ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ ΚΑΙ ΝΟΤΟΣ...

Η υπόθεση της Κύπρου δείχνει ότι ο οικονομικός πόλεμος στην Ε.Ε. μεταξύ "Βορείων' και 'Νοτίων", καλά κρατεί. Και πως αυτό που μετράει στην σημερινή Ευρωπαική Ενωση δεν είναι η αλληλεγγύη, αλλά η εκμετάλλευση των ασθενέστερων από τους ισχυρότερους.
Στο όνομα δήθεν της οικονομικής τους εξυγίανσης...

Η Κύπρος βρίσκεται στο σταυροδρόμι 3 ηπείρων. Η στρατηγική της θέση είναι αιτία πολλών συγκρούσεων, επιδρομών και πολέμων. Επί της Κύπρου παίχθηκαν και παίζονται πολλών λογιών παιχνίδια. Οικονομικά και Γεωπολιτικά: κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Α.Ο.Ζ. της, αλλά και κέντρο ξεπλύματος κατά τους Γερμανογάλλους του Ρώσικου βρόμικου χρήματος.

Είναι σήμερα το μήλον της Εριδος ανάμεσα σε Ρωσία - Ε.Ε. - Αμερική. Από κοντά και η Τουρκία που σε τέτοιες ώρες ξέρει να προβάλει παράλογες επιδιώξεις από τις οποίες, βοηθούντων και των "συμμάχων" (τώρα και η Ρωσία) βγαίνει πάντα κερδισμένη...

Το ισχυρότερο όπλο στις μέρες μας, για να κάμψει κανείς τις αντιρρήσεις μιας χώρας της Ευρωζώνης, είναι ο οικονομικός αποκλεισμός - στραγγαλισμός της. Οχι με τη μορφή embargo, αλλά με τη μορφή μη χρηματοδότησης από την Ε.Κ.Τ. ρευστού στις τράπεζές της.

Η Κύπρος λόγω της γεωγραφικής της θέσης, πάντα είχε υπερτροφικό τραπεζικό σύστημα. Οι καταθέσεις στις τράπεζες της ήταν κατά πολύ υψηλότερες από τις παραγωγικές και οικονομικές δυνατότητές της. Ας πούμε από τα 70 δισεκατομμύρια των καταθέσεών της, σήμερα, μόνο το 37% ανήκει σε Κυπρίους καταθέτες.

Για το λόγο αυτό οι Γερμανογάλλοι μίλησαν για Κυπριακή οικονομία - καζίνο, εννοώντας προφανώς το μεγάλο παιχνίδι με τους Ρώσους και όχι μόνο καταθέτες και τα υψηλά επιτόκια που οι Κυπριακές τράπεζες χορηγούσαν για να προσελκύσουν χρήματα.

Αυτή τιμωρητική διάθεση των Γερμανών που θεωρούν ότι εμείς οι Νότιοι είμαστε έκλυτοι και πρέπει να πληρώσουμε το ξεχαρβάλωμα των οικονομιών μας (αλήθεια ποιοι χορηγούσαν χρήματα για το  ξεχαρβάλωμα;) δηλώνει και τις πραγματικές προθέσεις τους: ή πάμε σε μια Γερμανική Ευρώπη ή το ευρώ θα περιοριστεί στις φίλα κείμενες προς τη Γερμανία χώρες...

Όσο για δήθεν "εθνικές υπερηφάνειες" και αξιοπρέπειες που αποτελεί την καραμέλα ορισμένων αντιπολιταυόμενων, για τους τροϊκανούς φαίνεται να είναι ψιλά γράμματα.

Οι εξελίξεις στην Κύπρο δυστυχώς αποδεικνύουν με τον πιο τραγικό τρόπο ότι στη διεθνή σκακιέρα δεν μπορείς να διαπραγματευθείς ούτε με πατριωτικές κορώνες ούτε με τσαμπουκάδες ούτε με απειλές ούτε με κόκκινες γραμμές αλλά μόνο μέσα στα πραγματικά πλαίσια που οι οικονομικές σου δυνατότητες το επιτρέπουν.

Και όσο οι χώρες του Νότου δεν αποκτούν οικονομική αυτάρκεια ώστε να δανείζονται τόσα όσα θα μπορούν να ξεπληρώνουν, τόσο ο κλοιός των Βορειοευρωπαίων θα γίνεται βραχνάς για τους Νοτίους...

ΜΝΗΜΟΝΙΟ Ή ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ;

Αν και αυτοδιοικητικές, οι ερχόμενες εκλογές τείνουν να γίνουν δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του "μνημονίου" και του ποιο κόμμα ευθύνεται περισσότερο για την κρίση...

Τα λεγόμενα "μεγάλα" - εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ συντηρούν την τάση αυτή αν όχι την υποθάλπτουν, με ενημερωτικές εκπομπές που δεν έχουν σχέση με τις επερχόμενες εκλογές παρά μόνο με το μνημόνιο, τα σκάνδαλα και τα πολιτικά μηνύματα που θα εξαχθούν από αυτές.

Οι σημαντικές αλλαγές που επιφέρει ο "Καλλικράτης" για την αποδοτικότερη λειτουργία και πρόοδο των τοπικών κοινωνιών περνάνε σε δεύτερη μοίρα ενώ είναι μια τόσο βαθιά τομή που αφορά όλους μας από την επόμενη ημέρα των εκλογών.

Πάντα, σε τέτοιου μεγέθους ριζικές αλλαγές, ανακύπτουν προβλήματα, μεταφέρονται νέες αρμοδιότητες στους Δήμους από τις πρώην Νομαρχίες, μεταφέρονται αυξημένες αρμοδιότητες από την κεντρική Διοίκηση στην Περιφέρεια (με κίνδυνο αντί για αποκέντρωση να έχουμε ξανά συγκέντρωση στην έδρα των Περιφερειών), νέα οργανογράμματα διοίκησης, τρόπου λειτουργίας και λήψης αποφάσεων, που πρέπει έγκαιρα να συζητηθούν και να επισημανθούν τρωτά σημεία και τρόποι έγκαιρης διόρθωσης βελτίωσης όπου χρειασθεί για να μην χαθεί και άλλος πολύτιμος χρόνος.

Καμία συζήτηση για την ουσία των εκλογών από τα κόμματα πέρα από την προσπάθεια δημιουργίας πρόσκαιρων εντυπώσεων προς όφελός τους. Βλέπουμε το νέο αυτοδιοικητικό όραμα να συνθλίβεται στην συνηθισμένη ξερή παλαιοκομματική αντιπαράθεση...

Ο βαθμός ενδιαφέροντος για τις εκλογές, το κριτήριο πρόσωπο ή κόμμα, το κριτήριο αυτοδιοικητική επιλογή ή πολιτική επιλογή ή και τα δύο, ο βαθμός αναγνωρισιμότητας των υποψηφίων, η συσπείρωση των υποψηφίων στα κόμματα υποστήριξης και τελευταίο αλλά ίσως το πιο σημαντικό, η υπόθεση του μνημονίου και της κρίσης αποτελούν τα κεντρικά διλήμματα.

Το ζητούμενο στις 7 Νοεμβρίου είναι η ψήφος με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον της πόλης που ζούμε με κύριο στόχο την ανάπτυξη και πρόοδό της. Ειδικότερα από τους νέους ανθρώπους, που βιώνουν την αβεβαιότητα και το άγχος για το μέλλον τους, η αδιαφορία συνοδεύεται και από την απόλυτη απαξία και την αποστροφή για την πολιτική σήμερα.

Το πώς φθάσαμε στο μνημόνιο, στις επιπτώσεις του και στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης είναι θέμα του καθενός μας να το αξιολογήσει και να ψηφίσει ανάλογα στις εθνικές κοινοβουλευτικές εκλογές.

Ως άτομα οι υποψήφιοι της κάθε περιοχής ακόμη και οι δηλωμένα ανεξάρτητοι, από κάποιον κομματικό-ιδεολογικό χώρο προέρχονται. Το θέμα είναι το όραμα και οι τοποθετήσεις τους για τον τόπο που ζούνε κι εκτίθενται υποψήφιοι κι όχι τι προστάζει η γραμμή του κόμματος υπέρ ή όχι του "μνημονίου" για μικρο-κομματικά οφέλη.
Θα πάμε στις κάλπες που κρίνουν το μέλλον των τοπικών κοινωνιών διπλά (σε επίπεδο πόλης αλλά και Περιφέρειας όπου ανήκει η πόλη) με κυρίαρχο θέμα το μνημόνιο που είναι απόρροια μεταξύ άλλων και των παραπάνω;

Κόμματα και ηγεσίες εννοούν ως τοποθέτηση μόνο το να πάρεις είτε το δικό τους μέρος είτε του αντιπάλου κόμματος.

Είναι άδικο για τους ίδιους τους υποψήφιους το γεγονός ότι η διάθεσή τους να προσφέρουν ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητες και την αποδοχή του από την τοπική κοινωνία, να επισκιάζεται από την πόλωση της κεντρικής πολιτικής σκηνής με θέματα άσχετα ως προς τον λόγο που γίνονται οι παρούσες εκλογές.

ΜΠΛΟΚΑ ΚΙ ΑΝΤΙΔΙΚΙΕΣ...

Έκανα 4 χιλιόμετρα υπό βροχή με τα πόδια, για να πάω κάπου που ήθελα κι είχα την ατυχία να βρίσκεται μετά το σημείο που κάποιοι βαλτοί αγροτοπατέρες σκέφτηκαν να κλείσουν με μπλόκο, ξεσηκώνοντας το πόπολο της περιοχής τους (ενώ αυτοί απόντες από την πρώτη γραμμή).

Άλλοι ταξιδιώτες αλλάζουν τρία λεωφορεία για να πάνε στον προορισμό τους σε συνθήκες εκνευρισμού κι αντιδικιών, φορτηγά με παραγγελίες και προϊόντα ακινητοποιούνται, άρρωστοι διαπραγματεύονται και καλούνται ν' αποδείξουν την κατάσταση τους για να τους επιτρέψουν να πάνε στο νοσοκομείο, οι φίλοι και γνωστοί των "αγωνιζομένων" περνάνε ελεύθερα όμως...

Ο αγώνας των αγροτών ή και οποιουδήποτε άλλου, όσο δίκαιος και αν είναι, δεν πρέπει να γίνεται επιβάλλοντας δυσβάσταχο κόστος στο σύνολο της κοινωνίας.

Φέτος πληρώνει τις παλαιότερες μαλακίες του ο νύν υπουργός Γεωργίας, που πρωτοστατούσε σε ξεσηκωμούς με τα ίδια "αιτήματα" που όπως - όπως και πυροσβεστικά προσπαθεί τώρα να καλύψει.

Και πάλι όχι δίκαια προς όλους τους αγρότες της χώρας, επλεκτικά προς ορισμένους που εκβιάζουν καλύτερα είναι τα μέτρα του και στην εκλογική του περιφέρεια κυρίως...

Οι υπόλοιποι πολίτες όμως τι φταίνε;

Στο κάτω - κάτω, αυτοί που κατ' εξοχήν υφίστανται το κόστος, ούτε φταίνε για το πρόβλημα ούτε μπορούν να το λύσουν...

ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟΥ ΑΝΤΙΔΙΚΙΕΣ...

Αδικημένοι της ζωής και οι δυο, στον ήλιο δεν είχαν μοίρα.

Με χρόνια γλύψιμο και παρακαλετό δημοτικών συμβούλων, τελικά κατάφεραν να την βολέψουν όπως - όπως. Ο πιο "τυχερός" βρέθηκε μ' ένα περίπτερο σε κεντρικό σημείο, ο λιγότερο ευνοημένος του ρουσφετιού βρέθηκε να πουλεί μικροπράγματα στην λαϊκή και να στήνει πάγκους στούς δρόμους...

Άσπονδοι φίλοι από χρόνια παλιά, κοινή μοίρα και μιζέρια, η φτώχεια δεν ενώνει μα δημιουργεί ζήλιες κι αντιδικίες, φτάνει ακόμη σε μίση και φόνους για ένα κομμάτι ψωμί, πράγμα που παραξενεύει κι απορεί τους έχοντες τα προς το ζην, απόλυτα δε φυσικό για τους φτωχοδιαβόλους ...

Στην περίπτωση μας εδώ, ο ένας φουκαράς ζηλεύει τη δουλειά του άλλου.
Ο πλανώδιος έμπορος ζηλεύει την μόνιμη θέση του περιπτερά που έρχεται με το κλειδί κάθε πρωί κι ανοίγει την "επιχείρηση" του σα νοικοκύρης, έχει την πελατεία του εξασφαλισμένη χωρίς κόπο και κονομά χωρίς να χρειαστεί να σηκωθεί από την καρέκλα...

Ο περιπτεράς από την άλλη έχει βαρεθεί ήδη το ολοήμερο καθισιό και παραμονή στο ίδιο μέρος, πράγμα που δεν του επιτρέπει να πάει πουθενά, ούτε σε προσωπικη του δουλειά ούτε σε καμιά εκδήλωση ένα βράδυ. Ακούει τους ήχους από παραστάσεις και συναυλίες σο κοντινό του ανοιχτό καλοκαιρινό θέατρο μα δε μπορεί να κλείσει να πάει, ποιός θα πουλεί νερό και τσιγάρα στους θεατές;

Και τον επιτάφιο από το παραθυράκι τον βλέπει να περνά μπροστά του κάθε Μεγάλη Παρασκευή, ελπίζοντας να σταματήσει κάποιος πιστός να κερδίσει ένα δίφραγκο παραπάνω. Θεωρεί δε προνομιούχο τον πλανώδιο που έχοντας μαζέψει τον πάγκο του κάθε βράδυ, είναι με την οικογένεια του κι επιπλέον ελεύθερος να πάει όπου θελήσει...

Με κάθε ευκαιρία αντιδικούν μεταξύ τους, θεωρώντας ο ένας τον άλλο σαν περισσότερο ευνοημένο από το ρουσφέτι του δικού του δημοτικού συμβούλου και συνοψίζουν πάντα με τις φράσεις "αν εγώ είχα το περίπτερο..." και "αν μπορούσα να πάω να πουλήσω στο πανηγύρι εκείνο...", φυσικά για την δουλειά του άλλου κι όχι την δική του ο καθείς...

Το μόνο κοινό τους χαρακτηριστικό είναι πως τους αρέσει να κάνουν τους ρουφιάνους για ότι πέσει στην αντίληψη τους, σε μια ακατανόητη προσπάθεια να ευχαριστήσουν τους μπάτσους, καρφώνοντας ανυποψίαστους συμπολίτες τους.

Για λίγες δεκάδες ευρώ παραπάνω προφανώς, εκτός αν είναι τόσο αφελείς να δίνουν βάση στα "μπράβο" κι "ευχαριστώ" που ακούνε όταν απομακρύνεται το συμβατικό αμάξι του μπατσαριού, μα με την τόσο χαρακτηριστική κεραία που το προδίδει...

Και η ζωή συνεχίζει να κυλά, αγνοώντας τους δυο σιχαμένους "βιοπαλαιστές" του πεζοδρομίου, τα πράγματα συνεχίζουν να συμβαίνουν, χωρίς να επηρεάζονται από τις μεταξύ τους αντιδικίες και ζήλειες...Δεν τους ρώτησε ποτέ κανείς για τίποτα, μόνο κάποιοι περαστικοί στηρίζουν με μικροαγορές την ύπαρξη τους...

Δεν θα τους πουν ποτέ όμως το:

Ρε σκατάδες, όταν βράζετε στο ίδιο καζάνι, δεν έχει σημασία σε ποιά πλευρά σας πάει το ανακάτεμα...