ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ...

Ρωτάει σχετικά με τον μισθό που πάιρνει, ο Άγγλος τον Γερμανό:
- Πήρες αύξηση φέτος;
- Πήρα!
- Και τι τα έκανες;
- Ε, να, αγόρασα ένα σπίτι στις Άλπεις.
- Και τα υπόλοιπα;
- Με τα υπόλοιπα αγόρασα μια Porsche 911 Carrera.

Ρωτάει ο Γερμανός τον Γάλλο:
- Πήρες αύξηση φέτος;
- Πήρα!
- Και τι τα έκανες;
- Ε, να, αγόρασα για την κόρη μου ένα διαμέρισμα στις Κάννες.
- Και τα υπόλοιπα;
- Με τα υπόλοιπα αγόρασα ένα Audi A6 Avant.

Ρωτάει ο Γάλλος τον Έλληνα:
- Πήρες αύξηση φέτος;
- Πήρα!
- Και τι τα έκανες;
- Ε, να, αγόρασα ένα παπάκι 125 cc.
- Και τα υπόλοιπα;
- Τα υπόλοιπα τα έβαλε η μάνα μου!

ΚΑΤΩΤΑΤΟΣ ΜΙΣΘΟΣ...

Ο κατώτατος μισθός είναι η μεγαλύτερη υποκρισία του πολιτικού συστήματος και των συνδικαλιστών.

Επειδή για όσους ξέρουν την πραγματικότητα, ουδέποτε υπήρξε. Είναι μόνο η θεωρητική έννοια που τραβάει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην οικονομία και την παραοικονομία.

Σε μια αγορά υπάρχουν όλες οι αμοιβές. Απλώς κάτω από τον κατώτατο είναι αδήλωτες...

Ένας εργάτης πχ που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά του είναι διατεθειμένος να δουλέψει για 300 ευρώ τον μήνα, μπορεί και για λιγότερο. Ένας άλλος που έχει μαγαζί θέλει βοηθό αλλά δεν βγαίνει με ΙΚΑ, δώρα, κ.λ.π. Αν συναντηθούν αυτοί οι δύο νομίζετε ότι δεν θα τα βρουν; Δεν θα ανακαλύψουν κάποιον τρόπο, με «μαύρα» ή με κάποια νομιμοφανή φόρμουλα για να σώσει ο ένας τον άλλον;

Μια εταιρεία που πάει καλά και έχει π.χ. 3 ικανούς πωλητές που φέρνουν όλη τη δουλειά, θα τους αφήσει μόνο με τον κατώτατο ή θα έχουν και το παχυλό bonus τους σαν ανταμοιβή απόδωσης;

Νομίζει κανένας ότι η τεράστια παραοικονομία που υπολογίζεται πια όσο και η επίσημη οικονομία στη χώρα μας, τραβάει κανένα ζόρι για το επίπεδο του κατώτατου μισθού ή για τις συλλογικές συμβάσεις;

Ο κατώτατος μισθός, από μόνος του δεν έχει καμμιά σημασία για την ανταγωνιστικότητα, όταν όλες οι άλλες παράμετροι είναι εφιαλτικές:

Δεν θα ξέρεις όταν ξεκινήσεις την όποια επένδυσή σου πότε θα πάρεις άδεια. Αν θα σου χρειαστούν 5 μήνες ή 5 χρόνια. Δεν ξέρεις πόσα πρέπει να δώσεις σε λάδωμα των υπεύθυνων για να ξεκινήσεις και πόσα θα χρειάζεται να δίνεις κάθε χρόνο για να λειτουργείς.

Δεν ξέρεις πόσο φόρο θα πληρώνεις, γιατί κάθε τόσο αλλάζει ο φορολογικός νόμος και σου ζητάνε όσα τους λείπουν.

Δεν ξέρεις αν θα μπορείς να διακινείς τα προϊόντα σου γιατί όποιος (σκανδαλωδώς αμοιβόμενος ή επιδοτούμενος) θέλει μπορεί να κλείνει τους δρόμους, να απαγορεύει στα πλοία να αποπλεύσουν, να νεκρώνει τις συγκοινωνίες. Δεν ξέρεις καν αν θα μπορείς να πηγαίνεις στη δουλειά σου, γιατί κάτι άπλυτοι τύποι με σημαίες και λάβαρα που πιστεύουν ακόμα στις μαλακίες του Στάλιν μπορεί να έρθουν να σου βάλουν αλυσίδες γύρω - γύρω ή να μπουν στο γραφείο σου και να το κάνουν λαμπόγιαλο.

Οι ίδιοι εδώ νομίζουν πως έχουν το αυτοδίκαιο δικαίωμα να συν-διοικούν την επένδυση σου και να καθορίζουν ποιούς θα πάρεις να δουλέψουν και πόσο θέλουν αυτοί να πληρώνονται, συν τις λοιπές παροχές που θεωρούν πάλι αυτοί ως "κεκτημένα" τους.

Δεν ξέρεις αν η επένδυσή σου που κάποια στιγμή νόμισες ότι το κράτος την χαρακτήρισε νόμιμη, θα συνεχίσει να είναι, καθώς υπάρχει πάντα το πολύ πιθανό ενδεχόμενο να ενοχλεί τον γείτονα, τον ανταγωνιστή, τον "οικολόγο" της γειτονιάς και να προσφύγει στο ΣτΕ που θα σου τη βγάλει παράνομη, κι ας έχεις ρίξει έναν σκασμό λεφτά και ατελείωτα απαιτούμενα δικαιολογητικά από δεκάδες υπηρεσίες, μπαλάκι από τον Άννα στον Καϊάφα για να τη στήσεις. Δεν ξέρεις αν σε περίπτωση που χρειαστεί να καταφύγεις στη Δικαιοσύνη, πως θα βγει απόφαση και σε πόσα χρόνια

Θα είχε σημασία αν το κράτος λειτουργούσε. Αν είχαμε κράτος ο επενδυτής θα προσέθετε το μισθολογικό στο υπόλοιπο κόστος της επένδυσης, διότι τότε θα μπορούσε να φτιάξει ένα φυσιολογικό business plan. Και θα έβλεπε αν τον συμφέρει ή όχι. Ρωτήστε όσους προσπάθησαν να φτιάξουν ένα business plan για κάποια σοβαρή επένδυση στην Ελλάδα, πόσο έξω έπεσαν!

Μήπως όμως έχει σημασία ο κατώτατος μισθός σε όσους ήδη έχουν δουλειά, ως δίχτυ ασφαλείας; Καμμία απολύτως. Διότι κανένας νόμος, καμμία υπουργική απόφαση δεν μπορεί να καταργήσει τον θεμελιώδη κανόνα για τη λειτουργία οποιασδήποτε επιχείρησης: αν δεν βγάζει κέρδος θα κλείσει.

Όπως έκλεισαν πάνω από 500.000 επιχειρήσεις από το 2009 μέχρι σήμερα και οδήγησαν 1.500.000 ανθρώπους στην ανεργία. Όλοι όσοι έμειναν άνεργοι, πριν κλείσει η εταιρεία τους, έπαιρναν από τον κατώτατο μισθό και πάνω! Πόσο τους προστάτεψε; Αν ακούγοντας τα κελεύσματα των λαϊκιστών, ο κάθε υπουργός όριζε τον κατώτατο μισθό στα 1.800 ευρώ, αυτό σημαίνει αυτομάτως ότι αυτά τα λεφτά θα τα είχε κάποιος επιχειρηματίας για να τα πληρώσει;

Εφόσον δεν έχει νόημα για τους ανέργους και δεν προστατεύει τους εργαζόμενους στην ιδιωτική οικονομία, ποιους αφορά τελικά ο κατώτατος μισθός;

Τους δημόσιους υπαλλήλους; Ούτε αυτούς. Είναι θέμα μηνών να διαλυθεί η μεταπολιτευτική φενάκη που θέλει το Δημόσιο να πληρώνει στα σίγουρα τους υπαλλήλους του. Ήδη μετά τις γενναίες περικοπές  έχουν καταλάβει όλοι, ότι οι μισθοί του Δημοσίου δεν είναι εξασφαλισμένοι τουλάχιστον όσον αφορά στο ύψος τους. Πολύ σύντομα θα καταλάβουν ότι δεν είναι εξασφαλισμένοι ούτε ως προς την ίδια την ύπαρξη τους...

Ο κατώτατος μισθός είναι η μεγαλύτερη υποκρισία του πολιτικού συστήματος και των συνδικαλιστών. Κάθε αναφορά σε αυτόν γίνεται μόνο για να μπουρδολογούν οι λαϊκιστές των καναλιών. Για να κάνουν τον καμπόσο οι πολιτικάντηδες στους ψηφοφόρους τους. Ίσως οι μόνοι που θα βολευτούν με τέτοιο μισθό να είναι οι άχρηστοι που κατάφεραν να "τρυπώσουν" κάπου και δεν ελπίζουν τίποτα παραπάνω στη μίζερη ζωή τους...

Καμιά επίδραση δεν έχει σε όσους ξέρουν καλά ότι το μοναδικό δίχτυ ασφάλειας και για τον ιδιωτικό και για τον δημόσιο τομέα είναι η παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών που να έχουν ζήτηση...

ΡΕΤΙΡΕ ΚΑΙ ΛΟΙΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...

Αυτό που ακούγεται κυρίως από τους άμεσα ενδιαφερόμενους και θιγόμενους μεγαλο-συνταξιούχους και υψηλόμισθους, είναι πως η μείωση των μεγάλων μισθών και συντάξεων τους θα επιδεινώσει την ύφεση.

Ακόμη περισσότερο οι αριστερίζοντες "σπουδαγμένοι", δείχνουν να πιστεύουν ότι πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί και ο συντάξεις ώστε να αυξηθεί η ζήτηση και έτσι να υπάρξει ανάκαμψη. Επικαλούνται τον Κέυνς και τους κύκλους του, λέγοντας όμως μονάχα την μισή αλήθεια. Η προσφορά τεχνητής ζήτησης μπορεί να γίνει στις υφεσιακές περιόδους με δύο προϋποθέσεις: πρώτον ότι είχε ασκηθεί αντίστροφη πολιτική συμμαζέματος στις αναπτυξιακές περιόδους και δεύτερον ότι το εξωτερικό χρέος εξυπηρετείται, άρα υπάρχει περιθώριο δανεισμού για τα κεφάλαια που θα απαιτηθούν. Στην χώρα μας δεν υπάρχει καμία από αυτές τις δύο προϋποθέσεις, ίσως επειδή  δεν υπήρξε ποτέ υγιής ανάπτυξη.

Μέχρι σήμερα διάφοροι υπουργοί έχουν δώσει και συνεχίζουν να δίνουν τα πάντα στις τράπεζες, που είναι και  ο κύριος λόγος δημιουργίας της κρίσης, ενώ δεν έχει ληφθεί ούτε ένα μέτρο υπέρ της σωστής επιχειρηματικότητας από τη μια και της προστασίας του καταναλωτή από τη άλλη, με επιβεβλημένη συγκράτηση των τιμών...

Tο κράτος ελλείψει δανεικών, είναι υποχρεωμένο να βρει τα χρήματα που του λείπουν για να πληρώσει αυτούς τους υπερβολικούς μισθούς - συντάξεις των "ρετιρέ" (ΔΕΚΟ, δικαστές, ένστολοι, διάφοροι σύμβουλοι, υπάλληλοι βουλής κι ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, γραφεία βουλευτών - υπουργών), από την υπόλοιπη κοινωνία.

Και αυτό θα το κάνει με τον συνήθη του κακό τρόπο, δηλαδή την οριζόντια αναζήτηση χρημάτων από φτωχούς, και μικρομεσαίους μέσω άμεσων ή έμμεσων φόρων.

Κοιτάξτε τώρα τη διαφορά: κόβοντας από τον σχετικά εύπορο με μισθό και σύνταξη πάνω από 2000 - 3000 ευρώ, είναι πιο πιθανό να έχει μικρότερη ύφεση καθώς στις παρούσες συνθήκες αυτός το ποσόν που του περισσεύει από το μισθό ή τη σύνταξη το "μασουριάζει" στο στρώμα, στο μαξιλάρι ή στον κήπο στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στην χειρότερη, το ξοδεύει στο εξωτερικό (σπουδές παιδιών, ταξίδια, ακριβά εισαγόμενα προϊόντα).

Κόβοντας από τον φτωχό και μικρομεσαίο, εκτός του ότι τον οδηγείς στην απόγνωση, έχεις μεγαλύτερη ύφεση, επειδή όλο το ποσόν που του παίρνει, το στερεί απευθείας από την εγχώρια αγορά όπου και θα το ξόδευε για ανελαστικές συνήθως δαπάνες πρώτης ανάγκης.

Έχουμε φτάσει να αφήνουμε πενταροδεκάρες για μισθούς σε νέους με αρκετά προσόντα που θέλουν να χτίσουν τη ζωή τους και δεν ξέρουν πως, για να μη χάσουν τις παχυλές "ωριμάνσεις" τους μεσόκοποι απόφοιτοι του δημοτικού που έτυχε να βολευτούν τα προηγούμενα 35 χρόνια και είχαν την ευκαιρία να βιώσουν και να απολαύσουν τα αγαθά ενός ανωτέρου επιπέδου ζωής, η οποία απεδείχθη τελικώς οτι ήταν μια μεγάλη φούσκα....

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ...

Αν ψάχνετε για μισθωτή δουλειά, θα σας βοηθήσουν οι παρακάτω προτάσεις, διατυπωμένες από άνθρωπο που ξέρει...

1. ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΤΕ. ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΕΙΣΤΕ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ ΤΗ ΘΕΣΗ.

2. ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΘΕΣΗ, ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ, ΤΙΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΖΗΤΑΕΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΩΣΕΤΕ ΕΜΦΑΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ

3. ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

4. ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΕΝΑ - ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΠΟΥ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΙΔΕΕΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΒΑΣΙΚΑ ΛΕΞΗ ΣΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ.

5. ΝΑ ΠΑΤΕ "ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΟΙ" : ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΤΑΙΡΙΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

6. ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΗ. ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΑΠΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΥΛΟΓΑΔΕΣ- ΣΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΝΑΤΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ.

7. ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΣΕΛΙΔΕΣ.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΕΤΕ:

ΜΕ Ε-ΜΑΙL ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ Η ΕΤΑΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΣΕ MS WORD, ΑΝ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΕΝΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΩΣ, Ή ΝΑ ΤΟ ΠΑΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ, ΑΛΛΑ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΜΕ Ε-ΜΑΙL ΣΕ ASCII PLAIN TEXT.

Καλή τύχη αν τους ακολουθήσεις ίσως ίσως πάρετε εσείς την πολυπόθητη θέση, ξέροντας όμως και την δική μου άποψη εκ πείρας:

Όλα αυτά για να δεήσει να σας επιλέξει κάποιος άλλος, να σας κάνει τη χάρη να δουλέψετε για δαύτον με τους δικούς του όρους, χωρίς να ξέρετε αν είναι καλύτερος από σας ή θα σας εγγυηθεί τη θέση σας κι αύριο...

Που θα πρέπει να ξανακάνετε τα ίδια πάλι, προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις κάποιου άλλου αγνώστου που δεν γουστάρετε και δεν σας γουστάρετε, για κλέψιμο λίγου χρόνου μέχρι να τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του...

Παρεπιπτόντως, το μότο του φουκαρά είναι:

"Δεν γνωρίζω παρά τρεις τρόπους για να επιβιώσω στην κοινωνία: να είμαι ζητιάνος ή κλέφτης ή μισθωτός"
(Mirabeau)

ΑΜΟΙΒΟΜΕΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ...

Ένας πλούσιος γόνος τελειώνει το Λύκειο και δεν έχει καθόλου όρεξη για Πανεπιστήμιο.

Ο πατέρας του νέου, πλούσιος οικονομικός παράγοντας της χώρας με μεγάλη δύναμη στην κυβέρνηση, απειλεί τον γιο του:

- Δεν θέλεις να σπουδάσεις ρε τεμπελόσκυλο; Λοιπόν εγώ δεν συντηρώ κοπρίτες, γι' αυτό και θα δουλέψεις, κατάλαβες;

Έχοντας ισχυρή οικονομική και πολιτική θέση ο πατέρας κινεί τα νήματα για να βρει μία θέση στον γιο του.

Πατέρας προς κάποιον Υπουργό:

- Θυμάσαι τον γιο μου; Λοιπόν, τέλειωσε το λύκειο και ο τεμπέλης δεν θέλει να σπουδάσει. Θα μπορούσες να του βρεις μια θέση να αρχίσει να δουλεύει, μήπως εν τω μεταξύ βρει το δρόμο του και αποφασίσει να σπουδάσει; Το θέμα είναι να βρεθεί κάτι που θα τον κάνει να δουλέψει σκληρά, να μην κάθεται και τα ξύνει, κατάλαβες;

Μερικές μέρες αργότερα ο Υπουργός τον παίρνει τηλέφωνο και λέει:

- Έτοιμη η δουλειά για τον γιο σου. Δεξί χέρι του Προέδρου της Δημοκρατίας και 20.000 ευρώ το μήνα, τέλεια έτσι;

-Τι λες, αυτό είναι υπερβολικό. Πρέπει να τον αρχίσουμε πιο χαμηλά, και με τέτοια τρελά λεφτά αυτός ο τεμπέλης θα γίνει χειρότερος.

Υπουργός:

- Φίλε αν δεν του κάνει αυτό, υπάρχει κάτι πιο σεμνό. Ιδιαίτερος Γραμματέας Υπουργού. Ο μισθός είναι πιο μικρός, μόνο 10.000 ευρώ το μήνα.

- Όχι ρε φίλε. Μόλις που έβγαλε το Λύκειο. Δεν θέλω η ζωή του να είναι τόσο εύκολη με την πρώτη ευκαιρία. Θέλω να αισθανθεί την ανάγκη να σπουδάσει, κατάλαβες;

Την επόμενη μέρα ξανατηλεφωνεί ο υπουργός στον πλούσιο φίλο του:

- Φίλε, του βρήκα άλλη μια δουλειά ως Διευθυντής του Τμήματος Προμηθειών στο Υπουργείο Οικονομικών και ο μισθός του θα είναι μόνο 6.000 ευρώ τον μήνα...

- Μα όχι κι αυτό, βρες μου κάτι πιο σεμνό, κάτι στα 600 με 700 ευρώ το μήνα.

Υπουργός:

- Μα τι λές τώρα, αυτό είναι αδύνατο...

- Γιατί;

- Γιατί αυτές οι θέσεις δίνονται μόνο με διαγωνισμό και χρειάζεται να έχει βιογραφικό κάποιου επιπέδου, με τέλειες γνώσεις Αγγλικών, πανεπιστημιακό δίπλωμα, τουλάχιστον ένα Master ή PHD στο εξωτερικό, θέληση να δουλεύει υπερωρίες άνευ αποδοχών, και φυσικά κάποια προϋπηρεσία. Φίλε μου αυτές οι θέσεις των 600 ευρώ δεν βρίσκονται εύκολα!!

ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ...

Το μνημόνιο δεν υπεγράφη για την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα. Και οι άνθρωποι της τρόικας προσπαθούν να καταστήσουν σαφές ότι δεν έχουν ζητήσει εκείνοι την μείωση αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα.

Άλλωστε ο περιορισμός του κόστους εργασίας βυθίζει όλο και περισσότερο την οικονομία στην κινούμενη άμμο της ύφεσης.

Κάποιοι θα πουν ότι η ύφεση οδηγεί ορισμένες επιχειρήσεις σε τραγική μείωση του τζίρου. Μα αρχικά υπήρχε η σκέψη να επιτρέπεται συναινετική μείωση του κόστους εργασίας αν η επιχείρηση αποδείκνυε (δεν είναι δα και δύσκολο) ότι αντιμετωπίζει προβλήματα. Τελικώς δεν έγινε ούτε αυτό.

Ουσιαστικά αυτό που έγινε είναι να αποκτήσουν οι επιχειρήσεις το δικαίωμα ελεύθερης διαχείρισης του εργατικού δυναμικού με ένα βασικό μισθό 740 ευρώ.
Η τρόικα δεν ζήτησε κάτι τέτοιο. Το ζήτησαν όμως οι μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας. Και οι βασικοί συνομιλητές της τρόικας, συμπεριφέρονται ως εκπρόσωποι επιχειρηματιών ή τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση δίνουν.

Ότι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις, τις Κλαδικές Συμβάσεις και τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, ανήκουν πια στο παρελθόν.

Οι μειώσεις μισθών είτε προέρχονται από τη μη αύξηση (όπως στην Γερμανία) είτα από την συμφωνημένη μείωση, μειώνουν το κόστος της παραγωγής και κάνουν την επιχείρηση βιώσιμη σε περίοδο κρίσης, αποφεύγοντας το λουκέτο και τις απολύσεις και δίνουν για αρκετές κάποια προοπτική κερδών σε περίοδο ανάκαμψης.

Επιχειρήσεις που αν κάνουν απολύσεις τώρα θα βαθύνει η ύφεση περισσότερο και η κατάσταση θα χειροτερέψει για όλους. Ίσως όχι για όλους αφού όντως κάποιοι καιροσκόποι επιχειρηματίες θα τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας να συνωστίζονται όλο και περισσότεροι άνεργοι διεκδικώντας μια θέση εργασίας με την ελάχιστη δυνατή αμοιβή.

Πέρα από τις κραυγές και την προπαγάνδα, οι εργαζόμενοι προτιμούν να έχουν μισθό ή μεροκάματο έστω και μειωμένο παρά να ψάχνουν για δουλειά. Όλοι ελπίζουνε να είναι όλα αυτά προσωρινά και γι'αυτό προσπαθούνε να αντέξουνε. Οι μονοι που βάζουν εμπόδια και ελπίζουν σε αποτυχία είναι οι μονίμως διαμαρτυρόμενοι αριστερίζοντες και οι ελπίζοντες στην επιστροφή στο γενικό μπάχαλο...

Ξαναλέω για πολλοστή φορά πως όποιος πιστεύει πως μπορεί να σταθεί μόνος του στην αγορά ας μην χάνει τον χρόνο του να φορτωθεί σε κάποιο αφεντικό που νομίζει πως τον αδικεί.

Ας τολμήσει να ρισκάρει κάνοντας το μεγάλο βήμα της αυτο-απασχόλησης να δείξει ποιός είναι, αν είναι κάτι πέρα από συνεχώς διαμαρτυρόμενο υπάλληλάκι με σίγουρο όμως μισθό!

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΟ...

Με λαχτάρα περίμενε ο Νεκτάριος το Σάββατο. Είχε συμπληρώσει τη πρώτη του βδομάδα εργασίας και θα έπαιρνε τον πρώτο του μισθό, 200 δραχμές την εβδομάδα.
Καλά λεφτά για ένα 13χρονο αγόρι που μόλις το είχε βάλει ο γέρος του βοηθό σ' ένα ξυλουργείο, να μάθει την τέχνη σιγά - σιγά με τα χρόνια, αφού δεν έπαιρνε τα γράμματα και με το ζόρι ξετέλεψε πέρυσι το δημοτικό σχολείο...

Μαζί με τους υπόλοιπους μπαρακεντέδες του ξυλουργείου, στάθηκαν αργά το μεσημέρι μπροστά στον αφεντικό τους και με τη σειρά παρέλαβαν από ένα φάκελο που περιείχε τα λεφτά του καθενός, ανάλογα με τον καιρό που ήταν στο μαγαζί και το έργο που πρόσφερε στη λειτουργία του...

Ο Νεκτάριος ασχολούνταν μόνο με τη ράσπα και το λούστρο σαν αρχάριος, μέχρι να μάθει να χειρίζεται τα μηχανήματα, να μπορεί να φτιάξει μια ντολάπα ή ένα τραπέζι και να πληρωθεί καλύτερα από τον πελάτη που τα παράγγειλε...

Μα κάπου ήταν ίσος με τα υπόλοιπα παιδιά: Είχανε συμφωνήσει το απόγευμα να πάνε στις πουτάνες, πρώτη φορά για τον Νεκτάριο μα νιοστή για τ' άλλα μεγαλύτερα και ξετσανωμένα παιδιά, που λόγω φτώχειας ήταν από νωρίς στη βιοπάλη...

Μια έντονη επιθυμία που είχανε, στις αρχές της εφηβείας τους όλοι τότε, φαί είχανε στο σπίτι τους, για τα ρούχα τους δε τους ένοιαζε και τόσο, μα θέλανε ν' ανακαλύψουνε τον έρωτα, κάτι που απασχολούσε σοβαρά το μυαλό και τις συζητήσεις τους.

Επί πληρωμή βεβαίως γιατί τότε κορίτσια δεν συναντούσε κανείς εύκολα πουθενά κι αν κατάφερνε και ξεμονάχιαζε καμιά και γίνονταν αντιληπτοί, ακολουθούσε την άλλη Κυριακή ο αρραβώνας και την αποπάνω ο γάμος. Ενώ με τις πουτάνες κανένα πρόβλημα, πήγαιναν, έκαναν ότι έκαναν γρήγορα κι έφευγαν...

Τα εργαζόμενα εκείνα παιδιά είχανε λεφτά, κουραζόμενα όλη μέρα εβδομαδιαίως στο ξυλουργείο, στο μηχανουργείο, σε φούρνο άλλο, σε σιδεράδικο, τζαμάδικο, υδραυλικά, οικοδομές, χωράφια όσοι είχανε...

Μα το Σάββατο το απόγευμα και η Κυριακή όλη μέρα ήταν δικά τους, στη διάθεση τους να πάνε όπου θέλουν, να κάνουν ότι θέλουν ξοδεύοντας ένα μέρος του μισθού τους, το υπόλοιπο πήγαινε στην οικογένεια με τις ανάγκες τις και σε κάποιες αποταμιεύσεις για αργότερα...

Βράζανε νερό στον τέτζερη, απλώνανε τον μουσαμά στη σκάφη στο πλυσταριό ή στην κουζίνα, μπαίνανε μέσα ορθοί και κάνανε μπάνιο, ρίχνοντας ζεστό νερό με τον μαστραπά όπου κι όταν χρειαζότανε. Πλυνόταν με πράσινο σαπούνι της ΑΒΕΑ, τριβότανε καλά σε όλο το σώμα να φύγει η βρώμα, το ροκανίδι και η μουτζούρα ολόκληρης της εβδομάδας, ξενερίζονταν και σκουπιζόταν, αφήνανε μετά τα σώβρακα και τις φανέλες τους στη μάνα τους που ήξερε καλύτερα, ξυριζόταν όσοι είχαν αρχίσει να βγάζουν εφηβική κανούπα με την μεταλλική μηχανή του γέρου και τα astor ξυραφάκια που θέλανε προσοχή γιατί κόβανε στο παραμικρό λάθος, φτιαχνότανε κι ετοιμάζονταν για την έξοδο τους...

Μιλάμε για τη εποχή 1 - 2 χρόνια πριν παιχτεί στις μεγάλες οθόνες το "Saturday Night Fever - Greeze" με τον Τραβόλτα, να ξεσηκώσει τους μουτζουρωμένους μπαρακεντέδες ανά τον κόσμο ( κι εκείνος σε συνεργείο δούλευε και χόρευε μόνο Σαββατόβραδο), να κάνουν χρυσές δουλειές οι μπριγιαντίνες και τα μαγαζιά "νεωτερισμών" με τα στενά παντελόνια και τα μυτερά παπούτσια με τακούνια και ν' ανοίξουνε οι πρώτες ντίσκο...

Τα παιδιά που από νωρίς είχανε βγει στη δουλειά είχανε κάποια λεφτά και μπορούσανε να πάνε στις πουτάνες τακτικά, τα άλλα που πηγαίνανε στο γυμνάσιο μαζεύανε τα τάληρα από τον γέρο τους ένα - ένα να φτάσουνε το ποσόν, ή αρκούνταν στο σινεμά όπου στη σκοτεινή αίθουσα την παίζανε ομαδικώς και συντονισμένα, με νικητή όποιον τελείωνε πρώτος κι έδειχνε τη χέρα του στους άλλους να βεβαιωθούν...

Μα ο Νεκτάριος αν και μικρός διέθετε λεφτά και θα πήγαινε επιτέλους στις πουτάνες όπως και οι μεγαλύτεροι του. Συναντηθήκανε το απόγευμα και πήγανε όλοι μαζί στο μπουρδέλλο. Κάθισαν στην αίθουσα αναμονής και περιμένανε. Μια ξερακιανή γριά ρύθμιζε την κυκλοφορία, με βάση τη σειρά που έφταναν οι πελάτες, σε τρία ξεχωριστά δωμάτια με κλειστές πόρτες οι πουτάνες δούλευαν, όταν τελείωναν (μερικά λεπτά υπόθεση ήταν όλο κι όλο, ξέρανε αυτές), άνοιγε η πόρτα, έφευγε ο προηγούμενος και περνούσε ο επόμενος με την συγκατάθεση της γριάς, που ταυτόχρονα εισέπραττε και το αντίτιμο, μόνο μετρητά και πάντα πριν την είσοδο...

Όχι τίποτα γυναικάρες εντυπωσιακές όπως υπάρχουνε κάποιες σούπερ-μοντέλες σήμερα που έρχονται κατ' οίκον, συνηθισμένες ήταν οι περισσότερες και σαβουρόγριες κάποιες, αν υπήρχε μια νέα και καλή πραγματικά, ήταν για ειδικές περιπτώσεις και χουβαρδάδες εκλεκτούς πελάτες, όχι για παιδιά, εργάτες και στρατιώτες...Με ειδική αμοιβή αυτή, αυξημένη, οι άλλες οι κοινές θέλανε 50 δραχμές τότε μα έπεφταν και στις 40, αν έβλεπαν κανένα νεαρό να μετρά τα τάληρα του και να μην του βγαίνουν ακριβώς...

Μια τέτοια χοντρή πήρε από τη χέρα και τράβηξε μέσα στο δωμάτιο της τον Νεκτάριο και αφού τον έγδυσε μόνη της τον μύησε στο γαμήσι. Μηχανικά και γρήγορα, τα έκανε όλα αυτή κι εκείνος ξάνοιγε να μαθαίνει την πρώτη του φορά...

Πήγαινε τακτικά από τότε, δεν τον ένοιαζε η ανύπαρκτη ομορφιά της και η περασμένη ηλικία της, αρκεί που γαμούσε κι είχε να λέει στους άλλους στο ξυλουργείο και στους φίλους του που σαν σχολιαρόπαιδα δεν είχανε δικά τους λεφτά, φοβότανε μη τους δούνε οι καθηγητές από πάνω και ακούγανε μόνο τις ιστορίες του με κάποιο θαυμασμό...

Είχανε και τα κριτήρια τους για να τις αξιολογούν, βασιζόμενοι σε αυτά που οι γυναίκες τους άφηναν να βλέπουν πριν επιλέξουν, έτσι μεταξύ τους τραγουδούσαν πάνω στη δουλειά:

Της Μαριάννας μοιάζουνε
με αγίνωτα λεμόνια,
μα της Κλειώς της κρέμονται
σαν τα ώριμα πεπόνια...

Εκεί κάπου ανάμεσα διαβαθμίζονταν τα προσόντα της Σούλας, της Ελεάνας, της Ελευθερίας, της Στέλλας και των άλλων εργαζόμενων γυναικών που συναντούσαν στα "σπίτια" με το κόκκινο φως απέξω που πήγαιναν, ευκαιρίας δοθείσης. Το άλλο δε, αυτό που κυρίως πλήρωναν, ήταν σε όλες ίδιο ανεξαρτήτως...συνοδευτικών και περιτυλίγματος, γιαυτό δεν έδιναν και πολλή προσοχή ποια τους τύχαινε κάθε φορά διαθέσιμη...

Το έκανε γνωστό και στον γέρο του πάνω σε μια κουβέντα που είχανε μια φορά, πως κάθε Σάββατο απόγευμα που ήταν κλειστά τα μαγαζιά πήγαινε στις πουτάνες και ξόδευε ένα μέρος του μισθού του, δεν τον πείραζε τον πατέρα, ήθελε να έχει τέτοιου είδους εμπειρίες ο γιος του πριν τον παντρέψει αργότερα όπως σχεδίαζε, να νοικοκυρευτεί, να γίνει οικογενειάρχης άνθρωπος. Τον ρώτησε μόνο ποια ώρα συνήθιζε να πηγαίνει, πράγμα που παραξένεψε τον Νεκτάριο...

Είχε την ευκαιρία να λύσει την απορία του πολύ καιρό αργότερα, όταν ένα Σαββατόβραδο καθυστέρησε στο καφενείο όπου κάποιος φίλος που είχε τη γιορτή του κερνούσε κρασί και μεζέδες. Πήγε καθυστερημένα στο μπουρδέλλο ο Νεκτάριος, πολύ πέρα από την ώρα που συνήθιζε, μα πάνω στο τσακ να δει τι εννοούσε ο πατέρας τότε:

Είδε τον γέρο του να εξέρχεται από την πόρτα ικανοποιημένος και ξαλαφρωμένος, ενώ ξοπίσω του η νεαρότερη κι ομορφότερη πουτάνα τον ξεπροβόδιζε λέγοντας του:

- Στο καλό ασίκη μου, ευχαριστώ για το ακριβό σου δώρο και σε περιμένω πάλι το άλλο Σάββατο βράδυ να έρθεις να παίξεις με την μικρή σου τζουτζούκα!

ΠΑΠΠΟΥ ΑΠΟΡΙΑ...

Δεκάδες συνταξιούχοι συγκεντρώθηκαν χθες το πρωί για να υψώσουν όπως τόνισαν "φωνή διαμαρτυρίας και απόγνωσης" ενάντια στη σκληρή πολιτική της λιτότητας που εφαρμόζεται χρόνια τώρα και απ' ό,τι φαίνεται δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Η αγανάκτηση ΚΑΙ των συνταξιούχων διαρκώς αυξάνεται, όπως δηλώνουν αρκετοί όπου δούν κάμερα:

Είναι ντροπή στη σημερινή εποχή να μην μπορούμε να πάρουμε ένα κομμάτι ψωμί στα παιδιά μας, να δώσουμε ένα χαρτζιλίκι, να μην έχουμε γιατρούς. Δεν υπάρχει τίποτα, όλα έχουν καταργηθεί. Η κυβέρνηση αντί να μας βοηθήσει βρήκε την ευκαιρία και λέει ότι υπάρχει κρίση.

Είναι ενδεικτικός του κλίματος που επικρατεί αλλά ταυτόχρονα και γεμάτος πικρό θεατρικό χιούμορ ο παρακάτω διάλογος, ανάμεσα σε δυο παππούδες με αρκετές δεκαετίες στην πλάτη έκαστος:

- Δεν μπορώ να αντιληφθώ, λέει ο ένας, γιατί, άραγε μου περισσεύουν τόσες μέρες κάθε μήνα, αφού με το που θα πάρω τον μισθό μου, θα ψωνίσω ή θα πάω στους γιατρούς, αυτός τελειώνει νωρίτερα;

Και ο άλλος γέρος του απαντά σαρκαστικά:

- Δεν περισσεύουν οι μέρες σου, καημένε... Είναι που εσύ ζεις περισσότερο απ' τον μισθό σου!

SEXY GIRL...

Όταν έχεις φτιάξει ολόκληρη τη ζωή σου με μοναδικό προσόν το οτι είσαι sexy girl, έ τότε δικαιούσαι να σηκώνεις περήφανα και την σημαία...

Έτσι θα ξέρουν όλοι/ες τι θα μπορούσαν να έχουν αν ήταν στην θέση σου, νέες, sexy, γλυκειές και πρόθυμες, πράγματα σαν:

- Μόνιμη δουλειά με καλό μισθό κι όλες τις εισφορές σου πληρωμένες, καθαρή και ξεκούραστη σε κλιματιζόμενο χώρο στο κέντρο της πόλης...

- Να πληρώνεσαι κάθε μήνα άσχετα αν δουλέψεις αποτελεσματικά ή όχι, ωράριο 9.30πμ - 2.00μμ, χωρίς επίπονες σπουδές για άχρηστα τελικά πτυχία, χωρίς ιδιαίτερες δεξιότητες ή απαιτήσεις που φθείρουν, όπως να δουλεύεις με υγρασία, ζέστη, θορύβους, εύλεκτα υλικά, να ξαπλώνεις κάτω από χαλασμένα αυτοκίνητα και να στάζουν πάνω σου λάδια και μουτζούρες, να σηκώνεις φορτία και να ποδαριάζεις σε σκαλωσιές χειμώνα καλοκαίρι, να σε κτυπά έξαφνα ηλεκτρικό ρεύμα εκεί που δουλεύεις, να χειρίζεσαι πολύπλοκες μηχανές, να κάνεις μελέτες και υπολογισμούς ακριβείας, να κυνηγάς ραντεβού για πωλήσεις, να διαπραγματεύεσαι με δύστροπους πελάτες...

- Καλόβολο αφεντικό που σου κάνει όλα τα χατήρια, ακόμη και να σκουπίσει το μαγαζί αντί για σένα, αρκεί να έχει το ελεύθερο να σαλιαρίσει λιγάκι μαζί σου, χαριτωμένο sexy girl...Και να πληρώνει εσένα κατά προτεραιότητα, ίσως επαυξημένο τον μισθό σου και με bonus καλής προσωπικής εξυπηρέτησης, έτσι έφτασες να έχεις καλύτερο αυτοκίνητο από δαύτον σήμερα...

- Επειδή είσαι πάντα ξεκούραστη κι ανέμελη, η μόνο σου έγνοια είναι "που θα πάμε σήμερα το βράδυ;" για διασκέδαση φυσικά, αφού φροντίσεις το βαμένο μαλλί και τα νύχια εξονυχιστικά, ή να ξυρίσεις επιμελώς το νινί - χρυσωρυχείο που διαθέτεις, τι άλλο να σε απασχολεί τον ελεύθερο χρόνο σου;

- Να μπορείς να παίρνεις ολοκαίνουριο αυτοκίνητο κουκλίστικο, φτιαγμένο λες στα μέτρα σου και μόνο, να το χρησιμοποιείς για τις βόλτες σου, αφού δεν έμαθες ποτέ άλλη χρήση του σαν εργαλείο μεταφοράς...Να το παίρνεις τοις μετρητοίς σε μια εποχή που πωλούνται μετά μανίας κι όσο - όσο οι λίγο μεταχειρισμένες X5, Cayenne, M-Class ή SL500, Q8, κλπ των golden boys, που βρίσκονται στα κάτω τους αυτή την περίοδο και τα διώχνουν από παντού, ενώ εσύ πετάς και είσαι περιζήτητη στις παρέες σου....

- Τελικά είχες δίκιο. Καλύτερα sexy girl παρά golden boy σήμερα, σ' αυτήν την κοινωνία που ζούμε...

Με μια ένσταση για τη σημαία που ανάρτησες εσύ και μόνο, δεν είδα άλλη παρόμοια σε κανένα αυτοκινητάκι κουκλίστικο, ενώ υπάρχουν σίγουρα κι άλλα sexy girls σαν εσένα, νεώτερα κι ωραιότερα...

θάθελα νάσουν λίγο τολμηρότερη και η σημαία νάγραφε: "sexy κώλος" αφού στην πραγματικότητα αυτός είναι που εξασφάλισε την καριέρα και την ζωή σου, τα υπόλοιπα προσόντα σου δεν είναι τόσο sexy και επιδεικτικά, μα για το σχήμα και το κούνημα αυτουνού, ως κι εγώ φαντασιώνομαι....

700 ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΕΙΝΑΙ...

Ανήκεις στην γενιά που λέει πως παίρνει 700 ευρώ και δεν μπορεί να ζήσει τάχα όπως θέλει;

Κατάφερες να φορτώσεις τη ζωή σου σε αφεντικό που σου δίνει μισθό και πληρώνει την ασφάλιση σου, σου εξασφαλίζει χώρο εργασίας κλιματιζόμενο, καρέκλα να κάτσεις, ακόμη και τα ρούχα που θα φοράς την ώρα της δουλειάς και παραπονιέσαι ακόμη;

Πηγαίνεις στη δουλειά στις 9.00πμ και φεύγεις στις 2.00μμ, τις καλύτερες ώρες για δουλειά, ανοίγεις την πόρτα του μαγαζιού και κονομάς χωρίς τρέξιμο, έχεις 8ωρο και Σαββατοκύριακα - αργίες ελεύθερα, ταξιδεύεις μόνο για αναψυχή, έχεις χρόνο να τεμπελιάζεις στις καφετέριες με τις ώρες κάθε βράδυ;

Αν ναί, έχεις ευνοηθεί πολύ από τη ζωή που πληρώνεσαι σταθερά και τακτικά, άσχετα αν αξίζει το έργο που προσφέρεις σε αντάλλαγμα, συνήθως πληρώνεσαι περισσότερα από όσα παράγεις...

Αν σου φαίνονται λίγα τα 700 ευρώ που παίρνεις μόλις βρείς μια οποιαδήποτε δουλειά έχοντας απλά τελειώσει το σχολείο, τότε δοκίμασε να ασχοληθείς με πωλήσεις με μοναδική αμοιβή προμήθεια και bonus.

Να εκτιμήσεις αμέσως το νόημα και την αξία της λέξης "μισθός" και πόσο τύχη χρειάζεται να τον παίρνεις. Σκέτη τύχη είναι πια, όπως τυχαία βρέθηκαν στις θέσεις τους οι παραπάνω, χωρίς να διαθέτουν εμφανώς τίποτα παραπάνω από σένα, που καταδικάστηκες σε συνεχές τρέξιμο.

Όση εκπαίδευση και πτυχία κι αν έχεις συγκεντρώσει με χρόνια διαβάσματος, όσα προσόντα και γνώσεις κι αν έχεις συσσωρεύσει, ΟΛΑ αποδεικνύονται ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ!

Η μοναδική σου αμοιβή θα είναι μια μικρή προμήθεια που θα πάρεις μόνο μια φορά, για κάθε πώληση που θα κάνεις. Και αυτή μόνο όποτε τα καταφέρνεις και φτάνεις στο "κλείσιμο"

Αφού βγείς στον δρόμο με μια τσάντα και καταφέρεις να πουλήσεις αυτό που έχεις μέσα, ανεξάρτητα αν είναι ασφάλειες, διαφημιστικός χρόνος, συνδρομές, τάπερ, ρολόγια και γυαλιά ήλιου μαϊμού, ανώνυμα καλλυντικά και προϊόντα διατροφής, μέχρι ιατρικά είδη ή πλήθος μικρο-προϊόντα αυτοκινήτου, μερικά μόνο από τα περιεχόμενα της, μα ίδιο το καθημερινό τρέξιμο.

Με ελεύθερο τάχα ωράριο που εσύ θα καθορίζεις αβίαστα, πάντως όχι λιγότερο από 18 ώρες ημερησίως...

Αφού καταρτίσεις με δική σου ευθύνη λίστες ονομάτων, όλων αυτών που πρόκειται να ενοχλήσεις σήμερα, αύριο, την άλλη εδβομάδα, μήνα, κλπ...

Με κοστούμι και γραβάτα, ή ταγιέρ σοβαρό, να φαίνεσαι επαγγελματίας, που πρέπει ν' αγοράσεις με δικά σου χρήματα πρώτα, κανείς δεν ενδιαφέρεται που θα τα βρείς...
Να μετακινείσαι με δικά σου έξοδα, είτε κοντινές αποστάσεις, είτε στη άλλη άκρη της χώρας όπου ελπίζεις πως βρίσκεται υποψήφιος πελάτης να ενδιαφερθεί...

Να αυτοπαρακινείσαι από υποσχέσεις για "υψηλά κέρδη", "αφεντικό του εαυτού σου" και "fire your boss", φάρμακο στην χρόνια ανεργία που χωρίς υπαιτιότητα σου έπεσες, ενώ η ζωή συνεχίζεται κι απαιτεί...

Να αναφέρεσαι τακτικά σε έναν άγνωστο διεθυντή πωλήσεων, που κάθε φορά θα σου ζητά περισσότερα. Προσπάθεια, τηλέφωνα, ραντεβού, πωλήσεις, κέρδη για την εταιρεία. ψίχουλα για σένα. Με δόλωμα ένα υψηλό bonus, επίτηδες τόσο ψηλό που είναι αδύνατο να το φτάσεις παρά τις τόσες προσπάθειες σου...

Ν' ακούς πως εσύ φταίς για όλα, το μυαλό σου είναι λίγο και δεν φτάνει να πετύχεις, μα πρέπει να επιδοθείς σε μια αέναη προσπάθεια "αυτοβελτίωσης" να το αναπτύξεις, πληρώνοντας πανάκριβα σχετικές γνώσεις από πολλές πηγές, που τελικά αποδεικνύονται φρούδες μπουρδολογίες και πρακτικώς ανεφάρμοστες. Αχρείαστη επένδυση σε κάπο, χρόνο και χρήμα...

Να μην είσαι τίποτα για την εταιρεία, απλά "συνεργάζεσαι" μαζί τους και δεν σου οφείλουν μισθό, άδειες, υπερωρίες, δώρα, οδοιπορικά, κλπ προνόμια των υπαλλήλων. Ούτε ασφάλιση σε ταμείο, δική σου υπόθεση η σύνταξη σου και η περίθαλψη σου αν αχρηστευτείς και δεν κερδίζεις πια. Υποχρέωση σου και το μπλοκάκι, να δικαιολογείς πλήρως όσα σου δίνουν, αφού τάχα σε λένε "επιτηδευματία" κι όχι ζωντόβολο όπως σε βλέπουν...

Ίδιο ζωντόβολο σε βλέπουν και μέσα από τα μαγαζιά που περνάς βιαστικά απέξω, τρέχοντας στο επόμενο ραντεβού. Αναρρωτιούνται που πας κάθε μέρα, τι κάνεις, τι θέλεις εκεί και γυροφέρνεις...

Δεν φαντάζονται καν πως κατάντησες να ζηλεύεις τα 700 ευρώ που παίρνουν οι ωραίοι κώλοι στα κλιματιζόμενα μαγαζιά με ρούχα - παπούτσια - καλλυντικά και οι αγράμματοι χοντροκέφαλοι στα σιδεράδικα που πουλούν σύρματα, μπρόκες και βίδες, ακόμη και τον ταρίφα που οδηγά όλη μέρα για τα ίδια...

Που πάλι είναι κατά πολύ περισσότερα από τα 300 - 500 που καθαρίζεις εσύ μηνιαίως...