ΒΛΑΚ FRIDAY...

Πολύ κουβέντα και πολύ σούσουρο για την Black Friday που σήμερα δοξάστηκε δεόντως από τον καταναλωτικό όχλο που στήθηκε σε μεγαλομήκεις ουρές, από νωρίς το πρωί έξω από κάποια μαγαζιά, μπας και προκάμουν τις υποτιθέμενες "δελεαστικές προσφορές"...

Ένας όχλος που θα κάνει ότι του πουν: Αγέλη, κοπάδι. Μετά το κυνήγι του Pokemon και λοιπά, έχουμε τώρα και άλλη μια νέα ξενόφερτη "τρέλα" που  οι εικόνες δείχνουν πως αγγίζει πολλούς...

Είδα πολύ κόσμο σε μια απλή βόλτα, κυρίως μέσης και νεαρής ηλικίας, είτε σενιαρισμένα παιδιά του μπαμπά, είτε κακοντυμένους αλλοδαπούς, είτε τα πασίγνωστα καρακατσουλιά που βρίσκονται πάντα παντού.

Να περιμένουν υπομονετικά να μπουκάρουν μέσα, να ξοδέψουν ότι μπορούν.Σπρώξιμο κι εκνευρισμός για να αγοράσουν προϊόντα που πιθανότατα δεν χρειάζονται...

Και μετά λένε πως δεν έχουν λεφτά, τα οποία όπως φαίνεται την κατάλληλη στιγμή πάντα βρίσκονται, δεν γνωρίζω το πως... 

Να πεις ο/η κάθε ένας/μια έχει δικαίωμα να κάνει τις επιλογές του/της  και να επιλέξει αν θέλει να στηθεί σε μία ουρά για αγοράσει το προϊόν που επιθυμεί όσο φθηνότερα μπορεί.

Πως αντιλαμβάνονται όμως την Black Friday εδώ τα μαγαζιά; Μα με τον συνήθη Ελληνικό τρόπο του μπαγαπόντη "επιχειρηματία" της άρπα κόλα αισχροκέρδειας.

Κάνουν επιλεγμένα εκπτώσεις σε ορισμένα προϊόντα και μάλιστα εκπτώσεις που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «ευκαιρίες». Γιατί το να κόβει 30 ευρώ σε κάτι που κοστίζει 500, πρόκειται να κάνει κάποιον που θέλει να το αποκτήσει και μέχρι τώρα δεν το άντεχε η τσέπη του, να τρέξει βεβιασμένα για να το προλάβει; Ή το αγαπημένο κόλπο να πειράζουν τις τιμές και να εμφανίζουν εικονικές εκπτώσεις και προσφορές, ξεστοκάρονταςπράγματα που έτσι κι αλλιώς δεν έχουν μεγάλη αξία...

Μούφα η Ελληνική βλάκ Friday και καμιά σύνδεση της με το εξωτερικό και τις πράγματι γενναίες εκπτώσεις της μέρας σε όλα τα προϊόντα όχι σε επιλεγμένα, στο στοκ που έχει η κάθε αλυσίδα και είναι βάρος. Το γεγονός ότι βρήκαν την ευκαιρία κάποιοι να ξεγελάσουν το πόπολο και να ξεστοκάρουν, δεν απασχολεί. Πουλώντας στις ίδιες τιμές ή κάνοντας εκπτώσεις της πλάκας που οποιαδήποτε μέρα με μετρητό, το παίρνεις φτηνότερα...

Όπως και να έχει όμως, οι εικόνες αυτές της εξαθλιωμένης Ελλάδας που στήνεται σε ουρές για την black Friday σίγουρα θα είναι "βούτυρο στο ψωμί " του Wolfgang Schδuble για το επόμενό του δηλητηριώδες σχόλιό του αν "θέλουν στα αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι να σωθούν,...ή μήπως είναι...άστο καλύτερα.."

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ...

Το iPhone 5 έχει έρθει στην Ελλάδα στην υψηλότερη τιμή που διακινείται διεθνώς.

Πουθενά στον κόσμο δεν πωλείται τόσο ακριβά όσο στην Ελλάδα της κρίσης και του Μνημονίου, υπ' ευθύνη φυσικά της εταιρείας και όχι π.χ. του κράτους.

Γιατί νομίζετε; Πώς έρχεται σε μια αγορά που είναι σ΄ αυτή την ύφεση ένα προϊόν στην υψηλότερη τιμή διεθνώς; Διότι ο καταναλωτής έχει αυτή την προτεραιότητα. Όταν βλέπει μια εταιρεία ένα προϊόν της ότι έχει ζήτηση κι ότι ο καταναλωτής το θέλει σ' αυτή την τιμή δεν θα το χαρίσει γιατί δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα...

Ακόμα και οι λοιποί οι υπό της κρίσεως πληγέντες, θεωρούν τόσο σημαντικό να αγοράσουν iPhone και το κακό συναπάντημα, ώστε κάνουν αιματηρές οικονομίες, δανείζονται, υποθηκεύουν, πουλάνε, πουλιούνται, με σκοπό να το αποκτήσουν.

Όσο όσο! Σαν να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου...

Κάποιοι τα έχουν, και κάποιοι άλλοι τα βρίσκουν... Και έτσι, μόνον έτσι, καθίσταται εφικτό να έχει έρθει το τάδε ή το δείνα προϊόν στην Ελλάδα στην υψηλότερη τιμή που διακινείται διεθνώς.
Ακόμα και μέσα στην κρίση, μέσα στην ωρίμανση του Μνημονίου, ο ακραίος χυδαίος καταναλωτισμός είναι η μόνη προτεραιότητα για πολλούς Έλληνες της παραοικονομίας και της φοροφιαφυγής όπως οι ίδιοι δείχνουν.

Προφανώς, μελέτες έχουν αποδείξει στις πολυεθνικές ότι ο Έλληνας ιεραρχεί τόσο ψηλά στην κλίμακα προτεραιοτήτων του το σβήσιμο της καταναλωτικής του δίψας, τόσο ψηλότερα απ' ότι όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαϊκοί λαοί, που θα σπεύσει να αποδώσει το υστέρημά του, ή το δανεικό του, ή το της δόσης του, σε ό,τι θα πικάρει τον πλησίον του και θα δώσει στον ίδιον ένα ελάχιστο κάλπικο αίσθημα κοινωνικής υπεροχής.

Έτσι, πωλούνται εδώ διάφορα πολυτελή και όχι απαραίτητα προϊόντα σε τιμές με τις οποίες κανείς δεν επρόκειτο να τα αγοράσει πουθενά αλλού  στον πολιτισμένο κόσμο.

Αφού πολλοί θα βρεθούν να τα αγοράσουν, όσο ακριβά κι αν τα πουλάμε, χαζοί είμαστε; Αφού υπάρχει ζήτηση γι' αυτήν την προσφορά, δίκιο έχουν τα στελέχη των πολυεθνικών...

Δεν υπάρχει καμία μετάνοια, καμία αλλαγή νοοτροπιών και προτεραιοτήτων...

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ...

Η ισπανική εταιρεία Inditex (Zara, Zara Home, Bershka, Massimo Dutti, Oysho, Stradivarius, Pull & Bear, Uterqόe), είναι η υπ' αριθμόν ένα εταιρεία λιανικής πώλησης ρούχων στον κόσμο. Αυτή τη στιγμή παράγει 840 εκατομμύρια ρούχα και αξεσουάρ τον χρόνο, τα οποία πουλάει σε 5.900 καταστήματα και 85 χώρες.

Ο ιδρυτής της Amancio Ortega Gaona δεν έχει δώσει ποτέ καμία συνέντευξη, δεν παρίσταται σε κοινωνικές εκδηλώσεις και δεν υπάρχει σε φωτογραφίες. Η ίδια σεμνότητα διακρίνει ολόκληρη την Inditex.

Δεν διαφημίζεται ποτέ και πουθενά, μετά βίας διαθέτει ένα μικρό τμήμα Μάρκετινγκ και δεν συνεργάζεται με διάσημους σχεδιαστές όπως οι ανταγωνιστές της. Παρ' όλα αυτά κατάφερε να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που αγοράζει ρούχα ο κόσμος και να δηλώνει κέρδη ύψους δύο δις ευρώ τον χρόνο, την ίδια ώρα που η Ισπανία προσπαθεί να αποφύγει τον Μηχανισμό Στήριξης.

Αντί να ξοδεύει λεφτά σε διαφήμιση, η Inditex φροντίζει να ράβει τα ρούχα της όσο το δυνατόν πιό κοντά στο ισπανικό αρχηγείο της. Κάνει δηλαδή ακριβώς το αντίθετο απ' αυτό που συνηθίζεται σε όλες τις ανάλογες βιομηχανίες της Δύσης.

Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής γίνεται στα ισπανικά εργοστάσια της εταιρείας και σε συνεργαζόμενες μονάδες στην Πορτογαλία, την Τουρκία και στο Μαρόκο. Τα υπόλοιπα ρούχα ράβονται σε χώρες όπως η Κίνα, η Βραζιλία και το Μπαγκλαντές αλλά τα πιό τρέντι κομμάτια παράγονται εντός Ευρώπης, έτσι ώστε ο μάξιμουμ χρόνος μεταξύ σχεδιασμού και παράδοσης να μην υπερβαίνει τις 2-3 βδομάδες.

Αυτή η ταχύτητα είναι ένα άλλο μυστικό της επιτυχίας της Zara. Το στόκ των καταστημάτων του ανανεώνεται κάθε 11 μέρες (!!), με αποτέλεσμα την ριζική αλλαγή των καταναλωτικών συνηθειών μας. Το βλέπουμε, μας αρέσει και το αγοράζουμε επί τόπου, αφ' ενός διότι είναι φτηνό και καλό κι αφ' ετέρου διότι αν δεν το πάρουμε επι τόπου, δεν θα το ξαναβρούμε...

ΛΗΓΜΕΝΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΙ ΕΥΘΥΝΗ...

Τα προϊόντα όλα έχουν υποχρεωτικά ημερομηνία λήξης, μέχρι σήμερα τουλάχιστον. Μετά την ημερομηνία αυτή είτε αποσύρονταν για άλλη χρήση όπως ζωοτροφές, είτε πετάγονταν στους κάδους απορριμμάτων.

Όλα τα προϊόντα μετά την ημερομηνία λήξης τους έφευγαν από τα ράφια, δεν πουλιούνταν, τουλάχιστον στους ανθρώπους.

Σήμερα μας λένε ότι αντί να πετιούνται στον κάδο απορριμμάτων επειδή πλέον είναι επικίνδυνα, θα μπαίνουν σε άλλο ράφι και θα πουλιούνται σε χαμηλότερη τιμή.

Δηλαδή αυτό που ήταν άχρηστο για την επιχείρηση, από αύριο θα έχει αξία. Αυτό που κάποιοι το έβρισκαν τζάμπα έστω και στα σκουπίδια, από αύριο θα το πληρώνουν...

Και άντε τα φασόλια, οι φακές, κάποια ζυμαρικά, να κρατάνε λίγο ακόμη πέρα από την ημερομηνία λήξης τους χωρίς εμφανή βλάβη. Αλλά τυριά, αλλαντικά, γάλατα, κονσέρβες πόσο κρατάνε;

Και άντε το κατάστημα τα κρατά κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη λήξη τους και τα πουλά σ' ένα κατάστημα εστίασης, ταβέρνα, εστιατόριο, φαστφουντάδικο κι έρχεται ο έλεγχος της Υγειονομικής Υπηρεσίας. Θα τον γράψει για ληγμένα και ίσως επικίνδυνα προϊόντα; Αν όχι, θα καταργηθεί και ο Υγειονομικός έλεγχος των προϊόντων που καταναλώνουμε;

Μήπως όσοι κατεβάζουν τέτοιες ιδέες και τις εφαρμόζουν θέλουν να βοηθήσουν κατ' αρχήν τους κατόχους αλυσίδων σούπερ μάρκετ και μεγαλοεισαγωγείς να πλουτίσουν κι άλλο και κατά δεύτερο και κυριότερο λόγο να ξεκάνουν τον αθώο πολίτη κι έτσι να γλυτώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία από συντάξεις και ιατρικά έξοδα; Μια σκέψη είναι αλλά ο νους πάει μόνος του παντού, έτσι όπως μας συνήθισαν με διάφορες πρόχειρες αποφάσεις.

Με απλή λογική σκεπτόμενοι, ποιος θα αγοράζει τα ληγμένα; Μα, αυτός που δεν αρκούν τα λεφτά του να αγοράσει το μη ληγμένο, ο χαμηλοσυνταξιούχος, ο άνεργος, ο απένταρος. Γενικά ο φτωχός. Λέτε να θέλουν οι ειδήμονες κυβερνώντες να επαληθεύσουν το "όπου φτωχός και η μοίρα του;"

Και αφού το σούπερ μάρκετ θα πουλά το ληγμένο νόμιμα, βάσει της ισονομίας θα δικαιούται να το πουλά και το όποιο κυλικείο; Ποιος θα αφήσει το παιδί του να ψωνίσει από κυλικείο σάντουιτς με ληγμένα πριν "κάποτε" αλλαντικά;

Αν λοιπόν μια οικογένεια κακομοίρηδων πάρει λουκάνικα ληγμένα λόγω φτήνιας, πάθει γαστρεντερίτιδα, την ευθύνη ποιός θα την έχει; Στην χώρα αυτή φυσικά επίσημος κανένας γιατί όλοι είναι ανεύθυνοι, τουλάχιστον όσοι βγάζουν τέτοιες αποφάσεις μεταξύ καφέ και γόνατου.

Δεν θα ήταν προτιμότερο κύριοι των τέτοιων μεγάλων αποφάσεων, να πουλιούνται αυτά τα προϊόντα φθηνότερα μεν αλλά μερικές ημέρες πριν την λήξη τους, εν γνώσει του πελάτη; Ετσι και η ημερομηνία θα ισχύει για όλους και θα υπάρχει υπεύθυνος.

Διαφορετικά, ποιός είναι υπεύθυνος; Οχι φυσικά ο εισαγωγέας, ούτε το σούπερ μάρκετ, ούτε ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας. Τότε ποιος;

Μα σίγουρα ο τελευταίος τροχός, ο φτωχός καταναλωτής θα είναι υπεύθυνος για πάρτη του κι εδώ. Και μάλιστα ό,τι κι αν πάθει δεν θα μπορεί να ζητήσει ευθύνες από πουθενά, ούτε επίσημα ούτε ανεπίσημα.

Τελικά ποια η σκοπιμότητα αυτής της απόφασης; Ποιος ωφελείται;

Ληγμένα προϊόντα στο ράφι πλέον, γιατί; Για να επιταχύνουν κι αυτά συν τα άλλα επινοήματα (φάρμακα, πετρέλαιο, επιδόματα - παροχές, ανεξέλεγκτη από το νόμο βία) του φτωχού την ανθρώπινη ημερομηνία λήξης;

ΝΕΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ...

Το χρήμα έγινε πολύτιμο και ακριβό, μα η οικονομική κατάσταση φέρνει και καλά!

H καταναλωτική συμπεριφορά των Ελλήνων αλλάζει, πιθανόν αργά αλλά σταθερά...

Όλα αποδεικνύονται ότι είναι συνισταμένη του χρήματος που διαθέτει κανείς.

Όσο δε μειώνεται το οικογενειακό budget, τόσο πιο πολύ εξορθολογίζεται η νέα καταναλωτική συμπεριφορά μας.

Ετσι αρχίσαμε να βγάζουμε λιγότερα σκουπίδια, περιορίσαμε κρέας και ψάρι, ενώ αντίθετα αυξήσαμε όσπρια, κοτόπουλο και ζυμαρικά.

Οι βραδυνές εξόδοι σε ταβέρνες και σκυλάδικα μειώθηκαν, όπως και η γενική κατανάλωση εισαγώμενου αλκοόλ...

Το νοικοκυριό και οι γενικές δαπάνες περιήλθαν κυρίως στα χέρια των γυναικών που αποδεικνύονται πιο "σφιχτές". Αυτές λένε ή γράφουν σε αυστηρή λίστα τι θα ψωνίσουμε, αυτές κάνουν έρευνα αγοράς για τα είδη ένδυσης, αυτές συγκεντρώνουν ή ψωνίζουν με εκπτωτικά κουπόνια και προσφορές.

Ακόμη κήποι φυτεύονται, οι νυχτερινοί δρόμοι αδειάζουν από τα πολλά αυτοκίνητα, αλλοτινά σκουπίδια ανακυκλώνονται, ότι μπορεί να φτιαχτεί επισκευάζεται, κ.λ.π...

Αισιόδοξο μήνυμα άραγε για καλύτερη οργάνωση και αυτοπειθαρχία ενάντια στην υπερκατανάλωση των τελευταίων ετών,  ή μήπως δεν γίνεται κι αλλιώς;

ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ...

Πολλοί τόνοι πατάτας πουλήθηκαν απευθείας στους καταναλωτές της Κατερίνης πριν λίγες μέρες.

Το γεγονός ίσως να αλλάξει κατά πολύ τον τρόπο διάθεσης των αγροτικών προϊόντων, αφού η ιδέα της παράκαμψης των μεσαζόντων και της απευθείας πώλησης στους καταναλωτές παρουσιάζεται ιδιαιτέρως ελκυστική.

Πάντως δείχνει να είναι πιο ρεαλιστική και να έχει μεγαλύτερη προοπτική από τα δίκτυα ανταλλακτικής οικονομίας που στήνονται σε όλους τους νομούς της χώρας, σε μια προσπάθεια των κατοίκων της περιφέρειας να αντιμετωπίσουν την ακρίβεια.

Ουδείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τώρα κατά πόσον η αποφυγή των χονδρεμπόρων είναι εφικτή σε ευρεία κλίμακα.

Ποιοι είναι οι μεσάζοντες σε μια κοινωνία που θα πρέπει να εκλείψουν;

Πρακτικά όλο το εμπόριο. Η αλυσίδα δηλαδή που ενώνει τον παραγωγό με τον καταναλωτή.

Είναι μια αλυσίδα άχρηστων παράσιτων που παράγει μόνο κόστος χωρίς ωφέλεια; Όχι βέβαια.

Το υγιές εμπόριο συγκεντρώνει, επιλέγει, συσκευάζει, συντηρεί, μεταφέρει, προβάλλει, ενημερώνει, απασχολεί κόσμο, μηχανές, μεταφορικά μέσα, πληρώνει φόρους και προσθέτει αξία στο προϊόν μέχρι να φτάσει στη γειτονιά του καταναλωτή. Είναι χρήσιμο και αναγκαίο στη σύγχρονη κοινωνία, δεν είναι παρασιτισμός.

Παράλληλα πολλοί έμποροι είναι αισχροκερδείς, φτιάχνουν καρτέλ, κάνουν κομπίνες, κλέβουν, εκβιάζουν κ.λπ.

Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα. Αυτό να διορθώσουμε. Άνοιγμα των αγορών, των μεταφορών, έλεγχοι.

Οι παραγωγοί από την άλλη γιατί δεν τα έκαναν αυτά τόσα χρόνια;

Πόσο καιρό τους βλέπουμε να χύνουν το γάλα στις νομαρχίες, να πετάνε τα ροδάκινα στις χωματερές, τα πορτοκάλια να σαπίζουν και άλλα πολλά.

Γιατί δεν είχαν οργανωθεί νωρίτερα σε πλατείες και σημεία πώλησης;

Από κάπου πρέπει να αρχίσει η μείωση των τιμών. Είναι εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα γιατί το μεγαλύτερο ποσοστό σε τρόφιμα εισάγεται.

Και οι αγρότες είναι καιρός να δουν και το μερίδιο της δικής τους ευθύνης.

Κόστη και ποιότητες που να στέκουν στον διεθνή ανταγωνισμό, αφού τα εισαγόμενα θα είναι πάντα μπροστά τους. Νέες υγιείς μορφές συνεταιριστικής οργάνωσης, σε αντίθεση με τα αναποτελεσματικά διαφθορεία προηγούμενων δεκαετιών.

Μόνο με τέτοια οργάνωση θα μπορέσουν να διαπραγματεύονται επιτυχώς με τα μεγάλα κυκλώματα διανομής ή ακόμη και να δημιουργήσουν δικά τους σε παράλληλη ανταγωνιστική λειτουργία.

ΤΟΠΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ...

Παρότι έχουμε προϊόντα αρίστης ποιότητας, όπως τα κηπευτικά μας, τα ντόπια κρέατα και τα τυροκομικά μας προϊόντα, πολλά ξενοδοχεία και εστιατόρια χρησιμοποιούν ξένα προϊόντα, αμφίβολης ποιότητας και προέλυσης για να ταίζουν τους τουρίστες...

Αιτία αναφέρεται το κόστος αγοράς πολλών προϊόντων εισαγωγής, που είναι πολύ μικρότερο από τα τοπικά και αυτό αποτελεί τον κύριο λόγο που οι επιχειρήσεις τα προτιμούν. Το φτηνότερο κόστος των προϊόντων εισαγωγής όμως δεν αποτελεί επιχείρημα, αφού με λίγο ψάξιμο στην τοπική αγορά είναι διαθέσιμα δικά μας προϊόντα σε πολύ καλές τιμές.

Και παραπέρα με μια υποτυπώδη διαπραγμάτευση θα βρεθούν αρκετοί μικροί παραγωγοί να τους διαθέσουν τα προϊόντα τους σε ακόμη πιο ανταγωνιστικές προσφορές.

Όταν στους ξένους τουρίστες δίνουμε ξένους χυμούς σε παγοκολόνες, ξένο γιαούρτι, εισαγώμενη μαρμελάδα και βούτυρο, ξένο μαλακό λιπαρό τυρί τι θα αποκομίσουν επιστρέφοντας στην πατρίδα τους; Πώς θα προωθήσουμε τα γνήσια προϊόντα μας, αν δεν τα αναδείξουμε στους τουρίστες όταν είναι εδώ, να τα γνωρίσουν και να τα ζητούν και στις πατρίδες τους έπειτα;

Να περάσει κάποιος 2 βδομάδες στην Κρήτη και να μην έχει δοκιμάσει βλήτα ή σταμναγκάθι με λάδι και λεμόνι, στάκα, χοχλιούς, γραβιέρα με ελιές ή μέλι, καλιτσούνια με μυζήθρα, σύγκλινο, ζυγούρι πιλάφι, κρεατότουρτα, ξεροτήγανα κι αυγοκαλάμαρα, αρνί αντικρυστό, σουπιές με άγρια χόρτα, ντάκο, γλυκό κυδώνι, τραχανά, να πιει μια τσικουδιά τρώγοντας ωμή την αγγινάρα και το κουκί του με κριθαρένιο παξιμάδι δεν λέει κι όμως γίνεται, τρώει ότι σερβίρουν τα ξενοδοχεία κι αν βρεθεί σε ταβέρνα σπάνια τα δοκιμάζει αν δεν τα γνωρίζει.

Αν δεν τα γνωρίσει συνοπτικά με την άφιξη του, κάτι φταίει στην οργάνωση του τουρισμού...

Φταίει ακόμη οτι η διδακτέα ύλη στις τοπικές σχολές μαγείρων είναι προσαρμοσμένη στην Ευρωπαϊκή κουζίνα και όχι στην τοπική. Προβλέπει τη χρήση βουτύρου, τυριών όπως ένταμ και παρμεζάνα. Οπότε και οι νέοι μάγειροι έχοντας αυτήν την πρώτη εκπαίδευση, χρησιμοποιούν τα υλικά που γνωρίζουν.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι οι πάρα πολλοί επιχιερηματίες ξενοδόχοι δεν έχουν ανοιχτά μυαλά. Δεν ψάχνονται, δεν αναζητούν το διαφορετικό που θα τους ξεχωρίσει, ακολουθώντας το συρμό του μαζικού τουρισμού του πόπολου σε φτηνές τιμές και των tours operators...

Δεν είναι σωστό επιχειρήσεις που έχουν χρηματοδοτηθεί από το κράτος π.χ. επιδοτούμενες ξενοδοχειακές μονάδες μεγάλες ή μικρές που θέλουν να εκμεταλλευτούν ότι ομορφιές και δυνατότητες προσφέρει ο τόπος να μην χρησιμοποιούν τοπικά προϊόντα. Οφείλουνε να σταθούνε στο ύψος των περιστάσεων, να βοηθήσουνε τον πρωτογενή τομέα που παράγει, τον αγρότη, τον κτηνοτρόφο.

Και αν κάποιες είναι all inclusive και δεν τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, δεν είναι δυνατόν η "παραδοσιακή" ταβέρνα του μικρού απομονωμένου χωριού, το μικρό οικογενειακό εστιατόριο να μην διαθέτει πρώτες ύλες από την περιοχή που βρίσκεται, αλλά να χρησιμοποιεί προϊόντα εισαγωγής αμφιβόλου ποιότητας για μερικά παραπάνω ευρώ κέρδους...

ΕΛΛΑΔΑ ΚΙ ΕΕ..

Τις λάθος πολιτικές μας επιλογές δια της ψήφου που επέτρεψε τη διασπάθιση των εγχώριων και διεθνών πόρων (προηγούμενα πακέτα και επιδοτήσεις) από βουλευτές, πολιτικούς και λοιπούς εμπλεκόμενους, αλλά και από εμάς τους ίδιους τους μάγκες και τους πονηρούς, θα πάμε να τις φορτώσουμε στην ΕΕ.

Που όταν τρώγαμε τις επιδοτήσεις ήταν καλοί και αλληλέγγυοι και σήμερα που ζητάνε εγγυήσεις για τα κεφάλαια τους, έγιναν εχθροί;

Το πρόβλημα δεν είναι οι δανειστές, είναι όσοι έχουμε εκλέξει για να διαπραγματεύονται με τους δανειστές ξεπουλώντας τον κόπο των νοικοκυραίων Ελλήνων που εξακολουθούν να παράγουν κάτι και την πατρίδα ολάκερη...

Μιας και η νεώτερη Ελλάδα ποτέ δεν είναι αυτάρκης ως χώρα κι όσο έτρωγε από τα δανεικά των "μεγάλων δυνάμεων" από την απελευθέρωση και την ίδρυση της και το Σχέδιο Μάρσαλ λίγο παλαιότερα, αλλό τόσο έτρωγε από το '81τα έτοιμα της Ευρώπης, θάβοντας τα αγροτικά προιόντα της για επιδοτήσεις, γιατί ήταν πιο πολλά και πιο ξεκούραστα τα Ευρωπαϊκά λεφτά.

Που πήγαν όλα στην αχαλίνωτη κατανάλωση πολυτελών Ευρωπαικών προιόντων και σε ταξίδια αναψυχής του πόπολου ανά τον κόσμο.

Ας είμασταν πιο προσεκτικοί και νοικοκύρηδες να μη φτάναμε σήμερα να εκβιαζόμαστε και να απειλούμαστε!

Κανείς δεν θέλει να χρεοκοπήσουμε και όλα είναι στο πλαίσιο ενός εκφοβισμού για να μην υπάρχουν φωνές αντίθετες με τα πειράματα που θέλουν να γίνουν στην πλάτη μας.

Πρωτίστως όμως θέλουν τα λεφτά τους πίσω και επίσης εκβιάζουν για συναίνεση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων για ένα τριετές πρόγραμμα για να διασφαλίσουν ότι όποιος κι αν κυβερνάει τα επόμενα χρόνια θα εφαρμόσει με αποτελεσματικότητα και συνέπεια το "μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα" που θα διασφαλίζει ότι θα πάρουν τα δανεικά τους πίσω, επειδή ξέρουν πως πολιτεύονται τα Ελληνικά κόμματα στην αντιπολίτευση και πως όταν τύχει και βρεθούν στη εξουσία...

Προς το παρόν μας απειλούν με τα φερέφωνα τους και την παλαιά αδύναμη δραχμή για το τι πρόκειται να πάθουμε αν δεν είμαστε συνεπείς στις πληρωμές.

Περιμένουμε την συνέχεια...

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ...

Σήμερα ότι έχει σχέση με παιδί και παιχνίδι έγινε απόλυτα εμπορεύσιμο είδος, από τις πολυεθνικές εταιρίες που έφτασαν στο σημείο να επιβάλλουν, να κατευθύνουν και να ελέγχουν τις επιθυμίες των παιδιών...

Ένας τρόπος είναι οι συναρπαστικές παιδικές ταινίες και σε μορφή 3d στις οποίες έμμεσα διαφημίζονται τα ανάλογα "παιδικά είδη - παιχνίδια" τους. Κυρίαρχη αυτοκρατορία η Ντίσνεϊ...

Όπου προπορεύεται το χρήμα όλες οι πόρτες ανοίγουν, ενώ αντίθετα (πάλι με το χρήμα) οι επιστημονικές φωνές που θα μπορούσαν να μιλήσουν σωπαίνουν! Αυτή είναι η δύναμη του εμπορίου και του μάρκετινγκ των παιδικών παιχνιδιών. Αυτή η κατάσταση επιβλήθηκε, εδώ και δεκαετίες, με τον ανηλεή βομβαρδισμό των τηλεοπτικών, δελεαστικών για τα παιδιά, διαφημίσεων.

Για το σκοπό αυτό, εξαγοράζονται ακόμα και συνειδήσεις πολιτικών που επιτρέπουν την ανεξέλεγκτη επαφή των παιδιών με τα προϊόντα των πολυεθνικών εταιριών. Με φανταχτερά χρώματα και σχήματα, εντυπωσιακές φωνές και επιδόσεις, νεκρά πλαστικά κουκλάκια και transformers, playmobil και playstation, κινητά και MP3, έχουν καταφέρει να "δολοφονήσουν" τη δημιουργική φαντασία των παιδιών. Ειδικά, οι γενιές μετά το 1970, γνώρισαν την εμπορική εξαπάτηση σε πολλά επίπεδα: βιβλία, κινούμενα σχέδια, παιχνίδια κ.λπ.

Στόχος κάθε πολυεθνικής εταιρίας που ασχολείται με παιδικά προϊόντα είναι η εκμηδένιση της "ανάπτυξης της φυσικής ικανότητας των παιδιών για παιχνίδι", με την επιβολή, ως δήθεν επιθυμίας των παιδιών, του οποιουδήποτε εμπορεύματός τους. Η παιδική φαντασία όμως, από τη φύση της, δεν προγραμματίζεται. Όμως διαστρεβλώνεται. Γι' αυτό τα σημερινά παιδιά δεν είναι ευτυχισμένα, επειδή δεν παίζουν πραγματικά και δεν προστατεύονται όπως πρέπει. Η απάτη μεγεθύνεται, όταν τα προς πώληση παιχνίδια αναφέρουν ότι είναι "παιδαγωγικώς κατάλληλα"...

Το δημιουργικό παιχνίδι αυτό που αφήνει ελεύθερη τη φαντασία χωρίς να την αιχμαλωτίζει σε προκατασκευασμένα καλούπια τυποποιημένων ενεργειών, σήμερα είναι είδος υπό εξαφάνιση. Κι όμως είναι αυτό που προάγει ιδιότητες θεμελιώδεις για τη διάπλαση δημοκρατικών πολιτών, όπως η περιέργεια, η ικανότητα για λογική σκέψη, η κατανόηση του άλλου, η προθυμία για μοίρασμα, η συνεργασία, καθώς και μια αίσθηση επάρκειας - η πίστη ότι ένα άτομο μπορεί να κάνει τη διαφορά στον κόσμο.

Στο δημιουργικό παιχνίδι η φαντασία των παιδιών δημιουργεί κόσμους που κανείς άλλος δεν μπορεί να δεί ούτε να μπει σ' αυτούς. Έτσι μαθαίνουν να διευρύνουν τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους, και φυσικά να κατανικούν τους φόβους τους.

Μια ουσιαστική ιδιότητα των παλιών παιχνιδιών φαντασίας ήταν το παιχνίδι ρόλων:
Ο "αρχηγός" ήταν πράγματι αρχηγός της ομάδας παιδιών, η "μαμά" ήταν πράγματι μαμά με όλα τα δείγματα συναισθηματικότητας και τρυφερότητας, οι "κλέφτες κι αστυνόμοι" έδιναν αληθοφάνεια στους ρόλους τους κ.λπ. Η μίμηση αυτή ήταν ένας δάσκαλος για την αυριανή κοινωνία τους.

Αν μελετήσουμε το είδος παιχνιδιών που αγοράζουμε στα παιδιά σήμερα, ή αυτά με τα οποία τα απασχολούμε απ΄ τη στιγμή που γεννιούνται μέχρι την ενηλικίωσή τους, μάλλον θα απογοητευθούμε. Τόσο από την παιδαγωγική αξία που έχουν αυτά (και συνήθως δεν έχουν) όσο (και το σπουδαιότερο) από το κατά πόσον αναπτύσσουν τη δημιουργική φαντασία των παιδιών.

Σε περασμένες εποχές που η λέξη κατανάλωση δεν ήταν τρόπος ζωής, μια και το χρήμα ήταν πανάκριβο, ούτε η εμπορευματοποίηση των πάντων ήταν κανόνας, το παιδικό παιχνίδι ήταν απλό, αλλά όλο μαγεία. Μέσα απ' την ευτέλειά του έβλεπες πολλά άλλα πράγματα που έπλαθε από μόνη της η φαντασία σου:

- Τα κακοφτιαγμένα ξύλινα σπαθιά και τόξα με λάστιχο και μανταλάκια, έφτιαχναν τους καλύτερους αντίπαλους στρατούς, σε δρόμους και αλάνες, με ηρωϊκές νίκες ή ήττες!
- Η πάνινη μπάλα που έφτιαχναν, η πλαστική μπάλα κι αργότερα η δερμάτινη που αγόραζαν συνήθως, ήταν ο καλύτερος κράχτης για την οργάνωση ομάδων αγώνων ποδοσφαίρου γειτονιών.
- Οι βώλοι, το πατίνι, το τσιλίκι, η κατρακύλα, το κρυφτό, το κυνηγητό, ήταν παιχνίδια συντροφιάς και άμιλλας, ενώ το μεγάλο οριζόντιο κλαδί ήταν το καλύτερο άλογο για ιππασίες. Μην πούμε αν υπήρχε κανένα παλιό εγκαταλειμένο αυτοκίνητο...
- Η ξύλινη σβούρα με τις γαλάζιες και κόκκινες γραμμές της σε ταξίδευε σε άλλους κόσμους, με τους ατέλειωτους γύρους της.
- Το χωρίς εξώφυλλο πολλές φορές και εικόνες, φτηνό βιβλίο ενός Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον, Μάρκ Τουέιν ή Ιούλιου Βερν, σου δημιουργούσε τους ομορφότερους κόσμους άλλων εποχών, που όμως ήταν δικής σου κατασκευής...

Σήμερα η τηλεόραση, με τα παιδικά κανάλια ή τις παιδικές εκπομπές έχει υποκαταστήσει τα πάντα. Κατασκευάζει ιστορίες ή πλασάρει επιθυμίες στα παιδιά, με ήρωες κινουμένων σχεδίων αντιαισθητικούς, στερεότυπους ενός κατασκευασμένου επί τούτου κόσμου.. Όπως κατά βάθος είναι οι ήρωες του Ντίσνεϊ, η Μπάρμπι, Ο Σούπερμαν, ο Μπόμπ ο Σφουγγαράκης, οι transformers, τα πολεμικά όπλα κι οι πολεμιστές, ο Spiderman, η Μονόπολη κ.λπ.

Εντυπωσιασμός και μίμηση, οι αδιαφιλονίκητοι κράχτες της αγοράς. Βίντεο, DVD, καλωδιακοί και δορυφορικοί σταθμοί, διαδίκτυο, MP3, κινητά, μια πανστρατιά οργανωμένης εξαπάτησης γονέων και παιδιών που εγκλωβίζει στην αγορά/κατανάλωση ψυχοφθόρων παιχνιδιών.

Η συνέπεια της πραγματικότητας ότι εκατομμύρια παιδιά μεγαλώνουν στερούμενα το παιχνίδι, είναι η διάπλαση ενός κόσμου χωρίς χαρά, δημιουργία, κριτική σκέψη, ατομική πρωτοβουλία και νόημα όλα αυτά για τα οποία αξίζει να είναι κανείς άνθρωπος!

Ενός κόσμου ευάλωτου στις ορέξεις των μεγάλων και ισχυρών οικονομιών κι εταιρειών...

ΔΕΗ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ...

Το σενάριο περί ιδιωτικοποίησης του 40% των μονάδων της ΔΕΗ πλασάρεται τις τελευταίες ημέρες ως αίτημα της "Τρόικας" και προϋπόθεση για να προχωρήσει απρόσκοπτα ο δανεισμός της χώρας.

Με λίγα λόγια παρουσιάζεται ως η μοναδική λύση προκειμένου να μην χρεοκοπήσει η χώρα, επομένως πρέπει να γίνει, αλλιώς χρήμα δεν έρχεται...

Το Μνημόνιο όμως μιλά για απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας ώστε να γίνει πιο ανταγωνιστική και να μειωθούν τα τιμολόγια, δε μιλά για ξεπούλημα της κερδοφόρας κρατικής επιχείρησης. Φυσικά η είσοδος ιδιωτών στην ενέργεια δε σημαίνει κατ' ανάγκη φθηνότερα τιμολόγια.

Ωστόσο το σίγουρο είναι ότι κάποιοι Έλληνες και ξένοι επιχειρηματίες εποφθαλμιούν τους 7,5 εκατ. καταναλωτές ηλεκτρικού ρεύματος, τη χρυσοτόκο όρνιθα του κράτους δηλαδή. Τα έργα τελείωσαν, οπότε τζόγος και ενέργεια είναι τα επόμενα πλάνα για τους διαπλεκόμενους που δε θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα τους στη σύγχρονη εποχή.

Η απελευθέρωση της αγοράς όπως γίνεται στην Ελλάδα είναι απλά για τους διαπλεκόμενους της χώρας που συνδιαλέγονται με τους εκάστοτε υπάλληλους των διεθνών οργανισμών που μας εποπτεύουν.Δεν είδα να φτιάχνει κανένας ιδιώτης παραγωγική μονάδα από την αρχή να μπαίνει στην αγορά και η ΔΕΗ ή το κράτος να λέει δεν αγοράζω...

Αλλά απλά θέλουν τα ορυχεία και τις μονάδες και να πουλούν σε προσυμφωνημένες τιμές, τρομερή Ελληνική ελεύθερη οικονομία...

Ξεπούλημα μονάδων της ΔΕΗ θα σημάνει πρόσκαιρα έσοδα για το δημόσιο, αλλά πολλά δεινά για εκατομμύρια φτωχά νοικοκυριά που θα δουν να απογειώνονται τα τιμολόγια.

Ή μήπως θα γίνει κοινωνική πολιτική για τους εκατοντάδες Έλληνες που ζουν στα νησιά;

Ακόμη και στο βιομηχανικό ρεύμα γίνεται πολιτική χαμηλών τιμολογίων ώστε να κρατιούνται χαμηλά τα παραγόμενα προϊόντα. Μήπως ο ιδιώτης θα κάνει το ίδιο ή θα αυξήσει το κόστος του ρεύματος απογειώνοντας τις τιμές των βιομηχανικών προϊόντων;

Και οι καταναλωτές είναι απλά πολίτες πάντα πληρώνουν τον (αυξημένο κατά πολύ) λογαριασμό και ψηφίζουν...

Είχαμε ποτέ καθολική κοινωνική έκρηξη στη χώρα αυτή για να έχουμε τώρα, πέρα από αντιδράσεις συντεχνιών για "κεκτημένα προνόμια" ή ολιγόωρες φιέστες του "ΠΑΜΕ", που δεν αφορούν το σύνολο του λαού;

Ας μην ελπίζουμε άδικα, τίποτα δεν πρόκειται να γίνει και τώρα.

Και η πώληση της ΔΕΗ θα γίνει και ο,τι άλλο έχουν σχεδιάσει, χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις...

ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ, ΕΜΠΟΡΟΙ, ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ...

Στη κρίση που διανύουμε πολλοί ψάχνουν νέους ρόλους για να συνεχίσουν να έχουν παρουσία στα κοινά όπως νομίζουν...

Το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυσκολεύουν τα πράγματα για όλους, ιδίως τους πολίτες που τους ακούνε και τους εαυτούς τους εντέλει, αφού μπερδεύουν οι ίδιοι τους ρόλους που μοιράστηκαν αυτοδικαίως...

Έτσι μετατρέπεται σε φιάσκο μια πρωτοβουλία που πήραν οι έμποροι με τους εργατοπατέρες του τοπικού εργατικού κέντρου, διαχωρίζοντας τους καταναλωτές σε "άνεργους" κι "εργαζόμενους" και προσφέροντας κάποιες εκπτώσεις σε ορισμένα προϊόντα με (πολλές) προυποθέσεις στους πρώτους...

Δώρο άδωρο για άνεργους που μην έχοντας καν εισόδημα, λίγο τους νοιάζει μια μικρή έκπτωση σε ευτελή είδη περασμένης εποχής, ενώ πρώτη τους μέριμνα είναι η απόκτηση εισοδήματος κι αν ναι, αυτό να είναι ικανό κι αρκετό για αξιοπρεπή διαβίωση χωρίς χάρες, όπως και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους.

Ας μείνει λοιπόν ο καθένας στον ρόλο που ήδη έχει στην κοινωνία, οι εργατοπατέρες ας κάνουν κάτι να έχουν εργασία όλοι, εργαζόμενοι σήμερα κι άνεργοι αύριο, (δουλειά δεν είναι σώνει και καλά η μισθωτή σε άλλον, όσοι διαθέτουν κάποιο προσόν που τους ξεχωρίζει ας το αξιοποιήσουν για δικό τους καλό κι ας δώσουν δουλειά μετά σε όσους δεν μπορούν τίποτα πέρα από εργάτες) και μακριά από κούφια τυποποιημένα κομματικά συνθήματα που αναμασούνται σε απεργίες και συγκεντρώσεις.

Χωριστές βέβαια, αφού καθένας τους έχει το δικό του κοινό που τον ακολουθεί και διεκδικεί άλλα συμφέροντα, γιαυτό και δεν συμφωνούν σε κοινούς αγώνες ούτε για τα μάτια του κόσμου, φτάνοντας να εκπροσωπούν συνολικά μόνο κάποιες προνομιούχες συντεχνίες "εργαζόμενων" - βολεμένων κι αδιαφορώντας παντελώς για τους άνεργους...

Οι έμποροι πάλι καλά θα κάνουν να κοιτάξουν τα δικά τους πράγματα, την επιβίωση στην κρίση με υγιή ανταγωνισμό αντί να μάχονται κάθε ενέργεια φωτισμένων επιχειρηματιών που έχουν τρόπο να επεκτείνονται παρά τα προβλήματα, να δουν τι θα κάνουν με το παραεμπόριο επιτήδειων με πρώτη γραμμή τους εξαθλιωμένους αλλοδαπούς - πλανώδιους πωλητές και προπαντός με τις τιμές τους που κάπου είναι εξωφρενικές.

Δεν μπορείς να έχεις πχ ένα ποκάμισο 80 ευρώ και να κάθεσαι να το κοιτάς για βδομάδες στο άδειο σου μαγαζί, βάλτο 20 ευρώ να το πουλήσεις αμέσως και μην μου λες λέξη για το δήθεν σηματάκι που το κάνει ξεχωριστό, ένα κομμάτι πανί είναι που θα έχει αξία αν πουληθεί και φέρει χρήμα σε όλους όσους συνέβαλλαν στην ύπαρξη του...

Κάντε να κινηθεί η αγορά και το χρήμα, έστω και το λίγο, να έχει την ευκαιρία να μεταδώσει την ενέργεια του και όταν οι άνθρωποι (γιατί έτσι είναι κι όχι εργαζόμενοι κι άνεργοι) την λάβουν και την πολλαπλασιάσουν σαν καταναλωτές, υπάρχει η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών εγκεκριμένη από το υπουργείο, να φροντίσει τα δικαιώματα τους, από άλλες δικές μπαγαποντιές πάλι...

ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ...

Η κρίση σημαδεύει τον κάθε μας. Σήμερα η δυσπραγία κτυπά ιδιαίτερα τους αδύναμους, πιθανό αυριανό θύμα η κοινωνική συνοχή.

Οι καταναλωτές στέλνουν ένα μοναδικό μήνυμα σε επαγγελματίες, επιστήμονες, και εμπόρους της χώρας: "Μειώστε τις τιμές και τις αμοιβές σας". Οι μειώσεις βοηθούν τους αδύναμους να επιβιώσουν, την κίνηση της αγοράς τη διατήρηση των θέσεων εργασίας και την κοινωνική μας συνοχή και ειρήνη.

Η πρόταση δεν είναι πρωτότυπη, αλλά είναι η μόνη άμεσα υλοποιήσιμη και εφικτή.

Να μειώσουμε τις (πολύ τσιμπημένες για χρόνια) τιμές σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες στην Ελληνική επικράτεια!

Ακόμη και σε αυτές που παρέχονται ανταποδοτικά από τους ΟΤΑ.

Το αίτημα των καταναλωτών ανάγκασε τη δραστηριοποίηση του Υπουργείου και ήδη ξεκίνησε μια Πανελλήνια εκστρατεία για αυτό τον σκοπό. Η μείωση των τιμών και των αμοιβών θα διατηρήσει τη αγορά ζωντανή. Το σύνθημα των μειώσεων πρέπει να δοθεί από όλους μας - ατομικά και συλλογικά.

Αν προχωρήσουμε σε μειώσεις σήμερα οι επισκέπτες μας τουρίστες θα είναι οι καλοί πρεσβευτές της περιοχής μας στην δύσκολη καλοκαιρινή σαιζόν. Διαφορετικά όσοι έλθουν δεν θα ξοδεύουν ούτε 1 ευρώ έξω από τα ξενοδοχεία τους. Δυστυχώς κάποιοι συνεχίζουν να τιμολογούν υπερβολικά σαν να μη ζουν σε κρίση, προφανώς για να χρηματοδοτούν δαπανηρές κοινωνικές εκδηλώσεις.

Αρκετοί επιχειρηματίες όχι μόνο μείωσαν τις τιμές τους. Ο ανταγωνισμός υποχρέωσε τις αλυσίδες του λιανεμπορίου τροφίμων και τις ναυτιλιακές εταιρείες να ακολουθήσουν πολιτική προσφορών και μειώσεων. Αντίθετα όσοι επιμένουν στις περυσινές τιμές όπως κάποια καταστήματα εστίασης και μικρά μπακάλικα βλέπουν την πελατεία τους να αραιώνει ή να χάνεται. Χαμηλότερες τιμές υπάρχουν σε καφετέριες που είναι σε πολυσύχναστες πιάτσες, εστιατόρια, πολυεθνικές αλυσίδες μα και εμπορικά καταστήματα που πιάνουν τον παλμό της εποχής.

Μειωμένες τιμές διανυκτέρευσης προσφέρουν μικρά ξενοδοχεία σε όλη τη χώρα. Καθημερινή καμπάνια για μειώσεις τιμών στη βιομηχανία τουρισμού κάνει δημοφιλής εκπομπή της ΝΕΤ. Αρκετοί τοπικοί σύλλογοι ανταποκρίνονται και διαφημίζουν τα μειωμένα τους τιμολόγια μέσω της συγκεκριμένης εκπομπής. Μειωμένες τιμές θα έχουν μετά από 1 - 2 εβδομάδες πολλά φάρμακα.

Kάποια στιγμή πρέπει να ανοίξει και αυτή η συζήτηση με τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που έστησαν κολοσσούς με κρατικές επιδοτήσεις. Που τόσα χρόνια ζητούσαν την προστασία της πολιτικής εξουσίας, για να ασκούν εναρμονισμένες πολιτικές.

Να στήνουν καρτέλ και μονοπώλια.

Να αυξάνουν ανεξέλεγκτα τις τιμές.

Πως γίνεται και εν μέσω κρίσης έχουμε πληθωρισμό 4.8%; Τι κάνανε για να μειώσουν τις τιμές και να περιορίσουν τα υπερκέρδη τους;

Γιατί δεν κάνετε μια γενναία μείωση των τιμών σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης;

Η βίαιη μείωση των μισθών κι οι απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα προκαλούν αλλαγές στις πρόσφατα αποκτηθείσες καταναλωτικές συνήθειες. Τα οικογενειακά επιτελεία κάνουν περικοπές από παντού. Περικοπές ορατές σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες.

Για παράδειγμα πολλοί σταμάτησαν να αγοράζουν καθημερινές αθηναϊκές εφημερίδες, κάποιοι έκοψαν το τσιγάρο μαχαίρι (κι άλλοι οδύρονται για τη τιμή του πακέτου), όλο και περισσότερα ποδήλατα βγαίνουν στους δρόμους και συνειδητοποιημένοι καταναλωτές δεν αγοράζουν προϊόντα με τσιμπημένες τιμές. Επίσης αναβάλλουν αγορές, δεν επενδύουν, ούτε κτίζουν.

Οι καπάτσοι της πιάτσας ανταποκρίθηκαν άμεσα. Οι λαϊκές αγορές προσφέρουν μεγαλύτερη γκάμα ειδών. Τα νοικοκυριά εφαρμόζουν άμεσα και αποτελεσματικά τη μόνη λύση που έχουν για να επιβιώσουν, ελαχιστοποιούν τις δαπάνες τους.

Οφείλουν να τα συνδράμουν οι έμποροι, επαγγελματίες και επιστήμονες μειώνοντας τις αμοιβές τους. Ποιοι φορείς θα μπουν μπροστάρηδες σε αυτή την πρωτοβουλία;

Θα κάνουν κάτι οι πολιτικοί για αυτό; Εκείνοι που τα τελευταία 30 χρόνια ρήμαξαν την Ελληνική οικονομία, το δημόσιο χρήμα και οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το χάλι, τρώγοντας τα χρήματα του λαού...

Αλλιώς ας σκάσουν μπροστά στο δράμα των ανέργων, των συνταξιούχων, των πολυτέκνων, των χαμηλόμισθων, της μεσαίας τάξης που διαλύουν...

Δεν έχει βρεθεί ούτε ένας να υποβάλλει την παραίτησή του για λόγους ευθιξίας, αποδεχόμενος ότι τόσα χρόνια υπηρετούσε ένα σύστημα που απέτυχε παταγωδώς και ότι πλέον είναι καιρός να πάει σπίτι του. Αντιθέτως, νέες προτάσεις προς την ίδια πάντα κατεύθυνση: να ηρεμήσουν προσωρινά τα πράγματα, να ικανοποιηθεί ο κόσμος και από αύριο θα δούμε...

Ας κάνουμε για αρχή μαζικό μποϋκοτάζ στις εφημερίδες εκείνες των νταβατζήδων (καθημερινές- κυριακάτικες- εβδομαδιαίες) που στηρίζουν το λόμπι του ΔΝΤ και της νέας Κατοχής. Στη φόρα τα περιουσιακά τους στοιχεία και τη σχέση τους με το δημόσιο χρήμα.

Δεν είναι μόνο η Siemens αλλά και το Χρηματιστήριο, τα χαμένα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, που επενδύθηκαν οι επιδοτήσεις που λάβαιναν κάποιοι, πως πήραν τα δημόσια έργα οι εργολάβοι των ΜΜΕ κλπ, πως έπαιρναν τους διαγωνισμούς και ποιος φταίει για τα μαύρα χάλια των ελληνικών δρόμων, καιρός να αποκαλυφθούν και ν' αποδοθούν ευθύνες...

Μαύρο σε αυτούς που μας έχουν μαυρίσει τη ψυχή.

ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΚΙ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ...

Η σημερινή κρίση μπορεί να προκαλέσει μεγάλα ρήγματα τα οποία σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα μπορούν να οδηγήσουν στην αναθεώρηση της πολιτικής εξουσίας και του κρατισμού στην Ελλάδα...

Η χώρα μας όπως πορεύτηκε τα τελευταία 30 χρόνια, αργά ή γρήγορα θα ερχόταν στο σημείο να ακριβοπληρώσει την ανοργανωσιά της.

Στην Ελλάδα υπάρχει η λέξη κρατισμός, όπου το κράτος κυριαρχεί στην οικονομία, παραγωγή και τη διανομή των εισοδημάτων πολύ περισσότερο από ότι σε άλλες χώρες της Ε.Ε.

Το κοινωνικό σύστημα που είμαστε όλοι εμείς οι απλοί πολίτες με τη συμπεριφορά μας και κυρίως τη νοοτροπία μας έχουμε οδηγηθεί σε καταναλωτικές συνήθειες που δεν τις έχουν πολίτες κρατών με βαριά βιομηχανία και ΑΕΠ πολύ μεγαλύτερο από το δικό μας.

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι το ΑΕΠ της χώρας μας στηρίζεται σε ποσοστό 70% στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή προιόντων και υπηρεσιών.

Το κράτος και η πολιτική εξουσία του τόπου μας, έχουν κάνει τα πράματα έτσι ώστε να θεωρείται αντικειμενικά γνωστό σε όλους ότι οι πολιτικοί μας (κυβέρνηση, αντιπολίτευση, βουλευτές) διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας μας. Αυτό μεταφράζεται με διάφορες τοποθετήσεις και διορισμούς σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς ατόμων, ασχέτως αν αυτοί έχουν τα προσόντα ή όχι...

Η ηθική, η κοινωνική συμπεριφορά, ο ανταγωνισμός και η άμιλλα, η ανάγκη εργασίας, η παρακολούθηση της τεχνολογίας κ.λπ., τα πάντα έρχονται σε άνιση σύγκρουση με πρότερες αξίες κι όσοι εξακολουθούν να πορεύονται μ' αυτές σύντομα σκοντάφτουν σε τείχη απροσπέλαστα...

Πολλές ελληνικές οικογένειες από νωρίς χτίζουν φιλικές σχέσεις με πολιτικούς ώστε όταν το κόμμα τους έρθει στην εξουσία, να επωφεληθούν και οι πολιτικοί να ξεπληρώσουν το χρέος τους με ένα διορισμό. Χιλιάδες νέοι με προσόντα, πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικό, αντί να προσλαμβάνονται με αξιοκρατικά κριτήρια, στοιβάζονται στα γραφεία των πολιτικών για μια θέση σίτισης στον δημόσιο κορβανά.

Με τις σημερινές συνθήκες, η αναθεώρηση του επιπέδου της ζωής μας πρέπει να μας οδηγήσει σε ποιοτικές επιλογές με οδηγό την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας και την παιδεία μας.

Η παιδεία είναι το βασικό εργαλείο για να βγει η χώρα από την κρίση. Η δημόσια εκπαίδευση (Στοιχειώδης-Μέση-Ανώτερη) είναι τόσο φτωχή και ρηχή που είναι ανάξια λόγου, αν δεν συνοδεύεται από πιστοποίηση μεταπτυχιακού ή διδακτορικού στο εξωτερικό.

Όμως η εκπαίδευση όταν χρηματοδοτηθεί επαρκώς και ορθολογικά είναι ικανή να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες ανάπτυξης του διανοητικού κεφαλαίου το οποίο στη συνέχεια μπορεί να διοχετευτεί σε επιχειρήσεις και οργανισμούς οι οποίοι με τη χρηστή διοίκηση ανθρωπίνων και οικονομικών πόρων θα δημιουργήσουν αναπτυξιακούς στόχους, περισσότερες θέσεις εργασίας, κέρδη αλλά και υψηλό ανταγωνιστικό επίπεδο...

Το εθνικό σύστημα υγείας το οποίο από πολλούς θεωρείται ο μεγάλος ασθενής της χώρας μας είναι και αυτό σε δύσκολη κατάσταση. Τα δημόσια νοσοκομεία με πολλά δις ευρώ χρέη, με κακό σύστημα διαχείρισης προμηθειών, με άνιση κατανομή ιατρικού προσωπικού μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας, με έλλειψη πρωτοβάθμιας ιατρικής φροντίδας αλλά και με το καθιερωμένο πια φακελάκι, προσπαθούν να προσφέρουν δωρεάν υγειονομική φροντίδα και περίθαλψη σε Έλληνες πολίτες.

Τα νοσοκομεία μας ως δημόσιες μονάδες παροχής ιατρικής φροντίδας και περίθαλψης, πρέπει να διοικηθούν από γνώστες του μάνατζμεντ υπηρεσιών υγείας με ορθολογική διαχείριση πόρων, ιατρικού εξοπλισμού αλλά και κοινωνική ευαισθησία. Η κρίση παρουσιάζεται εδώ ως μοναδική ευκαιρία για την πραγματοποίηση των παραπάνω στόχων...

Δεδομένου οτι η χώρα μας διαθέτει μακραίωνη ιστορία, λαμπρό πολιτισμό και το φιλότιμο που διακρίνει τον κάθε Έλληνα, κάνοντας τον να μεγαλουργεί όταν τον στριμώχνουν αρκεί να μην τον κοροϊδεύουν, είναι δυνατόν η σημερινή οικονομική (κυρίως χρηματοπιστωτική) κρίση, που μαστίζει όλη την υφήλιο και τον τελευταίο καιρό τη χώρα μας. να μας οδηγήσει σε πιο ποιοτικούς στόχους και σε ένα μέλλον πιο αισιόδοξο και ασφαλές...

ΕΠΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ...

Υπάρχει πλέον εθνική ανάγκη να ευαισθητοποιηθούμε σαν καταναλωτές και να εξετάζουμε σχολαστικά τις ετικέτες των προϊόντων που αγοράζουμε από τις αλυσίδες λιανικής. Είναι πλέον εθνική ανάγκη να προτιμάμε τα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα έστω και αν πρέπει να τα πληρώσουμε λίγο ακριβότερα...

Η ξενομανία του Νεοέλληνα αποτελεί μοιραία κακοδαιμονία, αγκυρωμένη στην νοοτροπία και την συμπεριφορά μας από απώτερο παρελθόν. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να συντελείται με ικανοποιητικούς ρυθμούς μια μεταστροφή όσο αφορά την επαναξιολόγηση των εθνικών αξιών και την αύξηση της γοητείας που ασκεί η Ελληνικότητα. Παρ' όλα αυτά, εθνικό ποτό της Ελλάδας παραμένει το ουίσκι για τους ενήλικες και η κόκα κόλα για τα παιδιά.

Δυστυχώς, είναι στο DNA μας να θεωρούμε οτιδήποτε εισαγόμενο προϊόν πολύ καλύτερο από τα αντίστοιχα Ελληνικά. Ακόμα κι αν αυτό το προϊόν έχει παραχτεί στην Ελλάδα και μας το πουλήσουν ως εισαγόμενο με ξένη ετικέτα! Καιρός λοιπόν αυτό να αλλάξει.

Εάν οι μισοί Έλληνες επέλεγαν για τις καθημερινές τους ανάγκες προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα όχι μόνο θα λύναμε το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών προβλημάτων της χώρας, αλλά θα εξασφαλίζαμε απασχόληση τόσο για τους Έλληνες όσο και για μεγάλο μέρος των ξένων εργατών που καλό θα ήταν να ξέρουν πως αγοράζοντας κι εκείνοι μόνο προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα εξασφαλίζουν μαζί με την δική μας και την δική τους απασχόληση, αντί να συνωθούνται στα ράφια των ξένων μεγαλομπακάλικων με τις τακτικές δήθεν "προσφορές"...

Το εμπορικό ισοζύγιο επηρεάζει ολόκληρη την οικονομική ανάπτυξη μίας χώρας. Όταν επιδεινώνεται, αυτό σημαίνει ότι έχει αρχίσει η σταδιακή συρρίκνωση του παραγωγικού ιστού, η αποβιομηχανοποίηση, η ανεργία, η μείωση της κατανάλωσης, η μείωση των φορολογικών εσόδων του κράτους, η ύφεση και ως εκ τούτου ανατρέπονται τα προγράμματα οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Και επειδή η ανάγκη θα επιβάλλει νέα μέτρα για να αντισταθμιστούν οι απώλειες στα έσοδα και τα οποία τα φορτώνονται κυρίως τα συνήθη υποζύγια, οι εξαγωγές τείνουν να ελαχιστοποιηθούν αφού ο παραγωγικός ιστός αφανίζεται άρα επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου και ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται μέχρι να φτάσουμε στην ημέρα μηδέν...

Πρίν λοιπόν αποφασίσετε να μπείτε στο επόμενο κατάστημα λιανικής πώλησης και όχι μόνο, για οποιαδήποτε αγορά, απορρίψτε συνειδητά τις ξένες αλυσίδες, οι οποίες εισάγουν και πουλούν τα δικά τους καταναλωτικά προϊόντα στην ελληνική αγορά.

Εφόσον αποφασίσατε να μπείτε σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα και πρίν απλώσετε το χέρι για να αγοράσετε ένα προϊόν κοντοσταθείτε κι ελέγξτε το brand name και την χώρα παραγωγής του στην ετικέτα. Πολλές φορές πίσω από μία ελληνοποιημένη ετικέτα κρύβεται ένα εισαγόμενο ξένο προϊόν...

Με πόση επιπολαιότητα πλουτίζουμε άλλες χώρες την στιγμή που εμείς κινδυνεύουμε να χρεοκοπήσουμε και είμαστε υποχρεωμένοι να υποστούμε βαρύτατες οικονομικές συνέπειες στο εισόδημα και στην καθημερινή μας ζωή. Τα εισαγόμενα προϊόντα που επιπόλαια αγοράζουμε, ενώ θα μπορούσαμε να τα υποκαταστήσουμε με αντίστοιχα που παράγονται στην Ελλάδα και είναι χιλιάδες από τα πιο ασήμαντα και φτηνά μέχρι είδη πολυτέλειας, πολλές φορές περιττής...

Απορρίψτε με αηδία όλα εκείνα τα προϊόντα που στην ετικέτα τους αναγράφουν αόριστα "παρασκευάζεται και συσκευάζεται" στην ΕΕ ή στη τάδε χώρα για λογαριασμό της τάδε εταιρείας. Κανένας παραγωγός που σέβεται το όνομά του, την φήμη του, την ποιότητα, τους κανόνες υγιεινής και γενικότερα τις συνθήκες λειτουργίας του, δεν κρύβει τα πραγματικά και πλήρη στοιχεία του.

Αυτό το κάνουν όσοι έχουν πραγματικό λόγο για να το κάνουν. Μήπως η ελκυστική τιμή του προϊόντος υποκρύπτει ποιοτική υποβάθμιση ή δεν επιθυμεί να εκτεθεί για το που και κάτω από ποιές συνθήκες υγιεινής λειτουργεί;

Για ποια ασύδοτη βιομηχανία ανερυθρίαστους βιομήχανους και υπερκέρδη μιλάμε όταν οι αλυσίδες λιανικής πληρώνουν τους ελληνικές βιομηχανίες-προμηθευτές τους σε 8 και 9 μήνες εκβιάζοντάς τους με τα ανώνυμα και φτηνά εισαγόμενα, σπρώχνοντάς τους σε τραπεζική εξάρτηση, ενώ όλοι εμεις τους τα ακουμπάμε μετρητά στο ταμείο;

Ένας πραγματικός έλεγχος θα αποδείκνυε ότι αυτοί που θησαυρίζουν δεν είναι οι ελληνικές βιομηχανίες αλλά οι αλυσίδες λιανικής και οι εμπορο-εισαγωγικές επιχειρήσεις που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει καθώς και οι ξένες πολυεθνικές και τα εδώ υποκαταστήματά τους...

Γι' αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να απαλλαγούμε από χρόνιες νοοτροπίες και αντιλήψεις και να ενεργοποιηθούμε όλοι αμέσως και να διαδώσουμε το μήνυμα αυτό σε όσο το δυνατόν περισσότερους.

Ας χρησιμοποιήσουμε λοιπόν την αγοραστική δύναμη που έχει ο κάθε ένας από εμάς υπερασπίζοντας με τον δικό μας τρόπο την χώρα μας, την οικογένεια μας και τον ίδιο μας τον εαυτό!

ΔΕΝ ΕΦΑΓΕΣ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ...

Να σου βάλω λίγο από το τσικάλι ακόμη; Θα πεινάς...

Η θεία επέμενε να συνεχίσω το φαϊ και ο θείος έδωσε και τα ρέστα του σε μια τυχόν άρνηση μου:

- Τι τον ακούς, βάλε του μια κουταλιά ακόμη τώρα που είναι ζεστό, μα θα τη φάει...

Τι κι αν είχα ήδη φάει ένα μεγάλο πιάτο αχνιστό πιλάφι με στάκα και δυο διαλεγμένα κομμάτια ψαχνό από τον βραστό τράγο που στο ζουμί του έβρασε μετά το ρύζι, είχα πει δυο ποτήρια παλιό κόκκινο κρασί με το γεύμα και κατόπιν μερικά καλιτσούνια μυζήθρα με σπανάκι ανάμεικτα που μου αρέσουνε πολύ, συν ένα κομμάτι γλυκό που είχανε...

Ενώ είχα βοσκηθεί (χορτάσει) πλήρως με το λιπαρό φαγητό κι έψαχνα να βρω ήσυχο τόπο να θέσω λίγο όπως συνηθίζω κάθε μεσημέρι να καταλαγιάσω και να χωνέψω, οι συγγενείς επέμεναν πως θα έφευγα από το σπίτι τους το απόγευμα και θα ήμουν νηστικός...

Όπως γίνεται κάθε φορά που τους επισκέπτομαι, χρόνια τώρα από την εποχή που ήμουνα μικρό κοπέλι. Έπρεπε να φάω καλά κι αν υπήρχε περίσσευμα (πάντα υπήρχε και στο φαϊ και στην καρδιά τους) ήταν κάθε φορά φυλαγμένο για μένα...

Να φάω να νετσουλώσω μεγαλώνοντας, αφού τα πρώτα μου χρόνια ήμουν αδύνατος σε σχέση με τα 4 παιδιά τους, με λίγη διαφορά στην ηλικία μεταξύ μας, αφού όλοι/ες γεννηθήκαμε σε 5 χρόνια, όταν σαν νέοι κι αυτοί και οι δικοί μου γέροι, αυγάτιζαν το σόι...

Το ίδιο επιμένουν ακόμη και τώρα στα γεράματα τους, που έχω ξεπεράσει μερικά κιλά σε βάρος τους σχεδόν δίμετρους γιούς τους και είμαι υπερδιπλάσιος από τις κόρες τους, μα δείχνω αρκετά χρόνια νεώτερος από όλους και σε πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση....

Επειδή αυτοί ασχολούνται με αγροτικές και οικιακές εργασίες κυρίως και μετά καφενείο και τσικουδιές οι αρσενικοί και τηλεόραση στο σπίτι οι θηλυκοί μετά των παιδιών τους, να περνάνε οι μέρες τους ήσυχα μεν, ανιαρά και προβλέψιμα δε...

Σε αντίθεση με μένα που φέτος συμπληρώνω 25 χρόνια βαριάς άσκησης τις καθημερινές, που τώρα αρχίζει στις 7.00 πμ περίπου και για μια εντατική ώρα με τα βάρη, τους ιμάντες και το αθάνατο bullworker μου, να έχω ελεύθερη την υπόλοιπη μέρα μου να δημιουργώ, να διαβάζω, να πηγαίνω σε εκδηλώσεις, να ταξιδεύω όταν μπορώ ή πρέπει...

Εκεί πηγαίνει ένα μέρος των σεβαστών θερμίδων που καταναλώνω καθημερινώς σε πολλά ισορροπημένα γεύματα...

Μικρό μέρος μόνο, το μεγαλύτερο καταναλώνεται ψάχνοντας θέματα σκεπτόμενος, ιδίως όταν κάποια στιγμή έρχεται η έμπνευση και δεν προλαβαίνω τις λέξεις...
Τότε είναι που τελειώνοντας ένα κείμενο ή βίντεο νοιώθω την υπερένταση και την αδρεναλίνη, συγκρινόμενη με ένα εξουθενωτικό workout μα κρατάει αυτή η αίσθηση υπεροχής περισσότερη ώρα μετά...

Η πνευματική εργασία καταναλώνει περισσότερη ενέργεια κι από σκάψιμο με την τσάπα στο αμπέλι, από όπου προερχόταν το κρασί του θείου κείνα τα χρόνια, που πρώτος το απολάμβανε άφθονο, το μεσημέρι στο χωράφι με την καραβάνα του και το βράδυ στο σπίτι με πλούσιο δείπνο μαζί με την αγαπημένη του παγωμένη γκαζόζα και πότε - πότε ρωτούσε και μένα:

- Να σου βάλω ένα ποτηράκι ακόμη;

ΕΠΙΔΟΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ...

Υπάρχει το απαισιόδοξο ενδεχόμενο να βγει ο σημερινός πρωθυπουργός μια μέρα όχι πολύ μακρινή και να πει στον Ελληνικό λαό το "επτωχεύσαμεν", κανείς δεν το αποκλείει έτσι που κατάντησαν την οικονομία της χώρας και το διογκωμένο έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών...

Όταν το ΠΑΣΟΚ είχε κερδίσει τις πρώτες του εκλογές, έδωσε γενναίες αυξήσεις σε μισθούς και μεροκάματα, αφενός μεν για να ενισχύσει τις υπαμειβόμενες κατηγορίες εργαζομένων και αφετέρου για να αναθερμάνει την οικονομία, ελπίζοντας ότι οι αυξήσεις θα έπεφταν σε αγορές ντόπιων προϊόντων και θα επέστρεφαν στους Έλληνες παραγωγούς και κατασκευαστές, μειώνοντας το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών που και τότε είχε τρελαθεί όπως και στην πρόσφατη περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ.

Δυστυχώς όμως οι τότε γενναίες αυξήσεις έγιναν αυτοκίνητα, έγχρωμες τηλεοράσεις και βίντεο, ηλεκτρικές συσκευές που δεν κατασκευάζονταν στην χώρα μας και άλλα εισαγόμενα πολυτελή και δευτερεύουσας ανάγκης προϊόντα, χρηματοδοτώντας ξένες οικονομίες και ενισχύοντας άλλους προϋπολογισμούς εκτός αυτού της Ελλάδας!

Στις μέρες μας, στο εσωτερικό της κυβέρνησης συζητείται η άποψη "τόνωσης της αγοράς" με επιδοματικού χαρακτήρα μέτρα, μέτρο καταρχήν σωστό, αλλά δεν είναι λίγοι εκείνοι που σημειώνουν ότι οι εισαγωγές κατέρρευσαν πολύ περισσότερο από τις εξαγωγές, όχι λόγω βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας της Ελληνικής Οικονομίας αλλά λόγω έλλειψης ρευστότητας στα οικονομικά των πολιτών και φοβούνται ότι το φαινόμενο του 1982 θα επαναληφθεί με διοχέτευση των εισοδηματικών ενισχύσεων σε αγορές ξένων προϊόντων, όπως υπέδειξε η επί ΝΔ απόσυρση αυτοκινήτων.

Το χρήμα προσφέρεται, οι δικαιούχοι αποκτούν γοργά το μέσο που θα καλύψει επείγουσες ή μη ανάγκες, ξοδεύουν άμυαλα και ασύστολα το πολύτιμο χρήμα σε φτηνά εισαγόμενα προϊόντα κυρίως, καταναλώνουν και ξεμένουν πριν καλά-καλά το καταλάβουν κι άντε πάλι απ' την αρχή...

Έτσι η διαφορά ανάμεσα στις εισαγωγές και εξαγωγές θα άνοιγε υπέρ των πρώτων, δυσκολεύοντας το έργο τιθάσευσης της οικονομικής θύελλας που συγκλονίζει την Ελληνική Οικονομία.

Σήμερα όμως δεν είναι λίγοι εκείνοι οι σκεπτόμενοι πολίτες που έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα είναι σκληρότερα από ότι φάνταζαν προεκλογικά και φέρονται πρόθυμοι να συζητήσουν ψύχραιμα με την κυβέρνηση, αρκεί και αυτή να αποδείξει ότι έχει σοβαρή και ειλικρινή ατζέντα συζήτησης επί των οικονομικών...

ΑΛΛΟΠΡΟΣΑΛΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ...

Η οικονομική κρίση η οποία αυτή τη στιγμή πλήττει ελαφρώς το "εύρωστον" της οικονομίας μας και βαρέως το ασθενές μέρος της, δηλαδή τα μικρά και μεσαία στρώματα, είναι ακόμα στην αρχή.

Έχει και μέλλον και βάθος και μάκρος...

Και αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά έγκαιρα μεθοδικά και αποτελεσματικά, με την πάροδο όχι μακρού χρόνου, θα πάρει και άλλη διάσταση. Θα εξελιχθεί σε κοινωνική, πολιτική και εθνική κρίση.

Καθηλώνοντας τους μισθούς η κυβέρνηση, καταργεί τη δυνατότητα των καταναλωτών να ξοδέψουν για να αγοράσουν και τορπιλίζει τη ζήτηση.
Μετά μειώνει τους φόρους στα αυτοκίνητα για να πείσει τους φτωχούς να τα αγοράσουν με δανεικά λεφτά από τράπεζες που δεν δανείζουν και στη συνέχεια για να αναπληρώσει τα δημόσια έσοδα που χάνει από τους δασμούς, επιβάλλει έκτακτες εισφορές..

Η ανακοπή της κατηφορικής πορείας της οικονομίας χρειάζεται δραστικές επεμβάσεις με μέτρα τόνωσης της αγοράς και ταυτόχρονα με μέτρα περιστολής του σπάταλου και ασύδοτου κράτους με ταυτόχρονη εξισορρόπηση των οικονομικών μεγεθών μέσα από τη σμίκρυνση των ανισοτήτων.

Εθελοτυφλεί όποιος πολιτικός δεν αντιλαμβάνεται την σώρευση πλούτου σε λίγα χέρια και τη διάχυση φτώχειας σε μεγάλα στρώματα της κοινωνίας.

Εθελοτυφλεί όποιος δεν βλέπει ότι η μικρή και μεσαία αστική τάξη περιθωριοποιείται και δεν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτή η περιθωριοριοποίηση για την κοινωνική συνοχή, για την εθνική ομοψυχία, για το μέλλον του τόπου.

ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ...

Οι ψηφιακές πλατφόρμες επικοινωνίας (Internet, web TV, blogging, online video's, μηχανές αναζήτησης, social networks, ακόμη και διαδραστικά παιχνίδια με πολλούς παίκτες) που παρουσιάζουν αλματώδη ανάπτυξη, διακρίνονται ακόμη από ωριμότητα και υψηλή δημιουργικότητα, γεγονός που τις καθιστά σημαντικές για τη δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης με τους καταναλωτές...

Ψηφιακούς καταναλωτές, που σε μια εποχή που το μέσον δεν είναι πάντοτε το μήνυμα, αυτοί παύουν να είναι παθητικοί. Αντιθέτως αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους, έχουν φωνή που την εκφράζουν ελεύθερα με κάθε τρόπο, μέσα από πλήθος διαθέσιμων "καναλιών".

Είναι εκπαιδευμένοι, επικοινωνιακοί και κυρίως δεν αποδέχονται να τους βλέπουν και να τους αντιμετωπίζουν σαν άβουλους καταναλωτές υπηρεσιών και προϊόντων.
Από την άλλη πλευρά τα ψηφιακά κανάλια επικοινωνίας, του παρέχουν μια σειρά χρηστικών, προσωποποιημένων υπηρεσιών, που του δίνουν την ευκαιρία και την δυνατότητα να εμπλακεί περισσότερο, με δική του όμως την ευθύνη της επιλογής.

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί:

• Ξεπέρασαν το 1 δισ οι συνδέσεις σε παρόχους Internet σ' όλο τον κόσμο...
  Περισσότεροι από 250 εκατομμύρια χρήστες βρίσκονται σήμερα σε social networks...
• Κάθε μια μέρα ανεβαίνουν στο YouTube τόσα video's όλων των ειδών και θεμάτων, που για να τα δει όλα κάποιος θα χρειαστεί έναν ολόκληρο χρόνο...
• 500 εκατομμύρια video's από αυτά, αναπαράγονται καθημερινά στο YouTube από χρήστες που τ' αναζητούν...
• Στατιστικά, κάθε 1 δευτερόλεπτο δημιουργείται κάπου στον κόσμο ένα καινούριο blog...

Είναι εμφανείς οι δυνατότητες και οι απαιτήσεις που αναδύονται από τα νέα ψηφιακά αυτά κανάλια, στο καθένα ξεχωριστά ή σε ένα δημιουργικό συνδυασμό μεταξύ των, στο τομέα της επικοινωνίας επιχειρήσεων - ψηφιακών καταναλωτών...

Για αυτό είναι ιδιαίτερα θετικές οι προβλέψεις σχετικά με την αύξηση της διαφημιστικής δαπάνης στο διαδίκτυο, αλλά και της μελλοντικής παραιτέρω ανάπτυξης των ίδιων των διαδραστικών μέσων.

Μια επιχείρηση δεν μπορεί να περιμένει σημαντικά οφέλη σε βάθος χρόνου, χωρίς να έχει επενδύσει αρκετά και στην ταυτόχρονη ψηφιακή online παρουσία της...Ένας ουσιώδης λόγος είναι πχ πως το ενδιαφέρον ενός συνειδητού καταναλωτή για τα προϊόντα μιας εταιρίας, μπορεί να προσδιοριστεί από τις διαδικτυακές του αναζητήσεις...

Η υπάρχουσα οικονομική κρίση όχι μόνο δεν πρόκειται να επηρεάσει αρνητικά τα ψηφιακά κανάλια επικοινωνίας που λειτουργούν με αρχή την μείωση του κόστους, μα τώρα είναι η αποφασιστική στιγμή για ανοδικές τάσεις για την εξέλιξη και την διάδοση τους.

Ωστόσω η πλήρης αξιοποίηση τους απαιτεί μεγαλύτερη εξοικείωση όλων των παραγόντων της αγοράς (χρήστες, διαφημιστές, διαφημιζόμενοι) μ' αυτά, πράγμα που γίνεται με ταχείς ρυθμούς...

ΠΛΗΡΩΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ...

Λοιπόν βοσκήθηκες καλά και φέτος τα Χριστούγεννα;
Ξαμολύθηκες στις ταβέρνες, τα μπιστρό, τα μπάρ κλπ να χλαπακιάσεις αμάσητα τα μενού που πρόχειρα σου σέρβιραν; Αγανάκτησες μέχρι να κλείσεις τραπέζι, στριμώχτηκες κιόλας μιας και πολλοί άλλοι είχαν την ίδια πρεμούρα με σένα "να κάνουν ρεβεγιόν έξω";
Πλήρωσες πρόθυμα 40 - 60 ευρώ το άτομο;
Κοιμήθηκες τα ξημερώματα τύφλα από τα νοθευμένα ποτά που ήπιες;
Ξύπνησες το απόγευμα της άλλης μέρας, με καινούριες επιθυμίες;

Για ν' ανοίξεις τα χέρια σου να πάρεις τα δώρα που η τηλεόραση διαφημίζει και ξαναδιαφημίζει προς χάριν των λάγνων επιθυμιών της υπερκατανάλωσης, για να καλύψεις τα κενά, που το ίδιο το "σύστημα" σου δημιούργησε, με πρωτοπόρα την τηλεόραση και τα περιοδικά με τις εφημερίδες ν' ακολουθούν στον ίδιο δρόμο της κενότητας, του αποπροσανατολισμού και της ανθρώπινης μοναξιάς.

Τρέχεις στις βιτρίνες να ψωνίσεις κι έτσι νομίζεις ότι γεμίζει ο ψυχισμός σου με αγαθά που σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι κάτι είσαι κι εσύ τέλος πάντων, διάολε! Γελάς στιγμιαία για να ξεγελάσεις τον εαυτό σου ότι ζεις το νόημα και την ουσία των Χριστουγεννιάτικων ημερών και όχι μόνο. Κι όμως, μόλις φύγουν τα χρήματά σου, δεξιά κι αριστερά, τότε ξαναγυρίζεις στη ρουτίνα, τη μαυρίλα και την κατάθλιψη.

Γιατί κανένα τηλεοπτικό κανάλι, κανένα ραδιόφωνο, εφημερίδα και περιοδικό δεν θα σου αποκαλύπτουν την αντικειμενική αλήθεια. Ότι, δηλαδή, σε θέλουν μια ζωή θύμα στο βωμό της κατανάλωσης και της ρηχής επικοινωνίας.
Ξοδεύεις τα λεφτά σου για ν' αγοράσεις οτιδήποτε σου πλασάρουν, για την απόλαυση της στιγμής.

Η υποκρισία στις ανθρώπινες σχέσεις δίνει και παίρνει.
Ιδίως στην επαρχία έχει γίνει κάτι παραπάνω από συνήθεια.
Είναι θεσμός και σύμφυτη με το χαρακτήρα σου.
Θέλεις χρήματα και κοινωνική αναρρίχηση, χωρίς κόπο, κι αν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη, όπως βλέπεις να γίνεται με αρκετούς "αετονύχηδες" που το "σύστημα" ευνοεί.
Το κινητό (ιδίως μέσα στο αυτοκίνητο) και το τσιγάρο έχουν καταντήσει το "σήμα κατατεθέν" όλων σας.
Όπως το βαμμένο μαλλί και τα νύχια, διαφορετικά κάθε λίγες μέρες, για τα θηλυκά

Ζούμε, την εποχή του άκρατου ΕΓΩ και του πονεμένου ΕΜΕΙΣ.
Για να σκορπάμε το χρήμα και οι γύρω μας άνθρωποι να μας κάνουν υποκλίσεις και τεμενάδες, άσχετα αν, μόλις γυρίσομε την πλάτη, μας χλευάζουν και μας ειρωνεύονται.

Προσπαθούμε κι εσύ κι εγώ κι όλοι να ξεπεράσομε τα κόμπλεξ της απομόνωσης και της φτώχειας για ν' αποκτήσομε κι εμείς, όπως οι άλλοι, όνομα, λεφτά, και κατ' επέκταση, υπόσταση, οντότητα, πλούτο, εξουσία.
Για να μπορέσουμε να ζήσουμε στις σημερινές συνθήκες.
Αλλιώς θα μας βγάλουν στο περιθώριο αυτοί που "μπορούν".

Όπως βλέπω να γίνεται ήδη, που όποτε δεν έχω λεφτά να ξοδέψω, δεν με καλούν πουθενά, δεν με θέλουν για παρέα. Και παράλληλα να μου κλείνουν πόρτες, να μην μπορώ να γνωρίσω αυτούς που θα μου χρησίμευαν να υλοποιήσω τα σχέδια μου, να κάνω αυτό που θέλω και να βρεθώ κι εγώ με τα λεφτά που αξίζω και στερούμαι ακόμη.
Ξέρω κι εγώ να φάω, να γλεντήσω, να ζήσω καλύτερα από τον καθένα.

Με τον δικό μου τρόπο όμως, τον μοναδικό, όχι όπως την άμορφη σκατομάζα του πλήθους, που πολλές φορές σιχαίνομαι να αναμιγνύομαι σε μαζικές εκδηλώσεις.

Γι' αυτό αύριο που θα με συναντήσεις μην με ρωτήσεις που πήγα, δεν με είδες πουθενά!
Δεν μπορούσα φέτος, δεν κατάφερα να κονομήσω, να ξεχωρίσω, να διακριθώ, να σε κάνω να ζηλέψεις την πανέμορφη συνοδό που νοίκιασα ακριβά, αφού το ταίρι μου δεν το βρήκα, ζητούσε κι αυτή να έχω λεφτά για χάρη της, μα δεν άξιζε τόσα αυτό που είχε να προσφέρει για αντάλλαγμα.

Τα πέρασα στο σπίτι τα Χριστούγεννα, έφαγα καλό σπιτικό φαγητό, δεν περίμενα δώρα, μα τουλάχιστον δεν έβλεπα την γελοία μάπα σου να χασκογελά μαχμουρλίδικα.