ΧΩΡΙΣ ΚΑΓΚΕΛΑ ΠΙΑ...

Έγιναν σε όλη τη χώρα οι καθιερωμένες παρελάσεις, χωρίς όμως τις επίσης "καθιερωμένες" ταραχές που σημάδευαν κι αμαύριζαν τέτοιες μέρες τα λίγα προηγούμενα χρόνια.

Τάξη και ησυχία σε κάθε πόλη επιτέλους. Επίσημοι και λαός πλάι - πλάι, απροστάτευτοι. Όπως τα παλιά καλά χρόνια...

Χωρίς κάγκελα και ταραχές, αφού όσοι τις προκαλούσαν και πρωταγωνιστούσαν, τώρα έχουνε καταλάβει θέσεις εξουσίας και λουφάξανε παριστάνοντας τους "επίσημους".

Και οι υπόλοιποι που συμμετείχαν;

Που είναι φέτος οι δάσκαλοι & οι καθηγητές για τα "προβλήματα στην παιδεία" που χαλούσανε τις παρελάσεις;

Οι δήθεν οργισμένοι μαθητές με τις μούτζες; Οι φοιτητές; Οι αναρχικοί;

Ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν όλοι μαζί...

Ενώ τα ίδια προβλήματα που τάχα τους ξεσήκωναν μέρχι πέρισυ παραμένουν πιο οξυμένα φέτος, ούτε άχνα διαμαρτυρίας κανείς...

ΚΑΥΓΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΡΙΤΗ...

Ζούμε έναν τραγέλαφο καθημερινά άνευ προηγουμένου. Η πίεση που προκαλεί στον ΣΥΡΙΖΑ η Παναρίτη στο ΔΝΤ έτσι δείχνει...

Ο καυγάς για την Παναρίτη ειναι ενδοσυριζαική υποθεση, για ενδοσυριζαικούς λόγους κι επιδιώξεις κάποιων "καρεκλάτων".

Που όταν ενοχλούνται γίνονται κανονικά νούμερα και στήνουν υπέροχες παραστάσεις.

Αυτοί οι τριαντατόσοι κατά λάθος βουλευτές αντί να σκουζουν και να διαμαρτύρονται που μια "μνημονιακιά" βεβήλωσε την αριστεροσύνη τους, καλά θα κάνουν να συνειδητοποιήσουν πως ειναι συνένοχοι στην απάτη του συριζα να τάξει τα πάντα στους πάντες και να εκμεταλλευτεί την ανάγκη των απελπισμένων για να υφαρπάξει την ψήφο τους και να πάρει την εξουσία.

Μερίδιο στην απάτη είχε και ο τηλεοικονομολογος και νυν υπουργός που μπορεί να συναγωνίζεται σε γραφικότητα όλους αυτούς τους διαμαρτυρόμενους συντρόφους αλλά έφερε περισσότερα κουκιά απο όλους αυτούς μαζι επομένως έχει μεγαλύτερο βάρος η άποψη του απο αυτήν των υπογραφόντων διαμαρτυρίες. Ούτε ο ίδιος ο Τσιπρας δεν θα του την πει, όπως και σε άλλες πιο σοβαρές χοντράδες που εχει κάνει.

Η μοιρασιά γίνεται οπως σε πειρατικό τσούρμο, ο καθένας έχει μερίδιο στη λεία ανάλογα με τη συνεισφορά του.

Όταν μιλάμε για πλιάτσικο και πειρατεία δεν εχει νόημα να μιλάμε για βιογραφικά και ουσιαστικά προσόντα. Οι καπεταναίοι κάνουν ο,τι γουστάρουν και οι μούτσοι αρπάζουν ο,τι περισσέψει και το πολυ πολυ υπογράφουν και καμία ανακοινωςη διαμαρτυρίας.

Ο πρωθυπουργός θα κάνει όποιον γουστάρει υπουργό, ο Βαρουφακης θα διορίζει όπου θέλει την κάθε Παναριτη χωρίς να λογαριάζει κανέναν και οι κάθε λογής τυχάρπαστοι που προκύψανε ως εθνοπατέρες ας μην γελοιοποιούνται παραπάνω.

Η δουλειά τους είναι να βρίσκουνε λύσεις σε προβλήματα (αν μπορούν). όχι να καταγγέλλουν το κόμμα τους!

Καλά θα κάνουνε τουλάχιστον που και που να λένε και κάποιο ευχαριστώ στον μουζίκο λαό που χωρίς την απελπισμένη ψήφο του δεν θα βλέπανε Βουλή ούτε στον ύπνο τους και ας κάνουν τουμπεκί για να μπορούν να παίρνουν το βουλευτικό μισθό και να βολτάρουν με το τσάμπα αυτοκίνητο, διαδίδοντας τις αποτυχημένες διεθνώς "ιδέες" τους...

Δεν μας αφορά εμάς τους υπόλοιπους.

Αυτα που μας αφορούν κι επηρεάζουν τη ζωή μας,χάρη σε αυτούς/ές πάνε απο το κακό στο χειρότερο.

ΤΩΡΙΝΑ & ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ...

Εμφανίζονται νέα κόμματα με πρόσωπα (εκτός από τα ανακυκλούμενα γνωστά και ηλίθια παραγνωρισμένα), που κάποτε δεν τα ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του αρχηγού τους και κάποια μάλιστα κοντεύουν να πάρουν και την εξουσία.

Φυσικά ένα κόμμα που ξεκινάει απο 3% και σε δυό χρόνια φτάνει το 30-40% είναι προφανές οτι έχει πάρει τους ψήφους απο τα άλλα κόμματα. Το ίδιο είχε συμβεί με το ΠΑΣΟΚ το 1981. Πήρε όλη σχεδόν την Ενωση Κέντρου που κυβερνούσε πριν τη Χούντα και ένα μέρος της ΝΔ και κυβέρνησε.

Είναι αδύνατο οταν καταρρέει το πολιτικό σύστημα που κυβερνά, να εμφανιστεί ένα νέο κόμμα που δεν θα έχει μέσα του το μεγαλύτερο κομμάτι των ψηφοφόρων απο τα διεφθαρμένα κόμματα εξουσίας. Είναι αδύνατο να φέρουμε έναν καινούριο λαό που δεν ανήκε πριν στο ΠΑΣΟΚ κυρίως (κυβέρνησε 30 χρόνια) και στην ΝΔ δευτερευόντως (κυβέρνησε 10 περίπου χρόνια) μετά τη μεταπολίτευση.

Το θεμα όμως είναι το εξής: Ποιό κομμάτι αυτου του 43% πήρε; Το υγιές; Το βρώμικο; Τους παρτάκηδες; Τους βολεμένους; Τους αγνούς ιδεολόγους; κλπ κλπ

Μιλάμε για κρίσιμη μάζα πια, από δυσαρεστημένους ψηφοφόρους, πως να μην είναι:

- Δυσβάσταχτη φορολογία.
- Μειώσεις μισθών και συντάξεων.
- Εργασιακός μεσαίωνας.
- Λαθρομετανάστευση.
- Ανεργία.
- Απολύσεις.
- Καταστροφή παραγωγικού ιστού της χώρας, αντί για εξυγίανση.
- Διαφθορά από τη κορυφή ως τη βάση του συστήματος.
- Κατασπατάληση δημοσίου χρήματος.
- Μηδενική εξυγίανση τομέων του δημοσίου.
- Αυξήσεις διοδίων υπερ των νταβατζήδων - μπετατζήδων.
- Χαριστικές Συμβάσεις σε χρεωκοπημένους καναλάρχες.
- Υγεία καταβαραθρωμένη.
- Πιθανή απεμπόληση Εθνικής κυριαρχίας.

Που περιμένουμε να κατευθυνθεί αυτός ο κόσμος; Τα πράγματα τοποθετούνται στη βάση της απλής λογικής και από εκεί περιμένουν απαντήσεις.

Να λοιπόν μια μεγάλη ευκαιρία για τις αλλαγές που απαιτούν οι καιροί. Κι όποιος κάνει την κίνηση πρώτος να το θυμηθείτε. Θα τον στηρίξει ο λαός με κάθε τρόπο.

Η είδηση θα ήταν να μπορούσαν να συνεννοηθούν οι τρέχα γύρευε "αρχηγοί" που βλέπουμε να εμφανίζονται σήμερα.

Και να αναδείξουν τον πιο κατάλλλο για τις περιστάσεις που αντιμετωπίζουμε...

Αυτόν που θα πάρει τη χώρα και τον λαό της από το χέρι και θα τον οδηγήσει μπροστά, χωρίς ψέματα και κομματικές σκοπιμότητες, με ένα νέο εθνικό και κοινωνικό συμβόλαιο...

ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ...

Για να θυμηθούμε τον Tony Benn (βουλευτή του Κόμματος των Εργατικών) στο Βρετανικό Κοινοβούλιο τον Μάρτιο του 2001:

Όταν συναντάτε πρόσωπα που ασκούν οιασδήποτε μορφής εξουσία, πρέπει να τους ρωτάτε πέντε πράγματα:

1. Τι εξουσία έχετε;
2. Πώς την αποκτήσατε;
3. Υπέρ ποίου την ασκείτε;
4. Σε ποιον λογοδοτείτε;
5. Πώς απαλλασσόμαστε από εσάς;

Εάν δεν υπάρχει τρόπος να απαλλαγείτε από αυτούς που σας κυβερνάνε, δεν ζείτε σε δημοκρατία...

Πώς θα απαντούσε σήμερα, ένας υπουργός ή βουλευτής της κυβερνητικής πλειοψηφίας; Κάπως έτσι:

1. Λόγω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που βρίσκεται η χώρα, έχουμε εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στους πολίτες.
2. Την αποκτήσαμε με εντολή του λαού, και συγκεκριμένα με το 26% των εχόντων δικαίωμα ψήφου.
3. Ασκούμε την εξουσία υπέρ του λαού. Εξ ανάγκης, όμως, συνομιλούμε και με μέλη μίας μικρής κλίκας. Τα μέσα που διαθέτουν οι άνθρωποι αυτοί, τους επιτρέπουν βέβαια να παραθέτουν περισσότερα του ενός πλούσια γεύματα, να έχουν δύο ή τρεις χρυσοποίκιλτους λακέδες, να ομιλούν περί θαλασσίων σπορ τα οποία οψίμως εγνώρισαν και να έχουν ένα ευπαρουσίαστο σπίτι, ασφαλώς όμως είναι και ικανοί να μεταβάλουν την οικονομική σύνθεση του τόπου, όπως συμβαίνει με τα μεγάλα κεφαλαιοκρατικά τραστ σε άλλες χώρες.
4. Λογοδοτούμε στον Ελληνικό λαό. Και όλως εξαιρετικά, σε μη εκλεγμένες γραφειοκρατίες στις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτον και τη Φραγκφούρτη, λόγω των συνθηκών.
5. Απαλλάσσεστε από εμάς με εκλογές σε 2,5 χρόνια. Στην πράξη όμως ποτέ, γιατί δεν υπάρχει κάτι αξιόπιστο να μας διαδεχθεί...

Επειδή όμως εκτός από τους βουλευτές της συμπολίτευσης , μέρος του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι και οι βουλευτές της αντιπολίτευσης, το ερωτηματολόγιο θα μπορούσε να επεκταθεί:

          6. Πιστεύετε στον κοινοβουλευτισμό;
          7. Τηρείτε τα "υποσχεθέντα" βάσει των οποίων εκλεγήκατε;
          8. Ψηφίζετε κατά συνείδηση;
         9. Σε περίπτωση διλήμματος πώς ενεργείτε;
       10. Εκπροσωπείτε περισσότερο τον πολίτη ή τον εαυτό σας; κλπ.

Όσο για τον τρόπο απαλλαγής, έστω κι αν αυτός είναι τυπικός και όχι ουσιαστικός, δεν φαίνεται ότι πιστοποιεί την ύπαρξη ή μη δημοκρατίας. Ο τρόπος που αυτή ασκείται ποιοτικά πριν την απαλλαγή είναι που κάνει τη διαφορά.

Πόσο μάλλον όταν και μετά την απαλλαγή, περιμένεις τον ίδιο τρόπο, από όποιον άλλο εκλεγεί στη θέση τους...

Αλήθεια, ζούμε σε δημοκρατία;

BUSINESS IN GREECE. ΟΥΔΕΙΣ ΑΥΤΟΔΗΜΙΟΥΡΓΗΤΟΣ...

Πως γίνεται και κάποιες (λίγες) οικογένειες ντόπιων "επιχειρηματιών" μονοπωλούν το μεγάλο επιχειρείν στη χώρα μας και βγαίνουν πάντα κερδισμένοι τα τελευταία 40 χρόνια, ενώ κάποιες άλλες οικογένειες περισσότερες και πιο επιτυχημένες με τεράστιες περιουσίες και παράδοση στο διεθνές επιχειρείν, δεν ανακατεύονται στα Ελληνικά πράγματα, ούτε διαθέτουν την απεριόριστη πολιτική επιρροή των πρώτων; 

Πως είναι δυνατόν μια μικρή και φτωχή Ελλάδα να έχει παράγει τόσους πολλούς ντόπιους δισεκατομμυριούχους σε τόσο μικρό διάστημα, που "επιχειρούν μάλιστα μόνο στην περιορισμένη εσωτερική αγορά κι αποτυγχάνουν σε κάθε προσπάθεια επέκτασης τους στο εξωτερικό. Δεν έχει την αντίστοιχη αγορά, για να το καταφέρει αυτό. Δεν έχει τον αντίστοιχο πληθυσμό καταναλωτών, για να το καταφέρει αυτό.

Άρα όλοι αυτοί έκλεβαν το ίδιο το κράτος. Στην πραγματικότητα έχουν αποκομίσει υπερ-κέρδη τα οποία μόνον τυπικά ανήκουν σ' αυτούς, που έκλεβαν τον ίδιο τον Ελληνικό λαό. Έκλεβαν το παρελθόν του, το παρόν του, αλλά και το μέλλον του. Υποθήκευσαν το μέλλον ακόμα και των Ελλήνων, οι οποίοι δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Όλα αυτά γιατί; Για να γίνουν πλούσιοι οι ίδιοι.

Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος το πώς έγινε αυτό. Για να μπορούν αυτά τα άβουλα και υποταγμένα ανθρωπάκια που βλέπουμε στις διάφορες κρατικές θέσεις να μας κυβερνούν, μας πουλούσαν στους "διαπλεκόμενους". Τους έκαναν δισεκατομμυριούχους με την εξουσία που είχαν στα χέρια τους. Για να μπορούν λοιπόν αυτοί οι φτιαχτοί δισεκατομμυριούχοι διαπλεκόμενοι να έχουν τις ανάλογα μεγάλες δουλειές, ως προμηθευτές και εργολάβοι ενός μικρού και φτωχού κράτους, το έβαζαν να δανείζεται σε βαθμό αυτοκτονικό, εκδίδοντας ομόλογα. Γι' αυτό "μαγείρευαν" οι πολιτικοί τα δημοσιονομικά στοιχεία. Για να μπορεί να δανείζεται το κράτος πέρα από τις δυνάμεις του και πέρα από κάθε λογική.

Αυτό ήταν το όλο κόλπο. Όλοι αυτοί παρίσταναν τους εθνικούς προμηθευτές και εργολάβους αυτού του κράτους, παίρνοντας ως αμοιβή αυτά τα ομόλογα. Στη συνέχεια οι ίδιοι άνθρωποι μάς έβαλαν στο ΔΝΤ. Γιατί; Για να πληρωθούν σε πραγματικό χρήμα αυτά τα "πέτσινα" ομόλογα, τα οποία είχαν ήδη στην κατοχή τους. Ναι μεν αυτοί οι ίδιοι πληρώνονταν με τα ομόλογα, αλλά με το ΔΝΤ πληρώνονται τα ίδια τα ομόλογα. Υποθήκευσαν το σύνολο της πατρίδας μας, για να πληρωθούν τα κατορθώματά τους. Καταστρέφουν έναν ολόκληρο λαό, για να συνεχίσουν να κάνουν με τα γιώτ τους βόλτες στο Αιγαίο και να παριστάνουν τους Celebrities.

Όλοι αυτοί που ξέρουμε σαν δήθεν "αυτοδημιούργητοι", είναι χτισμένοι πάνω στο πρότυπο του επιχειρηματία, ο οποίος είναι στην πραγματικότητα διορισμένος από υψηλούς "προστάτες". Πάνω στο πρότυπο του "δώσε και σε μένα "μπάρμπα" και μετά μοιραζόμαστε από κοινού τη λεία...

Κάτι θα ζητήσουν από τον "μπάρμπα" και αυτό θα είναι το θεμέλιο της σίγουρης επιτυχίας. Στις επιλογές ενός ανεγκέφαλου "μπάρμπα", που δεν τους χαλάει χατίρι. Ενός "μπάρμπα", ο οποίος θα αδικήσει όλους τους υπόλοιπους Έλληνες, προκειμένου να ευνοήσει τους εκλεκτούς του.

Όταν αυτός ο "μπάρμπας" είναι το κράτος και μοιράζει δημόσια περιουσία ή αποκλειστικά συμβόλαια, τότε τα πράγματα είναι εντυπωσιακά στην εξέλιξή τους. Αρκεί να έχει κανείς πρόσβαση στο πρόσωπο το οποίο ασκεί την εξουσία στον "μπάρμπα". Τότε μπορεί να ζητά ό,τι θέλει. Αρκεί να θυμάται να αποδώσει τα μερίδια που αντιστοιχούν στους κομματάρχες, οι οποίοι αποφασίζουν για τις πράξεις του "μπάρμπα".

Δώσε μου αποκλειστικά τα δημόσια έργα, για να παριστάνω τον κατασκευαστή...Δώσε μου παραγγελίες, για να παριστάνω τον προμηθευτή...Δώσε μου μια τράπεζα, για να παριστάνω τον τραπεζίτη...Δώσε μου ένα διυλιστήριο για να παριστάνω τον πετρελαιά...Δώσε μου χαριστικά μια ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα να παριστάνω τον αθλητικό παράγοντα...Δώσε μου τους Ολυμπιακούς να τους οργανώσω με δαπάνες σου...Δώσε μου σταθμούς ανεφοδιασμού οχημάτων στην εθνική οδό, για να παριστάνω τον βενζινά...Δώσε μου τη ΔΕΗ, να παριστάνω τον ηλεκτροπαραγωγό ...Δώσε μου Ξενία, για να παριστάνω τον ξενοδόχο...Δώσε μου τα καζίνο, για να παριστάνω τον επιχειρηματία του τζόγου...Δώσε μου μια έτοιμη εταιρεία καραβιών, για να παριστάνω τον ακτοπλόο...Δώσε μου τζάμπα συχνότητες και διευκολύνσεις και γίνομαι καναλάρχης που αν μου κάνεις σε υποστηρίζω κιόλας στις λαικές μάζες...Δώσε μου...Δώσε μου.

Κάθε φορά που σκέφτονται κάτι "μεγάλο", έχουν τον "μπάρμπα" για να τους το δώσει. Για όλα φροντίζει ο πλούσιος κρατικός "μπάρμπας". Αυτός ο οποίος πάντα έχει για τους διαπλεκόμενους, αλλά για τους απλούς πολίτες μεταμφιέζεται σε "ψωροκώσταινα".

Ακόμα κι όταν θέλουν να παραστήσουν τους μαικήνες της τέχνης ή τους χορηγούς της, πάλι στον ίδιο "μπάρμπα" απευθύνονται...Δώσε μου ένα Μέγαρο Μουσικής, για να παριστάνω τον μαικήνα...Δώσε μου εκατό εκατομμύρια "εγγυήσεις", για να παριστάνω τον Μέγα Χορηγό το Μεγάρου. Ποιοι είναι λοιπόν οι μεγαλο-τζαμπατζήδες στην Ελλάδα; Τσαμπατζής είναι αυτός, ο οποίος δεν πληρώνει στα διόδια ένα ευρώ που το θεωρεί παράνομο ή ο ξεδιάντροπος, ο οποίος ανοίγει σαμπάνιες, παριστάνοντας τον χορηγό και μετά βάζει το κράτος και όλους εμάς να πληρώσουμε τις χορηγίες του;

Εδώ τίθεται μια εύλογη απορία. Πώς καταφέρνουν και δρομολογούν δουλειές με τον "μπάρμπα" ακόμα και στη σημερινή εποχή της απόλυτης ανέχειας; Μέσω του εκβιασμού. Στην κυριολεξία εκβιάζουν την κοινωνία για να τους στηρίξει, διατηρώντας υπό την ομηρία τους τα εκατομμύρια των Ελλήνων. Τους εκβιάζουν ως καταθέτες, εφόσον παριστάνουν τους τραπεζίτες. Τους εκβιάζουν ως εργαζόμενους, 

εφόσον ελέγχουν μεγάλες επιχειρήσεις. Τους εκβιάζουν και ως οπαδούς, εφόσον "παίζουν" με τα ένστικτά τους. Όλα αυτά όμως ισχύουν θεωρητικά και στο ηθικό επίπεδο. Σε πρακτικό επίπεδο εκβιάζουν τη δική τους εξουσία, προκειμένου να εκμεταλλεύονται την ομηρία ενός λαού. Εύκολο είναι να εκβιάζουν την εξουσία, αν σκεφτεί κάποιος ότι πάνω από εκατό εκατομμύρια ευρώ χρωστάει το κάθε μεγάλο κόμμα στις τράπεζες. Πώς βρέθηκε ένα κόμμα να χρωστάει τέτοια ποσά και γιατί; Ένας μηχανισμός χωρίς καν να διαθέτει Α.Φ.Μ όπως όλοι οι πολίτες.;  

Δεν μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά το καθεστώς στην Ελλάδα. Έπρεπε το ίδιο το καθεστώς να φτιάξει την οικονομία των χορηγών του, για να επιβιώνει το ίδιο. Έπρεπε όμως να τη φτιάξει, σεβόμενο δήθεν την έννοια της ελεύθερης αγοράς και της Δημοκρατίας.

Γιατί και με ποιους όρους χρηματοδοτήθηκαν κόμματα, τα οποία μπορεί αύριο να διαλυθούνε και να μην πληρωθούν οι τράπεζες; Πώς υποθήκευσαν τα κόμματα μελλοντικές επιχορηγήσεις, όταν με βάση την απλή λογική της Δημοκρατίας δεν γνωρίζουν τη βούληση του λαού και άρα θεωρητικά δεν γνωρίζουν αν θα υπάρχουν σε κάθε επόμενη Βουλή; Άρα, δεν ενδιαφέρει τις τράπεζες να πάρουν τα χρήματά τους από τα κόμματα. Τις τράπεζες τις ενδιαφέρει να πάρουν τα κρατικά χρήματα, τα οποία μπορούν να τους δώσουν τα κόμματα με την εξουσία τους. Οι τράπεζες στηρίζουν τον δικομματισμό, για να τις βοηθά στη λεηλασία του κρατικού χρήματος.

Δεν είναι όμως μόνον η κομματική διαφθορά. Είναι και η ατομική διαφθορά. Οι περισσότεροι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και έχουν ξεπλύνει τη διαφθορά τους μέσω των τραπεζών των διαπλεκομένων. Είναι δυνατόν αυτοί ν' αρνηθούν να εξυπηρετήσουν τους ιδιοκτήτες τους; Οι διαπλεκόμενοι μπορούν και απειλούν όποιον θέλουν ανά πάσα στιγμή. Από κόμματα μέχρι μεμονωμένους πολιτικούς παράγοντες.

Αυτός είναι ο σύγχρονος "κόπρος του Αυγείου", ο οποίος απειλεί να καταστρέψει την Ελλάδα, μετατρέποντας την σε έναν παράδεισο των διεθνών τοκογλύφων.

Έτσι μπήκαμε στο ΔΝΤ. Δανειζόμαστε με απεχθείς όρους για να πληρώνουμε τους τοκογλύφους και τους διαπλεκόμενους. Αυτοί οι διαπλεκόμενοι, με λίγες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ σε επισφαλή δάνεια στα κόμματα, ήδη έχουν πάρει από αυτά πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ κρατικού χρήματος. Γι' αυτόν τον λόγο ωρύονται οι γελοίοι δημοσιογράφοι- υπάλληλοι των επιχειρηματιών εναντίον του οποιουδήποτε αμφισβητεί το ΔΝΤ. Κινδυνεύουν οι μισθοί και τα μπόνους τους, που νομίζουν πως τους δίνουν λίγη από τη αίγλη των αφεντικών τους. Δεν θα πληρωθούν οι ίδιοι, αν δεν μπορέσουν τα διαπλεκόμενα αφεντικά τους να λεηλατήσουν ό,τι απέμεινε από το κράτος. Ο μισθός για όλους αυτούς θα τρέχει μόνον για όσο διάστημα αυτό το χαμόγελο της "επιτυχίας" συνεχίσει να υπάρχει. Αν πάψει οι διαπλεκόμενοι να χαμογελάνε, τα δουλικά του θα κλάψουν. Γι' αυτό φροντίζουν να τους διασκεδάζουν με τα "ωραία" τους.

Αυτά τα "ωραία" είναι η δουλειά τους. Όλοι μαζί βάζουν ένα χεράκι για ν' αποπροσανατολίσουν και να μπερδέψουν τον κόσμο. Να τον ενημερώνουν με φτιαγμένες στα μέτρα τους ειδήσεις, να τον κάνουν να ασχολειται με την μπάλα, τους κώλους των μοντέλων και των μόδιστρων, τα σκυλάδικα και τα άσματα τους, τα τούρκικα σήριαλ και τις κατσαρόλες των τυχαίων μαγείρων, να εντρυφεί στη ζωή του κάθε παλαβού που τη βγάζει στο γυαλί.

Έτσι απασχολημένος ο πολύς κόσμος θα συνεχίσει να στηρίζει τους πολιτικούς που τους στηρίζουν, θα κοιμάται ήσυχος για την "δημοκρατία" του και θα περάσει την μίζερη ζωή του δουλεύοντας και πληρώνοντας, χωρίς να μάθει τον τρόπο...

Το μόνο τρόπο ο οποίος θα επέτρεπε και στον τελευταίο περιπτερά να γίνει τέτοιου είδους "μεγιστάνας"...

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ...

Στη χώρα μας η οικονομική κρίση έδειχνε τα σημάδια της εδώ και δεκαετίες. Όλοι που είχανε νοημοσύνη βλέπανε τη διαφθορά και την οικονομική διαπλοκή να γιγαντόνονται, παράνομες συντάξεις σε πλήθος επιτήδειων, σκόπιμη φοροδιαφυγή, αναξιόπιστοι ελεγκτικοί μηχανισμοί, αναξιοκρατικοί διορισμοί, παχυλές αμοιβές σε ημετέρους, κομματικά ρετιρέ ισχυρών συνδικάτων, καρτέλ πολιτικών - επιχειρηματιών - τραπεζών - Μ.Μ.Ε.).

Τα κόμματα εξουσίας, εναλλάξ το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, είχαν κατορθώσει να έχουν ως υποχείρια τους τις τρεις εξουσίες (Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική) των οποίων τις κεφαλές άλλαζαν κατά το δοκούν, διατηρώντας έτσι απόρθητο το φρούριο της αλήθειας.

Ολα αυτά για τη διατήρηση αλώβητου του πελατειακού κράτους.

Αν και είχαμε χρόνο να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, αν και είχαμε συχνές αναφορές από την Ε.Ε. στα κακώς διαπραττόμενα της χώρας μας, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις βυθίζονταν όλο και πιο βαθιά στα χρέη με τα δάνεια, τα ομόλογα κ.ά. Και φυσικά, με την πολιτική αδιαφορία, τους φρούδους προεκλογικούς λόγους και το εγκληματικό "άστο γι' αργότερα"...

Εδώ που τα λέμε τρεις υπήρξαν οι βασικοί φταίχτες της κατάρρευσης μας:

Oι κυνικοί και τυχάρπαστοι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας, τα ισχυρά εργατικά
κομματοκρατούμενα συνδικάτα και οι νταβατζο-καναλάρχες που κρατούν ακόμη και σήμερα, σε ομηρεία τη δημόσια ζωή.

Ποιος από αυτούς τους τρεις φορείς νοιάζεται πραγματικά για το δημόσιο χρέος της χώρας;

Ποιος ενδιαφέρεται να γίνουν πράξη οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ώστε να ορθοποδήσουμε και να βγούμε από την κρίση;

Ουσιαστικά κανείς τους.

Σήμερα όλοι επιθυμούμε να αποκαλύπτεται η πραγματικότητα. Ωστε και να ξεκαθαρίζει από ενωρίς το τοπίο και να μην επαναλαμβάνονται σκηνικά αδιαφάνειας, συγκάλυψης και απόκρυψης των πράξεων ενός συστήματος που ουσιαστικά καταχράστηκε την εντολή που του έδινε ο λαός.

Να ελπίσουμε πως σήμερα τουλάχιστον που βιώνουμε τις συνέπειες μιας συστημικής κρίσης που ολοένα βαθαίνει, ολοένα γίνεται πιο απάνθρωπη, προέχει η ανάγκη για επιβίωση, αλλά και από την άλλη η απόλυτη απαξίωση, η σχεδόν εχθρική του λαού προς το πολιτικό σύστημα, θα συντελέσουν ώστε η κοινωνία των πολιτών χειραφετημένη από την πολιτική επιτέλους να "πατήσει πόδι" και να πάρει τα πράγματα στα χέρια της;

ΜΑΥΡΟ ΧΡΗΜΑ...

Η πιο προνομιούχα τάξη στην Ελλάδα είναι η τάξη των κλεφτών.

Στην Ελλάδα εαν κλέβεις με τον σωστό τρόπο, αυτόν που κλέβει η κεθεστυκυία τάξη δηλαδή, δεν σε ακουμπά κανείς.

Ανοίξτε όλες τις τραπεζικές κινήσεις από το 2000 και μετά και θα βρείτε σχεδόν όλους όσους διακίνησαν μαύρο χρήμα τα "χρυσά" χρόνια της δεκαετιάς του 2000. Δεν είναι αδύνατο, είναι τεχνικά εφικτό.

Βάλτε στη συνέχεια μερικούς ικανούς ανθρώπους να σαρώσουν όλες τις πολεοδομικές άδειες στα ακριβά προάστια να βρείτε σε ποιους και σε ποιες εταιρείες ανήκουν πανάκριβα ακίνητα, στοχοποιήστε στη συνέχεια τους πιθανούς υπόπτους μαύρου χρήματος. Αδύνατο κι αυτό; Πανεύκολα γίνεται Μετά βέβαια πρέπει να αναλάβει το ΣΔΟΕ.

Παρεβάλλετε την περιουσιακή κατάσταση κινητή κι ακίνητη του καθενός μας με τις αντίστοιχες απολαβές - εισοδήματα που δηλώνει, βγάλτε τους πραγματικά φτωχούς και θα έχετε την υπόλοιπη φοροδοαφυγή στο πιάτο.

Αυτά έπρεπε να είχαν γίνει από την αρχή της κρίσης και εαν είχαν γίνει θα είχαν μαζευτεί πολλά δις από αυτά που πληρώνουν μισθωτοί και συνταξιούχοι σήμερα.

Γιατί δεν γίνονται;

Γιατι απλούστατα εαν γίνουν θα εκτεθεί και πολύς κόσμος που δεν θέλει το σημερινό "σύστημα εξουσίας". Χορηγοί κομμάτων και "εθνικοί νταβατζήδες", κομματάνθρωποι, νυν και πρώην πολιτικοί, επίορκοι υπάλληλοι σε καίριες θέσεις, εμπόροι και μεσάζοντες όπλων, εκδότες κι εργολάβοι, οι γνωστότεροι θεατρίνοι, μουσικοί, γιατροί και δικηγόροι, και, και...Όλος ο κόσμος που στην ουσία κάνει "κουμάντο" σε τούτον τον τόπο.

Το να βρείς λοιπόν σαν κράτος το μαύρο χρήμα είναι εύκολο αρκεί να ξέρεις που θα το βρείς και το σημαντικότερο να θέλεις και να θέλεις να "σπάσεις αβγά" με πολλούς που όταν κυβερνάς κατ' υπόδειξην τους σου παριστάνουν τους καλούς φίλους...

Οι κυβερνητικές εξουσίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα καλών προθέσεων αλλά αποκρυσταλλώματα κοινωνικών συσχετισμών δύναμης. Δυστυχώς η "εγωιστική" μερίδα, ακόμη και άν δεν είναι πλειοψηφική στην Ελλάδα, είναι κοινωνικά πανίσχυρη σε σύγκριση με όσους την κατακρίνουμε.

Ακριβώς επειδή είναι πανίσχυρη, σ' αυτήν πειθαρχεί η πολιτική εξουσία. Ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος. Το πραγματικό ζήτημα είναι πώς θα αναγκασθεί να αλλάξει νοοτροπία η εξουσία.
Ο κοινωνικός στιγματισμός των εγωιστικών συμπεριφορών είναι μια καλή αρχή.

Όχι μόνον δεν στιγματίζονται τέτοιοι άνθρωποι και συμπεριφορές, αλλά σε ευρείς κύκλους, οι "εγώ μόνον για την πάρτη μου" περνούν για πολύ μάγκες, όπως και το
- Εγώ θα σώσω τον κόσμο;

Δεν στιγματίζονται καν ούτε από το θορυβώδες τμήμα της κοινωνίας, το πρόθυμο να συμμετέχει σε πάσης φύσεως και θέματος διαδηλώσεις κια πορείες, εδώ όμως άχνα.

Όσο δεν γίνεται τίποτα, ή δεν υπαρχει πολιτική βούληση, ή μας κυβερνούν οι εκλεκτοί των παραπάνω βαρώνων του μαύρου χρήματος...

ΣΑΠΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ...

Η άσκηση εξουσίας στην Ελλάδα κυρίως μετά τη μεταπολίτευση, κατάντησε ένα ιδιότυπο ιδιωτικό καθεστώς ορισμένων προσώπων, οικογενειών και κομμάτων.

Με μια αλληλοδιαδοχή  στην εξουσία άλλοτε της αρτηριοσκληρωτικής δεξιάς και άλλοτε της ελπιδοφόρας(;) σοσιαλοδημοκρατίας, αλλά και τον εκμαυλισμό του Ελληνικού λαού γύρω από μια επίπλαστη ευημερία, ένα πελατειακό κράτος του ρουσφετιού, του κομματισμού και του άκρατου λαϊκισμού, σε συνδυασμό με μια σχεδόν κατοχυρωμένη διαφθορά και τον μικροαστικό ατομισμό του Έλληνα, νομοτελειακώς μας έφεραν στην τραγική κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα.

Δυό μεγάλες κομματικές οικογένειες κυβέρνησαν ουσιαστικά τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, οι δεξιοί (παλιά ΕΡΕ - Ν.Δ.) και οι κεντρώοι - σοσιαλιστές (παλιά Ε.Κ. - ΠΑΣΟΚ).

Τα μέλη και οι κολλητοί αυτών των δυο πολιτικών οικογενειών έτρωγαν καλά για χρόνια, λεηλατώντας το κράτος και συνιστώντας μεταξύ τους μια ομερτά που δεν επέτρεπε σε άλλους να διαταράξουν την ησυχία τους. Κάπου - κάπου πετούσαν κατιτίς στους υπόλοιπους Έλληνες τους "μη προνομιούχους", με περιτυλίγματα κοινωνικής δικαιοσύνης και αυξήσεων. Κι αυτό βέβαια μετά από στημένους απεργιακούς "αγώνες" των κομματικών συνδικαλιστο-πατέρων που φταίνε όσο και οι πολιτικοί. Έτσι φτάσαμε ως εδώ, αφού σερνόμασταν χρόνια με το περίσευμα τους...

Μα και οι αριστερές δυνάμεις ή όσοι υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν την Αριστερά στη χώρα μας καλοπερνούσαν. Συμμετείχαν από κοινού με τους άλλους εθνοπατέρες στην περιχαράκωση του βασιλείου τους ψηφίζοντας τα ωραία προνόμια και τους παχυλούς μισθούς τους, τις αυξήσεις και τις άλλες παροχές τους, τις συνταγματικές ανευθυνο-ευθύνες τους, την ασυλία τους.

Σκορπισμένοι σε ολιγομελή γκρουπούσκουλα με ανεκδιήγητες ηγεσίες χαμένες στον κόσμο τους, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του έθνους δεν λένε να ομονοήσουν και να προτείνουν έναν πειστικό κι εφικτό λόγο, με ρεαλιστικά επιχειρήματα εξόδου από την κρίση.

Με μοναδικό άλλοθι για την ύπαρξη τους τυποποιημένες διαδηλώσεις - πορείες με κάθε αιτία κι αφορμή, μα με κανένα αποτέλεσμα και όφελος για τον λαό που καλούσαν και καλούν ακόμη ν' "αγωνιστεί".

Πιθανόν η αριστερά να συμμετείχε λιγότερο στην επίσημη διαφθορά, αλλά οι βουλευτές της ήξεραν τι συνέβαινε τόσα χρόνια και δεν μιλούσαν; Πότε η Ελληνική αριστερά κατέβασε τον κόσμο εναντίον της διαφθοράς των άλλων κομμάτων, ή εναντίον της δημοσιονομικής σπατάλης που έβλεπε γύρω της ή των αβέρτα διορισμών τους οποίους και η ίδια πίεζε να γίνουν, ψηφίζοντας ανάλογους νόμους στη Βουλή;

Για τις βουλευτικές ή κομματικές απολαβές και τις οικονομικές διευκολύνσεις της ελέω κοινοβουλίου, δεν λέει κανείς τους κουβέντα σήμερα. Ακόμη και τώρα με τις εκλογές να πλησιάζουν, έκανε άραγε καμιά κίνηση να αποποιηθεί, έστω μέρος της κρατικής επιχορήγησης για τις εκλογές στα κόμματα, ώστε αυτή να πάει στους ανέργους και τον λαό για τον οποίο δείχνει ότι κόπτεται;

Έπρεπε να έλθει στη χώρα μας η ξένη τρόικα, ώστε να μαθαίνουμε κάθε μέρα πόσο σάπιο κράτος μας παρέδωσαν όλοι οι παλαιοπολιτικοί της Μεταπολίτευσης.

Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη νίκη της τρόικας. Με τις υπογραφές στα Μνημόνια οδήγησε όχι μόνο στην οικονομική υποτέλεια, αλλά και στην πλήρη απαξίωση των κομμάτων εξουσίας.

Επιτάχυνε το τέλος του μεταπολιτευτικού μοντέλου εξουσίας των κομμάτων. Στην θέση των οποίων προωθεί πλέον με όλα τα διαπλεκόμενα μέσα κυβερνήσεις τεχνοκρατών με τον Παπαδήμο, ή άλλον πιο ικανό.

Κι αφού οι ξένοι "σωτήρες"  διέλυσαν το πολιτικό σύστημα με την τακτική τους,  εμφανίστηκαν και οι νεόκοποι σωτήρες για να ευτελίσουν και να το γελοιοποιήσουν εντελώς...

Πολιτικοί παλαιάς κοπής και νοοτροπίας σαν τον Καμμένο, τον Κουβέλη, το Δημαρά ή τον Καστανίδη και την Λούκα, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αν τους έλεγε κανείς ότι θα γινόντουσαν αρχηγοί κόμματος θα γελούσαν οι ίδιοι, παριστάνουν τώρα τους σωτήρες και τάχα πως έχουν ιδέες, λύσεις, δρόμους διεξόδου. Αλλά στην ουσία είναι σάρκες εκ της σαρκός του συστήματος.

Για ποιον λόγο λοιπόν η κοινωνία να μην αποστρέφεται όλο το παλαιο-πολιτικό σύστημα;
Η διάσταση κοινωνίας και πολιτικής θα συνεχίζεται, όσο θα υπάρχει έστω και ένας παλαιοπολιτικός στη Βουλή...

ΦΟΡΟΙ ΚΙ ΕΞΟΥΣΙΑ...

Ολοι θρηνούμε το εισόδημά μας, παράλληλα δε οικτίρουμε μερικούς από τους κυβερνώντες και μη, για την εξοργιστική επιδειξιακή και προκλητική πολυτελή διαβίωσή τους, την οποία χρηματοδοτούμε εμείς...

Αν ψάξουμε τα δημοσιευμένα "πόθεν έσχες" που δηλώθηκαν(;) από τους υψηλά ιστάμενους θα δούμε κανείς ότι δεν ήξερε τίποτα περί λιτότητας, δεν είχε ενημερωθεί του τι εστί φτώχεια, στέρηση, που καταλήγει ακόμη και σε πείνα.

Θέλει χλιδή και αίγλη η σημερινή νομενκλατούρα. Δεν είναι τα έξοδα που εξάπτουν τη λαϊκή διαμαρτυρία. Είναι ο τρόπος που επιδίδονται στην πολυτέλεια, είναι το κομπλεξάρισμα που πιάνει μερικούς να ενταχθούν στο κλαμπ των πλουσίων μέσω της πολιτικής συναλλαγής, είναι η αδιαφορία ότι δεν συνειδητοποιούν το δύσκολο αύριο.

Σήμερα ο Ελληνας φορολογούμενος υπόκειται σε πρόσθετη φορολογική αφαίμαξη, για να καλυφθούν τα ανομήματα της εξουσίας.

Τέτοιο φαινόμενο ισοπέδωσης δεν είχε παρατηρηθεί σε προηγούμενες οικονομικές κρίσεις. Πρόκειται για φόρο, εισφορά και κόστος, που πάνε για τη συντήρηση του κράτους - Λερναία Υδρα...

Η πολυτέλεια συνεχίζει να είναι κυβερνητικό πάθος και η σπατάλη πολιτικό φαινόμενο για τη διατήρηση των οπαδών, παρά την τάση φυγής που δείχνουν οι τελευταίοι από την πολιτική αηδία.

Το καίριο ερώτημα είναι πόσο θα αντέξουμε σε αυτή την σε βάθος και στην εξονυχιστική επιβολή έμμεσων και άμεσων φόρων από το όποιο εισόδημα μας. Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να συνεισφέρουμε το υστέρημά μας για την διαιώνιση τους;

Οι πολλοί να λιμοκτονούν από τον φόρο και οι λίγοι να ζουν από τον φόρο!

Εδώ και τρεις 10ετίες ο αριθμός των υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και οργανισμών διπλασιάστηκε. Αποτέλεσμα ο μη διορισμένος Ελληνας καταβάλλει τις αμοιβές του μισού σημερινού προσωπικού της δημόσιας διοίκησης.

Ο κόσμος δεν φτωχαίνει μόνο με την πρόσθετη φορολόγηση, επιβαρύνεται και με τη λαφυραγώγηση της δημόσιας περιουσίας απ? τα έμπιστα κομματικά στελέχη. Συγκεκριμένα οι ατασθαλίες, η κατάχρηση εξουσίας και τα σκάνδαλα με ανυπολόγιστες απώλειες δημοσίων εσόδων και περιουσιών.

Σα να μην αρκούσαν οι υπάλληλοι, ο κάθε πρωθυπουργό και διοικητής ΔΕΚΟ περιστοιχίζεται από συμβούλους, οι οποίοι έγιναν οι ανεύθυνοι άρχοντες. Οι συνήθως ξενόφερτοι "σοφοί" κατευθύνουν τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Το οργανωμένο κομματικό δίκτυο μοναδικό έργο του έχει να κρατήσει το κόμμα στην εξουσία. Πληρώνεται όλη αυτή η πραιτοριανή φρουρά από τους φόρους και οι πραίτορες συντηρούν και διαιωνίζουν το καθεστώς.

Ποιός έψαξε να μάθει πόση είναι η επιβάρυνση του πολίτη από την ασύδοτη χρησιμοποίηση των κομματικών τοποτηρητών και συμβούλων;

Χωρίς αναστολές μιλούν περί του κοινού συμφέροντος, υποκρινόμενοι με κάθε είδους προσωπείο ακόμη και την αδιαφορία. Γι' αυτό και οι επικυρίαρχοι τροϊκανοί λένε απολύστε κόσμο μα οι άρχοντες απολύουν προσέχοντας μη θίξουν τις δικές του οικίες και οικείους κι ας πάνε να καούν αυτοί του κομματικού αντιπάλου...

ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική δραματική ταινία με έντονη πολιτική χροιά, από το 1985 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Παντελή Βούλγαρη.

Ο Μπάμπης και η Ελένη, αριστερών δρονημάτων και οι δυο, γνωρίζονται το 1954 στη Θεσσαλία όπου παράνομα μοιράζουν προκηρύξεις.

Ο Μπάμπης συλλαμβάνεται και φυλακίζεται ενώ η Ελένη καταφεύγει στην Αθήνα όπου κρύβεται μέχρι το 1966 σε διάφορα σπίτια ομοϊδεατών. Η Ελένη γνωρίζει τον Μπάμπη ελάχιστα, όμως ο έρωτας τους δυναμώνει μέσα από τις κακουχίες και ολοκληρώνεται
όταν ο Μπάμπης αποφυλακίζεται.

Η δικτατορία θα εμποδίσει τα όνειρά τους και η διεκδίκηση της ελευθερίας θα τους οδηγήσει ξανά στη φυλακή...

Η ΓΥΝΑΙΚΟΚΡΑΤΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Ερρίκου Θαλασσινού από το 1973.

Οι γυναίκες ενός χωριού κάθε χρόνο τηρούν ένα παλιό έθιμο, σύμφωνα με το οποίο αναλαμβάνουν την εξουσία από τις 12 τα μεσάνυχτα για 24 ώρες. Πρόκειται για τη λεγόμενη γυναικοκρατία.

Εκείνη την χρονιά όμως αποφασίζουν να κρατήσουν την γυναικοκρατία για πάντα, πράγμα που δεν αρέσει καθόλου στους άντρες, οι οποίοι προσπαθούν να ανατρέψουν τα σχέδιά τους.

Έτσι αποφασίζουν να δράσουν όπως η Λυσιστράτη στον Πελοποννησιακό Πόλεμο...

ΚΙΝΗΜΑ Ή ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ...

Δεν υπάρχει προηγούμενο για τις τεράστιες συγκεντρώσεις αγανακτισμένων πολιτών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν χθες σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.

Το ποικίλο πλήθος που μαζεύτηκε από κάθε γωνιά της Ελλάδας την Κυριακή έξω από το Ελληνικό Κοινοβούλιο συνέχισε για δωδέκατη μέρα με αμείωτο πάθος, με λίγα επεισόδια κυρίως όταν εμποδίζονταν προσελεύσεις κι άλλων περισσότερων διαδηλωτών, ανεμίζοντας Ελληνικές σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα να εκφράζει την αμέριστη αγανάκτησή του για τα νέα μέτρα και τη θηλιά που σφίγγει μέρα παρά μέρα όλο και πιο πολύ το λαιμό του Ελληνικού λαού.

Η κινητοποίηση επί 12 ημέρες χωρίς σημαίες και κομματικές εξαρτήσεις δείχνει ότι ο κόσμος δεν είναι πρόβατα. Έχουν μυαλό και συνείδηση. Δείχνει ότι ο λαός παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Χωρίς κεντρικά συνθήματα, χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες.

Είναι απλοί άνθρωποι που μπούχτισαν, αγανάκτησαν με όλα όσα υφίστανται και θα είναι υποχρεωμένοι να υποστούν.

Που αρνούνται να γίνουν πειραματόζωα των ξένων δανειστών και των ντόπιων πολιτικών - υποτελών τους.

Μια λαοθάλασσα από αγανακτισμένους πολίτες με σφυρίχτες, κατσαρολικά, ακόμη και βουβουζέλες στα χέρια ταυτόχρονα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη αλλά και σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις, συνέθεσαν το σκηνικό μιας ημέρας που σίγουρα θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη των πολιτών που συμμετείχαν...

Ο κόσμος αρνείται να ταυτιστεί με τους υπηρέτες του συστήματος και τους οπαδούς της διάλυσης της κοινωνίας και του έθνους μας. Ο κόσμος θέλει να υπερασπιστεί την πατρίδα του και την ταυτότητά της, το βιός του και το ψωμί του, το αύριο το δικό του και των παιδιών του...

Αυτό είναι το μήνυμα της χθεσινής συγκέντρωσης. Ότι ο λαός είναι εδώ και δεν μπορεί κανένας να τον αγνοεί.

Ακόμα όμως δεν υπάρχουν πολιτικά χαρακτηριστικά. Δεν έχει διαμορφωθεί πολιτικό υποκείμενο. Δεν έχουν φύγει ακόμα οι ψευδαισθήσεις της πλαστής ευμάρειας. Πολλά τα δεν ακόμα.

Ίσως αυτή η αντίδραση να μοιάζει με τη γκρίνια και την αντίδραση του μικρού παιδιού που του παίρνουν τα παιχνίδια του και του λένε δε θα έχεις πια δικό σου δωμάτιο, ούτε αμάξι από τα 16, ούτε το hi - tech σου κινητό και το χαρτζηλίκι θα είναι λίγα ευρώ την εβδομάδα. Αλλά και τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν...

Δεν αρκούν μερικές εκατοντάδες συνειδητοποιημένοι πολίτες μέσα σε μια μεγάλη μάζα που άγεται και φέρεται και που πριν αναλάβουν δεόντως τη διαφήμιση των εκδηλώσεων οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του καθεστώτος και της Νέας Τάξης διεθνώς, δεν είχανε καταφέρει ποτέ κάτι μαζικό.

Όταν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στον δρόμο πρέπει να τους δώσεις ένα κάπως καλύτερο όραμα πέρα από την απλή επιβίωση της χώρας, ένα όραμα για ένα διαφορετικό αύριο και μια μορφή διοίκησης και διαχείρησης των κοινών πέρα από ότι ξέρανε ως τώρα, μια ελπίδα ανάτασης που ν' αξίζει τον κόπο να επιμείνει κανείς να την υλοποιήσει, ένα όραμα ποθητό κι εφικτό συνάμα...

Θα πρέπει σύντομα να δημιουργηθεί κάποια μορφή ηγεσίας μέσα στους αγανακτισμένους, από ανθρώπους που μπορούν να διαμορφώσουν συγκεκριμένες προτάσεις εξουσίας κι όχι απλά δαμαρτυρίας, έτσι θα δούμε και που τελικά το πάνε.

Έτσι όταν εκ των πραγμάτων και την ασυννενοησία - αδιαλλαξία των υπαρχόντων κομμάτων οδηγηθούμε σε εκλογές, να υπάρχει μια νέα επιλογή...

Διαφορετικά θα παραμείνει μια επαναλαμβανόμενη συγκέντρωση για μαζική λαϊκή εκτόνωση χωρίς κανένα ουσιαστικό και σωτήριο αποτέλεσμα. Μια μαζική "ψυχοθεραπεία" όπως ήδη ονομάζουν το φαινόμενο κάποιοι πολιτικοί και καθεστωτικοί δημοσιογράφοι...

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Οι "αγανακτισμένοι" απέδειξαν πως μπορούν οι πολίτες να συναντιούνται και να συμπορεύονται, πέρα και πάνω από κόμματα και παρατάξεις.

Το βέβαιο είναι ότι κάτι άρχισε να κινείται.

Το σίγουρο επίσης είναι ότι πολύς κόσμος αποφάσισε να κατέβει στο δρόμο. Έκανε μια αρχή.

Έσμιξε με άλλους πολίτες. Διαμαρτυρήθηκε μαζί τους και δεν βρίζει μόνος του απέναντι στην TV...

Φώναξε με άλλους κοινά συνθήματα. Θέλει να ψάξει και να ψαχτεί μαζί τους για το τι φταίει και τι πρέπει να αλλάξει...

Δεν ξυπνήσανε τώρα μονομιάς Κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις υπήρξαν κλιμακωτά, ποικίλες και αυξανόμενες τον τελευταίο χρόνο, χρωματισμένες ή όχι, μαζικές ή μη, σε κέντρο και περιφέρεια, αρεστές ή γραφικές. Από τις μαζικές πορείες με τα πολύ μεγαλύτερα πλήθη και την ανύπαρκτη δημοσιογραφική κάλυψη, μέχρι τον πόλεμο στην Κερατέα και την ήττα εκεί των εργολάβων, από το κίνημα "Δεν Πληρώνω" μέχρι τις Σπίθες του Μίκη, από τη δυναμική αντίδραση των κατοίκων του κέντρου λόγω της δολοφονίας του οικογενειάρχη από αλητομετανάστες προθχές...

Κι αν κάποιοι τρόμαξαν από τη δυναμική αυτή, ας εμπεδώσουν πλέον πως δεν είναι οι μοναδικοί που κατέχουν την τεχνογνωσία και την αποκλειστικότητα στο κάλεσμα τέτοιων συγκεντρώσεων. Από την αμηχανία των αριστερών ομάδων, καταλαβαίνει κανείς ότι για τους "αγανακτισμένους" νιώθουν σα να τους πήραν την μπουκιά από το στόμα...

Όμως ο σημερινός Μάης για τα φρέσκα νεανικά μυαλά, ο τότε Οκτώβρης για τους αποστεωμένους "επαναστάτες" που κόλλησαν στο παρελθόν...

Ζήλια, επειδή κανένα κομματικό καβούκι δεν θα κατάφερνε να κινητοποιήσει σήμερα κάτω από τη στέγη του συγκεντρώσεις αυτού του όγκου και μάλιστα κάθε μέρα. Ανησυχία, επειδή ο κόσμος που γεμίζει τις πλατείες δεν υπευθυνοποιεί συγκεκριμένα κόμματα αλλά τα απορρίπτει συλλήβδην, πριονίζοντας με την επίμονη παρουσία του παραδοσιακούς θώκους αδιακρίτως.

Πολιτικοί και συνδικαλιστές που έμαθαν τόσα χρόνια να παίζουν ένα συγκεκριμένο παιχνίδι και ξαφνικά οι πλατείες φέρνουν στους κανόνες που ήξεραν το πάνω - κάτω.

Δυστυχώς ο κόσμος βρίσκεται σε συμπληγάδες. Πιέζεται θέλει να αντιδράσει και δεν γνωρίζει πως. Δεν εμπιστεύεται κανέναν.

Μουντζώνει την Βουλή (τους βουλευτές προφανώς) που είναι ο εαυτός του γιατί αυτος τους επέλεξε πριν ενάμισυ χρόνο. Η εύκολη λύση. Όλο αυτό το φαινόμενο θα γεννήσει κάτι νέο; Δεν είναι σίγουρο ακόμη!

Η απάντηση μπορεί να προκύψει ανα πάσα στιγμή, άλλα ωστόσο κανείς δεν μπορεί ΤΩΡΑ να την προβλέψει.

Το καλο θα ήταν η μετάβαση σε μια κατάσταση οπου τα πάντα θα πρέπει να δικαιολογήσουν την αξία της παρουσίας τους από την αρχή. Σε μια νέα φάση του νεώτερου Ελληνικού βίου στην οποία το παλιό δεν θα έχει θέση, όσο και αν μεταμορφωθεί.

Για να υπάρξουν νέα κόμματα, νέα συνδικάτα, νέα μέσα ενημέρωσης, νέοι πολιτικοί, νέοι κανόνες, νέος τρόπος ζωής. Αυτή η αλλαγή όμως δεν πρόκειται να γίνει σε μια νύχτα. Θα πάρει χρόνο. Και θα χρειαστούν αναμετρήσεις με όλους και με όλα...

Από την άλλη τα καθεστωτικά ΜΜΕ ξαφνικά διαλαλούν και προωθούν το γεγονός της αγανακτησης του κόσμου με εκτενή ρεπορταζ από το Σύνταγμα. Κάνουν και συνέχεια λόγο για πανευρωπαϊκό κίνημα, που μάλλον στη φαντασία τους είναι. Γιατί αυτοί οι εργολάβοι της εξουσίας που περιφρόνησαν ή και πολέμησαν τις προηγούμενες αντιδράσεις αλλάζουν τώρα τροπάρι; Το βλέπουν ακίνδυνο και αφορμή να ξαναγίνουν αρεστά; Πάνε να καλλιεργήσουν το σκηνικό αναταραχής που θα διευκολύνει την κυβέρνηση ή τα αφεντικά της να σκηνοθετήσουν μια εικονική αλλαγή στρατηγικής;

Πολλά μπορούμε να λέμε, ξέροντας πως και το καθεστώς ξέρει από κόλπα.Δεν αντιλαμβάνονται ότι η σωτηρία που έχουμε ανάγκη είναι η σωτηρία από αυτούς κυρίως.

Σωστό ή όχι, καλό είναι να είμαστε επιφυλακτικοί...

ΓΕΝΙΚΗ ΠΕΡΑΙΩΣΗ...

Παράταση για την περαίωση έδωσε το υπουργείο Οικονομικών μέχρι το τέλος του χρόνου. Για να μπούν λεφτά στα ταμεία του κράτους, πρωταρχικό μέλημα της κυβέρνησης. Να δώσουν οι πολίτες λογαριασμό για τα λεφτά που κέρδισαν με τις προσπάθειες και τις δράσεις τους τα προηγούμενα χρόνια.

Μα πέρα από τα λεφτά, ένα σωρό άλλα πράγματα και καταστάσεις θέλουν και κείνα "περαίωση" και λύση.

Να ξεκινήσουν οι πολίτες να στέλνουν "σημειώματα" (mail κτλ) στον πρωθυπουργό ζητώντας "περαίωση" για ό,τι του κατέβει καθενός;

Θέματα να "περαιωθούν" θα βρεθούν, όπως:

Για την κατάσταση της οικονομίας, για τον ηθικό ξεπεσμό της κοινωνίας των media, για την εξαθλίωση των γηραιότερων, για τα άθλια νοσοκομεία και τα γελοία κομματικά πανεπιστήμια, για τις μίζες των υπουργών του, για την δωρεάν παιδεία που κοστίζει 10χιλ/κεφάλι/έτος, για τις αμυντικές δαπάνες που φέρνουν την Τουρκία να βολτάρει έξω από το Σούνιο, για τους Σκοπιανούς που άφησαν να παίζουν παιχνίδια στην πλάτη μας, για τους Μεμέτηδες που στήνουν μειονότητες στη Θράκη, για τους Πακιστανούς και λοιπούς τριτοκοσμικούς που απειλούν την Αθήνα...

Για τα νησιά και τις ακριτικές περιοχές που συμμετέχουν στον εθνικό λογαριασμό ενώ έχουν αφεθεί στις τύχες τους, για την παραποίηση της Ιστορίας μας και την εθνική ύπνωση των υπουργών Παιδείας, για τους "αναπτυξιακούς νόμους" που πάντα μένουν στα χαρτιά για την πλέμπα ενώ οι "ημέτεροι" τσιμπάνε τις χρηματοδοτήσεις, για τα διόδια στους δρόμους που φασιστικά επιβάλλονται και κατά παράβαση υπερασπίζονται από την αστυνομία εις βάρος του πολίτη, για την Ελληνική φέτα που στο σούπερ μάρκετ έρχεται μέσω Γαλλίας με τιμές Ελβετίας, για τα ξεπουλήματα εθνικής περιουσίας στους Γερμανούς τραπεζίτες, για τα άπειρα δάνεια που έχουν συναφθεί κρυφά και δεσμεύουν την χώρα για τις επόμενες γενιές...

Για τα ατελείωτα ψέμματα που έχουν αραδειάσει για να κλέψουν την εξουσία, για τις ατελείωτες απάτες του κράτους και των πολιτικών που έχουν γίνει παράσιτα στην πλάτη του πολίτη και της κοινωνίας, για την σημερινή ξεφτίλα και ντροπή ενός από τους αρχαιότερους λαούς του πλανήτη με χιλιάδες χρόνια ιστορίας πίσω, για την απέραντη εθελοδουλεία και γονυκλισία στους πάτρωνες γερμανούς-αμερικάνους-γάλλους-άγγλους, για τις εμμονές και ιδεοληψίες που με το ζόρι θέλουν να εφαρμόσουν σε ένα έθνος με εθνική συνείδηση και ιστορική καταγραφή.

Για όλα αυτά και άλλα τόσα ο Ελληνικός λαός δεν ωφείλει να ζητήσει άμεση "περαίωση" και ξεκαθάρισμα από την κυβέρνηση και το κράτος-απατεώνα που τα διαχειρίστηκε επί πολλές δεκαετίες χωρίς να δίνει λογαριασμό;

ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ...

Πολλοί βιάστηκαν να μας πουν για τα μηνύματα των εκλογών. Το αποτέλεσμα όπως διαμορφώθηκε τελικά, έχει πολλές αναγνώσεις και μηνύματα.

Η ΝΔ διαπιστώνει ολική επαναφορά της παράταξης.

Το ΠΑΣΟΚ διαπιστώνει ότι ο λαός εγκρίνει την πολιτική του μνημονίου.

Το ΚΚΕ διαπιστώνει αύξηση των δυνάμεών του και της επιρροής του στον λαό.

Περιορισμένα όμως, μα τα πήγε καλύτερα από την υπόλοιπη διασπασμένη "Αριστερά" η οποία σε τέτοια περίοδο οικονομικής αφαίμαξης και στραγγαλισμού των πολιτών και των δικαιωμάτων τους, δεν κατάφερε να εξαργυρώσει αξιοσημείωτα πολιτικά οφέλη.

Όλα τα διάφορα μικρά κόμματα και σχηματισμοί διαπιστώνουν ότι βρίσκονται σε αντιστοιχία με τη λαϊκή επιθυμία και βούληση.

Οι πολιτικοί θα δηλώσουν ότι είναι σημαντικό ζήτημα η αποχή και μετά θα κοιμηθούν ευτυχισμένοι που εκλέχθηκαν. Με λίγα λόγια, τους πολιτικούς τούς αφορά μόνο το εκλογικό σώμα που ψηφίζει έγκυρα ψηφοδέλτια. Για τους υπολοίπους που δεν ψηφίζουν δεν ενδιαφέρονται...

Όλοι ψελλίζουν διάφορα ακατάληπτα λόγια περί "κρίσης του πολιτικού συστήματος'' αλλά κανείς δεν κοιτά την ουσία. Διότι τι είναι το πολιτικό σύστημα; Οι 300 της Βουλής και οι βραχίονές τους; Δηλαδή ανώτεροι κρατικοί αξιωματούχοι, διοικητές ΔΕΚΟ, Νοσοκομείων, Οργανισμών, Δικαιοσύνη, τοπικοί άρχοντες, αρχισυνδικαλιστές...

Και ακόμα περισσότερο πώς θα μπορούσε το πολιτικό σύστημα να κυβερνά ανεξέλεγκτα χωρίς τη στήριξη του Τύπου, της τηλεόρασης, που διαμορφώνουν και προετοιμάζουν την κοινή γνώμη; Όταν απ' την πολιτική τάξη ακούγεται η λέξη "πήραμε το μήνυμα" όποιος ξέρει εκ πείρας καταλαβαίνει "θα συνεχιστούν τα ίδια".

Για πρώτη φορά λευκό, άκυρο αλλά και αποχή στο μεγάλο της μέρος, αθροίζονται σε έναν κοινό παρονομαστή. Αυτόν της διαμαρτυρίας, της δυσφορίας, της αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος, με έναν τρόπο πρωτόλειο. Αυτό είναι βέβαιο. Αυτό όμως είναι το μεταμήνυμα των εκλογών. Αυτό εκπέμπεται σε τέτοια συχνότητα που δεν μπορεί να το ακούσει το συλλογικό αυτί του πολιτικού συστήματος.

Παρά μόνον ορισμένοι πολίτες. Που όμως πρέπει να το μετασχηματίσουν, να το κάνουν εφαρμοσμένη πολιτική και στρατηγική επιλογή για το αύριο. Για το μέλλον της χώρας και των πολιτών.

Το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να μετασχηματιστεί, δεν πρόκειται να αφήσει τα προνόμιά του. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την δυνατότητα του να κυβερνά ανεξέλεγκτο και αυτονομημένο από τον έλεγχο της κοινωνίας, παράγοντας πολιτική για τον εαυτό του.

Η αλλαγή δεν μπορεί να έλθει παρά μόνον μέσα από ανατροπές και αμφισβητήσεις. Μέσα από την ανάπτυξη κινημάτων, ρευμάτων και ιδεών που θα αλλάξουν το πολιτικό σύστημα. Όπου όλοι πρέπει να συμμετέχουμε. Όταν δεν συμμετέχεις αφήνεις στους άλλους την πρωτοβουλία και το ελεύθερο πεδίο. Δεν δικαιούσαι να εκχωρείς το δικαίωμά σου να αποφασίζουν άλλοι για σένα χωρίς εσένα.

Αλλιώς το σύστημα εξαντλώντας τα όριά του και τις όποιες εφεδρείες του, θα προσπαθήσει να περάσει την κρίση. Μια κρίση που θα πλήξει όσους δεν έχουν πρόσβαση στην εξουσία, διαπραγματευτικότητα, δύναμη διεκδίκησης. Απίστευτη χλιδή απ' τη μια και αφόρητη φτώχεια απ' την άλλη.

Ο λαός δεν πρέπει να χάσει την ελπίδα του. Διότι τότε δεν θα μπορεί να αντισταθεί. Η ελπίδα είναι η τροφός κάθε αντίστασης...

ΟΛΑ (ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ) ΕΞΟΥΣΙΑ...

Δημοτικές εκλογές και πάλι, αυτή τη φορά για νέας μορφής αυτοδιοικητική εξουσία, μια υποτονική για τους περισσότερους πολίτες προεκλογική περίοδος όπου όμως θα διαπιστώσουμε ότι επικρατεί στους περισσότερους πολιτευόμενους ως επί το πλείστον (+150 άτομα αριθμεί ο κάθε συνδυασμός), ο κομματισμός, ο ανταγωνισμός, η φιλαρχία, η ιδιοτέλεια και η αλαζονεία.

Τα υψηλά ιδανικά, όπως η φιλοπατρία, η ανιδιοτέλεια και η αυταπάρνηση για τον λαό και το έθνος, απουσιάζουν στο μεγαλύτερο βαθμό και από τους τωρινούς συνδυασμούς υποψηφίων.

Όπου η φιλοδοξία για εξουσία μεταμφιέζεται σε ψευδεπίγραφο όραμα και η φιλαυτία σε πλαστή φιλοπατρία. Τα κίνητρα πολλές φορές, είναι ποταπά και τα μέσα και οι μέθοδοι επίτευξης εκλογικής νίκης χαμερπή. Το μεταμφιεσμένο ψέμα μπορεί να είναι μάλιστα τόσο επιτυχημένα πειστικό, που να πείσει και τους ίδιους σε βαθμό που να τους παραπλανήσει σε μια αναληθή αυτογνωσία.

Η επιδίωξη της εξουσίας και προπαντός η απόκτησή της μπορούν να εντείνουν την αλαζονεία του και να θρέψουν την ματαιοδοξία του, αν εκείνος που θέτει υποψηφιότητα και εκλέγεται δεν διαπνέεται από μεγαλοψυχία, ανιδιοτέλεια, φιλοπατρία και δεν διαθέτει πολιτική βούληση, όραμα και, πάνω απ' όλα, σεμνότητα.

Κατάλαβαν ότι με τις νέες αρμοδιότητες του "Καλλικράτη" είναι πολλά τα λεφτά, ότι έχει μερίδιο για όλους αρκεί να τρέξουν, αυτό τους ενδιαφέρει. Ο χορτάτος δεν νοιάζεται του νηστικού· όλο τα βλέπει με το μέτρο της αλαζονείας της καλοπέρασής του.

Απαραίτητη όμως προϋπόθεση για το καλό του λαού και του έθνους είναι η ενότητα, η συνεργασία και η συναίνεση σ' ένα κλίμα σεμνότητας και καλοπροαίρετης συνεννόησης. Η Ελληνική ιστορία έχει επανειλημμένα δείξει τα ύψη των επιτευγμάτων μας στο πεδίο της μάχης και του πνεύματος, όταν δίνουμε τα χέρια και ο πατριωτικός παλμός έχει εγκατασταθεί στην καρδιά μας και ριζώσει στην ψυχή μας.

Γιατί μια από τις χρησιμότητες της ιστορικής γνώσης είναι ακριβώς να μας υπενθυμίζει και να μας παραδειγματίζει.

Μόνο έτσι θα μπορέσουν να υπηρετήσουν τον λαό οι εκλεγμένοι, που πρέπει να είναι και η κυρία, αν όχι η μοναδική αποστολή και έγνοια τους. Τουλάχιστον για να μην ρεζιλευτούν κατά την διάρκεια της θητείας τους, αν διαθέτουν έστω και ελάχιστο φιλότιμο...

Αφού οι νικητές θα έχουν προκύψει από την βούληση των πολιτών, που θα διαλέξουν εκείνον τον δήμαρχο ή τον σύμβουλο με τον οποίο θα μπορούν να συνεννοηθούν και να μιλήσουν σε γλώσσα απλή. Με εκείνο που θα θεωρούν και θα νιώθουν δικό τους άνθρωπο. Διότι έχουν μπουχτίσει πια από τις περιδιαγραμμάτου πομφόλυγες...

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΤΟΥ "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ" ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ...

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 2010 είναι πολιτικές εκλογές.

Πέρα από τις πολιτικές επιλογές και αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης για να ορθοποδήσει η χώρα, να βγει από τη μέγγενη της αυστηρής επιτήρησης των δανειστών και να μπει ξανά στην πραγματικότητα των αγορών με νέες δυνάμεις, μεγάλη ευθύνη έχουν επίσης και τα πολιτικά πρόσωπα που θα αναδειχτούν από τις κάλπες στις 7 ή στις 14 Νοεμβρίου.

Έτσι μετά την 14η Νοεμβρίου, οπότε θα κλείσει το εκλογικό μέτωπο, σίγουρα θα ανακοινωθούν τα νέα μέτρα που θα μπουν στο τελικό σχέδιο του προϋπολογισμού. Είναι πολύ σημαντικό σε αυτές τις τέσσερις εβδομάδες να εκφέρουν και πολιτικό λόγο, πέρα από τα συνηθισμένα τετριμμένα για τα τοπικά θέματα...

Να βγουν και να πουν ευθέως ότι το κυριότερο στοίχημα με τον "Καλλικράτη" είναι να μην διαλυθεί το κράτος αμέσως μετά την εφαρμογή του νόμου και ότι η βασική του προτεραιότητα είναι να στρώσει τις λειτουργίες της περιφέρειας, τις αρμοδιότητες, παλιές και νέες, χωρίς να ταλαιπωρηθεί ο κόσμος και χωρίς να διαταραχθούν οι δημόσιες υπηρεσίες.

Με τις τωρινές οικονομικές συνθήκες που επιβάλλονται από το "μνημόνιο", θέλουν δεν θέλουν όλοι, ότι κι αν λέει τώρα ο καθένας σε λόγους και διακηρύξεις...

Ανεξάρτητοι ή μη, στηριζόμενοι από ένα ή περισσότερα πολιτικά κόμματα, δίνουν τώρα μια πολιτική μάχη με σκοπό να ψηφιστούν και ουσιαστικά να συνδιοικήσουν μαζί με την κυβέρνηση ή να αντιπολιτευτούν μαζί με την αντιπολίτευση, πάντως με την εξουσία που ο λαός θα τους δώσει στις περιφέρειες και τους νέους δήμους του "Καλλικράτη"...

Ο λαός δεν θέλει αόριστα κάτι το διαφορετικό, ο λαός θέλει συγκεκριμένα πράγματα. Και ένα βασικό συγκεκριμένο που θέλει είναι η έντιμη διαχείριση. Και η διάχυστη της εντιμότητας αυτής εντέλει στο σύνολο της κρατικής μηχανής. Ο κόσμος διψάει για εντιμότητα. Και διακριτικά θέλει από την άλλη, με το σωστό τρόπο, διότι δεν μπορείς να βγαίνεις και να λες ότι "εγώ είμαι έντιμος" γιατί θα σου πουν μετά οι άλλοι "εμείς δεν είμαστε, τι εννοείς;"

Θέλει να περάσει το μήνυμα πολιτικά και να το περάσουν σωστά σωστά. Να δώσει αυτοδιοικητικό προφίλ, μα παράλληλα και πολιτικό στίγμα.Η μάχη αυτή τη φορά πρέπει να δοθεί με πιο ουσιαστικό πολιτικό λόγο και επιχειρήματα από όλους τους υποψήφιους, είτε είναι οι επικεφαλής των συνδυασμών είτε τα πρόσωπα που τους πλαισιώνουν στα ψηφοδέλτια.

Οι περισσότεροι πολίτες σε μεγάλο βαθμό έχουν εθιστεί στο κριτήριο τηλεοπτικής ή άλλης "αναγνωρισιμότητας" πέρα από προσωπικά συμφέροντα και μικρορουσφέτια κι έτσι θα πάνε να ψηφίσουν την μέρα των εκλογών...

Αυτό ίσως δεν θα πείραζε και τόσο αν παράλληλα εκτός από την λίγο έως πολύ επίπλαστη επικοινωνιακή εικόνα των υποψηφίων, οι πολίτες απαιτήσουν να καταλάβουν όσο γίνεται και την πολιτικής σκέψη όσων ζητούν τον σταυρό ώστε να διαχειριστούν τις τύχες μας σε τοπικό επίπεδο.

Συμφωνείτε ότι μια εύκολη και επιπόλαιη κρίση για τα πρόσωπα συντελεί στην κρίση και την ύφεση που αντιμετωπίζουμε όλοι μας;

ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ...

Το βρήκα σε συνδρομητικό newletter και το αναδημοσιεύω αυτούσιο, να το διαβάσει όσο γίνεται περισσότερος κόσμος:

Επειδή δεν θυμόμαστε και πολλά από την στατιστική στο πανεπιστήμιο, και επειδή αυτό αποκλείεται να γίνει ποτέ θέμα στις πανελλαδικές εξετάσεις...

Άσκηση 1

Να βρεθεί: Η πιθανότητα να συμβεί τρεις φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 8,000,000 (έστω) να γίνουν πρωθυπουργοί. Παππούς, Γιος και Εγγονός της ίδιας οικογένειας. ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ ΜΙΑ!

Άσκηση 2

Να βρεθεί: Η πιθανότητα να συμβεί επτά φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 8,000,000 (κατοίκων έστω) να γίνουν πρωθυπουργοί Πατέρας και Γιος.

Οι απαντήσεις

A) Aπό παππού σε γιο και εγγονό:

O Δημήτριος Pάλλης (1844-1921) πέντε φορές πρωθυπουργός (1897, 1903, 1905, 1909 και 1920-21).
O γιος του Iωάννης (1878-1946) μια φορά (κατοχικός 1943-44).
Γιος και εγγονός ήταν ο Γεώργιος (1918-2006) μια φορά πρωθυπουργός ( 1980-81).
Aξίζει να σημειωθεί ότι Γ. Pάλλης ήταν και εγγονός πρωθυπουργού από τη μητέρα του (κόρη του Γ. Θεοτόκη).
O Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968) τέσσερις φορές πρωθυπουργός (1944, 1944-1945, 1963 και 1964-65 ).
O Aνδρέας Παπανδρέου (1919-1996) τρεις (1981-85, 1985- 89 και 1993-96).
Γιος και εγγονός είναι ο Γιώργος μόλις άρχισε την πρώτη θητεία.
O Διομήδης Kυριακός (1811-69) κατέκτησε το αξίωμα μια φορά (1863).
Tο ίδιο και ογδόντα χρόνια αργότερα (1949) ο εγγονός του Aλέξανδρος Fιομήδης - Kυριακός (1875-1951)
Στην ίδια κατηγορία θα μπορούσε να προστεθεί άλλη μια περίπτωση.
Πρόκειται για τον Γεώργιο Kουντουριώτη (1782-1858) , που κάθισε στην καρέκλα μια φορά (1848) και ο εγγονός του Παύλος (1855-1935) έγινε Πρόεδρος της Fημοκρατίας (1924-1929).

B) Aπό πατέρα σε γιο:

O Σπυρίδων Tρικούπης (1788-1873) υπήρξε ο πρόεδρος του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου (1833).
O γιος του Xαρίλαος (1832-1896) διατέλεσε εφτά φορές πρωθυπουργός ((1875, 1878, 1880, 1882-85, 1886-90, 1892-3 και 1893-1895).
O Θρασύβουλος Zαΐμης (1825-1889) δυο φορές πρωθυπουργός (1869-70 και 1871).
O γιος του Aλέξανδρος οχτώ φορές πρωθυπουργός (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1929-1935).
Aς προστεθεί ότι ο Aνδρέας πατέρας του πρώτου και παππούς του δεύτερου είχε διατελέσει πριν την έλευση του Kαποδίστρια και μετά τη δολοφονία του πρόεδρος της «Διοικητικής Eπιτροπής Eλλάδος» (αξίωμα ανάλογο του πρωθυπουργού).
O Eλευθέριος Bενιζέλος (1864-1936) εννιά φορές πρωθυπουργός (1910-15, 1915, 1917-20, 1924, 1928-29, 1929-32, 1932, 1932-33, 1933).
O γιος του Σοφοκλής ορκίστηκε πέντε φορές (1944 και κατά διαστήματα το 1950-51). O Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916) τέσσερις φορές (1899-1901, 1903 και 1903-05 .
O γιος του Iωάννης (1880-1961) μια (1950).
Το ξαναγράφω αυτό έγινε ΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ σε 189 χρόνια!

ΤΕΛΙΚΑ ΕΧΟΥΜΕ ''ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"!

Είμαστε το μόνο έθνος στην ιστορία που απαίτησε δυο φορές ξένο βασιλιά για να τον κυβερνήσει και τους εξόρισε σχεδόν όλους, μεταξύ άλλων με το πρόσχημα ότι, σαν υπερήφανοι Έλληνες, δεν δεχόμαστε την κληρονομικότητα.

Είμαστε ή δεν είμαστε Έθνος ανισόρροπων; (Ή μήπως συμφωνήσαμε ποτέ σιωπηλώς πως η εξουσία στην Ελλάδα πρέπει να είναι αποκλειστικά υπόθεση κάποιων "εκλεκτών" οικογενειών);

"...Σ' αυτόν τον τόπο των παράλληλων μονόλογων, όπου όλοι είμαστε τόσο τραγικά αυτοδίδακτοι..." Γιώργος Σεφέρης

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ...

Οι πολίτες της Ελλάδας, σε ένα πρόσωπο κατά βάση αναθέτουν την τύχη τους. Στον αρχηγό του κόμματος που έρχεται πρώτο στις εκλογές κερδίζοντας έτσι την εξουσία, που την ασκεί απεριόριστα όταν γίνεται πρωθυπουργός σε λίγες μέρες εκ των εκλογών.

Μέχρι ν' αποφασίσει ο ίδιος πότε βολεύει να προκηρύξει νέες, ή ανενόχλητος να εξαντλήσει την τετραετία του.

Από εκεί και πέρα αυτός ευθύνεται για κατανομή των ρόλων και των αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στον καθένα άλλο στον κομματικό ή κρατικό μηχανισμό. Σ αυτόν ανήκει η μεγαλύτερη ευθύνη να επιτηρεί τη χρηστή διοίκηση.

Επειδή οι Πρωθυπουργοί που πέρασαν δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους έχουμε τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα...

Ως απόλυτοι άρχοντες συνήθως και στο κόμμα τους και στο κράτος, έχουν την κύρια ευθύνη για την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού, τον τρόπο ανάδειξης ενός πολιτικού (φίλου τους, συμπαθούντα, ή συστημένο από συμφέροντα) και τα κριτήρια επιλογής του για θέσεις διακυβέρνησης και άσκησης εξουσίας...

Ποιος ευθύνεται για τον Μαντέλη, τον Τσουκάτο, τον Ρουσόπουλο, τον Βουλγαράκη, τον Σουφλιά, τον Αγγέλου;

Εντάξει, μεγάλοι άνθρωποι είναι και ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και δεν μπορούμε να τις χρεώσουμε σε άλλους. Όταν όμως αυτές οι πράξεις προέρχονται εκ της θέσεώς του, δεν φέρει καμία ευθύνη αυτός που του έδωσε τη θέση;

Όταν ένας υπουργός συλλαμβάνεται διεφθαρμένος, δωροδοκούμενος, προωθώντας συγκεκριμένα συμφέροντα εις βάρος του τόπου του, δεν φέρει καμιά ευθύνη ο πρωθυπουργός που τον διόρισε;

Και τι κλάσης πρωθυπουργοί είναι διάφοροι που μας κυβέρνησαν κατά καιρούς που δεν πήραν είδηση τι συμβαίνει στην αυλή τους, ενώ ο κόσμος και τα μέσα φίλια ή αντίπαλα βοούσαν;

Σε πολλές περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια και σε ότι αφορά τα δυο μεγάλα κόμματα η ανέλιξη ορισμένων προσώπων από μόνη της μαρτυράει και το είδος της διακυβέρνησης που θα ασκούσαν. Με αποκλειστικό κριτήριο την κομματική ιδιότητα και κυρίως την εσωκομματική σχέση με τον αρχηγό και άλλους ισχυρούς παράγοντες του κόμματος, έπαιρνε κάποιος κατ' απονομή και όχι κατ' αξία, ένα υψηλό κομματικό αξίωμα και στη συνέχεια το χρησιμοποιούσε για να μπει στην πολιτική.

Μετά η ανέλιξη είναι γνωστή κι επαναλαμβανόμενη: Διορίζοντας αφειδώς, ξοδεύοντας τα χρήματα του φορέα που διοικούσε και ενίοτε καρπωνόμενος ένα μέρος από αυτά τα χρήματα, ή βολεύοντας αυτούς που θα τον υποστήριζαν οικονομικά στην πολιτική του διαδρομή στο μέλλον.

Υπάρχουν άνθρωποι που για δεκαετίες κυβερνούν άλλους ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή είχαν ισχυρή πρόσβαση στο κόμμα. Υπάρχουν πρόσωπα που έγιναν υπουργοί σε υπουργεία στα οποία δεν θα μπορούσαν προσληφθούν ούτε κλητήρες. Με άλλα λόγια η διαδικασία με την οποία μπαίνουν στην πολιτική πολλοί, είναι εξ αρχής μια φαύλη διαδικασία.

Οπότε η φαύλη συνέχεια είναι αναπόφευκτη...

Στοιχεία φαυλότητας έχουν και οι διεργασίες συγκρότησης των υπουργικών συμβουλίων, των όποιων την αρμοδιότητα έχουν αποκλειστικά κατά την κρίση τους οι πρωθυπουργοί. Οι εσωκομματικές σκοπιμότητες, οι προσωπικές σχέσεις, η ευνοιοκρατική αντίληψη, αλλά και οι εξωθεν παρεμβάσεις οδηγούν σε υπουργικούς θωκουςπροσωπα εντελώς ακατάλληλη, με ηθικά προβλήματα εξ αρχής.

Όταν γίνεται αντιληπτή η καθόλου ηθική δραστηριότητα τους, η απλώς η ανικανότητα τους, δεν είναι εύκολο να εκδιωχτούν. Γιατί εν τω μεταξύ ξέρουν πράγματα που μπορούν να εκθέσουν κυβέρνηση, το κόμμα, η τον αρχηγό, η έχουν εξαγοράσει υποστήριξη (με δημόσιο χρήμα φυσικά) στο χώρο της οικονομίας, των μέσων ενημέρωσης, ή φέρουν συστατική επιστολή από διαπλεκόμενους που ευνόησαν κι ως εκ τούτου όλα καλώς...

Το πολιτικό σύστημα σάπισε στην διαδρομή του ως σήμερα, γιατί σε ένα μεγάλο τμήμα του αποτελείται από σάπιους ανθρώπους.

Γιατί στην επιλογή των προσώπων που θα έμπαιναν στην πολιτική η θα ασκούσαν εξουσία δεν υπήρχε κανένας έλεγχος ποιότητας και καταλληλότητας. Πολύ συχνά όποιος μπαίνει στην πολιτική αισθάνεται ότι το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να πλουτίσει. Το κάνει γιατί το κάνει και ο συνάδελφος του στην κυβέρνηση, στην Βουλή, ο πρώτος σε ψήφους αντίπαλος στην εκλογική περιφέρεια του, κλπ

Το κάνει γιατί δεν κινδυνεύει να τιμωρηθεί με τη συντεχνιακή αντίληψη που πολιτικοί πάλι ψήφισαν. Και το κάνει γιατί όσο πιο διεφθαρμένος είναι τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να παραμείνει στην εξουσία, να στήσει τον δικό του μηχανισμό στήριξης να τον προβάλουν τα μέσα ενημέρωσης και να κυριαρχεί στην εκλογική ότι περιφέρεια, "θάβοντας" άλλους που διαφέρουν και δεν ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι...

ΣΧΕΔΙΟ "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ...

Φιλόδοξο το σχέδιο που σκοπεύει ν' αλλάξει τη λειτουργία της Διοίκησης, ώστε η εξουσία στη χώρα να κατανέμεται ακριβοδίκαια με την αποκέντρωση και για να πάψει η σπατάλη διαχείριση, να σκορπά σε αντιαναπτυξιακές εν πολλοίς δραστηριότητες τους κοινοτικούς πόρους μέσω αμφιλεγόμενων Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα και αυτή η μεγάλη αλλαγή μετά τον "Καποδίστρια" ευελπιστούμε πως θα 'χει θετικές επιδράσεις στον Ελληνικό λαό ο οποίος σχετικά πρόσφατα ψήφισε το ΠΑΣΟΚ για να κάνει αλλαγές. Η νέα αρχιτεκτονική δομή της χώρας με το νομοσχέδιο "Καλλικράτης" για την διοικητική μεταρρύθμιση, σηματοδοτεί μια αναπτυξιακή πρωτοβουλία της Κυβέρνησης, για τον εκσυγχρονισμό της διοίκησης, την περίοδο που οι θεσμοί διαβρώνονται και οι δημόσιοι λειτουργοί φθείρονται με την συμμετοχή και των ιδιωτών.

Αν και οι επί χάρτου σχεδιασμοί είναι προφανώς ευκολότεροι από την εφαρμογή τους επί του αντίστοιχου πεδίου, ο "Καλλικράτης" όπως αναφέρεται στο σχέδιο που ετέθη σε δημόσια διαβούλευση, στοχεύει σε έναν δήμο με αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο, με διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια, που παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους πολίτες, αποτελώντας βασικό πυλώνα της τοπικής ανάπτυξης.

Ο αριθμός των δήμων σε όλη τη χώρα δεν θα υπερβαίνει τους 370, ενώ δραστική μείωση επέρχεται στον αριθμό των Νομικών Προσώπων που ελέγχονται από τους ΟΤΑ όπου από τα περίπου 6.000 -χωρίς τις σχολικές επιτροπές- που υπάρχουν θα απομείνουν λιγότερα από 2.000.

Όταν οι 1035 Δήμοι περιορισθούν στους 370 και αντί 6.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοτικών Επιχειρήσεων μείνουν μόνο 2.000, τότε καταλαβαίνει κανείς, πόσο μεγάλη οικονομία θα προκύψει. Όταν πάψει το συγκεντρωτικό σύστημα να πιέζει την αυτοδιοίκηση, τότε οι επτά Διοικήσεις θα ελέγχουν τις 13 αναβαθμισμένες Περιφέρειες, στις οποίες θα υπαχθούν οι Νομαρχίες, πολύ ευκολότερα.

Δηλαδή μαζί με τους περίπου 600 δήμους που θα καταργηθούν θα καταργηθούν και πάνω από 4.000 ΝΠΔΔ και δημοτικές επιχειρήσεις. Σε αντικατάσταση τους δημιουργούνται μικρά και αποτελεσματικά "Δημοτικά eΚΕΠ" σε κάθε γειτονιά ή χωριό, εισάγεται η έξυπνη Κάρτα του Πολίτη, με την οποία περνούν οι δήμοι στην αυτόματη εξυπηρέτηση (π.χ. έκδοση πιστοποιητικών), αλλά και διευκολύνεται η συμμετοχή σε δημοκρατικές διαδικασίες (τοπικά δημοψηφίσματα) και εξοπλίζονται με τις απαραίτητες υποδομές (μηχανήματα αυτόματης εξυπηρέτησης, κάτι σαν δημοτικά ΑΤΜ δηλαδή) που θα εγκατασταθούν στα δημοτικά eΚΕΠ με δυνατότητα αυτόματης 24ωρης εξυπηρέτησης.

Ταυτόχρονα αξιοποιούνται νέοι θεσμοί στήριξης του πολίτη, όπως η "Διοικητική βοήθεια στο σπίτι" από τον νεοεισαγόμενο θεσμό του Δημοτικού ανταποκριτή, ενός πολυδύναμου υπαλλήλου για την εξυπηρέτηση των κατοίκων με αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών.

Οραματικό σίγουρα το σχέδιο, αλλά απαιτεί οικονομικούς πόρους και συναινέσεις πράγματα δύσκολα στην εποχή μας. Στην ιστορία των θεσμών του ελληνικού κράτους δεν επιχειρήθηκε σπουδαιότερη καινοτομία όπως αυτή που επιχειρείται με τη διοικητική μεταρρύθμιση.

Ο "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ:

ΣΗΜΕΡΑ: 54 Νομαρχίες, 3 Υπερνομαρχίες, 19 Επαρχεία, 13 Περιφέρειες, 1.034 Δήμοι, 6.000 Νομικά Πρόσωπα και Δημοτικές επιχειρήσεις.

ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ: 13 περιφέρειες και 7 Γενικές Διοικήσεις, 370 Δήμοι, 2.000 Νομικά Πρόσωπα και Δημοτικές επιχειρήσεις.

Ζήτημα ημερών η αποσαφήνιση των ορίων των νέων Δήμων και οι αντιδράσεις, με πολιτικά και προσωπικά κίνητρα...

Με την εκχώρηση αρμοδιοτήτων απ' την Κεντρική εξουσία και την εξασφάλιση ικανών πόρων, για ν' ανταποκρίνονται στο έργο τους, οι επί μέρους διοικήσεις θα λειτουργούν ως θεσμικά όργανα, ως τοπικές μικρές κυβερνήσεις, υπηρετώντας το γενικό συμφέρον του τόπου και λόγο θα δίνουν αφ' ενός στην Κεντρική εξουσία, αλλά και στους ίδιους τους πολίτες.

Απαραίτητες προϋποθέσεις για να συζητηθεί ευρέως ανά την επικράτεια το σχέδιο "Καλλικράτης" είναι η θεσμική κατοχύρωση των Ο.Τ.Α. που θα προκύψουν, η μεταφορά ουσιαστικών αρμοδιοτήτων σε αυτούς, η οικονομική ενίσχυση και αντικειμενικά κριτήρια για τις συνενώσεις. Να ευχηθούμε να πετύχει και να μην γίνει όπως τόσες προηγούμενες "μεταρρυθμίσεις" άρπα - κόλα και να τρέχουνε μετά...