ΠΕΖΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ...

Η Πρωτοβουλία για τους Πεζούς διοργανώνει αύριο εκδήλωση διαμαρτυρίας για τις κυκλοφοριακές συνθήκες και καλεί όλους όσοι ταλαιπωρούνται στις καθημερινές πεζές διαδρομές τους να συμμετέχουν σε αυτήν.

Μας αφορά όλους, γιατί τα παρακάτω ισχύουν σε οποιαδήποτε Ελληνική πόλη:

Καθημερινά κινούμαστε στους δρόμους της πόλης. Καθημερινά αντιμετωπίζουμε τον παραλογισμό στην προσπάθειά μας να κινηθούμε με ασφάλεια για τη δουλειά, τα ψώνια ή τη βόλτα μας.

Και αναρωτιόμαστε:

Πώς γίνεται να κινούμαστε πεζοί και μηχανάκια ανενόχλητα πάνω στα πεζοδρόμια;
Και πώς είναι δυνατόν όταν ως πεζοί τολμήσουμε να διαμαρτυρηθούμε στους οδηγούς δικύκλων που παράνομα οδηγούν στο πεζοδρόμιο να δεχόμαστε ύβρεις και απαξίωση καί ν' ανταποδίδουμε τα ίσα;

Πώς γίνεται να μην υπάρχουν παρά ελάχιστες διαβάσεις πεζών και να θεωρούμε όλοι ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τρέχουμε να περάσουμε από όπου μπορούμε έχοντας τα μάτια μας κυριολεκτικά δεκατέσσερα;

Πώς γίνεται να θεωρούμε φυσιολογικό το γεγονός ότι δεν υπάρχει επαρκής και ασφαλής πρόσβαση για τους πεζούς σε πολλά πεζοδρόμια;

Πώς γίνεται να αγνοούν οι οδηγοί ότι όταν έχουν πορτοκαλί που αναβοσβήνει πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς και πάντα με τη δύναμη της λαμαρίνας που τους περικλείει να προσπαθούν να υπερισχύσουν;

Πώς γίνεται να προσπαθούν οι πεζοί να διασχίσουν διάβαση με πράσινο και να πρέπει πρώτα να κάνουν νόημα στα διερχόμενα αυτοκίνητα να σταματήσουν; Συμβαίνει στις πολλές διαβάσεις όπου οι πεζοί έχουν πράσινο και οι οδηγοί που στρίβουν πορτοκαλί που αναβοσβήνει...

Πώς γίνεται πεζοί να τραυματίζονται πέφτοντας σε τρύπες παγίδες που είτε κάποιοι ξέχασαν να τους φυτέψουν δέντρα ή να τις κλείσουν και κανείς αρμόδιος να μη νοιάζεται;

Πώς γίνεται ως πεζοί γονείς να δεχόμαστε την ύβρη και τον χλευασμό των εποχούμενων του τύπου: πού πας να κυκλοφορήσεις με παιδιά;

Πώς γίνεται να μην μπορούμε να μπούμε σε δημόσια κτήρια γιατί η είσοδος κλείνεται από δικά τους παρκαρισμένα οχήματα;

Πώς γίνεται όταν ζητάμε από δημοτικούς αστυνόμους να βεβαιώσουν παραβάσεις οχημάτων που παρκάρουν σε πεζοδρόμια να μας απαντούν ότι δεν έχουν τέτοιες οδηγίες;

Απλώς δε γίνεται!

Αγανακτούμε καθημερινά και προσπαθούμε να δώσουμε τις μικρές μας μάχες για να πείσουμε συμπολίτες μας να μην κλείνουν τη διέλευση των πεζών.

Τρομοκρατούμαστε από τις συνθήκες καθημερινής τρέλας που αντιμετωπίζουμε όταν κυκλοφορούμε στον δρόμο.

Τρομοκρατούμαστε όταν πρέπει να περπατήσουμε στην πόλη μαζί με μικρά παιδιά.
Καρδιοχτυπάμε μέχρι να σιγουρευτούμε ότι οι ηλικιωμένοι γονείς μας έχουν γυρίσει σώοι από τον περίπατό τους.

Στεναχωριόμαστε γιατί ζούμε σε μια τόσο όμορφη πόλη και δεν μπορούμε να απολαύσουμε το περπάτημα στους δρόμους της.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

Γιατί καμιά αρμόδια Αρχή δεν ενδιαφέρεται για την τήρηση των νόμων!

Η Δημοτική Αρχή θέλει να εισπράττει πρόστιμα από εκείνους που δεν πλήρωσαν τον απαιτούμενο χρόνο στα παρκόμετρα αλλά δε μπορεί να βεβαιώσει παραβάσεις για τα κατειλημμένα πεζοδρόμια, τους πεζοδρόμους κ.λπ., ούτε να συντηρήσει τη διαγράμμιση στις διαβάσεις και πολύ περισσότερο να κατασκευάσει διαβάσεις σε όλο τον αστικό ιστό.

Η Δημοτική Αρχή μπορεί και αξιοποιεί τα κοινοτικά κονδύλια για την ανάπλαση πεζοδρομίων αλλά καθόλου δεν ενδιαφέρεται να προστατεύσει τα «αναπλασμένα» πεζοδρόμια από τα παρκαρισμένα πάνω τους αυτοκίνητα που έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή τους σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Όλοι οι αρμόδιοι πιστεύουν ότι οι υποσχέσεις που ανασύρουν από τα συρτάρια τους μόνο κάθε προεκλογική περίοδο τούς κάνουν να φαίνονται αποτελεσματικοί και ικανοποιούν τους ψηφοφόρους τους...

Οι ομάδες πολιτών μπορούν μόνο να αναδεικνύουν τα προβλήματα. Οι αρμόδιοι φορείς διαθέτουν τα κονδύλια για να φτιάξουν υποδομές καθώς και τους μηχανισμούς για την αστυνόμευση τους αλλά και για την ενημέρωση του κοινού.

Οι πεζοί δεν είναι ευχαριστημένοι. Απλά γιατί αναγκάζονται να είναι ακροβάτες χωρίς δίχτυ στο καθημερινό κυκλοφοριακό τσίρκο..

Αποτελεσματικοί θα είναι όμως οι άρχοντες και οι υπο αυτούς αρμόδιοι, όταν λειτουργήσουν με όραμα και προσπαθήσουν για μια άλλη νοοτροπία και πολιτισμό στην κίνηση όλων μας στην πόλη.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΖΩΝΙΑΝΑ, ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ...

Ποιός πολιτισμός, ποιά ανάπτυξη, στην περιφέρεια;

Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος εξακολουθούν να βρίσκονται τα Ζωνιανά καθώς οι αστυνομικές επιχειρήσεις συνεχίζονται.
Ταυτόχρονα οι αναλύσεις και οι ερμηνείες του φαινομένου «Ζωνιανά» δίνουν και παίρνουν.
Πολλά έχουν γραφτεί και ακουστεί όλες αυτές τις ημέρες.
Ουδείς όμως ανέλαβε πολιτική ευθύνη παρά το γεγονός ότι, όπως επωνύμως έχει καταγγελθεί, υπήρχε πολιτική κάλυψη που ευνοούσε την ανάπτυξη του οργανωμένου εγκλήματος από ορισμένους κατοίκους όχι μόνο των Ζωνιανών αλλά και άλλων κοντινών περιοχών.

Δεν είναι μόνο τα Ζωνιανά. Δεν είναι μόνο ο ορεινός Μυλοπόταμος.
Δεν είναι μόνο το Ρέθυμνο. Ούτε είναι μόνο η Κρήτη.

Και είναι λάθος να νομίζουμε ότι εκεί, στα ορεινά, είναι το έγκλημα και άρα εμείς οι υπόλοιποι ζούμε σε δήθεν πολιτισμένες και αγνές κοινωνίες.
Τα Ζωνιανά είναι κοντά μας, ίσως βρίσκονται και μέσα μας.

Σε όλη την Κρήτη αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, υπάρχουν εστίες εγκληματικότητας, καθώς στον σημερινό "καινούργιο κόσμο", πολλοί ζουν έχοντας ως μοναδικό σκοπό το χρήμα.

Και όσοι δεν έχουν νόμιμο τρόπο να αυξήσουν τα έσοδά τους, είναι πολύ εύκολο να καταφύγουν σε παράνομες πράξεις, δείγμα τόλμης κι αντρισμού για αυτούς.
Όχι βέβαια επειδή είναι γεννημένοι αντάρτες κι ανυπάκουοι.
Όχι επειδή τους ενοχλεί το σύστημα και το κράτος.
Απλά και μόνον για το λόγο ότι η κυρίαρχη ιδεολογία τους είναι η τσέπη τους. Και συχνά έχοντας, όπως καταγγέλλεται," ισχυρές πολιτικές πλάτες" δεν διστάζουν να προχωρούν σε απίστευτες ενέργειες εις βάρος συνανθρώπων τους.
Είναι όμως λύση η καταστολή; Είναι λύση αυτές οι αστυνομικές επιχειρήσεις;
Όταν, άλλωστε, η "επιχείρηση Ψηλορείτης" ολοκληρωθεί και η ΕΚΑΜ φύγει, τι θα μείνει;
Και τι θα γίνει;
Τα ΜΜΕ θα "ξεχάσουν" την περιοχή ολότελα, μέχρι να συμβεί κάποιο νέο τραγικό περιστατικό. Και τα χωριά αυτά θα ξαναμπούν στην πεζή καθημερινότητα. Και αυτό διότι μέχρι σήμερα οι πάντες μιλάνε για καταστολή και όχι για ποιοτικές υποδομές και πολιτισμό, για πραγματική αλλαγή στις συνθήκες ζωής στην περιφέρεια.

Ποιος μίλησε, αλήθεια, για την ανάγκη υποδομών αγροτουρισμού, για τη σημασία που έχει η υλοποίηση έργων ανάδειξης του μνημειακού πλούτου της Κρήτης, των βουνών, των σπηλαίων, των διαδρομών στα ορεινά;

Ποιος επίσης τόνισε την ανάγκη ανάπτυξης παιδαγωγικών προγραμμάτων στον Μυλοπόταμο με την ισχυρή παράδοση και αλλού;

Ποιος ενδιαφέρθηκε να ζήσει με τους κατοίκους, να κάνει παρέα με τα παιδιά τους, να συζητήσει, να επικοινωνήσει, να ενημερώσει αλλά και να ενημερωθεί. Να τους μιλήσει αλλά και να τους ακούσει. Να σκύψει πάνω στα προβλήματα και στις ανάγκες τους.

Οι δάσκαλοι πάνε με το ζόρι στην περιοχή, οι γιατροί το ίδιο, με στόχο κάποια μόρια στο βιογραφικό τους και να φεύγουν το συντομότερο, σώοι και αρτιμελείς, ας μην μιλάμε για άλλες ειδικότητες «γραμματιζούμενων» όπως αποκαλούνται περιπαικτικά στην περιοχή.
Ποιος αρμόδιος κρατικός φορέας νοιάστηκε για όλα αυτά που σε βάθος χρόνου, δημιουργούν άλλες αξίες οι οποίες είναι πιθανόν να καταστήσουν περιττές τις παράνομες δουλειές που προέρχονται από λίγους αλλά "στιγματίζουν" μια ολόκληρη περιοχή.

Ποιος θα ασχοληθεί με όλα εκείνα που θα δώσουν στους κατοίκους των χωριών αυτών τη δυνατότητα να ζήσουν με έναν άλλον τρόπο στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας που η επικοινωνία κι ενημέρωση δεν γνωρίζουν σύνορα.
Σήμερα κυκλοφορούν στο Internet βίντεο με τις αστυνομικές επιχειρήσεις στα Ζωνιανά, τραβηγμένα από τους ίδιους. Μια επίσκεψη στον δικτυακό τόπο του youtube.com αρκεί για να δεί όλος ο κόσμος τι γίνεται τώρα στον Μυλοποτάμο.

Αν δεν ληφθούν τώρα μέτρα για ποιοτική ανάπτυξη, όχι μόνο στον ορεινό Μυλοπόταμο, αλλά και στα ορεινά Κεραμειά των Χανίων που αρχίζουν να αναπτύσσονται παρόμοιες καταστάσεις τα 3 τελευταία χρόνια, και σε περιοχές του νότιου Ηρακλείου και σε άλλα μέρη της χώρας που δεν γνωρίζω μα σίγουρα υπάρχουν, το αύριο θα είναι πολύ χειρότερο...