ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΧΩΡΟΙ...

Καλοκαίρι, η εποχή που βγαίνει έξω ο πολύς κόσμος να χαρεί την φύση ή την πόλη, σε μια διαδρομή μετά πολλών εμποδίων.

Βλέπει όμως πως ο δημόσιος χώρος καταπατείται και απαξιώνεται από τον ιδιωτικό που καταβροχθίζει κάθε σπιθαμή του πρώτου με εμπορική αξία.

Αν ο δήμος κάθε περιοχής δεν υπερασπιστεί τους ελεύθερους χώρους του ώστε να υπάρχουνε προς όφελος των δημοτών, ποιός περιμένει να το κάνει;

Πρώτα να ελευθερώσουν τις παραλίες που έχουν καταληφθεί από "επιχειρηματίες" της ομπρέλας, της ξαπλώστρας, του φραπέ και της ηχορύπανσης (ρακέτες, τσιρίδες, beach bar, τζετ σκι, λαικός αμανές της ρουσφετο-παράγκας-καντίνας).

Μετά να εφαρμόσουν τον νόμο και να ελευθερώσουν τα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους των πόλεων από τα μηχανάκια, τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, την τραπεζορύπανση σε κάθε εκμεταλλευσιμο εκατοστό, και την ηχορύπανση που την ακολουθεί, έπειτα να ξηλώσουν από τα νησιά και την ηπειρωτική χώρα, τα αυθαίρετα (όσα δεν "νομιμοποίησαν" ακόμη), και προπαντός να εφαρμόσουν τον αντικαπνιστικό νόμο που ψηφίστηκε από την βουλή μα οι "επιχειρηματίες" του φραπέ των 5 ευρώ τον γράφουν στα συνεχώς αυξανόμενα στο δρόμο τραπεζοκαθίσματα.

Εδώ και δεκαετίες εμφανίζονται διάφορα καραβάνια αθιγγάνων που κατασκηνώνουν στα πέριξ των πόλεων και τις κατακλύζουν ζητιανεύοντας και κλέβοντας ότι βρούνε από τα παραπάνω μέρη συγκέντρωσης πολύ κόσμου. Αυτοί μάλλον εξαιρούνται των νόμων λόγω "πολιτισμικών" ιδιαιτεροτήτων, όπως εξαιρούνται και οι εν λόγω καφετεριάδες που έκαναν τις πλατείες και τους πεζόδρομους τσαντιρομαχαλάδες με κιτς καναπέδες, πολυθρόνες, κουρελαρία και πλαστικά, σόμπες και φωτιστικά.

Επίσης να μαζέψουν αν μπορέσουν ( οι μπάτσοι δείχνουν πως δεν μπορούνε) τους χωριάτες οπλοφόρους των αγροτικών με τα μαύρα τζάμια που έφτασαν να χαλούν ακόμη και τα γλέντια που παραβρίσκονται με το να πυροβολούν ό,τι κινείται, ακόμη και σκυλιά, αλλά και τους ίδιους τους φίλους τους εν ώρα μέθης, μέχρι και ακίνητους στόχους όπως οι πινακίδες της περιοχής.

Μετά να συμμαζέψουν όσους αγρότες υπεραντλούν και φαρμακώνουν τα χωράφια με υπερδόσεις φυτοφαρμάκων και άλλων χημικών, κλπ, κλπ.

Και μετά ας ασχοληθούν και με το "ελεύθερο" κάμπινγκ, όπου ο κάθε εις κατασκηνώνει όπου τον βολεύει επικαλούμενος το δικαίωμα του σαν ανθρώπου να έρχεται σε επαφή με την φύση, αγνοώντας επειδεικτικά τους άλλους. Η ελεύθερη κατασκήνωση πάντα απαγορευόταν αλλά με ευθύνη πολλών πάντα καταστρατηγούταν, μα παρά τα προβλήματα που δημιουργεί στην περιοχή του, προκαλεί ασφαλώς λιγότερη καταστροφή, στην όση φύση έχει απομείνει, από τα παραπάνω.

ΠΕΖΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ...

Η Πρωτοβουλία για τους Πεζούς διοργανώνει αύριο εκδήλωση διαμαρτυρίας για τις κυκλοφοριακές συνθήκες και καλεί όλους όσοι ταλαιπωρούνται στις καθημερινές πεζές διαδρομές τους να συμμετέχουν σε αυτήν.

Μας αφορά όλους, γιατί τα παρακάτω ισχύουν σε οποιαδήποτε Ελληνική πόλη:

Καθημερινά κινούμαστε στους δρόμους της πόλης. Καθημερινά αντιμετωπίζουμε τον παραλογισμό στην προσπάθειά μας να κινηθούμε με ασφάλεια για τη δουλειά, τα ψώνια ή τη βόλτα μας.

Και αναρωτιόμαστε:

Πώς γίνεται να κινούμαστε πεζοί και μηχανάκια ανενόχλητα πάνω στα πεζοδρόμια;
Και πώς είναι δυνατόν όταν ως πεζοί τολμήσουμε να διαμαρτυρηθούμε στους οδηγούς δικύκλων που παράνομα οδηγούν στο πεζοδρόμιο να δεχόμαστε ύβρεις και απαξίωση καί ν' ανταποδίδουμε τα ίσα;

Πώς γίνεται να μην υπάρχουν παρά ελάχιστες διαβάσεις πεζών και να θεωρούμε όλοι ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τρέχουμε να περάσουμε από όπου μπορούμε έχοντας τα μάτια μας κυριολεκτικά δεκατέσσερα;

Πώς γίνεται να θεωρούμε φυσιολογικό το γεγονός ότι δεν υπάρχει επαρκής και ασφαλής πρόσβαση για τους πεζούς σε πολλά πεζοδρόμια;

Πώς γίνεται να αγνοούν οι οδηγοί ότι όταν έχουν πορτοκαλί που αναβοσβήνει πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς και πάντα με τη δύναμη της λαμαρίνας που τους περικλείει να προσπαθούν να υπερισχύσουν;

Πώς γίνεται να προσπαθούν οι πεζοί να διασχίσουν διάβαση με πράσινο και να πρέπει πρώτα να κάνουν νόημα στα διερχόμενα αυτοκίνητα να σταματήσουν; Συμβαίνει στις πολλές διαβάσεις όπου οι πεζοί έχουν πράσινο και οι οδηγοί που στρίβουν πορτοκαλί που αναβοσβήνει...

Πώς γίνεται πεζοί να τραυματίζονται πέφτοντας σε τρύπες παγίδες που είτε κάποιοι ξέχασαν να τους φυτέψουν δέντρα ή να τις κλείσουν και κανείς αρμόδιος να μη νοιάζεται;

Πώς γίνεται ως πεζοί γονείς να δεχόμαστε την ύβρη και τον χλευασμό των εποχούμενων του τύπου: πού πας να κυκλοφορήσεις με παιδιά;

Πώς γίνεται να μην μπορούμε να μπούμε σε δημόσια κτήρια γιατί η είσοδος κλείνεται από δικά τους παρκαρισμένα οχήματα;

Πώς γίνεται όταν ζητάμε από δημοτικούς αστυνόμους να βεβαιώσουν παραβάσεις οχημάτων που παρκάρουν σε πεζοδρόμια να μας απαντούν ότι δεν έχουν τέτοιες οδηγίες;

Απλώς δε γίνεται!

Αγανακτούμε καθημερινά και προσπαθούμε να δώσουμε τις μικρές μας μάχες για να πείσουμε συμπολίτες μας να μην κλείνουν τη διέλευση των πεζών.

Τρομοκρατούμαστε από τις συνθήκες καθημερινής τρέλας που αντιμετωπίζουμε όταν κυκλοφορούμε στον δρόμο.

Τρομοκρατούμαστε όταν πρέπει να περπατήσουμε στην πόλη μαζί με μικρά παιδιά.
Καρδιοχτυπάμε μέχρι να σιγουρευτούμε ότι οι ηλικιωμένοι γονείς μας έχουν γυρίσει σώοι από τον περίπατό τους.

Στεναχωριόμαστε γιατί ζούμε σε μια τόσο όμορφη πόλη και δεν μπορούμε να απολαύσουμε το περπάτημα στους δρόμους της.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

Γιατί καμιά αρμόδια Αρχή δεν ενδιαφέρεται για την τήρηση των νόμων!

Η Δημοτική Αρχή θέλει να εισπράττει πρόστιμα από εκείνους που δεν πλήρωσαν τον απαιτούμενο χρόνο στα παρκόμετρα αλλά δε μπορεί να βεβαιώσει παραβάσεις για τα κατειλημμένα πεζοδρόμια, τους πεζοδρόμους κ.λπ., ούτε να συντηρήσει τη διαγράμμιση στις διαβάσεις και πολύ περισσότερο να κατασκευάσει διαβάσεις σε όλο τον αστικό ιστό.

Η Δημοτική Αρχή μπορεί και αξιοποιεί τα κοινοτικά κονδύλια για την ανάπλαση πεζοδρομίων αλλά καθόλου δεν ενδιαφέρεται να προστατεύσει τα «αναπλασμένα» πεζοδρόμια από τα παρκαρισμένα πάνω τους αυτοκίνητα που έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή τους σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Όλοι οι αρμόδιοι πιστεύουν ότι οι υποσχέσεις που ανασύρουν από τα συρτάρια τους μόνο κάθε προεκλογική περίοδο τούς κάνουν να φαίνονται αποτελεσματικοί και ικανοποιούν τους ψηφοφόρους τους...

Οι ομάδες πολιτών μπορούν μόνο να αναδεικνύουν τα προβλήματα. Οι αρμόδιοι φορείς διαθέτουν τα κονδύλια για να φτιάξουν υποδομές καθώς και τους μηχανισμούς για την αστυνόμευση τους αλλά και για την ενημέρωση του κοινού.

Οι πεζοί δεν είναι ευχαριστημένοι. Απλά γιατί αναγκάζονται να είναι ακροβάτες χωρίς δίχτυ στο καθημερινό κυκλοφοριακό τσίρκο..

Αποτελεσματικοί θα είναι όμως οι άρχοντες και οι υπο αυτούς αρμόδιοι, όταν λειτουργήσουν με όραμα και προσπαθήσουν για μια άλλη νοοτροπία και πολιτισμό στην κίνηση όλων μας στην πόλη.

ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟΥ ΑΝΤΙΔΙΚΙΕΣ...

Αδικημένοι της ζωής και οι δυο, στον ήλιο δεν είχαν μοίρα.

Με χρόνια γλύψιμο και παρακαλετό δημοτικών συμβούλων, τελικά κατάφεραν να την βολέψουν όπως - όπως. Ο πιο "τυχερός" βρέθηκε μ' ένα περίπτερο σε κεντρικό σημείο, ο λιγότερο ευνοημένος του ρουσφετιού βρέθηκε να πουλεί μικροπράγματα στην λαϊκή και να στήνει πάγκους στούς δρόμους...

Άσπονδοι φίλοι από χρόνια παλιά, κοινή μοίρα και μιζέρια, η φτώχεια δεν ενώνει μα δημιουργεί ζήλιες κι αντιδικίες, φτάνει ακόμη σε μίση και φόνους για ένα κομμάτι ψωμί, πράγμα που παραξενεύει κι απορεί τους έχοντες τα προς το ζην, απόλυτα δε φυσικό για τους φτωχοδιαβόλους ...

Στην περίπτωση μας εδώ, ο ένας φουκαράς ζηλεύει τη δουλειά του άλλου.
Ο πλανώδιος έμπορος ζηλεύει την μόνιμη θέση του περιπτερά που έρχεται με το κλειδί κάθε πρωί κι ανοίγει την "επιχείρηση" του σα νοικοκύρης, έχει την πελατεία του εξασφαλισμένη χωρίς κόπο και κονομά χωρίς να χρειαστεί να σηκωθεί από την καρέκλα...

Ο περιπτεράς από την άλλη έχει βαρεθεί ήδη το ολοήμερο καθισιό και παραμονή στο ίδιο μέρος, πράγμα που δεν του επιτρέπει να πάει πουθενά, ούτε σε προσωπικη του δουλειά ούτε σε καμιά εκδήλωση ένα βράδυ. Ακούει τους ήχους από παραστάσεις και συναυλίες σο κοντινό του ανοιχτό καλοκαιρινό θέατρο μα δε μπορεί να κλείσει να πάει, ποιός θα πουλεί νερό και τσιγάρα στους θεατές;

Και τον επιτάφιο από το παραθυράκι τον βλέπει να περνά μπροστά του κάθε Μεγάλη Παρασκευή, ελπίζοντας να σταματήσει κάποιος πιστός να κερδίσει ένα δίφραγκο παραπάνω. Θεωρεί δε προνομιούχο τον πλανώδιο που έχοντας μαζέψει τον πάγκο του κάθε βράδυ, είναι με την οικογένεια του κι επιπλέον ελεύθερος να πάει όπου θελήσει...

Με κάθε ευκαιρία αντιδικούν μεταξύ τους, θεωρώντας ο ένας τον άλλο σαν περισσότερο ευνοημένο από το ρουσφέτι του δικού του δημοτικού συμβούλου και συνοψίζουν πάντα με τις φράσεις "αν εγώ είχα το περίπτερο..." και "αν μπορούσα να πάω να πουλήσω στο πανηγύρι εκείνο...", φυσικά για την δουλειά του άλλου κι όχι την δική του ο καθείς...

Το μόνο κοινό τους χαρακτηριστικό είναι πως τους αρέσει να κάνουν τους ρουφιάνους για ότι πέσει στην αντίληψη τους, σε μια ακατανόητη προσπάθεια να ευχαριστήσουν τους μπάτσους, καρφώνοντας ανυποψίαστους συμπολίτες τους.

Για λίγες δεκάδες ευρώ παραπάνω προφανώς, εκτός αν είναι τόσο αφελείς να δίνουν βάση στα "μπράβο" κι "ευχαριστώ" που ακούνε όταν απομακρύνεται το συμβατικό αμάξι του μπατσαριού, μα με την τόσο χαρακτηριστική κεραία που το προδίδει...

Και η ζωή συνεχίζει να κυλά, αγνοώντας τους δυο σιχαμένους "βιοπαλαιστές" του πεζοδρομίου, τα πράγματα συνεχίζουν να συμβαίνουν, χωρίς να επηρεάζονται από τις μεταξύ τους αντιδικίες και ζήλειες...Δεν τους ρώτησε ποτέ κανείς για τίποτα, μόνο κάποιοι περαστικοί στηρίζουν με μικροαγορές την ύπαρξη τους...

Δεν θα τους πουν ποτέ όμως το:

Ρε σκατάδες, όταν βράζετε στο ίδιο καζάνι, δεν έχει σημασία σε ποιά πλευρά σας πάει το ανακάτεμα...