ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ 2017...

Μια νέα χρονιά ξεκινά ...

"Καλή χρονιά", "Ευτυχές το Νέο Έτος" ευχόμαστε σε φίλους και γνωστούς κι ετούτες εδώ οι ευχές, μαζί με άλλες πολλές που λέγονται άσχετα αν εννοούνται, σηματοδοτούν την έναρξη μιας νέας περιόδου, για την οποία όλοι ευχόμαστε να είναι καλύτερη από αυτή που πέρασε.

Ελπίζουμε ο γέρος χρόνος να πάρει φεύγοντας μαζί του μια για πάντα του καθετί ενοχλητικό. Να αφήσει πίσω μόνο τα καλά του, κι η νέα χρονιά με τον ερχομό της να μας δώσει τη δύναμη να αλλάξουμε παλιές συνήθειες, να μάθουμε  καινούργια πράγματα, να κάνουμε ενδιαφέρουσες γνωριμίες, και άλλα πολλά...

Γιατί εδώ που τα λέμε, με τα τόσα βάσανα κι απογοητεύσεις των καιρών μας, το χρωστάμε στον εαυτό μας να  του προφέρουμε μια καλύτερη ζωή, τουλάχιστον σε ότι αφορά την καθημερινότητά μας ή σε ότι μπορούμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε..

Τι μας δυσκολεύει; Γιατί κάποια πράγματα δεν μας έρχονται βολικά, όσο κι αν προσπαθούμε; Τι δεν πάει καλά στις σχέσεις μας; Πως, τέλος πάντων, θα μπορούσαμε να διορθώσουμε τα κάθε λογής κακώς κείμενα που μας παιδεύουν; Πως αξιολογούμε χωρίς σκεπτικά, προσβαλλόμαστε εύκολα ή οργιζόμαστε με το παραμικρό, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να λειτουργήσουμε σωστά;


Ας ξεκινήσουμε την νέα χρονιά με καινούργια μυαλά, υπομονή και πάνω απ' όλα ψυχραιμία και καλή καρδιά!

Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους!!

TΙ ΜΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ;

Νέα χρονιά ξεκίνησε και που θα μας βγάλει;

Θα πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα που λέει και το παλιό τραγούδι;

Δεν έχω ιδέα. Υποθέσεις μόνο μπορούμε να κάνουμε. Ίσως να εκφράσουμε και επιθυμίες. Ως εκεί.       Ειδικά στα χρόνια της κρίσης, τα ρίσκα μιας πρόβλεψης έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα...

Η νέα χρονιά δεν μας επιφυλάσσει οικονομική ανάπτυξη αξιοπρόσεχτου μεγέθους, κανένας μας δεν πιστεύει, δεν ελπίζει βασικά καν ότι θα μειωθεί δραστικά η ανεργία και φυσικά δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να ισχυρίζεται ότι το 2014 θα σταματήσουν να υπάρχουν εργαζόμενοι των 300 ευρώ. Ούτε νομίζω πως οι πολλοί θα καταλάβουνε και φέτος ότι οι άεργοι και ανεπάγγελτοι πολιτικοί δεν ενδιαφέρονται για τίποτα παρά μόνο για την καλοπέραση τους και τα οφίτσια.

Ας προσπαθήσουμε ωστόσο, να σκεφτούμε με στοιχειώδη ορθολογισμό. Έρχονται Ευρωεκλογές, αυτό είναι σίγουρο. Επίσης σίγουρο ότι έρχονται και τοπικές εκλογές.

Όπου θα κριθούν πολλά, κυρίως όμως παλαιές και νέες πολιτικές συμφωνίες με ιδιωτικά συμφέροντα...

Δεν έρχεται το Άγνωστο, το γνωστό πολιτικό προσωπικό θα έρθει και πλαισιωμένο από "άγνωστους" νέους ανθρώπους της δουλειάς και της γνώσης, θα ανατρέψει όλα τα όνειρα.

Η ζωή κτίζεται με όνειρα τις ανάγκες των ανθρώπων στον ξύπνιο τους και όχι τα υποχθόνια όνειρα κάποιων στον ύπνο τους.

Τέρμα οι ονειρώξεις, το 2014 είναι η αφετηρία για μια νέα αρχή των ανθρώπων της εργασίας και για μια Ελλάδα που μας αξίζει.
ελπ
Η αναμονή τελείωσε, δώσαμε την ευκαιρία σε όλους, δεν μας πείθουν, βγάλαμε τα συμπεράσματα μας.

Η διχόνοια δοκιμάστηκε, οι βιαιότητες και η χειραγώγηση του λόγου ευδοκίμησαν, οι Δημοκράτες έμειναν στο περιθώριο ή στην απελπισία τους έψαξαν για διέξοδο, τους δοκίμασαν, τώρα ενωτικά θα απαντήσουν.

Η Ελλάδα είναι ένα μεγάλο ακαλλιέργητο χωράφι, ή ένα μεγάλο εργοτάξιο αν προτιμάται, οι άνθρωποι περιμένουν τα σχέδια για δουλειές και δημιουργία...

ΑΝΑΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ...

Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο μπροστά απο την Δημοτική Αγορά των Χανίων άναψε και φέτος, δίνοντας το έναυσμα για την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων του 2013 και της Πρωτοχρονιάς του 2014. 
 Οι μελωδίες της Φιλαρμονικής ζέσταναν για λίγο την παγωμένη νύχτα.

Σε πείσμα των δύσκολων καιρών, για να στείλει μήνυμα ελπίδας κι αισιοδοξίας...

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΟΝΑΞΙΑ...

Είναι τρομακτικό, ασυνήθιστο και πρωτόγνωρο για τον άνθρωπο να αντιλαμβάνεται ότι είναι μόνος στη μάχη για επιβίωση.

Παρόλα αυτά, αυτό που καθημερινά παρατηρώ στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία, είναι ότι τελικά έτσι είναι τα πράγματα.

Γιατί είσαι μόνος όταν βρίσκεις το σπίτι, το αυτοκίνητο ή την περιουσία σου λεηλατημένη από κλέφτες.

Είσαι μόνος στο δρόμο ή σε κάποιο πολυσύχναστο μέρος, όταν μια ομάδα αδέσποτων αλλοδαπών σε χτυπάει για να σου κλέψει τα λεφτά, το κιινητό, το ρολόι, το μπουφάν ή τα παπούτσια σου (πραγματικά περιστατικά εν Αθήναι)... 

Εν μέσω πλήρους ατιμωρησίας των δραστών και βοήθειας προς τα θύματα από κανέναν, ακόμη και από λοιπούς πολίτες που μπροστά στα μάτια τους εκτυλίσσονται τα περιστατικά... 

Και το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι ενώ καθένας είναι μόνος με αυτό το κρύο, το σιχαμερό συναίσθημα/προαίσθημα, η πλειοψηφία των συμπολιτών μας περιμένει το θαύμα από τους ίδιους πολιτικούς, που δεν είναι άλλοι παρά οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του συνειδησιακού, οικονομικού και πνευματικού βιασμού που σαν λαός υφιστάμεθα.

Και ενώ το κατά Σαμαρά "success story" συνεχίζεται, οι "σωσμένες" τράπεζες πνίγουν τον κόσμο παρά την ανακεφαλαιοποίηση, οι εναπομείναντες επιχειρήσεις αφανίζονται αντί να ενεργοποιήσει νέες, υγιείς οικονομικές δυνάμεις, το εχθρικό πλέον κράτος τρομοκρατεί, εκβιάζει, λειτουργεί με το φασιστικότερο και πιο αποτρόπαιο πρόσωπο που θα μπορούσε να έχει εναντίον μιας κοινωνίας που συνθλίβεται από τους απανωτούς φόρους, τα χαράτσια και την ανεργία,, (παραγνωρίζοντας πως οι υπερβολές δημιουργούν πολλαπλά προβλήματα αλλά και προκαλούν αντι-δράσεις εξίσου υπερβολικές), η εγκληματικότητα αυξάνεται και θα αυξάνεται, όλο και πιο πολύπλευρη και πολυδιάστατη...

Όταν όλα καταρρέουν, αυτό που τελικά μας μένει είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και η πίστη ότι θα τα καταφέρουμε με ή χωρίς τρίτους στο πλάι μας. Κι αυτή η πίστη δεν είναι εύκολο πράγμα...
Να λοιπόν γιατί χρειάζεται να απεμπλακούμε από ψευδαισθήσεις υποψήφιων σωτήρων, ή ενός θαύματος που θα έρθει από το πουθενά και θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε την αφόρητη μοναξιά μας.

Γιατί κάπου εκεί ανάμεσα στην μοναξιά και την απελπισία ίσως, θα αρχίσει να γεννιέται το φως της ελπίδας, της αποφασιστικότητας και της δύναμης για το καινούργιο που εμείς θα δημιουργήσουμε...

Και θα είναι προτιμότερο να μην ξαναεμπιστευτούμε κόμματα και πρόσωπα, αλλά λύσεις σε υπαρκτά προβλήματα...

ΕΥΧΕΣ ΚΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ...

Ολες οι τελετές και οι γιορτές είχαν και έχουν σαν απώτερο σκοπό το ανέβασμα του ανθρώπου.

Σήμερα όμως για τους περισσότερους από εμάς ισχύει άραγε αυτός ο σκοπός ή μήπως τον ισοπεδώσαμε μέσα στον καταναλωτισμό, τον υλισμό μας και τα μέτρα που ακολούθησαν;

Θυμόμαστε τι γιορτάζουμε ή μια ενθύμηση, που συνοδευόταν από γλέντι, τη μετατρέψαμε μόνο σε γλέντια και υπερκατανάλωση;

Και φυσικά οι επιθυμίες μας φανερές ή κρυφές, βγαίνουν τώρα υπό μορφή ευχών. Ολοι θέλουμε να αλλάξει κάτι. Αλλά ούτε καν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε να αλλάξει. Ούτε φυσικά πώς θα αλλάξει. Θα πρέπει όμως να βάλουμε το χεράκι μας για να αλλάξει αυτό το κάτι, για να αλλάξει η ζωή μας.

Αν δεν βρει ο καθένας μας μέσα του την ειρήνη, τη γαλήνη, την αγάπη, πως θα τη μεταδώσει ή πως θα την απαιτήσει από το περιβάλλον του, από το κράτος του και από τον κόσμο ολόκληρο;

Μήπως σβήνοντας τα χρωματιστά λαμπιόνια των ημερών, θα επανενταχθούμε στη ρουτίνα και θα μείνουν οι ευχές και οι επιθυμίες μας ένα όνειρο που θα το ξαναθυμηθούμε στις επόμενες γιορτές;
Μήπως έπαψε το νέο, το καινούριο να μας προσφέρει αυτό το κάτι άλλο;

Μήπως θα πρέπει να ξαναγίνουμε παιδιά, για να μπορέσουμε να χαρούμε κάθε τι νέο; Τα παιδιά χαίρονται πραγματικά με κάθε τι καινούριο, συνήθως ξεπερνώντας την υλική  αξία του. Εμείς οι "λογικοί" μεγάλοι με τι χαιρόμαστε;

Μήπως με το τίποτα; Μήπως μόνο με την υλική αξία κάθε πράγματος; Μήπως με τη μόνιμη γκρίνια μας;

Μήπως ο μόνιμος φόβος για το μέλλον και το άγνωστο αύριο, είναι πάντα κοντά μας ή καλύτερα μέσα μας και γι' αυτό η διασκέδαση πριν την ανησυχία είναι εκτόνωση και λήθαργος;

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε μια μεγαλύτερη προσπάθεια αυτή τη χρονιά, ώστε να βρούμε την ειρήνη, την ευτυχία, τη χαρά και την αγάπη, μέσα μας, για να έχουμε τη δυνατότητα και την ικανότητα να τα μεταφέρουμε και στους γύρω μας και στον πλανήτη ολόκληρο, βάζοντας ένα λιθαράκι, για ένα καλύτερο, στην κυριολεξία και όχι στα λόγια κόσμο.

Μια πρώτη σταγόνα φέρνει τη βροχή. Ας γίνουμε εμείς αυτή η σταγόνα, πιστεύοντας ότι θα φέρουμε την αλλαγή και σε άλλους, ότι θα γίνουμε η αρχή μιας αλυσιδωτής αντίδρασης και ας κάνουμε αυτή την αρχή με το νέο έτος 2013, το πρώτο μιας νέας πορείας, το πρώτο της νέας μας ζωής.

Μια ελπίδα ζητάει ο άνθρωπος για να ξεφύγει μπροστά.
Όποιος την έχει, μπορεί να τη δώσει και παραδίπλα...

2013 ΔΩΡΑ...

Ο Αϊ Βασίλης ήρθε και φέτος όπως κάθε χρόνο απαρέγκλητα.

Το δισάκι του ήταν παρά την οικονομικοκοινωνική κρίση, πάλι γεμάτο δώρα. Τι θα θέλαμε όμως ολόψυχα να ρίξει στις καμινάδες μας για τον καινούργιο χρόνο;

Αγάπη, γιατί δίχως αυτή είμαστε όπως λένε οι Γραφές, κενοί σαν κύμβαλα αλαλάζοντα.

Ειρήνη, επειδή με τον πόλεμο οι γονείς χάνουν τα παιδιά τους και καταστρέφονται συθέμελα όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπου, πνευματικά και υλικά.

Υγεία σωματική και ψυχική ισορροπία, γιατί χωρίς αυτές ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει, ούτε μόνος του ούτε ως μέλος μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Αλήθεια, διότι είναι το ακλόνητο θεμέλιο όλων όσα ονειρευόμαστε να έχουμε στη δημόσια και στην προσωπική μας ζωή.

Ελπίδα, θάρρος και αισιοδοξία, επειδή οι καθημερινοί αγώνες μάς φέρνουν αντιμέτωπους με πολλά και δύσκολα, γεμάτα παγίδες και εμπόδια, που γεμίζουν τον άνθρωπο πίκρα και απογοήτευση και τον αποπροσανατολίζουν από τους στόχους του και τις πραγματικές του ανάγκες, σε μιαν εποχή που η φυγομαχία δε συγχωρείται.

Δικαιοσύνη, διότι όλοι οι άνθρωποι έχουν εκ γενετής ίσα δικαιώματα στη ζωή και έχουν ανάγκη κάποιον να τα προστατεύει.

Μετριοφροσύνη, γιατί «παν μέτρον άριστον», εφόσον ο υπερφίαλος και αλαζόνας άνθρωπος κάνει μακροπρόθεσμα στην ψυχή του κακό παραμένοντας φτωχός τη ψυχή και τω πνεύματι, απαίδευτος και άξεστος, παρά την έξωθεν εικόνα του μορφωμένου ή του εύπορου.

Σύνεση και αυτογνωσία, επειδή μονάχα χάρη σε αυτές οι άνθρωποι, αφού γνωρίσουν πραγματικά και να ελέγχουν τα εσώψυχά τους, μπορούν να λαβαίνουν τις σωστές αποφάσεις στη στιγμή που πρέπει ή να προβλέπουν και ν' αντιπαλέψουν τα μελλοντικά.

Δημοκρατία με βάσεις και ουσία στην καθημερινή μας ζωή ορατή και χειροπιαστή, να έχουν δηλαδή οι πολίτες στιβαρό λόγο και ενεργό απευθείας συμμετοχή στα κέντρα λήψεων αποφάσεων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο για όσα μέχρι σήμερα γίνονταν ερήμην τους για το καλό τους τάχα από τους κρατούντες.

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΛΙΓΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ...

Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του προσπαθούν να πετύχουν το ακατόρθωτο.

Αυτό πράγματι λίγοι το κατανοούν. Όμως για πρώτη φορά το κάνουν να μοιάζει εφικτό.

Βήμα - βήμα η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά από τις εξελίξεις και δεν κυνηγά την ουρά της.
Για πρώτη φορά η Ελλάδα δεν είναι στη σέντρα της Ευρώπης. Στην σέντρα βγήκαν καθαρά οι Γερμανοί.

και μιλώ για το τελευταίο χθεσινοβραδυνλο επεισόδιο του σήριαλ της Ελληνικής υπόθεσης.
Η εκταμίευση  έτσι ή αλλιώς θα γίνει, όπως κάθε φορά, έστω και με λίγο παραπάνω εκβιασμό. Δεν μπορεί να διαλυθεί η Ευρώπη.

Ελάχιστοι όμως έχουν καταλάβει ότι η χθεσινή αδυναμία ΕΕ-ΔΝΤ να καταλήξουν σε συμφωνία, ίσως είναι τελικά προς όφελος της Ελλάδας. Οι λίγοι καταλαβαίνουν, οι πολλοί απλώς μιλάνε...

Δυο μέρες πριν ή μετά να δοθεί η δόση, δεν έχει τόση σημασία.

Όχι όση έχει το βάθος της λύσης που θα δοθεί για το χρέος. Η Ελλάδα είναι τώρα "καβάλα", διεκδικεί και τα χρήματα και συνολική λύση στο χρέος και αυτό χωρίς να έχει εμπλακεί στην κόντρα τους.
Για όσους σήμερα είναι στην διακυβέρνηση της χώρας δίνεται μια λαμπρή αλλά πολύ δύσκολη ευκαιρία να βάλουν την στάμπα τους στην καινούρια ύστερα από πολλές δεκαετίες Ελλάδα των αρχών, των αξιών, των ικανοτήτων, της προσπάθειας και της αποτελεσματικής εργασίας.

Πρέπει να κινηθούν αστραπιαία και με σιγουριά για να ηρεμήσουν μια ήδη τρομαγμένη και ταραγμένη κοινωνία που υποδαυλίζεται από ανθέλληνες και πράκτορες συμφερόντων που το παίζουν πατριώτες κι αγωνιστές.

Αρκεί να μην αφήσουν εσωτερικές μικροπολιτικές κόντρες να την ακυρώσουν...

ΝΕΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΛΠΙΔΑ...

Όλες οι τελετές και οι γιορτές είχαν και έχουν σαν απώτερο σκοπό το "ανέβασμα" του ανθρώπου.

Σήμερα όμως για τους περισσότερους από εμάς ισχύει άραγε αυτός ο σκοπός ή μήπως τον ισοπεδώσαμε μέσα στον καταναλωτισμό και τον υλισμό μας;

Θυμόμαστε τι γιορτάζουμε ή μετατρέψαμε τη μέρα της γιορτής αποκλειστικά σε γλέντια;

Και φυσικά οι επιθυμίες μας φανερές ή κρυφές, βγαίνουν τώρα υπό μορφή ευχών.

Όλοι θέλουμε να αλλάξει κάτι. Αλλά ούτε καν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε να αλλάξει. Ούτε φυσικά πώς θα αλλάξει. Θα πρέπει όμως να βάλουμε το χεράκι μας για να αλλάξει αυτό το κάτι, για να αλλάξει η ζωή μας.

Αν δεν βρει ο καθένας μας μέσα του, την ειρήνη και τη γαλήνη, πώς θα τη μεταδώσει ή πως θα την απαιτήσει από το περιβάλλον του, από το κράτος του και από τον κόσμο ολόκληρο;

Μήπως σβήνοντας τα χρωματιστά λαμπιόνια των ημερών, θα επανενταχθούμε στη ρουτίνα και θα μείνουν οι ευχές και οι επιθυμίες μας ένα όνειρο που θα το ξαναθυμηθούμε στις επόμενες γιορτές;

Μήπως έπαψε το νέο, το καινούριο να μας προσφέρει αυτό το κάτι άλλο;

Μήπως θα πρέπει να ξαναγίνουμε παιδιά, για να μπορέσουμε να χαρούμε κάθε τι νέο; Τα παιδιά χαίρονται πραγματικά με κάθε τι καινούριο, συνήθως ξεπερνώντας την υλική αξία του.

Εμείς οι λογικοί μεγάλοι, με τι χαιρόμαστε; Μήπως με τίποτα; Μήπως μόνο με την υλική αξία κάθε πράγματος; Μήπως ο μόνιμος φόβος για το μέλλον και το άγνωστο αύριο είναι πάντα κοντά μας ή καλύτερα μέσα μας και γι' αυτό η διασκέδαση πριν την ανησυχία είναι εκτόνωση και λήθαργος;

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε μια μεγαλύτερη προσπάθεια αυτή τη χρονιά, ώστε να βρούμε την ειρήνη, την ευτυχία, τη χαρά και την αγάπη μέσα μας, για να έχουμε τη δυνατότητα και την ικανότητα να τα μεταφέρουμε και στους γύρω μας και στον πλανήτη ολόκληρο, βάζοντας ένα λιθαράκι για ένα καλύτερο, στην κυριολεξία και όχι στα λόγια κόσμο.

Μια σταγόνα φέρνει τη βροχή. Ας γίνουμε εμείς αυτή η σταγόνα, πιστεύοντας ότι θα φέρουμε την αλλαγή και σε άλλους, ότι θα γίνουμε η αρχή μιας αλυσιδωτής αντίδρασης και ας κάνουμε αυτή την αρχή με τον νέο έτος 2012, το πρώτο της νέας μας ζωής.

Μια ελπίδα ζητάει ο άνθρωπος για να ξεφύγει. Όποιος την έχει, μπορεί να τη δώσει και δίπλα...

ΥΠΟΜΟΝΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΠΑΝΤΑ!

Μπορεί να λιγοστέψανε
εφέτος τα λεφτά μας
όμως τα "Χρόνια μας πολλά"
είναι από την καρδιά μας!

Το μέλι κι αν εξίνησε
και είναι αγγουρίδα
άσε τη νέα τη χρονιά
να φέξει μια Ελπίδα!

Υπομονή χρειάζεται
σε όλα τα συμβάντα
και τούτη η κατάσταση
δεν θα κρατήσει πάντα!

Το 2011 πού 'ρχεται
νάναι καλλιά του '10, με
δόξα, λεφτά, υγεία, χαρά,
ακόμη και γυναίκα!

Αύριο αρχίζει ένας Καινούριος Χρόνος, το 2011.

Με Υγεία, Αγάπη, Χαρά, Δημιουργικότητα, είθε το Νέο Έτος να εκπληρωθούν όλες οι Προσδοκίες μας!

Η νεα χρονιά να είναι η χρονιά μας, να νοιώσουμε ελεύθεροι, να νοιώσουμε ότι δεν έχουμε κάποιους που τους χρωστάμε!

ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝ...

Παγκόσμια η γιορτή των Χριστουγέννων αλλά και παγιωμένη παράδοση, που κρατά από γενιά σε γενιά.

Δεν είναι κάποια αργία του Σαββατοκύριακου, που κλείνουν γραφεία και μαγαζιά. Είναι μια μέρα διαφορετική απ' τις άλλες με δική της τυποποιημένη μορφή, που τάχα για μας τους χριστιανούς σημαίνουν πως η Μαριάμ έφερε στον κόσμο το Θείο Βρέφος, με λαμπρή προβολή και επουράνια λάμψη, για να συμβάλλει στη συγκρότηση του ανθρωπίνου γένους από την παρακμή.

Τα φετινά Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά θα είναι διαφορετικά. Για τους περισσότερους θα είναι γιορτές χωρίς το βασικό συστατικό στοιχείο της έννοιας "γιορτή" που είναι η χαρά.

Γιορτές με μνημόνιο και τρόικα. Γιορτές χωρίς χρήματα. Είναι πια τόσο οφθαλμοφανής η σκιά που έχει πέσει πάνω σε όλη τη χώρα. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο οι γιορτές των Χριστουγέννων να προκαλούν μελαγχολία, ίσως και κατάθλιψη.

Τη βλέπουμε παντού και κάθε μέρα. Ο περισσότερος κόσμος μετράει και τα κέρματα που έχει στη τσέπη του γιατί απλά δεν έχει πιά χρήματα. Δεν έχει να αγοράσει ή αν αγοράσει αγοράζει τα απολύτως απαραίτητα και φθηνότερα. Εκείνος που μπορούσε να παρηγορήσει το διπλανό του πέρυσι, έχει ο ίδιος ανάγκη από παρηγοριά φέτος.

Όλους τους πιάνει μια μανία, κάπου να πάνε, κάτι να κάνουν. Παλιά το πρόβλημα ήταν ότι όλα ήταν κλεισμένα από το καλοκαίρι, φέτος ότι δεν έχουμε χρήματα να πάμε. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο.

Δεν πρέπει να μελαγχολούμε όταν φθάνουν οι γιορτές και ανάβουν τα λαμπιόνια στους δρόμους. Επιβάλλεται να τις χαιρόμαστε, όπως όταν ήμασταν παιδιά, που θέλαμε ν' απλώσουμε τα χέρια μας για ν' αγκαλιάσουμε τον κόσμο. Πόσο μάλλον τώρα που μεγαλώσαμε και ξέρουμε όσοι το ξέρουμε, ότι κάθε μικρό κομμάτι του κόσμου έχει την αξία του, αρκεί να μπορείς να το ανακαλύψεις...

Τώρα στις γιορτές μας δίδεται η δυνατότητα να γαληνέψουμε στο σπίτι. Ετσι κι αλλιώς καταναλωτική μανία δεν θα μας πιάσει. Ας επωφεληθούμε της ευκαιρίας να αυτοσυγκρατηθούμε, για να προφυλαχθούμε απ' το βαρομετρικό χαμηλό, που συνεχώς μας σκεπάζει.

Γι' αυτό καλύτερα καθίστε σπίτι με την οικογένειά σας, διαβάστε ένα βιβλίο, ακούστε ένα cd, δείτε το dvd που θέλετε, δώστε και πάρτε ευχές με την καρδιά σας που είναι ότι μας απόμεινε να δώσουμε...

Ευχές, αισιοδοξία και ελπίδες. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη γι' αυτά.
Και το 2011 βλέπουμε...

Το φως της Θείας Γέννησης
Ελπίδας φως να γίνει
Χαρά να φέρει στις καρδιές
και επί Γης Ειρήνη

Wishing you

MERRY CHRISTMAS & A HAPPY- HEALTHY - PROSPEROUS NEW YEAR 2011

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ - ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2011

ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ...

Η ιερή μυσταγωγία της Ανάστασης σε μας τους Χριστιανούς δεν παύει να προξενεί βαθύτατη συγκίνηση.

Και τούτο διότι κατάφερε να μείνει αναλοίωτο στο διηνεκές το φαινόμενο της Ανάστασης, παρά τον πόλεμο που έγινε απ' όσους σκόπευαν στην άρνηση της υπόστασής της.

Όσοι ασχολούνται με την ύπαρξη του ανθρώπου, την αγωνία που τον διακατέχει για τον θάνατο, για το αν η ζωή έχει νόημα και κατά πόσον μπορεί να εκπληρώσει τους πόθους του με τα πάθη του και τις οδύνες του, είναι ελάχιστοι και λιγοστεύουν δραματικά.

Αυτά τα πράγματα στα όρια του ανεξήγητου, αγγίζουν μόνο αυτούς τους λίγους που έμειναν και που δεν μπόρεσαν να μας τα διδάξουν, ώστε οι έννοιες να γίνουν κατανοητές.

Ο άνθρωπος αντιμετωπίζει με αγωνία την στιγμή του θανάτου και αυτή η αγωνία τον σπρώχνει στο να προσεύχεται...

Η μορφή του θεανθρώπου είναι σωτηριακή για τον άνθρωπο. Που θέλει κι αναζητά τη σωτηρία του και τη λύτρωσή του από μια δύναμη πάνω απ' αυτόν, που την καταλαβαίνει μεν, την εννοεί, αλλά δεν μπορεί να την φτάσει, γιατί είναι περιορισμένος στις επιθυμίες του και στη μικρότητά του. Είναι ένα ξεπεσμένο ον κατ' εικόνα και ομοίωσιν, που κάποτε (σε ώρα ανάγκης) θυμάται και τους ουρανούς, γιατί έχει θεία προέλευση.

Η Ανάσταση του Χριστού είναι μια κοσμοϊστορική αντίληψη. Οι εμφανίσεις του δεν ήταν φευγαλέες, διάφανες. Είχε σάρκα και νεύρα, μιλούσε με τους μαθητές του, ήταν σώμα που χρειαζόταν φαγητό. Δεν άφησε να κυριαρχήσει η δυσπιστία στους μαθητές του, για να μην υποστούν αποκρυφιστικές επιδράσεις για το φαινόμενο της Ανάστασης.

"Ιδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου, ότι αυτός εγώ ειμί" και φέρτε κάτι να φάγω, να πειστείτε, ότι δεν είμαι πνεύμα. Και συνέχισε τη διδασκαλία του κεκλεισμένων των θυρών "δια τον φόβον των Ιουδαίων" παρισταμένου και του άπιστου Θωμά μετά την τοποθέτηση του δακτύλου του επάνω στον τύπο των ήλων, στέλνοντας το μήνυμα στους ανθρώπους του μέλλοντος λέγοντας του ότι: "Εώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οι μη ειδόντες και πιστεύσαντες"...

Παραβολικά η Ανάσταση συμπίπτει με την ανάσταση της φύσεως, που συνεχίζει να υπάρχει. Απεικονίζει την νίκη της ζωής στον αγώνα εναντίον του θανάτου.



Είναι η συγκλονιστική στιγμή της αναγέννησης αυτές οι ημέρες, γεμάτες από καμπάνες, ψαλμωδίες, θυμιάματα και μυρωδιές απ' την ανθισμένη φύση.

Είναι η ελπίδα των προσδοκιών μας για ένα καλύτερο μέλλον με ψιθύρους αγάπης και χαμόγελα χαράς. Είναι η μέρα όπου το σκοτάδι του Αδη ανεβαίνει στη γη και γίνεται χαρμόσυνο φως.

Σας εύχομαι το μήνυμα της Ανάστασης να ζεστάνει τις καρδιές και τις ψυχές σας και να σας δώσει τη δύναμη, την έμπνευση και τη σοφία να πραγματοποιήσετε κάθε αγαθή σας επιδίωξη και ευχή.

ΤΑ 3 ΜΙΚΡΑ ΔΕΝΤΡΑ (ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)...

Υπάρχουν φορές που η ζωή τα φέρνει έτσι κι εμείς νομίζουμε ότι έχουν χαθεί όλες οι ελπίδες. Κι όμως ποτέ δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι εκπλήξεις επιφυλάσσει η ζωή για μας!

Κάποτε στην κορφή ενός λόφου στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Το πρώτο κοίταξε ψηλά τα αστέρια και είπε: «Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό. Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους. Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο!»

Το δεύτερο κοίταξε μακριά ένα μικρό ποταμάκι που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα. «Εγώ θέλω να ταξιδεύω τις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες. Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο!»

Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στη κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια. «Εγώ δε θέλω να αφήσω την κορφή του βουνού. Θέλω να γίνω τόσο ψηλό που, όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται το Θεό. Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο.»

Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα μικρά δέντρα ψήλωσαν.
Μια μέρα τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν στο βουνό. Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε.
«Τώρα θα με κάνουν ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!», είπε το πρώτο δέντρο...

Ο δεύτερο ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι δυνατό. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο. «Τώρα θα ταξιδέψω τις μεγάλες θάλασσες!» σκέφτηκε εκείνο, «Θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες!»...

Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε, όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά το μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε «Οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει». Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο...

Το πρώτο δέντρο χάρηκε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σανό για να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σε ένα στάβλο.

Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δε φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι' αυτό, το άλλο δυνατό δέντρο με το σφυρί και το πριόνι έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Παραήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς ή ακόμα και ένα ποτάμι. Παρά μονάχα το πήγαν σε μια μικρή λίμνη.

Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. «Τι έγινε;» αναρωτήθηκε το ψηλό αυτό δέντρο, «Αυτό που ήθελα πάντα ήταν να στέκομαι στην κορφή του βουνού και να δείχνω τον Θεό...».
Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρά τους.
Αλλά μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφως ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο καθώς μια νεαρή γυναίκα απόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στη φάτνη. «Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια», ψιθύρισε ο άντρας της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. «Αυτή η φάτνη είναι όμορφη», είπε. Και ξαφνικά το πρώτο δέντρο κατάλαβε ότι κρατούσε τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου...

Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκαν σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο δέντρο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε απ' το φόβο. Ήξερε ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια μες στον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και είπε: «Ησύχασε..!». Η καταιγίδα σταμάτησε τόσο γρήγορα όσο είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το βασιλιά του ουρανού και της γης...

Μια Παρασκευή πρωί το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε όταν τράβηξαν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα. Δείλιασε καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω απ' το δέντρο άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχε αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό. Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν το Θεό. Αυτό ήταν καλύτερο από το να είναι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο...

Γι' αυτό την επόμενη φορά που θα στεναχωρηθείτε, επειδή δεν γίνατε αυτό που θέλατε, απλά παραμείνετε στη θέση σας και νιώστε ευτυχισμένοι, γιατί κάποιος, κάπου αλλού ίσως σκέφτεται κάτι καλύτερο να σας δώσει...



Από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη, «Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή», Εκδόσεις ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.
Μια συλλογή ιστοριών που αποτελεί φωτισμένη υπενθύμιση στον καθένα μας ότι κάθε φορά που δειλιάζουμε, κάθε φορά που διστάζουμε, κάθε φορά που δεν πιστεύουμε στον εαυτό και τις ικανότητές μας, προσβάλλουμε τον ίδιο τον Δημιουργό μας.

ΟΝΕΙΡΑ ΚΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΑΡΑΜΕΝΑ...

1.
Πλοίο ξεχασμένο στο λιμάνι
που όλο για ταξίδι ξεκινά
σάπιο το φορτίο στο αμπάρι
μα δεν ξέρει πότε θα σαλπάρει
με προορισμό το πουθενά...

2.
Κύματα σηκώνει ο αέρας
ο βοριάς καθώς λυσσομανά
στο τελείωμα κι αυτής της μέρας
στέκομαι στον βράχο και κοιτάζω
αν μου ρίξει ο ήλιος μια ματιά...

3.
Όνειρα κι ελπίδες μαραμένα
απ' το φώς πέσαν στην σκοτεινιά
στης καρδιάς τα βάθη κλειδωμένα
για άλλη μια φορά αναρρωτιέμαι
τι έχει η μοίρα και με κυνηγά...

4.
Σκούριασαν οι άγκυρες στον κάβο
με τα ψάρια γίναν φίλοι στον βυθό
το κασκέτο έβγαλα το μαύρο
και το στήθος γύρισα στον Χάρο
τι άλλο έχω τώρα πια να φοβηθώ;

Από την συλλογή στίχων "ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑ...

Περίοδος μικρής ανάπαυλας από την καθημερινότητα, οι μέρες του Πάσχα...

Ταξίδι στο ύπαιθρο, στο χωριό, στους γονείς, στους φίλους και συγγενείς.
Λησμονούμε για λίγο την ειδησεογραφία. Πρώτο θέμα το Πάθος του Κυρίου με το τελετουργικό του: υποβλητικές λειτουργίες, εξαίσιοι ύμνοι, ευαγγέλια, τα ανυπέρβλητα εγκώμια, χαρμολύπη...

Οι Μεγάλες Στιγμές με τα Πάθη, την ατιμωτική Σταύρωση και την λυτρωτική Ανάσταση ξανά μπροστά μας...

Οι εκκλησίες κεντρικές ή απόμερες κάτι τέτοιες μέρες γεμίζουν από πιστούς αλλά και μη πιστούς, από ντόπιους αλλά και ξένους. Αναζητάνε όλοι κι αυτοί κι εμείς για λίγο τη μαγεία, το δέος και το μυστήριο που μας προσφέρει πάντα κάθε τι που υπερβαίνει τα σύνορα της σκέψης μας.

Δεν υπάρχει λαός ούτε ανθρώπινη ύπαρξη που να μην έχει στο γονίδιό της την πίστη σε μια ανώτερη δύναμη. Τα ανθρώπινα όντα έχουν μια φυσική κλίση προς τη θρησκευτική πίστη, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν δύσκολες εποχές, όπως αυτή που τώρα περνούμε, ο εγκέφαλός μας συνθέτει αυθόρμητα έναν φανταστικό κόσμο εναρμονισμένο με αυτό το άγνωστο και υπερφυσικό Θείο...

Το ανέλπιστο, το απροσδόκητο, το απραγματοποίητο, είναι η μόνη ελπίδα του ανθρώπινου γένους να ζήσει σ' αυτό το πεδίο των απεριόριστων δυνατοτήτων που του προσφέρονται. Η πίστη σ' αυτό θα το σώσει από τους περιορισμούς των αισθήσεων και την παγίδα της λογικής που μόνο τρου έστησε και μπήκε μέσα...

Και όσο περισσότερο ανασφαλείς αισθάνεται το ανθρώπινο γένος, τόσο δυσκολότερο είναι να αντισταθεί στην έλξη του υπερφυσικού, για να κρατά ζωντανή την Ελπίδα...

Για αυτό και φέτος όπως κάθε χρόνο: ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

18 + 1 ΑΡΧΕΣ ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ...

"Απώλεια χρήματος, μικρή απώλεια απώλεια τιμής, μεγάλη απώλεια απώλεια κουράγιου, ανεπανόρθωτη απώλεια"...
[ Johann Wolfgang von Goethe]

Μόνο όμως οι αμέτοχοι στο καθημερινό γίγνεσθαι μοιρολάτρες πολίτες, μπορούν να πολεμούν από μακριά τις καταστάσεις.

Οι υπόλοιποι που ζούμε στη δίνη των γεγονότων ή που διαμορφώνουμε τις τύχες μας, είμαστε υποχρεωμένοι να παίξουμε το παιχνίδι της ζωής όπως έρχεται, με τα εύκολα και τα δύσκολά της.

Αρκεί, βέβαια, να επαναφέρουμε στο οπλοστάσιό μας ελάχιστες από τις παλιές λησμονημένες αρχές, μερικούς υπερ-θετικούς ορισμούς εμπειρικής σοφίας:

1. Η μεγαλύτερη αναπηρία στον άνθρωπο είναι ο φόβος. Απ΄ τη στιγμή που οι έχοντες εξουσία καταφέρνουν να εμφιλοχωρήσουν μέσα μας το φόβο του αύριο, πετυχαίνουν το στόχο τους που είναι να μας χειραγωγήσουν και να διαχειρισθούν κάθε είδος φόβου, όπως αυτοί θέλουν.

2. Η ευκολότερη απάτη είναι η εξαπάτησή μας. Στον τομέα αυτό έχουν πείρα οι πολιτικάντηδες. Αλίμονό μας, αν μετά από τόσα και τόσα που ζήσαμε τον περασμένο χρόνο παραμένουμε ευκολόπιστοι στις υποσχέσεις τους. ιδίως των κατ' επανάληψη δημαγωγών...

3. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι να χάσεις το κουράγιο σου. Όμως δεν υπάρχει καταστροφή που να μη παρέχει καινούργιες ευκαιρίες. Όπως σε κάθε "καμένη γη" το πρώτο που φυτρώνει είναι το ταπεινό χορταράκι, έτσι κι οι ευκαιρίες που μας δίνονται μπορεί να είναι μικρές αλλά είναι ζωτικής σημασίας. Αρκεί να έχει κανείς κουράγιο και υπομονή να τις περιμένει ...

4. Η σπουδαιότερη συμπαράσταση που μπορούμε να δεχθούμε (ή να δώσουμε) είναι ο σωστός λόγος, στη σωστή στιγμή. Ο καλός λόγος από τη στιγμή που βγαίνει από την ψυχή και το στόμα μας, ταξιδεύει στο χρόνο. Κανείς δεν ξέρει πότε και κάτω από ποιες συνθήκες λειτουργώντας θα μιλήσει σε κάποια ψυχή ...

5. Η πιο ωραία μας μέρα είναι η σημερινή. Αμερικανική η ρήση που λέει πως για κάθε μέρα που ξημερώνει "Σκέψου και Ευχαρίστησε" ("Think and Thank"). Σκέψου ότι ο Δημιουργός μας χαρίζει άλλη μια μέρα με το φως του ήλιου, τη φύση, τα αγαπημένα μας πρόσωπα και ευχαρίστησε τον για ό,τι καλό έχεις, μα και για ό,τι κακό δεν έχεις...

6. Οι μεγαλύτεροι δάσκαλοί μας, είναι τα μικρά παιδιά. Ας τα αφουγκρασθούμε. Αμόλυντα από κάθε είδους κοινωνική ή πολιτιστική ρύπανση, διαθέτουν καθαρή ματιά και γλώσσα, και δε σκιάζονται από υστερόβουλες σκέψεις και κινήσεις.
Τα παιδιά είναι τα μόνα που μπορούν να μας πουν για τα στραβά του κόσμου που τους ετοιμάζουν οι μεγάλοι, μα και για το πώς θα ήθελαν αυτά τον κόσμο τους.

7. Η πιο επείγουσα ανάγκη είναι η επανεύρεση της καλαισθησίας. Κυνηγώντας μόνο το κέρδος, χάσαμε κάθε έννοια μέτρου και ομορφιάς. Οι σύγχρονες θεές (διαφήμιση, τηλεόραση) έχουν αναγάγει σε τέχνη την κακογουστιά, την ασχετολογία και το πλασάρισμα κάθε είδους προϊόντος, βομβαρδίζοντάς μας ανηλεώς οπτικά, ηχητικά και λεκτικά.

8. Η πιο ανέξοδη κίνησή μας είναι ένα χαμόγελο. Δεν στοιχίζει τίποτε, προδιαθέτει ευχάριστα τον άλλο και είναι το πρώτο άνοιγμα στην επικοινωνίας μας με τα άλλα πρόσωπα.

9. Τα πολυτιμότερα δώρα μας προς τους άλλους είναι η συγγνώμη και το ευχαριστώ. Οι πιο δύσκολες λέξεις να προφερθούν είναι αυτές: είτε διότι ο εγωισμός τις πνίγει, είτε διότι νομίζουμε ότι λέγοντας συγγνώμη ή ευχαριστώ ταπεινωνόμαστε. Η απελευθερωτική σημασία αυτών των λέξεων, ειδικά του ευχαριστώ, αποτελούν αντικείμενο των ψυχολόγων που οργανώνουν ακόμη και σεμινάρια "ευχαριστω-θεραπείας"...

10. Το πιο ισχυρό νόμισμα είναι η τήρηση του λόγου μας. Σε μια εποχή που συμβόλαια και διεθνείς συνθήκες καταπατούνται από άτομα και κυβερνήσεις, ας επαναφέρουμε την παλιά ρήση που θέλει "ο λόγος να είναι σπαθί": συνεπής και ισόβιος στην ισχύ του....

11. Ο ισχυρότερος σύμμαχός μας είναι η αυτοπεποίθηση. Όταν εκλείψει η αγάπη και η πίστη στον εαυτό μας, η παραίτησή μας από κάθε αγώνα αρχίζει να χτυπά την πόρτα μας...

12. Ο πιο πιστός μας σύντροφος είναι ο καλός φίλος. Παλιά η διαπίστωση. Η προδοσία όμως των φίλων στις μέρες μας είναι συχνότερη, επειδή όμως κι εμείς προδίνουμε συχνότερα...

13. Το πιο δυνατό πράγμα στον κόσμο είναι η αγάπη. Αν το "κράτος" της αγάπης κυριαρχήσει στον πλανήτη, όσες βόμβες κι αν της ρίξουν οι εχθροί της, δεν πρόκειται να την καταλύσουν.

14. Το πιο μεγάλο σφάλμα είναι ο εγωισμός. Είναι ο εγωισμός που δεν επιτρέπει να δούμε καθαρότερα και ψυχραιμότερα όσα γίνονται γύρω μας, αυτά που έχουμε στα εσώψυχα μας και όσα πράττουμε εις βάρος των άλλων...

15. Η πιο όμορφη γνώση είναι η γνώση του εαυτού μας. Το πιο υπέροχο ταξίδι στη ζωή είναι η κάθοδος στους μυστικούς δαιδαλώδεις δρόμους που οδηγούν στον εαυτό μας. Ταξίδι που γίνεται πραγματικότητα όταν πάψουμε να θέτουμε εμπόδια και όρους στην αυτογνωσία μας. Όταν αποδεχθούμε υιοθετώντας δηλαδή εξίσου τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία μας...

16. Το ταπεινότερο αίσθημα είναι ο φθόνος. Είναι το βασανιστικότερο συναίσθημα που νιώθουμε να σιγοτρώει τα σωθικά μας στερώντας τη χαρά της ζωής, μα και την ανάδειξη των δικών μας δεξιοτήτων κι αρετών...

17. Η πιο σπουδαία "διασκέδαση" στη ζωή είναι η εργασία, η δημιουργία γενικότερα Το 2009 η αξία της δουλειάς (που νοηματοδοτεί τη ζωή) θα δοκιμασθεί εντονότερα, με απολύσεις και καταργήσεις θέσεων εργασίας, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μα μόνο για όσους/ες φορτώνουν τις ζωές τους σε άλλους επιμένοντας στη μισθωτή εργασία...

18. Το πιο αποτελεσματικό φάρμακο για όλα είναι η πίστη. Πίστη στον Δημιουργό και πίστη στη δύναμη του ανθρώπου.

Αυτό όμως που συμπληρώνει τα προηγούμενα σηματοδοτώντας την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι ότι το πιο φωτεινό σημάδι που μας οδηγεί στις πιο σκοτεινές νύχτες, είναι η ακοίμητη κι ανίκητη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο!
Ο ΚΡΥΦΟΣ ΜΑΣ ΑΣΣΟΣ!

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ...

Πλημμύριζε ο τόπος με τα χαμηλά σπιτάκια και οι κάτοικοι έφευγαν να σωθούν από τη μανία της φύσης.

Ένας όμως έχοντας υπερβολική εμπιστοσύνη στον Δημιουργό, έλπιζε στην βοήθεια του σίγουρος πως δεν θα τον άφηνε να χαθεί, μα θα τον έσωζε με κάποιο τρόπο που μόνο εκείνος ήξερε...

Όταν τα νερά ήταν στο ύψος του πεζοδρομίου, πέρασε ένα σωστικό συνεργείο και του είπε να φύγει, εκείνος αρνήθηκε περιμένοντας την άνωθεν βοήθεια. Σε μερικές ακόμη ώρες κι ενώ τα νερά έφταναν στο ύψος του πρώτου ορόφου της κατοικίας του, πέρασε άλλο ένα σωστικό συνεργείο με μια βάρκα να τον πάρει μαζί. Πάλι αρνήθηκε εκείνος να φύγει από το σπίτι του που σκεπαζόταν από τα νερά, λέγοντας τους πως ο Δημιουργός τον αγαπούσε και δεν θα τον άφηνε να πνιγεί, με κάποιο υπερφυσικό τρόπο που θα έβρισκε για χάρη του...

Τα ίδια επανέλαβε και στο πλήρωμα του ελικοπτέρου που πέρασε αργά το απόγευμα, αρνούμενος να εγκαταλείψει την θέση του και τις ελπίδες του, όταν τα νερά έφταναν πια στα κεραμίδια, όπου είχε καταφύγει κι αυτός και κρατιόταν όπως μπορούσε...

Τελικά μέχρι να νυχτώσει πνίγηκε ο ευσεβής ανθρωπάκος από τα νερά που συνέχιζαν ν' ανεβαίνουν και ξεπέρασαν το ύψος του κτιρίου που βρισκόταν, χωρίς ο Δημιουργός που στήριζε τις ελπίδες για την σωτηρία του να κάνει τίποτα το ξεχωριστό να τον σώσει...

Παρουσιάζεται μπροστά στον Δημιουργό νεκρός πια για να κριθεί και φανερά εκνευρισμένος του λέει:

- Μ' εγκατέλειψες Κύριε και πνίγηκα αβοήθητος εκεί κάτω, ενώ περίμενα να κάνεις κάτι να με σώσεις, αφού ήμουν πιστός κι άφηνα την ζωή μου και τις ελπίδες μου στα χέρια σου...

Ο Δημιουργός ατάραχος τον κοιτάζει αφ' ψηλού και του απαντά:

- Πως μπορείς και λες κάτι τέτοιο τέκνο μου πως σ' εγκατέλειψα, 3 σωστικά συνεργεία έστειλα όσο ήσουν ζωντανός να σε σώσουν, μήπως δεν τ' αντιλήφτηκες;

Το μήνυμα αυτής της ιστορίας είναι πως οι ευκαιρίες έρχονται και περνούν, πρέπει να τις αρπάζει κανείς στην ώρα τους, γιατί δεν ξανάρχονται.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ, ΕΝΟΧΕΣ ΚΙ ΕΛΠΙΔΕΣ...

Παρακολουθούμε όλοι οι σώφρονες πολίτες καθημερινά τον ευτελισμό της πολιτικής μας ζωής και αισθανόμαστε θλίψη και κάποιοι κι ενοχές. ­
Ενοχές η γενιά που κάποτε είχε οράματα, πίστευε σε πολιτικές που θα έκαναν τον κόσμο καλύτερο και είχε έντονες αντιπαραθέσεις με άλλους ιδεολόγους σε πολιτικά και κοινωνικά θέματα.

Τι καταφέρανε, όμως, πολύ απλά να δημιουργήσουνε ένα καθεστώς όπου βασιλεύει το ρουσφέτι, οι κουμπάροι, οι μιζαδόροι, οι επιβήτορες και η αναξιοκρατία. Κι εναλλάσσονται τα χρώματα και οι υπηρετούντες τα στους κρίσιμους ρόλους.
Η δική τους ευθύνη είναι στο γεγονός ότι επιτρέψανε να συμβεί αυτό.

Αποτυχημένους πολιτικούς, συνδικαλιστές, εργατοπατέρες και κάθε μορφή παράσιτου που βρισκόταν στην εξουσία αυτοί το αποδεχότανε, το χειροκροτούσανε αρκεί να ήταν από τους «δικούς τους». Πόσες φορές δεν άκουσα να συζητούν γνωστοί μου από όλα τα κόμματα για αποτυχημένους βουλευτές ή υπουργούς που τους απογοήτευσαν, τους πούλησαν κι όμως για λόγους κομματικής πειθαρχίας τους επιδοκίμαζαν και τους ψήφιζαν κιόλας.

Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τότε στα '80 ότι η μπόχα κάποτε θα μας έπνιγε όλους.
Σήμερα όλες οι σφυγμομετρήσεις δείχνουν ότι οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς και τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν πάρει τη μεγαλύτερη κατηφόρα που μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί.

Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή πολιτικής και ιδεολογικής φτώχειας.

Από την μια το κόμμα εξουσίας, η ΝΔ, όπου καθημερινά βλέπουμε να υπάρχει μια ατελείωτη σειρά οικονομικών και ηθικών σκανδάλων (τώρα καταντάει σαχλό ανέκδοτο αυτά που έλεγαν περί νταβατζήδων προεκλογικά), ενώ στα δημόσια οικονομικά κατά γενική ομολογία μας έχει βάλει σε ένα αδιέξοδο από όπου δεν ξέρει κανείς πώς θα βγούμε, ενώ οι πάμπολλοι επιτήδειοι ανεξέλεγκτα αισχροκερδούν εις βάρος μας με περίσσιο θράσος.
Όμως ακούγοντας τον πρωθυπουργό μας και κορυφαίους υπουργούς του, νομίζεις πως βρίσκονται αλλού, αφού μόνο αυτοί τα βλέπουν όλα καλά, υπό έλεγχο και ομαλά εξελισσόμενα.

Και στην αξιωματική αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ, ενώ καθημερινά ο κόσμος απογοητεύεται από τον Γιώργο Παπανδρέου, όπως καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, αυτός να δηλώνει ότι θα κριθεί στις βουλευτικές εκλογές. Γιατί όχι στις συντομότερες ευρωεκλογές που έρχονται και που πιθανολογεί την αποτυχία του;
Κι οργανώνει ελεγχόμενο συνέδριο με μοναδικό στόχο να στριμώξει περισσότερο τον χοντρό που τόλμησε δειλά να τον αμφισβητήσει, μα δεν τολμά να ξεκόψει τελείως.

Συμβάν τραγικό ο ευτελισμός των πολιτικών για ένα μεγάλο μέρος του πόπολου που τους ακολουθεί, αλλά συγχρόνως και αδιάφορο στον υπόλοιπο κόσμο που έχει την δική του ζωή να φροντίσει και γυρίζει την πλάτη στους αγκιστρωμένους στην εξουσία, είτε λέγονται Παπανδρέου, είτε Καραμανλής, είτε.... (προσθέστε οποιονδήποτε θέλετε από τους υπάρχοντες δελφίνους, μια από τα ίδια όλοι τους).

Η εποχή των δύο μεγάλων κομμάτων έχει τελειώσει και πιστεύω ότι κάτι καινούργιο επιτέλους θα ανατείλει, μα οι περισσότεροι εκλεγμένοι της σημερινής Βουλής δεν έχουν τη φαντασία να το καταλάβουν.
Είναι ενθουσιασμένοι που έκαναν τα 6.500 ευρώ τους 10.500 και δεν ακούν το

Καθόλου εάν δεν οράς, είσαι τυφλός στα φώτα,
καθόλου εάν δεν ακούς, είσαι τυφλός στα ώτα.
Καθόλου αν δεν συμπονάς απάνθρωπος λογάσαι,
καθόλου αν δεν ντρέπεσαι, γουρούνι πάντα θα 'σαι.

που οι ίδιοι εμπνεύσανε με τον βίο τους και τους περιγράφει επαρκώς η λαϊκή μούσα.

Ο κόσμος είναι πολύ πιο μπροστά από αυτούς, η μιζέρια και η μούχλα που αποπνέουν δεν αντέχεται και οι μεγάλοι χαμένοι είναι τα νέα παιδιά που σίγουρα δεν εμπνέονται ούτε από τον Γιωργάκη, ούτε από τον Κωστάκη, ούτε από την μουμιοποιημένη Αλέκα, ή τον προικοθήρα κι ανεπάγγελτο Αλέκο που περιστασιακά βρέθηκε στα πάνω του και πήρε αέρα.

Μα οι αληθινά ενεργοί πολίτες μπορούν να στηρίζουν τις ελπίδες τους για το μέλλον στον άλλο Αλέξη τον νεώτερο;
Αυτόν που μοναδική του παρακαταθήκη είναι οι ταραχές στα λύκεια και τα πεζοδρόμια με τις σκατομάζες που ακολουθούν άβουλα όποιον τις ξεσηκώνει με κενά συνθήματα που ηχούν ωραία σε αυτιά αποτυχημένων και ξοφλημένων που δεν έχουν να περιμένουν τίποτα καλύτερο.

Άλλο η ανέξοδη κι ανεύθυνη επαναστατική του γυμναστική σαν 18άρης έφηβος κάποτε κι αυτός κι άλλο να μου κάνει εμένα τον ηγέτη ένας άεργος 30άρης αφισοκολλητής που μπήκε στη βουλή πριν βγει στην πιάτσα και πετύχει οτιδήποτε.

Για να μην έχω αύριο έναν ακόμη προικοθήρα που (χορτάτος αυτός) θα μου τα πρήζει εμένα με σοσιαλιστικές μαλακίες, ας κάνει κάτι στην ζωή του πρώτα χωρίς κομματική βοήθεια και μετά βλέπουμε τον «ηγετικό» του ρόλο κι αυτουνού, έχει χρόνια μπροστά του να δουλεύει αυτούς που τον σιγοντάρουν και τον ψηφίζουν.

Επειδή δεν είμαι ακόμη μέσα στους χώρους που γίνονται οι σχεδιασμοί για το πολιτικό μέλλον και λαμβάνονται οι αποφάσεις, δεν μπορώ να ξέρω τι είναι αυτό που θα προκύψει, δεν με ρώτησαν ποτέ, για αυτό θα αναμένω τι θα μου σερβίρουν και θα στηρίξω ΜΟΝΟ ότι εξυπηρετεί ΕΜΕΝΑ καλύτερα.

Τώρα έχω κι εγώ συμφέροντα, δεν θα αφήσω άλλους να καθορίζουν την ζωή μου.

Merry Christmas & Happy New Year!

Επειδή όλοι έχουμε ανάγκη απο ευχές, προσδοκώντας ένα καλύτερο αύριο, εναποθέτουμε στον Άγιο Βασίλη ή Santa Claus, ή όποιο άλλο όνομα του δίνουμε, την ελπίδα μήπως στο σακί που τον έχουν να κουβαλεί υπάρχει φέτος το δώρο που καρτερούμε, για μιά ευτυχισμένη ζωή.

Με τους Boney M - Feliz Navidad, και καλώς το 2008!

http://www.youtube.com/watch?v=rhcpjllC7ng