10.000 ΝΕΕΣ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ...

Πόσοι ψήφοι άραγε αντιστοιχούν σε άλλες 10.000 ακόμη μονιμοποιήσεις συμβασιούχων  υπαλλήλων;

Πολλοί. Με βάρος μεγαλύτερο από ότι νομίζουμε.

Η κυβέρνηση ξέρει πολύ καλά τι κάνει όταν πιέζει την Τοπική Αυτοδιοίκηση για μονιμοποίηση των συμβασιούχων. Στο εκλογικό σώμα της Ελλάδας δέκα χιλιάδες άνθρωποι και οι οικογένειές τους είναι ένα σημαντικό μέγεθος με βαρύτητα που καταγράφεται στην επόμενη(;) εκλογική αναμέτρηση...

Έτσι μεθοδικά προωθεί τη μονιμοποίηση χιλιάδων συμβασιούχων, προσλαμβάνει ως και τάχα "διακεκριμένους αθλητές", αλλά κανένα κόμμα από το δήθεν μέτωπο της λογικής δεν τολμά να το καταγγείλει. Κατά τα άλλα, θεωρούν πως είναι μεταρρυθμιστές...

Ποιός θέλετε να αντιδράσει; Ποιός τολμάει;

Οι πολιτικοί ξέρουν ότι θα εξαφανιστούν αν πάνε κόντρα στο πελατειακό κράτος. Έχουμε παραδείγματα από το παρελθόν.

Ούτε οι άνεργοι νέοι με τα πολλά πτυχία και τα μεταπτυχιακά, ούτε οι γονείς τους ούτε οποιοσδήποτε λογικός πολίτης δεν έχει πια δύναμη να αντισταθεί.

Παρακολουθούμε όλοι άπραγοι τη χώρα να γυρίζει δεκαετίες πίσω στο παλιό καλό σύστημα του ρουσφετιού και των διορισμών, της μονιμοποίησης συμβασιούχων που είχαν μπάρμπα στην Κορώνη και κατάφεραν κάποια στιγμή να "τρυπώσουν" ή κάποιων αθλητών που ίσως να μην έχουν κανένα άλλο προσόν εκτός από τις αθλητικές επιδόσεις τους.

Και αν κάποιος δήμαρχος ισχυριστεί ότι δεν χρειάζεται πλέον τους συμβασιούχους, θα του πουν ότι σκοπεύει να δώσει τη δουλειά σε δικά του "εργολαβικά συμφέροντα".

Λες και δεν υπήρξε χρεοκοπία, δεν εξαγγέλθηκαν επανειλημένως μεταρρυθμίσεις, λες και δεν χρειάζεται επιτέλους να δουλέψει σωστά ένα αναδιορθωμένο δημόσιο με ανθρώπους ικανούς και μόνο όσους πραγματικά χρειάζονται...

"Δεν μπορεί να δουλεύει κανείς με παρατάσεις. Πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος έναν ορίζοντα, έναν οικογενειακό προγραμματισμό. Δεν γίνεται να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση", όπως είπε ο φωστήρας αρμόδιος υπουργός...

Μα αυτό το αυτονόητο για τον καθένα...

Αφορά μόνο τους πελάτες "μας"!

Οι υπόλοιποι δεν φαίνεται να έχουν αυτό το δικαίωμα!

ΑΤΙΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...

Στην Ελλάδα του ρουσφετιού της αρπαχτής και του πελατειακού κράτους επιβιώνει καλύτερα όποιος έχει ή είχε "μπάρμπα στην κορώνη."

Όποιος διέθετε το ισχυρότερο μέσον διοριζόταν πάραυτα στην καλύτερη θέση στο δημόσιο. Και ζητούσε συνεχώς προνόμια εκβιάζοντας και πάντα φυσικά έπαιρνε. Είδαμε πως κατάντησαν το δημόσιο οι όχι και λίγες κραυγαλέες περιπτώσεις μαζικών διορισμών & σκανδαλοδών παροχών που κατά καιρούς αποκαλύπτονται. Για φτύσιμο.

Όποιος είχε άλλο κατάλληλο μέσον έπαιρνε άδεια ταξί ή φορτηγού  ή ή, ή,...εντελώς δωρεάν και μετά την μοσχοπουλούσε...

Ήταν τόσα πολλά τα ρουσφέτια και οι ομαδικές πελατειακές εξυπηρετήσεις που δεν βρίσκει κανείς γνωστικός άνθρωπος άκρη.

Στην Ελλάδα της αρπαχτής και του εύκολου κέρδους αν είσαι μάγκας και έχεις τον πολιτικό που ψηφίζεις κι εκλέγεις στο τσεπάκι σου, υπάρχουν τα προστατευμένα "κλειστά επαγγέλματα."

Αν είσαι απατεώνας εργολάβος δημοσίων έργων (που όλως τυχαίως δίνονται κατ' επανάληψη χαριστικά σε σένα), από τη μια τα εκτελείς τσάτρα - πάτρα απασχολώντας ανειδείκευτους ξένους εργάτες τους οποίους βρίσκεις σε αφθονία & τους αλλάζεις συνέχεια και από την άλλη χρησιμοποιείς ότι ποιότητας υλικά γουστάρεις, παρμένα από όπου σε συμφέρει, παραδίδοντας εντέλει μια υπερτιμημένη κακοτεχνία που κανείς φίλος - κολλητός - διαπλεκόμενος μαζί σου δεν θα την ελέγξει ή θα σου την καταλογίσει.

Αν είσαι μέλος μιας ισχυρής συντεχνίας ανοίγεις το μαγαζί σου, γραφείο, φαρμακείο κλπ όπου θέλεις και μετά μέσω του κράτους δεν αφήνεις άλλο να ανοίξει.

Ή εμποδίζεις με γελοίες δικαιολογίες οποιονδήποτε πραγματικά επιτυχημένο επιχειρηματία με προγραμματισμό και αναπτυξιακό πλάνο θελήσει να επενδύσει στη πόλη σου και σου χαλάσει την κερδοφόρα αποκλειστικότητα. 

Ή αν έχεις περίσιο θράσος, βάζεις τον δήμαρχο που βοήθησες να εκλεγεί να κάνει πεζόδρομο τον εμπορικό δρόμο που βρίσκεται το μαγαζί του πατέρα σου που παραπαίει λόγω παρατεταμένης κρίσης. Κι εσύ έτοιμος από πριν, το κλείνεις και το ξανανοίγεις αμέσως σαν μοδάτη καφετέρια που ως εκ θαύματος είναι πάντα γεμάτη κόσμο (από κείνους που δεν τους πιάνει καμιά κρίση) μέρα - νύχτα.

Γινεσαι και δακτυλοδεικτούμενο παράδειγμα για κάθε αρπακολατζή που σε μιμείται αμέσως καταλαμβάντας τα λοιπά άδεια μαγαζιά του πρώην εμπορικού δρόμου, που γίνεται πολύ γρήγορα ένα ιδιότυπο γκέτο διασκέδασης. Κάνοντας συνάμα τον βίο αβίωτο σε όσους είχαν την ατυχία να έχουν τα σπίτια τους από πάνω και τριγύρω πριν σου έρθει η προσοδοφόρα ιδέα. 

Αυτός λέγεται ελεύθερος ανταγωνισμός στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.

Κια των αλληλο-εξυπηρετούμενων κλειστών παρεακιών.

Στην Ελλάδα των πολλών ταχυτήτων αν είστε μέλος μιας ισχυρής συντεχνίας πετυχαίνετε να έχετε κλειστό επάγγελμα. 

Αν δεν είσαι εκλεκτό μέλος κλειστής συντεχνίας η εποφθαλμιούν γύρω σου ισχυρότερα συμφέροντα και δε νοιάζεται και κανείς για την προστασία σου κι έχεις σαν πληβείος επάγγελμα ανοιχτό προς πάσαν κατεύθυνση. 

Αυτή ήταν και παραμένει η Ελλάδα.

Πότε θα ξυπνήσει;

ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΕΛΑΤΕΙΑ...

Το πελατειακό κράτος που μας έφερε στην κρίση, το ίδιο κράτος σήμερα προσπαθεί να διατηρηθεί όπως όπως μέρα παρά μέρα. Στο φαύλο, παλαιοκομματικό και άθλιο μεταπολιτευτικό καθεστώς που έφερε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού.

Όταν τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία σταμάτησαν να χρηματοδοτούν τις πελατειακές παροχές, το πελατειακό κράτος ζήτησε και πήρε χρήματα από την Τρόικα. Αλλά όσο μπορούσε δεν εφήρμοσε τα συμφωνηθέντα μέτρα με αποτέλεσμα η οικονομία μας να βουλιάζει.

Και τώρα που τα χρήματα του μνημονίου επίσης τελειώνουν φορολογεί ότι στέκεται και ότι κινείται στην προσπάθειά του να διατηρήσει για λίγο ακόμα την ψευδαίσθηση ότι οι πελατειακές παροχές είναι βιώσιμες.

Έτσι όταν ο κόσμος χάνεται, το κράτος μας συνεχίζει να πληρώνει σε 500.000 νεαρούς συνταξιούχους που δεν είναι ούτε καν 60 χρονών. Συνεχίζει να πληρώνει στρατιές αχρείαστων δημοσίων υπαλλήλων. Συνεχίζει να πετάει χρήματα σε έργα με το διαπλεκόμενο σύστημα. Και χάρισε τις συχνότητες στα κανάλια. Και συνεχίζει να βαραίνει την ελληνική κοινωνία με 199 φόρους υπέρ τρίτων. Και πλήρωνε για μήνες μισθό σε χιλιάδες απεργούντες υπαλλήλους που παράνομα κρατούσαν κλειστά τα μεγάλα ΑΕΙ της Αθήνας...

Με δυο λόγια το παράλογο που συμβαίνει σήμερα είναι το κράτος να παίρνει λεφτά απ' ότι έχει απομείνει από τον παραγωγικό τομέα της κοινωνίας και να τα δίνει στον μη παραγωγικό.

Το ίδιο πελατειακό κράτος που μας έφερε στην κρίση, το ίδιο ακριβώς συνεχίζει να μας βουλιάζει.
Και σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο (η αντιπολίτευση ευθέως, η συμπολίτευση έμμεσα) μας λέει ότι φταίνε οι "κακοί" ξένοι..

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ & ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΩΡΑ...

Οι απολύσεις είναι το σκληρότερο μέτρο το γνωρίζουμε όλοι, ιδιαίτερα αυτοί που το έχουμε ζήσει στο πετσί μας κάποια στιγμή της ζωής μας κια δεν χαθήκαμε βέβαια ούτε αφανιστήκαμε όπως ωρύονται σήμερα οι συνδικάλες, μα κοιτάξαμε αλλού και προχωρήσαμε στη ζωή μας.

Προφανώς η κατάργηση οργανικών θέσεων είναι ο μόνος πρόσφορος τρόπος για την μείωση του προσωπικού του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Και αυτή η κυβέρνηση και οι προηγούμενες προσπαθούσαν να το αποφύγουν, προφασιζόμενοι κάθε είδους δικαιολογία. Μα επιτέλους έφτασε η ώρα "0" με την τρόικα από πάνω με το τσεκούρι κι άλλων μέτρων. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση αντί να κρύβεται, να μιλήσει ανοιχτά στον Ελληνικό λαό για τους λόγους που την οδήγησαν σε αυτές τις αποφάσεις...

Οι πτωχευμένοι Έλληνες που δεν έχουν δουλειά κι όταν βρούν μία, ο μισθός τους είναι 500-400-300 €, (αυτά δεν ισχύουν σε όσους δεν γίνονται υπάλληλοι μα επαγγελματίες κι αξίζει το έργο τους), δε γίνεται παραπέρα να χρυσοπληρώνουν στρατιές αργόμισθων, συμπεριλαμβανομένων και 300 βολεμένους πολιτευτές που έτυχε κι εκλέχτηκαν βουλευτές + τους συγγενείς τους + τους κολλητούς τους + τους παρατρεχάμενους κομματόσκυλους τους.

Σε μια χώρα στην οποία η σαπίλα του πολιτικού της συστήματος έχει φθάσει στο απροχώρητο150 βουλευτές και πολλοί είναι. Σίγουρα θα υπάρχουν ανάμεσα μας 150 ικανοί χωρίς καμιά εξάρτηση από κόμματα και κολέγια, που στην εποχή της άγριας κρίσης θα δεχτούν να μας υπηρετήσουν, βάζοντας το προσωπικό και οικονομικό τους συμφέρον σε δεύτερη μοίρα. Καιρός να ηγηθούν αυτοί που μπορούν και θέλουν να προσφέρουν κι όχι οι ιδιοτελείς , αναιδείς και κυνικοί ωφελιμιστές.

Οτι πρέπει να συρρικνωθεί ο δημόσιος τομέας είναι φως φανάρι. Ναι, αλλά να μην είναι αυτές οι αναγκαίες απολύσεις τυφλές και τυχαίες. Με πρώτο και καλύτερ στόχο τους υπαλλήλους που οι ίδιοι προσέλαβαν αναξιοκρατικά στη Βουλή και αλλού.

Αξιολόγηση σε όλο το προσωπικό του δημοσίου με αξιοκρατία. Να δούμε πως μπήκε ο κάθε υπάλληλος στο δημόσιο...

Αν ο Καραμανλης είχε κάνει την περίφημη "επανίδρυση" τις πρώτες βδομάδες τότε που μπορούσε και ο Παυλόπουλος δεν είχε μονιμοποιησει χιλιάδες συμβασιούχους οι περισσότεροι εκ των οποίων διορίστηκαν με βύσμα, σήμερα δεν θα υπάρχει αυτό το πρόβλημα. Αντιθέτως ανταγωνιζοταν με το ΠΑΣΟΚ ποιός θα μονιμοποιησει τους περισότερους πελάτες...

Αντί να ενδυναμωθεί ο θεσμός του ΑΣΕΠ, αφήνανε δημάρχους να διορίζουν στις δημοτικές επιχειρήσεις χιλιάδες.ψηφοφόρους τους. Πολλοί από αυτούς απολαμβάνουν ακόμη και σήμερα υψηλότερους μισθούς από εργαζόμενους στους Δήμους που προσφέρουν έργο. .Το ίδιο και οι δημοτικοί αστυνομικοί που σουλάτσαραν μέχρι χθές στους δρόμους (όσο δεν κρύβονταν σε συγκεκριμένες φιλικές καφετέριες) με μια σφυρίχτρα κι αποτέλεσμα μηδέν. Αν τους θεωρούν απαραίτητους για τη λειτουργία των δήμων, ας τους πληρώσουν οι δήμαρχοι που τους βάλανε!

Διαμαρτυρίες και λοιπά καραγκιοζιλίκια των ημερών που βλέπουμε, όποιος βολεμένος μέχρι χθές νομίζει ότι τάχα αδικείται ΜΟΝΟ έξω από από τα κομματικά γραφεία στα κόμματα και στους άχρηστους πολιτικούς που τον "εξυπηρετήσανε". Κανείς άλλος δε νοιάζεται, έχουμε τις δικές μας ζωές να κοιτάξουμε, δεν θα ασχολούμαστε με τις ψευδο-επαναστάσεις των ρουσφετιών...

ΠΑΝΑΚΡΙΒΕΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ...

Οι Ευρωπαίοι δανειστές της Ελλάδας δεν ζητάνε σώνει και καλά περικοπές μισθών και συντάξεων, ζητάνε διαρθρωτικές αλλαγές στη χώρα.

Αλλά καμιά κυβέρνηση δε τολμά να βάλει χέρι στα κλειστά επαγγέλματα, τις ισχυρές πολιτικά και κοινωνικά συντεχνίες, στη γραφειοκρατία, στο διάσπαρτο δημόσιο, φοβούμενη τις συνδικαλιστικές αντιδράσεις και τις χαμένους ψήφους...

Υπήρχε κι εξακολουθεί να υπάρχει από την μία ο ωμός εκβιασμός των άμεσα θιγόμενων κάθε φορά κι από την άλλη η διακομματική πίεση των "τοπικών κοινωνιών" και τίποτα δεν άλλαζε με σύμμαχο και τη διακομματική αποδοχή των εκάστοτε κυβερνήσεων. Με την συμπληρωματική διακομματική πίεση των εκάστοτε αντιπολιτεύσεων.

Έτσι κάποιες επαγγελματικές κάστες εξακολουθούν να απολαμβάνουν προνόμια και διευκολύνσεις που χρηματοδοτούνται ετσιθελικά από τον υπόλοιπο λαό και μάλιστα συνήθως κληρονομούνται σε τέκνα, στραγγαλίζοντας όποιον θελήσει ν' ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα.

Οι εκατοντάδες σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ άνευ ουσιαστικού αντικειμένου πλήθυναν διαχρονικά ανά την επικράτεια, κατόπιν πιέσεων των διαβόητων "τοπικών κοινωνιών" που ήθελαν να ασκήσουν προσοδοφόρες και ευεπίφορες στη φοροδιαφυγή παρασιτικές δραστηριότητες όπως άπειρες καφετέριες, σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, φωτοτυπίες - χαρτικά που "αναλαμβάνουν" και πτυχιακές εργασίες και κυρίως γκαρσονιέρες και δυάρια στα πανωσηκώματα των νοικοκυραίων, όπου κατά κανόνα το ενοίκιο διαμορφώνεται ανάλογα με τον αριθμό των σπουδαστών που μένουν μέσα και την απόσταση από τη σχολή, η αράδα τους αρχίζει από ακριβώς απέναντι παό την είσοδο...

Πανάκριβα σε χρήμα και προσωπικό στοιχίζει η λειτουργία των 500 στρατοπέδων που βρίσκονται διάσπαρτα ανά τη χώρα, ακόμη και μέσα στις πόλεις. Τα 9 στα 10 από τα οποία σε καιρό ειρήνης είναι παντελώς άχρηστα, απλά για να συντηρούνται οι τοπικές κοινωνίες με την υποχρεωτική κατανάλωση των υπηρετούντων σε δαύτα.

Άχρηστοι οργανισμοί εδρεύουν σε επιλεγμένες "έδρες" κατόπιν ενεργειών κάποιου δραστήριου βουλευτή, με άγνωστο ή ανύπαρκτο ωφέλιμο έργο στους πολλούς κατοίκους, μα γνωστούς στη τοπική κοινωνία οι διευθυντές, οι υπάλληλοι και οι κηπουροί που "απασχολούνται" σε αυτούς...

Τώρα αυτά δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά, ειδικά την ώρα που κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις.
Με τις αποφάσεις για καταργήσεις άχρηστων κρατικών φορέων, με λίγη τόλμη κι αποφασιστικότητα στις ως τώρα πιέσεις, μπορεί να φτιάξει το παζλ της αναδιάρθρωσης του κράτους που επιχειρεί δειλά ακόμη τούτη η κυβέρνηση.

Αν και υπάρχουν σκόπιμες καθυστερήσεις, αντιδράσεις και εμπόδια από κυβερνητικά νυν ή πρώην στελέχη που πρωταγωνίστησαν στα παραπάνω και δε θέλουν να χάσουν τα βιλαέτια τους, ελπίζουμε αυτό που θα επικρατήσει τελικά είναι η σωστή απόφαση για μείωση του κράτους εκεί που πρέπει.


************************
Δεν πρόλαβα να το δημοσιεύσω και να ένα κλασσικό παράδειγμα αντίδρασης μιας τοπικής κοινωνίας που άρχισε κλαψουρίσματα μέσω τρίτου:
http://www.inews.gr/96/Tafoplaka-stin-elpida--i-anastoli-leitourgias-tis-scholis-astynomias-siteias.htm

ΥΠΟΥΛΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ...

Από την ίδρυση του μέχρι και σήμερα το κράτος των Ελλήνων έχει στενάξει κάτω από δύο φανερούς εμφυλίους και από εκατοντάδες άλλους κρυφούς.

Πότε αυτός ο λαός ομονόησε και έστρεψε την κεφαλή προς μία κατεύθυνση; To έκανε σε ελάχιστες περιπτώσεις και πάντα βγαίνοντας από μία καταστροφή.

Τα τελευταία εκατό χρόνια οι Έλληνες έχουν σφαχτεί μεταξύ τους, μίσησαν ο ένας τον άλλον, φακελώθηκαν και εντάχθηκαν σε κομματικούς στρατούς για να πλιατσικολογήσουν μετά την κατάκτηση της εξουσίας. Οι μισοί ψηφοφόροι ψηφίζουν με γνώμονα το ατόμικό τους συμφέρον (ρουσφέτια), και οι άλλοι μισοί είναι απλά βλάκες. Άντε να το ελαφρύνω λίγο, παραπλανημένοι από τα ΜΜΕ και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης που εκείνα επιβάλλουν.

Κάποιοι άλλοι νομίζουν ακόμη ότι θα πάρουμε την Πόλη, κάποιοι ότι θα έρθει η επανάσταση εξ αριστερών, χωρίς να ξέρουν βέβαια ότι μέχρι να ολοκληρωθούν οι ουτοπικές προσδοκίες τους, απλά ριχνουν νερό στον μύλο του συστήματος που αποτελεί φέουδο των πρώτων μισών ως άλλοι "χρήσιμοι ηλίθιοι"...

Παραλλήλως όσοι τα κατέφεραν μπάζωσαν τη χώρα με αυθαίρετα, έκλεψαν την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, ενέταξαν τη κομπίνα στο πλαίσιο της κοινωνικής ανοχής.

Κάθε επάγγελμα, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει δημιουργήσει την σκοτεινή πλευρά του, τη σκιά των συναλλαγών του σε βάρος όποιων αναζητήσουν τις υπηρεσίες του, των παράνομων δοσοληψιών του, των περίεργων συμφωνιών του, της μαύρης οικονομίας και εργασίας. Πιο συγκεκριμένα ο γιατρός έχει το φακελάκι, ο δικηγόρος τα νομικά παραθυράκια, ο καθηγητής το φροντιστήριο, ο εφοριακός τη δοσοληψία, ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν κόβει αποδείξεις όποτε μπορεί, ο καλλιτέχνης κρύβει αμοιβές, ο ποδοσφαιριστής, ο διαιτητής ή ο παράγοντας γενικώς στήνει παιχνίδια και στοιχήματα, ο προϊστάμενος παίρνει γρηγορόσημο, ο πλούσιος δεν πληρώνει την εφορία, ο ιδιοκτήτης κρύβει ενοίκια, ο κατασκευαστής φτιάχνει ημιυπαίθριους, ο έχων τα μέσα φτιάχνει αυθαίρετα, ο δασάρχης δεν βλέπει δασικές εκτάσεις, ο πολιτικός διορίζει ή παίρνει μίζες και το κράτος φτιάχνει νόμους και προσποιείται ότι λύνει το πρόβλημα.

Μπορείτε να απαριθμήσετε μαζί μου πολλές τέτοιες συμπεριφορές μας, από το τσιγάρο, τις υπερωρίες, τις αποδείξεις, μέχρι να κλέψω φρούτα από το γείτονα έως και να βάζω ένα καφάσι στο δρόμο για να το βρω αύριο και να παρκάρω...

Σε κάθε επαγγελματική κατηγορία στην Ελλάδα, έχει δημιουργηθεί μία ολιγάριθμη "αριστοκρατία", είτε από νεποτισμό, είτε από ευνοιοκρατία. Δεν είναι όλοι οι γιατροί ίδια κι όμοια, όπωε δεν είναι όλοι οι δικηγόροι, οι καθηγητές, οι αστυνομικοί, οι εφοριακοί κλπ.

Αλλά την αδυναμία της διοίκησης, και την αδυναμία της διακυβέρνησης να διοικήσουν και να κυβερνήσουν, προσπαθούν να την χρεώσουν στους υπαλλήλους τους γενικά και αόριστα.

Η μαύρη οικονομία αντιστοιχεί κάθε χρόνο στο 30% της συνολικής. Χαλάμε ως καταναλωτές πολίτες τουλάχιστον το 50% του εισοδήματός μας για φακελάκια, φροντιστήρια, αδήλωτες δαπάνες.

Επίσης το Κράτος έχει ξεπεράσει τον εαυτό του δικαιολογώντας αδικαιολόγητες δαπάνες και ενέργειες. Τα χρήματα στη ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ, οι πάσης φύσης μελέτες, τα περίεργα επιδόματα σε περίεργες συνδικαλιστικές ομάδες, τα έξοδα των Βουλευτών, ο αριθμός των υπαλλήλων σε μερικές υπηρεσίες, τα υπερτιμολογημένα μεγάλα έργα, ο ρόλος των κρατικών διαφημίσεων στα ΜΜΕ, ο παρασιτισμός των μεγάλων Ιδιωτικών τζακιών, είναι μερικά παραδείγματα κοινωνίας υπό πτώχευση, που προσποιείται συνεχώς για μεταρρυθμίσεις και κόκκινες γραμμές.

Έχουμε διαστρεβλώσει την πραγματικότητα.

Προσποιούμαστε όλοι μας ότι είμαστε κομμάτι μιας κοινωνίας που διέπεται από νόμους. Προσποιούμαστε ότι δουλεύουμε, για να έχουμε το νου μας να βγάλουμε με κάποιο τρόπο μαύρα.

Δεν είναι επιτυχημένος στη σημερινή κοινωνία ο εργατικός, ο φιλότιμος, ο ενεργός πολίτης, αλλά ο τεμπέλης, ο άτιμος και ο παθητικός-μηχανορράφος πολίτης. Γι' αυτό τα παιδιά και η νέα γενιά είναι τόσο προβληματική, μέχρι να αφομοιωθεί από το σύστημά μας, να βρει δουλειά, να φτιάξει σπίτι, να παντρευτεί, να ζήσει.

Δεν ξέρει πως παίζεται το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που φτιάχνεται με σκοπό, με επιμέρους στόχους και φυσικά επιδιώξεις...

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ...

Η επανάσταση που ονειρεύονται ή ακόμη και υποκινούν με κάθε ευκαιρία μερικοί, θα αργήσει πολύ ακόμη.

Ενδεχομένως να δούμε λίγο από χάος, ή και κανένα ολοκληρωτικό καθεστώς να εκμεταλλεύεται κάποια κενά δημοκρατίας, αλλά η επανάσταση, όπως την φαντασιώνονται πολλοί και διάφοροι μονίμως αγανακτισμένοι γραφικοί, έχει ακόμα μακρύ δρόμο.

Ο λόγος είναι απλός. Οι ιστορικές, μεγάλες και πραγματικά ανατρεπτικές επαναστάσεις είχαν συγκεκριμένους στόχους σε πολύ βαθύτερα κοινωνικά ζητήματα, ακόμα και εν αγνοία των επαναστατών.

Γιατί, όπως και να το κάνεις, άλλο πράγμα να πολεμάς για libertι, ιgalitι, fraternitι και άλλο επειδή σου μειώνουν τον μισθό και αυξάνονται οι φόροι. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι στην πρώτη περίπτωση πολεμάς για την βελτίωση των θεσμών ολόκληρης της κοινωνίας, ενώ στη δεύτερη πολεμάς για την πάρτη σου.

Εάν στην Ελλάδα η βασική λαϊκή απαίτηση ήταν η βελτίωση των θεσμών ώστε να ζούμε σε μία κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης, θα έπρεπε να είχαμε ήδη κάποιον ξεσηκωμό τα τελευταία τριάντα χρόνια. Όμως μέσα σε αυτά τα χρόνια, η διαπλοκή και η διαφθορά είχαν κατακλείσει σχεδόν ολόκληρη την κοινωνία σε τέτοιο βαθμό που η απαιτούμενη κρίσιμη μάζα απλά βολευόταν με το αυτοκινητάκι, το σπιτάκι και τον μπάρμπα βουλευτή ή τον τάδε τοπικό παράγοντα για την διεκπεραίωση παντός είδους ατομικών υποθέσεων. Τα ζητήματα που αφορούσαν τη βελτίωση της κοινωνίας και της χώρας στο σύνολο, ποσώς απασχολούσαν τον βολεμένο. Τώρα που ήρθε ο λογαριασμός, ο βολεμένος ξεσηκώθηκε.

Η μαζική κοινωνική αναμπουμπούλα του τελευταίου χρόνου ξεκίνησε βήμα βήμα.
Για την ακρίβεια κάθε κοινωνικός ή επαγγελματικός κλάδος που έβλεπε να θίγονται τα συμφέροντα ή οι αποδοχές του, κατέβαινε στους δρόμους. Οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες κάθονταν σπίτι τους σφυρίζοντας αδιάφορα, περιμένοντας πότε θα έρθει η δική τους σειρά, για να κατέβουν στους δρόμους και να διεκδικήσουν τα κεκτημένα τους. Τίποτα περισσότερο και για κανέναν άλλο. Κάθε κοινωνική ομάδα την ενδιαφέρει να ικανοποιήσει τα δικά της συλλογικά συμφέροντα. Μέχρι εκεί σταματά και το πεδίο δράσης και κοινωνικού ενδιαφέροντός της. Φτάνει μάλιστα σε σημείο αντιπαράθεσης με τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες, προκειμένου να θέσει τη δική της ατζέντα προτεραιοτήτων.

Κανείς δεν διεκδίκησε ποτέ κάτι για το καλό ολόκληρης της κοινωνίας, εκτός από ορισμένες ιδεολογικές μειοψηφίες που ανέκαθεν αγωνίζονταν για ευρύτερα θέματα, αλλά χωρίς να τραβάνε το ενδιαφέρον του υπόλοιπου κόσμου. Άλλωστε ο συλλογικός τρόπος σκέψης δεν εφάπτεται σε κανένα σημείο με τον ευρύτερο νεοελληνικό ατομικισμό. Και δυστυχώς μαζί με τον «ξερό» βολεμένο, κάηκε και ο «χλωρός» έντιμος ανιδιοτελής αγωνιστής που επιζητούσε τη βελτίωση του συνόλου...

Ένα τρανταχτό παράδειγμα ν' αναφέρω μόνο, τι έγινε πριν λίγο καιρό όταν η Υπουργός Περιβάλλοντος επιχείρησε να περάσει νόμο για την αυτονόητη προστασία των περιοχών Natura; Ξεσηκωμός στις εκλογικές περιφέρειες! Ορισμένοι τοπικοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, πιστοί στο δόγμα όλα τσιμέντο να γίνουν, εκνευρίστηκαν με την υπουργό και άρχισαν το αντάρτικο. Στο πλευρό τους βρέθηκαν βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ αλλά και ορισμένοι αριστεροί! Μπορεί το πιασάρικο σύνθημα να λέει το περιβάλλον είναι πάνω από τα κέρδη αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιφυλάξεις «διότι, παρά τις καλές στιγμές του κειμένου πρακτικά είναι ανεφάρμοστο» και το ΚΚΕ διαφωνεί «διότι πέφτει κατακόρυφα η τιμή των μικρών ιδιοκτησιών»...

Μα σε αυτή την περίοδο της κρίσης το περιβάλλον θα σκεφτούμε; είναι εν συντομία η άποψη τους. Αντί να δίνουμε κίνητρα στην οικοδομή, βάζουμε περιορισμούς για να σώσουμε δυο λιμνούλες και τρεις χελώνες; Μα τόσο ξεροκέφαλη είναι αυτή η Τίνα;

Για τον απλούστατο λόγο ότι ο μέσος βουλευτής, εκπροσωπεί τα συμφέροντα του τόπου του, και το πραγματικό συμφέρον του τόπου του, δηλαδή η τοπική λαϊκή βούληση, θέλει ένα σπιτάκι στο κτηματάκι του. Ποσώς ενδιαφέρεται για τους στόχους του δικτύου Natura, δηλαδή για το περιβάλλον που ζει ο συνάνθρωπός του και μεθαύριο τα παιδιά του.

Αυτός ο εσωκομματικός ξεσηκωμός αντικατοπτρίζει ακριβώς το σκεπτικό με το οποίο σκέφτεται η πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας. Και με τέτοιο σκεπτικό όχι μόνο η χώρα δεν πρόκειται να πάει μπροστά, αλλά δεν υπάρχει και η παραμικρή αξίωση για το οποιοδήποτε θετικό βήμα.

Εξάλλου όλες οι σοβαρές επαναστάσεις είχαν και το τίμημα τους. Το να ασκείς συνεχώς κριτική είναι το πιο εύκολο. Η αυτοκριτική είναι το δύσκολο και στην περίπτωση της Ελληνικής κοινωνίας, η αυτοκριτική είναι τόσο σπάνια και επίπονη που αποτελεί τίμημα από μόνη της.

Γενικά αν και ο κόσμος θα ήθελε να εκφραστεί στο πεζοδρόμιο μόλις ακούει τους πρωτεργάτες των διαδηλώσεων, δηλαδή τις δυνάμεις της ψευτοαριστεράς και της ψευτοπροόδου, γυρίζει πλευρό και παραγγέλνει και μια πίτσα για να μην χρειαστεί να σηκωθεί καν. Τελικά είναι οι λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις που έκαναν τον Έλληνα καναπεδάτο και τώρα τον εγκαλούν γι' αυτό.

Εάν ποτέ έρθει κάποια ουσιαστική και δυναμική ρήξη στην κοινωνική συνοχή, προκειμένου να αναδυθεί μία μαζική απαίτηση για ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία και αδελφοσύνη, δεν θα γίνει εναντίον κομμάτων, πολιτικών ή επιχειρηματιών, αλλά εναντίον του ίδιου μας του εαυτού...

ΚΟΠΡΙΤΕΣ ΣΤΑ ΠΡΑΣΑ...

Ο Πάγκαλος έχει γράψει ένα μικρό βιβλιαράκι με τίτλο «Με τον Ανδρέα στην Ευρώπη» (Εκδόσεις Πατάκη, Δεκέμβριος 2010) Από κει είναι οι 2 παρακάτω μικρές ιστορίες σε αφήγηση του ίδιου του Πάγκαλου:

1. "Ο Πάγκαλος αποφασίζοντας την αντικατάσταση του καυστήρα του υπουργείου εμπορίου προκάλεσε την τοποθέτηση ενός κόντρα πλακέ. Μία μέρα που επιθεωρούσε τα γραφεία διαπίστωσε ότι το κόντρα πλακέ είχε μία αρκετά μεγάλη τρύπα και ω του θαύματος εμφανίστηκε μία ανθρώπινη κεφαλή.

Κάποιος έμπαινε με τα τέσσερα μέσα στο υπουργείο καθυστερημένος. Τον άρπαξα αμέσως από τα μαλλιά και τον ακινητοποίησα σε ένα σημείο όπου όποια και αν ήταν η δύναμή του, ήταν αδύνατο να σηκωθεί, να φύγει προς τα έξω ή να μπει προς τα μέσα. Τον ερώτησα το όνομά του και μου είπε ότι ήταν κάποιος τμηματάρχης. Έστειλα λοιπόν ανθρώπους του γραφείου μου που με συνόδευαν και εκάλεσαν όλους τους υπαλλήλους κρατώντας πάντα το θύμα μου από τα μαλλιά γονατιστό στα τέσσερα, εξεφώνησα λογίδριο.

Τους είπα πόσο μεγάλος πρέπει να είναι ο εξευτελισμός κάποιου ο οποίος το σκάει από την δουλειά του με αυτόν τον ποταπό τρόπο και να θαυμάσουν την κατάσταση της πλήρους ανυποληψίας στην οποίο είχε περιέλθει ο ατυχής τμηματάρχης. Στο τέλος του είπα ότι δεν επρόκειτο να τον τιμωρήσω, γιατί αυτό που έπαθε είναι ο,τι χειρότερο μπορούσε να πάθει ένας άνθρωπος που έχει στοιχειώδες φιλότιμο". (σελ 32)

2. "Μετά το τέλος της συνόδου κορυφής στη Ρόδο, ο Πάγκαλος, επειδή πολλά από τα φαγητά είχαν περισσέψει, αποφασίζει να ανοίξει τον μπουφέ στους αστυνομικούς που φύλαγαν τους επισήμους «Δυστυχώς μετά από μιάμιση ώρα περίπου εισέβαλε στο γραφείο μου ο υπεύθυνος για την τροφοδοσία και μου είπε ότι οι αστυνομικοί αφού φάνε συναποκομίζουν τα ως επί το πλείστον ασημένια σκεύη και αποχωρούν.

Κατέβηκα αμέσως στην κεντρική είσοδο του καστέλου και όταν είδα να φθάνει μια ομάδα αστυνομικών, τους ρώτησα αν έρχονται από την τραπεζαρία. Μου είπανε ναι και τότε ζήτησα να αδειάσουν αμέσως τις τσέπες τους. Κατακόκκινοι αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν και από τις τσέπες τους έπεσαν αναπτήρες, αλατιέρες, τασάκια, μαχαίρια, πιρούνια και κουτάλια.

Μετά από ένα σύντομο σχολιασμό τον οποίο μπορείτε να φανταστείτε και δεν θέλω να επαναλάβω, όταν τους ρώτησα πώς διανοήθηκαν να κάνουν αυτό το πράγμα, μου απάντησαν ότι θεωρούσαν ότι τα μαχαιροπήρουνα ήταν του κράτους και είχαν σκεφτεί να τα κρατήσουν για souvenir»(σελ 109, 110).

Έχω τη καλή πρόθεση να πιστέψω τα γραφόμενα του συγγραφέα.

Με μια απορία ωστόσο: Γιατί οι πολιτικοί αφού βλέπανε από τότε όλες αυτές τις απαράδεκτες πράξεις δε προνόησαν; Γιατί τακίμιασαν τόσα χρόνια με τους κοπριτο-συνδικαλιστές; Γιατί τους έδωσαν τόση εξουσία; Γιατί διόριζαν και γέμιζαν τις υπηρεσίες;

Με τα γραφόμενα του μας λέει πως ο ίδιος ανέχθηκε καταστάσεις και δεν εφάρμοσε τον νόμο. Και άλλες πολλές που έχουν να αφηγηθούν άλλοι πολιτικοί Άρα αυτό το δημόσιο είναι δικό τους προϊόν.

Και κάποια ακόμη "Γιατί" που ξέρω πως έχουν μόνο μια απάντηση.

Που έδωσε μόνος του προχθές: Για τις ΨΗΦΟΥΣ.

Στο παιγνίδι των προσλήψεων ενεπλάκησαν παράγοντες από όλο το πολιτικό φάσμα. Μετά από κάθε εκλογική μάχη οι χαμένοι έμπαιναν στο ψυγείο, οι νικητές έκαναν νέους διορισμούς και όλοι βολεύονταν ώσπου έσκασε κι αυτή η φούσκα...

ΚΟΠΡΙΤΕΣ...

Ο Πάγκαλος μιλώντας στο "Βήμα της Κυριακής" είπε με λίγα λόγια που όλοι ξέρουμε και λίγοι λένε, τον επίλογο ενός πολιτικού παρελθόντος, στου οποίου τη δημιουργία συνέβαλε κι ο ίδιος και με το παραπάνω μάλιστα:

"Όταν στο δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη, επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί.

Το 75% των δαπανών του Δημοσίου είναι οι μισθοί και οι συντάξεις. Δανειστήκαμε για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις σε υπαλλήλους που προσλαμβάναμε απλώς και μόνο για να πάρουμε την ψήφο τους. Μας τρομάζουν η αλήθεια, η αντικειμενικότητα, η αξιοκρατία".

Ποιος όμως θα βρεθεί να διώξει τους πολλούς κοπρίτες από την Ελληνική ζωή; Όχι βέβαια οι νυν πολιτικοί μας!

Ο Πάγκαλος επανέλαβε πως μαζί με κάποιος φάγανε τα λεφτά μέσα στο πλαίσιο ενός φαύλου συστήματος πολιτικής πελατείας με αθρόους διορισμούς στο δημόσιο και έπειτα μας κάλεσε να σκεφτούμε ποιο είναι το πρόβλημα σε αυτή τη φράση. Ένα εμπόδιο είναι ίσως το ποιος μιλάει, το ότι δηλαδή ο κύριος Πάγκαλος είναι βουλευτής 30 χρόνια, και σήμερα αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Το επιχείρημα δεν στερείται λογικής. Αν υπονοείται όμως πως τα φάγαμε όλοι οι Έλληνες εξίσου, αυτό είναι εντελώς ανακριβές.

Το ότι το παραδέχεται επίσης δεν σημαίνει τίποτα. Θα έπρεπε κι αυτός και οι όμοιοι του και των δύο κομμάτων εξουσίας να έχουν ήδη ξεκουμπιστεί, αφού αν ο διορισθείς κοπρίτης διέπραξε το αμάρτημα άπαξ και για το ψωμί του, ο άμετρος στα λόγια και τη μάσα Πάγκαλος, το έκανε κατ' επανάληψη και για το παντεσπάνι του.

Μα στο κόμμα σου πρωτίστως ρε Πάγκαλε (και μετά έμαθαν οι συνάδελφοί σας όλων των κομμάτων) δεν είσαστε που τα κάνατε πλακάκια με τους συνδικαλιστές για διορισμούς επί διορισμών χωρίς ποτέ να σκεφτείτε τη διόγκωση του δημόσιου χρέους που επιφέρατε;

Για ποιον λόγο ο πολίτης να ακούει τις εξηγήσεις σας, ενώ είναι αυτός που ακριβοπληρώνει τα λάθη σας;

Όσο για τις λέξεις αλήθεια, αντικειμενικότητα, αξιοκρατία ακούγονται μάλλον πολύ παράφωνες από το στόμα σου, μια και έχεις διορίσει ουκ ολίγους φίλους και συγγενείς. Μαζί με πολλούς άλλους που έχτισαν μακρόχρονες πολιτικές καριέρες με ρουσφέτια και διορισμούς χωρίς να δώσουν τίποτα στον τόπο πέρα από κοπρίτες να πληρώνει μηνιαίως και ν' ακούει τακτικά τα "αιτήματα τους" για περισσότερα προνόμια κι απολαβές...

Άραγε κοπρίτης γεννιέται ή γίνεται κάποιος;

Αν κοπρίτης γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο πολύ, βουλιάζοντας αργά και σταθερά λόγω μονιμότητας στις ακαθαρσίες του ελληνικού δημοσίου, τότε ίσως υπάρχει ελπίδα. Με διαύγεια, αξιοκρατία και διαφάνεια, μπορεί πιθανόν να αντιστραφεί η πορεία. Το κράτος να καθαρίσει από την κόπρο και μαζί της κι όλοι οι κοπρίτες. Μαζί τα φάγανε, μαζί να καθαρίσουνε κιόλας.

Αν όμως γεννιέται; Αν ένας τέτοιος κοπρίτης δεν αλλάζει, αν θα μείνει έτσι και γίνεται χειρότερος σε όλη του τη ζωή και δεν πρόκειται να βελτιωθεί όπως δηλώνει με τόση βεβαιότητα (εκ πείρας;) ο παλαιός βουλευτής; Δεν θα έπρεπε τότε να πιέζει για άμεσες απολύσεις ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης; Μαζί αναξιοκρατικά τα φάγανε, μαζικά δεν πρέπει και να απολυθούνε εδώ και τώρα οι φαύλοι;

Και τώρα ακόμη που η τρόικα πιέζει για μετατάξεις οι πιο κολλητοί τους (κι ενήμεροι σχετικά) βρήκαν νέα μηχανή βολέματος, μετατασσόμενοι σε υπηρεσίες με καλύτερους μισθούς, αφού όλα τα υπουργεία δεν ήταν ίσα στις αμοιβές (σύγκρινε τους τεχνικούς του ΥΠΕΘΑ με τα γνήσια κοπρόσκυλα της ΥΠΑ ή των τελωνείων του ΥΠΕΘΟ) για αρχή...

ΑΝ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕΙΣ...

Κι όμως υπάρχουν ακόμη Έλληνες που πιστεύουν ότι θα τους σώσουν τα κόμματα. Και μάλιστα χωρίς να τα ζορίσουν αυτά τα κόμματα και όπως υπάρχουν και λειτουργούν σήμερα. Να ξυπνήσουν μια μέρα οι πολιτικοί και να κάνουν επιτέλους αυτό που ζητάει η βάση. Ετσι χύμα. Να τους αφήνουμε να κάνουν ότι θέλουν, επειδή το θέλουν.

Ε, να τι κάνανε. Οδήγησαν έναν ολόκληρο κρατικό μηχανισμό, μια ολόκληρη δημόσια διοίκηση, σε αυτό το χάλι. Που όλοι ξέρετε. Κι εσύ ο ΠαΣοΚος κι εσύ ο ΝεοΔημοκράτης κι εσύ ο Αριστερός.

Τους αφήνουμε να διαχειρίζονται για 4 χρόνια την κοινή μας περιουσία χωρίς έλεγχο κανέναν από μας. Μας κλέβουν μας κοροϊδεύουν, μας προκαλούν. Εκεί εμείς να τους ανεχόμαστε.

Καταστρέψουν το βιος μας, ξεπουλάνε εδάφη μας, υποβαθμίζουν τις υπηρεσίες που πληρώνουμε με τον ίδρωτά μας. Εκεί εμείς.

Μη και τους στεναχωρήσουμε αν τους στριμώξουμε λίγο να φροντίσουν τα συμφέροντα μας.

Μερικοί περιμένουν πως μόλις έρθει το κόμμα τους στην εξουσία, θα τα φτιάξει όλα καλά και θα τα στρώσει.

Είναι κι άλλοι πολλοί, που ήρθε το κόμμα τους στην εξουσία, και δεν έκανε τίποτα. Ή έβλεπαν να κάνει για άλλους προσωπικά ρουσφέτια και περίμεναν καρτερικά την σειρά τους, που δεν έφτανε ποτέ...

Ή αρκέστηκαν σε ψίχουλα όταν ήρθε η ώρα τους και ξαναμπήκαν στο μαντρί ικανοποιημένοι που εισακούστηκαν κι ελεήθηκαν.

Κι αυτό το πήγαινε - έλα και η αναμονή βελτίωσης έχει γίνει κι έχει ξαναγίνει περίπου 160 φορές, όσες και οι κυβερνήσεις του κοινοβουλευτικού μας βίου περίπου.
Και δεν άλλαξε τίποτε. Διότι δεν ζητήσαμε να αλλάξει κάτι.

Απλώς περιμένουμε την καλή τους θέληση. Των πολιτικών μας. Τόσο μυαλό έχουμε. Αυτοί που τους ακολουθούν και τους στηρίζουν τουλάχιστον.

ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ Ο ΑΓΩΝΑΣ...

Μαζί καθόμασταν με τον παλιό φίλο και πίναμε καφέ συζητώντας για την ανεπάρκεια της παλιάς δημοτικής αρχής, όπως και την αντίστοιχη της νομαρχιακής και συμφωνήσαμε πως καιρός ν' αποσυρθούν οι τοπικοί άρχοντες μιας και ικανοποιήσανε την φιλοδοξία τους να κάτσουνε και 1 και 2 τετραετίες...

Αυτοί που με προηγούμενα εκλογικά μαγειρέματα είχαν κατά λάθος στα χέρια τους την ανάπτυξη του δήμου και του νομού...

Που με την ανεπάρκεια τους ευθύνονται κυρίως για το αναπτυξιακό έλλειμμα όλου του νομού μας, που αν και με καλύτερους φυσικούς πόρους από όλη την Κρήτη, παρουσιάζει χρόνια υστέρηση εξαιτίας μιας δική μας τοπικής αυτο-διοίκησης, ανίκανης να διεκδικήσει οτιδήποτε...

Συμφωνούσαμε πως είναι ώρα οι σώφρονες ενεργοί πολίτες να καθορίζουν τις εξελίξεις στον τόπο τους κι όχι να ψηφίζουμε τους συγγενείς κι εκλεκτούς του Ψηλού κατ' εξαίρεση από το κλίμα που επικρατεί στην υπόλοιπη χώρα, επειδή αυτοί πρέπει να κυβερνούν σαν καθαρόαιμα κουλούκια από τζάκια, όπως έλεγε ο ένας τους κάποτε προεκλογικά πάλι...

Να βάλουμε τέλος στην χρόνια ντόπια συνήθεια πια να επιλέγεται αυτός που έχει το μεγαλύτερο "δόντι" στους βουλευτές και λοιπούς κομματικούς παράγοντες και καταλήγει άχρηστος στους πολίτες...

Καταλήξαμε πως είναι ανάγκη να εκλεγεί ένας διαφορετικός, με όραμα και φαντασία, σχέδια και αποτελέσματα, πράγματα αυτονόητα για ηγέτη που όμως στερούνται και οι 2 παραπάνω, ικανός να κάνει κάτι για τον νέο μεγάλο δήμο που θα δημιουργηθεί με τον "Καλλικράτη", περιστοιχιζόμενος από άτομα που να μπορούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των πολιτών, να έχουν ασχοληθεί σοβαρά με την ανάπτυξη και τα έργα, κάποιος τέλος πάντων να είναι σε αρμονία με την κοινωνία και τις πραγματικές ανάγκες της αντί να μας βλέπει εξ υψηλού από το οικογενειακό μέγαρο κάπου ψηλά στην πόλη, κάνοντας μόνο κάποιο έργο βιτρίνας που και που και αυτό για ικανοποίηση φίλων και συμφερόντων...

Τότε χτύπησε το κινητό του, όπου η γυναίκα του τον καλούσε να βρει τον αντιδήμαρχο με την ξεχειλωμένη κοιλιά και γνωστό ρουσφετολόγο, για να τον παρακαλέσει "να κοιτάξει μπας και κάνει κάτι" τώρα που φτάνουν εκλογές για ένα προσωπικό τους θέμα ανάξιο λόγου κι άνευ σημασίας, θυμίζοντας του πως τον στηρίζουν με την συλλογική τους ψήφο όλης της οικογένειας...

Και ο μπουνταλάς φίλος συμμορφούμενος με τις συζυγικές προτροπές, συμφώνησε να το φροντίσει αμέσως μετά, με τον ρουσφετολόγο που ανήκει στο κατεστημένο που θέλαμε να ξεφορτωθούμε πρωτύτερα και τώρα, μερικές στιγμές μετά, θα βγει ενισχυμένο με τις δικές τους οικογενειακές ψήφους...

Αμ, έτσι θ' αλλάξουνε τα πράγματα, που μόλις χρειάστηκες το ρουσφέτι ακόμη και για ασήμαντο ζήτημα για πάρτη σου έπεσες στα πόδια τους παρακαλώντας και προσφέροντας;

Σε μια στιγμή τα παρατάς όλα και γίνεσαι ένα ακόμη άβουλο ανθρωπάκι που σέρνεται στα προεκλογικά γραφεία και μάλιστα των χειρότερων; Έτσι στηρίζεις τον αγώνα που με ενθουσίασες πριν 5' να συμμετέχω;

Τότε που ζητούσαμε τρόπο να περιοριστεί το ρουσφέτι και η συναλλαγή όχι μόνο πολιτικών αλλά και μεγάλου μέρους πολιτών σαν και σένα, όπως περίτρανα άθελα σου τυχαία μου αποκάλυψες...

Με τέτοια νοοτροπία και πρακτική, αναρωτιέμαι τι να πάω να ψηφίσω την Κυριακή;
Που δεν μου πάει ούτε η αποχή, ούτε η ψήφος διαμαρτυρίας σε κάποιο περιθωριακό απόκομμα, προτιμώ μια δημιουργική ψήφο που να πιάσει τόπο εκεί που πρέπει και πάντα ως τώρα ασκώ το εκλογικό μου δικαίωμα, μα τι μ' αυτό;

Τι θ' αλλάξει μια ψήφος μόνο, αφού ο καθένας θα πάει να βολέψει τη πάρτη του, θα ξαναφορτωθούμε όλοι τους ίδιους μιας και αυτοί ακριβώς είναι που "μπορούν να κάνουν κάτι" για ότι ασήμαντο κι ευτελές μικρορουσφέτι κι άσε τους άλλους ψηφοφόρους και υποψήφιους να ελπίζουν μάταια...

Και κάτι για το τέλος, που σπάνια παρατηρείται: Πόσοι υποψήφιοι από τους νέους δήμους έχουν καταγεγραμμένο πρόγραμμα ως σήμερα, 5 μέρες πριν τις εκλογές;

Αν το ψάξετε θα εκπλαγείτε για το πόσοι δεν έχουν γραπτή ούτε μια αράδα για το τι δεσμεύονται ότι θα κάνουν. Σκόρπιες δηλώσεις...Λόγια του αέρα...

Ας το δούμε ΚΑΙ αυτό πριν ψηφίσουμε, εκτός και αν υπογράφουμε λευκές επιταγές σαν τον παραπάνω φίλο!

ΠΡΟΧΕΙΡΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ...

Στη νομοθεσία που καθορίζει σήμερα τη λειτουργία των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α' και Β' βαθμού υπάρχει και ο τρόπος ανάθεσης έργου, εργασίας ή προμήθειας με πρόχειρο διαγωνισμό.

Στους δήμους αυτό δεν ισχύει. Στις νομαρχίες και τους οργανισμούς που αυτή εποπτεύει όχι μόνο ισχύει αλλά αντιθέτως είναι ο κανόνας.

Η πρακτική λέει ότι όταν ο τάδε Νομάρχης θέλει να κάνει ένα ρουσφετολογικό έργο (θεωρητικώς μέχρι 45.000 ευρώ κόστος), το δίνει με "πρόχειρο διαγωνισμό" σε δικό του εργολάβο και ξεμπερδεύει. Αντίστοιχα πράττει και όταν έχει να κάνει κάποια προμήθεια.

Βέβαια επειδή όταν το εργάκι ή η προμήθεια κοστίζουν παραπάνω από το όριο του πρόχειρου διαγωνισμού απλά μένει χρέος στον εργολάβο ή τον προμηθευτή. Τα υπόλοιπα συσσωρεύονται και καλύπτονται συνήθως προς το τέλος της τετραετίας με την "εικονική" ανάθεση ήδη εκτελεσμένων έργων.

Ενώ ζούμε σε εποχή που το κράτος πετσοκόβει δημόσιες δαπάνες, ήρθε μια απόφαση του υπουργού οικονομικών που κάνει τα 45 χιλιάρικα 60. Αντί δηλαδή να καταργήσει το προβληματικό σύστημα των πρόχειρων διαγωνισμών, ή τουλάχιστο να μειώσει τα όριά του, έρχεται και το ενισχύει αυξάνοντας το όριο του κόστους από 45 σε 60 χιλιάδες ευρώ.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους πρόχειρους διαγωνισμούς τόσο δημοφιλείς; Μα το ότι είναι μια νόμιμη ντρίπλα πάνω στο νόμο!

Ο πρόχειρος διαγωνισμός είναι θεωρητικά διαγωνισμός, άρα, θεωρητικά πάντα, δίνονται τα εχέγγυα για αμερόληπτη διανομή δημοσίου χρήματος, στην ουσία όμως και στην πράξη, είναι νομιμότατη απευθείας ανάθεση σε ημετέρους.

Ούτε δημοσίευση προκήρυξης στον τύπο χρειάζεται ούτε τίποτα. Αρκεί να υπάρχουν την ημέρα του διαγωνισμού 3 προσφορές.

Για το πώς ο υποψήφιος στο διαγωνισμό πληροφορείται την ύπαρξη του διαγωνισμού και καταθέτει προσφορά, κανείς δεν το ξέρει αφού ο νόμος δεν προβλέπει κάτι συγκεκριμένο. Υποτίθεται ότι η υπηρεσία ψάχνεται, βγαίνει στη γύρα και ζητά προσφορές...

Σημειώστε ότι και μια μόνο προσφορά να εμφανιστεί, η υπηρεσία είναι καλυμμένη.
Η δουλειά γίνεται κανονικότατα και "νόμιμα"...

Είναι λοιπόν προφανές ότι η αύξηση του ορίου των πρόχειρων διαγωνισμών βοηθά στο να δοθεί περισσότερο χρήμα με λιγότερες αναθέσεις κι έτσι να υπάρχει μικρότερη πιθανότητα να γίνει η στραβή που θα εκθέσει το σύστημα...

Η βασική παρανομία του κάθε Νομάρχη είναι ότι αντί να κάνει ως όφειλε ανοικτό διαγωνισμό, δίνει την εκτέλεση έργου ή την προμήθεια σε "δικό του" εργολάβο με το παράθυρο του πρόχειρου διαγωνισμού. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση των εικονικών έργων και προμηθειών, οπότε κάποιοι επιτήδειοι πάλι καταχρώνται δημόσιο χρήμα.

Μια από τις πραγματικές τομές σε αυτό το θέμα του σχεδίου "Καλλικράτης" είναι ότι από 1.1.2011 καταργούνται οι Νομαρχίες. Η αύξηση του ορίου γίνεται αποκλειστικά και μόνο για να μπαλώσουν πιο εύκολα οι Νομαρχίες όσες τρύπες προλάβουν μέχρι 1.1.2011 και να καταργηθούν οι νομαρχίες όσο πιο καθαρές γίνεται...

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΦΡΟΥΡΟΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική κωμωδία του 1982, που πραγματεύεται μεταξύ σοβαρού και αστείου το καθεστώς διακυβέρνησης τα πρώτα χρόνια της "Αλλαγής", με "πρασινοφρουρούς" σε κάθε δημόσια υπηρεσία, βύσματα, ρουφιανιές, γλυψίματα για αναρρίχηση, κλπ.

Θυμίζει το παρελθόν της κομματικής διακυβέρνησης που αν το συγκρίνουμε με το παρόν 30 χρόνια μετά, δεν θα βρούμε πολλές διαφορές...

Αν και τα χρόνια αυτά πολλά άλλαξαν, τα απολιθωμένα Ελληνικά κόμματα παρέμειναν ίδια, στηρίζοντας την δύναμη τους κυρίως στα ρουσφέτια...

Και σε πλήρη οθόνη:
http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=2749850334736448401&hl=el&fs=true

ΡΟΥΣΦΕΤΟΒΟΛΕΜΕΝΟΥ ΠΟΡΕΙΑ...

Ήταν ένας άνθρωπος τότε το 1982, που σήμερα φαντάζει μακρινό, μα τον έχουμε φόρτωμα ακόμη όλοι στον καφά μας, με την πορεία της ζωής του που όλοι εμείε επίσης χρηματοδοτήσαμε (και συνεχίζουμε μέχρι τον θάνατο του):

- που μπήκε στα 22 με κομματικό μέσον σε ΔΕΚΟ, αγράμματος ντενεκές

- που η απασχόλησή του ήταν να κόβει το εξωφλητικό απόκομμα σε λογαριασμούς (π.χ. ΟΤΕ - ΔΕΗ) και να πατάει σφραγίδα "εξωφλήθη"

- που κάνοντας χρήση διαφόρων διατάξεων συνταξιοδοτήθηκε μετά 25-30 χρόνια "υπηρεσίας"

- ή σαν μητέρα στα 40 της

- που παίρνει πάνω από 2.000 ευρώ σύνταξη (επί 14)

- που απολαμβάνει εξίσου ευνοϊκές υπηρεσίες περίθαλψης

- που ουδέποτε τον απασχόλησε το ζήτημα από ποιες πραγματικές οικονομικές πράξεις προέρχεται η σύνταξή του

- που την φράση "παίρνω ένα ελάχιστο ρίσκο στη ζωή" την έχει διαβάσει μόνο σε εφημερίδες

περίμενε ότι από τα 50 μέχρι τα 80 με την παχυλή σύνταξη, συνδυασμένη συνήθως από μια εξίσου παχυλή της επίσης πρασινοδιορισμένης συζύγου, θα ζήσει μια κοσμοπολίτικη ζωή ως τα βαθιά του γεράματα, φυσικά υπάρχει πρόβλημα.

Άλλο παράδειγμα "επιτυχημένης" πορείας υπαλλήλου:

Αν είσαι μέλος σε κάποια ΤΟ κόμματος, προσλαμβάνεσαι ως εποχική καθαρίστρια σε Δήμο, και μετά, με λίγο αφισοκόλληση, λίγο γλείψιμο και πολύ χάσιμο αξιοπρέπειας, μετατάσσεσαι (διότι παρουσιάζεις ξαφνικά απολυτήριο λυκείου) σε άλλη θέση, διοικητική.

Με τη πρώτη ευκαιρία γίνεσαι αορίστου. Μετά από πολύ γλέιψιμο παίρνεις μετάθεση σε αμιγή δημόσια υπηρεσία ως ΕΣΙΔ, μετά μονιμοποιείσαι, και παίρνεις και μια εκπαιδευτική άδεια για να σπουδάσεις σε τμήμα κάποιου υποψήφιου βουλευτή καθηγητή ΑΕΙ, σε περνάει τα μαθήματα επειδή του σταυρώνεις ψηφοδέλτια και τρέχεις πίσω του και ξαφνικά καταλήγεις μέσα σε 10 χρόνια από τότε που άρχισες, ως προϊστάμενος σε τμήμα του δημοσίου, με πτυχίο ΑΕΙ (πέτσινο) και κομματικά κονέ τόσα που σε καθιστούν παράγοντα. Αν συνδικαλιστείς κιόλας, τότε και οι θεσμοί είναι δικοί σου, ως βουλευτής ή ακόμη και υπουργός μπορείς να φτάσεις.

Αυτές είναι οι πορείες που ακολουθούνε οι κλασικοί δημόσιοι υπάλληλοι. Είπατε τίποτα περί ΑΣΕΠ και αξιοκρατίας;

Πολύ περισσότερο όταν ο ντενεκές με την προσωπική ευμάρεια πληρωμένη με συλλογικά δανεικά "σπούδασε", δηλαδή έκανε με κάθε μέσο (όπως πληρωμένα πτυχία σε Ρουμανίες, Βουλγαρίες, Ουγκάντες κλπ) πτυχιούχους τους απογόνους του και τους διόρισε και αυτούς για να συνεχίσουν οικογενειακά το ξεκοκκάλισμα του δημοσίου τομέα.

Αλλά πάνω απ' όλα έθεσε το κοινωνικό πρότυπο. Ποιος είναι τόσο μαλάκας να δουλεύει όταν ο διπλανός του "ξύνεται" και περνά ζωή χαρισάμενη; 18χρονοι συζητούν στις καφετέριες από τώρα για μελλοντικές συντάξεις αν καταφέρουν να πράξουν τα ίδια!

Δεν λυπάμαι κανέναν από αυτούς, τώρα που σκούζουν για τα "κεκτημένα δικαιώματα και λοιπά προνόμια" που χάνουν.

Το ζήτημα είναι ότι η προσωπική τους ευημερία και οι εγκληματικές ηγεσίες που ψήφισαν για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους μάς τραβάνε όλους στο βυθό. Εν πάση περιπτώσει χίλιες απογραφές να γίνουν, αν δεν κοπεί η κομματοκρατία λέτε να δουλέψουν τα βολεμένα λαμόγια; Όποιος το πιστεύει, δεν γνωρίζει από δημόσιο.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΙ ΥΠΑΙΤΙΟΙ...

Ακούγοντας τον πρωθυπουργό ότι για την προσφυγή στο ΔΝΤ, φταίει η κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος, οι ρουσφετολογικοί διορισμοί, τα χατίρια και οι προμήθειες σε επιχειρηματίες, η αναξιοκρατία, το κομματικό κράτος κ.τ.λ.

Αλήθεια ποιοι είναι αυτοί που κυβέρνησαν από τη μεταπολίτευση και μετά αυτή τη χώρα;

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν είχε πάρει είδηση για αυτά που κατήγγειλε από το βήμα της Βουλής έχοντας υπηρετήσει ως Υπουργός για τόσα χρονιά;

Δεν έχει αναρωτηθεί πώς άραγε δημιουργήθηκαν οι "κομματικοί στρατοί" που θα ψηφίζουν πάντα τους ίδιους και τους ίδιους, ό,τι μέτρα και να πάρουν;

Δεν χρειάζεται αναλυτική σκέψη και ειδικότερες γνώσεις για να καταλάβει κανείς ότι τα «δανεικά» πάνε απλώς για να πληρωθούν τα προηγούμενα "δανεικά". Για να συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος της υπερχρέωσης. Ότι για να μη δανείζεσαι, πρέπει όχι μόνο να καταναλώνεις λιγότερα, αλλά -κυρίως- να παράγεις περισσότερα.

Όταν απολύεσαι ή πληρώνεσαι λιγότερο, τότε η οικονομία οδηγείται σε ύφεση. Η χώρα δεν παράγει, άρα δεν έχει για να πληρώσει τα χρέη της.

Επίσης θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ο κόσμος ότι όσα "ρουσφέτια" και αν κάνουν οι πολιτικοί, στην ουσία είναι αδύναμοι και ότι προσφέρουν με το ένα χέρι, το αφαιρούν με το άλλο εις διπλούν. Συνεπώς θα πρέπει ο κόσμος να κατανοήσει ότι τα πολιτικά δικαιώματα του τα ασκεί με γνώμονα το γενικό συμφέρον και όχι το στενό ατομικό, ελπίζω το τελευταίο πάθημα να έγινε μάθημα.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι σαφές ότι η γενιά του Πολυτεχνείου απέτυχε να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας και ήρθε η ώρα να αποσυρθεί άμεσα τόσο σε επίπεδο πολιτικής όσο και επίπεδο δημόσιας διοίκησης. Ας γίνει λοιπόν η ρήξη με το παρελθόν τώρα, προκειμένου να προχωρήσουμε όλοι μαζί.

Ας προχωρήσει η κυβέρνηση στην άμεση αντικατάσταση των διευθυντικής ιεραρχίας του δημοσίου τομέα με νέους ανθρώπους. Η μηχανογράφηση του Δημοσίου και η ανάδειξη νέων ανθρώπων ηλικίας 40 - 45 ετών με φρέσκες διαφορετικές ιδέες και χωρίς παλαιοκομματικές ιδεολογικές αγκυλώσεις, ούτε διεφθαρμένους από κεκτημένη συνήθεια, μπορεί ν' αποτελεί μια καλή λύση για το πρόβλημα της Ελλάδος.

Η ανωτέρω ανάγκη είναι περισσότερη επιτακτική στον δημόσιο τομέα λόγω των ιδεολογικών αγκυλώσεων και της διαφθοράς που έχει επικρατήσει λόγω των καιρών τότε στην ανώτερη ιεραρχικά διοικητική βαθμίδα.

Στόχος η άμεση υλοποίηση των λύσεων που προτείνετε μέσα σε ορίζοντα διετίας, προκειμένου να ξεμπερδέψουμε άμεσα με το ΔΝΤ.

Θάρρος χρειάζεται προκειμένου η αδυσώπητη πραγματικότητα να μετατραπεί σε ελπίδα. Χρόνο πλέον δεν έχουμε, αφού είναι ήδη εδώ...

ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΩΡΑ...

Βγαίνουν κάτι πολιτικάντηδες στα κανάλια, που έφαγαν το μεδούλι από το κράτος αυτό όλη την μεταπολίτευση και μιλάνε για μεγάλο δημόσιο τομέα, για απολύσεις στον ΟΣΕ, για απολύσεις στις ΔΕΚΟ, για απολύσεις εκπαιδευτικών για απολύσεις γενικώς...

Για σταθείτε ρε κοθώνια. Μόνοι τους διορίστηκανε αυτοί υπάλληλοι; Εσείς δεν προκηρύξατε διαγωνισμούς; Εσείς δεν κάνατε τα ρουσφετάκια σας; Εσείς δεν βολέψατε τους κολλητούς σας με το αζημίωτο σε ψηφαλάκια;

Τι περίμενες εσύ από τον αμόρφωτο ή και τον μορφωμένο που διόριζες τότε να σου πει;

- Ξέρετε κύριε υπουργέ αρνούμαι τον διορισμό γιατί μελέτησα την προκύρηξη της θέσης που μου προσφέρετε και συμπέρανα ότι η εν λόγω θέση θα προκαλέσει ζημία στους μετέπειτα προυπολογισμούς του κράτους;

Έτσι κάνατε έναν δημόσιο τομέα, όχι μόνον ακριβοπληρωμένο, κομματοκρατούμενο, αναξιοκρατούμενο, άντρο διαφθοράς και διαπλοκής, αλλά και αντιπαραγωγικό σε όλη του την έκταση. Κυριαρχείται από μανδαρίνους, κομματικά στελέχη και πατέρες του συνδικαλιστικού κινήματος που κατευθύνουν και προσανατολίζουν τον δημοσιοϋπαλληλικό χώρο κατά πως συμφέρει στο κόμμα που εκπροσωπούν.

Γι' αυτό θα πρέπει να γίνουν βαθιές τομές: εξορθολογισμός του αριθμού των υπαλλήλων που πραγματικά έχει ανάγκη η χώρα, κατάληψη θέσεων αυστηρά μόνο μέσω ΑΣΕΠ, αξιολόγηση του δημοσιοϋπαλληλικού έργου κατά τακτά χρονικά διαστήματα, μισθοί ανάλογα προσόντων και επίδοσης κ.λπ.

Εαν απολυθούν (το γρηγορότερο) οι δεκάδες χιλιάδες ρουσφετοβολεμένοι υπάλληλοι, θα πρέπει να τους ακολουθήσετε κι εσείς.

Κάνοντας αρχή από όλους τους πολιτικαντο-"ειδικούς" που βγαίνουν σε τηλεόραση / ράδιο και μιλούν για διαρθρωτικές αλλαγές (για τους άλλους), ανάγκη για αλλαγή νοοτροπίας (για τους άλλους), κλπ κατηχητικά. Χωρίς ίχνος συμπόνοιας και λογικής σκέψης το ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα. Ζουν με την φαντασίωση ότι ΑΥΤΟΙ δεν χρειάζεται να αλλάξουν.

Νομίζουν ότι η κρίση θα είναι άλλη μια ευκαιρία να γεμίσουν περισσότερο τις τσέπες τους, όπως συνήθιζαν ως τώρα.

Ομοίως ξεκαθάρισμα επιβάλλεται να γίνει και στις επιχειρήσεις των χρεωκοπημένων πια "εθνικών νταβατζήδων" που γιγαντώθηκαν παρασιτικά με την δική σας υποστήριξη και με το αζημίωτο σε χρήμα ή σε κάθε είδους βοήθεια για σας.

Καθώς και στις φαινομενικά ιδιωτικές επιχειρήσεις που εξαρτώνται όμως από το κράτος άμεσα (πχ πάσης φύσης προμηθευτές, ιδίως στον χώρο της υγείας και του στρατού).

Γιατί ΕΣΕΙΣ είσασταν οι πολιτικοί υπεύθυνοι όλων αυτών των ενεργειών που φαλίρησαν το κράτος.

Και μάλιστα εδώ υπάρχει και δόλος γιατί ό,τι κάνατε δεν το κάνατε κατά λάθος, από άγνοια ή βλακεία. Το κάνατε με γνώμονα το προσωπικό σας όφελος μέσω της συλλογής ψήφων από αυτές τις "εξυπηρετήσεις".

Εαν δεν φύγουν από τη πολιτική σκηνή οι πολιτικοί υπεύθυνοι αυτής της σημερινής κατάντιας του έθνους προκοπή δεν πρόκειται ποτέ να δούμε, όποια ταμεία, τράπεζες, οργανισμούς και ειδικούς και να καλέσουμε για βοήθεια.

Τα πάντα θα τα καταπίνει και θα τα εξαφανίζει αυτό το βαρέλι δίχως πάτο.

Κάθαρση λοιπόν τώρα παντού. Να μην πάνε στις ίδιες τσέπες τα λεφτά όπου πήγαν και τα προηγούμενα πακέτα κι επιδοτήσεις τόσα χρόνια, μα στην πραγματική ανάπτυξη και ανόρθωση του τόπου.

Η μόνη λύση για να μας πάρουν στα σοβαρά και οι παραπάνω, μαζί με τις αγορές του χρήματος, που εδώ που είμαστε τις χρειαζόμαστε για την εθνική αναστύλωση...

Θα γίνει το θαύμα; Από ποιον και πώς;

Μα από όλους εμάς, αν συστρατευθούμε σε ένα κοινό σκοπό. Οι ανατροπές που πρέπει να υιοθετήσουμε είναι πρωτίστως αξιών και νοοτροπιών, δευτερευόντως θεσμών.

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ...

Υπουργός της προηγούμενης κυβέρνησης, για πολλά χρόνια βουλευτής και υπέρμαχος του ρουσφετιού, ρωτάει ψηφοφόρους του παραμονές εκλογών:

- Τι θέλεις να σου κάνω όταν ξαναβγώ βουλευτής;

- Ένα σπίτι, λέει ένας.

- Γράψε ένα σπίτι, λέει στον γραμματέα του που παρακολουθούσε την συζήτηση...

- Εσύ; Ρωτάει έναν άλλο ψηφοφόρο...

- Ένα αυτοκίνητο...

- Γράψε ένα αυτοκίνητο, λέει ξανά στον γραμματέα του...

- Εσύ τι θάθελες; ρωτάει ένα παιδάκι που έστεκε παραπέρα...

- Εγώ θέλω να μου πάρεις ένα ζευγάρι παπούτσια νούμερο 44...

- Γιατί 44 νούμερο; αφού είσαι ακόμη πολύ μικρός, ρωτάει με απορία ο βουλευτής...

- Ε ! Μέχρι να μου τα φέρεις τα παπούτσια, εγώ θα μεγαλώσω!

ΨΗΦΟΦΟΡΟΥ ΛΕΒΕΝΤΙΑ...

Από τη σειρά "ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΑ":

Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε προκηρύξει διαγωνισμό για προσλήψεις στο Λιμενικό Σώμα.

Τέκνο ψηφοφόρου που ήθελε διακαώς να συμμετάσχει και να ενταχθεί στο ΛΣ, κατάθεσε τα απαραίτητα χαρτιά του και για επικουρική βοήθεια έστειλε τον πατέρα του να ζητήσει παραπέρα βοήθεια από τον βουλευτή που είχανε προτιμήσει στις εκλογές του 2007...

Ο βουλευτής σωστός κι έντιμος, γνωρίζοντας πως δεν μπορούσε να κάνει πολλά στην συγκεκριμένη υπόθεση που την είχανε αναλάβει ανώτατοι αξιωματικοί του ΛΣ και θέλανε τούτη τη φορά ανθρώπους με προσόντα να περιπολούν το Αιγαίο και να αποτρέπουν τη λαθρομετανάστευση κι όχι τη συνήθη σαβούρα ανεπρόκοπων που τους φορτώνανε οι βουλευτές ρουσφετολογικά για να εξασφαλίσουν μισθό οι μεν και ψήφους οι δε, του ξεκαθάρισε αμέσως πως δεν μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα για την υπόθεση του αν και θα προσπαθούσε...

Καταλάβαινε ο πατέρας πως δύσκολα θα βόλευε τον υιό, μα θέλοντας το κάτι παραπάνω πήγε και σε έτερο βουλευτή του ιδίου κόμματος, με περισσότερη θητεία και πείρα σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Αυτός εδώ με περισσή σιγουριά και αναίδεια προς το ΑΣΕΠ, του είπε:

- Αφού ήρθες και με βρήκες, πες πως έγινε κιόλας το αίτημα σου, θα το πάρουνε το παιδί σου στο Λιμενικό...

Έβαλε επιδεικτικά τους μπαρακεντέδες του να γράψουν το αίτημα του ψηφοφόρου ψηλά - ψηλά στον ρουσφετοκατάλογο που ο συγκεκριμένος βουλευτής έχει πάντα ανοιχτό και έτοιμο για κάθε καρυδιάς καρύδι που προσφεύγει στο γραφείο του, αποσπώντας του ταυτόχρονα την υπόσχεση πως στις επόμενες εκλογές θα ψήφιζε σωστά τον παλαιό (αυτόν δηλαδή), αντί να παιδεύεται με τους νέους κι ακάτεχους την τέχνη του ρουσφετιού...

Βγήκανε τα αποτελέσματα του διαγωνισμού και ο υιός δεν ήταν στους επιτυχόντες, αφού ο φαφλατάς βουλευτής δεν έκανε το παραμικρό για τον καινούριο ψηφοφόρο του, πετώντας το αίτημα του στη βούτα μόλις έφυγε ο πατέρας από το γραφείο τότε...

Του θύμισε όμως τηλεφωνικά την υποχρέωση του να τον ψηφίσουν όλοι οικογενειακά, μόλις προκηρύχτηκαν οι εκλογές το 2009...

Ο πατέρας σαν πιστός οπαδός του κόμματος πήγαινε σε όλες τις προεκλογικές συγκεντρώσεις των υποψήφιων και σε κείνη του βουλευτή που δεν τον βοήθησε γιατί πραγματικά δεν μπορούσε...

Όταν τελείωσε την ομιλία του πήγε να τον συναντήσει και τον πήρε από τη χέρα παραπέρα, όπου με γνήσια λεβεντιά και ντομπροσύνη του είπε:

- Θυμάσαι που σου ζήτησα βοήθεια για τον γιο μου τότε με το Λιμενικό και είπες πως δεν γίνεται ειλικρινά; Δεν σε πίστεψα και πήγα κι αλλού, ήθελα να τον δω διορισμένο και με στολή βλέπεις, ούτε ο άλλος κατάφερε τίποτα μα μου είχε υποσχεθεί τα πάντα ψευδόμενος, αφού ήξερε καλά πως ο συγκεκριμένος διαγωνισμός ήταν αδιάβλητος και προχθές μου ζήτησε να τον ψηφίσω σαν αντάλλαγμα λέει για την εξυπηρέτηση, μα εγώ και θα πω και στην οικογένεια μου, θα σε στηρίξουμε εσένα που δεν μας κορόιδεψες, ,όπως θα έκανα έτσι κι αλλιώς ανεξάρτητα από το ποιος και αν διόριζε τον γιο μου αφού σε προτιμώ, άσε τον να ελπίζει ψεύτικα τον άλλο...

Μου την έφερε μια φορά αυτός, του τη φέρνω τώρα κι εγώ, πατσίσαμε!

ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ...

Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα αγγίζουν τις 834 χιλιάδες, δηλαδή σχεδόν ένας στους πέντε Έλληνες που μπορούν να δουλέψουν έχει πιάσει θέση στο δημόσιο...

Προφανώς οι υπόλοιποι τέσσερις είναι τα κοροΐδα της υπόθεσης ή εκείνοι που δεν κατάφεραν να "τρουπώσουν" όπως έλεγαν και οι παλαιότεροι. Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κοντά στις 750 χιλιάδες ενώ οι συμβασιούχοι γύρω στις 90.000.

Τα στοιχεία που παρουσίασε προχθές ο Γιάννης Ραγκούσης θα έπρεπε να μας προβληματίσουν όλους, όχι μόνο τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και τους ελεύθερους επαγγελματίες ή επιχειρηματίες (ανεξαρτήτως μεγέθους και τζίρου) που παίζουν κάθε μέρα το κεφάλι τους κορώνα γράμματα, αλλά και όλους τους δημόσιους υπαλλήλους οι οποίοι πρέπει να αναρωτηθούν που πάει αυτό το κράτος...

Που τελικά εργάζονται όλοι αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι και ποιος εξυπηρετούν όταν:

- στην υγεία οι ελλείψεις είναι τεράστιες

- στην παιδεία τα κενά είναι δραματικά, τα σχολεία υπολειτουργούν με 25 μαθητές ανά τμήμα και κάθε χρόνο προσλαμβάνονται περίπου 15.000 ωρομίσθιοι και 10.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί για να καλύψουν πάντα πάγιες και διαρκής ανάγκες.

- οι μηχανισμοί ελέγχου είναι ανύπαρκτοι, δεν υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου της αγοράς, έτσι η φοροδιαφυγή είναι τεραστία.

- τα σύνορα της χώρας μας είναι "ξέφραγο αμπέλι" και καθημερινά μπαίνουν στην χώρα, τόνοι ναρκωτικά που καταλήγουν σε ολόκληρη την Ευρώπη και χιλιάδες ταλαίπωροι μετανάστες που σε λίγα χρόνια θα είναι περισσότεροι από το γηγενή πληθυσμό.

Κατ' αρχάς κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών, ούτε καν οι ίδιοι οι υπάλληλοι.

Δεν μπορεί δηλαδή να κάνουν τα αδύνατα - δυνατά, να τρέχουν από το ένα υπουργικό γραφείο στο άλλο για να πιάσουν μια θέση στο δημόσιο και εκεί να κάθονται. Και την ίδια στιγμή οι ίδιοι να σιχτιρίζουν την άδικη ζωή τους που δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια, που παίρνουν 600 ευρώ και που σε τελική ανάλυση ενώ κάποιοι από αυτούς ίσως έχουν μυαλό και δημιουργικότητα να μην μπορούν να αποδώσουν και να αναδείξουν τα όποια πλεονεκτήματά τους.

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν κάνει έγκλημα που θα έπρεπε να είναι ιδιώνυμο και οι υπουργοί να πηγαίνουν φυλακή. Διόγκωσαν τον δημόσιο τομέα σε τέτοιο βαθμό που δεν έχει προηγούμενο. Πληρώνει το κράτος τεράστια ποσά για μισθούς ενός υδροκέφαλου δημόσιου τομέα και ενώ βλέπει ότι δεν οδηγεί πουθενά αυτό το μοντέλο συνεχίζει να το τροφοδοτεί. Οι πελατειακές σχέσεις ζουν και βασιλεύουν, η ψηφοθηρία είναι κυρίαρχο σπορ στην Ελλάδα, οι κυβερνήσεις πέφτουνε και το δημόσιο θεριεύει.

Και καλά να είναι ο δημόσιος τομέας παραγωγικός, να αποδίδει έργο και να προσφέρει στον πολίτη καλές υπηρεσίες άμεσα και με όλους τους νόμιμους κανόνες. Οταν όμως σε υπουργεία και υπηρεσίες δεν υπάρχουν καρέκλες και γραφεία για να καθίσουν οι εργαζόμενοι και την ίδια στιγμή χιλιάδες πολίτες συνωστίζονται για ένα χαρτί, μια συναλλαγή, μια απλή διαδικασία, ε αυτό είναι ντροπή για μια σύγχρονη χώρα. Κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι (οι πλειοψηφία τους βέβαια, οι φιλότιμοι και τίμιοι υπάλληλοι που κάνουν απλά καλά της δουλειά τους είναι σπάνιοι) είναι αυτοί που κάνουν τη ζωή δύσκολη εκατομμυρίων πολιτών κάθε ημέρα.

Μέσα σ' όλα αυτά έρχονται και όλες οι εκθέσεις της ίδιας της δημόσιας διοίκησης για τη διαφθορά για να βάλουν στην πρώτη θέση το δημόσιο, τις πολεοδομίες, τους δήμους και τις νομαρχίες. Εφόσον δηλαδή οι υπάλληλοι δεν πληρώνονται καλά και εφόσον κρατούν τα κλειδιά του κράτους παίρνουν και τις μίζες τους...

Τέλος θα πρέπει να μιλήσουμε και για την εγκληματική αδιαφορία των εκάστοτε κυβερνήσεων να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας εκτός του δημοσίου, να δώσουν ευκαιρίες στους νέους να δουλεύουν σε πιο δημιουργικούς χώρους. Το πρόβλημα φυσικά ξεκινά από την Παιδεία και την έλλειψη σύνδεσής της με την παραγωγική διαδικασία. Τα πανεπιστήμια απομονωμένα εξακολουθούν να βγάζουν σωρηδόν καθηγητές, δασκάλους και άλλους μελλοντικούς δημόσιους υπαλλήλους διαιωνίζοντας το πρόβλημα ή τροφοδοτώντας με πελάτες τα βουλευτικά γραφεία.

Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Πλησιάζουμε το ένα εκατομμύριο δημόσιους υπαλλήλους και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Μόνο και μόνο για να δικαιώνουν το ανέκδοτο:

Τι κοινό έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και τα σπερματοζωάρια:
- Πολλοί μπαίνουν μα μόνο ένας κάνει δουλειά!

ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ...

Προεκλογική περίοδος, οι υποψήφιοι βουλευτές έχουν αρχίσει την εκστρατεία τους προσπαθώντας να προσελκύσουν ψηφοφόρους.

Τώρα τους θυμούνται όλους και κινούνται με σπουδή, να ικανοποιήσουν τα αρκετά αιτήματα τους...

Ένας όμως εδώ πέρα, έχει πανελλαδικά μια όχι και τόσο κολακευτική για αυτόν τακτική για να εξασφαλίσει ανέξοδα κάποιους ψηφοφόρους παραπάνω...

Έχει αμολήσει τις υπηρεσίες που εποπτεύει σαν μέλος της παρούσας κυβέρνησης να γράφουν πολίτες είτε με κλήσεις, είτε με αιφνιδιαστικούς ελέγχους, ακόμη και με παραπομπές στο αυτόφωρο...

Τότε είναι που εμφανίζεται εκείνος και λόγω θέσης (για λιγότερες από 20 μέρες ακόμη), παρεμβαίνει σαν προσωπική χάρη ρουσφετολογικά και "δικαιώνει" τους παθόντες, που δεν φαίνεται να είναι και λίγοι εδώ στο νομό...

Τι επιδιώκει άραγε με τέτοια χοντροκομμένη κουτοπονηριά;

Μπορούσε να είναι πολλαπλώς χρήσιμος στους συμπολίτες του με αρκετούς άλλους τρόπους και σκέφτηκε μόνο αυτό;

Να δημιουργήσει εκ του πονηρού ψευδο-τεχνητές ανάγκες αχρείαστες και να εμφανίζεται ως λαοφιλής, πρόθυμος να "εξυπηρετήσει" στην δύσκολη για το επιλεγμένο θύμα στιγμή;

Κάποιοι ελαφρόμυαλοι ίσως πούν: "σπουδαίος εγκέφαλος ο τάδε" που κατάφερε να μας γλιτώσει το πρόστιμο...να τον στηρίξουμε να τον έχουμε....

Μα τέτοιους ψηφοφόρους πάντα είχε, αρκετές χιλιάδες τέτοιοι τον στήριζαν από την αρχή της πολιτικής του καριέρας χρόνια τώρα!

Οι υπόλοιποι γνωστικοί όμως που εξοργίζονται με τέτοια κουτοπόνηρα τεχνάσματα για υφαρπαγή ψήφων αφελών, μουρμουρίζουν εναντίον του όπου σταθούν: "τι κέφαλος ο τάδε" και τι περιμένει αλήθεια να του δώσουμε...

Μην νομίζει πως δεν γίνονται γνωστές σε ευρύ κύκλο ανθρώπων οι κουτοπονηριές του, εδώ ζούμε όλοι και κυκλοφορούμε και βλέπουμε κι ακούμε...

Περιμένουν πολλά οργισμένα θύματα του την μέρα των εκλογών ν' απαντήσουν καταλλήλως...

Γιατί και η (πολιτική) μαλακία έχει όρια...