Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φαϊ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φαϊ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011

ΓΛΥΚΟΙ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΟΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ...

Απόσπασμα από διευκρινιστική εγκύκλιο του Υπουργείου Οικονομικών:

«Αν αγοράσετε γλυκό από ζαχαροπλαστείο και το δαγκώσετε μέσα στο κατάστημα, ενδέχεται εν αγνοία σας να καταστήσετε τον καταστηματάρχη υπόλογο για φορολογική παράβαση.

Σύμφωνα με τις νέες διευκρινίσεις του υπουργείου Οικονομικών, τα γλυκά και τα παγωτά που καταναλώνονται εκτός καταστήματος (ακόμα και εάν τα πήρε κάποιος στο χέρι) φορολογούνται με ΦΠΑ 13%, εάν όμως καταναλωθούν εντός του καταστήματος πρέπει να μπει ΦΠΑ 23%! Xαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της γλυκιάς και της αλμυρής μπουγάτσας οι οποίες θα φορολογούνται με διαφορετικό συντελεστή ΦΠΑ. Οι τυρόπιτες, κασερόπιτες, μπουγάτσες και όλα τα σφολιατοειδή γενικότερα, θα έχουν ΦΠΑ 23%.

Σε περίπτωση όμως που τα προϊόντα περιέχουν γλυκαντικές ύλες, υποστηρίζει η εγκύκλιος, όπως για παράδειγμα η μπουγάτσα με κρέμα, αυτά θεωρούνται γλυκά και υπάγονται στο 13%. Όταν βέβαια δεν καταναλώνονται στο κατάστημα και τα παίρνετε για το σπίτι. Το τυποποιημένο σάντουιτς που αγοράζετε από το μαγαζί υπάγεται στον χαμηλό συντελεστή ΦΠΑ 13%. Εάν κάνετε το λάθος και ζητήσετε να σας το ζεστάνουν στο μαγαζί, ή το καταναλώσετε μπροστά στον ιδιοκτήτη, τον επιβαρύνετε με άλλο 10% καθώς σε αυτήν την περίπτωση ο συντελεστής ΦΠΑ που σύμφωνα με το υπουργείο, πρέπει να εφαρμοστεί είναι το 23%.

Στις περιπτώσεις των εταιρειών catering που παρέχουν προϊόντα προς κατανάλωση, το κάθε ένα θα φορολογείται με τον συντελεστή που προβλέπει ο νόμος. Για παράδειγμα γλυκά, φυσικό μεταλλικό νερό και ψωμί με 13%. Εάν όμως η εταιρεία παρέχει έναν υπάλληλο της για υπηρεσίες σερβιρίσματος, τα παραπάνω αγαθά θα φορολογηθούν με 23%...».


Το ερώτημα είναι αν αυτοί που συντάσσουν τις εγκυκλίους ήταν εκ γεννετής βλαμένοι ή έγιναν κατά την πορεία του εργασιακού τους βίου...

Κι εάν ένας προτιμά την αλμυρή μπουγάτσα με τυρί να τη φάει με αρκετή ζάχαρη από πάνω, τι συντελεστή ΦΠΑ θ' αποκτήσει αυτή μέχρι να φτάσει στο στόμα του;

Δεν ξέρω πόσο ανίκανη και τυχάρπαστη είναι η παρούσα Κυβέρνηση. Κωμική πάντως είναι πέραν πάσης αμφιβολίας...

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ...


Μια παρέα φιλενάδων στα 40 τους συζητούσε πού θα έβγαιναν για φαγητό.


Τελικά συμφώνησαν να συναντηθούν στο εστιατόριο Ocean View, μια και οι σερβιτόροι φορούσαν στενά παντελόνια και είχαν ωραία οπίσθια...


10 χρόνια αργότερα κλείνοντας τα 50, συζητούσαν και πάλι πού θα πήγαιναν για φαγητό. Τελικά συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, επειδή το φαγητό εκεί ήταν πολύ καλό και η συλλογή των κρασιών εξαιρετική...


10 χρόνια αργότερα στα 60 τους, συζητούσαν για άλλη μία φορά πού θα πήγαιναν να φάνε. Τέλος συμφώνησαν να βρεθούν στο εστιατόριο Ocean View, επειδή εκεί θα έτρωγαν ήσυχα και το εστιατόριο είχε πανέμορφη θέα στη θάλασσα...


10 χρόνια αργότερα 70άρες πια, συζητούσαν πού θα πήγαιναν για φαγητό. Τελικά συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, μια και ήταν προσβάσιμο στα αναπηρικά τους καροτσάκια και υπήρχε ακόμη και ασανσέρ...


10 χρόνια αργότερα έχοντας κλείσει πια τα 80, συζητούσαν πάλι πού θα έβγαιναν για φαγητό. Τέλος συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, μια και δεν είχαν ξαναπάει ποτέ εκεί...

Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011

CHEF ΓΥΜΝΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ...

Η μαγειρική υστερία δεν χτύπησε μόνο την τηλεοπτική Ελλάδα φέτος όπου κάθε μέρα και κανάλι με κουζίνα, τσικάλια, ποδιές και συνταγές (ενδιαφέρον εκείνο του Alpha κάθε Κυριακή 8.00μμ).

Φωτιές θα ανάψει στα μάτια της κουζίνας και όχι μόνο, ένα μοντέλο από την Κίνα το οποίο θα εμφανίζεται σε τηλεοπτικό κανάλι του Χονγκ Κονγκ και θα μαγειρεύει φορώντας μόνο το άρωμα της.

Η 26χρονη streap-chef (αλλά που ξέρει κανείς ίσως γίνει και top master chef!) Φλόρα Τσόνγκ θα επισκέπτεται την αγορά τροφίμων κανονικά ενδεδυμένη και θα αρχίζει να ξεντύνεται σιγά-σιγά από τη στιγμή που θα μπαίνει στο πλατό...

Στόχος της θα είναι προς τέρψη των αρσενικών τηλεθεατών, να παραμείνει μέσα σε 30 λεπτά μόνο με μια διάφανη ποδιά.

Οι περισσότεροι άντρες δεν απολαμβάνουν τη μαγειρική. Εγώ όμως θέλω να κρατώ το ενδιαφέρον τους ζωντανό, δήλωσε το μοντέλο.

Το ασιατικό γαστριμαργικό και sexy show θα προβληθεί μόνο σε συνδρομητικό κανάλι για ενηλίκους.

Και μια απορία που έχω εδώ και καιρό, που απευθύνεται στους δικούς μας επίδοξους/ες top master chef's:

Γιατί τόση πρεμούρα κι αγωνία μπροστά σε ένα πιάτο φαί, που θα καταναλωθεί σε λίγα μόνο λεπτά;

Τι να σου κάνει μια διάκριση ή ένα μετάλλιο ή δεν ξέρω τι άλλο θα πάρεις; Γιατί άλλο πας σε κάθε ευκαιρία να δείξεις τις δεξιότητες σου στο μαγείρεμα;

Αφού έτσι κι αλλιώς όλη σου τη ζωή θα την περάσεις σε μια κουζίνα, θα φοράς μια λαδωμένη ποδιά, θα κρατάς κουτάλες και το μαχαίρι του μάγειρα, θα καθαρίζεις - ετοιμάζεις φαγώσιμα και θα μεταπιάνεις τηγάνια και πιάτα.

Τι από αυτά θ' αλλάξει;

Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010

ΠΡΟΓΕΥΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟ...


Τι με κρατούσε και με μεγάλωνε ανάμεσα στα γεύματα από τη παιδική μου ηλικία, ως πολλά χρόνια μετά..

Μπισκότο του Χαλβατζή χύμα από τον τενεκέ.
Μεγαλο-μπακάλικο είχε ο Χαλβατζής την εποχή που άρχιζα να περπατώ και πηγαίναμε για ψώνια οικογενειακώς κάθε Σάββατο, όπου κάθε φορά εμένα με φιλοδωρούσε με ένα μπισκότο της εποχής που έπαιρνε από έναν τετράγωνο τενεκέ με πολλά τέτοια χύμα, για να μεγαλώσω γρήγορα όπως έλεγε. Πέθανε νωρίς, ένα βράδυ ο πατέρας γυρίζοντας σπίτι ανάγγειλε τον πρόωρο θάνατο του και λυπήθηκα έναν άνθρωπο που δεν θυμάμαι καν πως ήταν...

Χαρούπι
Αντί για σοκολάτα, όταν πηγαίναμε με το σόι στο χωράφι και μαζεύανε ελιές, αφήνοντας με εμένα τρίχρονο να περιπλανώμαι εδώ κι εκεί. Από την χαρουπιά, σκούπισμα όπως - όπως στα ρούχα όπως έβλεπα να κάνουν μικροί - μεγάλοι στην ανάπαυλα τους, τρωγόταν μια χαρά σαν σνάκ και πρόσφερε αρκετές θερμίδες να βγει η μέρα...

Αυγουλάκι σπιτικό
Ένα την ημέρα κάποτε, φρέσκο από την κότα που είχαμε ζωντανή στην αυλή του σπιτιού μας και μου το πρόσφερε για καιρό, μέχρι να έρθει η ώρα της για σφάξιμο και φάγωμα, για ν' αντικατασταθεί με άλλη νεώτερη που έφερνε η μάνα μου από το χωριό της...

Μουσταλευριά ξεραμένη στον ήλιο
Από την γιαγιά που έφτιαχνε πολλή κι έτρωγε λίγη, έτσι περίσσευε ποσότητα για να την ξεράνει και να τη έχει όλο τον χρόνο σαν γλυκό. Αυτή που φτιάχναμε στο σπίτι δεν κρατούσε παρά λίγες μέρες μόνο, πολλά τα στόματα. Ομοίως και ο ξινός τραχανάς που εμείς τον τρώγαμε χλωρό την εποχή του κι εκείνη ξερό σαν σούπα τον χειμώνα.

Νέο Βιτάμ
Ακόμη το λένε "νέο" αν κι έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που το πρωτοδοκίμασα. Στο χρυσαφί περίβλημα του, τετράγωνο και σκληρό, μαλάκωνε πάνω στο ζεστό ψωμί από τον ξυλόφουρνο της γειτονιάς και καταναλώνονταν οικογενειακώς...

Στάκα
Μόνο όταν πηγαίναμε στο χωριό ή μας την έφερναν στο σπίτι. Ότι καλύτερο έχει να δώσει το γάλα, τρωγόταν πάνω στο ψωμί με ζάχαρη ή ψημένη με τέχνη μην κολλήσει και ζεστή, θρεπτικότατη...

Γιαούρτι από του Γιαννακάκη
Αντικαθιστούσε καμιά φορά το βραδινό μας φαγητό, όταν δεν είχε διάθεση ή χρόνο να μαγειρέψει η μάνα. Πρόβειο με τσίπα και με ιδιαίτερη θρεπτική αξία, δεν συγκρίνεται με τα σημερινά κατασκευάσματα γνωστών εταιρειών. Με ζάχαρη ή μέλι όταν υπήρχε στο σπίτι και ψωμί. Άλλη φορά τη βγάζαμε με τηγανίτες και ζάχαρη...

Σύκα ξερά, σταφίδες, αμύγδαλα, καρύδια, φυστίκια
Τα καρύδια από τη δική μας καρυδιά που ραβδίζαμε κάθε Σεπτέμβρη και μαύριζαν τα χέρια για μέρες στο πρώτο τους καθάρισμα από τον φλοιό. Τα υπόλοιπα τα παίρναμε από κουτραμπάτο όταν ο πατέρας προσπαθούσε να πουλήσει καρύδια χύμα σε μαγαζιά. Δεν λείπανε ποτέ από το σπίτι μας, εύκολος μεζές για την τσικουδιά που κερνούσε η μάνα τους επισκέπτες. Στο λούνα πάρκ όταν το στήνανε στο ανοιχτό χωράφι της Ρεγγίνας και πηγαίναμε να δούμε, δοκιμάζαμε και τα σποράκια της Βικτόριας, 1 δραχμή η ποσότητα που χωρούσε το φλυτζανάκι του καφέ φρεσκοψημένα επιτόπου στο πόστο της...

Μούρνα και μανταρίνια
Μούρνα το καλοκαίρι από τις 2 μεγάλες μουρνιές που υπήρχαν στην γειτονιά εκατέρωθεν του σπιτιού μας, οι οποίες μας τροφοδοτούσαν με καρπούς τους κατοίκους μικρούς - μεγάλους και δεν φτάνανε για όλους, ιδίως οι γριές δεν άφηναν ούτε ένα να πέσει κάτω να πατηθεί και να μαγαρίσει τον δρόμο όπως βλέπω παντού όπου υπάρχουνε μουρνιές σήμερα μιας και κανείς δεν τα τρώει πια κι άδικα πάνε χαμένα.

Μανταρίνια γλυκά και ξινά από το κομμάτι που δικαιούμαστε από το περιβόλι μας, γέμιζε τις τσέπες του ο πατέρας μου όταν πηγαίναμε οικογενειακώς στον δημοτικό κήπο απογεύματα Κυριακής με χειμωνιάτικη λιακάδα. Χορτάτοι με τον χυμό τους και με αρκετή βιταμίνη C, δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία στο άχρηστο μαλλί τη γριάς με το καρότσι ή τα φυστίκα που πουλούσε 1 δραχμή το χωνάκι με 5 καρπουλάκια μέσα ο άλλος ο ξερακιανός!

Ζάχαρη και λάδι
Το πιο απλό παρασκεύασμα, λίγο λάδι σε μια φέτα ψωμί, λίγη ζάχαρη και να ένα απογευματινό που με κρατούσε για ώρες τρέχοντας στις γειτονιές τα καλοκαιρινά απογεύματα για παιχνίδι, μέχρι να βραδιάσει και να δεήσω να νεμαζωχτώ στο σπίτι για βραδινό, όντας μικρό παιδί ακόμη και "κυκλοφορεί και ο χωροφύλακας και μαζεύει τους αλήτες" φώναζαν οι γειτόνισσες, τακτικός σε κάθε γειτονιά τότε τα χρόνια της επανάστασης...

Ψωμί με σάλτσα
Πατάτες και μελιτζάνες ψημένες στο τσικάλι με άφθονη σάλτσα, που λίγη σε μια φέτα ψωμί δαμάζει την πείνα μετά το σχολείο και πριν το φαγητό...

Μερέντα
Διαχρονική γλυκιά λιχουδιά, θρεπτική και σχετικά εύκολη στην μεταφορά, έσωσε αρκετές φορές την κατάσταση ακόμη και στην θητεία μου όταν ήταν κακό το φαγητό, πάνω σε ψωμί που άρπαζα από τα μαγειρεία φεύγοντας και την έτρωγα μαζί με ταμπλέτες αμινοξέων...

Ντομάτα
Μόλις κομμένη από την ντοματιά, αν τύχει και κανένα χλωρό κρεμμύδι, πλυμένα στον ποταμό δίπλα στον "Καλοσυκιά" και συνοδευόμενη με το ψωμί που έφερνε ο θείος τυλιγμένο σε μαντήλι από τις τέσσερις γωνίες του, με λίγο τυρί που ξεραινόταν ως το κολατσιό και ελιές παστές που αντικαθιστούσαν την έλλειψη αλατιού στο χωράφι, με το απαραίτητο κρασί για κείνον να βγει η μακρύ ημέρα ποτίσματος. Και αγγούρι τραγανό είχε το πρόχειρο μενού καθισμένοι στα χαλίκια δίπλα στην κοίτη. Νερό πίναμε μετά με το μουστρί μας, σκύβοντας στο καθαρό τότε ποτάμι...

Μπισκότο της 1 δραχμής
Δεν υπάρχει τώρα πια, σε αντίθεση με το άλλο κι ακριβότερο το γεμιστό "Παπαδοπούλου" που έφτασε ως σήμερα, μα ένα τέτοιο χαρτί μπισκότα μικρά ήταν απαραίτητο στο διάλειμμα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού...

Τυρόπιτες του Κλάρα και παγωτά "Διεθνές"
Χορταστικές στρογγυλές τυρόπιτες από την μικρή βιοτεχνία για τα μεγαλύτερα παιδιά, καθώς και παγωτά ανταγωνιστικά της ΕΒΓΑ και της ΔΕΛΤΑ τότε. Απαραίτητα σε κάθε σχολείο, τα έφερνε με χαρτόκουττες ο Ιούδας, όπως καταλήξαμε ομοφώνως οι μαθητές πως μοιάζει ο άνθρωπος με μια φωτογραφία από το τότε βιβλίο θρησκευτικών. Τα παγωτά πουλιούνταν το καλοκαίρι μετά το κλείσιμο των σχολείων και στις γειτονιές από παγωτατζή με ψυγείο - ποδήλατο και γινόταν ανάρπαστα από μικρούς και μεγάλους...

Εκλέρ
Άλλο ένα προϊόν του παραπάνω και άλλων ζαχαροπλαστείων, που πότε - πότε δοκίμαζα, σαν επιβράβευση για κάτι που έκανα. Καταναλωνόταν σε μεγάλες ποσότητες από νεαρούς της εποχής σε σινεμάδες μαζί με ντόπια αναψυκτικά, υπήρχε ολόκληρη βιομηχανία τότε μα εγώ δεν τα προτιμούσα, όποτε διψούσα έπινα νερό και μόνο και δεν θυμάμαι τίποτα για λεμονάδες, πορτοκαλάδες και μπιράλ, που σε αναμνήσεις άλλων άφησαν εποχή...

Κουλούρι με σισάμι ξεροψημένο
Καμμιά σχέση νομίζω δεν είχε με τα σημερινά κι άνοστα κουλούρια, τα έφτιαχνε και τα πουλούσε ένας και μόνο κουλουράς με κείνο το παλιό πράσινο τρίκυκλο, δίνοντας σαν bonus στους τακτικούς του πελάτες και κάποια κομμάτια από κείνα που σπούσανε στις λαμαρίνες από το κούνημα της μηχανής κατά την μεταφορά τους...

Σουβλάκι
Το πασίγνωστο ελληνικό έδεσμα, το πρωτοαγόρασα μόνος μου όταν έκανε 10 δραχμές το ένα, αρκετά μεγάλος πια για να κυκλοφορώ έξω από το σπίτι για να το παραγγέλνω στα πιο ονομαστό σουβλατζίδικο της εποχής τότε του "Καλαϊτζάκη" και να το τρώγω στο ανοιχτό χωράφι της Ρεγγίνας ή στο παλιό ΚΤΕΛ χαζεύοντας τα υπεραστικά λεωφορεία...Το άλλο της "Μίμας" που τρώγαμε σπανιότατα κανένα σουβλάκι τα πολύ μικρά μου χρόνια είχε κλείσει οστόσω.

Η Μίμα όμως που άλλαξε δουλειά τότε κι άνοιξε μαγαζί με χειροποίητα πλεκτά και δαντέλες που ταίριαζε καλύτερα σε γυναίκα όπως της φώναζε συνέχεια η γριά μάνα της, ζει ακόμη σήμερα έχοντας τα χρόνια του ψηλού πολιτικού μας...

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2010

ΔΕΝ ΕΦΑΓΕΣ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ...


Να σου βάλω λίγο από το τσικάλι ακόμη; Θα πεινάς...

Η θεία επέμενε να συνεχίσω το φαϊ και ο θείος έδωσε και τα ρέστα του σε μια τυχόν άρνηση μου:

- Τι τον ακούς, βάλε του μια κουταλιά ακόμη τώρα που είναι ζεστό, μα θα τη φάει...

Τι κι αν είχα ήδη φάει ένα μεγάλο πιάτο αχνιστό πιλάφι με στάκα και δυο διαλεγμένα κομμάτια ψαχνό από τον βραστό τράγο που στο ζουμί του έβρασε μετά το ρύζι, είχα πει δυο ποτήρια παλιό κόκκινο κρασί με το γεύμα και κατόπιν μερικά καλιτσούνια μυζήθρα με σπανάκι ανάμεικτα που μου αρέσουνε πολύ, συν ένα κομμάτι γλυκό που είχανε...

Ενώ είχα βοσκηθεί (χορτάσει) πλήρως με το λιπαρό φαγητό κι έψαχνα να βρω ήσυχο τόπο να θέσω λίγο όπως συνηθίζω κάθε μεσημέρι να καταλαγιάσω και να χωνέψω, οι συγγενείς επέμεναν πως θα έφευγα από το σπίτι τους το απόγευμα και θα ήμουν νηστικός...

Όπως γίνεται κάθε φορά που τους επισκέπτομαι, χρόνια τώρα από την εποχή που ήμουνα μικρό κοπέλι. Έπρεπε να φάω καλά κι αν υπήρχε περίσσευμα (πάντα υπήρχε και στο φαϊ και στην καρδιά τους) ήταν κάθε φορά φυλαγμένο για μένα...

Να φάω να νετσουλώσω μεγαλώνοντας, αφού τα πρώτα μου χρόνια ήμουν αδύνατος σε σχέση με τα 4 παιδιά τους, με λίγη διαφορά στην ηλικία μεταξύ μας, αφού όλοι/ες γεννηθήκαμε σε 5 χρόνια, όταν σαν νέοι κι αυτοί και οι δικοί μου γέροι, αυγάτιζαν το σόι...

Το ίδιο επιμένουν ακόμη και τώρα στα γεράματα τους, που έχω ξεπεράσει μερικά κιλά σε βάρος τους σχεδόν δίμετρους γιούς τους και είμαι υπερδιπλάσιος από τις κόρες τους, μα δείχνω αρκετά χρόνια νεώτερος από όλους και σε πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση....

Επειδή αυτοί ασχολούνται με αγροτικές και οικιακές εργασίες κυρίως και μετά καφενείο και τσικουδιές οι αρσενικοί και τηλεόραση στο σπίτι οι θηλυκοί μετά των παιδιών τους, να περνάνε οι μέρες τους ήσυχα μεν, ανιαρά και προβλέψιμα δε...

Σε αντίθεση με μένα που φέτος συμπληρώνω 25 χρόνια βαριάς άσκησης τις καθημερινές, που τώρα αρχίζει στις 7.00 πμ περίπου και για μια εντατική ώρα με τα βάρη, τους ιμάντες και το αθάνατο bullworker μου, να έχω ελεύθερη την υπόλοιπη μέρα μου να δημιουργώ, να διαβάζω, να πηγαίνω σε εκδηλώσεις, να ταξιδεύω όταν μπορώ ή πρέπει...

Εκεί πηγαίνει ένα μέρος των σεβαστών θερμίδων που καταναλώνω καθημερινώς σε πολλά ισορροπημένα γεύματα...

Μικρό μέρος μόνο, το μεγαλύτερο καταναλώνεται ψάχνοντας θέματα σκεπτόμενος, ιδίως όταν κάποια στιγμή έρχεται η έμπνευση και δεν προλαβαίνω τις λέξεις...
Τότε είναι που τελειώνοντας ένα κείμενο ή βίντεο νοιώθω την υπερένταση και την αδρεναλίνη, συγκρινόμενη με ένα εξουθενωτικό workout μα κρατάει αυτή η αίσθηση υπεροχής περισσότερη ώρα μετά...

Η πνευματική εργασία καταναλώνει περισσότερη ενέργεια κι από σκάψιμο με την τσάπα στο αμπέλι, από όπου προερχόταν το κρασί του θείου κείνα τα χρόνια, που πρώτος το απολάμβανε άφθονο, το μεσημέρι στο χωράφι με την καραβάνα του και το βράδυ στο σπίτι με πλούσιο δείπνο μαζί με την αγαπημένη του παγωμένη γκαζόζα και πότε - πότε ρωτούσε και μένα:

- Να σου βάλω ένα ποτηράκι ακόμη;

Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΝΣΕΡΒΑ...


Μια κονσέρβα είχε καταφέρει να εξασφαλίσει ο Γιώργης ο απένταρος και κάθισε κάπου απόμερα να τη φάει.

Μόλις βολεύτηκε σ' ένα παγκάκι όταν ένοιωσε κάποιον να έρχεται από πίσω του και το επόμενο δευτερόλεπτο ένας άλλος πεινάλας, μελαμψός ασιάτης βρωμομετανάστης τούτος του επιτέθηκε για να του την πάρει...

Κρατώντας στη χέρα του το τενεκεδάκι της κονσέρβας που δεν πρόλαβε ν' ανοίξει, ο Γιώργης αντέδρασε και με το πρόχειρο αυτό όπλο κατάφερε μερικά δυνατά χτυπήματα στην κεφαλή του επιδρομέα, μέχρι που τελικά υποχώρησε ηττημένος κι αιμόφυρτος και κατάφερε ο πρώτος να διασώσει το μεσημεριανό φαϊ του...

Όσοι περνούσαν κείνο το μεσημέρι από τη πλατεία με τα παγκάκια, έβλεπαν τους δυο πεινάλες να παλεύουν 1- 2 λεπτά για μια κονσέρβα, με μόνο κίνητρο το περιεχόμενο της εν είδη φαγητού. Δεν θα ήταν δα και η πρώτη φορά με τέτοιο θέαμα στον χώρο αυτόν.

Ο Γιώργης εδώ γεννήθηκε και μεγάλωσε, μα έπεσε όξω στη ζωή και βρέθηκε απένταρος και μόνος, να ψάχνει συχνά τους κάδους των souper market και τ' απομεινάρια των λαϊκών αγορών για κάποιες μισοσαπιμένες πατάτες και μελιτζάνες που μπορεί να τηγανίσει να φάει, ή να επαφίεται στην ελεημοσύνη κάποιων συμπονετικών για φαϊ, όπως πρέπει να γίνηκε με την κονσέρβα του σήμερα σε κάποιο μπακάλικο νωρίτερα...

Ο άλλος όμως, ο μετανάστης που είναι παρείσακτος κι ακάλεστος σε έναν τόπο που δεν προσφέρει επαρκώς δουλειές στους κατοίκους του, δεν έχει θέση εδώ.

Ούτε δουλειά βρίσκει, ούτε παράδες του δίνει εύκολα κανείς τις φορές που ζητιανεύει στα φανάρια.

Ας το πάρει απόφαση ο νεαρός αυτός που έμεινε νηστικός σήμερα κι από πάνω δαρμένος και μαζί πολλοί άλλοι σε μεγάλη ποικιλία από ράτσες και χρώματα, πως αυτή θα είανι η κατάσταση τους για πολύ καιρό και καλά θα κάνουν να τα μαζεύουν για αλλού...

Ας γυρίσει στον πολύ μακρινό τόπο του όπου πολέμαρχοι φαγώνονται και σκοτώνονται μεταξύ τους για την εξουσία και τα κέρδη από το όπιο, να ζητήσει από αυτούς τα δικαιώματα του στη ζωή που οι ίδιοι του στέρησαν κι ας αγωνιστεί δυναμικά να τα αποκτήσει και να τα διαφυλάξει...

Αν τώρα υπερισχύσουν οι άλλοι ως πιο καπάτσοι και δεν τον σηκώνει πάλι ο τόπος του, ξέροντας καλά πια πως η Ευρώπη ούτε τον χρειάζεται ούτε τον γουστάρει, ας κοιτάξει τη δεύτερη φυγή του να πάει προς τη άλλη πλευρά του ωκεανού, μπας και πετύχει καλύτερη τύχη σε άλλους εξωτικούς τόπους.

Εδώ δοκίμασε κι απέτυχε, δεν χρειάζεται επιβεβαίωση ξανά...

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΕΤΙΕΤΑΙ...


Καλοκαίρι στην Ελλάδα, διακοπές, πολλοί τουρίστες κι επισκέπτες, πολλή δουλειά και για τις ταβέρνες κι εστιατόρια όλων των κατηγοριών που καλούνται να ταίσουν αυτόν τον κόσμο μεσημέρι βράδι...

Πολύς κόσμος και πελατεία σημαίνει και πολλά κέρδη για τους επιχειρηματίες των καταστημάτων αυτών. Με τη βοήθεια βεβαίως και κάποιων κόλπων, πασίγνωστων μεταξύ των επιτήδειων, μα άγνωστα στον πολύ κόσμο. Κοινό μυστικό: τίποτα δεν πετιέται, από τα εναπομείναντα φαγητά...

Πρώτη εφαρμογή το βραστό κρέας, που υπάρχει άφθονο σε γάμους και βαφτίσεις που γίνονται σε ταβέρνες. Ποτέ δεν καταναλώνεται από τους καλεσμένους όλη η ποσότητα, που την επαύριο γίνεται τσιγαριαστό ή κοκκκινιστό και σερβίρεται σαν πιάτο ημέρας...

Μπριζόλες κάποιων ημερών μαρινάρονται στη φορμόλη (φαρμακευτικό υλικό) για να (ξανα)γίνουν μαλακές και σερβίρονται ζεστές, καμιά διαφορά από "της ώρας" για τους μη γνωρίζοντες βλαχοτουρίστες...

Κρέας κρητικού αγριμιού παράνομα κυνηγημένο και πανάκριβα χρεωμένο σαν τέτοιο, σερβίρεται σε εκλεκτούς πελάτες κρητικών κι αθηναϊκών εστιατορίων με γνωστούς από τη τηλεόραση ιδιοκτήτες. Ελλέιψει δε αυτού αντικαθίσταται με φουριάρικο, καμμιά διαφορά στο κρέας, αφού στα ίδια μέρη βόσκουν κι αυτά, με την ίδια αρωματική χλωρίδα...

Σε παραλιακές ταβέρνες ψάρια κατεψυγμένα αποψύχονται τη νύχτα κι αφού εμβολιστούν με ειδικό ορό να φουσκώσουν και ν' αποκολιέται η ραχοκοκκαλιά εύκολα όπως των φρέσκων, δείχνονται και πωλούνται στον πελάτη ως τέτοια, άρτι ψαρεμένα...

Τα πολύ μεγάλα ζυγίζονται μπροστά στο πελάτη, μα έχοντας όμως στα μεγάλα τους βράγχια κρυμμένα μερικά από κείνα τα παλιά μεταλλικά ζύγια, όσα χωράνε για να δείχνουν μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες γραμμάρια βαρύτερα...

Ταψιά με μουσακάδες, παστίτσια, μπουρέκια, πηγαινοέρχονται μεταξύ ψυγείου και φούρνου για (ξανα)ζέσταμα όσες φορές χρειαστεί μέχρι να αδειάσουν, αν δεν προσελκύσουν το ενδιαφέρον και την όρεξη των πελατών όσο είναι φρεσκοψημένα.

Κεφτέδες παρασκευάζονται από αλεσμένο εναπομείναν κρέας και λοιπά υλικά που ταιριάζουν, αν δεν πειστεί ο πελάτης να τους φάει έτσι σκέτους τηγανητούς, καμουφλάρονται σε σουντζουκάκια με σάλτσα ή σε γιουβαρλάκια και τρώγονται ανυποψίαστα.

Το φτηνό χύμα κρασί (νερό και μπογιά αγορασμένο από τον απατεώνα μπακάλη), με μια ψεκασιά ξύδι στην καράφα κι ένα φευγάτο "συγνώμη" του γκαρσονιού, αντικαθίσταται αμέσως με άλλο εμφιαλωμένο, φτηνό μεν μα πλασαρισμένο σαν επώνυμης ετικέτας στον αμύητο...

Μερικά μόνο κόλπα και κατεργαριές ταβερνιάρηδων και λοιπών της μαζικής εστίασης...

Και πριν ν' αρχίσουν οι συντεχνίες τους τα τετριμένα "δεν είναι έτσι, δεν είμαστε όλοι τέτοιοι, δεν τα κάνουμε αυτά εμείς, κλπ...

Σύμφωνοι. Καμιά ταβέρνα ή εστιατόριο δεν κάνει τα παραπάνω όλα μαζεμένα, ή κάθε μέρα, υπάρχουν μέρες που τα φαγητά ταψιού είναι φρέσκα αφού τότε ψήθηκαν, υπάρχουν πελάτες - φίλοι που τρώνε και φεύγουν ικανοποιημένοι αφού τους προσέχει ο ιδιοκτήτης προσωπικά, κάποιοι ευσυνείδητοι σέβονται τους πελάτες και το όνομα τους, μα υπάρχουνε κι αυτά που περιέγραψα.

Δεν περιορίζονται μόνο στην τουριστική καλοκαιρινή περίοδο, αν και παρουσιάζουν έξαρση σε περιοχές και περιόδους με κοσμοσυρροή. Ούτε μόνο σε αλλοδαπούς "κουτόφραγκους" πελάτες.

Δεν υπάρχει χώρος εστίασης να μην εφαρμόζει κάποια απ' αυτά, συστηματικά ή περιστασιακά ευκαιρίας δοθείσης κι εν γνώση του προσωπικού του, που ξέρει απέξω ποιές μέρες και σε ποιούς τα εφαρμόζουν...

Και κομπάζουν περήφανα μερικοί για το "τι τρώει ο κόσμος εν αγνοία του"!

Πως νομίζετε πως τα έμαθα και τα έγραψα, αφού από
πεποίθηση ποτέ δεν έχω κάνει τέτοια δουλειά;