ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ & ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΕΙΣ...

Ζούμε σε παραλογισμό  όπου τα "μυρμήγκια", όλοι αυτοί που δούλεψαν και δουλεύουν σκληρά για να ζήσουν την οικογένειά τους με αξιοπρέπεια, να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και να χτίσουν από ένα σπιτάκι μέχρι ολόκληρη ακίνητη περιουσία, αυτοί οι θεωρούμενοι στυλοβάτες της κοινωνίας και του συστήματος, να βρίσκονται υπό συνεχή και ανηλεή διωγμό με σκοπό την εξόντωσή τους.

Αντίθετα τα "τζιτζίκια", όλοι οι αερητζήδες που κινούνταν και κινούνται με θαλασσοδάνεια, με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς Δημόσιο και ιδιώτες, όσοι με δανεικά έκαναν διακοπές σε Μύκονο, Μαλβίδες και Αράχωβα, τα περιμένουν ευνοϊκές ρυθμίσεις από Δημόσιο και τράπεζες...

Φτάνουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι όποιος έκανε κάποιας μορφής αποταμίευση είναι μεγάλο κορόιδο. Ενώ όποιος τα έφαγε στα μπουζούκια, όποιος έκανε ταξίδια και ακριβές αγορές, όποιος χρωστά τα μαλλιά της κεφαλής του σε δημόσιο και ταμεία είναι ευτυχισμένος...

Ποιοί είναι οι λόγοι που υποφέρει ο μύρμηγκας ο αποταμιευτής και την περνάει ζωή και κότα ο τζίτζικας και το λαμόγιο;

Για τη φοροδιαφυγή φταίει η Μέρκελ;

Για τη διαλυμένη κρατική μηχανή που ο καθένας κάνει ότι του καπνίσει φταίει ο Σόιμπλε;

Για τους χιλιάδες γλυψιματίες του δημοσίου και τους πενηντάρηδες συνταξιούχους στους οποίους πάνε τα έσοδα από τα χαράτσια φταίει η Μπούντεσμπανκ;

Για το ότι σε καιρό τεράστιας κρίσης, ούτε οι επίορκοι δε σταματούν να πληρώνονται, φταίνε οι Γερμανοί;

Για τα χλιδάτα εφάπαξ, για τα ταξίδια των συνδικαλιστών και τις βίλες των πολιτικών φταίει η Ντόιτσε Μπανκ;

Για τις μαϊμούδες συντάξεις και τα φαλιρισμένα ασφαλιστικά ταμεία πολύ πριν τα "κουρέματα" φταίει ο Ρέσλερ;

Όλοι αυτοί τι θάπρεπε να κάνουν; να πουν πάρτε άλλο 1 τρις χάρισμα και συνεχίστε όπως πάτε;

ΠΑΝΑΚΡΙΒΕΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ...

Οι Ευρωπαίοι δανειστές της Ελλάδας δεν ζητάνε σώνει και καλά περικοπές μισθών και συντάξεων, ζητάνε διαρθρωτικές αλλαγές στη χώρα.

Αλλά καμιά κυβέρνηση δε τολμά να βάλει χέρι στα κλειστά επαγγέλματα, τις ισχυρές πολιτικά και κοινωνικά συντεχνίες, στη γραφειοκρατία, στο διάσπαρτο δημόσιο, φοβούμενη τις συνδικαλιστικές αντιδράσεις και τις χαμένους ψήφους...

Υπήρχε κι εξακολουθεί να υπάρχει από την μία ο ωμός εκβιασμός των άμεσα θιγόμενων κάθε φορά κι από την άλλη η διακομματική πίεση των "τοπικών κοινωνιών" και τίποτα δεν άλλαζε με σύμμαχο και τη διακομματική αποδοχή των εκάστοτε κυβερνήσεων. Με την συμπληρωματική διακομματική πίεση των εκάστοτε αντιπολιτεύσεων.

Έτσι κάποιες επαγγελματικές κάστες εξακολουθούν να απολαμβάνουν προνόμια και διευκολύνσεις που χρηματοδοτούνται ετσιθελικά από τον υπόλοιπο λαό και μάλιστα συνήθως κληρονομούνται σε τέκνα, στραγγαλίζοντας όποιον θελήσει ν' ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα.

Οι εκατοντάδες σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ άνευ ουσιαστικού αντικειμένου πλήθυναν διαχρονικά ανά την επικράτεια, κατόπιν πιέσεων των διαβόητων "τοπικών κοινωνιών" που ήθελαν να ασκήσουν προσοδοφόρες και ευεπίφορες στη φοροδιαφυγή παρασιτικές δραστηριότητες όπως άπειρες καφετέριες, σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, φωτοτυπίες - χαρτικά που "αναλαμβάνουν" και πτυχιακές εργασίες και κυρίως γκαρσονιέρες και δυάρια στα πανωσηκώματα των νοικοκυραίων, όπου κατά κανόνα το ενοίκιο διαμορφώνεται ανάλογα με τον αριθμό των σπουδαστών που μένουν μέσα και την απόσταση από τη σχολή, η αράδα τους αρχίζει από ακριβώς απέναντι παό την είσοδο...

Πανάκριβα σε χρήμα και προσωπικό στοιχίζει η λειτουργία των 500 στρατοπέδων που βρίσκονται διάσπαρτα ανά τη χώρα, ακόμη και μέσα στις πόλεις. Τα 9 στα 10 από τα οποία σε καιρό ειρήνης είναι παντελώς άχρηστα, απλά για να συντηρούνται οι τοπικές κοινωνίες με την υποχρεωτική κατανάλωση των υπηρετούντων σε δαύτα.

Άχρηστοι οργανισμοί εδρεύουν σε επιλεγμένες "έδρες" κατόπιν ενεργειών κάποιου δραστήριου βουλευτή, με άγνωστο ή ανύπαρκτο ωφέλιμο έργο στους πολλούς κατοίκους, μα γνωστούς στη τοπική κοινωνία οι διευθυντές, οι υπάλληλοι και οι κηπουροί που "απασχολούνται" σε αυτούς...

Τώρα αυτά δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά, ειδικά την ώρα που κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις.
Με τις αποφάσεις για καταργήσεις άχρηστων κρατικών φορέων, με λίγη τόλμη κι αποφασιστικότητα στις ως τώρα πιέσεις, μπορεί να φτιάξει το παζλ της αναδιάρθρωσης του κράτους που επιχειρεί δειλά ακόμη τούτη η κυβέρνηση.

Αν και υπάρχουν σκόπιμες καθυστερήσεις, αντιδράσεις και εμπόδια από κυβερνητικά νυν ή πρώην στελέχη που πρωταγωνίστησαν στα παραπάνω και δε θέλουν να χάσουν τα βιλαέτια τους, ελπίζουμε αυτό που θα επικρατήσει τελικά είναι η σωστή απόφαση για μείωση του κράτους εκεί που πρέπει.


************************
Δεν πρόλαβα να το δημοσιεύσω και να ένα κλασσικό παράδειγμα αντίδρασης μιας τοπικής κοινωνίας που άρχισε κλαψουρίσματα μέσω τρίτου:
http://www.inews.gr/96/Tafoplaka-stin-elpida--i-anastoli-leitourgias-tis-scholis-astynomias-siteias.htm

ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ...

Εγώ κι εσύ πληρώνουμε

των άλλων τα σπασμένα

κι από όσους κλέβαν ως εδά

δεν πιάσανε κανένα...

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ;

Τελικά αυτή την κοινωνία θέλουμε;

Μια κοινωνία που αργά αλλά σταθερά μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα αναλώσιμο μηχανισμό ευτελούς αξίας; Μια κοινωνία που αιμορραγεί οικονομικά επειδή μερικές συμμορίες αδίστακτων πολιτικών εδώ και μια σειρά ετών καταρρακώνουν την εθνική και προσωπική αξιοπρέπεια;

Το θέμα είναι πως έστω κι αν "δεν τα φάγαμε μαζί" είμαστε τώρα μαζί συνένοχοι με την ανοχή και την παθητικότητά μας σε αυτό που εξακολουθούμε να επιτρέπουμε να μας συμβαίνει...




Ναι είμαστε συνένοχοι γιατί συντηρησαμε αυτην την κατάσταση, γιατί αποδεχτήκαμε σιωπηρά την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος, γιατί δεχτήκαμε ή ανεχτληκαμε τις πελατειακές σχέσεις, γιατί τελικά αποφασίσαμε να είμαστε υπήκοοι και όχι πολίτες της χώρας μας.

Είμαστε συνένοχοι και για την ανοχή και για την παθητικότητα μας και γιατί επιλέγουμε δια της ψήφου μας να μας βγάλουν απο την κρίση τα ίδια πρόσωπα που μας έβαλαν σ αυτήν.

Για ένα παρελθόν που κατασκευάστηκε πίσω από την πλάτη μας, στα ρετιρέ της εξουσίας, στα κότερα και στα τζετ ορισμένων ευνοημένων μεγαλοεργολάβων, καναλαρχών και λοιπών "συμμοριών της ημέρας", σε συνεργασία με τους ίδιους ανθρώπους που τότε είχαμε επιλέξει να κυβερνούν και σήμερα δήθεν αγωνιούν για το μέλλον της Ελλάδας.

Τώρα μπήκε το ΔΝΤ και ζητά τα χαμένα χρήματα πίσω...Έφτασε η ώρα της πληρωμής...

Εκτοπίζεται η όποια Ελληνική κυβέρνηση και άλλοι πλέον κυβερνούν τη χώρα μας.

ΓΕΝΙΚΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ...

Την ώρα, που το πανελλήνιο ασχολείται με τις ετεροχρονισμένες εξεταστικές των περασμένων σκανδάλων για τις μίζες, τα μικρά και χονδρά λαδώματα και το εργασιακό να ισοπεδώνεται, πηγαίνοντας απ' το κακό στο χειρότερο, βρήκαν την ευκαιρία οι δυνάστες ν' απαιτήσουν εκβιαστικά την παράδοση στους άρπαγες ημεδαπούς και αλλοδαπούς της ελληνικής γης.

Της γης που δεν είναι των κυβερνώντων αλλά απλώς τη διαχειρίζονται βάζοντάς τους να περιβάλλουν τις ρυθμίσεις με το ένδυμα του νόμου, όσο μπορεί να είναι νόμιμη μια πράξη ενός κατακτητή σε μια χώρα που κατέχει.

Κανείς δεν ξεπουλάει ό,τι έχει αν δεν τον στριμώξουν στη γωνία οι επιτήδειοι. Βλάπτεται η κυβέρνηση Παπανδρέου περισσότερο απ' όσο επιτρέπεται, εκτός και αν οι άνθρωποί του δεν μπορούν να κοντρολάρουν τα έξοδα ή τα έσοδά τους, έχουν διαψεύσει τις ελπίδες τους από εκείνα που υπολόγιζαν.

Και έρχεται η "τρόικα" αυτό τον καιρό, που βρισκόμαστε σε μειωμένη αντίσταση, να μας τρίζει τα δόντια της επιβάλλοντας μας εργασιακή ισοπέδωση και μη υπάρχοντος κανενός διαπραγματευτικού χαρτιού, όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στον τομέα των εθνικών θεμάτων, να μας αναγκάζει, ν' απαλλαγεί το κράτος από κάθε ιδιοκτησιακή σχέση με τον τόπο, με τη γη του, που εκμεταλλεύεται. Πωλείται, λοιπόν ο τόπος, ο αέρας, το νερό, οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα τρένα, τα δάση, οι εθνικοί δρυμοί, τα σπήλαια, ό,τι έχει αξία και ό,τι παράγει πλούτο. Απαξιώνεται κάθε παραγωγική μονάδα για να εκποιηθεί ή φτιάχνονται με δημόσιους πόρους, έργα ζωτικής σημασίας στο κέντρο και στην περιφέρεια για να παραχωρηθούν σε ιδιώτες.

Μας λένε ότι εναντιώνονται σθεναρώς και κάνουν σκληρές διαπραγματεύσεις για να μην αναγκασθούμε να δηλώσουμε πτώχευση επισήμως. Όμως πίσω απ' τους ανθρώπους της διοίκησης είναι το "σύστημα" που άλλοτε τους κατευθύνει να κατακεραυνώνουν και να ξεσηκώνουν τον κόσμο στο ποδάρι, όπως τότε που ο Μητσοτάκης θέλησε να ξεπουλήσει κάτι βραχονήσια και άλλοτε να βαφτίζουν το ξεπούλημα "αναδιάρθωση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων".

Έτσι κατάντησε το κράτος ανίκανο να διαχειριστεί τις πλουτοπαραγωγικές μονάδες, που γίναν με στερήσεις και κόπους τον πατεράδων μας και αφέθηκαν να γίνουν ζημιογόνες. Με το φτιάξιμο ενός νέου κράτους μακριά απ' τη σπατάλη και τη διαφθορά θα μπορούσε ν' αποφεύγετο το εθνικό έγκλημα. Αλλά χρειάζονται άνθρωποι ηθικοί, που τα καταφέρνουν τα "ελληνικά ακίνητα" να μην γίνονται "κινητά" και να περνούν σε ξένα χέρια με ιδιωτικοποιήσεις, μακροχρόνιες μισθώσεις και πακέτα ακόμη και από off shore εταιρείες. Και όλα γίνονται πιο εύκολα, όταν η διαπλοκή έχει εισχωρήσει στο κατεστημένο και δύσκολα προσβάλλονται απ' τον δημόσιο έλεγχο.

Πωλούνται σήμερα τα "φιλέτα", ό,τι απέμεινε απ' αυτά. Ποιοι θα επαγρυπνήσουν και θα σταθούν απέναντι; Αν και η ανησυχία κορυφώνεται, οι αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες όλο και γίνονται ασθενέστερες. Και άλλοτε το δημόσιο ιδιωτικοποιούσε εταιρείες με στρατηγική σημασία αλλά διατηρούσε υψηλό ποσοστό μετοχών. Τώρα στην αγωνία του να βάλει κάτι στα ταμεία του, ξεπουλάει σε εκπτώσεις και την πλειοψηφία του.

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΩΡΑ...

Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα με την αμέριστη αρωγή των "χορηγών" τους κρατικοδίαιτων νταβατζήδων και των παρατρεχάμενων τους, μας σπρώχνουν σε δυο κόσμους μέσα στην ίδια χώρα:

Από τη μια ο κόσμος μας:

Ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, υπερεργασία χωρίς αμοιβή, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, μισθοί των 700 ευρώ για τους νέους, συντάξεις των 400 ευρώ για τους γέρους, δάνεια και κάρτες, φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,70 ευρώ, οι μισθοί που κόβονται, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, σωρεία λαθραίων εργατικών χεριών, καθημερινή κόλαση εγκληματικότητας πειναλέων, η απειλή κλεισίματος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων λόγω του εξοντωτικού ανταγωνισμού ή η πώλησή τους σε εξευτελιστική τιμή για να καλυφθούν τα υψηλότοκα δάνεια από τις τράπεζες (όπου οδηγήθηκαν ή θα οδηγηθούν από τον φαύλο κύκλο μείωση μισθών, ανεργία, μείωση αγοραστικής δύναμης), μείωση πωλήσεων, δανεισμός και κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων), ζωή με πίστωση κι ατελείωτες δόσεις, δημιουργικότητα που δεν αναγνωρίζεται ούτε αμοίβεται όπως αξίζει, γενικά κυριαρχεί ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.

Κι απ' την άλλη ο κόσμος τους:

Τραπεζίτες, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, επενδυτές, golden boys, πολιτικοί του τίποτα, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, εξωτικές θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, ξανθές συνοδοί και πορνοταινίες, χαριτωμένοι μόδιστροι και ένας εσμός δήθεν καλλιτέχνες και λοιποί διανοούμενοι λινάτσες, επιδοτούμενα μέγαρα μουσικής, gala και στημένες δεξιώσεις του κηφηναριού. Ένας άλλος κόσμος προκλητικής σπατάλης, χλιδής, σαπίλας και παρακμής.

Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα δημιουργήσαμε αλλά δε μας ανήκουν, αφού δεν μένουν για πολύ στα χέρια μας, μα τα παίρνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία: "Εαν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν την εφορτώνανε".

ΣΠΑΤΑΛΗ ΚΑΙ ΠΤΩΧΕΥΣΗ...

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι το γιγαντωμένο, σπάταλο, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο κράτος. Το οποίο παράγει ελλείμματα, ταλαιπωρεί και καταδυναστεύει τους πολίτες και εμποδίζει κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία του ιδιωτικού τομέα. Ειδικά μετά το 1981 αυξήθηκε υπέρμετρα ο δημόσιος τομέας για να βολευτεί ο «κομματικός στρατός» του ΠΑΣΟΚ.

Πολλά χρόνια τώρα έχουμε νέους που από την κούνια τους, θα θέλουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι για να έχουν ένα μισθό, βρέξει χιονίσει, ειδάλλως παριστάνουν τους άνεργους στις καφετέριες...

Πουθενά αλλού στην Ευρώπη, το κράτος δεν έχει τόσο έντονη παρουσία στην οικονομική δραστηριότητα. Δεν είναι μόνο οι αναρίθμητες υπηρεσίες και οργανισμοί που δεν έχουν κανένα αντικείμενο, οι άχρηστες επιτροπές, οι ανεξάρτητες αρχές και οι ΜΚΟ... Είναι η ανάμιξη του ακόμα και σε επιχειρηματικές δραστηριότητες, όπου όμως το κράτος επιχειρηματίας όπου δοκιμάστηκε, απέτυχε παταγωδώς!

-Έχουμε τους περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους σε σχέση με τον πληθυσμό από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ε.Ε. Και όμως οι έλληνες πολίτες απολαμβάνουν τις χειρότερες υπηρεσίες.

-Έχουμε τους περισσότερους εκπαιδευτικούς σε σχέση με τους μαθητές και όμως τα ελληνόπουλα στα περισσότερα tests καταλαμβάνουν τις τελευταίες θέσεις. Μα το παίζουν πρώτα στην πολιτικοποίηση, μέσα στην κατάληψη και την αποχή αγωνιστικά παιδιά στην φαντασία τους...

Ο ΟΣΕ είναι μονοπώλιο και έχει ζημιές...

Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ήταν κρατικό μονοπώλιο και φαλίρισε...

Έχουμε τα πιο όμορφα νησιά στον κόσμο, αλλά τα χειρότερα λιμάνια και τα χειρότερα αεροδρόμια. Και τις χειρότερες ναυτιλιακές συνδέσεις...

Η ΕΡΤ είναι ένα βαρέλι δίχως πάτο...

Ξέρετε κανένα Δήμο που να μην είναι ελλειμματικός;

-Στήνεις μια επιχείρηση και κάθε χρόνο αλλάζουν το φορολογικό πλαίσιο και δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Να μπορείς με ένα δικηγόρο και ένα λογιστή να ξεκινάς μια εταιρεία. Να τελειώνεις σε δυο-τρείς μέρες με τις διαδικασίες, να ξεκινάς δράση...

-Καθυστερείς μια δόση στο δημόσιο και σ' αρχίζουν στις προσαυξήσεις,ενώ όταν χρωστάει το κράτος, τα επιστρέφει όποτε γουστάρει και άτοκα...

-Ξέρετε πόσα εκατομμύρια ευρώ πληρώνουμε κάθε χρόνο για τις ζημιές που προκαλούνται στα πανεπιστήμια από τους γνωστούς - αγνώστους τριαντάρηδες που δεν έχουν θέση στα θρανία πια;

-Έχετε σκεφτεί πόσους φόρους υπέρ τρίτων πληρώνουμε; Για τους αγρότες, για τους δικηγόρους, για τους συμβολαιογράφους, για τους δημοσιογράφους, για τους μηχανικούς, για την ΕΡΤ, για τους δικαστικούς και δεν ξέρω για πόσους άλλους.
Φτάνω να νοιώθω κορόιδο που δεν κατάφερα να με διορίσουν σε μια τρύπα, ασχολήθηκα με τόσα πράγματα χωρίς βοήθεια ή στήριξη, ξεκίνησα από το μηδέν την "ACANTHUS PRODUCTIONS", πληρώνω μόνος μου τις εισφορές μου στερώντας τον εαυτό μου άλλα πράγματα...

Χωρίς να έχω την πολύπλευρη στήριξη των εθνικών νταβατζήδων που από κοντά δεν είναι και τόσο φοβεροί, μα με τα πολιτικά τζάκια των τελευταίων δεκαετιών τη χώρα δεν την κυβερνούν οι πολιτικοί που εμείς πιστεύουμε ότι επιλέγουμε στις εκλογές, αλλά η άρχουσα τάξη των κρατικοδίαιτων παρασίτων, που ανακατεύονται παντού...

Αν λοιπόν δεν βάλουμε μαχαίρι σε όλα αυτά που μας κρατούν πίσω η πορεία προς την πτώχευση δεν αναστρέφεται. Διότι προστασία δεν έχουμε, ανάπτυξη δεν έχουμε, ανταγωνιστικοί δεν είμαστε κλπ, μόνο παράσιτα συνεχίζουμε να πληρώνουμε...