ΦΤΗΝΟΤΕΡΗ ΜΑΣΑ;

Οι άνθρωποι δεν έχουν επαφή με τίποτα από την πραγματική ζωή.

Αν ήξεραν θα είχαν καταλάβει ότι ο χώρος της εστίασης κοντεύει να καταρρεύσει όπως και τόσοι άλλοι όχι επειδή ο ΦΠΑ είναι 23%, αλλά επειδή δεν υπάρχουν πελάτες, διότι δεν υπάρχουν λεφτά.

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα. Σε έναν μικρό λογαριασμό των 50 ευρώ, ο πελάτης θα πληρώσει 61,5 ευρώ με ΦΠΑ 23% και 56,5 ευρώ με ΦΠΑ 13%. Να είναι, άραγε, τα πέντε(5) ευρώ παραπάνω που τον εμποδίζουν να πάει συχνότερα στην ταβέρνα; Ή μήπως πάει σπάνια ή και καθόλου, διότι δεν του περισσεύουν τα 50 ευρώ;

Πριν από λίγο καιρό οι εστιάτορες και οι καφετζήδες το είχαν πει: Δεν θα μειώσουν τις τιμές, γιατί έχουν ήδη απορροφήσει τον ΦΠΑ. Μεγάλο κομμάτι αυτής της τεράστιας αγοράς των μαγαζιών "υγειονομικού ενδιαφέροντος" εισπράττει μεν τον ΦΠΑ, αλλά δεν τον αποδίδει στο κράτος (κανονικοί φοροκλέφτες). Και αυτοί φυσικά, δεν πρόκειται να συγκινηθούν από τις απειλές του Σαμαρά ότι, αν συνεχίσουν έτσι, θα επαναφέρει το 23% (στα τέτοια τους, δεν τον απέδιδαν πριν, δεν θα τον αποδίδουν και τώρα, ούτε αύριο, αν δεν φοβούνται τον συστηματικό έλεγχο και τη βαριά κύρωση)...

Να ξέρουμε δηλαδή, ότι η χωριάτικη θα συνεχίσει να σερβίρεται από 5 ευρώ και πάνω στα νησιά, το ψάρι θα πουλιέται σε τιμές αστακού και ο καφές από 3 - 7 ευρώ... Ούτε κουβέντα για ανταγωνιστικότερες τιμές, αφού οι τιμές είναι παρόμοιες παντού. Προτιμούν να κοιτάξουν το (κακώς εννοούμενο) στενό συμφέρον τους, από το να στηρίξουν το μέλλον του κλάδου τους...

Και μένουν οι εναπομείναντες πελάτες να ζητούν αποδείξεις, οι οποίες τη μια ισχύουν και την άλλη καταργούνται, κατά τα κέφια κάποιων μαθητευόμενων μάγων του υπουργείου Οικονομικών.

Τα πράγματα είναι απλά: οι πολλοί καταναλωτές έκοψαν την ταβέρνα και το εστιατόριο, επειδή μειώθηκαν τα εισοδήματά τους και όχι λόγω του ΦΠΑ. Μπορεί η λαϊκή ρήση η φτήνια τρώει τον παρά να έλεγε κάποτε την αλήθεια, αλλά σήμερα δεν ισχύει.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι (με το 13%) θα έλθει κάποια φτήνια στις τιμές, δεν υπάρχουν παράδες!

12 ΕΝΤΟΣ ΜΙΣΑΩΡΟΥ...

Σε προχθεσινό ταξίδι μου - αστραπή στην πρωτεύουσα, είπα να καθίσω για μεσημεριανό φαγητό σε φημισμένο σουβλατζίδικο - εστιατόριο της πλατείας Μοναστηρακίου με μακρόχρονη παρουσία και ιστορία, όπου και πρωθυπουργοί τρώνε...

Κάθισα και δοκίμασα τις οβελιστηριακές σπεσιαλιτέ του, με πολύ συχνές όμως διακοπές από πολυάριθμους επαίτες και πλανόδιους πωλητές της κακής ώρας, όλων των τριτοκοσμικών φυλών κι αποχρώσεων που έχουν κουβαληθεί ακάλεστοι και με τα πάσης φύσεως εμπορεύματα ή ακόμη και θεάματα που σκαρφίζονται, προσπαθούν όπως μπορούν να βγάλουν καταρχήν το καθημερινό μεροκάματο κι αν τα καταφέρουν να πλουτίσουν μακρόχρονα...

12 τέτοιοι μ' ενόχλησαν το μισάωρο που χρειάστηκα να παραγγείλω και να φάω, αυτοί που τόλμησαν μόνο να με πλησιάσουν, εκτός από κείνους που με προσπέρασαν....ένας σε διάστημα λιγότερο των 3' στατιστικά...

Τέτοια εκτεταμένη επαιτεία πια στο κέντρο της πρωτεύουσας όπως διαπίστωσα αργότερα όταν περπατούσα στους γύρω δρόμους, σε ποιόν να πρωτοδώσω αν θέλω από τους κυριολεκτικά αρκετές δεκάδες που πάντηξα στην πορεία μου, ο ευκολότερος τρόπος που βρήκαν για λίγα ευρώ καθημερινά, αφού δουλειές δεν υπάρχουν για όλους και όλο και αυξάνονται οι πεινάλες...

Και ανάξια λόγου τα εμπορεύματα που τους έδωσαν να σπρώξουν οι νταβατζήδες τους, με τα κλειστά φορτηγάκια που τους ξεφορτώνουν το πρωί εκεί κοντά...

Η μόνη που κέρδισε την προσοχή μου ήταν μια 11,5 χρονη μελαχροινή τσιγγάνα, που τα έξυπνα επιχειρήματα της ήταν αντάξια σεμιναρίων πωλήσεων και το χαμόγελο της έσκιζε...Τελικά όμως προτίμησε να πάρει το ένα ευρώ που της έδωσα και να φύγει παρά να μου κάνει συντροφιά να φάμε μαζί, κάτι που θα μου κόστιζε πολύ περισσότερο μα χαλάλι της...

Τσιμπημένες οι τιμές στο φημισμένο σουβλατζίδικο, μα τουλάχιστον χορταστικές και καλοψημένες οι μερίδες του...

Με κάποιες σοβαρές ενστάσεις όμως προς τον ιδιοκτήτη και τη πρακτική των υπαλλήλων του:

- Δεν πιέζουν τους πελάτες να πάρουν εξτρά σαλάτες και ποτά με φτηνιάρικες δήθεν αυθόρμητες ατάκες, κάποιοι (όπως τώρα εδώ) ξέρουν πολύ περισσότερα για τις πωλήσεις και τις μεθόδους τους, από όσα τους είπαν αυτών οι πρόχειροι δάσκαλοι τους...

- Σε όσες παραγγελίες περιλαμβάνονται στο σερβίρισμα πίτες, γιατί φέρνουν και ψωμί χρεώνοντας το, ας ρωτήσουν πρώτα αν το θέλουν οι πελάτες...

- Όταν κάποιοι ζητούν λίγο νερό, οι σωστοί επαγγελματίες φέρνουν μια κανάτα κρύο από τη βρύση που να χωρά μερικά ποτήρια, όχι μπουκάλι μ' εμφιαλωμένο 1,5 λίτρο που το χρεώνουν κι αυτό χωριστά...

- Όταν διαπιστώσουν πως τελείωσαν το φαγητό τους, δεν περνούν κάθε 2' επιδεικτικά από το τραπέζι τους κοιτώντας το χαρτί με τον λογαριασμό επιμόνως και με νόημα, μπορεί να χρειάζεται ο συγκεκριμένος πελάτης κάποιο χρόνο να χωνέψει λιγάκι πριν ανηφορίσει με τα πόδια προς το Κολωνάκι (ή την παραλιακή με το τράμ καλύτερα) για τον καφέ του, δεν θέλει σώνει και καλά να μολάρει μόλις καταπιεί την τελευταία μπουκιά και τον δείτε να σκουπίζει το μουστρί του.

- Γιατί σε διπλανό ηλικιωμένο ζευγάρι που ζήτησαν να φάνε 2 απλά σουβλάκια σε τραπέζι, τους είπαν επί λέξει: "αυτά στο χέρι και στο δρόμο, εδώ στο τραπέζι θα παραγγέλνετε μερίδες σε πιάτα μόνο";

Δεν φαινόταν να σας λείπει η πελατεία και τα κέρδη εξάλλου, προς τι όλα τα παραπάνω και επιπλέον δείχνετε να ζείτε μόνο για την ώρα της πληρωμής του λογαριασμού;

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΕΤΙΕΤΑΙ...

Καλοκαίρι στην Ελλάδα, διακοπές, πολλοί τουρίστες κι επισκέπτες, πολλή δουλειά και για τις ταβέρνες κι εστιατόρια όλων των κατηγοριών που καλούνται να ταίσουν αυτόν τον κόσμο μεσημέρι βράδι...

Πολύς κόσμος και πελατεία σημαίνει και πολλά κέρδη για τους επιχειρηματίες των καταστημάτων αυτών. Με τη βοήθεια βεβαίως και κάποιων κόλπων, πασίγνωστων μεταξύ των επιτήδειων, μα άγνωστα στον πολύ κόσμο. Κοινό μυστικό: τίποτα δεν πετιέται, από τα εναπομείναντα φαγητά...

Πρώτη εφαρμογή το βραστό κρέας, που υπάρχει άφθονο σε γάμους και βαφτίσεις που γίνονται σε ταβέρνες. Ποτέ δεν καταναλώνεται από τους καλεσμένους όλη η ποσότητα, που την επαύριο γίνεται τσιγαριαστό ή κοκκκινιστό και σερβίρεται σαν πιάτο ημέρας...

Μπριζόλες κάποιων ημερών μαρινάρονται στη φορμόλη (φαρμακευτικό υλικό) για να (ξανα)γίνουν μαλακές και σερβίρονται ζεστές, καμιά διαφορά από "της ώρας" για τους μη γνωρίζοντες βλαχοτουρίστες...

Κρέας κρητικού αγριμιού παράνομα κυνηγημένο και πανάκριβα χρεωμένο σαν τέτοιο, σερβίρεται σε εκλεκτούς πελάτες κρητικών κι αθηναϊκών εστιατορίων με γνωστούς από τη τηλεόραση ιδιοκτήτες. Ελλέιψει δε αυτού αντικαθίσταται με φουριάρικο, καμμιά διαφορά στο κρέας, αφού στα ίδια μέρη βόσκουν κι αυτά, με την ίδια αρωματική χλωρίδα...

Σε παραλιακές ταβέρνες ψάρια κατεψυγμένα αποψύχονται τη νύχτα κι αφού εμβολιστούν με ειδικό ορό να φουσκώσουν και ν' αποκολιέται η ραχοκοκκαλιά εύκολα όπως των φρέσκων, δείχνονται και πωλούνται στον πελάτη ως τέτοια, άρτι ψαρεμένα...

Τα πολύ μεγάλα ζυγίζονται μπροστά στο πελάτη, μα έχοντας όμως στα μεγάλα τους βράγχια κρυμμένα μερικά από κείνα τα παλιά μεταλλικά ζύγια, όσα χωράνε για να δείχνουν μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες γραμμάρια βαρύτερα...

Ταψιά με μουσακάδες, παστίτσια, μπουρέκια, πηγαινοέρχονται μεταξύ ψυγείου και φούρνου για (ξανα)ζέσταμα όσες φορές χρειαστεί μέχρι να αδειάσουν, αν δεν προσελκύσουν το ενδιαφέρον και την όρεξη των πελατών όσο είναι φρεσκοψημένα.

Κεφτέδες παρασκευάζονται από αλεσμένο εναπομείναν κρέας και λοιπά υλικά που ταιριάζουν, αν δεν πειστεί ο πελάτης να τους φάει έτσι σκέτους τηγανητούς, καμουφλάρονται σε σουντζουκάκια με σάλτσα ή σε γιουβαρλάκια και τρώγονται ανυποψίαστα.

Το φτηνό χύμα κρασί (νερό και μπογιά αγορασμένο από τον απατεώνα μπακάλη), με μια ψεκασιά ξύδι στην καράφα κι ένα φευγάτο "συγνώμη" του γκαρσονιού, αντικαθίσταται αμέσως με άλλο εμφιαλωμένο, φτηνό μεν μα πλασαρισμένο σαν επώνυμης ετικέτας στον αμύητο...

Μερικά μόνο κόλπα και κατεργαριές ταβερνιάρηδων και λοιπών της μαζικής εστίασης...

Και πριν ν' αρχίσουν οι συντεχνίες τους τα τετριμένα "δεν είναι έτσι, δεν είμαστε όλοι τέτοιοι, δεν τα κάνουμε αυτά εμείς, κλπ...

Σύμφωνοι. Καμιά ταβέρνα ή εστιατόριο δεν κάνει τα παραπάνω όλα μαζεμένα, ή κάθε μέρα, υπάρχουν μέρες που τα φαγητά ταψιού είναι φρέσκα αφού τότε ψήθηκαν, υπάρχουν πελάτες - φίλοι που τρώνε και φεύγουν ικανοποιημένοι αφού τους προσέχει ο ιδιοκτήτης προσωπικά, κάποιοι ευσυνείδητοι σέβονται τους πελάτες και το όνομα τους, μα υπάρχουνε κι αυτά που περιέγραψα.

Δεν περιορίζονται μόνο στην τουριστική καλοκαιρινή περίοδο, αν και παρουσιάζουν έξαρση σε περιοχές και περιόδους με κοσμοσυρροή. Ούτε μόνο σε αλλοδαπούς "κουτόφραγκους" πελάτες.

Δεν υπάρχει χώρος εστίασης να μην εφαρμόζει κάποια απ' αυτά, συστηματικά ή περιστασιακά ευκαιρίας δοθείσης κι εν γνώση του προσωπικού του, που ξέρει απέξω ποιές μέρες και σε ποιούς τα εφαρμόζουν...

Και κομπάζουν περήφανα μερικοί για το "τι τρώει ο κόσμος εν αγνοία του"!

Πως νομίζετε πως τα έμαθα και τα έγραψα, αφού από πεποίθηση ποτέ δεν έχω κάνει τέτοια δουλειά;

ΚΡΑΧΤΕΣ...

Πήγα σε περιοχή που είχα καιρό να πάω. Περιοχή που αν και είναι κυρίως αγροτική και καταπράσινη ακόμη, το καλοκαίρι αλλάζει μορφή και μετετρέπεται σε "τουριστική"...

Με τη χειρότερη έννοια του όρου. Λόγω της περιορισμένης διάρκειας του καλοκαιριού και του πλήθους των επισκεπτών, οι αρπακολατζήδες που έχουν αναλάβει την δήθεν "εξυπηρέτηση" τους, κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να κονομήσουν όσο γίνεται περισσότερο σε λιγότερο χρόνο...

Με αποτέλεσμα να γίνονται ενοχλητικοί και στους τουρίστες και στους ντόπιους, τους οποίους μάλιστα όταν αντιληφθούν την εντοπιότητα περιφρονούν ως ανεπιθύμητους πελάτες...

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα και πασίγνωστο σε όλους τους διαβάτες, αφού είναι στην πρώτη γραμμή των παρενοχλήσεων, αποτελούν οι "κράχτες" των εστιατορίων κυρίως, μα τώρα και ορισμένων καφετεριών...

Που προσλαμβάνονται επί τούτου, να προσελκύσουν τους τουρίστες στα καταστήματα τους, προχειροστημένα μαγαζιά συνήθως άθλιας εμφάνισης, εξυπηρέτησης, μενού και τιμών. Τα καλά μαγαζιά του είδους δεν χρειάζονται τελάληδες και κολλητήρι στους ανύποπτους περαστικούς για να τους ελκύσουν, το κάνει η θέση τους με θέα, η ποιότητα, οι τιμές και το εμφανίσιμο κι ευγενικό προσωπικό τους από σχολή τουριστικών επαγγελμάτων κι όχι περιστασιακοί...

Πράγματα που λείπουν από τα μαγαζιά των αρπακολλατζήδων του καλοκαιριού και προσπαθούν ν' αναπληρωθούν από τους κράχτες, που μιας κι αμοίβονται αξιοκρατικά, ήτοι με τον κόσμο που φέρνουν μέσα, γίνονται πολύ φορτικοί ως ενοχλητικοί στους ανθρώπους - στόχους τους.

Δεν είναι κι ότι καλύτερο να σε τραβολογούν με το ζόρι σχεδόν να κάτσεις ή να σου βάζουν τον κατάλογο στη μούρη και νάσαι 60χρονος συνταξιούχος Ευρωπαίος που ήρθες διακοπές για να "ζήσεις τ' όνειρο σου στην Ελλάδα" όπως σου υποσχόταν εκείνη η διαφήμιση που είδες. Εκνευρίζεσαι, αηδιάζεις και φεύγεις. Και μερικά βήματα παρακάτω πέφτεις σε άλλο τέτοιο καμάκι διπλανού εστιατορίου και πάλι τα ίδια...

Με αποτέλεσμα να γίνεται ζημιά στα μαγαζιά. Σε όλα και κείνα που δεν φταίνε...Σε όλη την περιοχή μακρόχρονα...

Για μερικά ευρώ παραπάνω στο μεροκάματο των αποθρασυμένων κραχτών και κάποιων εκατοντάδων ακόμη στα ταμεία των ευκαιριακών αρπακολλατζήδων, που δρουν ανενόχλητοι, αφού ο έλεγχος και η αστυνόμευση είναι σπάνια, είπαμε κυρίως αγροτική περιοχή είναι και μόνο το καλοκαίρι γίνεται τουριστικό θέρετρο...

ΕΣΤΙΑΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΟΛΟΓΟΣ...

Κάποιος που είχε χάρισμα να φτιάχνει αυτοσχέδιες μαντινάδες με περιστατικά της στιγμής, πήγε μια φορά σε ένα εστιατόριο να φάει.

Γνωστός του ο εστιάτορας και για πλάκα του λέει ο μαντιναδολόγος, ονομαζόμενος Μανώλης:

- Δέχεσαι να φάω ότι θέλω και μετά να σου πω μερικές μαντινάδες; Αν σου αρέσουν θα με κεράσεις το γεύμα, αλλιώς θα σε πληρώσω κανονικά...

- Ας το κάνουμε έτσι Μανώλη συμφωνεί ο εστιάτορας, σκεπτόμενος πονηρά πως θάλεγε πως δεν του άρεσε καμιά μαντινάδα μετά, μα θα διασκέδαζε με τις φιλότιμες προσπάθειες του μαντιναδολόγου να φτιάξει κάποιες καλές κι έξυπνες, πράγμα που κατάφερνε πολλές φορές...

Τρώει λοιπόν ο Μανώλης ότι του σέρβιρε ο εστιάτορας, που έβαλε μπροστά του τα καλύτερα κι ακριβότερα πιάτα του μαγαζιού, λογαριάζοντας στο τέλος να εισπράξει ένα καλό λογαριασμό.

Αφού βοσκήθηκε και χόρτασε μέχρι σκασμού ο Μανώλης, λέει του άλλου:

- Έλα εδά να κάτσεις μαζί μου να σου πω τις μαντινάδες που σκέφτηκα όση ώρα έτρωγα...

Σιμώνει την καρέκλα του ο εστιάτορας στο τραπέζι κι αρχίζει ο Μανώλης τις μαντινάδες του. Λέει την πρώτη, την δεύτερη, την τρίτη, δεν αρέσει καμιά στον μαγαζάτορα όπως έλεγε στο τέλος αφού την άκουε.

- Βάλε το δυνατά σου Μανώλη, σήμερα δεν μπορείς να σκεφτείς καμιά καλή, θαρρώ πως θα με πληρώσεις στο τέλος...

Προσπαθεί ο Μανώλης μια - δυο - τρεις - τέσσερις φορές ταίριαξε λέξεις σε στίχους, μα δεν συγκινούνταν ο εστιάτορας.
Στο τέλος τα παρατά απελπισμένος λέγοντας στον εαυτό του πιο πολύ παρά στον άλλο:

Έφαγες κι ήπιες Μανωλιό
γέμισες την κοιλιά σου
βγάλε και πλέρωσε εδά
τον εστιάτορα σου.

- Τώρα μάλιστα, αναφωνεί ο εστιάτορας και τείνει τη χέρα του να πάρει τα λεφτά που έβγανε ήδη ο άλλος να του δώσει από την τσέπη του...

- Πως σου φάνηκε αυτή η τελευταία μαντινάδα; ρωτά ο Μανωλιός που είδε τα μάτια του εστιάτορα να φέγγουν από χαρά που θα εισέπραττε παράδες για το φαί που έδωσε...

- Καλά τα είπες εδά Μανώλη...

- Έ, τότε αφού σου άρεσε, ευχαριστώ για το δωρεάν φαγητό. Και σηκώνεται και φεύγει!