζάμια μαγαζιών πχ δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι η δουλειά που δε σου επιτρέπει να συντηρηθείς αξιοπρεπώς από τις απολαβές της. Διότι τότε δεν είναι δουλειά, είναι δουλεία. Πάει αλλού το πράμα διότι δεν προηγήθηκε κάποια καταστροφή λόγω πολέμου ή φυσικής καταστροφής.

Είναι καθαρά θέμα κοινωνικού σχεδιασμού. Που κάποιοι άλλοι άσχετοι με τους νέους σχεδιάζουν...

ΦΤΗΝΟΤΕΡΗ ΜΑΣΑ;

Οι άνθρωποι δεν έχουν επαφή με τίποτα από την πραγματική ζωή.

Αν ήξεραν θα είχαν καταλάβει ότι ο χώρος της εστίασης κοντεύει να καταρρεύσει όπως και τόσοι άλλοι όχι επειδή ο ΦΠΑ είναι 23%, αλλά επειδή δεν υπάρχουν πελάτες, διότι δεν υπάρχουν λεφτά.

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα. Σε έναν μικρό λογαριασμό των 50 ευρώ, ο πελάτης θα πληρώσει 61,5 ευρώ με ΦΠΑ 23% και 56,5 ευρώ με ΦΠΑ 13%. Να είναι, άραγε, τα πέντε(5) ευρώ παραπάνω που τον εμποδίζουν να πάει συχνότερα στην ταβέρνα; Ή μήπως πάει σπάνια ή και καθόλου, διότι δεν του περισσεύουν τα 50 ευρώ;

Πριν από λίγο καιρό οι εστιάτορες και οι καφετζήδες το είχαν πει: Δεν θα μειώσουν τις τιμές, γιατί έχουν ήδη απορροφήσει τον ΦΠΑ. Μεγάλο κομμάτι αυτής της τεράστιας αγοράς των μαγαζιών "υγειονομικού ενδιαφέροντος" εισπράττει μεν τον ΦΠΑ, αλλά δεν τον αποδίδει στο κράτος (κανονικοί φοροκλέφτες). Και αυτοί φυσικά, δεν πρόκειται να συγκινηθούν από τις απειλές του Σαμαρά ότι, αν συνεχίσουν έτσι, θα επαναφέρει το 23% (στα τέτοια τους, δεν τον απέδιδαν πριν, δεν θα τον αποδίδουν και τώρα, ούτε αύριο, αν δεν φοβούνται τον συστηματικό έλεγχο και τη βαριά κύρωση)...

Να ξέρουμε δηλαδή, ότι η χωριάτικη θα συνεχίσει να σερβίρεται από 5 ευρώ και πάνω στα νησιά, το ψάρι θα πουλιέται σε τιμές αστακού και ο καφές από 3 - 7 ευρώ... Ούτε κουβέντα για ανταγωνιστικότερες τιμές, αφού οι τιμές είναι παρόμοιες παντού. Προτιμούν να κοιτάξουν το (κακώς εννοούμενο) στενό συμφέρον τους, από το να στηρίξουν το μέλλον του κλάδου τους...

Και μένουν οι εναπομείναντες πελάτες να ζητούν αποδείξεις, οι οποίες τη μια ισχύουν και την άλλη καταργούνται, κατά τα κέφια κάποιων μαθητευόμενων μάγων του υπουργείου Οικονομικών.

Τα πράγματα είναι απλά: οι πολλοί καταναλωτές έκοψαν την ταβέρνα και το εστιατόριο, επειδή μειώθηκαν τα εισοδήματά τους και όχι λόγω του ΦΠΑ. Μπορεί η λαϊκή ρήση η φτήνια τρώει τον παρά να έλεγε κάποτε την αλήθεια, αλλά σήμερα δεν ισχύει.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι (με το 13%) θα έλθει κάποια φτήνια στις τιμές, δεν υπάρχουν παράδες!

ΞΑΝΘΙΕΣ ΣΕ ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ...

Σε μια καφετέρια κάθονταν δυο ξανθιές και πίνανε τον καφέ τους.

Μοντέρνο περιβάλλον, με πολλούς μεγάλους καθρέφτες στους τοίχους.

Σε μια στιγμή γυρίζει η μια και λέει της άλλης:

- Βλέεπεις σε κείνο το ακριανό τραπέζι που κάθονται δυο άλλες, πόσο μου μοιάζει η μιά...

- Τώρα που το λές, βλέπω κι εγώ πως η άλλη που κάθεται δίπλα της είμαι ολόιδια εγώ...

- Όχι μόνο μας μοιάζουν, μα μας κοιτάζουν επίμονα κιόλας...

- Λες να έχουμε συγγένεια με τέτοια ομοιότητα; Θα πάω να τις ρωτήσω...

Σηκώθηκε κι έκανε να πάει προς το μέρος που έβλεπε να κάθονται οι άλλες, όταν η διπλανή της την σταματά λέγοντας:

- Δεν χρειάζεται να πας εσύ, βλέπω να έρχεται η μια προς εμάς!

ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ...

Με μια φωνή, με μια γροθιά

οι Έλληνες στους δρόμους,

για να μπλοκάρουν σύσσωμοι

τους φόρους και τους νόμους...

Ηλιόλουστη η προχθεσινή μέρα με τη πανελλαδική απεργία. Μπλακ άουτ παντού. Κλειστά τα πάντα. Κατεβασμένα ρολά μαγαζιών (όσα δεν έκλεισαν οριστικά ακόμη, κατειλημμένοι δημόσιοι χώροι - γραφεία, πιέσεις απ' τον λαό, διαδηλώσεις, επεισόδια.

Για αλλαγή πολιτικής και σταμάτημα του κατήφορου. Οργή και Απελπισία...

Παράλληλα και οι καφετέριες που δεν τις πιάνει ποτέ καμιά απεργία, συμβάλλοντος του καλού καιρού έβγαλαν πάλι τα (πολυάριθμα) τραπεζάκια και είδαν τα κέρδη τους ν' απογειώνονται εν ώρα αγώνων, γεμάτες αδιάφορους νεαρούς/ες με πρώτη προτεραιότητα στη ζωή τους τον φραπέ και τη σαχλοκουβέντα.

Για αυτός πέρα βρέχει αφού ο μπαμπάς εξακολουθεί να πληρώνει, που χρόνος για επαναστάσεις, ας το κάνει κάποιος άλλος...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΧΩΡΟΙ...

Καλοκαίρι, η εποχή που βγαίνει έξω ο πολύς κόσμος να χαρεί την φύση ή την πόλη, σε μια διαδρομή μετά πολλών εμποδίων.

Βλέπει όμως πως ο δημόσιος χώρος καταπατείται και απαξιώνεται από τον ιδιωτικό που καταβροχθίζει κάθε σπιθαμή του πρώτου με εμπορική αξία.

Αν ο δήμος κάθε περιοχής δεν υπερασπιστεί τους ελεύθερους χώρους του ώστε να υπάρχουνε προς όφελος των δημοτών, ποιός περιμένει να το κάνει;

Πρώτα να ελευθερώσουν τις παραλίες που έχουν καταληφθεί από "επιχειρηματίες" της ομπρέλας, της ξαπλώστρας, του φραπέ και της ηχορύπανσης (ρακέτες, τσιρίδες, beach bar, τζετ σκι, λαικός αμανές της ρουσφετο-παράγκας-καντίνας).

Μετά να εφαρμόσουν τον νόμο και να ελευθερώσουν τα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους των πόλεων από τα μηχανάκια, τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, την τραπεζορύπανση σε κάθε εκμεταλλευσιμο εκατοστό, και την ηχορύπανση που την ακολουθεί, έπειτα να ξηλώσουν από τα νησιά και την ηπειρωτική χώρα, τα αυθαίρετα (όσα δεν "νομιμοποίησαν" ακόμη), και προπαντός να εφαρμόσουν τον αντικαπνιστικό νόμο που ψηφίστηκε από την βουλή μα οι "επιχειρηματίες" του φραπέ των 5 ευρώ τον γράφουν στα συνεχώς αυξανόμενα στο δρόμο τραπεζοκαθίσματα.

Εδώ και δεκαετίες εμφανίζονται διάφορα καραβάνια αθιγγάνων που κατασκηνώνουν στα πέριξ των πόλεων και τις κατακλύζουν ζητιανεύοντας και κλέβοντας ότι βρούνε από τα παραπάνω μέρη συγκέντρωσης πολύ κόσμου. Αυτοί μάλλον εξαιρούνται των νόμων λόγω "πολιτισμικών" ιδιαιτεροτήτων, όπως εξαιρούνται και οι εν λόγω καφετεριάδες που έκαναν τις πλατείες και τους πεζόδρομους τσαντιρομαχαλάδες με κιτς καναπέδες, πολυθρόνες, κουρελαρία και πλαστικά, σόμπες και φωτιστικά.

Επίσης να μαζέψουν αν μπορέσουν ( οι μπάτσοι δείχνουν πως δεν μπορούνε) τους χωριάτες οπλοφόρους των αγροτικών με τα μαύρα τζάμια που έφτασαν να χαλούν ακόμη και τα γλέντια που παραβρίσκονται με το να πυροβολούν ό,τι κινείται, ακόμη και σκυλιά, αλλά και τους ίδιους τους φίλους τους εν ώρα μέθης, μέχρι και ακίνητους στόχους όπως οι πινακίδες της περιοχής.

Μετά να συμμαζέψουν όσους αγρότες υπεραντλούν και φαρμακώνουν τα χωράφια με υπερδόσεις φυτοφαρμάκων και άλλων χημικών, κλπ, κλπ.

Και μετά ας ασχοληθούν και με το "ελεύθερο" κάμπινγκ, όπου ο κάθε εις κατασκηνώνει όπου τον βολεύει επικαλούμενος το δικαίωμα του σαν ανθρώπου να έρχεται σε επαφή με την φύση, αγνοώντας επειδεικτικά τους άλλους. Η ελεύθερη κατασκήνωση πάντα απαγορευόταν αλλά με ευθύνη πολλών πάντα καταστρατηγούταν, μα παρά τα προβλήματα που δημιουργεί στην περιοχή του, προκαλεί ασφαλώς λιγότερη καταστροφή, στην όση φύση έχει απομείνει, από τα παραπάνω.

ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΤΣΙΦΟΥΤΙΑ...

Γεμάτη ήταν η καφετέρια στην πλατεία του καλοκαιρινού τουριστικού προορισμού. Λόγω κυρίως της θέσης της κι όχι της εξυπηρέτησης ή των εδεσμάτων της...

Όλοι οι πελάτες κάθονταν στο μπροστινό μέρος με θέα τον δρόμο, που έσφυζε από κίνηση. Κανείς όμως δεν έμπαινε να καθίσει στα δυό τραπεζάκια που είχαν τοποθετήσει στο πίσω μέρος στη βεράντα, αθέατα σχεδόν από τον δρόμο και την είσοδο, σημείο με πανοραμική θέα σε ένα...πάρκινγ και κάπου στο βάθος του ορίζοντα η θάλασσα...

Αυτό εκνεύριζε τον ιδιοκτήτη του καταστήματος, που κουνώντας το κεφάλι του και κοιτώντας προς τα 2 άδεια τραπεζάκια μονολογούσε:

- Κρίμα τα λεφτά που έδωκα να φτιάξω τον χώρο!!!

Μουρμουρίζοντας δυό φορές το λεπτό τη παραπάνω φράση, πηγαινοερχόταν στο μαγαζί. Παράβλεπε επίτηδες τα 20 τόσα τραπεζάκια μπροστά που ήταν φίσκα από πελατεία, ούτε καρέκλα άδεια...

Γιατί ο νέος με τα προσόντα του Forest Gamp (εκτός το τρέξιμο και το πίγκ - πόγκ) ήθελε να κονομήσει κι από τα έξτρα δυό τραπεζάκια, που απεθύνονταν ίσως σε ζευγαράκια που ήθελαν ν΄απομονωθούν και ν' αρχίσουν τα γλυψίματα δημοσίως, ή σε αγοραφοβικούς, μα κανείς άλλος δεν θα προτιμούσε να καθίσει εκεί...

Δεν του ήταν αρκετά τα μετρητά που του μάζευε ο γέρος του, άγρυπνος στο ταμείο μέρα - νύχτα μην χάσει κανένα δίφραγκο και δεν καταγράψει κέρδη...Ήθελε μερικά τάληρα παραπάνω, από το μαγαζί - χρυσωρυχείο που βρήκε έτοιμο σε καλή θέση...

Επικαλείται τη διεθνή οικονομική κρίση, όπου αντί για 150.000 ευρώ θα κερδίσει μόνο 120.000 την φετινή τουριστική σεζόν.

Όπου όλα θα πάνε σε καταθέσεις κι αγορά μεριδίων στη τοπική συνεταιριστική τράπεζα πάραυτα, ούτε ένα χιλιάρικο έστω δεν θα πάει σε περιττή κατανάλωση. Μέχρι ν' αποφασίσει κάποιος καπάτσος από κεί να την κάνει για Λατινική Αμερική με τα εκατομμύρια και να στέκει το χαζό στο δρόμο να αναρρωτιέται πως και γιατί και που πέταξαν τα λεφτά "μου"...

Τι να πάρει ο νέος που η τύχη του δούλευε μα όχι το μυαλό του, να τα ξοδέψει;

Μήπως θα μπεί σε καλό μαγαζί να πάρει φίνα ρούχα, ν' αντικαταστήσει τη μοναδική μπλούζα που έχει και φορά χειμώνα - καλοκαίρι;

Μήπως θα πάρει καινούριο αμάξι ν' αντικαταστήσει το χιλιάρι 15ετίας που έχει και σπάνια κυκλοφορεί; η βενζίνη κοστίζει και συνεχώς ανεβαίνει...

Πού να πάει άλλωστε που τον ξέρουν για παθολογικό τσιφούτη και δεν τον καλούνε πουθενά σε συνάξεις, αφού δεν πρόκειται να κεράσει ποτέ, ούτε είναι ο τύπος που θ' ανάψει το κέφι...

Ή θα βρεί γυναίκα να κάνουν ερωτική σχέση, που όταν συζητά με καμμιά της μιλά για την προβατίνα που τρώει χορταράκι, αντί για το πουλί του που θέλει τάισμα επειγόντως...

Ή θα πάει κανένα ταξίδι το φθινόπωρο που πέφτει ο τουρισμός, να δεί κι άλλο μέρος παραπέρα, που η μόνιμη δικαιολογία του είναι "τι γυρεύω εγώ τώρα στην Θεσσαλονίκη"... ή την Πάτρα ή τα Ιωάννινα ή τα νησιά ή οπουδήποτε αλλού του αναφέρει κάποιος πιθανό προορισμό εντός ή εκτός συνόρων...

Όμως αυτός ο άνθρωπος σακκιάζει πάνω από 100.000 ευρώ εισόδημα για μερικούς μήνες δουλειά, που άλλοι την κάνουν.

Αρκετά καλό ποσόν για κάποιον που ούτε σπούδασε ούτε παντρεύτηκε να έχει οικογένεια κι ανάγκες.

Σάμπως η εξυπνότερη αδελφή του που σπούδασε τι απόγινε; Δασκάλα σε σχολείο της επαρχίας...Και ο γαμπρός το ίδιο. Μαζί πιάνουν το 1/4 του εισοδήματος του και άμεσα φορολογητέο στη πηγή...

Πουτάνα τύχη που πάνε τα λεφτά!

Άντε μετά εσύ να συμμετέχεις σε διαγωνισμούς και stage να σε δουλεύουνε, ή να κάνεις οικογενειακώς αμέτρητα τάματα στον άγιο Μαλακογιάννη μπας και δεήσει να σε κάνει αγροφύλακα να φας ένα κομμάτι ψωμί και να σε φθονούνε κιόλας οι υπόλοιποι άφραγκοι για τη "καλή σου τύχη να διοριστείς"...

Να έχει το μόμολο άφθονα τα φράγκα και τον χρόνο και να μην έχει θέληση να ξοδέψει ένα ελάχιστο ποσόν για τον εαυτό του, να διασκεδάσει λιγάκι τη μιζέρια του!

Να φεύγει η ζωή του και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά. Να τα φυλά λέει για τα γεράματα, κάτι που εννοεί την ώρα που θα ψοφήσει, ούτε χρόνο νωρίτερα...

Λυπάται να ξοδέψει μερικά χιλιάρικα από το κομπόδεμα, που τα νοιώθει σαν κομμάτια δικά του...

Έχουνε ρε ψυχή μερικά τυπωμένα χαρτάκια; Ή του έγινε πεποίθηση πως η ρημάδα η ζωή του δεν αξίζει ούτε τόσα...

ΟΙ ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ...

Στην καφετέρια καθότανε η παρέα των νεαρών Άγγλων τουριστών και πίνανε μπύρες βαρελίσιες. Με την συμπεριφορά τους έδειχναν πως κείνο το απόγευμα μοναδικός τους σκοπός ήταν το φτηνό ποτό, το μεθύσι και ο χαβαλές...

Οι μπύρες και το κέφι αυξάνονταν όσο περνούσε η ώρα, το ίδιο όμως και ο λογαριασμός που θα πλήρωναν...

Αφού μετά από πολύωρη παραμονή στην καφετέρια διαπίστωσαν πως ο μπάρμαν ήταν αγαθός και ο σερβιτόρος μπασμένος, σε μια στιγμή που ο πρώτος έσκυψε στο μπαρ να ετοιμάσει μια παραγγελία καιο δεύτερος κατέβηκε στο κελλάρι να πάρει ένα μπουκάλι κρασί, βρήκαν ευκαιρία και σηκώνονται και φεύγουν από το πρώτο ακρινό τραπέζι που επίτηδες είχανε πιάσει εξαρχής.

Χωρίς βέβαια να πληρώσουνε τον λογσριασμό τους που είχε φτάσει τα 37 ευρώ...
Γίνανε αντιληπτοί μετά από 2' λεπτά περίπου από τον σερβιτόρο που είχε καταλάβει τι είχε συμβεί όταν επέστρεψε. Χρόνος ικανός να εξαφανιστούν μέσα στο πλήθος που τέτοια εποχή κατακλύζει την τουριστική περιοχή...

Λογάριαζαν όμως χωρίς τον ιδιοκτήτη που αγαπούσε παθολογικά τα φράγκα και θάκανε ότι μπορούσε να τα πάρει. Με τον παλιό τσιφτέ στο χέρι βγήκε στον δρόμο, ακολουθούμενος από ένα γνωστό του που έτυχε να πίνει τον καφέ του εκεί και σηκώθηκε να βοηθήσει αρπάζοντας ένα στελιάρι...

Οι νεαροί Άγγλοι χαβαλέδες δεν συνέχισαν στον κεντρικό δρόμο φυσικά, μπήκαν σ' έναν παράδρομο που πήγαινε προς τα σπίτια κι εντέλει προς τα χωράφια του πρώην χωριού κια νυν θερέτρου, μα έκαναν αισθητή την παρουσία τους πειράζοντας με κραυγές και χειρονομίες τους περαστικούς και τους κατοίκους που συναντούσαν...

Τους ακολούθησαν και τους πρόλαβαν όταν ήταν να πάνε προς τα χωράφια, μάλλον ψάχνοντας μέρος να ξαλαφρώσουνε από τις μπύρες, σε απομονωμένη τοποθεσία ιδανική για καυγά. Μαζί με τον ιδιοκτήτη της καφετέριας σίμωσαν και μερικοί κάτοικοι που τους είπε τι συμβαίνει. Οι νεαροί μεθύστακες πάντα προκλητικοί:

- We have not money, we don't pay, fuck you bastard....και γυρίζοντας τις πλάτες τους έσκυψαν κι ετοιμάστηκαν να κάνουν μια κίνηση συνηθισμένη πια σε άλλες τουριστικές περιοχές ανατολικότερα...

- Θα μας δείξετε τους κώλους σας ξανθούληδες, όπως κάνετε στα Μάλια; τους απάντησαν οι ντόπιοι....Αν είναι άτριχοι θα σας γαμήσουμε εδώ επιτόπου με τη σειρά και μετά θα πάμε στο μαγαζί, στο άδειο πίσω δωμάτιο θα κάνουμε ένα gay - bar όπου δουλεύοντας θα βγάλετε τα λεφτά να πληρώσετε τις μπύρες σας, κωλόπαιδα...

Κινήθηκαν προς το μέρος τους να τους κυκλώσουν. Οι ξένοι χαβαλέδες καταλαβαίνοντας πως δεν τους παίρνει, στριμώχνονται μεταξύ τους, βάζουν τα χέρια στις τσέπες και βγάζοντας κάτιτις ο καθένας, μάζεψαν τα 37 ευρώ του λογαριασμού και τα δώσανε στον ιδιοκτήτη...

Που γύρισε πίσω δικαιωμένος και πληρωμένος...

Λεφτά είχανε αρκετά, που τα προορίζανε για εβδομαδιαίο ξεσάλωμα κι ατελείωτο μεθύσι, όπως τους υποσχεθήκανε από το τουριστικό γραφείο που τους κουβαλήσανε εδώ μπουλούκια, μα θέλανε και την πλάκα τους, που παραλίγο εδώ να τους βγει ξινή...

Γιατί αυτό με το gay - bar που είπε ο καφετζής, δεν είναι δύσκολο να προκύψει.
Μόνο λίγο παραπάνω να δωροδοκήσει τον "αναπληρωτή υπουργό" που τώρα απλώς φροντίζει μόνο για την διακριτική παραγραφή φορολογικών προστίμων από το συγκεκριμένο μαγαζί κι έγινε!

ΦΡΑΠΕΔΙΕΣ...

Η Ελλάδα των αργόσχολων αναστενάζει στις καφετέριες, συντροφιά με τον απαραίτητο φραπέ.

Τώρα και χρόνια βιώνουμε τη δημοκρατία του φραπέ εδώ στη Νότιο Βαλκανική.

Η φραπεδιά αποτελεί πλέον το εγχώριο σήμα κατατεθέν μίας κοινωνίας που σπεύδει με ρυθμούς απίστευτους να απαξιώσει τη δημιουργικότητα στο όνομα της αρπαχτής, ανάγοντας την εύκολη λύση και την αβασάνιστη σκέψη σε τρόπο ζωής...

Στην Ελλάδα του "πέρα βρέχει" και του "δε βαριέσαι", ο φραπέ(ς)! φαίνεται να είναι μία διαχρονική αξία...

Πηγαίνει κοστούμι με το "ωχ ρε αδερφέ", που αποτελεί μετάλλαξη του φιλοσοφημένου εκείνου αρχαίου "Μη μου τους κύκλους τάρατε".

Η ΚΟΥΚΛΑ...

- Θείε, θα μου δείξεις την κούκλα σου;

- Ποιά κούκλα;

- Αυτήν τη μεγάλη σε φυσικό μέγεθος, που έχεις και κοιμάστε μαζί στο κρεββάτι, αφού δεν σταυρώνεις γυναίκα, όπως λένε όταν λείπεις οι άνθρωποι που έρχονται στην καφετέρια...

Με μερικές λέξεις η 8χρονη μπαμπούρα, αποκάλυψε στον θείο Χάρη όσα ψυθιρίζουν οι "φίλοι" του και τακτικοί πελάτες χειμώνα καλοκαίρι στην καφετέρια που διατηρεί σε τουριστική περιοχή.

Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Χάρης, εκεί περνά τη ζωή του χωρίς να κάνει κυριολεκτικά βήμα παραπέρα. Να πεις το καλοκαίρι που σφύζει η περιοχή απο τουριστομάνι και λειτουργεί η καφετέρια όλη μέρα από το πρωί ώς το βράδυ, έχει δικαιολογία πως "δουλεύει" ερχόμενος που και που για να επιτηρεί το προσωπικό που έχει προσλάβει επι τούτου.

Μα τους χειμερινούς μήνες που δεν λειτουργεί το μαγαζί δεν μπορούσε να πάει μια μακρινή βόλτα, να γνωρίσει μια γυναίκα όπως δικαιάται κι αυτός, να δεί κόσμο παραπέρα, να πάει έστω σε μια έκθεση του κλάδου του από τις πολλές που γίνονται τέτοια περίοδο πριν αρχίσει η νέα τουριστική σαιζόν και κονόμα;

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν ένοιαζε τον Χάρη...

Αγαπούσε περισσότερο τα λεφτά, να τα βλέπει ν' αυξάνονται, καλύτερα..

120.000 ευρώ έβγαζε από την καφετέρια και το επίσης δικό του διπλανό μαγαζί με είδη δώρων και διακόσμησης, αποκλειστικό σε ολόκληρη την πολύβουη τουριστική περιοχή παρά τις αντιδράσεις άλλων να κάνουν κι αυτοί παρόμοιο (εκπληρωμένο τάμα του αγίου Μαλακογιάννη κι αυτό, μαζί με κάποιες αγορανομικές παραβάσεις της καφετέριας που συχνά - πυκνά εξαφανίζονταν μυστηριωδώς από τα χαρτιά της νομαρχίας), μα τα κατάθετε αυτούσια στην συνεταιριστική τράπεζα που ήταν μέτοχος...

Δεν κρατούσε ούτε για δείγμα πχ 5.000 να τα φάει τους χειμερινούς μήνες που η μόνη του πελατεία ήταν μερικοί γέροι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής που έπιναν τον καθημερινό καφέ και την τσικουδιά τους εκεί για χρόνια και τον ήξεραν καλά από μικρό παιδί...

Έτσι καταλήξανε στο συμπέρασμα πως τον ικανοποιεί πλήρως μια κούκλα - αντίγραφο διάσημης πορνοστάρ, που κάποιος κάποτε είχε ακούσει πως αγόρασε από sex shop των Αθηνών μια από τις ελάχιστες φορές που βρέθηκε εκτός έδρας...

Διασκεδάζανε μεταξύ τους οι γέροι όταν έλλειπε ο Χάρης από την καφετέρια, μα τον λυπότανε κιόλας για την μοναξιά που κουβαλούσε, μετά από μια ατυχώς καταλήξασα ερωτική σχέση πριν χρόνια...
Από τότε έχασε το ενδιαφέρον του για τη πραγματική ζωή και τους συμβιβασμούς που πρέπει να κάνει κανείς για να είναι μέρος της...

Μα το έχει παρακάνει ο Χάρης κι εκτός από τον έρωτα, δεν είχε διάθεση ούτε για τίποτα άλλο. Ούτε ρούχα αγόραζε πια, μια μπλούζα είχε και την φορούσε χειμώνα καλοκαίρι, ούτε παρέες έκανε να το ρίχνουνε έξω, ούτε κάποιο ταξίδι ολιγοήμερο έστω σε άλλο μέρος να ξεφύγει λίγο.

Λες κι όποιος σκοντάψει μια φορά στον δρόμο, δεν πρέπει να ξαναπορίσει όξω ποτέ στη ζωή του!

Ε, κάτσε μπουνταλά να λιώνεις στον μικρόκοσμο σου, σαν παντοτινός στόχος όχι και τόσο αθώων πειραγμάτων, από φίλους κι όχι ξένους κι εχθρούς...

Και ν' αναρρωτιέται η 8χρονη ανηψιά σου πως νάναι άραγε αυτή η κούκλα που σε παρηγορεί...

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΑΦΕΝΕΔΑΚΙ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ...

Το μικρό εκείνο καφενεδάκι στο επίσης μικρό κι ορεινό χωριό του Αποκορώνου.

Το είχε και το δούλευε πολλά χρόνια ο πατέρας του Τάκη.
Με τα έσοδα από αυτό το καφενεδάκι με τους λίγους τακτικούς πελάτες από το χωριό και τους πολύ περισσότερους επισκέπτες του καλοκαιριού, μεγάλωσαν τα παιδιά του που ήταν κι αρκετά, τρία κορίτσια και ο Τάκης...

Πρώτος στην σειρά ο Τάκης και μόνος αρσενικός γόνος στην οικογένεια, ενσάρκωνε τις ελπίδες του πατέρα του για ένα καλύτερο μέλλον της οικογένειας πέρα από το μικρό μαγαζάκι και τα κάμποσα χωράφια που διέθεταν.
Τα κορίτσια μπορούσαν να παντρευτούν από νωρίς και να φορτώσουν σε άλλους τη ζωή τους, όπως κι έγινε αμέσως μετά που τελείωνε καθεμιά το Γυμνάσιο...

Ο γέρος επέμενε τουλάχιστον ο μικρότερος, ο Τάκης του να συνεχίσει τα γράμματα και να πάρει κάποτε και κάποιο πτυχίο, να καμαρώνει κι αυτός στους πελάτες για τον μορφωμένο γιο..

Έτσι ο Τάκης συνέχισε να κατεβαίνει πεζός την κατηφόρα (χωματόδρομος τότε) κάθε πρωί για άλλα τρία χρόνια, 4 χλμ δρόμος για να πάει στο μοναδικό κοντινό Λύκειο της περιοχής. Αργά το απόγευμα μετά το μάθημα και κάποιο ιδιαίτερο μάθημα που έκανε, ξαναγύριζε από τον ίδιο ανηφορικό τώρα δρόμο στο χωριό του, εκτός τις τυχερές του μέρες που συναντούσε κάποιον χωριανό του που διέθετε αμάξι να τον πάρει μαζί...

Πήρε το απολυτήριο με καλό γενικό βαθμό, στις Πανελλαδικές εξετάσεις απέτυχε να εισαχθεί με την πρώτη στην σχολή που ήθελε: Χημικός, να γίνει οινολόγος αργότερα.
Θα καθόταν έναν ολόκληρο χρόνο περιμένοντας να ξαναδώσει εξετάσεις στην ίδια σχολή, αν ο γέρος του δεν είχε την ιδέα να τον στείλει στο εξωτερικό να σπουδάσει το ίδιο αντικείμενο.

Θα τον έστελνε στην Ιταλία που ήταν και κοντύτερα, δεν ήθελε ο γιός του να φέρει πτυχίο από Βουλγαρία και Ρουμανία, να μη ξέρει τι να το κάνει αύριο. Εξάλλου ήξερε και κάποιους Ιταλούς που έρχονταν στο χωριό μετά τη σοδειά του ελαιοκάρπου κι αγόραζαν το λάδι σε καλή τιμή, το οποίο μετά ξαναπουλούσαν ακριβότερα στην Ελληνική αγορά σαν δικό τους...

Ο πρώτος χρόνος του Τάκη στην Ιταλία αφιερώθηκε να μάθει καλά την γλώσσα, να μπορεί να παρακολουθεί αργότερα τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο που τον έγραψαν. Έμαθε να τρώει και μακαρόνια όπως μόνο οι Ιταλοί ξέρουν να φτιάχνουν αυθεντικά.

Τα έξοδα για τις μετακινήσεις και τη διαμονή του τα εξασφάλιζε το μικρό καφενεδάκι κι ένα άγονο χωράφι που πουλήθηκε σαν οικόπεδο επί τούτου.

Ακολούθησαν κι άλλα κτήματα της οικογένειας τα οποία θυσιάστηκαν για τις σπουδές του Τάκη, το καφενεδάκι δούλευε υπερωρίες να στέλνει εμβάσματα ο γέρος στον γιο, άρχισε να νερώνει τα καραφάκια με την τσικουδιά και το κρασί που σέρβιρε στους πελάτες του, που έκαναν τα στραβά μάτια ηθελημένα αφού ο καφετζής ΄"σπούδαζε παιδί στα ξένα" όπως λέγανε...

Το παιδί τελικά ξετέλεψε κι έγινε πτυχιούχος Χημικός, μα κάμποσα χρόνια αργότερα από ότι αρχικά υπολόγιζε κι όταν τα περισσότερα χωράφια της οικογενειακής περιουσίας είχαν πουληθεί για το σκοπό αυτό, κράτησαν μόνο τα πιο κοντινά στο χωριό κι ιδιαίτερα ένα καλό αμπέλι που θα χρησίμευε σαν πεδίο δοκιμών για εξάσκηση του μελλοντικού οινολόγου.

Επιστρέφοντας στην πατρίδα ο Τάκης είχε να εκπληρώσει τις απαραίτητες στρατιωτικές του υποχρεώσεις, όταν τον ξαναείδαν στο χωριό είχε τα μισά του μαλλιά άσπρα.

Άρχισε να ψάχνει για δουλειά και ταυτόχρονα δούλευε στο μικρό καφενεδάκι που τον στήριζε τόσα χρόνια. Δύσκολα τα πράγματα και για τον Τάκη και για τους υπόλοιπους πτυχιούχους εξωτερικού ή εσωτερικού, δεν έχει σημασία, ίδια είναι τα χαρτιά που έχουν...

Ευτυχώς για τον Τάκη υπήρχε πάντα εκεί το μικρό του καφενεδάκι που τώρα πια πέρασε στα χέρια του κληρονομικά από τον γέρο που παραγέρασε...

Κι όταν βαρέθηκε να περιφέρει μάταια για πολλούς μήνες το ξενόγλωσσο χαρτί του από αγγελία σε αγγελία που διάβαζε "ζητείται...", έκανε αυτό που έπρεπε να είχε κάνει από την αρχή: Αξιοποίησε το μικρό εκείνο καφενεδάκι με τα 5 τραπέζια και τις 20 καρέκλες που υπηρετούσε τόσα χρόνια τις ανάγκες ολόκληρης της οικογένειας...
Εκεί στο ορεινό χωριό του, που ήξερε και τον ήξεραν...

Τώρα δεν γράφει πια "Καφενείον" μα "Cafe - Snak bar", διαθέτει περισσότερο χώρο μέσα - έξω για τραπεζοκαθίσματα και το επισκέπτονται πλήθος τουρίστες που ανεβαίνουν την ανηφόρα βολτάροντας στην όμορφη περιοχή, καθώς και Ευρωπαίοι αλοδαποί που διαμένουν μόνιμα σε πεδινότερα μέρη εκεί κοντά και στα χωριά γύρω.
Τους υποδέχεται ο Τάκης, που γνωρίζει τις γλώσσες τους καλά πια.

Τους σερβίρει από καφέδες και γλυκά φτιαγμένα με αγνά υλικά της περιοχής, μέχρι κρασιά δικής του παραγωγής, περιορισμένης μα εκλεκτής ποιότητας. Τα συνοδεύει με μεζέδες ντόπιους και σπέσιαλ μακαρονάδες, που έμαθε να τρώει και να φτιάχνει τότε τα χρόνια στην Ιταλία...

Και γεμίζει κόσμο συχνά το μικρό αναπαλαιωμένο καφενεδάκι (όχι και τόσο -ακι πια), που ζει ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες, μέρες δόξας που αξίζει.

Αν δεν υπήρχε κι αυτό και τότε και τώρα...