ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!

Μερικά πράγματα που αξίζει να θυμάσαι για την υπόλοιπη ζωή σου:

Μην υπονομεύεις την αξία σου συγκρίνοντας τον εαυτό σου με τους άλλους. Ακριβώς επειδή είμαστε διαφορετικοί, είμαστε ξεχωριστοί.

Μη θέτεις τους στόχους σου βάσει του τι οι άλλοι θεωρούν σημαντικό. Μόνο εσύ γνωρίζεις τι είναι καλύτερο για τον εαυτό σου.

Μη θεωρείς δεδομένα αυτά που βρίσκονται πολύ κοντά στην καρδιά σου. Κρατήσου πάνω τους όπως θα έκανες με τη ζωή σου, αφού χωρίς αυτά η ζωή δεν έχει νόημα.

Μην αφήνεις τη ζωή σου να γλιστράει μέσα από τα χέρια σου με το να ζεις το παρελθόν και όχι το παρόν. Ζώντας τη ζωή σου κάθε μέρα ξεχωριστά ζεις όλες τις μέρες της ζωής σου.

Μην τα παρατάς όταν έχεις ακόμα κάτι να δώσεις. Τίποτα δεν έχει πραγματικά τελειώσει μέχρι τη στιγμή που σταματάς να προσπαθείς.

Μη φοβάσαι να ριψοκινδυνεύσεις. Βάλε όμως πρώτα το μυαλό σου να σκεφτεί στρατηγικά και ζύγισε καλά τα πράγματα. Όταν τολμούμε, μαθαίνουμε να είμαστε γενναίοι.

Μην αποκλείσεις την αγάπη από τη ζωή σου πιστεύοντας ότι είναι αδύνατον να τη βρεις. Ο πιο γρήγορος τρόπος για να πάρεις αγάπη είναι να δώσεις αγάπη.

Ο πιο γρήγορος τρόπος για να χάσεις την αγάπη, είναι να την κρατήσεις σφιχτά χωρίς να τη μοιράζεσαι.

Μη διώχνεις τα όνειρά σου. Το να είσαι χωρίς όνειρα σημαίνει να είσαι χωρίς ελπίδα. Το να είσαι χωρίς ελπίδα σημαίνει να είσαι χωρίς σκοπό.

Μην τρέχεις τόσο γρήγορα στη ζωή σου ώστε να ξεχνάς όχι μόνο πού ήσουν, αλλά και πού πηγαίνεις. Η ζωή δεν είναι αγώνας δρόμου, αλλά ένα ταξίδι που πρέπει να γευτείς το κάθε βήμα του.

Ποτέ μην αποχωρίζεσαι κάποιον χωρίς να έχεις πει λέξεις γεμάτες αγάπη για να σκέφτεται κατά τη διάρκεια της απουσίας σου. Ίσως να είναι η τελευταία φορά που συναντιέστε σ' αυτή τη ζωή.

(Από δοκίμιο αγνώστου συγγραφέα)



Να είστε όλες και όλοι καλά! 

Καλή Χρονιά με Δύναμη, Υγεία, Δουλειά, Δημιουργία και Απελευθέρωση από τους "μακάβριους" που καταδυναστεύουν τις ζωές μας.

ΠΑΛΙΕΣ ΠΛΗΓΕΣ - ΝΕΑ ΑΡΧΗ...

Ζούσαμε για χρόνια μια δανεική ζωή χαρισάμενη σε μια πλασματική χώρα. Που την πραγματική εικόνα της πέρα από την τεχνητή ευμάρεια, ποτέ κανείς πολιτικός δε μας αποκάλυψε...

Κανένας από τους μεταπολεμικούς πολιτικούς μας δεν επιχείρησε να ξεριζώσει μερικές τουλάχιστον αιτίες της κακοδαιμονίας μας.

Η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών απαξίωσε, ως ανόητη και αυτοκαταστροφική σε προσωπικό επίπεδο, την ηθική του καθαρού ιδεολογικού πολιτικού λόγου και των πιστεύω τους.

Η ίδια απαξίωση διαπότισε τους ψηφοφόρους τους απέναντι σε κάθε έντιμη προσπάθεια για αξιοκρατία, διαφάνεια, νομιμότητα ή καταγγελία παρανομιών...

Αλλά, το προσωπικό βόλεμα δεν υπήρξε ανέκαθεν η κυρίαρχη ιδεολογία όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων και κατ' επέκταση και των ψηφοφόρων τους;

Η παρακμή που βιώνουμε έχει τις πολλαπλές πηγές της.

Από τη διάχυση της διαφθοράς σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, που δήγησε στην απαξίωση των βασικών αρετών της φυλής: το φιλότιμο και την εθνική συσπείρωση σε καιρούς κινδύνου.

Από τον προοσωπικό εγωισμό και την περιχαράκωση σε προσωπικούς νόμους, που αντικατέστησαν τους νόμους του κράτους
Ο δε κοινός νους, ειδικά σήμερα, εξέλιπε. Έναν τέτοιο εκμαυλισμό πληρώνουμε, με τις κάθε είδους αμφισβητήσεις και ασύνταχτα κινήματα, που μηχανεύεται ο καθένας πικραμένος.

Από τη φοροκλοπή μεγάλης μερίδας "ξύπνιων" που αποτελεί κραυγαλέα αδικία κια ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε δραστικά, αν δεν υποβοηθήθηκε κιόλας.

Το πολιτικό κόστος και η διαπλοκή με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα του τόπου που υπαγόρευαν την κάθε κυβερνητική πολιτική. Από λογής λογής φωτογραφικές διατάξεις, παραθυράκια, παρεμβάσεις στην εφαρμογή των νόμων, η αναξιοκρατία αποτέλεσε το μέσο ανέλιξης και αλληλοεξυπηρέτησης των εθνοπατέρων μας. Διαπλοκή και διαφθορά μπερδεύονται στην πολυνομία και χάνονται στα γρανάζια της κομματικής σκοπιμότητας.

Τα δε κλαδικά ρουσφέτια του λαού εμπέδωσαν το πελατειακό σύστημα. Ακόμη κι αν υπήρχε κάποια πρόθεση διόρθωσης των ημαρτημένων, τα συντεχνιακά συμφέροντα των βουλευτών και των συνδικαλιστών δεν το επέτρεπαν...

Από τη συνεχιζόμενη κακοδιαχείρηση των οικονομικών του κράτους, την παρασιτική οικονομία του μαύρου χρήματος, την εγκληματική απογεωργοποίηση και αποβιομηχάνιση της χώρας, τη βεβιασμένη είσοδό μας στο ευρώ, τα αλλοπρόσαλα της παιδείας, το life style και η ανεμελιά της άκρατης κατανάλωσης, την εξαχρείωση του αξιακού κώδικα, κλπ

Μέχρι το Σύνταγμα που παραμένει κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των εθνοπατέρων μας, με τη διαιώνιση της άμεσης και στενής εξάρτησης από την εκάστοτε κυβέρνηση των δυο άλλων εξουσιών: δικαστικής και εκτελεστικής, χωρίς έλεγχο.

Η αλόγιστη επιπολαιότητα των πολιτικών, το "άστο για αργότερα", το "δε βαριέσαι, εμείς να είμαστε καλά" που αποδεχόμασταν όλοι, κυρίως η αναξιοπιστία μας απέναντι στους εταίρους, υπήρξαν δικές μας αρετές όλα αυτά τα χρόνια.

Μόνοι μας λοιπόν δημιουργήσαμε όλες τις προϋποθέσεις για μια υπό αυστηρή πια ξένη επιτήρηση πτώχευση...

Για το χάλι της χώρας, όχι, δεν μας φταίνε οι άλλοι Ευρωπαίοι.

Τώρα το μόνο που μπορούμε είναι να πούμε τέλος εποχής κλείνοντας τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν.

Να ξαναχτίσουμε μια νέα πολιτεία στεριωμένη στα δικά της πόδια: ευνομούμενη, με συνεπείς και δίκαιους κυβερνώντες και πολίτες. Αυτό θα πρέπει να είναι το νέο όραμά μας: εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια...

Κι αν εμείς δεν τολμήσουμε τώρα να επουλώσουμε οριστικά τις παλιές πληγές που μας σιγοτρώνε, για ποιο λόγο να θέλουν να μας σώσουν οι άλλοι;

ΠΕΖΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ...

Η Πρωτοβουλία για τους Πεζούς διοργανώνει αύριο εκδήλωση διαμαρτυρίας για τις κυκλοφοριακές συνθήκες και καλεί όλους όσοι ταλαιπωρούνται στις καθημερινές πεζές διαδρομές τους να συμμετέχουν σε αυτήν.

Μας αφορά όλους, γιατί τα παρακάτω ισχύουν σε οποιαδήποτε Ελληνική πόλη:

Καθημερινά κινούμαστε στους δρόμους της πόλης. Καθημερινά αντιμετωπίζουμε τον παραλογισμό στην προσπάθειά μας να κινηθούμε με ασφάλεια για τη δουλειά, τα ψώνια ή τη βόλτα μας.

Και αναρωτιόμαστε:

Πώς γίνεται να κινούμαστε πεζοί και μηχανάκια ανενόχλητα πάνω στα πεζοδρόμια;
Και πώς είναι δυνατόν όταν ως πεζοί τολμήσουμε να διαμαρτυρηθούμε στους οδηγούς δικύκλων που παράνομα οδηγούν στο πεζοδρόμιο να δεχόμαστε ύβρεις και απαξίωση καί ν' ανταποδίδουμε τα ίσα;

Πώς γίνεται να μην υπάρχουν παρά ελάχιστες διαβάσεις πεζών και να θεωρούμε όλοι ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τρέχουμε να περάσουμε από όπου μπορούμε έχοντας τα μάτια μας κυριολεκτικά δεκατέσσερα;

Πώς γίνεται να θεωρούμε φυσιολογικό το γεγονός ότι δεν υπάρχει επαρκής και ασφαλής πρόσβαση για τους πεζούς σε πολλά πεζοδρόμια;

Πώς γίνεται να αγνοούν οι οδηγοί ότι όταν έχουν πορτοκαλί που αναβοσβήνει πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς και πάντα με τη δύναμη της λαμαρίνας που τους περικλείει να προσπαθούν να υπερισχύσουν;

Πώς γίνεται να προσπαθούν οι πεζοί να διασχίσουν διάβαση με πράσινο και να πρέπει πρώτα να κάνουν νόημα στα διερχόμενα αυτοκίνητα να σταματήσουν; Συμβαίνει στις πολλές διαβάσεις όπου οι πεζοί έχουν πράσινο και οι οδηγοί που στρίβουν πορτοκαλί που αναβοσβήνει...

Πώς γίνεται πεζοί να τραυματίζονται πέφτοντας σε τρύπες παγίδες που είτε κάποιοι ξέχασαν να τους φυτέψουν δέντρα ή να τις κλείσουν και κανείς αρμόδιος να μη νοιάζεται;

Πώς γίνεται ως πεζοί γονείς να δεχόμαστε την ύβρη και τον χλευασμό των εποχούμενων του τύπου: πού πας να κυκλοφορήσεις με παιδιά;

Πώς γίνεται να μην μπορούμε να μπούμε σε δημόσια κτήρια γιατί η είσοδος κλείνεται από δικά τους παρκαρισμένα οχήματα;

Πώς γίνεται όταν ζητάμε από δημοτικούς αστυνόμους να βεβαιώσουν παραβάσεις οχημάτων που παρκάρουν σε πεζοδρόμια να μας απαντούν ότι δεν έχουν τέτοιες οδηγίες;

Απλώς δε γίνεται!

Αγανακτούμε καθημερινά και προσπαθούμε να δώσουμε τις μικρές μας μάχες για να πείσουμε συμπολίτες μας να μην κλείνουν τη διέλευση των πεζών.

Τρομοκρατούμαστε από τις συνθήκες καθημερινής τρέλας που αντιμετωπίζουμε όταν κυκλοφορούμε στον δρόμο.

Τρομοκρατούμαστε όταν πρέπει να περπατήσουμε στην πόλη μαζί με μικρά παιδιά.
Καρδιοχτυπάμε μέχρι να σιγουρευτούμε ότι οι ηλικιωμένοι γονείς μας έχουν γυρίσει σώοι από τον περίπατό τους.

Στεναχωριόμαστε γιατί ζούμε σε μια τόσο όμορφη πόλη και δεν μπορούμε να απολαύσουμε το περπάτημα στους δρόμους της.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

Γιατί καμιά αρμόδια Αρχή δεν ενδιαφέρεται για την τήρηση των νόμων!

Η Δημοτική Αρχή θέλει να εισπράττει πρόστιμα από εκείνους που δεν πλήρωσαν τον απαιτούμενο χρόνο στα παρκόμετρα αλλά δε μπορεί να βεβαιώσει παραβάσεις για τα κατειλημμένα πεζοδρόμια, τους πεζοδρόμους κ.λπ., ούτε να συντηρήσει τη διαγράμμιση στις διαβάσεις και πολύ περισσότερο να κατασκευάσει διαβάσεις σε όλο τον αστικό ιστό.

Η Δημοτική Αρχή μπορεί και αξιοποιεί τα κοινοτικά κονδύλια για την ανάπλαση πεζοδρομίων αλλά καθόλου δεν ενδιαφέρεται να προστατεύσει τα «αναπλασμένα» πεζοδρόμια από τα παρκαρισμένα πάνω τους αυτοκίνητα που έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή τους σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Όλοι οι αρμόδιοι πιστεύουν ότι οι υποσχέσεις που ανασύρουν από τα συρτάρια τους μόνο κάθε προεκλογική περίοδο τούς κάνουν να φαίνονται αποτελεσματικοί και ικανοποιούν τους ψηφοφόρους τους...

Οι ομάδες πολιτών μπορούν μόνο να αναδεικνύουν τα προβλήματα. Οι αρμόδιοι φορείς διαθέτουν τα κονδύλια για να φτιάξουν υποδομές καθώς και τους μηχανισμούς για την αστυνόμευση τους αλλά και για την ενημέρωση του κοινού.

Οι πεζοί δεν είναι ευχαριστημένοι. Απλά γιατί αναγκάζονται να είναι ακροβάτες χωρίς δίχτυ στο καθημερινό κυκλοφοριακό τσίρκο..

Αποτελεσματικοί θα είναι όμως οι άρχοντες και οι υπο αυτούς αρμόδιοι, όταν λειτουργήσουν με όραμα και προσπαθήσουν για μια άλλη νοοτροπία και πολιτισμό στην κίνηση όλων μας στην πόλη.

18 + 1 ΑΡΧΕΣ ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ...

"Απώλεια χρήματος, μικρή απώλεια απώλεια τιμής, μεγάλη απώλεια απώλεια κουράγιου, ανεπανόρθωτη απώλεια"...
[ Johann Wolfgang von Goethe]

Μόνο όμως οι αμέτοχοι στο καθημερινό γίγνεσθαι μοιρολάτρες πολίτες, μπορούν να πολεμούν από μακριά τις καταστάσεις.

Οι υπόλοιποι που ζούμε στη δίνη των γεγονότων ή που διαμορφώνουμε τις τύχες μας, είμαστε υποχρεωμένοι να παίξουμε το παιχνίδι της ζωής όπως έρχεται, με τα εύκολα και τα δύσκολά της.

Αρκεί, βέβαια, να επαναφέρουμε στο οπλοστάσιό μας ελάχιστες από τις παλιές λησμονημένες αρχές, μερικούς υπερ-θετικούς ορισμούς εμπειρικής σοφίας:

1. Η μεγαλύτερη αναπηρία στον άνθρωπο είναι ο φόβος. Απ΄ τη στιγμή που οι έχοντες εξουσία καταφέρνουν να εμφιλοχωρήσουν μέσα μας το φόβο του αύριο, πετυχαίνουν το στόχο τους που είναι να μας χειραγωγήσουν και να διαχειρισθούν κάθε είδος φόβου, όπως αυτοί θέλουν.

2. Η ευκολότερη απάτη είναι η εξαπάτησή μας. Στον τομέα αυτό έχουν πείρα οι πολιτικάντηδες. Αλίμονό μας, αν μετά από τόσα και τόσα που ζήσαμε τον περασμένο χρόνο παραμένουμε ευκολόπιστοι στις υποσχέσεις τους. ιδίως των κατ' επανάληψη δημαγωγών...

3. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι να χάσεις το κουράγιο σου. Όμως δεν υπάρχει καταστροφή που να μη παρέχει καινούργιες ευκαιρίες. Όπως σε κάθε "καμένη γη" το πρώτο που φυτρώνει είναι το ταπεινό χορταράκι, έτσι κι οι ευκαιρίες που μας δίνονται μπορεί να είναι μικρές αλλά είναι ζωτικής σημασίας. Αρκεί να έχει κανείς κουράγιο και υπομονή να τις περιμένει ...

4. Η σπουδαιότερη συμπαράσταση που μπορούμε να δεχθούμε (ή να δώσουμε) είναι ο σωστός λόγος, στη σωστή στιγμή. Ο καλός λόγος από τη στιγμή που βγαίνει από την ψυχή και το στόμα μας, ταξιδεύει στο χρόνο. Κανείς δεν ξέρει πότε και κάτω από ποιες συνθήκες λειτουργώντας θα μιλήσει σε κάποια ψυχή ...

5. Η πιο ωραία μας μέρα είναι η σημερινή. Αμερικανική η ρήση που λέει πως για κάθε μέρα που ξημερώνει "Σκέψου και Ευχαρίστησε" ("Think and Thank"). Σκέψου ότι ο Δημιουργός μας χαρίζει άλλη μια μέρα με το φως του ήλιου, τη φύση, τα αγαπημένα μας πρόσωπα και ευχαρίστησε τον για ό,τι καλό έχεις, μα και για ό,τι κακό δεν έχεις...

6. Οι μεγαλύτεροι δάσκαλοί μας, είναι τα μικρά παιδιά. Ας τα αφουγκρασθούμε. Αμόλυντα από κάθε είδους κοινωνική ή πολιτιστική ρύπανση, διαθέτουν καθαρή ματιά και γλώσσα, και δε σκιάζονται από υστερόβουλες σκέψεις και κινήσεις.
Τα παιδιά είναι τα μόνα που μπορούν να μας πουν για τα στραβά του κόσμου που τους ετοιμάζουν οι μεγάλοι, μα και για το πώς θα ήθελαν αυτά τον κόσμο τους.

7. Η πιο επείγουσα ανάγκη είναι η επανεύρεση της καλαισθησίας. Κυνηγώντας μόνο το κέρδος, χάσαμε κάθε έννοια μέτρου και ομορφιάς. Οι σύγχρονες θεές (διαφήμιση, τηλεόραση) έχουν αναγάγει σε τέχνη την κακογουστιά, την ασχετολογία και το πλασάρισμα κάθε είδους προϊόντος, βομβαρδίζοντάς μας ανηλεώς οπτικά, ηχητικά και λεκτικά.

8. Η πιο ανέξοδη κίνησή μας είναι ένα χαμόγελο. Δεν στοιχίζει τίποτε, προδιαθέτει ευχάριστα τον άλλο και είναι το πρώτο άνοιγμα στην επικοινωνίας μας με τα άλλα πρόσωπα.

9. Τα πολυτιμότερα δώρα μας προς τους άλλους είναι η συγγνώμη και το ευχαριστώ. Οι πιο δύσκολες λέξεις να προφερθούν είναι αυτές: είτε διότι ο εγωισμός τις πνίγει, είτε διότι νομίζουμε ότι λέγοντας συγγνώμη ή ευχαριστώ ταπεινωνόμαστε. Η απελευθερωτική σημασία αυτών των λέξεων, ειδικά του ευχαριστώ, αποτελούν αντικείμενο των ψυχολόγων που οργανώνουν ακόμη και σεμινάρια "ευχαριστω-θεραπείας"...

10. Το πιο ισχυρό νόμισμα είναι η τήρηση του λόγου μας. Σε μια εποχή που συμβόλαια και διεθνείς συνθήκες καταπατούνται από άτομα και κυβερνήσεις, ας επαναφέρουμε την παλιά ρήση που θέλει "ο λόγος να είναι σπαθί": συνεπής και ισόβιος στην ισχύ του....

11. Ο ισχυρότερος σύμμαχός μας είναι η αυτοπεποίθηση. Όταν εκλείψει η αγάπη και η πίστη στον εαυτό μας, η παραίτησή μας από κάθε αγώνα αρχίζει να χτυπά την πόρτα μας...

12. Ο πιο πιστός μας σύντροφος είναι ο καλός φίλος. Παλιά η διαπίστωση. Η προδοσία όμως των φίλων στις μέρες μας είναι συχνότερη, επειδή όμως κι εμείς προδίνουμε συχνότερα...

13. Το πιο δυνατό πράγμα στον κόσμο είναι η αγάπη. Αν το "κράτος" της αγάπης κυριαρχήσει στον πλανήτη, όσες βόμβες κι αν της ρίξουν οι εχθροί της, δεν πρόκειται να την καταλύσουν.

14. Το πιο μεγάλο σφάλμα είναι ο εγωισμός. Είναι ο εγωισμός που δεν επιτρέπει να δούμε καθαρότερα και ψυχραιμότερα όσα γίνονται γύρω μας, αυτά που έχουμε στα εσώψυχα μας και όσα πράττουμε εις βάρος των άλλων...

15. Η πιο όμορφη γνώση είναι η γνώση του εαυτού μας. Το πιο υπέροχο ταξίδι στη ζωή είναι η κάθοδος στους μυστικούς δαιδαλώδεις δρόμους που οδηγούν στον εαυτό μας. Ταξίδι που γίνεται πραγματικότητα όταν πάψουμε να θέτουμε εμπόδια και όρους στην αυτογνωσία μας. Όταν αποδεχθούμε υιοθετώντας δηλαδή εξίσου τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία μας...

16. Το ταπεινότερο αίσθημα είναι ο φθόνος. Είναι το βασανιστικότερο συναίσθημα που νιώθουμε να σιγοτρώει τα σωθικά μας στερώντας τη χαρά της ζωής, μα και την ανάδειξη των δικών μας δεξιοτήτων κι αρετών...

17. Η πιο σπουδαία "διασκέδαση" στη ζωή είναι η εργασία, η δημιουργία γενικότερα Το 2009 η αξία της δουλειάς (που νοηματοδοτεί τη ζωή) θα δοκιμασθεί εντονότερα, με απολύσεις και καταργήσεις θέσεων εργασίας, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μα μόνο για όσους/ες φορτώνουν τις ζωές τους σε άλλους επιμένοντας στη μισθωτή εργασία...

18. Το πιο αποτελεσματικό φάρμακο για όλα είναι η πίστη. Πίστη στον Δημιουργό και πίστη στη δύναμη του ανθρώπου.

Αυτό όμως που συμπληρώνει τα προηγούμενα σηματοδοτώντας την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι ότι το πιο φωτεινό σημάδι που μας οδηγεί στις πιο σκοτεινές νύχτες, είναι η ακοίμητη κι ανίκητη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο!
Ο ΚΡΥΦΟΣ ΜΑΣ ΑΣΣΟΣ!