ΧΩΡΙΣ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ...

Πώς γίνεται κανείς υπάκουο παιδί, χωρίς να σηκώνει κεφάλι;

Υπάρχει ένας σίγουρος τρόπος. Η μέθοδος της ανασφάλειας.

Τον αναγκάζεις να περιέλθει σε ανασφαλή ή ακόμη και σε φοβική θέση και τον λαλείς όπως θέλεις.
Πώς θα το πετύχεις; Ας δούμε την πορεία του Ελληνα τα τελευταία χρόνια για να το διαπιστώσουμε.
Ο Ελληνας είχε χρήματα στην άκρη για την κακή στιγμή. Του αφαιρέθηκαν όμως, με το τέχνασμα του Χρηματιστηρίου. Εξανεμίστηκε το κομπόδεμα της ώρας ανάγκης. Εχασε το ένα στήριγμα.

Ταυτόχρονα ήρθαν τα χαμηλά δάνεια και το πλαστικό χρήμα των καρτών και μπήκε ένα φέσι σε όλα τα νοικοκυριά σχεδόν. Ολα τα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα. Δεν πρέπει φυσικά να ξεχνάμε την αγορά αυτοκινήτου με αιώνιες δόσεις, καθώς και την αγορά ηλεκτρικών και άλλων συσκευών που τα έπαιρνες σήμερα και τα πλήρωνες την άλλη δεκαετία...

Ηρθαν και τα μνημόνια, τα "κουρέματα", οι έξτρα φόροι, για να πάρουν ότι απόμεινε. Με μόνο ελάχιστα χρήματα για όπως - όπως επιβίωση, πώς να πληρώσει κανείς τα χρέη στις τράπεζες, πώς να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του έναντι του κράτους;

Ήρθε και το γερό χτύπημα στο τελευταίο θεμέλιο που είναι το σπίτι. Χωρίς δουλειά, με χρέη να σε κυνηγάνε σε τράπεζες και Εφορίες, και με τον κίνδυνο να χαθεί και η στέγη, φτάνεις στο στάδιο του πανικού, της απελπισίας.

Θα μας οδηγήσουν να εγκαταλείψουμε την ιδέα του "δικού μας σπιτιού". Ισως κάποιος απορεί για τους Γερμανούς παράδειγμα που οι 8 στους 10 δεν έχουν δικό τους σπίτι, αλλά νοικιάζουν. Ωραία, και ποιός κατέχει τα σπίτια; Ποιά εταιρεία είναι πίσω από αυτά; Και αυτή δεν έχει ιδιοκτήτες; Αυτούς γιατί τους συμφέρει να έχουν σπίτια προς ενοικίαση κι όχι τον Γερμανό πολίτη;

Αν χάσουμε και το τελευταίο προπύργιο της ασφάλειάς μας, τότε δεν θα έχουμε στον ήλιο μοίρα. Μπήκαμε σε μονόδρομο και εκεί μας ελέγχουν εύκολα.

Χάσαμε την δυνατότητα επιστροφής; Οδηγούμαστε στο τέρμα του δρόμου χωρίς την δυνατότητα αντίδρασης;

Η ανασφάλεια λοιπόν είναι ο καλύτερος τρόπος να ελέγξεις τον οποιονδήποτε. Ακόμη και οι ειδήσεις, συνειδητά ή ασυνείδητα παίζουν αυτό το παιχνίδι. Δημιουργούν ανασφάλειες. Καταπνίγουν και τις τελευταίες σκέψεις επιθυμίας και αντίδρασης δημιουργώντας μια και μόνη σκέψη: όλα είναι πια μονόδρομος που πρέπει να διαβούμε...

Ο μονόδρομος έγινε τούνελ και μέσα στο τούνελ πάψαμε να επιθυμούμε. Ελπίζουμε μόνο, που σημαίνει ότι περιμένουμε μόνον ένα θαύμα. Πάψαμε να πιστεύουμε στην δύναμή μας. Πάψαμε να πιστεύουμε στον εαυτό μας. Δεν πιστεύουμε πουθενά.

Ποιος ωφελείται από την ανασφάλεια μας;

ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ & ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΕΙΣ...

Ζούμε σε παραλογισμό  όπου τα "μυρμήγκια", όλοι αυτοί που δούλεψαν και δουλεύουν σκληρά για να ζήσουν την οικογένειά τους με αξιοπρέπεια, να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και να χτίσουν από ένα σπιτάκι μέχρι ολόκληρη ακίνητη περιουσία, αυτοί οι θεωρούμενοι στυλοβάτες της κοινωνίας και του συστήματος, να βρίσκονται υπό συνεχή και ανηλεή διωγμό με σκοπό την εξόντωσή τους.

Αντίθετα τα "τζιτζίκια", όλοι οι αερητζήδες που κινούνταν και κινούνται με θαλασσοδάνεια, με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς Δημόσιο και ιδιώτες, όσοι με δανεικά έκαναν διακοπές σε Μύκονο, Μαλβίδες και Αράχωβα, τα περιμένουν ευνοϊκές ρυθμίσεις από Δημόσιο και τράπεζες...

Φτάνουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι όποιος έκανε κάποιας μορφής αποταμίευση είναι μεγάλο κορόιδο. Ενώ όποιος τα έφαγε στα μπουζούκια, όποιος έκανε ταξίδια και ακριβές αγορές, όποιος χρωστά τα μαλλιά της κεφαλής του σε δημόσιο και ταμεία είναι ευτυχισμένος...

Ποιοί είναι οι λόγοι που υποφέρει ο μύρμηγκας ο αποταμιευτής και την περνάει ζωή και κότα ο τζίτζικας και το λαμόγιο;

Για τη φοροδιαφυγή φταίει η Μέρκελ;

Για τη διαλυμένη κρατική μηχανή που ο καθένας κάνει ότι του καπνίσει φταίει ο Σόιμπλε;

Για τους χιλιάδες γλυψιματίες του δημοσίου και τους πενηντάρηδες συνταξιούχους στους οποίους πάνε τα έσοδα από τα χαράτσια φταίει η Μπούντεσμπανκ;

Για το ότι σε καιρό τεράστιας κρίσης, ούτε οι επίορκοι δε σταματούν να πληρώνονται, φταίνε οι Γερμανοί;

Για τα χλιδάτα εφάπαξ, για τα ταξίδια των συνδικαλιστών και τις βίλες των πολιτικών φταίει η Ντόιτσε Μπανκ;

Για τις μαϊμούδες συντάξεις και τα φαλιρισμένα ασφαλιστικά ταμεία πολύ πριν τα "κουρέματα" φταίει ο Ρέσλερ;

Όλοι αυτοί τι θάπρεπε να κάνουν; να πουν πάρτε άλλο 1 τρις χάρισμα και συνεχίστε όπως πάτε;

ΜΕΙΩΣΗ ΤΕΛΟΥΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ;

Το σύγχρονο ανέκδοτο λέει για τον εγγονό που αποφεύγει τον παππού, επειδή φοβάται μήπως του γράψει κανένα σπίτι...

Όχι άδικα. Η επιβάρυνση στο ακίνητο που ίσως έχεις είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις, ίσως ο μοναδικός φόρος από τον οποίο δεν μπορείς να κρυφτείς.

Για να αγοράσεις ένα ακίνητο έχεις πρώτα φορολογηθεί για το εισόδημα που απέκτησες. Αργότερα θα φορολογηθείς και κατά την αγορά. Η φορολόγηση για την κατοχή μπορεί να φαίνεται δίκαιη αν κοιτάξεις πίσω από τις ψηλές μάντρες, όμως αυτό ισχύει μόνο αν πρόκειται για επιβάρυνση στη μεγάλη ακίνητη περιουσία.

Σήμερα φορολογείσαι επειδή έχεις ένα σπίτι, αν μάλιστα πληρώνεις στεγαστικό, είναι σαν να έγινε πιο ακριβό το κόστος για την απόκτηση της στέγης. Φορολογείσαι ακόμα και αν το ακίνητο δεν σου προσφέρει κανένα όφελος αν έχεις ένα κλειστό κατάστημα που αναζητείς ενοικιαστή και δεν βρίσκεις.

Εντάξει, περιέχει διάθεση για δικαιότερο καταμερισμό των βαρών. Αρκεί βέβαια, να μάθουμε πώς ακριβώς θα προσδιοριστεί αυτή η προοδευτικότητα.

Αυτή τη στιγμή 100 τετραγωνικά στην επαρχία και 100 τετραγωνικά στην Εκάλη πληρώνουν το ίδιο. Ποιοι συντελεστές και ποιοι αλγόριθμοι θα επιλεγούν; Δεν είναι απλό.

Αν θέλεις έναν δίκαιο φόρο, τότε πρέπει η κλιμάκωση του να γίνεται με βάση τις αντικειμενικές αξίες και τα τετραγωνικά. Αλλά ποιες αντικειμενικές αξίες; Πλέον φτάσανε να είναι υψηλότερες των εμπορικών.

Και πιο πέρα: άλλο φόρο πρέπει να πληρώνει η πρώτη κατοικία και άλλο το κατάστημα που αποδίδει ένα κάποιο εισόδημα. Στο τέλος τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να γίνει. Οι λεπτομέρειες θα καθοριστούν με την τρόικα και, μεταξύ μας, το σενάριο είναι έτοιμο.

Η κυβέρνηση θα χορηγήσει κάποιες ελαφρύνσεις που οδηγούν σε μείωση του εσόδου περίπου 15%.

Θα τα πάρουν από αλλού. Ο επικοινωνιακός στόχος όμως θα έχει επιτευχθεί..

ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ 50 ΔΙΣ...

Τέσσερις είναι οι διορισμένοι υπάλληλοι της τρόικας για να κάνουν κουμάντο στο πρόγραμμα της ελληνικής οικονομίας ένεκα του μνημονίου και να προτείνουν λύσεις।

Ο προϊστάμενος είναι εγκατεστημένος στην Αθήνα, οι άλλοι πηγαινοέρχονται να επεξεργάζονται το επικαιροποιημένο μνημόνιο για την επόμενη δόση από το αύνολο του δανείου των 110 δις ευρώ.

Την τελευταία φορά ήλθαν, είδαν, πρότειναν κι έδωσαν συνέντευξη τύπου στο Ζάππειο Μέγαρο। Εκεί ξεκαθάρισαν ορθά κοφτά ότι ο Ελληνικός λαός πρέπει να δεχθεί τις επεμβάσεις της κυβέρνησης στις αποκρατικοποιήσεις και πωλήσεις για να εξοικονομηθούν 50 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο θα ήτο δυνατόν να εισπραχθεί από εκποίηση δημόσιας γης και περιουσίας.

Δέκα ακίνητα που ανήκουν στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου και μπορούν να χαρακτηριστούν "φιλέτα" βρίσκονται στην πρώτη λίστα των εκτάσεων που μπορεί να αξιοποιήσει άμεσα το δημόσιο, από μια δεξαμενή 71000 ακινήτων που όμως ως τώρα δεν υφίσταται μια ενιαία πολιτική για τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας. Έτσι πολλοί φορείς και ιδιώτες εκμεταλλεύονται τη πολυδιάσπαση και αποσπούν τμήματα της δημόσιας περιουσίας, πολλά από τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα...

Η τρόικα επεσήμανε ότι ο Ελληνικός λαός (η κοινωνία όλη δηλαδή) πρέπει να γνωρίζει ότι θα περάσει δύσκολα χρόνια। Διαπίστωσε ότι "τα κεκτημένα συμφέροντα" θα αντιδράσουν εντονότατα, δηλαδή κανείς δεν θα μείνει ανεπηρέαστος από τα μέτρα.

Είπαν ότι μπορούν να πουληθούν εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες του δημοσίου για την εξοικονόμηση 50 δισ। ευρώ, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι κωλυσιεργεί και είδε ότι "αυτοί" οι άνθρωποι είναι εξαγριωμένοι διότι θεωρούν ότι θίγονται τα προνόμιά τους (εμάς τους Ελληνες εννοούσε)...

Ακόμη είπε σε συνέδριο που διοργάνωσε η Τράπεζα της Ελλάδος ότι πρέπει να μειωθούν ακόμη οι μισθοί, ότι στο δημόσιο υπάρχει μεγάλη συσσώρευση εργαζομένων, η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της εκτςταμένης διαφθοράς, να γίνει αναδιάρθρωση των ΔΕΚΟ, αναδιάρθρωση του φορολογικού συστήματος και ότι η Ελληνική οικονομία μοιάζει με Μερσεντές, η οποία, ενώ μπορεί να τρέχει με 100, πάει με 20। Δηλαδή να τους τη δώσουμε, να την οδηγήσουν αυτοί που ξέρουν καλυτερα για να τρέξει με 180;

Το μνημόνιο είπαν ότι μπορεί να τερματίζεται το 2014, αλλά απαιτείται ένα άλλο πρόγραμμα για το 2012 - 2015 κι έδωσαν προθεσμία να ετοιμαστεί εντός 6μήνου। Το 2011 πρέπει να βρεθούν 5 δισ. ευρώ, το 2012 15 δισ. ευρώ και μέχρι το 2015 50 δισ. ευρώ. Τούτο θα θεωρηθεί βιώσιμο πολιτικά, εφόσον συναινέσουν τα κόμματα της Αντιπολίτευσης. Το ερώτημα είναι ποιος ο λόγος να εξαγγείλουν οι τροϊκανοί αυτά τα μέτρα. Οι υποψιαζόμενοι ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει, λένε ότι την πώληση δημοσίας περιουσίας επιζητούν οι ξένοι, για να μην χάσουν τα λεφτά τους και όχι η κυβέρνηση, η οποία όμως υποχρεούται στο πλαίσιο του μνημονίου, να συμφωνήσει.

Οι υπάλληλοι της τρόικας φαίνεται πως έχουν παρανοήσει το νόημα του ρόλου τους, αγνοούν τις υποχρεώσεις τους και με την προκλητικότητά τους μας κάνουν να διερωτώμεθα ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο. Οι μουσαφίρηδες - επόπτες επεμβαίνουν στην οικονομική μας ζωή, διότι εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα, αλλά δεν έχουν καμία θέση να αναμειγνύονται στα του οίκου μας και να υποδεικνύουν. Φαίνεται πως κανείς δεν τους μίλησε ότι δεν πρέπει να επεμβαίνουν στα εσωτερικά μας.

Εντονη βεβαίως ήταν η διαμαρτυρία της κυβέρνησης και του κ. πρωθυπουργού, ο οποίος μίλησε με τον Στρος Καν και τον Ολι Ρεν, οι οποίοι εξέφρασαν την κατανόησή τους και τον σεβασμό τους προς τον Ελληνικό λαό. Όμως όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά. Και η φωτιά είναι τα 50 δισ. ευρώ, τα οποία η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να τα βρει μέχρι το 2015, η οποία διευκρίνισε ότι πρόκειται για αξιοποίηση και όχι για πώληση δημόσιας περιουσίας.
Αν πιστέψουμε ότι δεν ήταν σκέψεις της κυβέρνησης αλλά προτάσεις της τρόικας, γιατί να μην πούμε ότι αυτοί κάνουν ότι είπε ο Σαμαράς τον Ιούλιο του 2010, δηλαδή ότι: Υπολογίζεται ότι ένα σύνολο 50 δισ। ευρώ μπορεί να βρεθεί τα επόμενα δύο χρόνια από εμπορική αξιοποίηση μέρους ακίνητης περιουσίας και ενός ολοκληρωμένου προγράμματος αποκρατικοποιήσεων...

Είχαν δε υπ' όψιν τους και τις δηλώσεις του Παπανδρέου, όταν επεσκέφθη το Χρηματιστήριο της Ν।Υ. τον Σεπτέμβριο του 2010, ότι η ακίνητη περιουσία του δημοσίου ανέρχεται στα 270 δισ. ευρώ και θα την αξιοποιήσουμε...

Πάντως τα 50 δισ। ευρώ είναι πολλά λεφτά και δεν μαζεύονται εύκολα। Το κακό δε είναι ότι αν βρεθούν, δεν θα πάνε στην ανάπτυξη της χώρας, αλλά για την εξυπηρέτηση του χρέους και τα συμφέροντα των δανειστών.

Για τούτο κόπτονται πρωτίστως οι τροϊκανοί, οι οποίοι το παρακάνουν। Με τις εξαγγελίες τους μας οδηγούν να πιστέψουμε σώνει και καλά ότι είμαστε υποτελείς...

Το θέμα είναι πολιτικό, αφορά -και σημειολογικά δια των συνεντεύξεων την εθνική αξιοπρέπεια.

Υπάλληλοι έστω ανώτεροι, έρχονται να ελέγξουν, αλλά δεν μπορούν να υποκαθιστούν την εκλεγμένη ηγεσία της χώρας, να φέρονται ως ανθύπατοι, ως πολιτικοί διοικητές της, να κρίνουν, να επικρίνουν, να προσβάλλουν.

Δουλειά τους είναι να αποφαίνονται επι τεχικών χρηματοοικονομικών θεμάτων και όχι να προβαίνουν σε προσβλητικές πολιτικές αξιολογήσεις.

Με μια τέτοια συμπεριφορά προσβάλει και τον Eλληνικό λαό οποίος έχει εκλέξει μια κυβέρνηση, από αυτή θα ζητήσει λογαριασμό στο τέλος για τα πεπραγμένα της και όχι από τους τροικανούς.

ΓΕΝΙΚΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ...

Την ώρα, που το πανελλήνιο ασχολείται με τις ετεροχρονισμένες εξεταστικές των περασμένων σκανδάλων για τις μίζες, τα μικρά και χονδρά λαδώματα και το εργασιακό να ισοπεδώνεται, πηγαίνοντας απ' το κακό στο χειρότερο, βρήκαν την ευκαιρία οι δυνάστες ν' απαιτήσουν εκβιαστικά την παράδοση στους άρπαγες ημεδαπούς και αλλοδαπούς της ελληνικής γης.

Της γης που δεν είναι των κυβερνώντων αλλά απλώς τη διαχειρίζονται βάζοντάς τους να περιβάλλουν τις ρυθμίσεις με το ένδυμα του νόμου, όσο μπορεί να είναι νόμιμη μια πράξη ενός κατακτητή σε μια χώρα που κατέχει.

Κανείς δεν ξεπουλάει ό,τι έχει αν δεν τον στριμώξουν στη γωνία οι επιτήδειοι. Βλάπτεται η κυβέρνηση Παπανδρέου περισσότερο απ' όσο επιτρέπεται, εκτός και αν οι άνθρωποί του δεν μπορούν να κοντρολάρουν τα έξοδα ή τα έσοδά τους, έχουν διαψεύσει τις ελπίδες τους από εκείνα που υπολόγιζαν.

Και έρχεται η "τρόικα" αυτό τον καιρό, που βρισκόμαστε σε μειωμένη αντίσταση, να μας τρίζει τα δόντια της επιβάλλοντας μας εργασιακή ισοπέδωση και μη υπάρχοντος κανενός διαπραγματευτικού χαρτιού, όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στον τομέα των εθνικών θεμάτων, να μας αναγκάζει, ν' απαλλαγεί το κράτος από κάθε ιδιοκτησιακή σχέση με τον τόπο, με τη γη του, που εκμεταλλεύεται. Πωλείται, λοιπόν ο τόπος, ο αέρας, το νερό, οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα τρένα, τα δάση, οι εθνικοί δρυμοί, τα σπήλαια, ό,τι έχει αξία και ό,τι παράγει πλούτο. Απαξιώνεται κάθε παραγωγική μονάδα για να εκποιηθεί ή φτιάχνονται με δημόσιους πόρους, έργα ζωτικής σημασίας στο κέντρο και στην περιφέρεια για να παραχωρηθούν σε ιδιώτες.

Μας λένε ότι εναντιώνονται σθεναρώς και κάνουν σκληρές διαπραγματεύσεις για να μην αναγκασθούμε να δηλώσουμε πτώχευση επισήμως. Όμως πίσω απ' τους ανθρώπους της διοίκησης είναι το "σύστημα" που άλλοτε τους κατευθύνει να κατακεραυνώνουν και να ξεσηκώνουν τον κόσμο στο ποδάρι, όπως τότε που ο Μητσοτάκης θέλησε να ξεπουλήσει κάτι βραχονήσια και άλλοτε να βαφτίζουν το ξεπούλημα "αναδιάρθωση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων".

Έτσι κατάντησε το κράτος ανίκανο να διαχειριστεί τις πλουτοπαραγωγικές μονάδες, που γίναν με στερήσεις και κόπους τον πατεράδων μας και αφέθηκαν να γίνουν ζημιογόνες. Με το φτιάξιμο ενός νέου κράτους μακριά απ' τη σπατάλη και τη διαφθορά θα μπορούσε ν' αποφεύγετο το εθνικό έγκλημα. Αλλά χρειάζονται άνθρωποι ηθικοί, που τα καταφέρνουν τα "ελληνικά ακίνητα" να μην γίνονται "κινητά" και να περνούν σε ξένα χέρια με ιδιωτικοποιήσεις, μακροχρόνιες μισθώσεις και πακέτα ακόμη και από off shore εταιρείες. Και όλα γίνονται πιο εύκολα, όταν η διαπλοκή έχει εισχωρήσει στο κατεστημένο και δύσκολα προσβάλλονται απ' τον δημόσιο έλεγχο.

Πωλούνται σήμερα τα "φιλέτα", ό,τι απέμεινε απ' αυτά. Ποιοι θα επαγρυπνήσουν και θα σταθούν απέναντι; Αν και η ανησυχία κορυφώνεται, οι αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες όλο και γίνονται ασθενέστερες. Και άλλοτε το δημόσιο ιδιωτικοποιούσε εταιρείες με στρατηγική σημασία αλλά διατηρούσε υψηλό ποσοστό μετοχών. Τώρα στην αγωνία του να βάλει κάτι στα ταμεία του, ξεπουλάει σε εκπτώσεις και την πλειοψηφία του.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΦΟΡΟΙ...

Ο Έλληνας πολίτης βρίσκεται σε σύγχυση αναφορικά με τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Οι ιεράρχες δεν παραδέχονται πως η εν λόγω περιουσία είναι τεράστια. Αντισταθμίζουν τη φορολόγηση με τη δαπανηρή εκκλησιαστική φιλανθρωπική προσφορά.

Ουδείς γνωρίζει τον νικητή μιας ακόμη διένεξης μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας εν μέσω οικονομικής κρίσης και του ντόμινο που προκαλεί.Η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας είναι ένα από τα πιο βασικά θέματα που απασχόλησαν την επικαιρότητα αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Σε πολύ κόσμο (και όχι άδικα) έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως η εκκλησία δρα ανεξέλεγκτα χωρίς να δίνει αναφορά για τα οικονομικά της, με λίγα λόγια προβάλλεται ως ένας "ναός αυθαιρεσίας και σκοτεινών διαμειφθέντων γεγονότων".

Η Εκκλησία επιθυμώντας πάντα να έχει τους πιστούς κοντά της, διαμηνύει δια του μετριοπαθούς σημερινού αρχιεπισκόπου πως δέχεται κάθε έλεγχο και πως δεν έχει να κρύψει τίποτα και από κανέναν. Ο Αρχιεπίσκοπος φθάνει μάλιστα στο σημείο να ισχυριστεί πως η εν λόγω περιουσία δεν είναι και τόσο μεγάλη...

Οι πολίτες τα έχουν χαμένα: ποιον να πιστέψουν πλέον μετά τα όσα έγιναν στην πρόσφατη υπόθεση της μονής Βατοπεδίου, στην υπόθεση Γιοσάκη αλλά και τα άλλα πλείστα όσα οργιαστικά περιστατικά που έλαβαν και λαμβάνουν χώρα στους κόλπους της Εκκλησίας;

Μήπως τη ρήση του Ιερώνυμου ότι είναι "άνθρακες ο θησαυρός" η υπόθεση των σε τελική ανάλυση δεσμευμένων φιλέτων της εκκλησιαστικής περιουσίας;

Ή την εμμονή της Πολιτείας που (ξανά) θυμήθηκε την αξιοποίηση αυτής της περιουσίας;

Ο τωρινός αρχιεπίσκοπος δείχνει ένα άλλο προφίλ, στην προσπάθειά του να διατηρήσει ακέραιο το κύρος της Εκκλησίας, μιλώντας συχνά περί ισονομίας και δικαιοσύνης. Όμως έχει να αντιμετωπίσει και τις εσωτερικές αντιδράσεις στους κόλπους της Εκκλησίας, τους φανατικούς και τους πλείστους κήρυκες της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού με θεϊκό προσωπείο.

Οι Έλληνες πολίτες δεν μπορεί με ευκολία να συμπεράνουν κάτι για το όλο θέμα ούτε να καταλήξουν σε ασφαλή κρίση για το τι τελικά πρέπει να γίνει με την υπόθεση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Οι πολίτες έχουν πλέον βαρεθεί να ακούνε για σκάνδαλα στην Εκκλησία, και να ταυτίζουν τον ιερωμένο με τον όποιο τυχάρπαστο απατεώνα. Όμως τα γεγονότα πολλάκις τους οδηγούν εκεί, παρά τις όποιες προσπάθειες κάποιων αφανών ιερωμένων για το αντίθετο.

Και δεν είναι το θέμα αν πιστεύει ή όχι κανείς στον υπέρτατο νου, το πρώτο αίτιο της δημιουργίας, την αιώνια διάνοια, την κοσμική δύναμη της αιώνιας ευφυίας, ή όπως αλλιώς εκφράζεται αυτό που οι ρασοφόροι αποκαλούν Θεό και με την ευκαιρία των γεγονότων αυτών να συγχέει την πίστη με το εμπόριο ελπίδας, παρά αν αυτοί που επικαλούνται την άγρυπνη θεϊκή παρουσία διάγουν ευπρεπή, τίμιο και θεάρεστο βίο.

Η εκκλησιαστική περιουσία αντισταθμίζεται πολλάκις με το μέγεθος του φιλανθρωπικού εκκλησιαστικού έργου, γίνεται προσπάθεια με λίγα λόγια ισοσκελισμού της περιουσίας με το μέγεθος του εκκλησιαστικού έργου, που σημαίνει απλά πως η Εκκλησία έχει έξοδα και αφήστε της στην ησυχία της...

Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι εξακολουθεί να κατέχει και σήμερα μεγάλες εκτάσεις και κτίρια που εκμεταλλεύεται και δεν επιθυμεί να παραχωρήσει σε κανέναν. Η φορολόγηση της περιουσίας της Εκκλησίας που βλέπει και πάλι το φως της δημοσιότητας, απασχολεί την επικαιρότητα και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

Προβάλλεται συχνά το επιχείρημα ότι, όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες πολίτες έτσι και η Εκκλησία πρέπει να καταβάλλει τον οβολό τους χάριν της οικονομικής ανάτασης και της υπερπήδησης της κρίσης.

Σε τελική ανάλυση, τα φαινόμενα θα δείξουν τι θα επακολουθήσει. Σε λίγο καιρό θα φανεί αν οι προσπάθειες της Πολιτείας αποφέρουν τους αντίστοιχους καρπούς. Λίγη αποφασιστικότητα απαιτείται μόνο...

Και αν η καινούργια διένεξη θα αναδείξει νικητή σε έναν αγώνα που όσο άνισος και αν φαίνεται, πάντα στο τέλος (ως τώρα) φωτογράφιζε τον νικητή.
Κοντός ψαλμός αλληλούια...