ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΚΑΚΙ...

Μια υπέροχη ιστορία παρακίνησης και έμπνευσης.
Η υπομονή είναι πικρή, αλλά ο καρπός της γλυκός - Jean Jacques Rousseau

Κάποτε, στη μέση της κεντρικής αίθουσας ενός μουσείου που το δάπεδό της ήταν καλυμμένο με κάτι πανέμορφα μαρμάρινα πλακάκια, είχαν στήσει ένα τεράστιο άγαλμα, επίσης από μάρμαρο. Πολλοί ήταν οι επισκέπτες που ερχόταν απ' όλο τον κόσμο για να δουν και να θαυμάσουν το υπέροχο άγαλμα.

Ένα βράδυ τα πλακάκια άρχισαν να μιλούν στο άγαλμα.

Μαρμάρινο πλακάκι : «Δεν είναι σωστό, μαρμάρινο άγαλμα, δεν είναι καθόλου σωστό! Γιατί δηλαδή όλοι αυτοί έρχονται απ' όλο τον κόσμο, από τόσο δρόμο, και πατούν πάνω μου για θαυμάζουν εσένα ; Δεν είναι σωστό !»

Μαρμάρινο άγαλμα:«Καλέ μου φίλε, μαρμάρινο πλακάκι, θυμάσαι άραγε ότι είμαστε απ' το ίδιο ορυχείο ;»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Ναι! Και γι αυτό το λόγο λέω ότι είναι ακόμη περισσότερο άδικο.
Γεννηθήκαμε στο ίδιο ακριβώς μέρος, κι όμως η μεταχείριση που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Είναι άδικο !», ξαναφώναξε.

Μαρμάρινο άγαλμα : «Μήπως τότε θυμάσαι την ημέρα που αυτός που έκανε τη μελέτη μας, προσπάθησε να δουλέψει χρησιμοποιώντας σε, αλλά εσύ αντιστάθηκες στα εργαλεία του ;»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Βεβαίως και θυμάμαι. Τον μισώ αυτόν τον άνθρωπο ! Πώς μπόρεσε να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει πάνω μου αυτά τα εργαλεία που με πονούσαν τόσο !»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Πολύ σωστά ! Δεν γινόταν να δουλέψει πάνω σου, αφού εσύ δεν δεχόσουν να σε επεξεργάζονται».

Μαρμάρινο πλακάκι : «Και λοιπόν ;»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Όταν αποφάσισε να πάψει να ασχολείται μαζί σου, κι άρχισε πια να δουλεύει πάνω μου, ήξερα απ' την αρχή ότι, όταν τέλειωναν οι κόποι του, θα ήμουν κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν έφερα αντίσταση στα εργαλεία του, αντίθετα υπέμεινα καρτερικά τους πόνους που μου προξένησαν....»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Μμμ.....τέλος πάντων....»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Καλέ μου φίλε, για όλα τα πράγματα υπάρχει μια τιμή σ' αυτή τη ζωή. Εφ' όσον αποφάσισες να τα παρατήσεις στην αρχή, δεν μπορείς να κατηγορείς κανέναν τώρα πια επειδή πατάει πάνω σου.»

Το θέμα είναι πόσο προετοιμασμένοι, πρόθυμοι και έτοιμοι είμαστε να πληρώσουμε το τίμημα ή τα τιμήματα, αυτού που λέμε επιτυχία...


Μια ιστορία παρμένη από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη
"Μικρές ιστορίες για καιρούς που αλλάζουν"

ΕΣΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ...

Το περιβάλλον των ανθρώπων που σε περιστοιχίζει συμβάλλει θετικά ή αρνητικά στην επίτευξη ή απόκλιση από τους επαγγελματικούς στόχους που βάζεις.

Αν το περιβάλλον σου σε κατακρίνει για τις επιλογές σου, αν σε "ρίχνουν" ψυχολογικά λέγοντάς σου ότι ασχολείσαι με πράγματα που δεν αξίζει τον κόπο...

Αν σε ειρωνεύονται ή αντιδρούν με τις αποφάσεις σου να συμμετέχεις σε νέες, διαφορετικές, καινοτόμες εμπειρίες ή προσπάθειες...

Αν αμφισβητούν την πίστη σου στις ικανότητές σου να κάνεις την υπέρβαση, την αλλαγή, τότε αργά ή γρήγορα ένα από τα δυο πράγματα θα συμβούν:

- Είτε θα συμφωνήσεις μαζί τους και σταδιακά θα αρχίσεις να ελαττώνεις τις προσπάθειες που καταβάλεις
- Είτε θα πρέπει να ξεκόψεις μαζί τους και να τους αφήσεις πίσω σου και έξω σου. Πίσω σου σε σχέση με την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία που θα αποκτήσεις και έξω από την καρδιά σου.

Αν όμως αρχίσεις να ελαττώνεις τις προσπάθειες που καταβάλλεις, αν όλα αρχίσουν να σου φταίνε εκτός από τον εαυτό σου, τότε μάλλον τα κατάφεραν οι άλλοι κι εσύ έχεις γίνει σαν κι αυτούς....

Τα καβούρια δεν επιτρέπουν σε κανένα άλλο καβούρι να αναρριχηθεί και να απελευθερωθεί από τον κουβά του ψαρά που τα έχει μαζέψει.

Να προσέχεις τα ανθρώπινα "καβούρια", γιατί αν και κάποιες φορές τα κίνητρά τους είναι αγαθά, καταλήγουν να είναι σε βάρος των δικών σου ελπίδων και επιδιώξεων για ένα καλύτερο μέλλον...

ΑΝΕΡΓΙΑ, ΝΕΟΙ ΚΙ ΕΡΓΑΣΙΑ...

Ανεργία καλπάζουσα για πολύ κόσμο και ανεργία των νέων σε μεγαλύτερα ύψη. Η Ελλάδα διεκδικεί εδώ και καιρό το πανευρωπαϊκό ρεκόρ ανεργίας μεταξύ των νέων και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα το κατακτήσει άνετα.

Ένας στους τρεις νέους άνεργους. Η κοινωνία σταμάτησε να παράγει θέσεις εργασίας και το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η ανεργία θα αυξηθεί για τους νέους, που τους έκλεψαν το μέλλον οι μεγαλύτεροι στα πλαίσια του δικού τους ευδαιμονισμού...

Οι νέοι που δεν έχουν μπούσουλα να προχωρήσουν, οι νέοι που τους γράφουν όλοι αφού κυνηγούν τους οικονομικούς δείκτες και τις στατιστικές και αγνοούν τους ανθρώπους με προβλήματα, αγωνίες και ζωή να ζήσουν...

Η μεγάλη άνοδος της ανεργίας, που συνδέεται με την ολοένα βαθύτερη οικονομική ύφεση, θα προκαλέσει νέα εκτίναξη του ποσοστού ανεργίας των νέων. Η ένταξή τους στην αγορά εργασίας θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη και οι όροι για το δύσκολο ξεκίνημα από δυσάρεστοι έως απωθητικοί. Ήδη παίρνονται μέτρα για να μετατραπεί η γενιά των 700 ευρώ σε γενιά των 600 ευρώ. Με την ανασφάλιστη εργασία να κινείται στο 25% του συνόλου των απασχολούμενων και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας (μερική απασχόληση, ωρομίσθιοι) να κερδίζουν συνεχώς έδαφος, οι νέοι κινδυνεύουν να χάσουν εκτός από την επαγγελματική τους προοπτική και την κοινωνική τους αξιοπρέπεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των νέων που βρίσκονται στο παραγωγικό στάδιο (7 στους 10) είναι προσκολλημένο στην οικογένεια και τις αξίες της, εξαιτίας της δύσκολης συγκυρίας, με το φάσμα της ανεργίας να επικρέμαται, αλλά και των χαμηλών αμοιβών που απολαμβάνει, αν επιτευχθεί να βρεθεί δουλειά.

Αλλά και 8 στους 10 νέους μας σήμερα δεν τολμούν να παντρευτούν, να κάνουν δική τους οικογένεια, φοβούμενοι τόσο την οικονομική δυσπραγία και ανασφάλειά τους, όσο και το επισφαλές της σχέσης που θα δημιουργήσουν. Εξάλλου η κοινωνική πολιτική προς την οικογένεια στη χώρα μας (αν υπάρχει κι αυτή) δεν έχει προσαρμοστεί στις αναδυόμενες νέες οικογενειακές συνθήκες και ανάγκες.

Από την άλλη, διάφοροι παράγοντες που σχετίζονται με την εργασία των (νέων κυρίως) γυναικών, την υποτιθέμενη χειραφέτηση κι ανεξαρτησία και τη γενική ανασφάλεια αποθαρρύνουν τους νέους κάθε φύλου , από την επιλογή άλλων μορφών συμβίωσης.

Αρκετοί σκέφτονται ξανά την παλιά κι όχι καλή λύση της μετανάστευσης.

Κανείς δεν πρόκειται να κάτσει να δουλέψει εδώ για να πληρώσει τα σπασμένα. Κανείς δεν πρόκειται να κάτσει εδώ για να συμμετέχει είκοσι χρόνια σε ένα πρόγραμμα σκληρής λιτότητας για να πληρωθούν Ολυμπιάδες, Ολυμπιακές, εθελούσιες εξόδοι βολεμένων, κλπ σπατάλες που δεν του αφορούν...

Διορισμός ή και αργομισθία στο Δημόσιο, ικανοποιητικές αποδοχές χωρίς μεγάλη επαγγελματική πίεση, προετοιμασία για μελλοντική εθελούσια έξοδο, αποφυγή δύσκολων εργασιών στον αγροτικό τομέα, στις οικοδομές και στα τεχνικά επαγγέλματα.

Αφού τους εκπαιδεύσανε στην υπερβολική προστασία και στην απαράδεκτη χαλάρωση, τους αφήνουμε τώρα να αντιμετωπίσουν μόνοι τον οικονομικό και κοινωνικό οδοστρωτήρα του ΔΝΤ. Προσυπογράφοντας τα μέτρα του πολυσυζητημένου μνημονίου, κήρυξαν στην ουσία τον πόλεμο κατά της νέας γενιάς.
Μία κοινωνία που συμπεριφέρεται με τόσο σκληρό τρόπο στους νέους δεν μπορεί να έχει καλό μέλλον. Η κακή οικονομική και κοινωνική κατάσταση της ελληνικής νεολαίας επισημαίνεται πλέον στα περισσότερα ρεπορτάζ των ξένων ΜΜΕ για την ελληνική κρίση. Το χειρότερο είναι ότι έχει προγραμματιστεί, μέσω των μέτρων που περιλαμβάνει το πολυσυζητημένο μνημόνιο, η οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση των νέων.

Τεράστια κοινωνική πληγή. Αυτομόρφωση και δια βίου εκπαίδευση (το φετινό) θέμα των πανελληνίων αλλά μετά τη γίνεται;

Η αγωνία για το μεροκάματο του νέου είναι εμφανής και πασιφανής.

Λειτουργικά συστήματα που να κατοχυρώνουν την πρόοδο και την απασχόληση των νέων δεν προβλέπονται.

Τι θα μπορούσε να γίνει; Πολλά και τίποτα. Το πιο εφικτό η απόπειρα αυτοαπασχόλησης, η δημιουργία μιας προσωποποιημένης δουλειάς για τον καθένα που έχει κάποια προσόντα και μπορεί να κάνει κάτι μ' αυτά.

Το μυστικό της επαγγελματικής επιτυχίας ειδικά αυτό τον καιρό, έγκειται στο να εστιάσει κάποιος με αποφασιστικότητα στον τομέα που αυτός διαφέρει από τους υπόλοιπους. Με άλλα λόγια, σε όλα αυτά που αυτός μπορεί να κάνει καλά ενώ οι ανταγωνιστές του τα αγνοούν ή δεν τα κάνουν καθόλου...

Η νέα γενιά δεν έχει προετοιμαστεί για τη φοβερή δοκιμασία στην οποία την υποβάλλουνε. Οι περισσότεροι γονείς μεγάλωσαν τα παιδιά τους σε ένα περιβάλλον οικονομικής και κοινωνικής προστασίας, θεωρώντας ότι η οικονομική άνοδος των τελευταίων δεκαετιών θα τους επέτρεπε να σχεδιάσουν ένα αρκετά άνετο μέλλον σε συνθήκες οικονομικού και κοινωνικού θερμοκηπίου.

Δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε ότι η έκρηξη λαϊκής δυσαρέσκειας και η αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με τη σημερινή του μορφή θα οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στην αντίδραση των νέων στο μέλλον που τους έχουνε ετοιμάσει εν αγνοία τους.

Όταν οργιστούν οι νέοι στα αλήθεια δεν θα μαζεύονται πια. Όχι οι γνωστοί - άγνωστοι επαγγελματίες της φασαρίας ούτε οι επαγγελματίες συνδικαλιστές που κατακλύζουν τις πορείες μπροστά - μπροστά, μα όλοι οι σκεπτόμενοι νέοι, όταν αποφασίσουν να σηκωθούν για τα καλά από τις καφετέριες, που τώρα τους ξενερώνουν ιδιαίτερα αυτές, με μια νωθρή ζωή βασισμένη σε ένα life style άκρατου καταναλωτισμού, αναντίστοιχο των δυνατοτήτων τους ...

700 ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΕΙΝΑΙ...

Ανήκεις στην γενιά που λέει πως παίρνει 700 ευρώ και δεν μπορεί να ζήσει τάχα όπως θέλει;

Κατάφερες να φορτώσεις τη ζωή σου σε αφεντικό που σου δίνει μισθό και πληρώνει την ασφάλιση σου, σου εξασφαλίζει χώρο εργασίας κλιματιζόμενο, καρέκλα να κάτσεις, ακόμη και τα ρούχα που θα φοράς την ώρα της δουλειάς και παραπονιέσαι ακόμη;

Πηγαίνεις στη δουλειά στις 9.00πμ και φεύγεις στις 2.00μμ, τις καλύτερες ώρες για δουλειά, ανοίγεις την πόρτα του μαγαζιού και κονομάς χωρίς τρέξιμο, έχεις 8ωρο και Σαββατοκύριακα - αργίες ελεύθερα, ταξιδεύεις μόνο για αναψυχή, έχεις χρόνο να τεμπελιάζεις στις καφετέριες με τις ώρες κάθε βράδυ;

Αν ναί, έχεις ευνοηθεί πολύ από τη ζωή που πληρώνεσαι σταθερά και τακτικά, άσχετα αν αξίζει το έργο που προσφέρεις σε αντάλλαγμα, συνήθως πληρώνεσαι περισσότερα από όσα παράγεις...

Αν σου φαίνονται λίγα τα 700 ευρώ που παίρνεις μόλις βρείς μια οποιαδήποτε δουλειά έχοντας απλά τελειώσει το σχολείο, τότε δοκίμασε να ασχοληθείς με πωλήσεις με μοναδική αμοιβή προμήθεια και bonus.

Να εκτιμήσεις αμέσως το νόημα και την αξία της λέξης "μισθός" και πόσο τύχη χρειάζεται να τον παίρνεις. Σκέτη τύχη είναι πια, όπως τυχαία βρέθηκαν στις θέσεις τους οι παραπάνω, χωρίς να διαθέτουν εμφανώς τίποτα παραπάνω από σένα, που καταδικάστηκες σε συνεχές τρέξιμο.

Όση εκπαίδευση και πτυχία κι αν έχεις συγκεντρώσει με χρόνια διαβάσματος, όσα προσόντα και γνώσεις κι αν έχεις συσσωρεύσει, ΟΛΑ αποδεικνύονται ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ!

Η μοναδική σου αμοιβή θα είναι μια μικρή προμήθεια που θα πάρεις μόνο μια φορά, για κάθε πώληση που θα κάνεις. Και αυτή μόνο όποτε τα καταφέρνεις και φτάνεις στο "κλείσιμο"

Αφού βγείς στον δρόμο με μια τσάντα και καταφέρεις να πουλήσεις αυτό που έχεις μέσα, ανεξάρτητα αν είναι ασφάλειες, διαφημιστικός χρόνος, συνδρομές, τάπερ, ρολόγια και γυαλιά ήλιου μαϊμού, ανώνυμα καλλυντικά και προϊόντα διατροφής, μέχρι ιατρικά είδη ή πλήθος μικρο-προϊόντα αυτοκινήτου, μερικά μόνο από τα περιεχόμενα της, μα ίδιο το καθημερινό τρέξιμο.

Με ελεύθερο τάχα ωράριο που εσύ θα καθορίζεις αβίαστα, πάντως όχι λιγότερο από 18 ώρες ημερησίως...

Αφού καταρτίσεις με δική σου ευθύνη λίστες ονομάτων, όλων αυτών που πρόκειται να ενοχλήσεις σήμερα, αύριο, την άλλη εδβομάδα, μήνα, κλπ...

Με κοστούμι και γραβάτα, ή ταγιέρ σοβαρό, να φαίνεσαι επαγγελματίας, που πρέπει ν' αγοράσεις με δικά σου χρήματα πρώτα, κανείς δεν ενδιαφέρεται που θα τα βρείς...
Να μετακινείσαι με δικά σου έξοδα, είτε κοντινές αποστάσεις, είτε στη άλλη άκρη της χώρας όπου ελπίζεις πως βρίσκεται υποψήφιος πελάτης να ενδιαφερθεί...

Να αυτοπαρακινείσαι από υποσχέσεις για "υψηλά κέρδη", "αφεντικό του εαυτού σου" και "fire your boss", φάρμακο στην χρόνια ανεργία που χωρίς υπαιτιότητα σου έπεσες, ενώ η ζωή συνεχίζεται κι απαιτεί...

Να αναφέρεσαι τακτικά σε έναν άγνωστο διεθυντή πωλήσεων, που κάθε φορά θα σου ζητά περισσότερα. Προσπάθεια, τηλέφωνα, ραντεβού, πωλήσεις, κέρδη για την εταιρεία. ψίχουλα για σένα. Με δόλωμα ένα υψηλό bonus, επίτηδες τόσο ψηλό που είναι αδύνατο να το φτάσεις παρά τις τόσες προσπάθειες σου...

Ν' ακούς πως εσύ φταίς για όλα, το μυαλό σου είναι λίγο και δεν φτάνει να πετύχεις, μα πρέπει να επιδοθείς σε μια αέναη προσπάθεια "αυτοβελτίωσης" να το αναπτύξεις, πληρώνοντας πανάκριβα σχετικές γνώσεις από πολλές πηγές, που τελικά αποδεικνύονται φρούδες μπουρδολογίες και πρακτικώς ανεφάρμοστες. Αχρείαστη επένδυση σε κάπο, χρόνο και χρήμα...

Να μην είσαι τίποτα για την εταιρεία, απλά "συνεργάζεσαι" μαζί τους και δεν σου οφείλουν μισθό, άδειες, υπερωρίες, δώρα, οδοιπορικά, κλπ προνόμια των υπαλλήλων. Ούτε ασφάλιση σε ταμείο, δική σου υπόθεση η σύνταξη σου και η περίθαλψη σου αν αχρηστευτείς και δεν κερδίζεις πια. Υποχρέωση σου και το μπλοκάκι, να δικαιολογείς πλήρως όσα σου δίνουν, αφού τάχα σε λένε "επιτηδευματία" κι όχι ζωντόβολο όπως σε βλέπουν...

Ίδιο ζωντόβολο σε βλέπουν και μέσα από τα μαγαζιά που περνάς βιαστικά απέξω, τρέχοντας στο επόμενο ραντεβού. Αναρρωτιούνται που πας κάθε μέρα, τι κάνεις, τι θέλεις εκεί και γυροφέρνεις...

Δεν φαντάζονται καν πως κατάντησες να ζηλεύεις τα 700 ευρώ που παίρνουν οι ωραίοι κώλοι στα κλιματιζόμενα μαγαζιά με ρούχα - παπούτσια - καλλυντικά και οι αγράμματοι χοντροκέφαλοι στα σιδεράδικα που πουλούν σύρματα, μπρόκες και βίδες, ακόμη και τον ταρίφα που οδηγά όλη μέρα για τα ίδια...

Που πάλι είναι κατά πολύ περισσότερα από τα 300 - 500 που καθαρίζεις εσύ μηνιαίως...