ΜΠΑΧΑΛΟ ΚΑΙ ΤΕΛΜΑ...

Όποιος περιμένει να σωθεί η Ελλάδα με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό ή βλάκας είναι ή βολεμένος. 

Κατά βάθος, όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά την απάντηση. Απλά κρυβόμαστε πίσω απ΄το δάχτυλό μας και ''βολευόμαστε" όπως καθένας μπορεί. Οι μεν πολιτικοί με τις βασιλικές βουλευτικές αποζημιώσεις, εισπράττοντας την αίγλη και την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας τους, οι δε απλοί πολίτες ''τσιμπώντας'' όσα προλάβουν από τα ψίχουλα που αναλογούν στην μικροσυμφεροντολογική, ανταλλακτική, παθητική και δουλική τους συμπεριφορά. 

Κυβερνούν λοιπόν η ανηθικότητα, η διαφθορά, η μικροψυχία, η αλαζονεία, η φιλαυτία, η ανοησία, η χυδαιότητα, η ασυνειδησία, η φτήνια, η μετριότητα, ο ωφελιμισμός.... 

Αν υπάρχουν και κάποιοι που έχουν κάποιες καλές προθέσεις με το πέρασμα του χρόνου γίνονται προσκυνητές και μέρη του ίδιου συστήματος... 

Ας αναρωτηθούμε τι ελπίδες έχει ένας άνθρωπος που είναι καθαρός να μπει και να μείνει στο πολιτικό μας σύστημα, που σήμερα εξομοιώνει μια ιδιόμορφη κατάσταση ανθρωποφαγίας. Έτσι βρίσκουν άπλετο χώρο για να καταδυναστεύσουν τη ζωή μας ντόπιοι και ξένοι κόλακες, που απομυζούν λίγο λίγο και την παραμικρή ελπίδα αναστροφής της σταθερής πορείας μας προς τη φθορά. 

Και καθώς δεν υπάρχουνε ήρωες και σωτήρες και θαυματοποιοί να μας προσφέρουνε τις λύσεις, το μόνο που μπορούμε πια να ευχόμαστε, είναι ν΄αποτολμήσουμε κάποια στιγμή την έξοδο από το τέλμα, κινούμενοι από αηδία. 

Πώς θα τα αλλάξουμε όλα αυτά; Υπάρχει ακόμα η ευκαιρία, αλλά όχι για πάντα... Ας ελπίσουμε για το καλύτερο και ας κάνουμε ο καθένας αυτό που του αναλογεί, είτε έχει θέση, είτε κρίνει και αποφασίζει με την ψήφο του για το μέλλον...

MNHMONIAKOI - ANTIMNHMONIAKOI...

Bλέπω κι ακούω πολύ συχνά ιδίως από ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιους περιφερειάρχες - δημάρχους, να κάνουν τις δηλώσεις τους περί μάχης μνημονιακών - αντιμνημονιακών στις δημοτικές εκλογές.

Και συνειδητοποίησα πως η κολυμπήθρα του Σιλωάμ υπάρχει και σήμερα. Κυκλοφορεί ανάμεσα μας.

Για την ακρίβεια, κυκλοφορεί μέσα στο στόμα μας, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να βοηθήσει κάθε τυφλό πολιτικάντη να βρει το φως του.

Η σημερινή κολυμπήθρα του Σιλωάμ είναι μια φράση: «είμαι αντιμνημονιακός».

Την ξεστομίσατε; Μπράβο. Εξαγνιστήκατε.

Αυτό εξάλλου, είναι και το βασικό επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ σε βάρος των δύο αντιπάλων του, ότι είναι "μνημονιακοί".

Άρα, ανίκανοι; Ρωτώ εγώ. Και ο "αντιμνημονιακός", είναι εξ ορισμού ικανός;

Δεν θα κρίνουμε δηλαδή τον κάθε ένα θετικά ή αρνητικά για την απόδοση του ως περιφερειάρχη και για το αν κατάφερε να βελτιώσει τη ζωή μας, ή τι θα μπορέσει να προσφέρει αν εκλεγεί με το πρόγραμμα του, αλλά πρέπει να τον κρίνουμε για το αν έχει κάνει δήλωση μετανοίας επειδή το κόμμα του στήριξε το μνημόνιο αυτό μας λέει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μην φοβάται πια κανείς, αδέρφια, όσο κι αν κόπριζε εδώ και μια - δυο δεκαετίες σε οποιονδήποτε δημόσιο φορέα, όποιες απόψεις κι αν έχει περί παντός επιστητού!

Αν είναι αντιμνημονιακός κατά δήλωση του:
α) έχει εξασφαλίσει απόλυτη αμνηστία και
β) είναι ικανότατος, ότι κι αν του βάλεις να κάνει θα τα καταφέρει, όλοι οι αντιμνημονιακοί έχουν τρελό ταλέντο στα πάντα.

Αυτή η στάση του ΣΥΡΙΖΑ να προωθεί τον νέο διχασμό της χώρας σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς ανθρώπους, μου θυμίζει εκείνο το παλιό ανέκδοτο: «δεν είμαι εγώ ρατσιστής, εκείνοι είναι μαύροι».

Και μπερδεύομαι κι εγώ και κάθε άλλος σκεπτόμενος άνθρωπος, επειδή το μυαλό του καθενός μας νομίζει πως θυμάται ένα μικρό κόμμα που το έλεγαν Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, το οποίο φώναζε επί χρόνια να μην κομματικοποιούμε τις αυτοδιοικητικές εκλογές, να μην βάζουν τα μεγάλα κόμματα εκβιαστικά διλήμματα στους ψηφοφόρους για να τους αναγκάζουν να ψηφίζουν ως "γουρούνι στο σακί" τους υποψηφίους τους.

Πόσο εύκολη είναι η αμνησία στο χθες μόλις κάποιο κόμμα (εντελώς τυχαία εδώ) αποκτήσει δύναμη, ε;

Οποιαδήποτε απάντηση από κομματάρχες κάθε κόμματος, ευπρόσδεκτη...

ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ...

Αν εμείς που απαρτίζουμε την Ελληνική κοινωνία, είχαμε νοιαστεί νωρίτερα για τη χαμένη τιμιότητα που όλοι απαιτούμε από τους άλλους σήμερα...

Αν η Πολιτεία με τους θεσμούς της εφάρμοζε πιστά τους νόμους, χωρίς να τους χρησιμοποιεί a la carte και κατά το δοκούν, δεν θα είχαμε περιπτώσεις Τσοχατζόπουλου, λιστών "Λαγκάρντ", ούτε υποδίκων βουλευτών να θεωρούν εαυτούς πολιτικά διωκόμενους...

Αν τα κόμματα εξουσίας δεν επάνδρωναν αναξιοκρατικά τις διευθυντικές (και λοιπές) θέσεις των δημόσιων υπηρεσιών μεταπολιτευτικά...

Αν ο συνδικαλισμός ήταν πραγματικά φιλεργατικός και όχι υποχείριο των κομμάτων...
Αν οι συντεχνίες - κομματικές πελατείες της ΓΣΕΕ, της ΓΕΝΟΠ, της ΑΔΕΔΥ κ.α δεν είχαν λάβει τόσο θάρρος και θράσος από τους προστάτες τους, ώστε να παραλύουν την οικονομική κι όχι μόνο ζωή του τόπου όταν θίγονται προνόμια τους και όπου η παραμικρή νύξη για απόλυση έστω και των επιόρκων υπαλλήλων, ξεσηκώνει ακόμη ρίγη "ιερής" αγανάκτησης...

Ίσως να μην φτάναμε σήμερα να θεωρείται η κάθε παρανομία "νόμιμη και ηθική", η Τ.Α. να είναι πρωταθλήτρια στη διαφθορά, οι δε εκβιασμοί συνδικαλοπατέρων για καταλήψεις ή ηρεμία να κοστολογούνται σε χιλιάδες ευρώ μετρητά στο χέρι...

Αν είχε γίνει προ πολλού πράξη η επί χρόνια αιτούμενη ουσιαστική φορολογική μεταρρύθμιση που θα αποκαθιστούσε στη συνείδηση των πολιτών την ισονομία και την αλληλεγγύη των κοινωνικών στρωμάτων, αντί συνεχώς αυτή παραπέμπεται στο εν ευθέτω χρόνω...

Αν η δίκαιη και ισομερής φορολόγηση όλων των πολιτών και όχι η επιμέρους και συνεχής επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων ήταν γεγονός, τότε η οικονομική κρίση θα ήταν πολύ πιο ανώδυνη και σύντομη, αφού θα υπήρχε αλληλοεμπιστοσύνη πολιτών και κράτους...

Αν η ιστορία της Ελληνικής διαφθοράς και της παραδειγματικής τιμωρίας των κλεφτών, ήταν σε ημερήσια διάταξη, αν η πραγματική ιστορία του Ελληνικού λαού διδασκόταν στα σχολεία, τότε σίγουρα δεν θα ευδοκιμούσαν τα σημερινά πρόσωπα και θα ήταν αλλιώς το πολιτικό σκηνικό που φτάσαμε να μισούμε..

Αν ορισμένα Μ.Μ.Ε. δεν μετέδιδαν επιλεκτικά τις ειδήσεις τους, αν τα ρεπορτάζ τους δεν ήταν λεκτικές τρομοεπιθέσεις στα σπίτια μας με εικόνες ανείπωτης βίας...

Αν υπήρχε πολιτικός πολιτισμός και πλουραλισμός απόψεων με αποκλεισμό των φτηνών λαϊκισμών, αν η Παιδεία, η Υγεία και η Εργασία εθεωρείτο αυτονόητα ως θέμα εκτός κομματικών ανταγωνισμών όπως συμβαίνει αλλού, αν οι διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα τηλεοπτικοί σταθμοί αναδείκνυαν τις πολλές και σκληρές προσπάθειες απλών ανθρώπων να επιβιώσουν υπερβαίνοντας την κρίση, αν κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν άλλαζαν τόσο συχνά "ατζέντες" αποπροσανατολίζοντας το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αν η κάθε κυβέρνηση δεν υιοθετούσε ολέθρια αντιπολιτευτικά πολεμικά κλισέ...

Πολλά από αυτά που ζούμε σήμερα δεν θα τα βιώναμε.

Η χώρα σίγουρα θα ακολουθούσε μια άλλη πορεία, με άλλη παιδεία και κουλτούρα.

Όχι την πορεία της αδιέξοδης κρίσης στην οποία πρωτίστως μας οδήγησαν οι υπάρχοντες πολιτικοί.

Αντε να ξεβρωμίσουμε καμιά ώρα...

ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΘΗΡΙΑ...

Την ώρα που την επικαιρότητα σχεδόν μονοπωλούν οι ειδήσεις σχετικά με τη Χρυσή Αυγή, υπάρχουν σειρά από άλλα θέματα που τρέχουν στην Ελλάδα και τον κόσμο και επίσης αφορούν περισσότερο την κοινωνία από τα παραπάνω. Μόνο που κοντεύουν να περάσουν απαρατήρητα από τους πολίτες, που για άλλα κυρίως νοιάζονται.

Η αγωνία όλων είναι στη νέα φοροεπιδρομή, στους απειλούμενους πληστειριασμούς και τις κατασχέσεις των καταθέσεων μισθών και συντάξεων καθώς και στα επερχόμενα νέα μέτρα και καθώς φαίνεται δεν υπάρχει κανένα κόλπο που να τους κάνει να τα ξεχάσουνε...

Άλλοι είναι εξοργισμένοι από τα κόμματα της μεταπολίτευσης, τη ρεμούλα, την ατιμωρησία, την έλλειψη δικαιοσύνης, την έλλειψη αξιοκρατίας.

Άλλοι υπέστησαν πανωλεθρία από τα μνημόνια αν και δεν έφταιγαν για την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας. Άλλοι έχασαν τις δουλειές τους και πένονται. Εν έτει 2013 λοιπόν, μιλάμε ακόμα για ανασφάλεια στην εργασία και για πολιτικές που ενισχύουν την ανεργία.

Πρέπει να δώσουν λύσεις και διεξόδους στους Έλληνες οι οποίοι βιώνουν ακόμη μια πρωτοφανή κατάσταση που συνεχίζεται επί 5 συναπτά έτη.

Αν συνεχίσουμε στο ίδιο βιολί, με τους τροικανούς να κάνουν και να επιβάλουν ότι γουστάρουν, με νέα μέτρα να σχεδιάζονται, με ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση του Ελληνικού λαού, με νέα δάνεια και μνημόνια τότε έχει γίνει μια τρύπα στο νερό.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αντιμετωπίσουμε τις γενεσιουργές αιτίες της επιλογής των άκρων.

Και κυρίως να πάψουν οι πολιτικοί να κοροϊδεύουν τον Ελληνικό λαό. Καθαρές κουβέντες και σταράτες για το πότε θα βγούμε από την κρίση, τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και στο εξής και τι θα πρέπει να περιμένουμε.

Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να έδειξε ότι διαθέτει πυγμή στην υπόθεση της οργάνωσης για την οποία καλείται να αποφανθεί η δικαιοσύνη, ωστόσο τα μέτρα τα οποία ταλανίζουν την κοινωνία και την απομακρύνουν από το Ευρωπαϊκό όνειρο συνεχίζονται ακάθεκτα. Εκεί δεν υπάρχει όχι μόνο πυγμή μα ούτε αυτοκριτική.

Ομως αυτά ακριβώς τα μέτρα, σε συνδυασμό με την έλλειψη νέων προταγμάτων και οριζόντων, είναι που δίνουν τροφή σε θηρία. Γιατί τι να πει ο βολεμένος αστικός κόσμος στον άνεργο, στον οικογενειάρχη που αδυνατεί να τα βγάλει πέρα, στον νέο άνθρωπο που μεγαλώνει σε ένα αβέβαιο περιβάλλον και με προβληματικό δημόσιο σύστημα Παιδείας;

Τι έχουν να πουν οι πολιτικοί μας σε όλον αυτόν τον κόσμο για τον οποίο αποφασίζουν ερήμην του οδυνηρά μέτρα;

Μάλλον δεν έχουν να πουν τίποτα. Αλλά εκεί βρίσκεται το κλειδί για την ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή και τη στήριξη της δημοκρατίας.

Είναι προφανές ότι μοναδική λύση στο πρόβλημα της χώρας είναι η πραγματική ανάπτυξη και ο εξοβελισμός των μνημονίων και των επακόλουθων πολιτικών. Αλλαγή πολιτικής και λύσεις από την Ευρώπη που το τελευταίο διάστημα δεν ακούει και δεν βλέπει. Αρκετά.

Και όσο από τα κέντρα λήψης αποφάσεων απουσιάζουν οι πολίτες, τόσο θα βλέπουμε να ανεβαίνουν επικίνδυνα φαινόμενα για το σύστημα (τους)...

"ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ"...

Αιματηρή κατάληξη είχε η συμπλοκή μεταξύ δύο ανδρών σε καφετέρια στο Κερατσίνι, λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
 
Στη διάρκεια της συμπλοκής ένας 55χρονος μαχαίρωσε στο στήθος έναν 34χρονο, ο οποίος μεταφέρθηκε σε πολύ σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο, όπου λίγο αργότερα εξέπνευσε.

Με αφορμή τη μπάλα, μα με την αστυνομία να ερευνά το ενδεχόμενο πολιτικών κινήτρων, αφού και οι 2 ανήκαν σε διαφορετικούς, μάλιστα αντίθετους πολιτικούς χώρους.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν διευκρινιστεί τα ακριβή αίτια της αιματηρής συμπλοκής, μα ήδη ο ένας έχει χριστεί "αγωνιστής" του λαού και περίπου τοπικός ήρωας, όπου για χάρη του προγραμματίζεται άλλη μια "αντιφασιστική" συγκέντρωση το απόγευμα που σίγουρα θα επεκταθεί σε κάθε πόλη, ενώ ο άλλος τραβά μοναχός του τον δρόμο της τάχα δικαιοσύνης...

Επειδή ο ένας ανήκε σε ισχνή αριστερή μειοψηφία που όμως φωνασκεί πολύ χωρίς να έχει να προσφέρει τίποτα και ο άλλος στην λαική δεξιά που ολοένα δυναμώνει επειδή βρίσκεται πραγματικά κοντά στον λαό και την καθημερινότητα του, μα δεν έχει σωστή καθοδήγηση και κάνει γκάφες, καθότι ξεκίνησε από γραφικούς χοντροκέφαλους...

ΓΙΑΤΙ "ΚΑΛΠΑΖΕΙ" Η Χ.Α.

Το "φαινόμενο" Χρυσή Αυγή δεν λέει να καταλαγιάσει, αντίθετα καλπάζει με άλματα με την συμπολίτευση αλλά και την αντιπολίτευση να κοιτούν έκπληκτοι και άπρακτοι...

Οι Έλληνες που δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις ότι θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή είμαστε όλοι εμείς. Ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας, στην οικογένειά μας, στην παρέα μας, στον επαγγελματικό χώρο. Σίγουρα υπάρχουν πολίτες που δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με τους ψευτόμαγκες, ούτε με τους ξυρισμένους με τον αγκυλωτό σταυρό, ούτε με τους δωδεκαθεϊστές. Όταν οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο κόμμα του Μιχαλολιάκου 13% - 15% ενώ τα κρυφά στοιχεία λένε ότι μπορεί να φτάνει και το 18%, τότε μιλάμε για πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες.

Ας σκεφτούμε ποιοι είναι όλοι αυτοί. Είναι γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, δηλαδή τα «λευκά κολάρα». Αλλά είναι και εργάτες, κάποιοι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα (αυτοί που δεν μπήκαν με κομματικά κριτήρια), υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι και πολλοί άνεργοι που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή.

Όποιος λοιπόν μείνει κολλημένος στο ότι η ακροδεξιά οργάνωση είναι απλά ένα περιθωριακό κόμμα, έχει χάσει την ουσία. Κι αυτό το λέμε τόσο για την κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα κι αποκόμματα του λεγόμενου "δημοκρατικού τόξου", όσο και για τα μέσα ενημέρωσης που δεν ξέρουν τι τους γίνεται...

Όσο θα υπάρχουν ανισότητες στην Ελληνική κοινωνία, ακόμη και τώρα στην εποχή των μνημονίων και της κρίσης, τόσο ο κόσμος θα γυρίζει την πλάτη στα πολιτικά συστήματα εξουσίας.
Δεν γίνεται να προστατεύεται το πελατειακό κράτος με κάθε τρύκ ακόμη και τώρα και κάποιες άλλες  κοινωνικές ομάδες να νοιώθουν τελειωμένες. Όταν καταστρέφονται δυο γενιές γιατί κάποιοι ανενόχλητοι λεηλάτησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση και μετά μόνο και μόνο για κομματικά οφέλη και ψήφους, περιμένετε εσείς τον 25αρη, τον 30αρη, να μην ψηφίσει Χ.Α.

Όσο ο κόσμος βλέπει ότι η διαπλοκή ζει και βασιλεύει και μοιράζει αν όχι λεφτά, τουλάχιστον καρέκλες εξουσίας, τόσο θα στρέφεται στο άγνωστο, όσο αποκρουστικό κι αν είναι. Επειδή ακόμη η διαπλοκή ζει και βασιλεύει, παίρνει δανεικά και αγύριστα εις βάρος όλων, παίρνει τσάμπα δημόσιους οργανισμούς και λέτε γιατι η Χ.Α. κοντεύει 20%. Η οποία διαπλοκή τόσα χρόνια εκτρέφει τους τάχα μεσαίους χώρους και τους δήθεν "προοδευτικούς", που δεν την απειλούν όπως το απολιθωμένο ΚΚΕ.

Αν η διαπλοκή τα βρεί αύριο με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όπως τα βρήκε και με την ηγεσία της ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, θα γίνει και ο Τσίπρας πρωθυπουργός αν ο Σαμαράς δεν τους εξυπηρετεί πια, με την ΧΑ στην αναβαθμισμένη θέση του ελεγκτή τήρησης των συμφωνηθέντων.

Μία ακόμη βασική παράμετρος της ενίσχυσης της ΧΑ. είναι ο διάχυτος εθνομηδενισμός, με την σχεδόν την κατάργηση της λέξης Έθνος & Πατρίδα από τον δημόσιο λόγο, την έμμεση πλήν σαφή απαγόρευση της έννοιας του Πατριώτη στο πολιτικό γίγνεσθαι, με την συστηματική προώθηση όλων των βασικών αξόνων της που οδηγούν στην εξάλειψη της εθνικής συνείδησης και στην διάλυση της έννοιας του έθνους-κράτους. Τι έκανε η λεγόμενη δεξιά απέναντι σε αυτές τις πολιτικές; Ψήφιζε "Ναι σε όλα".

Έτσι δημιουργήθηκε ένα πολιτικό κενό που αφορά την μεγάλη σιωπηλή μάζα του πατριωτικού χώρου που το βιώνει ως βέβαιη και οδυνηρή καταδίκη του Έθνους σε αφανισμό. Αυτό το κενό το κάλυψε η εμφάνιση της ΧΑ που πέρα από τα κουσούρια, τις ιδιομορφίες της και την ακραία συμπεριφορά, προσφέρει πολιτική διέξοδο στην αγωνία των πατριωτών για το αύριο, πιέζοντας με τον τρόπο αυτό την εξουσία για αλλαγή πολιτικής γραμμής. Πράγμα που έχει ήδη αποδώσει, καθώς σε αρκετά θέματα η ΧΑ έχει προωθήσει την ατζέντα της οδηγώντας την εξουσία σε μερική αν και σπασμωδική αλλαγή πλεύσης.

Οσο ο κόσμος δε βλέπει από το πολιτικό σύστημα κινήσεις ανατροπής και απομάκρυνσης της κατεστημένης μούχλας, με αποτέλεσμα την γιγάντωση του αισθήματος αδικίας που οφείλεται στην ατιμωρισία.τόσο θα τιμωρεί με τον τρόπο που νομίζει καλύτερο για τις συνθήκες σήμερα. Η ΧΑ είναι για αυτούς η Νέμεσις. Δε μπορούν να κυβερνούν ατιμώρητοι οι "ήρωες" της καταστροφής.

Και δεν αναφέρω τίποτα για τα αισθήματα του πολύ κόσμου προς τους λαθραίους εγκληματίες κάθε ράτσας και χρώματος, στα μέρη και τις γειτονιές που αυτοί μαγαρίζουν, βρίσκοντας άσυλο στην ρητορεία της ξεπεσμένης αριστεράτζας.

Όσο οι πολίτες τρέμουν στην ιδέα ότι δεν έχουν μέλλον στον τόπο τους, τόσο θα κάνουν το κομμάτι τους.

Και το κάνουν γνωρίζοντας πως δεν πρόκειται να δωθεί διέξοδος από τα προβλήματα έτσι. Την επιλέγουν για το "ξεκαθάρισμα" ως λύση, η οποία θα είναι καταστροφική όχι μόνο για τους ίδιους αλλά για όλους ανεξαιρέτως, οπότε και γι' αυτούς που είναι στο απυρόβλητο...

Το δάσος την πολιτικής ζωής του τόπου που φαίνεται απρόθυμο ή και αδύναμο  να εξυγιανθεί από μόνο του, μάλλον κινδυνεύει από φωτιά. Το έχει αντιληφθεί. Πως και εάν προλάβει να αντιδράσει  έστω και στο και πέντε, μένει να φανεί.

Προτού είναι αργά να σκεφτούν ότι ο κόσμος μπούχτισε. Μην ψάχνουνε πολύπλοκους λόγους, απλά οι πολιτικές που εφαρμόζονται ερήμην των πολιτών, τους οδηγούνε εκεί...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ...

Άλλο πολιτική κι άλλο τεχνογνωσία, τεχνοκρατία.

Η συνταγή της επιτυχίας τελικά είναι πολύ απλή:

Ο πολιτικός επιλέγει τον σωστό τεχνοκράτη, ο τεχνοκράτης προτείνει, ο πολιτικός αποφασίζει, ο τεχνοκράτης εκτελεί και παρακολουθεί τα πράγματα.

Είναι η βασική διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που πρέπει να έχει όραμα, τη βούληση για σχεδιασμό και το ταλέντο της διαχείρισης και σε αυτόν που πρέπει να έχει τις γνώσεις και το τεχνικό υπόβαθρο για να εφαρμόσει τις αποφάσεις με τρόπο που να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Οποιαδήποτε άλλη απόκλιση, όπως τεχνοκράτες να παίρνουν αποφάσεις ή πολιτικά πρόσωπα να τοποθετούνται ως διοικητές οργανισμών είναι απλά ανωμαλία. Το να συνδυάζει επαρκώς ένας άνθρωπος και τις δύο ιδιότητες είναι δύσκολο, ακριβώς επειδή βασίζονται σε διαφορετικό γνωσιακό επίπεδο και σετ ικανοτήτων.

Η πολιτική λύση στα διάφορα προβλήματα είναι να βρεθεί κάποιος υπουργός χωρίς να σκέφτεται το πολιτικό κόστος να εφαρμόσει τις όποιες συνταγές ταιριάζουν στην Ελληνική κοινωνία.

Αυτό απαιτεί από τους πολιτικούς ανιδιοτέλεια...

Πράγμα που δεν έχουν οι σημερινοί πολιτικοί μας, εκτός ίσως ορισμένων μετρημένων στα δάχτυλα ενός χεριού ...

Και εν τέλει, πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τους πολιτικούς από τις γλάστρες και τους τεχνοκράτες από τους αλεξιπτωτιστές...

Φταίμε εμείς γιατί είτε δεν απαιτούνε πολιτικό λόγο η δεν ψηφίζουμε με βάση αξιοκρατικά κριτήρια.
Επίσης, φταίνε όσοι έχουν τα προσόντα και δεν διεκδικούν δημόσια - εκλεγμένη θέση για να το παλέψουν,  αλλά παρατηρούν το δράμα της χώρας από μακριά και μας περιγράφουν το πρόβλημα...

ΚΛΟΙΟΣ Η ΠΡΩΤΗ ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΕΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Κώστα Κουτσομύτη από το1987, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

Το φθινόπωρο του 1948 λίγο πριν το τέλος του συμοριτοπολέμου στην Ελλάδα, έξι αριστεροί νέοι από τη Θεσσαλονίκη αισθανόμενοι τον κλοιό της σύλληψης και του θανάτου να σφίγγει γύρω τους, συλλαμβάνουν ένα εξαιρετικά παράτολμο σχέδιο: κατεβαίνουν στην Αθήνα, παίρνουν το αεροπλάνο της ΤΑΕ για τη Θεσσαλονίκη και αναγκάζουν τον πιλότο να τους οδηγήσει στη γειτονική Γιουγκοσλαβία, όπου μαζί με άλλους "συντρόφους" θα ζητήσουν πολιτικό άσυλο.

Το σχέδιό τους υλοποιείται κατά γράμμα και εγγράφεται ως η πρώτη αεροπειρατεία στα παγκόσμια χρονικά.

ΕΛΛΑΔΑ - ΗΠΑ, ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ...

Ο Ρόμνει ο ηττηθείς αντίπαλος του Ομπάμα ευθύς αμέσως μετά το προφανές αποτέλεσμα των εκλογών, έστειλε στον Ομπάμα ένα απόλυτα πατριωτικό μήνυμα:

«Προσεύχομαι πως ο πρόεδρος θα πετύχει στην καθοδήγηση του έθνος μας».

Σκεφθείτε να έκαναν κι εδώ το ίδιο μετά τις εκλογές οι Τσίπρας, Παπαρήγα, Καμμένος και λοιποί της αντιπολίτευσης, που άρχισαν ήδη να ζητάνε νέες εκλογές "για να σωθεί ο λαός από τη νέα τυραννία", χωρίς να προτείνουν και τον άμεσα εφαρμόσιμο τρόπο σωτηρίας...

Προεκλογικές(;) μεγαλοστομίες με μοναδικό στόχο την ψηφοθηρία, τις εκλογές και τους θώκους. Ουσιαστικές προτάσεις εφικτές, για έξοδο από την κρίση, πότε θα ακούσουμε από αυτούς;
Αλλά στην Ελλάδα ζούμε, του "εγώ", όχι στο Αμέρικα του "εμείς"

Η επανεκλογή Ομπάμα είναι μια ανακουφιστική είδηση για την Ελλάδα και την Ευρώπη (εκτός της Γερμανίας), αφού ο Αμερικανός πρόεδρος έχει πολλές φορές έστω και τηλεφωνικά στηρίξει τη χώρα μας, σε κρίσιμες διαπραγματεύσεις μας σχετικά με την κρίση που βιώνουμε. Σε αντίθεση με τον αντίπαλo του Ρόμνεϊ, που όποτε έβρισκε ευκαιρία προεκλογικά πρόβαλε την Ελλάδα ως παράδειγμα προς αποφυγή.

Στην Αμερική λέγεται πως τα καλύτερα έρχονται μετά την επανεκλογή του Ομπάμα.

Ενώ στην Ελλάδα μάλλον μετά τα χειρότερα, έπονται τα χείριστα.

Άλλοι τόποι, άλλοι πολιτικοί, άλλες πολιτικές, άλλες προοπτικές...

ΕΞΑΡΣΗ ΤΩΝ ΒΙΑΙΩΝ ΑΚΡΩΝ...

Δεκαετίες τώρα βλέπουμε τους πολιτικούς να συντηρούν την εκλογική τους πελατεία με σκανδαλώδη προνόμια, διορισμούς, επιδόματα, τερατώδη ανοχή στην φοροδιαφυγή, σε πολεοδομικές παραβάσεις, ατιμωρησία στους πάντες ακόμα και αν τους έπιαναν την ώρα που έκλεβαν...

Η ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος, η αδυναμία συγκρότησης ενός αποτελεσματικού κράτους που θα στηρίζει τους πολίτες και θα εφαρμόζει τους ψηφισμένους νόμους χωρίς εξαιρέσεις και παραθυράκια, η προβληματική απονομή της δικαιοσύνης και η αθρόα, ανεξέλεγκτη κι αχρείαστη  προσέλευση εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών στη χώρα εξαιτίας της παντελούς απουσίας μεταναστευτικής πολιτικής δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μίγμα, η ανάφλεξη του οποίου ήταν θέμα χρόνου αν κάποια στιγμή στράβωναν τα πράγματα.

Και η στιγμή αυτή ήρθε όταν η Ελληνική κοινωνία μπήκε στη δίνη της ύφεσης, της ανέχειας και της απελπισίας με εξαιρετικά βίαιο και απότομο τρόπο και ως κορυφαία ζητήματα αναδείχθηκαν η υψηλή ανεργία, η έντονη οικονομική δυσπραγία και η ραγδαία αύξηση της ξενόφερτης εγκληματικότητας.

Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα (κυρίως τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα εξουσίας, διότι η Αριστερά συνήθιζε να πετροβολά εκ του ασφαλούς αρνούμενη σχεδόν τα πάντα), στάθηκε αδύναμο και ανίκανο να αναγνώσει νωρίς τα μηνύματα, να κάνει την αυτοκριτική του και να επιχειρήσει να αλλάξει, αλλάζοντας και τη χώρα, με τη χάραξη και την αποτελεσματική υλοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών που θα έδιναν πειστικές λύσεις.

Ακόμη και να επιβάλλει την τάξη όταν οι στιγμές το απαιτούσαν. Πολλά τα παραδείγματα αυτής της πολιτικής ανεπάρκειας, που έφεραν την κατάσταση στα όρια και αποθράσυναν κάθε λογής ταραξίες κι "επαναστάτες", με την χρήση της βίας σε κάθε της μορφή (σωματική, ψυχολογική, λεκτική) να αποενοχοποιηθεί από ένα μεγάλο διαστρωματωμένο τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας και να αποτελέσει στοιχείο της καθημερινότητάς της...

Σε παράθυρα τηλεοπτικών σταθμών. Σε γήπεδα. Σε πανεπιστήμια και σε σχολεία. Σε κεντρικούς δρόμους πόλεων, αεροδρόμια και λιμάνια με πρόσχημα θιγμένα συντεχνιακά συμφέροντα. Σε διαδηλώσεις. Σε σπίτια. Μέσα και έξω από τη Βουλή.

Όλα αυτά για να μην έχουν το περίφημο πολιτικό κόστος και να συνεχίσουν να βρίσκονται στην εξουσία, γιατί εκεί γίνεται το μεγάλο φαγοπότι...

Τώρα βλέπουμε όσους θέλουν να ρίξουν τα "διεφθαρμένα" καθεστώτα να προτείνουν τριτοκοσμικές λύσεις που αντέγραψαν από άλλες αποτυχημένες χώρες και να μιλάνε για διαγραφή του χρέους, κρατικοποιήσεις, κοινωνικοποιήσεις, ένταξη των μεταναστών (ανεξαιρέτως;) στην κοινωνία, ουσιαστικά έναν αυτόνομο δρόμο εκτός Ευρώπης και έναν ουτοπικό "αριστερό παράδεισο" που όλοι θα τον θέλαμε αν δεν γνωρίζαμε με μαθηματική ακρίβεια την κατάληξή του...

Όταν σε μια κοινωνία υπάρχουν δουλειές, ικανοποιητικές αμοιβές, ανάπτυξη, προοπτική και ελπίδα και όχι ανασφάλεια και φόβος και ταυτόχρονα, ένα αποτελεσματικό κράτος πρόνοιας τότε οι όποιες ακραίες φωνές μπαίνουν αναπόφευκτα στο περιθώριο.

Αν οι εκπρόσωποι των κομμάτων δεν ρίξουν τους τόνους και αν δεν επιχειρήσουν με ειλικρίνεια να βρουν κοινά σημεία συνεννόησης, προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον, που απαιτεί τη ριζική ανασυγκρότηση της χώρας και όχι τη μικροπολιτική τους κακομοιριά και επιβίωση, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η Eλληνική κοινωνία να στρέφεται ολοένα και περισσότερο σε πολιτικούς σχηματισμούς που αντιπροσωπεύουν ακραίες και "αντιδημοκρατικές" συμπεριφορές.

Αφού οι πολίτες - ψηφοφόροι μπούχτισαν λαπάδες. Σιχάθηκαν να ακούνε τα ίδια φθαρμένα ονόματα κι οικογενειοκρατίες στα τσιφλίκια τους δεκαετίες τώρα, όπως βαρεθήκανε, δεν θέλουε υποψήφιους βουλευτές πρώην αθλητές, τραγουδιστάδες, μανεκέν δημοσιογραφούντα τσιράκια διαπλεκόμενων αφεντικών, κλπ κενότητες επειδή απλά φέρνουν ψήφους από τους χαχόλους θαυμαστές τους.

Τι ξέρουν από αληθινή πολιτική αυτοί;

Τι μπορεί να ελπίζει ο καθείς πολίτης από δαύτους και τις ιδέες τους;

Μετά εκπλήσεστε για την βίαιη έξαρση των άκρων;

ΚΑΝΟΝΕΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ...

Στην εκλογική στρατηγική υπάρχουν ορισμένοι απαράβατοι τεχνικοί κανόνες:

Όταν ένας σχηματισμός διαθέτει πολιτική ηγεμονία, υιοθετεί επιθετική ρητορική και επιχειρηματολογία.

Όταν βρίσκεται σε πολιτική υποχώρηση υιοθετεί αμυντική στρατηγική, κάνοντας πόλεμο χαρακωμάτων.

Όταν τα ποσοστά του είναι σε άνοδο, παίρνει πρωτοβουλίες που ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες του για να υποδεχτεί όσο γίνεται περισσότερους.

Όταν βλέπει ότι χάνει, σηκώνει χαρακώματα και βουλώνει τις τρύπες του για να κρατήσει μέσα τους δικούς του.

Όταν η κοινωνία τον ακούει, μιλά πολύ.

Όταν ο κόσμος δεν θέλει να τον ακούει, μιλά ελάχιστα.

Όταν είναι βασικός παίχτης επιβάλλει την ατζέντα του, όταν είναι αουτσάιντερ προσπαθεί να πλασαριστεί με επάρκεια στην κυρίαρχη ατζέντα, όχι να φτιάξει δική του διότι μοιάζει με τον τρελό του χωριού.

Όταν ο αντίπαλος του είναι ισχυρός στο όραμα, αυτός πουλά πραγματισμό.

Όταν έχει απέναντι του ένα καλό διαχειριστή,  απαξιώνει τη λογιστική και πουλά οραματισμό και μέλλον.

Όταν η οικονομία είναι το ισχυρό σημείο του άλλου, στρέφεται στα εθνικά θέματα, όταν ο αντίπαλος πάει καλά έξω, κατακεραυνώνει τις αδυναμίες του στα οικονομικά ή στα κοινωνικά.

Όταν μια παλιότερη επιλογή του είναι αμφισβητούμενη, επιλέγει είτε να την υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων, είτε να την κατεδαφίσει, ποτέ όμως να μετατρέψει τα μισόλογα σε πολιτική.

Όταν ο ηγέτης του έχει υψηλή αποδοχή διαφημίζει τα αρχηγικά του προσόντα, όταν πάσχει στην κορυφή διαφημίζει τα πλεονεκτήματα της ομαδικής δουλειάς.

Το άλφα και το ωμέγα της επιτυχημένης εκλογικής στρατηγικής είναι η ύπαρξη ενός απλού και εύπεπτου κεντρικού επιχειρήματος, με το οποίο το κόμμα εξηγεί στον ψηφοφόρο γιατί πρέπει να ψηφίσει αυτό και όχι τους άλλους.

Χωρίς τέτοιο ισχυρό μήνυμα, τα υπόλοιπα πάνε στον βρόντο...

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ...

Σε αρκετά πολιτικά ανέκδοτα, οι παραλληλισμοί με την πραγματικότητα και με πραγματικά πρόσωπα είναι αναπόφευκτοι, δεν γίνεται αλλιώς.

Κάποιες άλλες φορές όμως, αν αλλάξεις τα ονόματα σε αυτούς που πρωταγωνιστούν σε ένα ανέκδοτο, αυτό μπορεί και να λέγεται εσαεί όσα χρόνια κι αν περάσουν, να μείνει κλασικό επειδή κάποια πράγματα στην Ελλάδα δεν αλλάζουν, όσες εποχές κι αν περάσουν...

Eπειδή ίσως τελικά η ζωή να αντιγράφει τα ανέκδοτα. Ή, το ανάποδο.

Διαβάστε λοιπόν ένα που βρήκα, που μόλις (ανα)γεννήθηκε και (ανα)κυκλοφόρησε:

Ήταν τρεις φίλοι που είχαν ψηφίσει στις εκλογές. Ένας Νεοδημοκράτης, ένας Αριστερός και ένας ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ.

Συναντιούνται ένα πρωινό, είναι όλοι άυπνοι και ταραγμένοι αφού είδαν και οι τρεις εφιάλτη το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο τους. Κι αρχίζουν να τον περιγράφουν.

Λέει ο Νεοδημοκράτης:
- Είδα λέει, ότι κοιμήθηκα και όταν ξύπνησα, είχα δραχμές στην τσέπη μου, ήμασταν εκτός Ευρώπης...

Μετά σειρά παίρνει ο Πασόκος:
- Τι μας λες ρε εσύ; Εγώ είδα πως κοιμήθηκα λέει με αρχηγό τον Βενιζέλο και ξύπνησα με αρχηγό ξανά τον Παπανδρέου...

Και ο Αριστερός:
- Εγώ δεν μπορώ να συνέλθω από τον εφιάλτη. Κοιμηθήκαμε λέει όλοι τόσο βαθιά, που μια στιγμή που ξύπνησα είδα πως  ήμουν πρωθυπουργός μα δεν ήξερα τι να κάνω, πώς να το διαχειριστώ...

ΑΝΟΔΟΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ...

Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Δείτε τη Λεπέν στις Γαλλικές εκλογές που πήρε 20% και παρ' ολίγο να κερδίσει και τον Σαρκοζί.

Στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή διεκδικεί και ίσως πετύχει είσοδο στη Βουλή χαιρετώντας ναζιστικά. Για να δούμε τότε το πολιτικό σύστημα πώς θα αντιδράσει. Διότι για την άνοδο των άκρων υπεύθυνα είναι τα πολιτικά κόμματα και η πολιτική τους. Η ανικανότητα, η διαφθορά, ο παράνομος πλουτισμός, η αδιαφορία για τη χώρα και το λαό και πολλά άλλα είναι θέματα που οδηγούν στη στροφή των πολιτών στα άκρα.

Βασική αιτία της ανόδου της ακροδεξιάς είναι η εγκατάλειψη του κέντρου της Αθήνας και των λοιπών πόλεων στην ξενόφερτη ιδίως εγκληματικότητα και η αδυναμία διαχείρισης της μεταναστευτικής εισβολής από μια ανεπιθύμητη αφρο-ασιατική-βαλκανική πλέμπα που μαγαρίζει τον τόπο όπου κι αν την πάνε. Και αυτή η επικίνδυνη σαβούρα δεν είναι οι Φιλλιππινέζες που ζουν μαζί μας τόσα χρόνια χωρίς προβλήματα, ούτε εκείνοι από όποιον τόπο που ήρθαν να ζήσουν στον τόπο μας με τις οικογένειες τους δουλεύοντας έντιμα σεβόμενοι την χώρα που τους φιλοξενεί και δεν βλέπω να τους κυνηγά κανείς.

Υπάρχουν όμως πολλές χιλιάδες περιφερόμενοι αλήτες που κουβαλήθηκαν με μοναδικό σκοπό να λεηλατήσουν και να πλιατσικολογήσουν στη χώρα μας. Τα ίδια έκαναν και στις δικές τους χώρες στους άλλους κατοίκους ή στους τουρίστες, πριν τους δοθεί η ευκαιρία για μετανάστευση, να τους φορτωθούμε εμείς. Ακούω καλοκάγαθες γριούλες που ζούνε σε γειτονιές που κατάντησαν γκέτο βορειο-αφρικανών κι έχουν πέσει θύματα τους πολλαπλώς, να λένε μεταξύ τους: όχι να διώξουν απλώς τους ανεπιθύμητους ξένους, μα να τους ξεκάνουν όλους εδώ μην τύχει να ξαναγυρίσουν, είναι "φασίστες" οι γριές; Ποιός τους έκανε να μιλάνε έτσι;

Αυτοί πρέπει να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά με όποιον τρόπο, πάει και τελείωσε!
Στο κάτω - κάτω κάποιος πρέπει να κάνει την βρωμοδουλειά, δεν είναι πρόθυμος να βγεί κανείς άλλος να κυνηγά μαυριδερούς εγκληματίες κι αλήτες, έλαχε σε αυτούς ο κλήρος. Και αν στη θέση του γελοίου σημερινού αρχηγού ήταν ηγέτης της Χρυσής Αυγής ένας άλλος τύπος πιο συγκροτημένος, έξυπνος κι...εμφανίσιμος, υπό τις παρούσες συνθήκες στα γκέτο των πόλεων θα έπαιρνε ως και αυτοδυναμία...

Εδώ και χρόνια ικετεύουν οι κάτοικοι στο κέντρο της πρωτεύουσας και σε άλλες πόλεις της χώρας, για αντιμετώπιση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης. Ικευτεύουν για λίγη ασφάλεια στην καθημερινότητα τους. Και δε ζητούν τον Χρυσοχοϊδη να κάνει αυτοψία στο κέντρο με καμιά 10αριά επίλεκτους μπάτσους και τις κάμερες να τον ακολουθούν όπως έκανε σε μια εκπομπή. Όταν λοιπόν την ασφάλεια δεν τους την παρέχει το κράτος αλλά η Χρυσή Αυγή, τότε ας μην παραξενεύονται για την ακροδεξιά που ανεβαίνει.

Την τελευταία 5ετία οι Χρυσαυγίτες έχουν οργανώσει ομάδες βοήθειας ηλικιωμένων και ανήμπορων στις περιοχές γκέτο, εκεί που δεν πατάει αστυνομία. Το γνωρίζει το επίσημο κράτος, έκανε όμως τίποτε για να το αποτρέψει;

Κι όταν μπήκε για πρώτη φορά νόμιμα στο δήμο της Αθήνας με σύνθημα την ασφάλεια στον Αγιο Παντελεήμονα κι αλλού, γιατί οι κυβερνήσεις αδιαφόρησαν, γιατί δεν άκουσαν το καμπανάκι;
Άλλωστε, είτε κόκκινος, είτε μαύρος είτε πράσινος είτε μπλέ ο φασισμός είναι ένας. Καταστρέφει, δεν αποδέχεται την άλλη άποψη, ομνύει σε ιδεολογίες ακραίες, βιαιοπραγεί.

Καμιά διαφορά δεν μπορεί να βρει κανείς στους ναζιστές Χρυσαυγίτες και στους δήθεν "επαναστάτες", ακραριστερούς ή αναρχικούς. Το ίδιο θρασύδειλοι είναι που χτυπάνε και τρομοκρατούν. Και πρέπει να έχουν την ίδια αντιμετώπιση, απομόνωση, καταδίκη, πάταξη. Να βγάλουν όλοι τις κουκούλες...

Για να ανακοπεί η άνοδος της Χρυσής Αυγής το πολιτικό σύστημα που θα προκύψει από τις εκλογές πρέπει να δώσει άμεση λύση στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και της ασφάλειας των πολιτών, πειστικά με πράξεις όμως και όχι με ευχολόγια.

Κάποιοι από τους "φωστήρες" που πάντα πέφτουν έξω στις προβλέψεις τους βαυκαλίζονται ότι η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή είναι απλώς ένα συγκυριακό φαινόμενο που ως τις επόμενες εκλογές θα ξεφουσκώσει, μα όσο δεν θα δίνεται αποτελεσματική λύση στο πρόβλημα, η Χρυσή Αυγή θα αποδεικνύεται ότι ήρθε για να μείνει και ίσως καταφέρει να οργανωθεί αποτελεσματικότερα στο μέλλον.

Εμένα προσωπικά το μόνο που με ενοχλεί στο θέμα, είναι ότι ιδιοποιήθηκαν σύμβολα Ναζιστικά που δεν έχουν καμιά θέση στην Ελληνική Ιστορία...

ΣΑΠΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ...

Η άσκηση εξουσίας στην Ελλάδα κυρίως μετά τη μεταπολίτευση, κατάντησε ένα ιδιότυπο ιδιωτικό καθεστώς ορισμένων προσώπων, οικογενειών και κομμάτων.

Με μια αλληλοδιαδοχή  στην εξουσία άλλοτε της αρτηριοσκληρωτικής δεξιάς και άλλοτε της ελπιδοφόρας(;) σοσιαλοδημοκρατίας, αλλά και τον εκμαυλισμό του Ελληνικού λαού γύρω από μια επίπλαστη ευημερία, ένα πελατειακό κράτος του ρουσφετιού, του κομματισμού και του άκρατου λαϊκισμού, σε συνδυασμό με μια σχεδόν κατοχυρωμένη διαφθορά και τον μικροαστικό ατομισμό του Έλληνα, νομοτελειακώς μας έφεραν στην τραγική κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα.

Δυό μεγάλες κομματικές οικογένειες κυβέρνησαν ουσιαστικά τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, οι δεξιοί (παλιά ΕΡΕ - Ν.Δ.) και οι κεντρώοι - σοσιαλιστές (παλιά Ε.Κ. - ΠΑΣΟΚ).

Τα μέλη και οι κολλητοί αυτών των δυο πολιτικών οικογενειών έτρωγαν καλά για χρόνια, λεηλατώντας το κράτος και συνιστώντας μεταξύ τους μια ομερτά που δεν επέτρεπε σε άλλους να διαταράξουν την ησυχία τους. Κάπου - κάπου πετούσαν κατιτίς στους υπόλοιπους Έλληνες τους "μη προνομιούχους", με περιτυλίγματα κοινωνικής δικαιοσύνης και αυξήσεων. Κι αυτό βέβαια μετά από στημένους απεργιακούς "αγώνες" των κομματικών συνδικαλιστο-πατέρων που φταίνε όσο και οι πολιτικοί. Έτσι φτάσαμε ως εδώ, αφού σερνόμασταν χρόνια με το περίσευμα τους...

Μα και οι αριστερές δυνάμεις ή όσοι υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν την Αριστερά στη χώρα μας καλοπερνούσαν. Συμμετείχαν από κοινού με τους άλλους εθνοπατέρες στην περιχαράκωση του βασιλείου τους ψηφίζοντας τα ωραία προνόμια και τους παχυλούς μισθούς τους, τις αυξήσεις και τις άλλες παροχές τους, τις συνταγματικές ανευθυνο-ευθύνες τους, την ασυλία τους.

Σκορπισμένοι σε ολιγομελή γκρουπούσκουλα με ανεκδιήγητες ηγεσίες χαμένες στον κόσμο τους, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του έθνους δεν λένε να ομονοήσουν και να προτείνουν έναν πειστικό κι εφικτό λόγο, με ρεαλιστικά επιχειρήματα εξόδου από την κρίση.

Με μοναδικό άλλοθι για την ύπαρξη τους τυποποιημένες διαδηλώσεις - πορείες με κάθε αιτία κι αφορμή, μα με κανένα αποτέλεσμα και όφελος για τον λαό που καλούσαν και καλούν ακόμη ν' "αγωνιστεί".

Πιθανόν η αριστερά να συμμετείχε λιγότερο στην επίσημη διαφθορά, αλλά οι βουλευτές της ήξεραν τι συνέβαινε τόσα χρόνια και δεν μιλούσαν; Πότε η Ελληνική αριστερά κατέβασε τον κόσμο εναντίον της διαφθοράς των άλλων κομμάτων, ή εναντίον της δημοσιονομικής σπατάλης που έβλεπε γύρω της ή των αβέρτα διορισμών τους οποίους και η ίδια πίεζε να γίνουν, ψηφίζοντας ανάλογους νόμους στη Βουλή;

Για τις βουλευτικές ή κομματικές απολαβές και τις οικονομικές διευκολύνσεις της ελέω κοινοβουλίου, δεν λέει κανείς τους κουβέντα σήμερα. Ακόμη και τώρα με τις εκλογές να πλησιάζουν, έκανε άραγε καμιά κίνηση να αποποιηθεί, έστω μέρος της κρατικής επιχορήγησης για τις εκλογές στα κόμματα, ώστε αυτή να πάει στους ανέργους και τον λαό για τον οποίο δείχνει ότι κόπτεται;

Έπρεπε να έλθει στη χώρα μας η ξένη τρόικα, ώστε να μαθαίνουμε κάθε μέρα πόσο σάπιο κράτος μας παρέδωσαν όλοι οι παλαιοπολιτικοί της Μεταπολίτευσης.

Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη νίκη της τρόικας. Με τις υπογραφές στα Μνημόνια οδήγησε όχι μόνο στην οικονομική υποτέλεια, αλλά και στην πλήρη απαξίωση των κομμάτων εξουσίας.

Επιτάχυνε το τέλος του μεταπολιτευτικού μοντέλου εξουσίας των κομμάτων. Στην θέση των οποίων προωθεί πλέον με όλα τα διαπλεκόμενα μέσα κυβερνήσεις τεχνοκρατών με τον Παπαδήμο, ή άλλον πιο ικανό.

Κι αφού οι ξένοι "σωτήρες"  διέλυσαν το πολιτικό σύστημα με την τακτική τους,  εμφανίστηκαν και οι νεόκοποι σωτήρες για να ευτελίσουν και να το γελοιοποιήσουν εντελώς...

Πολιτικοί παλαιάς κοπής και νοοτροπίας σαν τον Καμμένο, τον Κουβέλη, το Δημαρά ή τον Καστανίδη και την Λούκα, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αν τους έλεγε κανείς ότι θα γινόντουσαν αρχηγοί κόμματος θα γελούσαν οι ίδιοι, παριστάνουν τώρα τους σωτήρες και τάχα πως έχουν ιδέες, λύσεις, δρόμους διεξόδου. Αλλά στην ουσία είναι σάρκες εκ της σαρκός του συστήματος.

Για ποιον λόγο λοιπόν η κοινωνία να μην αποστρέφεται όλο το παλαιο-πολιτικό σύστημα;
Η διάσταση κοινωνίας και πολιτικής θα συνεχίζεται, όσο θα υπάρχει έστω και ένας παλαιοπολιτικός στη Βουλή...

ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕ ΠΑΛΑΙΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...

Χρόνος που θα είναι ή του ύψους ή του βάθους, ο νέος.

Η κρίση συνεχίζεται αυξανόμενη, η ύφεση στη χώρα βαθαίνει, τα ελλείμματα κατάντησαν Λερναία Υδρα, ο λαός δεν αντέχει άλλα χαράτσια, το πολιτικό σύστημα καταρρέει και ο από μηχανής Θεός που θα μας έσωζε ο κ. Λ. Παπαδήμος υπονομεύεται συστηματικά από τους υποστηρικτές του.

Όλα δείχνουν ότι είμαστε ως λαός αδιόρθωτοι και ότι η εθνική καταστροφή είναι σχεδόν μοιραία, λόγω της ανικανότητάς μας να ομονοήσουμε.

Είναι τουλάχιστον ακατανόητοι για τον απλό πολίτη, οι πάσης φύσεως άκαιροι πολιτικαντισμοί που κυριαρχούν στα κόμματα εξουσίας (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ), με όλες τις συνέπειες που μας περιμένουν.

Εκτός κι αν υπάρχουν "εθνοσωτήρες" πολιτικοί που εύχονται διακαώς την καταστροφή της χώρας. Είτε λόγω του ότι έχουν φυγαδεύσει τεράστια ποσά περιμένοντας με τους φίλους τους πώς και πώς να πτωχεύσει η χώρα για να την εξαγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί, είτε για να γλιτώσουν από τη δικαιοσύνη...

Το χειρότερο παραμένει η συνεχή καταρράκωση του μέσου Ελληνα: από τη μια βρίσκεται στη μέγγενη της φτώχειας κι από την άλλη καλείται να πληρώνει συνεχώς φόρους και χαράτσια που δεν ξετελέβουν τίποτα όπως φαίνεται και συνεχώς μπαίνουν νέα.

Ολα είναι πιθανά. Όλα είναι αναμενόμενα από ένα τελείως απαξιωμένο και αναξιόπιστο παλαιοπολιτικό πολιτικό σύστημα που οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν να μην εγγίζει καν το 35% του εκλογικού σώματος.

Κι όποτε αποφασίσουν για εκλογές που όλοι τις αποφεύγουν, θα τους μάθουμε το:

Να ξέρουμε τι θέλουμε

για τον καινούριο χρόνο

και πως να το πετύχουμε,

φτάνει αυτό και μόνο!

ΤΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ...

Τα πολιτικά κόμματα στη χώρα έλαβαν για το 2011 συνολικά 54 εκατομμύρια ευρώ από το κράτος, 6 εκατ. περισσότερα σε σχέση με πέρυσι. Στην Ελλάδα των μνημονίων με τις στρατιές ανέργων που δεν έχουν εισόδημα και των εργαζομένων με συνεχείς μειώσεις και βεβαρημένους με φόρους κι έξοδα.

Ενώ συγχρόνως αυτοί που τα νέμονται, είναι οι ίδιοι που νομοθετούν τα σκληρά και αντικοινωνικά μέτρα για τον Ελληνικό λαό.

Ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του. Είναι φοβισμένος, αηδιασμένος, παρατημένος, αγωνίζεται πολύ δύσκολα για να φέρει βόλτα.

Ώρες-ώρες έχω την εντύπωση ότι παρακολουθούμε χωρίς πραγματικά να ακούμε, έναν δημόσιο λόγο αδιάφορο και ξένο, που φαινομενικά δείχνει ν' απλώνεται σε όλο το πολιτικό φάσμα...

Αν είμαστε συντηρητικοί έχουμε την ΝΔ, τον ΛΑΟΣ και την Χρυσή Αυγή.

Αν είμαστε νεοφιλελεύθεροι έχουμε την ΔΗΣΥ και τον Μάνο.

Αν είμαστε κομμουνιστές έχουμε το ΚΚΕ.

Αν είμαστε "λοιποί αριστεροί" έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την ΔΗΜΑΡ, το (παλαιό) ΠΑΣΟΚ, το ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, την Ενωτική Κίνηση και ότι άλλο προκύψει από το σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Και τέλος αν είμαστε οικολόγοι έχουμε τους Πράσινους.

Προς τι λοιπόν οι ανησυχίες των γνωστικών πολιτών για το πολιτικό μέλλον της Ελλάδας;

Μα στο τι τους θέλουμε και τι να τους κάνουμε όλους αυτούς, αφού δεν κάνουν τίποτα για μας και κείνοι!

ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική δραματική ταινία με έντονη πολιτική χροιά, από το 1985 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Παντελή Βούλγαρη.

Ο Μπάμπης και η Ελένη, αριστερών δρονημάτων και οι δυο, γνωρίζονται το 1954 στη Θεσσαλία όπου παράνομα μοιράζουν προκηρύξεις.

Ο Μπάμπης συλλαμβάνεται και φυλακίζεται ενώ η Ελένη καταφεύγει στην Αθήνα όπου κρύβεται μέχρι το 1966 σε διάφορα σπίτια ομοϊδεατών. Η Ελένη γνωρίζει τον Μπάμπη ελάχιστα, όμως ο έρωτας τους δυναμώνει μέσα από τις κακουχίες και ολοκληρώνεται
όταν ο Μπάμπης αποφυλακίζεται.

Η δικτατορία θα εμποδίσει τα όνειρά τους και η διεκδίκηση της ελευθερίας θα τους οδηγήσει ξανά στη φυλακή...

ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ...

Η μια πλευρά λέει ότι ο λαός δεν αντέχει να πάει σε εκλογές, ενώ αντέχει τη λιτότητα που όλο βαθαίνει, αντέχει τη λεηλασία, τη διαφθορά και τις ταπεινώσεις, τις υποδείξεις περί απολύσεων και τις άλλες επιθυμίες των Γερμανών, την υποκρισία των δικών μας, που αγωνιωδώς ζήτησαν τη βοήθεια των δυτικών για να κερδίσουν τι; Τη μη κατάρρευση του συστήματος και τη διατήρηση της εξουσίας.

Η άλλη πλευρά σηκώνει "αγωνιστικό" μπαϊράκι κάνοντας όνειρα για άνετη εκλογική νίκη κι εξουσία με τους δικούς της αυλικούς, μη βλέποντας, ότι η χώρα οδηγείται στο βάραθρο, μην προτείνοντας τίποτα εφικτό κι εφαρμόσιμο ως άμεση λύση.


Κανείς πλέον δεν μπορεί να παραπλανεί τις στρατιές των ανέργων ότι η αδικία θα απαλειφθεί, ο νεοπλουτισμός θα σταματήσει, η κοροϊδία και η ηθική πόρωση θα πάψουν να υπάρχουν, οι εθνικές ταπεινώσεις θα γίνουν παρελθόν, θα μπει φραγμός στην εύνοια των γυπαετών των προμηθειών, η εξευτελισμένη παιδεία θα μπει στον σωστό δρόμο και η δουλικότητα προς τους οικονομικούς κεκράκτες δεν θα μπορεί να διαστρεβλώνεται στα κανάλια της μεθοδευμένης εκτόνωσης.

Η δημοκρατία στην Ελλάδα περνά την ύστατη δοκιμασία.

Βρίσκεται στο στάδιο της περιπλάνησης με πρωθυπουργό διορισμένο σε μια κυβέρνηση στην οποία αντί οι υπουργοί της να κάτσουν όσον καιρό χρειασθεί, για να γκρεμίσουν ό,τι σαθρό έφτιαξαν οι προηγούμενοι και να θεσπίσουν νέους κανόνες επανίδρυσης του κράτους, οδηγούνται πάνω σε μια ετοιμόρροπη σχεδία σε βαλτωμένο τόπο, συγκρουόμενοι μεταξύ τους για μικρά κι ασήμαντα, ενώ γύρω τους καραδοκούν οι διεθνείς κερδοσκόποι και οι εχθροί του Ελληνισμού.

Και ενώ συμβαίνουν αυτά ξεσπαθώνει ο εκπρόσωπος του Δ.Ν.Τ. Πόουλ Τόμσεν, που εκ των υστέρων διαπιστώσει «εμφανή σημάδια της αποτυχίας του προγράμματος» και προτείνει τον τερματισμό οριζόντιων περικοπών και συντάξεων. Διείδε ότι δεν αντέχει άλλο η Ελληνική κοινωνία για νέους φόρους επειδή το φορολογικό φορτίο επιρρίπτεται στους ώμους μικρής μερίδας φορολογουμένων.

Ομολόγησε ότι το μνημόνιο όταν το έφτιαχναν δεν φανταζόντουσαν την αδυναμία και την ανικανότητα του κράτους να το εφαρμόσει σωστά.

Είπε τη μισή αλήθεια. Είδε τη μια όψη του νομίσματος.

Τον εύκολο δρόμο στις επώδυνες λύσεις, που καλείται κυρίως ο λαός να πληρώσει...

Την άλλη όψη, την ανάπτυξη, συνταγή που δεν δόθηκε ή εφαρμόστηκε άσχημα, δεν είπε τίποτα. Τη συνέδεσε αόριστα με τις μεταρρυθμίσεις προτείνοντας διοχέτευση πιστώσεων σε δυναμικές επιχειρήσεις.

Είδε ότι με τα μέτρα δεν πραγματοποιήθηκαν οι δημοσιονομικοί στόχοι. Δεν έπραξε σωστά το κράτος. Υπήρξαν λιγότερα έσοδα και η ύφεση βάθαινε. Αρα τα μέτρα δεν ήσαν σωστά...

Να πάψουν τα ψέματα και να κλείσουν όσες επιχειρήσεις δεν παράγουν έργο για το οποίο ιδρύθηκαν. Να μικρύνει το κράτος και οι δαπάνες του, να γίνουν απολύσεις και να σταματήσουν οι σπατάλες. Να επιταχυνθούν οι συγχωνεύσεις όπου απαιτείται, χωρίς προσκόμματα και κομματικά συμφέροντα.

Πρώτα από όλα να ελαχιστοποιηθεί επιτέλους η γραφειοκρατία με τις ατέρμονες κι ατελέσφορες διαδικασίες της που στραγγαλίζει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης, πχ για να υψώσει ένας πλοιοκτήτης την Ελληνική σημαία στο πλοίο του απαιτούνται τρεις μήνες και 32 υπογραφές, όταν στη Μάλτα το αντίστοιχο χρονικό διάστημα είναι μόλις 48 ώρες και οι υπογραφές δύο ενώ στην Κύπρο η διαδικασία ολοκληρώνεται σε 24 ώρες με μία μόνο υπογραφή! Χώρια τα άλλα στην στεριά, που δείχνουν πως το Ελληνικό κράτος εμποδίζει την επιχειρηματικότητα.


Αν συνεχίσουν να επιμένουν σε λανθασμένες συνταγές δικοί μς και ξένοι, ανεξάρτητα αν έχουν δίκιο για τα κουσούρια και τη δομή του κράτους, που δεν μπορεί ν' αλλάξει απ' τη μια μέρα στην άλλη, τότε θα έχουμε μεγαλύτερη ύφεση και θα ακυρώσουν οι ίδιοι τους δημοσιονομικούς στόχους που μας βάζουν να πετύχουμε.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ...

Υπάρχουν 4 τύποι πολιτικών που κυριαρχούν σήμερα στην πολιτική σκηνή.

Αυτοί που κληρονομούν την "οικογενειακή" έδρα, οι κηπουροί ή δοτοί που παίρνουν την έδρα ελέω αρχηγού, όσοι την αγοράζουν ξοδεύοντας πολλά χρήματα από αδιαφανείς πηγές με ό,τι σημαίνει αυτό για τις πολιτικές αποφάσεις που θα κληθούν να λάβουν και οι προερχόμενοι απο κομματικούς σωλήνες με κλίκες, παραγκωνισμούς, ιδεοληψίες.

Με δυό λέξεις πολιτικοί που δεν προέρχονται από την κοινωνία και συνεπώς αδυνατούν να την εκφράσουν.

Κουραστήκαμε και βαρεθήκαμενα βλέπουμε ένα πολιτικό κόμμα να γίνεται εργαλείο, επάγγελμα, ευκαιρία για φτηνά και ακριβά λαμόγια και για χατήρι τους να προκρίνει άσχετους, άτολμους, αγράμματους και άχρηστους ιδιοτελείς σε θέσεις κλειδιά μέσα και έξω από το κόμμα και όποτε μπορεί με κάθε ευκαιρία, στο κράτος.

Για να πάει μπροστά η χώρα θα πρέπει κάποιος ηγέτης να προτάξει αξιόπιστο πολιτικό λόγο που θεωρώ ότι κοντεύει να εκλείψει παντελώς, αλλά και να πείσει τον κόσμο ότι οι προγραμματικές του δεσμεύσεις θα υλοποιηθούν για μια φορά απαρέγκλιτα.

Μην ξεχνάτε πόσες φορές όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αναγκάστηκαν να βάλουν νερό στο κρασί τους αμέσως μετά τις εκλογές που κέρδισαν υποσχόμενες τα πάντα σε όλους κατά την προεκλογική περίοδο.

Αυτό κάνει τον κόσμο να λέει ότι όλοι είναι ίδιοι.

Όμως στην σημερινή στγκυρία δεν ενδιαφέρει πλέον ποιός θα κυβερνήσει, ούτε με ποιά πρόσωπα θα κυβερνήσει, αλλά το τι θα κάνει για να μειώσει τη συνολική δυστυχία μας...

Υψηλό ποσοστό σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα πάρει ο ηγέτης εκείνος που θα εκφράσει την ανάγκη μιας σύγχρονης δημοκρατικής πατριωτικής ανασύνθεσης, θα υπερβεί τις πλαστές και ξεπερασμένες αντιθέσεις του μετεμφυλιακού και μεταπολιτευτικού κύκλου, θα συνενώσει γύρω από ένα εθνικό σκοπό όλους τους Έλληνες πατριώτες δημοκράτες πρώην δεξιούς και αριστερούς και θα συγκρουστεί με τιςκαταστημένες αναχρονιστικές συντηρητικές αντιλήψεις μέσα και έξω από το κόμμα του.

Τα ιδεολογικά στεγανά κατέρρευσαν. Παντού στον πλανήτη.

Με νοσταλγούς του αποτυχημένου παρελθόντος, με προσηλωμένους σε δόγματα "ανήκομεν και υπακούομεν", με νεοφιλελεύθερους βαρβάρους και νευρωτικούς διεθνιστές, με κληρονόμους ψήφων, απογόνους πολιτικών τζακιών, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και διαπλεκόμενους άρπαγες.

Η ανάδειξη αυτού του σύγχρονου προοδευτικού πατριωτικού ρεύματος ή παράταξης προϋποθέτει την υπέρβαση των υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών και την ανασύνθεσή τους.

Η Ελληνική κοινωνία αναζητά αγωνιωδώς τον ηγέτη της, αυτόν που θα τολμήσει να τα βάλει μα τα παραπάνω. Όσο η κοινωνία δεν τον βλέπει να ξεπροβάλει καθαρά θα κρατάει τις αποστάσεις της από ότι σήμερα της προσφέρεται πολιτικά, όπως δείχνει στις δημοσκοπήσεις.

ΑΝΤΙ ΦΟΡΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ...

Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσει η Ελλάδα να πετύχει τον προϋπολογισμό που ψηφίσανε ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ και ΝΔ.

Και ποιο λόγο κόπτονται οι Ευρωπαίοι να υπογράψουμε στην βουλή τα 3 κόμματα τον προϋπολογισμό που δεν υπάρχει περίπτωση να υλοποιηθεί.

Διαπιστώσεις χωρίς λύσεις ακόμη κι απο τον πρωθυπουργό στην συζήτηση στη βουλή. Το ίδιο έκανε και σε ότι αφορά την περιβόητη ανάπτυξη. Δεν ακούστηκε τίποτε παρά μόνο ευχολόγια και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.

Δεν φαίνεται πως θα βγάλει κάπου ούτε αυτή η "μεταβατική" κυβέρνηση, ούτε καμία άλλη επόμενη κυβέρνηση σε τέτοιες συνθήκες...

Για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι οι βουλευτές των κομμάτων που υποτίθεται πως την στηρίζουν άλλα σκέφτονται, άλλα λένε μεταξύ τους, άλλα λένε σε μας και άλλα στην Ευρώπη...

Αυτό που βγαίνει από όλη αυτή την πολύμηνη κινδυνολογία είναι ότι όλοι θέλουν να βγάλουν την ουρά τους απ' έξω για να επανεκλεγούν φυσικά και το χειρότερο ότι δεν δίνουν στους πολίτες ένα οριστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και ένα μέλλον για να ελπίζουν και για να σχεδιάσουν την ζωή τους σε αυτήν την χώρα.

Το πιο εύκολο είναι να φορολογούν μισθωτούς κι επαγγελματίες, να κόβουν συντάξεις όμως μέχρι πότε; Ποια είναι η κόκκινη γραμμή;

Πως θα σωθεί η χώρα; Μόνο με το να πληρώνουν απανωτά όσοι αντέχουν ακόμη, αφού οι τζαμπατζήδες και συνεχώς ζητούντες πάντα έχουν παραθυράκια να τη σκαπουλάρουν ως "ευπαθείς ομάδες" ;

Αντί να βάζουν συνεχώς νέους απίθανους φόρους που πάνε σε πηγάδι δίχως πάτο, να φτιάξουν πολιτικές ανάπτυξης...

Μάλλον δεν γνωρίζουν ότι η φορομπηχτική πολιτική δεν είναι το μοναδικό εργαλείο μιας κυβέρνησης...

Αυτή όμως είναι η δουλειά τους.. Αν δεν γνωρίζουν πως να το κάνουν ας κάνουν στην άκρη, ας κλείσουν το στόμα τους και ας μην μας εκθέτουν άλλο όπου πάνε.

Όποιος είναι άσχετος με μια τέτοια αισίοδοξη πολιτική να φύγει.

Όλη αυτή η αβεβαιότητα που προκαλούν στην κοινωνία με τα λόγια και την ατολμία τους, θα τους γυρίσει μπουμερανγκ ως τον Φλεβάρη...