ΕΣΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ...

Το περιβάλλον των ανθρώπων που σε περιστοιχίζει συμβάλλει θετικά ή αρνητικά στην επίτευξη ή απόκλιση από τους επαγγελματικούς στόχους που βάζεις.

Αν το περιβάλλον σου σε κατακρίνει για τις επιλογές σου, αν σε "ρίχνουν" ψυχολογικά λέγοντάς σου ότι ασχολείσαι με πράγματα που δεν αξίζει τον κόπο...

Αν σε ειρωνεύονται ή αντιδρούν με τις αποφάσεις σου να συμμετέχεις σε νέες, διαφορετικές, καινοτόμες εμπειρίες ή προσπάθειες...

Αν αμφισβητούν την πίστη σου στις ικανότητές σου να κάνεις την υπέρβαση, την αλλαγή, τότε αργά ή γρήγορα ένα από τα δυο πράγματα θα συμβούν:

- Είτε θα συμφωνήσεις μαζί τους και σταδιακά θα αρχίσεις να ελαττώνεις τις προσπάθειες που καταβάλεις
- Είτε θα πρέπει να ξεκόψεις μαζί τους και να τους αφήσεις πίσω σου και έξω σου. Πίσω σου σε σχέση με την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία που θα αποκτήσεις και έξω από την καρδιά σου.

Αν όμως αρχίσεις να ελαττώνεις τις προσπάθειες που καταβάλλεις, αν όλα αρχίσουν να σου φταίνε εκτός από τον εαυτό σου, τότε μάλλον τα κατάφεραν οι άλλοι κι εσύ έχεις γίνει σαν κι αυτούς....

Τα καβούρια δεν επιτρέπουν σε κανένα άλλο καβούρι να αναρριχηθεί και να απελευθερωθεί από τον κουβά του ψαρά που τα έχει μαζέψει.

Να προσέχεις τα ανθρώπινα "καβούρια", γιατί αν και κάποιες φορές τα κίνητρά τους είναι αγαθά, καταλήγουν να είναι σε βάρος των δικών σου ελπίδων και επιδιώξεων για ένα καλύτερο μέλλον...

ΤΟΥΡΚΙΑ, ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...

Από συνέντευξη στον κυριακάτικο τύπο μέλους του ΔΣ της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων, όπου προβαίνει σε σοβαρές καταγγελίες και ιδιαίτερα δυσάρεστες διαπιστώσεις για την κατάσταση που επικρατεί, με ευθύνη κυρίως της πολιτικής ηγεσίας στο Ελληνικό υπουργείο Eξωτερικών:

[H αντιπαράθεση με την Tουρκία πηγάζει από αμείλικτους γεωπολιτικούς συσχετισμούς, η μεταβολή των οποίων δεν χωρεί σε υπουργικές θητείες, αλλά εγγράφεται σε ιστορικό χρόνο. Συνιστά, συνεπώς, αφέλεια η τάση ορισμένων στην Eλλάδα να εκβιάσουν «λύσεις», επιδιώκοντας να ρυθμίσουν εδώ και τώρα αυτά που θεωρούν εκκρεμότητες...

Eκτός όμως από αφελείς είναι και επικίνδυνοι όσοι επιχειρούν να προσφέρουν στην Tουρκία «κάτι παραπάνω», βαυκαλιζόμενοι ότι θα εξασφαλίσουν ηρεμία και ησυχία...
Eξίσου επικίνδυνη είναι και η τακτική της εξαγοράς πολιτικού χρόνου με κατευνασμό, με αδιάκοπο και άνευ όρων διάλογο. Δεν αποφεύγονται με τον τρόπο αυτό ούτε η ένταση ούτε οι κρίσεις. Kαι ακριβώς επειδή η λογική της διολίσθησης είναι ο πάτος, η κρίση και η ένταση είναι πλέον εδώ, παρούσες...]

Oφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι με την Τουρκία οι κρίσεις θα είναι για μια αργόσυρτη μακρά περίοδο αναπόφευκτες.

Δηλαδή απλά δεν θα ξεμπερδέψουμε με αυτούς έτσι εύκολα. Άλλωστε τα τελευταία χίλια χρόνια έχουμε μπελάδες με δαύτους, λογικά και για τα επόμενα χίλια έτσι θα είναι. Είτε χρησιμοποιήσεις απόδειξη με επαγωγή είτε με ενθυμήματα το συμπέρασμα είναι το ίδιο, έχουμε μπλέξει με τους Τούρκους και για τα καλά μάλιστα και στο μέλλον μπλεγμένοι θα είμαστε.

Απάντηση σε όσους θεωρούν ότι μήτρα όλων των προβλημάτων με την Τουρκία είναι οι πολεμικές βιομηχανίες που μας βάζουν να τρωγόμαστε για να διευρύνουν την αγορά τους.

Κανείς όμως που χρησιμοποιεί το σαθρό αυτό επιχείρημα δεν το επαναπλαισιώνει με εφαρμογή σε όλους αυτούς που έχουν επενδύσει χρήματα στην Τουρκία και τώρα κόπτονται για την ειρήνη, με κάθε θυσία ακόμα και απώλεια εθνικών κεκτημένων προκειμένου να μη μπει μέσα η επένδυση τους.

Την εκτόνωσή τους και τον σταδιακό τους περιορισμό εξασφαλίζει μόνο η έγκαιρη αντιμετώπιση των επιβουλών από θέσεις στρατιωτικής και διπλωματικής επικράτησης, άρα και αποτροπής.

Και ακόμα καλύτερα στο πριν. Έγκαιρη πρόβλεψη κι αποτροπή.

Πριν εκδηλωθεί ο δυνατός εμείς οι αδύνατοι πρέπει να ετοιμαζόμαστε.

Δεν καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια ετοιμαζόμαστε σε όλα τα επίπεδα.
Ο δυνατός έχει το δικαίωμα του αεί επιχειρείν, θυμηθείτε την περίπτωση της Ιταλίας που μας κύρηξε τον πόλεμο όταν αυτή ήθελε.

Οι λέξεις: θέσεις στρατιωτικής επικράτησης - αποτροπής απλά σημαίνουν πολεμική εμπλοκή. Έτσι είναι.

Εύδαιμον είναι μόνο το ελεύθερο. Για το ελεύθερο χρειάζεται το εύψυχον.
Μπροστά στην απόλυτη φρίκη της υποδούλωσης ή της υποτέλειας αντιπαραθέτουμε την απόλυτη φρίκη της αποτροπής. Αμετάκλητα.