ΟΠΟΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ;

Η παρακάτω αγγελία δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα της ηπειρωτικής Ελλάδας:

«Νέος 23 ετών αναζητά οποιαδήποτε θέση εργασίας. Γνώστης μαγειρικής, ζαχαροπλαστικής.
Εμπειρία πρατηρίου υγρών καυσίμων, χειρωνακτικές εργασίες. Εμπειρος στο τραγούδι και τα μουσικά όργανα. Γνώσεις Η/Υ, αγγλικά με πτυχίο και γερμανικά. Δίπλωμα οδήγησης Ι.Χ. και μοτοσυκλέτας. Εχω και άλλες γνώσεις στον επαγγελματικό τομέα».

Μέσα σε 40 λέξεις όλη η αγωνία ενός νέου ανθρώπου να βρει εργασία.

Με κάθε τρόπο, όπου είναι δυνατόν, για όποια δουλειά μπορεί να κάνει. Ολη η σύγχρονη Ελλάδα μέσα από τις 40 λέξεις ενός νέου...

Από την καθόλου εργασία, στην ημιαπασχόληση, στην ελαστική εργασία, στα πεντάωρα, στη μισή εργασία και στη μισή ζωή.

Χώρια ο παράλληλος αγώνας για να μαζέψει ακόμα περισσότερες εμπειρίες, να συγκεντρώσει πτυχία, βεβαιώσεις, σεμιναριακές παρουσίες, εργασιακές εμπειρίες, μάστερ, μεταπτυχιακά και να καταλήξει αν τον επιλέξουν, στην κιμαδομηχανή της αγοράς.

Σε ένα διαρκές κυνήγι, στο οποίο όμως δεν είναι ο κυνηγός, αλλά το θήραμα στη ζούγκλα της "ελεύθερης" αγοράς.

ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ;

Ίσως η σημερινή ημέρα να είναι από αυτές που θα μείνουν στην ιστορία για τη χώρα.

Η έξοδος στις αγορές σηματοδοτεί την έξοδο και από τη χειρότερη περίοδο που πέρασε μεταπολεμικά και μια από τις χειρότερες στη σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού λαού.

Μπορεί πολλοί να διαφωνούν με αυτό,άλλοι θα μιλήσουν για το υψηλό τίμημα που πληρώσαμε για να το επιτύχουμε αυτό. Θα έχουν ενδεχομένως δίκιο. Είναι τραγικό και ταυτόχρονα αστείο να βλέπεις αυτούς που φώναζαν μέχρι χθες γιατί δεν μπορούσαμε να δανειστούμε και γίναμε υποχείριο της Μέρκελ και του ΔΝΤ σήμερα να φωνάζουν και πάλι γιατί καταφέρνουμε σιγά σιγά να στεκόμαστε μόνοι μας στα πόδια μας. προφανώς τους αρέσει τελικά να μας δανείζει μόνο η Μέρκελ;

Από σήμερα όμως η Ελλάδα κάνει το πρώτο δειλό βήμα για να μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της. Χωρίς αυτό το βήμα επιστροφή στην ανάπτυξη και την ευημερία δεν μπορεί να έρθει. Θαύματα και χάρες δε γίνονται σε μία παγκόσμια οικονομία σκληρή και χωρίς κοινωνικούς ή άλλους συναισθηματισμούς.

Το μείζον θέμα όμως δεν είναι αν θα πάρει η χώρα ξανά δανεικά. Το ζητούμενο είναι που θα χρησιμοποιηθούν. Η χώρα -5 χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης: Δεν έχει ακόμη σχέδιο αναδιάρθρωσης. Δεν έχει διαμορφώσει ακόμη ένα παραγωγικό μοντέλο και οι κρατικές δυσλειτουργίες και η γραφειοκρατία είναι ακόμη ασφυκτικός βρόγχος στις όποιες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Μήπως πριν αρχίσει η χώρα να φορτώνεται πρόσθετα χρέη, θα πρέπει από τώρα οι κυβερνώντες σημερινοί και αυριανοί, να παρουσιάζουν αναλυτικά τι θα κάνουν τα νέα δανεικά;

Και αν αυτά που θα έρθουν, αν βέβαια έρθουν, διατεθούν για τοκοχρεολύσια, πρέπει να παρουσιάσουν πως θα αξιοποιείται παραγωγικά το όποιο πλεόνασμα από τώρα και στο εξής; Αν η χώρα πείσει ότι στο εξής θα αξιοποιούνται παραγωγικά και όχι πελατειακά τα δανεικά ή το πλεόνασμα, αυτό θα είναι το πιο ισχυρό θετικό μήνυμα στους ξένους επενδυτές και όχι τόσο το γεγονός ότι βγήκαμε στις αγορές.
 
Εξακολουθώ να έχω την άποψη ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών στο ''πάνελ'' του σημερινού πολιτικού συστήματος δεν ξέρουν, δεν έμαθαν ποτέ πώς να λειτουργήσουν αλλιώς, κατά πως χρειάζεται σήμερα τη χώρα προς την ανάπτυξη, μέσα στην Ευρώπη.

Αν βγουν και συζητήσουν εκπρόσωποι των κομμάτων χωρίς τις κομματικές παρωπίδες σαν φίλοι, θα δείτε ότι υπάρχουν πολλά θέματα κοινού ενδιαφέροντος που τους ενώνουν.

Γιατί όμως σπαράσσονται από τα τηλεοπτικά παράθυρα; Διότι κυριαρχεί το κομματικό μαγαζάκι και το κομματικό και προσωπικό συμφέρον. Ο κομματισμός διέλυσε και έφερε στην θέση της πτώχευσης και στην διεθνή επαιτεία την χώρα. Ανήκουν σε άλλες εποχές!

ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ ΠΑΛΙ...

Το οικονομικό σύστημα αυτής της χώρας βασίστηκε στην εκμετάλλευση του κοινωνικού συνόλου από τις διάφορες επαγγελματικές ομάδες και συντεχνίες.

Με τα χρόνια έχει δημιουργηθεί ένα απίστευτο πλέγμα σχέσεων εκμετάλλευσης μεταξύ μας, όπου ο καθένας από μας πληρώνει την προστασία και το νταβατζιλίκι σε φαρμακοποιούς, συμβολαιογράφους, δικηγόρους, μηχανικούς, αρτοποιούς, κτηνοτρόφους, αγρότες, βιοτέχνες, συλλόγους, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, δημοσίους υπαλλήλους κλπ μέσω "ρυθμίσεων", "προστασιών", φόρων υπέρ τρίτων κλπ

Και συγχρόνως εμείς μέσω της δικής μας επαγγελματικής ομάδας εκμεταλλευόμαστε αν μπορούμε κι όποτε μπορούμε με τη σειρά μας τους υπόλοιπους..

Συντεχνίες εδώ συντεχνίες εκεί συντεχνίες παραπέρα...

Κάποιες συντεχνίες με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη, ικανά για πολιτικές πιέσεις, είχαν αποκτήσει κι εξουσία επί νόμων.

Όλες αυτές οι "μικρές δικτατορίες" καθότανε χρόνια τώρα στο σβέρκο του πολίτη και τώρα που βάλλονται αντιδρούν...

Ήρθε όμως η ώρα τους και δεν πρόκειται να τις σώσει κανένα τέχνασμα και καμιά " βουλευτική αντίδραση" της αρπαχτής..

Καρτέλ το γάλα, καρτέλ η λαχαναγορά, καρτέλ τα καύσιμα, καρτέλ τα σούπερ μάρκετ, καρτέλ οι δικηγόροι και οι συμβολαιογράφοι, καρτέλ εδώ, καρτέλ εκεί κι από πάνω 5-6 βαρόνοι (εργολάβοι - "προμηθευτές" δημοσίου - εκδότες - καναλάρχες)...

Απαιτούν συνέχεια να μην πληγούν από τα μέτρα και απειλούν να προκαλέσουν έμφραγμα στην αγορά, μη δίνοντας δεκαρα για τους υπόλοιπους.

Αυτή η ωραία ιστορία είχε φθάσει σε ένα σημείο "ισορροπίας" όπου (ας πούμε) ότι όλοι ήταν ευχαριστημένοι, μέχρι που χρεοκοπήσαμε και καταλάβαμε (;) ότι η ισορροπία ήταν του ακροβάτη πάνω στο σχοινί.

Ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν ώστε αυτό το σύστημα να καταργηθεί και να αντικατασταθεί από ένα άλλο πιο ορθολογικό και απλούστερο και δικαιότερο, είναι αναμφισβήτητο (εκτός κι αν κάποιος είναι ή αισθάνεται βολεμένος με τα ισχύοντα), το θέμα είναι:

Υπάρχουν καθαρά μυαλά και τολμηροί -  ικανοί άνθρωποι για να δημιουργήσουν το νέο σύστημα;

ΑΝΑΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ...

Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο μπροστά απο την Δημοτική Αγορά των Χανίων άναψε και φέτος, δίνοντας το έναυσμα για την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων του 2013 και της Πρωτοχρονιάς του 2014. 
 Οι μελωδίες της Φιλαρμονικής ζέσταναν για λίγο την παγωμένη νύχτα.

Σε πείσμα των δύσκολων καιρών, για να στείλει μήνυμα ελπίδας κι αισιοδοξίας...

100 ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΧΑΝΙΩΝ...

Στις 13/6/1908 συζητείται σε ολομέλεια του Δημοτικού Συμβουλίου το θέμα ανέγερσης Δημοτικής Αγοράς. Το Δημοτικό Συμβούλιο ψηφίζει την πρόταση, που ήταν σε άμεση συνάρτηση και με άλλα έργα ανάπλασης και εξωραϊσμού της πόλης.

Στις 7/12/1910 η Τράπεζα Κρήτης εγκρίνει την παροχή δανείου 300.000 δρχ. με υποθήκη το ίδιο το κτίσμα και τα μελλοντικά ενοίκια των καταστημάτων και στις 23/12/1910 γίνεται δημοπρασία για την εκτέλεση του έργου.

Η θεμελίωση πραγματοποιείται ανεπίσημα από το δήμαρχο Εμμ. Μουντάκη τη 14η/8/1911 και το έργο ξεκινά άμεσα. Το δεύτερο εξάμηνο του 1913 αποπερατώνεται το κυρίως έργο, η Αγορά αρχίζει ανεπίσημα να λειτουργεί από τη 1/11/1913. Τα επίσημα εγκαίνια της έγιναν από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Ελ. Βενιζέλο στις 4 Δεκεμβρίου 1913, τρεις μέρες δηλαδή μετά την επίσημη τελετή της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα.

Καταρτίστηκε ο κανονισμός λειτουργίας της Αγοράς και συγκροτήθηκε ο Σύλλογος "Νέα Αγορά Χανίων" από τους καταστηματάρχες. Οι χώροι εξωτερικά απαλλοτριώθηκαν επίσης και διαμορφώθηκαν διαφορετικά, ενώ έγιναν κι άλλα παραπλήσια έργα. Κατά κύριο λόγο, στο ανατολικό και δυτικό τμήμα στεγάζονταν κρεοπωλεία, στο άκρο της δυτικής στοάς τα ιχθυοπωλεία και στο βόρειο και νότιο τα οπωρολαχανοπωλεία.

Ελάχιστες μέρες πριν από τη Μάχη της Κρήτης το Μάιο του 1941, αποπερατώθηκε και το αντιαεροπορικό καταφύγιο στη νοτιοανατολική πλευρά της Αγοράς. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής και παρά τη δυναμική αντίδραση του τότε δημάρχου Ν. Σκουλά, οι Γερμανοί κατέλαβαν όλη την εγκάρσια στοά, την απομόνωσαν και τη χρησιμοποίησαν για τις ανάγκες του στρατού κατοχής.

Κτίσμα πρωτότυπο σε σχήμα σταυρού, με εισόδους απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα και μελετημένο, φιλοξενεί με μικρές αλλαγές ως σήμερα διάφορα καταστήματα όπως: κρεοπωλεία, ψαράδικα, μανάβικα, καταστήματα διάθεσης αρωματικών φυτών και βοτάνων καθώς και καταστήματα γενικού εμπορίου, κι αποτελεί όχι μόνο κέντρο μεγάλης επιχειρηματικής δραστηριότητας, αλλά και μια χειροπιαστή εικόνα της ιδέας της Αγοράς της Αρχαίας Ελλάδας.

Το 1980 η Δημοτική Αγορά Χανίων χαρακτηρίστηκε από το υπουργείο Πολιτισμού ως διατηρητέο...
Πάντως εκδηλώσεις - κιτσ θέαμα τύπου "περνάμε καλά και γιορτάζουμε τα 100 χρόνια" δε λένε στους γνωστικούς πολίτες τίποτα. Κανονικά θα έπρεπε να γιορτάσουμε την επέτειο με μια όμορφη ανακαίνιση (κυρίως στην παλαιά στέγη που βάζει νερά σε κάθε βροχή και το φθαρμένο δάπεδο, αλλά και στον εξωτερικό χώρο), να δοθεί μια νέα πνοή στην δημοτική αγορά που αποτελεί μνημείο για τα Χανιά.

Νομίζω ότι η τωρινή κατάσταση δεν την τιμά καθόλου και ούτε φυσικά την εικόνα που περνά το κέντρο  στα Χανιά στους χιλιάδες επισκέπτες που την διασχίζουν καθημερινά...

ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ...

Από σημείωμα διαμαρτυρίας κάποιου:

"Δουλεύω για 550 Ευρώ μεικτά με μπλοκάκι. Το 20% μου το παρακρατάνε στην πηγή, πρέπει να πληρώνω τα ταμεία από την τσέπη μου και τελικά έρχομαι στα 150-200 Ευρώ το μήνα. Βγαίνω διότι μένω στο σπίτι του πατέρα μου και δεν πληρώνω τίποτε. Όλα αυτά με δυο ξένες γλώσσες και μεταπτυχιακό.

Το αφεντικό μου είχε κέρδη 250.000 Ευρώ. Έχει 10 άτομα προσωπικό όλους υποαμειβόμενους. Θα μπορούσε να έχει λίγα λιγότερα κέρδη και να μας καλύψει τα ταμεία. Ούτε το κάνει, ούτε μας πληρώνει, ούτε τον ελέγχει κανείς, όπως έχουν υποχρέωση να πράττουν οι κρατικές υπηρεσίες"

Και γιατί κάθεστε και οι δέκα "υποαμοιβόμενοι" με ψίχουλα να βγάζετε τη δουλειά αλλουνού, αξίας 250.000 ευρώ τον χρόνο;

Αν είστε πράγματι εσείς ο "κινητήριος μοχλός" της εν λόγω επιχείρησης, δεν μπορείτε αλήθεια να συνεργαστείτε μεταξύ σας ιδρύοντας μια παρόμοια επιχείρηση μερικοί τουλάχιστον, να μοιράζεστε τα κέρδη που δεν θα είναι λιγότερα από 125.000 ευρώ κάθε χρόνο;

ή

Μήπως το αφεντικό κάνει την κύρια δουλειά, δηλαδή προωθεί ότι κάνετε, βρίσκει τους πελάτες που πρόθυμα πληρώνουν 250.000 και ξέρει να τους κρατά & να τους πολλαπλασιάζει, ενώ εσείς βολεύεστε με ότι σας δίνει δουλεύοντας μέσα κι εκ του ασφαλούς, αφού φοβάστε να βγείτε στην ελεύθερη αγορά;

Τι από τα 2 ισχύει;

ΧΡΥΣΑ ΑΓΟΡΑΖΩ...

Η αγορά χρυσού ανέκαθεν υπήρξε μια επένδυση. Βέβαια αυτό σε μια ευνομούμενη και ομαλά λειτουργούσα πολιτεία.

Αντίθετα σε περιόδους έκτακτης ανάγκης, πολέμου ή οικονομικής δυσπραγίας όπως η Ελληνική οικονομική κρίση, οπότε το χρήμα σπανίζει και η επιβίωση γίνεται πρώτη φροντίδα των ανθρώπων, το επάγγελμα που ανθίζει είναι αυτό του "σαράφη".

Η δραστηριότητα ενεχυρίασης - ανταλλαγής με τους εκπροσώπους αυτού του κλάδου να παρουσιάζουν αδηφάγο και απενεχοποιημένη διάθεση για τη συγκέντρωση του οικογενειακού χρυσού. Έχει παρατηρηθεί ιστορικά ότι τέτοιες πράξεις (οι οποίες περισσότερο ληστρικές είναι παρά εμπορικές) βρίσκουν έδαφος όταν οι συνθήκες είναι τυραννικές ή εμπόλεμες.

Οι αγορές χρυσού με τα μορφή γραφείων, έχουν ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια σε όλη την επικράτεια.
Οι εν λόγω επιχειρήσεις δεν ανήκουν στην κατηγορία του υγιούς εμπορίου ούτε θα φέρουν ανάπτυξη στην πόλη που λειτουργοιύνε. Αντίθετα παγιδεύουν ψυχολογικά τους πολίτες με τις τεράστιες αφίσες που αναρτούν διαφημίζοντας ανεξέλεγκτα την ψευδαίσθηση ότι αν κάποιος ξεπουλήσει τον χρυσό που κατέχει ή άλλα τιμαλφή θα ξεπεράσει τα όποια του προβλήματα. Στην πραγματικότητα οι πολίτες καθίστανται φτωχότεροι οικονομικά αλλά και συναισθηματικά λεηλατημένοι.

Ανάλογες πρακτικές εφαρμόζονται και σήμερα από τους σύχγρονους χρυσοθήρες της οικονομικής κρίσης οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την ξαφνική ανέχεια των πολιτών τους καλούν να ενεχυριάσουν, να ανταλλάξουν ή απλώς να πουλήσουν τον οικογενειακό χρυσό για λίγα μόλις ευρώ.

Οι επαγγελματίες του είδους στήνουν καταστήματα μέσα σε μια νύχτα σε κάθε γωνιά της πόλης, αρκεί να πετύχουν ξενοίκιαστο ακίνητο για το οποίο προσφέρουν μίσθωμα ανάγκης στους ιδιοκτήτες τους που πλέον δυσκολεύονται να το συντηρήσουν. Τότε τοποθετούν στην πρόσοψη του καταστήματος μεγάλα πανό που καλούν τον κάθε πολίτη να ξεπουλήσει από οικογενειακά κειμήλια μέχρι και χρυσά δόντια!

Οσοι βρίσκονται σε πολύ δυσχερή οικονομική κατάσταση "σκοτώνουν" κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί οικογενειακά κειμήλια και τιμαλφή προγενέστερων (παππούδων - γιαγιάδων) ή προικώα κοσμήματα.

Είναι γνωστό εξάλλου ότι ο συμβολισμός τέτοιων αντικειμένων έχει πολλές φορές μεγαλύτερη αξία από την εμπορική και το ξεπούλημά τους προκαλεί τα ίδια συναισθήματα με έναν αποχωρισμό που ίσως επαναλαμβάνεται αν πρόκειται πια για οικογενειακά κειμήλια και κληροδοτήματα από ανθρώπους που έχουν ήδη φύγει μια φορά (απεβίωσαν)...

Βέβαια ένα απλός πολίτης, υπό τον πανικό του ξεχρεώματος κάποιου δανείου, χαρατσιού, φόρου κ.λπ., δεν φροντίζει να ενημερωθεί (επί αποδείξει) για την πραγματική αξία του χρυσού που πάει να πουλήσει.

Η δε Πολιτεία έχει αφήσει μάλλον ανεξέλεγκτα αυτά τα γραφεία. Που πιθανόν να λειτουργούν μεν νόμιμα (αλήθεια, ποιος εκδίδει τέτοιες άδειες και με ποιες προϋποθέσεις;), αλλά σίγουρα η εκμετάλλευση ανθρώπων που βρίσκονται σε έσχατη ανάγκη αποτελεί πηγή θησαυρισμού τους.

Συνελήφθη ενεχυροδανειστής ενώ αγόραζε κλοπιμαία από αλλοδαπούς κλέφτες, προχθές αναφάρθηκε στο αστυνομικό δελτίο...

Το όλο θέμα ετέθη παλαιότερα από τον περιφερειακό σύμβουλο και πρώην βουλευτή Κ. Μπαντουβά στην Περιφέρεια Κρήτης. Ο ίδιος μίλησε με βαριές εκφράσεις για τους ενεχυροδανειστές κάνοντας λόγο για «σύγχρονους μαυραγορίτες που πίνουν το αίμα του λαού»!

Ζήτησε δε από το σώμα των περιφερειακών συμβούλων να πάρουν θέση επί του προκειμένου. Δεν αποκλείεται δε, το θέμα να συζητηθεί εκτενέστερα σε επόμενη συνεδρίαση...

Στην υπόλοιπη χώρα τι γίνεται;

ΛΗΓΜΕΝΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΙ ΕΥΘΥΝΗ...

Τα προϊόντα όλα έχουν υποχρεωτικά ημερομηνία λήξης, μέχρι σήμερα τουλάχιστον. Μετά την ημερομηνία αυτή είτε αποσύρονταν για άλλη χρήση όπως ζωοτροφές, είτε πετάγονταν στους κάδους απορριμμάτων.

Όλα τα προϊόντα μετά την ημερομηνία λήξης τους έφευγαν από τα ράφια, δεν πουλιούνταν, τουλάχιστον στους ανθρώπους.

Σήμερα μας λένε ότι αντί να πετιούνται στον κάδο απορριμμάτων επειδή πλέον είναι επικίνδυνα, θα μπαίνουν σε άλλο ράφι και θα πουλιούνται σε χαμηλότερη τιμή.

Δηλαδή αυτό που ήταν άχρηστο για την επιχείρηση, από αύριο θα έχει αξία. Αυτό που κάποιοι το έβρισκαν τζάμπα έστω και στα σκουπίδια, από αύριο θα το πληρώνουν...

Και άντε τα φασόλια, οι φακές, κάποια ζυμαρικά, να κρατάνε λίγο ακόμη πέρα από την ημερομηνία λήξης τους χωρίς εμφανή βλάβη. Αλλά τυριά, αλλαντικά, γάλατα, κονσέρβες πόσο κρατάνε;

Και άντε το κατάστημα τα κρατά κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη λήξη τους και τα πουλά σ' ένα κατάστημα εστίασης, ταβέρνα, εστιατόριο, φαστφουντάδικο κι έρχεται ο έλεγχος της Υγειονομικής Υπηρεσίας. Θα τον γράψει για ληγμένα και ίσως επικίνδυνα προϊόντα; Αν όχι, θα καταργηθεί και ο Υγειονομικός έλεγχος των προϊόντων που καταναλώνουμε;

Μήπως όσοι κατεβάζουν τέτοιες ιδέες και τις εφαρμόζουν θέλουν να βοηθήσουν κατ' αρχήν τους κατόχους αλυσίδων σούπερ μάρκετ και μεγαλοεισαγωγείς να πλουτίσουν κι άλλο και κατά δεύτερο και κυριότερο λόγο να ξεκάνουν τον αθώο πολίτη κι έτσι να γλυτώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία από συντάξεις και ιατρικά έξοδα; Μια σκέψη είναι αλλά ο νους πάει μόνος του παντού, έτσι όπως μας συνήθισαν με διάφορες πρόχειρες αποφάσεις.

Με απλή λογική σκεπτόμενοι, ποιος θα αγοράζει τα ληγμένα; Μα, αυτός που δεν αρκούν τα λεφτά του να αγοράσει το μη ληγμένο, ο χαμηλοσυνταξιούχος, ο άνεργος, ο απένταρος. Γενικά ο φτωχός. Λέτε να θέλουν οι ειδήμονες κυβερνώντες να επαληθεύσουν το "όπου φτωχός και η μοίρα του;"

Και αφού το σούπερ μάρκετ θα πουλά το ληγμένο νόμιμα, βάσει της ισονομίας θα δικαιούται να το πουλά και το όποιο κυλικείο; Ποιος θα αφήσει το παιδί του να ψωνίσει από κυλικείο σάντουιτς με ληγμένα πριν "κάποτε" αλλαντικά;

Αν λοιπόν μια οικογένεια κακομοίρηδων πάρει λουκάνικα ληγμένα λόγω φτήνιας, πάθει γαστρεντερίτιδα, την ευθύνη ποιός θα την έχει; Στην χώρα αυτή φυσικά επίσημος κανένας γιατί όλοι είναι ανεύθυνοι, τουλάχιστον όσοι βγάζουν τέτοιες αποφάσεις μεταξύ καφέ και γόνατου.

Δεν θα ήταν προτιμότερο κύριοι των τέτοιων μεγάλων αποφάσεων, να πουλιούνται αυτά τα προϊόντα φθηνότερα μεν αλλά μερικές ημέρες πριν την λήξη τους, εν γνώσει του πελάτη; Ετσι και η ημερομηνία θα ισχύει για όλους και θα υπάρχει υπεύθυνος.

Διαφορετικά, ποιός είναι υπεύθυνος; Οχι φυσικά ο εισαγωγέας, ούτε το σούπερ μάρκετ, ούτε ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας. Τότε ποιος;

Μα σίγουρα ο τελευταίος τροχός, ο φτωχός καταναλωτής θα είναι υπεύθυνος για πάρτη του κι εδώ. Και μάλιστα ό,τι κι αν πάθει δεν θα μπορεί να ζητήσει ευθύνες από πουθενά, ούτε επίσημα ούτε ανεπίσημα.

Τελικά ποια η σκοπιμότητα αυτής της απόφασης; Ποιος ωφελείται;

Ληγμένα προϊόντα στο ράφι πλέον, γιατί; Για να επιταχύνουν κι αυτά συν τα άλλα επινοήματα (φάρμακα, πετρέλαιο, επιδόματα - παροχές, ανεξέλεγκτη από το νόμο βία) του φτωχού την ανθρώπινη ημερομηνία λήξης;

ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ...

Πολλοί τόνοι πατάτας πουλήθηκαν απευθείας στους καταναλωτές της Κατερίνης πριν λίγες μέρες.

Το γεγονός ίσως να αλλάξει κατά πολύ τον τρόπο διάθεσης των αγροτικών προϊόντων, αφού η ιδέα της παράκαμψης των μεσαζόντων και της απευθείας πώλησης στους καταναλωτές παρουσιάζεται ιδιαιτέρως ελκυστική.

Πάντως δείχνει να είναι πιο ρεαλιστική και να έχει μεγαλύτερη προοπτική από τα δίκτυα ανταλλακτικής οικονομίας που στήνονται σε όλους τους νομούς της χώρας, σε μια προσπάθεια των κατοίκων της περιφέρειας να αντιμετωπίσουν την ακρίβεια.

Ουδείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τώρα κατά πόσον η αποφυγή των χονδρεμπόρων είναι εφικτή σε ευρεία κλίμακα.

Ποιοι είναι οι μεσάζοντες σε μια κοινωνία που θα πρέπει να εκλείψουν;

Πρακτικά όλο το εμπόριο. Η αλυσίδα δηλαδή που ενώνει τον παραγωγό με τον καταναλωτή.

Είναι μια αλυσίδα άχρηστων παράσιτων που παράγει μόνο κόστος χωρίς ωφέλεια; Όχι βέβαια.

Το υγιές εμπόριο συγκεντρώνει, επιλέγει, συσκευάζει, συντηρεί, μεταφέρει, προβάλλει, ενημερώνει, απασχολεί κόσμο, μηχανές, μεταφορικά μέσα, πληρώνει φόρους και προσθέτει αξία στο προϊόν μέχρι να φτάσει στη γειτονιά του καταναλωτή. Είναι χρήσιμο και αναγκαίο στη σύγχρονη κοινωνία, δεν είναι παρασιτισμός.

Παράλληλα πολλοί έμποροι είναι αισχροκερδείς, φτιάχνουν καρτέλ, κάνουν κομπίνες, κλέβουν, εκβιάζουν κ.λπ.

Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα. Αυτό να διορθώσουμε. Άνοιγμα των αγορών, των μεταφορών, έλεγχοι.

Οι παραγωγοί από την άλλη γιατί δεν τα έκαναν αυτά τόσα χρόνια;

Πόσο καιρό τους βλέπουμε να χύνουν το γάλα στις νομαρχίες, να πετάνε τα ροδάκινα στις χωματερές, τα πορτοκάλια να σαπίζουν και άλλα πολλά.

Γιατί δεν είχαν οργανωθεί νωρίτερα σε πλατείες και σημεία πώλησης;

Από κάπου πρέπει να αρχίσει η μείωση των τιμών. Είναι εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα γιατί το μεγαλύτερο ποσοστό σε τρόφιμα εισάγεται.

Και οι αγρότες είναι καιρός να δουν και το μερίδιο της δικής τους ευθύνης.

Κόστη και ποιότητες που να στέκουν στον διεθνή ανταγωνισμό, αφού τα εισαγόμενα θα είναι πάντα μπροστά τους. Νέες υγιείς μορφές συνεταιριστικής οργάνωσης, σε αντίθεση με τα αναποτελεσματικά διαφθορεία προηγούμενων δεκαετιών.

Μόνο με τέτοια οργάνωση θα μπορέσουν να διαπραγματεύονται επιτυχώς με τα μεγάλα κυκλώματα διανομής ή ακόμη και να δημιουργήσουν δικά τους σε παράλληλη ανταγωνιστική λειτουργία.

ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ;

Δυο μόλις μέρες πριν να εκφωνηθούν οι επετειακοί δεκάρικοι στα μνημεία των πεσόντων, θα αναγκαστούμε να σκύψουμε την κεφαλή μπροστά στην κα Μέρκελ, η οποία μαζί με τα τις Βρυξέλλες και το Δ.Ν.Τ. θα αποτελούν στο εξής τα πραγματικά αφεντικά όλων ημών των υπηκόων τους που θα ζούμε πλέον σε καθεστώς μειωμένης εθνικής κυριαρχίας.

Όταν δηλαδή αποδεχόμασταν την Κοινή Αγροτική Πολιτική που μας έλεγε τι και πού θα φυτέψουμε, πόσα στρέμματα, δεν είχαμε καθεστώς μειωμένης εθνικής κυριαρχίας;

Κι όταν τα διάφορα ευρωπαϊκά ταμεία μας έλεγαν πού θα επενδύσουμε, με ποιους όρους και με ποιες διαδικασίες, οι οποίες έπρεπε να εγκριθούν κι αυτές από αρμόδια κοινοτικά όργανα, δεν είχαμε καθεστώς μειωμένης εθνικής κυριαρχίας;

Άραγε η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συνιστά απεμπόληση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας ή όταν εισπράτταμε επιδοτήσεις από κοινοτικά κονδύλια όλα ήταν καλά και εμείς είμαστε ο κυρίαρχος λαός και τουμπεκί ψιλοκομμένο;

Τι θα πάθουμε που δεν το έχουμε πάθει ακόμη;

Το κύριο που θα πάθουμε είναι πως θα πάψουμε να είμαστε πολίτες της χώρας μας και θα μετατραπούμε σε υπηκόους, καθώς η χώρα μας θα μετατραπεί σε αποικία που δεν θα την λυμαίνονται πλέον μόνο οι γνωστοί "εθνικοι νταβατζηδες" αλλα και οι διεθνεις γνωστοί μα απρόσωποι ληστοσυμμοριτες μέσω των υπαλλήλων τους.

Όταν υπήρχε χρόνος εδώ και μήνες για ηγέτες και "ηγετικές πρωτοβουλίες" προτού θα ήταν αργά, δεν άκουγε δυστυχώς κανείς ή δεν μπορούσε δυστυχώς κανένας πολιτικός να ανταποκριθεί. Δύσκολα πλέον τα πράγματα για αποφάσεις κι ενέργειες.

Κοινοτικά τάνκς και στρατεύματα πάντως δεν θα μπουν στη χώρα ακόμη κι αν δεν πληρώσουμε τα χρέη μας...

Κανείς πολιτικός παράγοντας, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη ή στον κόσμο, δεν ξέρει τί θα γίνει.

Όλοι μιλούν για σχέδια αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει...

Μένει μόνο μια ατέρμονη σειρά συνεδριάσεων με αναποτελεσματικούς Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι, όπως θα έχετε παρατηρήσει κι εσείς, το μόνο που φαίνεται από το ρεπορτάζ των καναλιών ότι μπορούν να κάνουν είναι να χαριεντίζονται μεταξύ τους...

Αν ήμουν Goldman Sachs ή Morgan Stanley θα γλένταγα με τα Ευρωπαϊκά ανθρωπάκια που θέλουν να λέγονται ηγέτες της Ευρώπης. Μια τρύπα πάνε να κλείσουν, δέκα ανοίγουν.

Το σύστημα θέλει παγκόσμιο reset αλλά αυτό θέλει guts. Τα οποία οι πολιτικοί αυτοί παράγοντες που εν πολλοίς είναι αχυράνθρωποι που χρηματοδοτούνται από τις αγορές, δεν διαθέτουν...

ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ...

Εγώ κι εσύ πληρώνουμε

των άλλων τα σπασμένα

κι από όσους κλέβαν ως εδά

δεν πιάσανε κανένα...

ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ...

Η Ελλάδα μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα έγινε η ακριβότερη και από τις πιο ακριβές χώρες της Ε.Ε.

Η εγκληματική απουσία ελέγχων της αγοράς εκτόξευσε την ακρίβεια στα ύψη και δημιούργησε καθεστώς στην αγορά τέτοιο, που οδήγησε κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα στην απόγνωση να μουρμουρίζει και να σιχτιρίζει.

Τα εισοδήματα μειώνονται, η κατανάλωση πέφτει, οι όποιες δουλειές είναι δυσεύρετες από τη στρατιά των ανέργων και η κυβέρνηση προσπαθεί περιορίζοντας λίγο τον δημόσιο τομέα, να μειώσει το έλλειμμα. Αλλά μάλλον το αυξάνει με στραγγαλισμό της αγοράς. Η αδυναμία του καταναλωτή ν' αγοράζει τ' απαραίτητα για την επιβίωσή του, ακόμη και σε περιόδους εκπτώσεων, επιβεβαιώνει ότι λεφτά σε μορφή φόρων κατανάλωσης στα ταμεία του κράτους (το οποίο φτωχαίνει πρώτα από εμάς), δύσκολα μπαίνουν...

Ετσι αδυνατίζει η αγοραστική κίνηση και ελαχιστοποιείται η είσπραξη φόρων.

Είναι φαύλος κύκλος. Όσο περισσότερους φόρους βάζει το κράτος, τόσο περισσότερο ωθεί τους πολίτες στην φοροδιαφυγή, τόσο περισσότερο στενεύει η φορολογική βάση (αριθμός αυτών που πληρώνουν, ή μπορούν να πληρώσουν), τόσο περισσότερες επιχειρήσεις κλείνουν και τόσο περισσότεροι μένουν άνεργοι.

Το παιχνίδι με τον Φ.Π.Α. παραχόντρυνε. Το κασέρι και το ζαμπόν να τα πάρει κανείς σκέτα από τον μπακάλη 13%, αλλά άμα τηγανιστούν από τον ταβερνιάρη και σερβιριστούν από γκαρσόνι, γίνεται 23%.

Παράγινε η κοροϊδία, να λένε πως μόνο μέχρι την επόμενη τουριστική περίοδο θα ισχύσει και θα ευνοηθούν οι τουρίστες με τα προπληρωμένα πακέτα. Πλήγμα στον τουρισμό η επιβολή αχαρακτήριστης φορολόγησης στον χώρο της εστίασης. Και φέτος με το 13% το αυξημένο κύμα τουριστών με αεροπλάνα και κρουαζιερόπλοι ελάχιστα άφησε ειδικά στα ταμεία των ταβερνείων. Με το 23% δεν θα πλησιάζουν ούτε για σαλάτα στα 4.

Θα κάθονται στα τουριστικά ξενοδοχεία - γκέτο με το βραχιολάκι στον καρπό του χεριού και θα καταναλώνουν ό,τι κέρατο τους δίνουν χωρίς να ξοδεύουν δεκάρα παραπάνω απ' όσο συμφώνησαν (400 - 500 ευρώ το άτομο για 8 - 10 ημέρες)...

Όσο για τον Έλληνα πελάτη, μια βολτίτσα την εβδομάδα θα την κάνει. Ένα κρασάκι θα το πιεί. Αλλά επειδή κόπηκαν τα επιδόματα και τα μπόνους, έπαψαν οι τράπεζες να χορηγούν καταναλωτικά δάνεια, θα το σκεφτεί πολύ σε ποιον και πού θα ξοδέψει τα χρήματά του. Πάνε οι εποχές του φέρε - φέρε, που γέμιζε ένα τραπέζι πιάτα. Τώρα πια θα σκέφτεται την σχέση ποιότητας και τιμής όπου αποφασίσει να καθίσει...

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ Ή ΚΑΛΕΣ ΤΙΜΕΣ;

Περίοδος εκπτώσεων στα μαγαζιά και παρά την συνηθισμένη γκρίνια των εμπόρων γιατί έτσι φαίνεται να τους βολεύει, τα περισσότερα είναι γεμάτα κόσμο που ψωνίζει.

Γυναίκες πελάτισσες κυρίως βγαίνουν κρατώντας 3 - 4 - 5 τσάντες με τη φίρμα του μαγαζιού. Γεμάτες πολύχρωμη κουρελαρία που αγόρασαν σε τιμή ευκαιρίας ως 70% έκπτωση, αρεστή στα καρακατσουλιά.

Που παρά την μεγάλη έκπτωση εξακολουθεί να έχει κέρδη πάο τα υπερ-εκτιμημένα προιόντα του...

Όλη την περυσινή και προπέρσυνη κοτσιπιδιασμένη σαβούρα του έμπορα με τα φτηνιάρικα προϊόντα που του είχανε απομείνει στο στόκ και τα ξεφορτώνεται...

Από την άλλη υπάρχει και ο έμπορας που κάνει μια μικρή έκπτωση 10 - 15% σε ποιοτικότερα είδη, μα δεν αποτελεί αγοραστικό κίνητρο ένα ποκάμισο που από τα 85 ευρώ κατεβαίνει στα 75 κι έτσι συνεχίζει να το κοιτά μόνος στα άδειο κατάστημα του...

Το ίδιο και κείνο το λινό καλοκαιρινό σακκάκι που δεν κατεβαίνει παρακάτω από τα 200 ευρώ, πολλά λεφτά για ένα κομμάτι πανί ραμένο...

Δεν θα ήταν καλύτερα αντί για μεγάλες ή μικρότερες εκπτώσεις μια δυο περιορισμένες περίοδους του χρόνου με τις επαναλαμβανόμενες μπούρδες για "ανάσα στην αγορά", να είχανε καλύτερες τιμές όλο τον χρόνο, να κινούνται τα είδη που πουλούνε την εποχή τους και πριν περάσει η μόδα τους; Αν το ήθελαν μπορούσαν..

Ή τους αρέσει τόσο να κοιτούνε άπραγοι 2 χρόνια το ραμένο πανί πριν το πουλήσουν...

ΜΑΪΜΟΥΔΙΕΣ...

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα χωριό, ένας άντρας ο Χάρης ανακοίνωσε στους χωρικούς ότι θα αγόραζε μαϊμούδες προς 10 δολάρια τη μία.

Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος, πήγαν και τις έπιασαν. Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες προς 10 δολάρια τη μία όπως είπε.

Το εμπόρευμα όμως λιγόστεψε και οι χωρικοί σταμάτησαν να κυνηγάνε μαϊμούδες.
Ο Χάρης ανακοινώνει ξανά ότι θα αγόραζε μαϊμούδες για 20 δολάρια τη μία.
Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν και άλλες μαϊμούδες. Σύντομα όμως οι μαϊμούδες λιγόστεψαν κι άλλο, οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.

Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες θα αγόραζε τη μία προς 25 δολάρια. Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν και τις πούλησαν κι αυτές...

Ο Χάρης μια μέρα τους λέει καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά ελάχιστες μαϊμούδες γι' αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολάρια τη μία. Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για την πόλη για δουλειές θα αναλάβει την αγοροπωλησία ο βοηθός μου.

Ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς και τους λέει:Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης. Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες, θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 δολάρια τη μία και όταν γυρίσει ο Χάρης τού τις πουλάτε εσείς για 50 δολάρια τη μία...

Οι χωρικοί στριμώχτηκαν μάζεψαν όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλες τις μαϊμούδες για να κερδίσουν. Δεν ξαναείδαν όμως ποτέ, ούτε τον βοηθό ούτε τον Χάρη...

That's Wall Street fool!!!

ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ...

Το μνημόνιο δεν υπεγράφη για την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα. Και οι άνθρωποι της τρόικας προσπαθούν να καταστήσουν σαφές ότι δεν έχουν ζητήσει εκείνοι την μείωση αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα.

Άλλωστε ο περιορισμός του κόστους εργασίας βυθίζει όλο και περισσότερο την οικονομία στην κινούμενη άμμο της ύφεσης.

Κάποιοι θα πουν ότι η ύφεση οδηγεί ορισμένες επιχειρήσεις σε τραγική μείωση του τζίρου. Μα αρχικά υπήρχε η σκέψη να επιτρέπεται συναινετική μείωση του κόστους εργασίας αν η επιχείρηση αποδείκνυε (δεν είναι δα και δύσκολο) ότι αντιμετωπίζει προβλήματα. Τελικώς δεν έγινε ούτε αυτό.

Ουσιαστικά αυτό που έγινε είναι να αποκτήσουν οι επιχειρήσεις το δικαίωμα ελεύθερης διαχείρισης του εργατικού δυναμικού με ένα βασικό μισθό 740 ευρώ.
Η τρόικα δεν ζήτησε κάτι τέτοιο. Το ζήτησαν όμως οι μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας. Και οι βασικοί συνομιλητές της τρόικας, συμπεριφέρονται ως εκπρόσωποι επιχειρηματιών ή τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση δίνουν.

Ότι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις, τις Κλαδικές Συμβάσεις και τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, ανήκουν πια στο παρελθόν.

Οι μειώσεις μισθών είτε προέρχονται από τη μη αύξηση (όπως στην Γερμανία) είτα από την συμφωνημένη μείωση, μειώνουν το κόστος της παραγωγής και κάνουν την επιχείρηση βιώσιμη σε περίοδο κρίσης, αποφεύγοντας το λουκέτο και τις απολύσεις και δίνουν για αρκετές κάποια προοπτική κερδών σε περίοδο ανάκαμψης.

Επιχειρήσεις που αν κάνουν απολύσεις τώρα θα βαθύνει η ύφεση περισσότερο και η κατάσταση θα χειροτερέψει για όλους. Ίσως όχι για όλους αφού όντως κάποιοι καιροσκόποι επιχειρηματίες θα τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας να συνωστίζονται όλο και περισσότεροι άνεργοι διεκδικώντας μια θέση εργασίας με την ελάχιστη δυνατή αμοιβή.

Πέρα από τις κραυγές και την προπαγάνδα, οι εργαζόμενοι προτιμούν να έχουν μισθό ή μεροκάματο έστω και μειωμένο παρά να ψάχνουν για δουλειά. Όλοι ελπίζουνε να είναι όλα αυτά προσωρινά και γι'αυτό προσπαθούνε να αντέξουνε. Οι μονοι που βάζουν εμπόδια και ελπίζουν σε αποτυχία είναι οι μονίμως διαμαρτυρόμενοι αριστερίζοντες και οι ελπίζοντες στην επιστροφή στο γενικό μπάχαλο...

Ξαναλέω για πολλοστή φορά πως όποιος πιστεύει πως μπορεί να σταθεί μόνος του στην αγορά ας μην χάνει τον χρόνο του να φορτωθεί σε κάποιο αφεντικό που νομίζει πως τον αδικεί.

Ας τολμήσει να ρισκάρει κάνοντας το μεγάλο βήμα της αυτο-απασχόλησης να δείξει ποιός είναι, αν είναι κάτι πέρα από συνεχώς διαμαρτυρόμενο υπάλληλάκι με σίγουρο όμως μισθό!

ΒΟΛΤΑ ΓΙΑ ΨΩΝΙΑ...

Εν μέσω εκπτώσεων και μάλλον φανταστικής κρίσης, βγήκα χθές για το πρωί προς άγρα κάποιων ρούχων...

Για να διαπιστώσω μετά από έρευνα αγοράς σε 5 μαγαζιά, πως όλο και δυσκολότερα θα βρίσκω τα ρούχα που θέλω στην πόλη μου.

Και όταν εντοπίσω κάτι τέλος πάντων αξιοπρεπές που να μπορώ να φορέσω σύμφωνα με το δικό μου καλό γούστο, φτάνοντας στο ταμείο διαπιστώνω πως ειδικά εγώ δεν δικαιούμαι καμιά έκπτωση, αν και Αύγουστος μήνας προσφορών...

Σε αντίθεση με τις εκπτώσεις 60 - 80% στη κουρελαρία για τα καρακατσουλιά και τους εφήβους...

Που τα μαγαζιά που τα διαθέτουν συγκεντρώνουν κόσμο - πελάτες εν είδη παρέλασης, από όταν ανοίξουν μέχρι να κλείσουν το βράδυ...
Μαζί με κείνα με γυναικεία εσώρουχα και καλλυντικά, που κάνουν χρυσές δουλειές όλο τον χρόνο. Γυναικεία κοκεταρία γαρ...

Όπως και οι καφετέριες και φαγάδικα λάθε λογής, από κείνα σε κατ' ευημισμό "πεζόδρομους" μέχρι τ' άλλα πάνω στο κύμα...

Που δεν αντιμετωπίζουν ποτέ μείωση ή έλλειψη πελατείας...

Σαν τον δήθεν νεαρό εμποράκο με το μικρομάγαζο με τα πανάκριβα ρούχα, που στέκει στην πόρτα και κοιτά την βιτρίνα του, θαυμάζοντας ολομόναχος το χαρτάκι με "από 65 ευρώ τώρα μόνο 55" που φιγουράρει σ' ένα παντελόνι, που δεν φαίνεται όμως να δελεάζει κανέναν...

Ρίξτο στα 30 ευρώ να το πουλήσεις αμέσως, αντί να το κοιτάζεις άπραγος όλο το καλοκαίρι, τι θα πει ρε αυτό το ταμπελάκι με το όνομα κείνου του gay μόδιστρου;

Ένα κομμάτι πανί ραμμένο είναι στο κάτω - κάτω, δεν θα πλουτίσετε δα και οι δυο από δαύτο...

ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΑ...

Στην Ελλάδα κυριαρχεί μια βασική παρεξήγηση. Ολη η χώρα είναι μια απέραντη συντεχνία.

Στις λοιπές Ευρωπαϊκές χώρες και όταν υπήρχαν συντεχνίες λειτουργούσαν πολύ καλύτερα από τις δικές μας συντεχνίες. Με πολύ περισσότερο σεβασμό στον πολίτη και στην κοινωνία και στο κράτος.

Νομίζουμε ότι το κυρίαρχο είναι ο επαγγελματίας (γιατρός, υπάλληλος, φορτηγατζής κοκ) του οποίου η δουλειά και το εισόδημα πρέπει να διασφαλίζεται, ανεξάρτητα από τις υπηρεσίες που προσφέρει.

Ετσι όταν συζητάμε για παιδεία φροντίζουμε κατά βάση για το συμφέρον του δασκάλου και όχι του μαθητή,όταν μιλάμε για υγεία βλέπουμε κυρίως τι θα εξυπηρετήσει το νοσηλευτικό προσωπικό και όχι τους ασθενείς (αυτοί δεν μπορούν και να απεργήσουν). Με άλλα λόγια δεν βλέπουμε συνήθως εως ποτέ το συμφέρον του καταναλωτή (προιόντων , υπηρεσιών, κλπ) και ξεχνάμε πως σε τελευταία ανάλυση όλοι μας είμαστε και καταναλωτές.

Κάπως έτσι νομίζω αντιμετωπίζεται από ορισμένους και η κατάσταση με τους φορτηγατζήδες. Κάποιοι επικεντρώνονται στον επαγγελματία και όχι στον καταναλωτή ο οποίος έχει σίγουρα να ωφεληθεί από το άνοιγμα του επαγγέλματος.

Η "κλειστή" δομή επιτρέπει οπισθοδρομικές συνθήκες και διαδικασίες στις μεταφορές. Κάθε επάγγελμα έχει την τεχνογνωσία του. Εμπορεύματα κλέβονται, υποβαθμίζονται, χάνονται και επανεμφανίζονται μετά από καιρό. Μόνιμες οι προστριβές γιατί οι φορτηγατζήδες άλλα είπαν και άλλα έκαναν. Αυτή την στιγμή πάσχουμε από έλλειψη (ελάχιστες υπάρχουν) μεταφορικών εταιρειών, που θα αναλαμβάνουν ένα πλάνο μεταφορών και θα το εκτελούν, ανεξάρτητα από το αν έσκασε ένα λάστιχο, κοιμήθηκε ένας οδηγός, έπεσε έξω ένα αυτοκίνητο ή, μακάρι, διπλασιάστηκε η δουλειά σου και κάποιος πρέπει να την καλύψει μεταφορικά.

Όλα αυτά γινονται από τους φορτηγατζήδες για την άδεια και τίποτε άλλο...

Αυτοί που τις έχουν (χαριστικά οι περισσότεροι μιας και κάποτε θεωρούνταν εκλεκτό ρουσφέτι) θέλουν να μπορούν να έχουν την δυνατότητα να την πουλήσουν μια μέρα σε κάποιον άλλον για 300-500.000 ευρώ. Έτσι κι απελευθερωθεί το επάγγελμα, τότε αυτές οι άδειες δεν θα αξίζουν τίποτε. Αυτό είναι ας πούμε το εφάπαξ τους...

Όλο φωνάζουμε για την ακρίβεια στη χώρα αλλά ανταγωνισμό δεν θέλουμε. Σε αυτή τη χώρα η νόμοι της οικονομικής δεν πιάνουν.

Η σωστή λειτουργία της οικονομίας και του ανταγωνισμού, δεν εξαρτάται από το αν ένα επάγγελμα είναι «κλειστό» ή ανοιχτό, αλλά από το αν η δομή του και η οργάνωσή του επιτρέπει την ύπαρξη πολλών και ανταγωνιστικών μεταξύ τους επιχειρήσεων, μικρών ή μεγαλύτερων.

Το άνοιγμα των επαγγελμάτων είναι νομοτελειακά πεπρωμένο να γίνει. Το αν θα γίνει τώρα υπό την απειλή του ΔΝΤ ή αργότερα λίγη σημασία έχει. Όσο θέλουμε να είμαστε στην ΕΕ θα χορεύουμε το χορό που σέρνουν.

Ελεύθερη όμως οικονομία και ανοιχτά επαγγέλματα σε καμμία περίπτωση δεν σημαίνει ασυδοσία και απουσία κανόνων.

Κάθε άλλο μάλιστα. Η ύπαρξη κανόνων που τηρούνται είναι απαραίτητη προϋπόθεση λειτουργίας μιας πραγματικά ελεύθερης οικονομίας...

BUSINESS ΑΕΤΟΝΥΧΗ...

Λέει μια ιστορία που έχει κάτι από τις ανατολίτικες ιστορίες για τον Χότζα, αλλά είναι επίσης δηλωτική της Αγγλοσαξωνικής επιχειρηματικής αετονύχικης νοοτροπίας:

Ο businessman Billy πήγε στο Τέξας και αγόρασε από ένα αγρότη έναν γάιδαρο έναντι ποσού $100. Ο αγρότης πήρε τα λεφτά και συμφώνησε να του παραδώσει τον γάιδαρο την επόμενη μέρα.

Την επόμενη μέρα ο αγρότης του είπε:

- Συγνώμη mr Billy αλλά δυστυχώς ο γάιδαρος μου ψόφησε...

Ο Billy ατάραχος απάντησε:

- Τότε δώσε μου πίσω τα $100 που σου έδωσα...

Ο αγρότης είπε

- Δεν μπορώ να το κάνω, γιατί ήδη τα έχω ξοδέψει.

Ο Billy είπε:

- 'Εντάξει, τότε δώσε μου τον ψόφιο γάιδαρο αφού δικός μου είναι...

Ο αγρότης ρώτησε:

- Τι θα τον κάνεις;

Ο Billy απάντησε:

- Θα τον βγάλω σε λοταρία με κλήρωση.

Ο αγρότης του είπε με μια δόση ειρωνείας:

- Αποκλείεται να βγάλεις σε λοταρία ψόφιο γάιδαρο...

O Billy που ήταν αδίστακτος απάντησε:

- Φυσικά και μπορώ, απλά δεν θα πω σε κανένα ότι είναι ψόφιος...

'Έναν μήνα αργότερα ο αγρότης βρέθηκε ξανά με τον Billy και ρώτησε:

- Τι έγινε με τον ψόφιο γάιδαρο;

- Τον έβγαλα σε λοταρία, του είπε ο Billy. Πούλησα 500 λαχνούς προς δύο δολάρια τον ένα και κέρδισα $1.000, για την ακρίβεια$998 για να λύσω ένα πρόβλημα, μείον $100 που σου είχα δώσει, μου έμειναν καθαρά $898. Καλή μπάζα για λίγο τρέξιμο να πουλήσω τους λαχνούς...

- Καλά κανένας δεν παραπονέθηκε; ρώτησε ο αγρότης.

O Billy απάντησε εκ του φυσικού:

- Μόνο ο τύπος που τον κέρδισε, και για να μην φωνάζει του έδωσα πίσω τα 2 του δολάρια που σου είπα!

ΕΠΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ...

Υπάρχει πλέον εθνική ανάγκη να ευαισθητοποιηθούμε σαν καταναλωτές και να εξετάζουμε σχολαστικά τις ετικέτες των προϊόντων που αγοράζουμε από τις αλυσίδες λιανικής. Είναι πλέον εθνική ανάγκη να προτιμάμε τα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα έστω και αν πρέπει να τα πληρώσουμε λίγο ακριβότερα...

Η ξενομανία του Νεοέλληνα αποτελεί μοιραία κακοδαιμονία, αγκυρωμένη στην νοοτροπία και την συμπεριφορά μας από απώτερο παρελθόν. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να συντελείται με ικανοποιητικούς ρυθμούς μια μεταστροφή όσο αφορά την επαναξιολόγηση των εθνικών αξιών και την αύξηση της γοητείας που ασκεί η Ελληνικότητα. Παρ' όλα αυτά, εθνικό ποτό της Ελλάδας παραμένει το ουίσκι για τους ενήλικες και η κόκα κόλα για τα παιδιά.

Δυστυχώς, είναι στο DNA μας να θεωρούμε οτιδήποτε εισαγόμενο προϊόν πολύ καλύτερο από τα αντίστοιχα Ελληνικά. Ακόμα κι αν αυτό το προϊόν έχει παραχτεί στην Ελλάδα και μας το πουλήσουν ως εισαγόμενο με ξένη ετικέτα! Καιρός λοιπόν αυτό να αλλάξει.

Εάν οι μισοί Έλληνες επέλεγαν για τις καθημερινές τους ανάγκες προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα όχι μόνο θα λύναμε το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών προβλημάτων της χώρας, αλλά θα εξασφαλίζαμε απασχόληση τόσο για τους Έλληνες όσο και για μεγάλο μέρος των ξένων εργατών που καλό θα ήταν να ξέρουν πως αγοράζοντας κι εκείνοι μόνο προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα εξασφαλίζουν μαζί με την δική μας και την δική τους απασχόληση, αντί να συνωθούνται στα ράφια των ξένων μεγαλομπακάλικων με τις τακτικές δήθεν "προσφορές"...

Το εμπορικό ισοζύγιο επηρεάζει ολόκληρη την οικονομική ανάπτυξη μίας χώρας. Όταν επιδεινώνεται, αυτό σημαίνει ότι έχει αρχίσει η σταδιακή συρρίκνωση του παραγωγικού ιστού, η αποβιομηχανοποίηση, η ανεργία, η μείωση της κατανάλωσης, η μείωση των φορολογικών εσόδων του κράτους, η ύφεση και ως εκ τούτου ανατρέπονται τα προγράμματα οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Και επειδή η ανάγκη θα επιβάλλει νέα μέτρα για να αντισταθμιστούν οι απώλειες στα έσοδα και τα οποία τα φορτώνονται κυρίως τα συνήθη υποζύγια, οι εξαγωγές τείνουν να ελαχιστοποιηθούν αφού ο παραγωγικός ιστός αφανίζεται άρα επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου και ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται μέχρι να φτάσουμε στην ημέρα μηδέν...

Πρίν λοιπόν αποφασίσετε να μπείτε στο επόμενο κατάστημα λιανικής πώλησης και όχι μόνο, για οποιαδήποτε αγορά, απορρίψτε συνειδητά τις ξένες αλυσίδες, οι οποίες εισάγουν και πουλούν τα δικά τους καταναλωτικά προϊόντα στην ελληνική αγορά.

Εφόσον αποφασίσατε να μπείτε σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα και πρίν απλώσετε το χέρι για να αγοράσετε ένα προϊόν κοντοσταθείτε κι ελέγξτε το brand name και την χώρα παραγωγής του στην ετικέτα. Πολλές φορές πίσω από μία ελληνοποιημένη ετικέτα κρύβεται ένα εισαγόμενο ξένο προϊόν...

Με πόση επιπολαιότητα πλουτίζουμε άλλες χώρες την στιγμή που εμείς κινδυνεύουμε να χρεοκοπήσουμε και είμαστε υποχρεωμένοι να υποστούμε βαρύτατες οικονομικές συνέπειες στο εισόδημα και στην καθημερινή μας ζωή. Τα εισαγόμενα προϊόντα που επιπόλαια αγοράζουμε, ενώ θα μπορούσαμε να τα υποκαταστήσουμε με αντίστοιχα που παράγονται στην Ελλάδα και είναι χιλιάδες από τα πιο ασήμαντα και φτηνά μέχρι είδη πολυτέλειας, πολλές φορές περιττής...

Απορρίψτε με αηδία όλα εκείνα τα προϊόντα που στην ετικέτα τους αναγράφουν αόριστα "παρασκευάζεται και συσκευάζεται" στην ΕΕ ή στη τάδε χώρα για λογαριασμό της τάδε εταιρείας. Κανένας παραγωγός που σέβεται το όνομά του, την φήμη του, την ποιότητα, τους κανόνες υγιεινής και γενικότερα τις συνθήκες λειτουργίας του, δεν κρύβει τα πραγματικά και πλήρη στοιχεία του.

Αυτό το κάνουν όσοι έχουν πραγματικό λόγο για να το κάνουν. Μήπως η ελκυστική τιμή του προϊόντος υποκρύπτει ποιοτική υποβάθμιση ή δεν επιθυμεί να εκτεθεί για το που και κάτω από ποιές συνθήκες υγιεινής λειτουργεί;

Για ποια ασύδοτη βιομηχανία ανερυθρίαστους βιομήχανους και υπερκέρδη μιλάμε όταν οι αλυσίδες λιανικής πληρώνουν τους ελληνικές βιομηχανίες-προμηθευτές τους σε 8 και 9 μήνες εκβιάζοντάς τους με τα ανώνυμα και φτηνά εισαγόμενα, σπρώχνοντάς τους σε τραπεζική εξάρτηση, ενώ όλοι εμεις τους τα ακουμπάμε μετρητά στο ταμείο;

Ένας πραγματικός έλεγχος θα αποδείκνυε ότι αυτοί που θησαυρίζουν δεν είναι οι ελληνικές βιομηχανίες αλλά οι αλυσίδες λιανικής και οι εμπορο-εισαγωγικές επιχειρήσεις που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει καθώς και οι ξένες πολυεθνικές και τα εδώ υποκαταστήματά τους...

Γι' αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να απαλλαγούμε από χρόνιες νοοτροπίες και αντιλήψεις και να ενεργοποιηθούμε όλοι αμέσως και να διαδώσουμε το μήνυμα αυτό σε όσο το δυνατόν περισσότερους.

Ας χρησιμοποιήσουμε λοιπόν την αγοραστική δύναμη που έχει ο κάθε ένας από εμάς υπερασπίζοντας με τον δικό μας τρόπο την χώρα μας, την οικογένεια μας και τον ίδιο μας τον εαυτό!

ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΑ ΚΙΝΗΤΡΑ...

Με τον Άκη Αγγελάκη LLM, SAC Dip. Authorized Trainer/Counselor (και καλό μου φίλο).

************************************************************
Ο Άκης Αγγελάκης είναι από τους πρωτοπόρους επιστήμονες δασκάλους προσωπικής και επαγγελματικής επιτυχίας στην Ελλάδα. Με περισσότερες από δύο δεκαετίες εμπειρίας στη διδασκαλία βιωματικών σεμιναρίων για την ανάπτυξη προσωπικών ικανοτήτων και την επίτευξη επαγγελματικής επιτυχίας κι ευημερίας.

Έχει συνεργαστεί ως εξειδικευμένος σύμβουλος με μεγάλες επιχειρήσεις και κρατικούς οργανισμούς σε θέματα Παρακίνησης Ανθρώπινου δυναμικού, Ανάπτυξης Πωλήσεων, Επικοινωνίας, Επίτευξης Στόχων, Ομαδικότητας, Διοικητικών Ικανοτήτων και Ψυχολογίας της Επίτευξης.