ΜΝΗΜΟΝΙΟ Ή ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ;

Αν και αυτοδιοικητικές, οι ερχόμενες εκλογές τείνουν να γίνουν δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του "μνημονίου" και του ποιο κόμμα ευθύνεται περισσότερο για την κρίση...

Τα λεγόμενα "μεγάλα" - εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ συντηρούν την τάση αυτή αν όχι την υποθάλπτουν, με ενημερωτικές εκπομπές που δεν έχουν σχέση με τις επερχόμενες εκλογές παρά μόνο με το μνημόνιο, τα σκάνδαλα και τα πολιτικά μηνύματα που θα εξαχθούν από αυτές.

Οι σημαντικές αλλαγές που επιφέρει ο "Καλλικράτης" για την αποδοτικότερη λειτουργία και πρόοδο των τοπικών κοινωνιών περνάνε σε δεύτερη μοίρα ενώ είναι μια τόσο βαθιά τομή που αφορά όλους μας από την επόμενη ημέρα των εκλογών.

Πάντα, σε τέτοιου μεγέθους ριζικές αλλαγές, ανακύπτουν προβλήματα, μεταφέρονται νέες αρμοδιότητες στους Δήμους από τις πρώην Νομαρχίες, μεταφέρονται αυξημένες αρμοδιότητες από την κεντρική Διοίκηση στην Περιφέρεια (με κίνδυνο αντί για αποκέντρωση να έχουμε ξανά συγκέντρωση στην έδρα των Περιφερειών), νέα οργανογράμματα διοίκησης, τρόπου λειτουργίας και λήψης αποφάσεων, που πρέπει έγκαιρα να συζητηθούν και να επισημανθούν τρωτά σημεία και τρόποι έγκαιρης διόρθωσης βελτίωσης όπου χρειασθεί για να μην χαθεί και άλλος πολύτιμος χρόνος.

Καμία συζήτηση για την ουσία των εκλογών από τα κόμματα πέρα από την προσπάθεια δημιουργίας πρόσκαιρων εντυπώσεων προς όφελός τους. Βλέπουμε το νέο αυτοδιοικητικό όραμα να συνθλίβεται στην συνηθισμένη ξερή παλαιοκομματική αντιπαράθεση...

Ο βαθμός ενδιαφέροντος για τις εκλογές, το κριτήριο πρόσωπο ή κόμμα, το κριτήριο αυτοδιοικητική επιλογή ή πολιτική επιλογή ή και τα δύο, ο βαθμός αναγνωρισιμότητας των υποψηφίων, η συσπείρωση των υποψηφίων στα κόμματα υποστήριξης και τελευταίο αλλά ίσως το πιο σημαντικό, η υπόθεση του μνημονίου και της κρίσης αποτελούν τα κεντρικά διλήμματα.

Το ζητούμενο στις 7 Νοεμβρίου είναι η ψήφος με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον της πόλης που ζούμε με κύριο στόχο την ανάπτυξη και πρόοδό της. Ειδικότερα από τους νέους ανθρώπους, που βιώνουν την αβεβαιότητα και το άγχος για το μέλλον τους, η αδιαφορία συνοδεύεται και από την απόλυτη απαξία και την αποστροφή για την πολιτική σήμερα.

Το πώς φθάσαμε στο μνημόνιο, στις επιπτώσεις του και στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης είναι θέμα του καθενός μας να το αξιολογήσει και να ψηφίσει ανάλογα στις εθνικές κοινοβουλευτικές εκλογές.

Ως άτομα οι υποψήφιοι της κάθε περιοχής ακόμη και οι δηλωμένα ανεξάρτητοι, από κάποιον κομματικό-ιδεολογικό χώρο προέρχονται. Το θέμα είναι το όραμα και οι τοποθετήσεις τους για τον τόπο που ζούνε κι εκτίθενται υποψήφιοι κι όχι τι προστάζει η γραμμή του κόμματος υπέρ ή όχι του "μνημονίου" για μικρο-κομματικά οφέλη.
Θα πάμε στις κάλπες που κρίνουν το μέλλον των τοπικών κοινωνιών διπλά (σε επίπεδο πόλης αλλά και Περιφέρειας όπου ανήκει η πόλη) με κυρίαρχο θέμα το μνημόνιο που είναι απόρροια μεταξύ άλλων και των παραπάνω;

Κόμματα και ηγεσίες εννοούν ως τοποθέτηση μόνο το να πάρεις είτε το δικό τους μέρος είτε του αντιπάλου κόμματος.

Είναι άδικο για τους ίδιους τους υποψήφιους το γεγονός ότι η διάθεσή τους να προσφέρουν ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητες και την αποδοχή του από την τοπική κοινωνία, να επισκιάζεται από την πόλωση της κεντρικής πολιτικής σκηνής με θέματα άσχετα ως προς τον λόγο που γίνονται οι παρούσες εκλογές.

"ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ" ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ...

Η καθ' όλα δικαιολογημένη δυσαρέσκεια του κόσμου προς τα κοινοβουλευτικά πρόσωπα και τα κόμματα, έχει δημιουργήσει μία τάση, να εμφανιστούν οι λεγόμενοι καιροσκόποι της πολιτικής σκηνής, οι οποίοι αποποιούμενοι την όποια πολιτική τους ταυτότητα και ιδεολογία, ενδύονται με το μανδύα του ανεξάρτητου ή και του μη πολιτικοποιημένου πολλές φορές υποψηφίου, νομίζοντας ότι κατ' αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν την ψήφο τού κάθε δυσαρεστημένου από το πολιτικό σύστημα τού τόπου μας.

Το φαινόμενο αυτό έχει επηρεάσει εν πολλοίς και τα πολιτικά κόμματα, τα οποία βλέπουμε να διστάζουν να δώσουν το λεγόμενο χρίσμα σε υποψηφίους δημάρχους και ακόμα την όποια τους στήριξη την παρέχουν με πολύ μεγάλη προσοχή και έτσι έχουμε και το φαινόμενο των "δήθεν ανεξάρτητων".

Η ενασχόληση με την τοπική αυτοδιοίκηση, ιδιαίτερα τώρα με τον "Καλλικράτη", αποτελεί πολιτική πράξη και πρέπει να έχει πολιτικό στίγμα, πολιτική αφετηρία ,αρχές και χαρακτήρα.

Τι σημαίνει λοιπόν ανεξάρτητος; Ανεξάρτητος από τι;

Από τις πελατειακές σχέσεις;
Από τα οργανωμένα συμφέροντα;
Από τους διάφορους προστάτες/σπόνσορες;
Από τις γνωστές οικογένειες που δίνουν το δικό τους "χρίσμα";
Από τη διαπλοκή και την αναξιοκρατία;
Από την αλαζονεία της εξουσίας και το συγκεντρωτισμό, που είναι αντίθετος στις αρχές του "Καλλικράτη";

Οχι βέβαια!

Απλά, ανεξάρτητος (αποστασιοποιημένος, απαλλαγμένος) από το βάρος των όποιων σφαλμάτων και παραλείψεων των κομμάτων που άσκησαν ή δεν άσκησαν κεντρική εξουσία στον τόπο μας.

Τα πολιτικά κόμματα και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι φέρουν ευθύνη για την κατάσταση της χώρας στον οικονομικό, κοινωνικό, διοικητικό και τόσους άλλους τομείς.

Θα ήμουν όμως εξαιρετικά άδικος, αν μέσα από τη λογική της ισοπέδωσης, που αποτελεί, ίσως, τη μεγαλύτερη μορφή φασισμού, δεν εξαιρούσα τους πολιτικούς που τόσα χρόνια πολιτεύονται, δρουν, αποφασίζουν, διαχειρίζονται, διεκδικούν και το όνομα τους παραμένει καθαρό και μπορούν να κοιτούν ακόμα τον κόσμο στα μάτια.

Το δικαίωμα αυτό τους το δίδει η πολιτική τους διαδρομή και το ήθος τους, που δεν επέτρεψε ποτέ να συνδεθεί το όνομά τους με τη λεγόμενη διαπλοκή, την κακοδιαχείριση, την αναξιοκρατία, τη διασπάθιση του δημοσίου πλούτου και τόσες άλλες παθογένειες της πολιτικής πραγματικότητας στη χώρα μας.

Θα έπρεπε οι υποψήφιοι δήμαρχοι να καταθέσουν το πολιτικό τους στίγμα, τις πολιτικές τους αρχές και αξίες και τα προγράμματα που σχετίζονται με το πολιτικό τους όραμα.

Να λειτουργήσουν για το κοινό συμφέρον, ώστε ο τόπος αυτός να αποκτήσει, επί τέλους, δημοτικούς άρχοντες αντάξιους των πολιτών και της ιστορικής συμβολής των στη πολιτική διαδρομή της χώρας μας.

Καθήκον του ψηφοφόρου, να μην παρασυρθεί από τις σειρήνες που θα μεταφέρουν το περιεχόμενο της αυτοδιοικητικής εκλογικής αναμέτρησης σε κομματικό επίπεδο. Καθήκον του ψηφοφόρου να δώσει τη ψήφο του με προσωπική αξιοπρέπεια.

ΠΡΩΤΟ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ ΤΟΥ "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ"...

Το σχέδιο "Καλλικράτης" με το πρώτο ανακοινωθέντα χωροταξικό των νέων Δήμων (αναμένονται οι συνήθεις αντιδράσεις από θιγόμενους, συμφέροντα, τοπικισμούς), έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να θεωρηθεί μεγάλη μεταρρύθμιση.

Η υπόθεση με την μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση, τον γνωστό σε όλους Καλλικράτη έχει πολλά πλεονεκτήματα και πολλά μειονεκτήματα. Το πιο βασικό πρόβλημά του είναι ότι το ΠΑΣΟΚ τον δημοσιοποιεί και επιχειρεί να τον εφαρμόσει έτσι στα πεταχτά, χωρίς μεγάλη επεξεργασία και το κυριότερο χωρίς να πει που θα βρεθούν τα χρήματα για να το κάνει.

Το μεγάλο αναμφισβήτητο πλεονέκτημά του είναι η συλλογιστική του. Λιγότερη δήμοι, λιγότερη γραφειοκρατία, λιγότεροι βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, τοπικοί άρχοντες, κομματάρχες και λαμόγια στις τοπικές κοινωνίες.

Η οποία θα φέρει ακόμη πιο κοντά στον πολίτη βελτιωμένες τις βασικές εξυπηρετήσεις που εθιμικά αποτελούν το αντικείμενο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία στα πλαίσια του νέου νόμου αποκτά και αρμοδιότητες που απλουστεύουν, αν δεν καταργούν, την γραφειοκρατία που βασανίζει τους πολίτες και δίνουν παραπέρα νέες αναπτυξιακές δυνατότητες για την αξιοποίηση των τοπικών πόρων και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε περιοχής.

Για εκείνους τους πολίτες που εντυπωσιάζονται από τα ποσοτικά μεγέθη (εν προκειμένω από τον πληθυσμό κάθε Δήμου) το σχέδιο ευτυχώς αγνόησε τις αντιρρήσεις τους και συνένωσε Δήμους με παρόμοια κοινωνικά, ιστορικά και γεωμορφολογικά δεδομένα και κοντινές αναπτυξιακές δυνατότητες, χωρίς να βάζει σε πρώτη σειρά το πληθυσμιακό κριτήριο.

Το σπουδαιότερο για τους νέους δημοτικούς άρχοντες δεν είναι να ζητήσουν δύναμη από το μέγεθος του Δήμου τους αλλά να του δώσουν μέγεθος με τις ιδέες και τις πρακτικές δράσεις τους.

Να καταγράψουν τις δυνατότητες και τις αναγκαιότητες των περιοχών που εκλεγόμενοι θα εκπροσωπήσουν και στη συνέχεια να συνεργαστούν και με τους όμορους Δήμους για την ανάπτυξη υπηρεσιών και εκπόνηση μελετών και προγραμμάτων που θα δώσουν στα σύνορά τους, χαρακτήρα γραμμών που διευκολύνουν την προσέγγιση των κοινών στόχων και την εκτέλεση έργων, χωρίς να αποτελούν δεσμά απομόνωσης και αντιπαλότητας.

Η Δημόσια Διοίκηση αρκείται στα σαφή όρια που θέτει ο νόμος, η Αυτοδιοίκηση όμως προφανώς μέσα στα όρια των νόμων, πρέπει να στηρίζεται στην συνεννόηση, την συνεργασία και την Δημοκρατική συνύπαρξη για να εξυπηρετήσει όσο περισσότερο γίνεται το συμφέρον των δημοτών της.

Οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει να εκπλήξουν με τις επιλογές τους και να ψηφίσουν στις ερχόμενες εκλογές όχι με βάση τις πολιτικές προτιμήσεις αλλά με βάση την αξιοσύνη των υποψηφίων και το όραμα που έχουν για τη νέα εποχή που έχει μπει η Ελλάδα.

Το βασικότερο όλων είναι, όμως, να απομονωθούν όλοι εκείνοι που θα αντιδράσουν φοβούμενοι ότι χάνουν τι βιλαέτι τους, την μικροεξουσία τους και ότι αυτό συνεπάγεται.

Το να υπάρχουν πικρίες ή και λάθη για τις συνενώσεις είναι σίγουρο όταν όλα γίνονται στο πόδι. Όπως, όμως, ο Καποδίστριας ήταν μια μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση έτσι και ο Καλλικράτης πρέπει να εφαρμοστεί.

Κι αν υποθέσουμε πως η τωρινή κυβέρνηση κατά βάθος έχει και άλλους στόχους, όπως να ελέγξει καλύτερα την περιφέρεια, να βγάλει για μια 5ετία τους δικούς ανθρώπους και να κυβερνά σε όλα τα επίπεδα...

Τα υπόλοιπα κόμματα κατά κύριο λόγο αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να σκεφτούν πως το μεγάλο στοίχημα είναι ο "Καλλικράτης" και πρέπει να πετύχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες διορθώσεις αλλά να στηρίξει έναν θεσμό που ίσως βοηθήσει στο μέλλον τη χώρα σε όλα τα επίπεδα, όχι με το αζημίωτο εντέλει και για αυτούς, που προσδοκούν μελλοντικά την εξουσία...

"ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ΚΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ...

Με το σχέδιο "Καλλικράτης" θα επιχειρήσει η κυβέρνηση τη φυγή προς τις μεταρρυθμίσεις αμέσως μετά το Πάσχα στέλνοντας σαφή μηνύματα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το ογκωδέστατο νομοσχέδιο, περίπου 400 σελίδων, στο οποίο θα περιλαμβάνονται και οι νέοι χάρτες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, θα δοθεί σε δημόσια διαβούλευση από σήμερα ως το αργότερο μέχρι τις 15 Απριλίου.

Οπως και αρχικά είχε προβλεφθεί, οι 56 νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις θα αντικατασταθούν από τις 13 αιρετές περιφέρειες και οι 1.034 σημερινοί δήμοι και κοινότητες θα μειωθούν σε 370. Επίσης, προβλέπεται η θεμελίωση 7 Γενικών Διοικήσεων που θα αντικαταστήσουν τις 13 σημερινές κρατικές περιφέρειες ως τις αποκεντρωμένες κρατικές οντότητες την ύπαρξη των οποίων επιβάλλει το Σύνταγμα.

Πριν καλά καλά γίνει σαφές το χωροταξικό των καινούργιων Δήμων που θα προκύψουν από τη μεταρρύθμιση του "Καλλικράτη" άρχισαν να δημιουργούνται επαναστατικά συμβούλια δημάρχων και συναθροίσεις (έρχονται και δημοτικές εκλογές με το τέλος του φετινού καλοκαιριού) με προκηρύξεις ενάντια στον δήθεν εισβολέα, το σχέδιο συνένωσης "Καλλικράτη".

Με την πλειοψηφία των αντιδρούντων δημάρχων να θέλουν να βάλουν τέλος στα "απαξιωτικά", όπως τα χαρακτηρίζουν, σενάρια για τη δημιουργία ή την συνένωση δήμων παρά τα δικά τους σχέδια και βλέψεις. Πάντα στον βωμό μιας ρουσφετολογικής αντίληψης, μερίδα της αυτοδιοίκησης προσπαθεί να ικανοποιήσει μία μερίδα ψηφοφόρων τους και μόνο...

Μερικά από τα ερωτήματα που θέτονται αφορούν θέματα όπως:

Πού θα βρεθούνε τα 4 δις ευρώ που απαιτούνται για την εφαρμογή του προγράμματος αυτού;

Πώς θα διασφαλιστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων που ήδη εργάζονται στους δήμους και τις νομαρχίες; Τί θα γίνει με τους πολλούς συμβασιούχους; Πάνω από 200.000 υπάλληλοι μετατάσσονται υποχρεωτικά ή και απολύονται τους επόμενους μήνες, εξαιτίας της κατάργησης χιλιάδων ανενεργών και ζημιογόνων οργανισμών των σημερινών δήμων.

Πώς θα διασφαλιστεί η οικονομική βιωσιμότητα των νέων δήμων και με ποιον τρόπο θα διασφαλιστεί ότι οι κάτοικοι ενός υφιστάμενου και οικονομικά εύρωστου δήμου δε θα κληθούν να πληρώσουν τις ζημιές και τα δάνεια που θα μεταφερθούν στο νέο δήμο, από τη συνένωση με έναν οικονομικά χρεωμένο ή στα πρόθυρα της κατάρρευσης δήμο;

Πώς θα προκύψει η ονομασία ενός νέου δήμου;

Μήπως η διοικητική αυτή μεταρρύθμιση θα πρέπει να αναβληθεί εως ότου ξεπεραστεί, αν ξεπεραστεί στα αμέσως επόμενα χρόνια, η παρούσα οικονομική κρίση;

Άλλοι φοβούνται πως ο Καλλικράτης θα αποδομήσει το κεντρικό κράτος, αφού οι αρμοδιότητες των περιφερειών, που είναι σήμερα αρμοδιότητες του κεντρικού κράτους, θα φύγουν από το κεντρικό κράτος και θα πάνε στις μη ελεγχόμενες υπερνομαρχίες-περιφέρειες των τοπικών μίνι πρωθυπουργών.

Επίσης πως εκείνη την πολυπόθητη μεταφορά πόρων δεν πρόκειται να τη δούνε οι νεοσύστατοι Δήμοι, όσες κι αν είναι οι αρμοδιότητες που θα τους δοθούν. Κατά πάσα πιθανότητα, οι πιο εύρωστοι οικονομικά θα κληθούν να ξελασπώσουν τους ήδη καταχρεωμένους.

Ο "Καλλικράτης" λένε κάποιοι, θα είχε ουσία και αποτελεσματικότητα, εάν συνενώνονταν Δήμοι μικροί, τόσο σε έκταση όσο και σε πληθυσμό σ' έναν μεγαλύτερο και πάντα βάσει του τί θα μπορούσαν να πετύχουν μέσω διαδημοτικών συνεργασιών, αν δεν υπήρχε η συνένωση. Αυτό προϋποθέτει σχεδιασμό, με σαφή γεωγραφικά όρια όπως βουνά, λόφοι, ποτάμια και μεγάλες οδικές αρτηρίες.

Μιας και τίποτα επίσημο δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη από την κεντρική διοίκηση, η όποια σχετική συζήτηση διατρέχει τον κίνδυνο να εξελιχθεί σε ανταλλαγή πολιτικών κουτσομπολιών, όπου κάθε ομιλητής θα κρίνει τους αρμόδιους κυβερνητικούς και Αυτοδιοικητικούς παράγοντες, που ασχολούνται κεντρικά με το θέμα, με επιχειρήματα της μορφής "άκουσα πως είπανε, πως λένε", πως σχεδιάζουν, κλπ.

Ακούγονται ακόμη κι άλλα (τοπικά κυρίως) απίστευτα πράγματα με κύριο επιχείρημα την "Ιστορικότητα" ή την όποια άλλη ιδιαιτερότητα των υπό ένωση περιοχών. Αυτή την περίφημη "Ιστορικότητα" έχουμε μια τάση να την προβάλουμε πάντα σε λάθος χρόνο και απέναντι σε λάθος εχθρό.

Η ιστορικότητα και ο πολιτισμός είναι υπόθεση καθημερινή των ανθρώπων και δεν χάνεται κάτω από οποιοδήποτε πρόσχημα. Τα υποστηρίζουν με το πρωί που ξυπνάνε μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθούν. Τιμή στην ιστορία ενός τόπου, είναι πρώτα απ' όλα ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπο και το περιβάλλον. Η δημιουργία νέας γενιάς πιο καλής και πιο ισχυρής πνευματικά από αυτήν που είναι στα πράγματα τώρα. Και πολλά άλλα μικρά μα όχι ασήμαντα...

Είναι λοιπόν ο "Καλλικράτης", ο οποίος θα αλλοιώσει την πολιτιστική ιδιαιτερότητα των επαρχιών μας; Ή μήπως έγινε το αντίθετο;

Η ιστορία έχει δείξει ότι διαχρονικά οι συνενώσεις όποτε έγιναν, μόνο καλά πρόσφεραν.

Για το κοινό καλό βέβαια των περιοχών όπου έλαβαν χώρα και όχι για τον μικρόκοσμό μας και τα μικροσυμφέροντα δημοτικών συμμοριών. Γιατί το ζητούμενο είναι μια σωστή εφαρμογή του σχεδίου που θα εξασφαλίζεται βιωσιμότητα και ανάπτυξη για όλους.

Η ενεργός συμμετοχή της αυτοδιοίκησης Α αλλα και Β βαθμού (σχέδιο Καλλικράτης) σε όλα τα επίπεδα λήψης των αποφάσεων, είναι απαραίτητη για να αντιμετωπισθεί με επιτυχία και να εφαρμοσθεί στο μέλλον μια βιώσιμη λύση.

Ο μεγαλύτερος εχθρός και πάλι εδώ, είναι ο κακός μας νεοελληνικός εαυτός...