ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ;

Ποιός θα πείσει του πεινασμένους;
Με αυτό κυρίως το ερώτημα θα οδηγηθούμε όλοι μπροστά στις κάλπες και στην επιλογή κόμματος και υποψηφίου βουλευτού.

Ποιος λοιπόν θα βγάλει τον πεινασμένο από την κατάσταση της πείνας και ποιός μπορεί να απομακρύνει την μορφή του θανάτου μπροστά από τον απελπισμένο λαό;

Ο πεινασμένος δεν πείθεται πλέον με λόγια, ούτε με υποσχέσεις του τύπου "θα".

Ο πεινασμένος, ο απελπισμένος, ζητά αμεσότητα, ζητά λύση εδώ και τώρα κι όχι κάποτε.

Όπως και αυτός που βλέπει τον θάνατο σαν λύση απαλλαγής από τα προβλήματα ή τον βλέπει να πλησιάζει επειδή τα οικονομικά του έφτασαν σε αρνητικό σημείο δεν αρκείται σε πολιτικές υποσχέσεις, όπως γινόταν μέχρι τώρα.

Η μέχρι τώρα εμπειρία έχει δείξει ότι οι υποσχέσεις φτάνουν από την μία εκλογική αναμέτρηση στην επομένη και διαιωνίζονται σε μέγα βάθος χρόνου. Που έχοντας να καταναλώνουν οι αποδέκτες, δεν τους πολυ-έννοιαζε αν απογοητεύονταν προ στιγμής, ελπίζοντας την ικανοποίηση τους σε άλλη δοθείσα ευκαιρία...

Τώρα όμως οι υποσχέσεις δεν πείθουν, και κυρίως όταν προέρχονται από τους παλιούς θιασώτες του "θα". Άλλωστε οι παλιοί λάτρεις του θα κρύφτηκαν και δεν συμμετέχουν σε αυτές τις εκλογές όπως δήλωσαν αρκετοί. Δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν ανάμεσα στους ψηφοφόρους τους. Γιατί άραγε; Γιατί φοβούνται την οργή του πεινασμένου; Αφού λένε ότι για όλα φταίνε "οι άλλοι"...

Ποιος θα πείσει τους πεινασμένους και τους απελπισμένους Έλληνες για ένα καλύτερο αύριο;
Κι όταν λέμε αύριο εννοούμε αύριο, κι όχι κάποτε στο βάθος του χρόνου.

Διότι αν δεν πεισθεί ο πεινασμένος για ένα βελτιωμένο αύριο, μπορεί να γίνει απρόβλεπτος και να οδηγηθεί στην οποιαδήποτε πράξη απελπισίας. Ο χαμένος δεν έχει πλέον τι άλλο να χάσει και βλέποντας τη φιγούρα του θανάτου να πλησιάζει θα ξεσηκωθεί για να απομακρύνει την επικίνδυνη φιγούρα όσο πιο μακρυά μπορεί. Έχει άλλη πειστική λύση;

Η μορφή του πεινασμένου, του απελπισμένου, αυτού που του εξαφάνισαν την ελπίδα, δεν επιτρέπει στους παλιούς λάτρεις του "θα" να κυκλοφορήσουν, να τους πλησιάσουν, να τους πουν κάτι.

Αλλωστε τι να τους πουν; "Σας φέραμε μεν εμείς εδώ αλλά θα σας βγάλουμε πάλι εμείς;" Μα ούτε οι ίδιοι δεν το πιστεύουν και για τον λόγο αυτό δεν κυκλοφορούν και κρύβονται. Αυτό δείχνει και την ευθύνη τους για τις μέχρι σήμερα επιτυχίες της πολιτικής τους.

Καιρός να φανούν οι υπεύθυνοι και οι ευθύνες τους, καιρός να βγούν δραστήριοι πατριώτες που να αγαπούν τον λαό κι όχι τον εαυτό τους μόνο και φυσικά και ο κάθε ψηφοφόρος να αναλάβει και τις δικές του μέχρι σήμερα ευθύνες και να μην τις ρίχνει μόνο εύκολα στους άλλους και αναλογιζόμενος τις ευθύνες του να κρίνει τις αποφάσεις που πρέπει να λάβει τώρα που ο κόμπος όχι μόνο έφτασε στο χτένι, αλλά άρχισε να σπάει δόντια του χτενιού.

Τα αποτελέσματα των εκλογών θα δείξουν αν ο λαός είναι έξυπνος, ξύπνιος και συνειδητός ή αν αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ είναι πιο καπάτσοι και παραμυθάδες.

Ευκαιρία για καταλογισμό ευθυνών στους φταίχτες και συνειδητών επιλογών όλων μαςσήμερα και αύριο μήπως και αποφύγουμε την πείνα, την απελπισία, τον θάνατο, σαν άτομα και σαν λαός.

Οι ευθύνες μας πρό των προεκλογικών εξξαγγελιών που ήδη άρχισαν να γίνονται γαλαντόμες και η επιλογή μας προ της κάλπης.

ΣΑΠΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ...

Η άσκηση εξουσίας στην Ελλάδα κυρίως μετά τη μεταπολίτευση, κατάντησε ένα ιδιότυπο ιδιωτικό καθεστώς ορισμένων προσώπων, οικογενειών και κομμάτων.

Με μια αλληλοδιαδοχή  στην εξουσία άλλοτε της αρτηριοσκληρωτικής δεξιάς και άλλοτε της ελπιδοφόρας(;) σοσιαλοδημοκρατίας, αλλά και τον εκμαυλισμό του Ελληνικού λαού γύρω από μια επίπλαστη ευημερία, ένα πελατειακό κράτος του ρουσφετιού, του κομματισμού και του άκρατου λαϊκισμού, σε συνδυασμό με μια σχεδόν κατοχυρωμένη διαφθορά και τον μικροαστικό ατομισμό του Έλληνα, νομοτελειακώς μας έφεραν στην τραγική κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα.

Δυό μεγάλες κομματικές οικογένειες κυβέρνησαν ουσιαστικά τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, οι δεξιοί (παλιά ΕΡΕ - Ν.Δ.) και οι κεντρώοι - σοσιαλιστές (παλιά Ε.Κ. - ΠΑΣΟΚ).

Τα μέλη και οι κολλητοί αυτών των δυο πολιτικών οικογενειών έτρωγαν καλά για χρόνια, λεηλατώντας το κράτος και συνιστώντας μεταξύ τους μια ομερτά που δεν επέτρεπε σε άλλους να διαταράξουν την ησυχία τους. Κάπου - κάπου πετούσαν κατιτίς στους υπόλοιπους Έλληνες τους "μη προνομιούχους", με περιτυλίγματα κοινωνικής δικαιοσύνης και αυξήσεων. Κι αυτό βέβαια μετά από στημένους απεργιακούς "αγώνες" των κομματικών συνδικαλιστο-πατέρων που φταίνε όσο και οι πολιτικοί. Έτσι φτάσαμε ως εδώ, αφού σερνόμασταν χρόνια με το περίσευμα τους...

Μα και οι αριστερές δυνάμεις ή όσοι υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν την Αριστερά στη χώρα μας καλοπερνούσαν. Συμμετείχαν από κοινού με τους άλλους εθνοπατέρες στην περιχαράκωση του βασιλείου τους ψηφίζοντας τα ωραία προνόμια και τους παχυλούς μισθούς τους, τις αυξήσεις και τις άλλες παροχές τους, τις συνταγματικές ανευθυνο-ευθύνες τους, την ασυλία τους.

Σκορπισμένοι σε ολιγομελή γκρουπούσκουλα με ανεκδιήγητες ηγεσίες χαμένες στον κόσμο τους, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του έθνους δεν λένε να ομονοήσουν και να προτείνουν έναν πειστικό κι εφικτό λόγο, με ρεαλιστικά επιχειρήματα εξόδου από την κρίση.

Με μοναδικό άλλοθι για την ύπαρξη τους τυποποιημένες διαδηλώσεις - πορείες με κάθε αιτία κι αφορμή, μα με κανένα αποτέλεσμα και όφελος για τον λαό που καλούσαν και καλούν ακόμη ν' "αγωνιστεί".

Πιθανόν η αριστερά να συμμετείχε λιγότερο στην επίσημη διαφθορά, αλλά οι βουλευτές της ήξεραν τι συνέβαινε τόσα χρόνια και δεν μιλούσαν; Πότε η Ελληνική αριστερά κατέβασε τον κόσμο εναντίον της διαφθοράς των άλλων κομμάτων, ή εναντίον της δημοσιονομικής σπατάλης που έβλεπε γύρω της ή των αβέρτα διορισμών τους οποίους και η ίδια πίεζε να γίνουν, ψηφίζοντας ανάλογους νόμους στη Βουλή;

Για τις βουλευτικές ή κομματικές απολαβές και τις οικονομικές διευκολύνσεις της ελέω κοινοβουλίου, δεν λέει κανείς τους κουβέντα σήμερα. Ακόμη και τώρα με τις εκλογές να πλησιάζουν, έκανε άραγε καμιά κίνηση να αποποιηθεί, έστω μέρος της κρατικής επιχορήγησης για τις εκλογές στα κόμματα, ώστε αυτή να πάει στους ανέργους και τον λαό για τον οποίο δείχνει ότι κόπτεται;

Έπρεπε να έλθει στη χώρα μας η ξένη τρόικα, ώστε να μαθαίνουμε κάθε μέρα πόσο σάπιο κράτος μας παρέδωσαν όλοι οι παλαιοπολιτικοί της Μεταπολίτευσης.

Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη νίκη της τρόικας. Με τις υπογραφές στα Μνημόνια οδήγησε όχι μόνο στην οικονομική υποτέλεια, αλλά και στην πλήρη απαξίωση των κομμάτων εξουσίας.

Επιτάχυνε το τέλος του μεταπολιτευτικού μοντέλου εξουσίας των κομμάτων. Στην θέση των οποίων προωθεί πλέον με όλα τα διαπλεκόμενα μέσα κυβερνήσεις τεχνοκρατών με τον Παπαδήμο, ή άλλον πιο ικανό.

Κι αφού οι ξένοι "σωτήρες"  διέλυσαν το πολιτικό σύστημα με την τακτική τους,  εμφανίστηκαν και οι νεόκοποι σωτήρες για να ευτελίσουν και να το γελοιοποιήσουν εντελώς...

Πολιτικοί παλαιάς κοπής και νοοτροπίας σαν τον Καμμένο, τον Κουβέλη, το Δημαρά ή τον Καστανίδη και την Λούκα, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αν τους έλεγε κανείς ότι θα γινόντουσαν αρχηγοί κόμματος θα γελούσαν οι ίδιοι, παριστάνουν τώρα τους σωτήρες και τάχα πως έχουν ιδέες, λύσεις, δρόμους διεξόδου. Αλλά στην ουσία είναι σάρκες εκ της σαρκός του συστήματος.

Για ποιον λόγο λοιπόν η κοινωνία να μην αποστρέφεται όλο το παλαιο-πολιτικό σύστημα;
Η διάσταση κοινωνίας και πολιτικής θα συνεχίζεται, όσο θα υπάρχει έστω και ένας παλαιοπολιτικός στη Βουλή...

ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ...

Μετά τους 2 γύρους των εκλογών, το θέμα απασχολεί τον πολιτικό - δημοσιογραφικό κόσμο και μόνο, με καταιγισμό αναλύσεων και ερμηνειών, όπου διάφοροι τύποι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, προσπαθούν να αναλύσουν τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων και να μας τα πρήξουν με τις δικές τους διδαχές γύρω από το περιβόητο "μήνυμα" που έστειλαν οι πολίτες μέσω των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Για να μην ασχολούμαστε για πολύ, όσοι έχουμε ζωή να ζήσουμε και πράγματα να κάνουμε, να με λίγα λόγια τα συμπεράσματα των εκλογών, από κάποιον που ποτέ δεν ανακατεύτηκε με κόμματα:

Κύριο μήνυμα μετά και το τέλος του δεύτερου γύρου των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση είναι ένα: Η ταφόπλακα της Μεταπολίτευσης έπεσε οριστικά. Να χωνέψει ο πολιτικός κόσμος την παραδοχή ότι οι μισοί πολίτες της χώρας πολίτες αδιαφόρησαν παντελώς για τις εκλογές απογοητευμένοι από το πολιτικό σύστημα και προοδεμένοι από τις δυνάμεις που μονοπωλούν στο πολιτικό σκηνικό του τόπου. Η αποχή του 50% ένα πράγμα σημαίνει: Αποδοκιμασία και καταδίκη του πολιτικού συστήματος.

Αυτοί οι πολίτες πιστεύουν πως η συμμετοχή τους δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε τη φύση των πραγμάτων, ούτε τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών. Η θεσμική συμμετοχή στα κοινά θεωρείται πλέον χαμένη υπόθεση.

Ο κόσμος έχει αρχίσει πραγματικά να συνειδητοποιεί ότι οι πολιτικοί του και τα εργαλεία επικοινωνίας τους έχουν ξεπεραστεί.

Η ελπίδα νά ξαναμαντρωθούν οι πολίτες στά σημερινά σχήματα αρχίζει και ξεθωριάζει και είναι δύσκολο νά προβλεφθεί το μέλλον τού συστήματος.

Πάντως ολοι οι πολίτες δέν σκέφτονται μόνον σέ δικομματικό επίπεδο, όπως έδειξαν όσοι έκαναν τον κόπο να πάνε να ψηφίσουν. Τα πρόσωπα παίζουν πλέον σημαντικό ρόλο ο κόσμος σταμάτησε να ψηφίζει κομματικά κούτσουρα.

Πέρα από αυτά, το ΠΑΣΟΚ πέρασε τον εκλογικό κάβο χωρίς να βουλιάξει αλλά η παλινδρόμηση στις κρίσιμες αποφάσεις, η αλαζονεία και η έλλειψη μέτρου τιμωρούνται. Το ΠΑΣΟΚ πλέον έχει όλο το παιχνίδι μπροστά του. Σε αυτή τη τριετία αν στο τέλος πάει κάτι καλά...

Ο Σαμαράς ήταν πολύ νέος αρχηγός για να προχωρήσει σε τόσο βαθύ ξεσκαρτάρισμα. Οι πολιτικές ανανέωσης και διαγραφών έχουν και ρίσκα. Αυτό που λείπει από τη ΝΔ είναι η ιδεολογία. Αν σώνει και καλά είσαι δεξιός δεν μπορείς να συμφωνήσεις με την αριστερά. Μπορεί να έχεις κάποια κοινά αντιμνημονιακά σημεία αλλά ο εθνομηδενισμός της αριστεράς είναι δεδομένος και ξένος ιδεολογικά για σένα... Θέλει πολλή δουλειά ακόμη και σοβαρή. Για να μπορέσει να πείσει τους απέχοντες μα και τους δικούς του.

Τα αποτελέσματα δεν είναι καλά για τη ΝΔ και τον Σαμαρά, ότι κι αν λέει εκ των υστέρων, και γι' αυτό δεν φταίνε μόνο τα ΜΜΕ και η προπαγάνδα τους. Φταίνε και οι επιλογές προσώπων, και η επικοινωνιακή προσέγγιση, και η βασική πολιτική πλατφόρμα των υποψηφίων.

Το ΛΑΟΣ μεσοβέζικο κατασκεύασμα που πουλάει "πατριωτισμό" και αποτελεί δεκανίκι...

Η .Αριστερά θλιβερό απόκομμα και συστημικό άλλοθι...

Το μόνο κόμμα που είναι ξεκάθαρα κερδισμένο είναι το ΚΚΕ κι όσο ζοριζουν τα πράγματα το "αντιμνημονιακό" του μέτωπο θα κερδιζει και περισσότερο κόσμο από τα στρώματα των θυμάτων της κρίσης.

Ο πολιτικός μας κόσμος γενικά: Με τέτοιους πολιτικούς, με τέτοια πολιτική, με τέτοια αναλήθεια, με τέτοια ψηφοθηρική αντιπαλότητα ακόμη και σε κρίσιμες για όλους μας στιγμές, τι μικροκομματικές ερμηνείες των "μηνυμάτων", τι φλύαρη κενολογία, τι φθαρμένη ξύλινη γλώσσα, τι αναισθησία απέναντι στο ζοφερό παρόν, που εκείνος για δεκαετίες δημιούργησε κι έφτασε στο αμήν σήμερα.

Το κακό είναι το ότι μπορεί ο καθένας να είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του, αλλά εμείς που δεν είμαστε καθόλου υπέυθυνοι για τα χάλια που ζούμε, υφιστάμεθα τις συνέπειες. Η Ελλάδα παρακμάζει και για να βγει από την παρακμή της χρειάζονται φρέσκιες ιδέες και ικανότατα στελέχη και σε κεντρικό και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο κι ένα κομματικό-στελεχιακό δυναμικό που ακολουθεί με το ζόρι για να επιβιώσει και να μην χάσει παλαιότερα προνόμια δεν είναι ό,τι το καλύτερο για το αύριο του τόπου...

Το μυστικό της κυβερνητικής πλειοψηφίας του αύριο βρίσκεται στην σημερινή αποχή. Οποιος καταφέρει και σύρει στην κάλπη προτείνοντας εφικτό όραμα κι ελπίδα αυτό το δυναμικό που μετρά τον μισό σχεδόν πληθυσμό της χώρας, θα κερδίσει το πολιτικό παιγνίδι.

Ο κόσμος τώρα με τέτοιες συνθήκες ψήφισε απογοήτευση, απέχοντας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν υπήρξε κάτι που να τον κινητοποιήσει. Ψηφίσε "δε βαριέσαι".

Ο κόσμος αποδεικνύεται πολύ περισσότερο πρόβατα από όσο νομίζουμε. Τα ΜΜΕ τον έστρεψαν στην αποχή με τον τρόπο τους και η μάζα πάλι τσίμπησε κι αναλόγως έπραξε. Aπό χθες το πρωί κάθε ένας από αυτούς που δεν πήγε να ψηφίσει χθες δεν έχει κανένα δικαίωμα πλέον να διαμαρτύρεται γι' αυτά που θα παθαίνει. Ποτέ δεν ήταν "politically correct" να απεμπολείς στην κρισιμότερη στιγμή για την πορεία του έθνους, το ιερότερο δικαίωμά σου που είναι η ψήφος, για να αλλάξεις τη μοίρα σου. Η αποχή δεν αλλάζει τίποτε...

Ας σταματήσει με αυτά τα ουσιαστικά συμπεράσματα εδώ αυτή η καραμέλα για τους νικητές και τους ηττημένους στις περασμένες ήδη αυτοδιοικητικές εκλογές, πριν γίνει σήριαλ για εβδομάδες. Με 50% αποχή κάθε πρόβλεψη και ανάλυση ποσοστών είναι μάταιη και αυτό ισχύει για όλες τις πλευρές.

Ο μεγάλος χαμένος στο κάτω - κάτω είναι ο λαός που θα συνεχίσει να υφίσταται το μέγεθος της κρίσης και τις λάθος πολιτικές και κοινωνικές επιλογές...

ΓΕΝΙΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΗΣ...

Διαβάζω συχνά στον τύπο και το διαδίκτυο ολόκληρες αναλύσεις για την αποχαύνωση του νεοέλληνα, την αδιαφορία και την απραξία του έναντι της σημερινής δύσκολης οικονομικής κατάστασης, το διεθνές στρίμωγμα της χώρας, την έλλειψη χρήματος που οδηγεί σε περικοπές, κτλ.

Δεν έφυγε όμως ποτέ το δημόσιο ή ευρωπαϊκό - κοινοτικό χρήμα από την Ελλάδα, εδώ είναι, σε Ελληνικά χέρια. Σε πονηρά ιδιωτικά χέρια.

Ένα μικρό μειοψηφικό τμήμα του λαού ιδιοποιήθηκε δημόσιους πόρους τους μετέτρεψε σε ιδιωτικές μεζονέτες και εταιρικές offshore και καλοπερνά στην Μύκονο κι αλλού. Ο λοιπός πλειοψηφικός λαός απλώς υπέστη την υπεξαίρεση και είτε φθονεί αυτούς που τα κατάφεραν και περιμένει τη σειρά του στην αρπαχτή, είτε αρκείται στα ψίχουλα που του ρίχνουν και την "ησυχία" του.

Δημογραφικό σφρίγος κάκιστο, γεωπολιτικοί συσχετισμοί επικίνδυνοι, οργανωμένες κοινωνικές ομάδες με συνεχή κλισέ και συντεχνιακά συμφέροντα έναντι των πολλών, θεσμοί ανυπόληπτοι και διάτρητοι από την διαφθορά.

Η πραγματικότητα είναι οτι ο μέσος Έλληνας έχει πλήρη συναίσθηση της δύσκολης περιόδου που διανύουμε, καθώς το βιώνει καθημερινώς. Νιώθει όμως εγκλωβισμένος σε μια χαώδης κινούμενη άμμο που η κάθε σπασμωδική του κίνηση είναι εις βάρος του και έτσι περιμένει παραιτημένος και αποστασιοποιημένος το τέλος του.

Πλήρης ανασφάλεια για ένα αβέβαιο μέλλον, που δεν μπορεί καν να σχεδιαστεί λόγω απρόβλεπτων παραγόντων. Οπότε σου λέει ο άλλος αφού δεν περιμένω τίποτε από κανένα μόνο το τομάρι μου με ενδιαφέρει.

Το ένα κόμμα παίρνει τα καταστροφικά μέτρα. Το άλλο κόμμα που θα μπορούσε με δυναμικές πολιτικές να ανατρέψει την καταστροφική αυτή κατάσταση με ειρηνικό τρόπο και κοινοβουλευτικές διαδικασίες, δεν θέλει να το κάνει τώρα.

Κάποιοι κομματικοί διαδηλώνουν σε ατέρμονα αγώνα από συνήθεια κι άλλοι οι πολλοί παραμένουν χαλαρά καναπεδάτοι και θα περιμένουν τις εκλογές για να δείξουν την δυσαρέσκειά τους...

Ελάχιστοι προσπαθούν να αντιδράσουν με τον τρόπο τους και να επηρεάσουν. Η μαζική κουλτούρα της χώρας όμως βρίσκεται στα χέρια ανοήτων στα Μ.Μ.Ε. Χωρίς παιδεία, χωρίς όραμα, χωρίς ένα πρότυπο ανθρώπου και πολίτη. Εγκλωβισμένοι όλοι με τους βαρβάρους εδώ ζούμε στην κοινωνία της παραίτησης.

Έχει φροντίσει το σύστημα για αυτούς από καιρό. Άλλους τους εξαγόρασε να παπαγαλίζουν, άλλους τους έδιωξε στην αλλοδαπή, άλλους τους κατέστησε αόρατους, και όλους μαζί τους λοιδορεί επειδή δεν είναι του lifestyle.

Δε μπορεί κανείς να απαιτεί απο τον μέσο πολίτη, που καθημερινώς αγωνιά και μάχεται να ανταπεξέλθει στην δική του καθημερινότητα, να κάνει την υπέρβαση.

Ούτε απο ανθρώπους κατώτερης αντίληψης (που γι αυτό δυστυχώς φταίει η πολιτεία με τη συνεχή υποβάθμιση της παιδείας) να σώσουν τον τόπο.Το πιθανότερο είναι να εξεγερθούν άναρχα χωρίς στόχους και ιδεολογία.

Είναι ένα κλικ πριν την ολική αποχαύνωση που πλέον έχει καταλάβει τους ιδίως τους νεώτερους που διαπιστώσανε ότι οι γηραιότεροι είτε δημιουργήσανε είτε ανεχτήκανε το σημερινό βδελυρό σύστημα.

Είναι οι άνθρωποι που βλέπουν τα όνειρα τους να καταστρέφονται έναντι των μεγαλυτέρων που έστω και κουτσά στραβά τη ζωή τους τη ζήσανε και την οικογένειά τους την κανανε, αλλά και που έστω έχουνε όνειρα, σε σχέση με τους νεαρότερους που ύψιστες αξίες έχουνε την Τζούλια, τα videogames και το iPhone.

Το αν και πότε θα γίνει κάποια "επανάσταση" δεν είναι σίγουρο.

Το σιγουρο είναι ότι αν γίνει, θα γίνει μεσημέρι: Την ώρα που πεινάει ο λαός και ξυπνάνε οι ανέμελοι φοιτητές...

Όπως αποδεικνύεται άλλωστε από το κατάντημα της γενιάς του Πολυτεχνείου, η ιστορία είναι αμείλικτα ειρωνική...

ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ...

Το ότι παίρνονται σκληρά και πρωτοφανή μέτρα από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, για την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας, δεν υπάρχει αμφιβολία. Όλοι τα αισθανόμαστε στο πετσί μας.

Το ότι θα παρθούν κι άλλα, ουδεμία αμφιβολία υπάρχει. Αυτό όμως που αμφισβητείται σε ολοένα μεγαλύτερο ποσοστό είναι η αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών. Δε βλέπουμε αλλαγές και δεν υπάρχει ελπίδα για την ώρα.

Το χειρότερο είναι ότι σύμφωνα με πρόσφατη πανελλαδική δημοσκόπηση τα συναισθήματα που κυριαρχούν τους πολίτες δεν είναι πια η υπομονή και η καρτερικότητα, αλλά η οργή, η απογοήτευση κι ο φόβος. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρεί τις νέες διατάξεις στο ασφαλιστικό άδικες, έστω κι αν τις χαρακτηρίζει μερικώς αναγκαίες...

Φυσικά το κύμα οργής που επικρατεί σιγά - σιγά, αν η κυβέρνηση δεν προλάβει να το αναστρέψει με ορισμένα κατευναστικά μέτρα, κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να οδηγήσει...

Σε ότι αφορά ειδικότερα το συναίσθημα θυμού, δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη μια "συλλογική οργή". Δηλαδή μια συλλογικά συνειδητοποιημένη οργή με περιεχόμενο και πολιτικές προεκτάσεις, ώστε να μαζικοποιηθεί.

Σήμερα ο θυμός παραμένει προσωπική υπόθεση του καθενός μας, πολλές φορές μάλιστα είναι συγκεχυμένος ως προς τα αίτια και τα δυνητικά αποτελέσματά του. Δεν βλέπουμε δε η κυβέρνηση να έχει αντιληφθεί το μέγεθος αυτού του θυμού, ούτε καν κάνει κάποια προσπάθεια ώστε αυτός να διοχετευτεί αλλού.

Εκείνο που κυρίως πρέπει να μας ανησυχεί επίσης είναι ότι το κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας που επικρατεί στην Ελληνική κοινωνία έχει επιπτώσεις στο όλο πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) που βρίσκεται στο ναδίρ της αποστροφής του λαού.

Έτσι βάσει της πιο πάνω δημοσκόπησης, πρώτη φορά τα δυο κόμματα εξουσίας (ΠαΣοΚ - ΝΔ) δεν υπερβαίνουν το 39% στην πρόθεση ψήφου, ενώ η αδιευκρίνιστη ψήφος ξεπερνάει το 40%! Αυτή η εικόνα μάλλον δηλώνει πως ο κόσμος περιμένει μια μεσσιανική λύση για την έξοδό μας από την επιτήρηση της τρόικας. Χωρίς όμως να διαφαίνεται κάτι το ελπιδοφόρο στον ορίζοντα...

Για τον λόγο αυτό κάθε απόπειρα αυτή την ώρα δημιουργίας νέου (ή νέων) κόμματος (κομμάτων) δεν φαίνεται να ευνοείται από τις συγκυρίες. Η επιφυλακτικότητα είναι το άλλο χαρακτηριστικό του ψυχισμού των Ελλήνων ψηφοφόρων οι οποίοι δεν διστάζουν να υποθέσουν πως "όλοι τους το ίδιο είναι".

Είτε για τον Φ. Κουβέλη πρόκειται, είτε για τη Ντόρα, είτε για τον οποιοδήποτε...

Παλιά υλικά, παλιές πολιτικάντικες νοοτροπίες, παλιές αποτυχημένες συνταγές Η ελπίδα προς το παρόν φαίνεται να έχει μεταναστεύσει από τη χώρα μας για αλλού.

ΤΑ 3 ΜΙΚΡΑ ΔΕΝΤΡΑ (ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)...

Υπάρχουν φορές που η ζωή τα φέρνει έτσι κι εμείς νομίζουμε ότι έχουν χαθεί όλες οι ελπίδες. Κι όμως ποτέ δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι εκπλήξεις επιφυλάσσει η ζωή για μας!

Κάποτε στην κορφή ενός λόφου στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Το πρώτο κοίταξε ψηλά τα αστέρια και είπε: «Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό. Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους. Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο!»

Το δεύτερο κοίταξε μακριά ένα μικρό ποταμάκι που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα. «Εγώ θέλω να ταξιδεύω τις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες. Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο!»

Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στη κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια. «Εγώ δε θέλω να αφήσω την κορφή του βουνού. Θέλω να γίνω τόσο ψηλό που, όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται το Θεό. Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο.»

Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα μικρά δέντρα ψήλωσαν.
Μια μέρα τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν στο βουνό. Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε.
«Τώρα θα με κάνουν ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!», είπε το πρώτο δέντρο...

Ο δεύτερο ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι δυνατό. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο. «Τώρα θα ταξιδέψω τις μεγάλες θάλασσες!» σκέφτηκε εκείνο, «Θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες!»...

Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε, όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά το μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε «Οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει». Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο...

Το πρώτο δέντρο χάρηκε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σανό για να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σε ένα στάβλο.

Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δε φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι' αυτό, το άλλο δυνατό δέντρο με το σφυρί και το πριόνι έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Παραήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς ή ακόμα και ένα ποτάμι. Παρά μονάχα το πήγαν σε μια μικρή λίμνη.

Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. «Τι έγινε;» αναρωτήθηκε το ψηλό αυτό δέντρο, «Αυτό που ήθελα πάντα ήταν να στέκομαι στην κορφή του βουνού και να δείχνω τον Θεό...».
Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρά τους.
Αλλά μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφως ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο καθώς μια νεαρή γυναίκα απόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στη φάτνη. «Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια», ψιθύρισε ο άντρας της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. «Αυτή η φάτνη είναι όμορφη», είπε. Και ξαφνικά το πρώτο δέντρο κατάλαβε ότι κρατούσε τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου...

Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκαν σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο δέντρο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε απ' το φόβο. Ήξερε ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια μες στον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και είπε: «Ησύχασε..!». Η καταιγίδα σταμάτησε τόσο γρήγορα όσο είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το βασιλιά του ουρανού και της γης...

Μια Παρασκευή πρωί το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε όταν τράβηξαν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα. Δείλιασε καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω απ' το δέντρο άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχε αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό. Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν το Θεό. Αυτό ήταν καλύτερο από το να είναι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο...

Γι' αυτό την επόμενη φορά που θα στεναχωρηθείτε, επειδή δεν γίνατε αυτό που θέλατε, απλά παραμείνετε στη θέση σας και νιώστε ευτυχισμένοι, γιατί κάποιος, κάπου αλλού ίσως σκέφτεται κάτι καλύτερο να σας δώσει...



Από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη, «Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή», Εκδόσεις ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.
Μια συλλογή ιστοριών που αποτελεί φωτισμένη υπενθύμιση στον καθένα μας ότι κάθε φορά που δειλιάζουμε, κάθε φορά που διστάζουμε, κάθε φορά που δεν πιστεύουμε στον εαυτό και τις ικανότητές μας, προσβάλλουμε τον ίδιο τον Δημιουργό μας.

ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ...

Αν η αναγνώριση και η προσωπική - κοινωνική - επαγγελματική επιβεβαίωση θεωρούνται από τις ευγενέστερες επιδιώξεις στη ζωή, η περιφρόνηση και κυρίως η απόρριψή του ατόμου από τον στενό ή ευρύτερο περίγυρο του, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να του συμβεί...

Μπροστά στα προβλήματα αυτά βραχυκυκλώνει συναισθηματικά, με κλείσιμο στον εαυτό και την αίσθηση του χάους, πως δεν έχει πια στον ήλιο μοίρα. Αισθάνεται ξαφνικά πως δεν έχει πια θέση στην κοινωνία, είναι περιττό, οπότε και η ζωή του παύει να έχει νόημα. Τούτο αυτομάτως μεγενθύνει τις στενοχώριες και εκμηδενίζει τις χαρές της.

H κοινωνική απόρριψη ενεργοποιεί στον εγκέφαλο σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες τις ίδιες περιοχές από τις οποίες πηγάζει κι ο φυσικός πόνος! Έτσι το θύμα αυτής της απόρριψης επιθυμεί να πονέσει τον άλλο ή τους άλλους που θεωρεί υπεύθυνους για το βίωμα του αυτό.

ΑΝ έχει τη δύναμη να ξεπεράσει μια τέτοια άσχημη κατάσταση που συνήθως οι άλλοι με την δική τους συμπεριφορά δημιουργούν, πιθανόν να επιβιώσει από τη δοκιμασία. Έστω και βαριά "τραυματισμένο" ψυχικά, γιατί η χαμηλή αυτοεκτίμηση που αποκτά υποσυνήδειτα, θα το συνοδεύει για χρόνια στη ζωή...

Αν όμως θελήσει να εκδικηθεί αυτούς που το απορρίπτουν και το περιφρονούν, κι όχι μόνο τους άμεσα υπεύθυνους που αποτελούν το στενό περιβάλλον του, αφού εντέλει θεωρεί υπαίτια όλη την κοινωνία, τότε η αντίδρασή του έχει τραγικά και ασύμμετρα αποτελέσματα σαν την θεαματική αφαίρεση της ζωής του κάποιου επιλεγμένου, για παραδειγματισμό των υπόλοιπων, ή ακόμα και σε γενικευμένο μακελλειό κατά της "φταίχτρας" κοινωνίας αδιακρίτως...

Τέτοιες πράξεις απόγνωσης γίνονται από άτομα με ιδιαίτερες ευαισθησίες, που έχουν άκρως αρνητικές συνεχόμενες εμπειρίες. Κι όταν τα άτομα αυτά δεν έχουν την απαραίτητη μόρφωση και παιδεία, στρέφονται εναντίον όποιου βρεθεί μπροστά τους, πιστεύοντας πως έτσι εκδικούνται...

Παιδιά από μειονότητες που μεγαλώνουν σ' ένα δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον με οικονομικά προβλήματα και με δυσκολίες προσαρμογής στον σχολικό και κοινωνικό τους περίγυρο...

Ολοένα και περισσότερες γειτονιές υποβαθμισμένες, όπου η βία ενδημεί μονίμως, οι οποίες αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τέτοιων συμπεριφορών...

Όπου ο καθείς απασχολημένος κι απορροφημένος μς τη δική του επιβίωση δεν ασχολείται ούτε νοιάζεται ούτε καταλαβαίνει τα προβλήματα του "άλλου" που ίσως έχει άμεση ανάγκη βοήθειας. Τη δυνατότητα να κοινοποιήσουν το πρόβλημα τους σε κοντινό τους άνθρωπο, την ανακούφιση που προσφέρει η επικοινωνία...

Νωπό ακόμη το προχθεσινό περιστατικό στη Σχολή Μαθητείας του ΟΑΕΔ του Ρέντη, με το νεαρό που πυροβόλησε εναντίον τριών συνανθρώπων του. Πρωτόγνωρη εμπειρία για τα ελληνικά δεδομένα, όπως έσπευσαν να διαλαλήσουν τα ΜΜΕ και οι πάσης φύσης ειδικοί, εστιαζόμενοι πάλι όμως μόνο στο "θεαθήναι" και παραβλέποντας ως συνήθως πως έγιναν πια τα εγκαίνια και η απαρχή νέων δεινών για την κοινωνία που διαμορφώνεται.

Δεν φταίει μόνον η οικονομική κρίση που είναι πρόσκαιρη και παρερχόμενη όπως κι άλλες πρωτύτερα.

Τα αίτια είναι βαθύτατα ανθρώπινα.Βαθιά κοινωνική κρίση που οδηγεί πολά άτομα στο περιθώριο. Η ανθρώπινη ζωή συνεχώς ευτελίζεται. Τα κανάλια έχουν αναγορεύσει τη βία σε βασικό μέσο επίλυσης διαφορών, πραγματικών ή φανταστικών. Οι σχέσεις των ανθρώπων χαρακτηρίζονται συχνά από βιαιότητα κάθε είδους, σε κάθε κοινωνική έκφραση τους και σε τέτοιο ατομιστικό περιβάλλον μεγαλώνουν και διαπαιδαγωγούνται οι νέοι, που έρχονται αντιμέτωποι με πολλά αδιέξοδα και διαψεύσεις λίγο πριν την ενηλικίωση τους...

Με ευθύνη πολλών παραγόντων τα αίτια αυτών, αντί να συρρικνώνονται διευρύνονται συνέχεια, όσο κι αν προσπαθούν να καθησυχάσουν το πόπολο μιλώντας για μεμονωμένο περιστατικό. Δεν ήταν η μοναδική περίπτωση απόρριψης αυτός ο συγκεκριμένος νεαρός ,ούτε το φαινόμενο είναι σημερινό, πάντα συνέβαιναν τέτοια μα σήμερα οι τεχνολογίες επικοινωνίας τους δίνουν άλλη διάσταση και δημοσιότητα...

Σ' ένα σημείωμα που άφησε πίσω του ο τελικά αυτόχειρας νεαρός έγραφε πράγματα για το πως έβλεπε και βίωνε την κοινωνία πριν αποφασίσει να ξεσπάσει, που θάπρεπε να διαβαστούν στη Βουλή, στις συνεδριάσεις των συλλόγων καθηγητών στα σχολεία, στα οικογενειακά συμβούλια, στους υπόλοιπους μαθητές όλων των σχολείων, καθώς στα συνέδρια ψυχολόγων και παιδαγωγών.

Τόσο ως μια προειδοποίηση για το μέλλον, όσο και ως φωνή απελπισίας για την απουσία νοήματος κι ελπίδας στη ζωή ενός οργισμένου νέου του σήμερα, που δυστυχώς δεν είναι ο μόνος και θα υπάρξει συνέχεια με τον ίδιο ή διαφορετικό τρόπο, λίγη σημασία έχει...

Κι όσο δεν θα αναζητούνται τα βαθύτερα αίτια, δεν προγραμματίζεται μια ριζική επίλυσή και επούλωσή των σύγχρονων προβλημάτων/πληγών της σημερινής κοινωνίας, παρόμοια γεγονότα θα βρίσκουν όλους τους υπεύθυνους ολοένα και πιο απροετοίμαστους...

ΕΤΣΙ ΕΙΣΤΕ; ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΑΣ ΛΟΙΠΟΝ!

Μόνιμη παρουσία έχει πια στα διάφορα γκάλοπ το πρόσωπο του πολιτικού "κανένα" που γεννήθηκε τελευταία στο πολιτικό γίγνεσθαι κι έχει μονιμοποιηθεί όπως φαίνεται...

Τι πάει να πει όμως "κανένας σας δεν μας κάνει";

Τελευταία ο πολίτης απορρίπτει τον δικομματισμό και εκφράζει την οργή και την απογοήτευση. Αλλά με μια στάση όχι όπως λένε τα τσιράκια του συστήματος απολίτικη, αλλά βαθιά πολιτική. Το "κανένας δεν μας κάνει" σήμερα αποκτά τεράστιο πολιτικό φορτίο και υπονομεύοντας το παρόν, οραματίζεται ενδεχομένως ένα μέλλον καλύτερο...

Αν δει κανείς την πορεία των πολιτικών πραγμάτων τα τελευταία 30 χρόνια μετά την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών το 1974, υπάρχει ολίγον παρ' ολίγον μια πορεία εκφυλισμού και των πολιτικών κομμάτων, αλλά και των ψηφοφόρων.
Πριν 30 χρόνια τα κόμματα ήσαν χώρος παραγωγής ιδεών και πολιτικής, χώρος αξιών και κανόνων, οι δε πολιτικοί πρόσωπα με κύρος, αυθεντικότητα, διάθεση για προσφορά, φορείς ιδεολογίας και ιδεών για το μέλλον.

Σήμερα; Τα μεν κόμματα κατάντησαν διαχειριστικά εργαλεία μιας απόμακρης εξουσίας, οι δε πολιτικοί μια νομενκλατούρα που δεν παράγουν πλέον πολιτική για την κοινωνία αλλά για τον εαυτό τους.

Έτσι γίνεται συνήθως αν κάθε οργανισμός αυτονομηθεί και αποξενωθεί από την κοινωνία.

Αποτέλεσμα αυτής της λειτουργίας είναι και η αλλοτρίωση του ψηφοφόρου.
Η ιδεολογική ψήφος της δεκαετίας του '80 κατάντησε ψήφος σκοπιμότητας.
Όλοι κάποτε ή οι περισσότεροι, ψήφιζαν ιδεολογικά, ενώ σήμερα οι περισσότεροι ψηφίζουν με υστερόβουλες σκέψεις και συμφέροντα (ατομικά κυρίως).

Έτσι λοιπόν ήλθε η απογοήτευση μετά τη διαδικασία της αποπολιτικοποίησης.
Τα κόμματα απομαζικοποιήθηκαν και πρώτο κόμμα είναι πλέον το κόμμα του "ΚΑΝΕΝΑ"...

Έτσι ο πολίτης που το κράτος και η πολιτική δεν τον σέβεται, που του έκλεψαν το όνειρο, που σπούδασε για να βγει μετά από χρόνια κι έξοδα χαμένα στην ανεργία, που ενώ δουλεύει πένεται, ενώ άλλοι κλέβουν ατιμωρητί και πλουτίζουν, εκστομίζει το βαθύτατα πολιτικό "άει σιχτίρι".

Κανένας!!!

Οι πολιτικοί του συστήματος βέβαια, καθώς και τα τσιράκια δημοσιογράφοι - κατεθυνόμενοι πλούσιων αφεντικών θα προσπαθήσουν ν' απαξιώσουν τον κανένα, θα τον πουν απολίτικο, θα τον χλευάσουν αλλά αυτός δεν είναι ανεύθυνος αλλά φορέας ευθύνης και υπόσχεσης για το μέλλον...