ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 33...

Φτάνοντας το πιστωτικό όριο της κάθε κάρτας, ο Κάκος απλά την έβγαζε στην άκρη και πορευόταν με τις υπόλοιπες.

Μικρό το πρόβλημα με τις πρώτες 1 - 2 - 3 κάρτες, δεν μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει για συναλλαγές, μα πέρα από κάποιες ειδοποιήσεις για "τακτοποίηση του λογαριασμού" του που λάμβανε, καμιά άλλη επίπτωση δεν είχε...

Με τον καιρό κι όσο αργούσε από μέρους του αυτή η τακτοποίηση, έδωσαν οι τράπεζες τα στοιχεία του σε κάποιες από τις "εισπρακτικές εταιρείες" που άρχισαν να τον ενοχλούν συστηματικά σε σταθερό και κινητό τηλέφωνο που είχαν στην διάθεση τους.

Στην αρχή απαντούσε τα τηλεφωνήματα, ήταν κι αυτοί ευγενικοί, κάτι νεαρά παιδιά που βρίσκονταν στην άλλη άκρη της γραμμής, με απόκρυψη αριθμού. Πιο ύστερα άρχισαν να τον παίρνουν γλωσσοκοπάνες, να ζητούν επιτακτικά να πληρώσει τα χρωστούμενα, να φωνάζουν και να βρίζουν κιόλας...

Τότε και ο Κάκος αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο. Αν του γαύγιζε καμιά μεσήλικη (συνήθως) γλωσσοκοπάνα για λογαριασμό μιας τράπεζας, την άρχιζε κι αυτός στα μπινελίκια. Απαξίωνε τη δουλειά της και την σιχτίριζε εντέλει, κλείνοντας της το τηλέφωνο.

Αν επέμενε και ξανακαλούσε άκουγε χειρότερα, εκνευριζόταν με την συμπεριφορά τους κι αν δεν είχαν απόκρυψη του αριθμού τους να ξέρει διεύθυνση και ήταν και κοντά του θα τους έριχνε μερικούς πάσπαλους ξεγυρισμένους να δούνε πόσα απίδια έβανε ο ντορβάς.

Εργαζόμενοι της πλάκας, με μισό μεροκάματο αμοιβή που είχανε μοναδικό σκοπό να φορτώνονται και να ενοχλούν τον κόσμο με ένα κρυφό τηλέφωνο και περίσσιο θράσος, με τι κίνητρο, την ελπίδα κάποιου bonus ίσως που κάποιος χαρτογιακάς τους είχε υποσχεθεί αν γίνονταν φορτικοί και λύγιζαν τους "πελάτες" τους.

Όταν ήθελε την ησυχία του έβγαζε το σταθερό τηλέφωνο από την πρίζα τις εργάσιμες ώρες και μέρες των παραπάνω, του το άνοιγε όποτε ήθελε κι αφού εκείνο διέθετε αναγνώριση καλούντος, το άφηνε να χτυπά για ώρα πολλή, να ξαναδοκιμάζουν αργότερα πάλι μάταια να τον βρουν και να τρώνε τα μούτρα τους στο τηλέφωνο χωρίς απάντηση για μέρες. Κάποτε το έπαιρναν απόφαση και τα παρατούσαν για λίγες βδομάδες, μετά ξανάρχιζε το ίδιο βιολί πάλι...

Αυτό του έλλειπε να τον ενοχλούν αρκετές φορές τη μέρα για κάτι που δεν μπορούσε ν' ανταποκριθεί. Γιατί αν είχε διαθέσιμα τα χρήματα που του λείπανε θα έκανε μια βόλτα από τις τράπεζες, θα πλήρωνε κάθε μια ξεχωριστά όσα του είχε δανείσει τα προηγούμενα χρόνια και θα κρατούσε και τις κάρτες που του είχε δώσει άδειες κι ανάλαφρες πια, για μελλοντικά χρήση.

Σε μερικές μέρες θα είχε ξεμπερδέψει μαζί τους, θα συνέχιζε να είναι ένας καλός τους πελάτης και ουδέν το μεμπτόν.

Μα για αυτά τα ρημάδια τα λεφτά αγωνιζόταν και ο Κάκος όπως όλοι οι μη έχοντες, αυτά τα χρωματιστά χαρτάκια με την ιδιότητα να ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες και που καλύτερα να μην γεννιέται κανείς χωρίς αυτά, αυτά που η έλλειψη τους τον οδήγησε στο να ζει ζωή με πίστωση τα προηγούμενα χρόνια, όπως καταγράφηκε στα προηγούμενα επεισόδια...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

"ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ΚΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ...

Με το σχέδιο "Καλλικράτης" θα επιχειρήσει η κυβέρνηση τη φυγή προς τις μεταρρυθμίσεις αμέσως μετά το Πάσχα στέλνοντας σαφή μηνύματα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το ογκωδέστατο νομοσχέδιο, περίπου 400 σελίδων, στο οποίο θα περιλαμβάνονται και οι νέοι χάρτες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, θα δοθεί σε δημόσια διαβούλευση από σήμερα ως το αργότερο μέχρι τις 15 Απριλίου.

Οπως και αρχικά είχε προβλεφθεί, οι 56 νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις θα αντικατασταθούν από τις 13 αιρετές περιφέρειες και οι 1.034 σημερινοί δήμοι και κοινότητες θα μειωθούν σε 370. Επίσης, προβλέπεται η θεμελίωση 7 Γενικών Διοικήσεων που θα αντικαταστήσουν τις 13 σημερινές κρατικές περιφέρειες ως τις αποκεντρωμένες κρατικές οντότητες την ύπαρξη των οποίων επιβάλλει το Σύνταγμα.

Πριν καλά καλά γίνει σαφές το χωροταξικό των καινούργιων Δήμων που θα προκύψουν από τη μεταρρύθμιση του "Καλλικράτη" άρχισαν να δημιουργούνται επαναστατικά συμβούλια δημάρχων και συναθροίσεις (έρχονται και δημοτικές εκλογές με το τέλος του φετινού καλοκαιριού) με προκηρύξεις ενάντια στον δήθεν εισβολέα, το σχέδιο συνένωσης "Καλλικράτη".

Με την πλειοψηφία των αντιδρούντων δημάρχων να θέλουν να βάλουν τέλος στα "απαξιωτικά", όπως τα χαρακτηρίζουν, σενάρια για τη δημιουργία ή την συνένωση δήμων παρά τα δικά τους σχέδια και βλέψεις. Πάντα στον βωμό μιας ρουσφετολογικής αντίληψης, μερίδα της αυτοδιοίκησης προσπαθεί να ικανοποιήσει μία μερίδα ψηφοφόρων τους και μόνο...

Μερικά από τα ερωτήματα που θέτονται αφορούν θέματα όπως:

Πού θα βρεθούνε τα 4 δις ευρώ που απαιτούνται για την εφαρμογή του προγράμματος αυτού;

Πώς θα διασφαλιστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων που ήδη εργάζονται στους δήμους και τις νομαρχίες; Τί θα γίνει με τους πολλούς συμβασιούχους; Πάνω από 200.000 υπάλληλοι μετατάσσονται υποχρεωτικά ή και απολύονται τους επόμενους μήνες, εξαιτίας της κατάργησης χιλιάδων ανενεργών και ζημιογόνων οργανισμών των σημερινών δήμων.

Πώς θα διασφαλιστεί η οικονομική βιωσιμότητα των νέων δήμων και με ποιον τρόπο θα διασφαλιστεί ότι οι κάτοικοι ενός υφιστάμενου και οικονομικά εύρωστου δήμου δε θα κληθούν να πληρώσουν τις ζημιές και τα δάνεια που θα μεταφερθούν στο νέο δήμο, από τη συνένωση με έναν οικονομικά χρεωμένο ή στα πρόθυρα της κατάρρευσης δήμο;

Πώς θα προκύψει η ονομασία ενός νέου δήμου;

Μήπως η διοικητική αυτή μεταρρύθμιση θα πρέπει να αναβληθεί εως ότου ξεπεραστεί, αν ξεπεραστεί στα αμέσως επόμενα χρόνια, η παρούσα οικονομική κρίση;

Άλλοι φοβούνται πως ο Καλλικράτης θα αποδομήσει το κεντρικό κράτος, αφού οι αρμοδιότητες των περιφερειών, που είναι σήμερα αρμοδιότητες του κεντρικού κράτους, θα φύγουν από το κεντρικό κράτος και θα πάνε στις μη ελεγχόμενες υπερνομαρχίες-περιφέρειες των τοπικών μίνι πρωθυπουργών.

Επίσης πως εκείνη την πολυπόθητη μεταφορά πόρων δεν πρόκειται να τη δούνε οι νεοσύστατοι Δήμοι, όσες κι αν είναι οι αρμοδιότητες που θα τους δοθούν. Κατά πάσα πιθανότητα, οι πιο εύρωστοι οικονομικά θα κληθούν να ξελασπώσουν τους ήδη καταχρεωμένους.

Ο "Καλλικράτης" λένε κάποιοι, θα είχε ουσία και αποτελεσματικότητα, εάν συνενώνονταν Δήμοι μικροί, τόσο σε έκταση όσο και σε πληθυσμό σ' έναν μεγαλύτερο και πάντα βάσει του τί θα μπορούσαν να πετύχουν μέσω διαδημοτικών συνεργασιών, αν δεν υπήρχε η συνένωση. Αυτό προϋποθέτει σχεδιασμό, με σαφή γεωγραφικά όρια όπως βουνά, λόφοι, ποτάμια και μεγάλες οδικές αρτηρίες.

Μιας και τίποτα επίσημο δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη από την κεντρική διοίκηση, η όποια σχετική συζήτηση διατρέχει τον κίνδυνο να εξελιχθεί σε ανταλλαγή πολιτικών κουτσομπολιών, όπου κάθε ομιλητής θα κρίνει τους αρμόδιους κυβερνητικούς και Αυτοδιοικητικούς παράγοντες, που ασχολούνται κεντρικά με το θέμα, με επιχειρήματα της μορφής "άκουσα πως είπανε, πως λένε", πως σχεδιάζουν, κλπ.

Ακούγονται ακόμη κι άλλα (τοπικά κυρίως) απίστευτα πράγματα με κύριο επιχείρημα την "Ιστορικότητα" ή την όποια άλλη ιδιαιτερότητα των υπό ένωση περιοχών. Αυτή την περίφημη "Ιστορικότητα" έχουμε μια τάση να την προβάλουμε πάντα σε λάθος χρόνο και απέναντι σε λάθος εχθρό.

Η ιστορικότητα και ο πολιτισμός είναι υπόθεση καθημερινή των ανθρώπων και δεν χάνεται κάτω από οποιοδήποτε πρόσχημα. Τα υποστηρίζουν με το πρωί που ξυπνάνε μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθούν. Τιμή στην ιστορία ενός τόπου, είναι πρώτα απ' όλα ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπο και το περιβάλλον. Η δημιουργία νέας γενιάς πιο καλής και πιο ισχυρής πνευματικά από αυτήν που είναι στα πράγματα τώρα. Και πολλά άλλα μικρά μα όχι ασήμαντα...

Είναι λοιπόν ο "Καλλικράτης", ο οποίος θα αλλοιώσει την πολιτιστική ιδιαιτερότητα των επαρχιών μας; Ή μήπως έγινε το αντίθετο;

Η ιστορία έχει δείξει ότι διαχρονικά οι συνενώσεις όποτε έγιναν, μόνο καλά πρόσφεραν.

Για το κοινό καλό βέβαια των περιοχών όπου έλαβαν χώρα και όχι για τον μικρόκοσμό μας και τα μικροσυμφέροντα δημοτικών συμμοριών. Γιατί το ζητούμενο είναι μια σωστή εφαρμογή του σχεδίου που θα εξασφαλίζεται βιωσιμότητα και ανάπτυξη για όλους.

Η ενεργός συμμετοχή της αυτοδιοίκησης Α αλλα και Β βαθμού (σχέδιο Καλλικράτης) σε όλα τα επίπεδα λήψης των αποφάσεων, είναι απαραίτητη για να αντιμετωπισθεί με επιτυχία και να εφαρμοσθεί στο μέλλον μια βιώσιμη λύση.

Ο μεγαλύτερος εχθρός και πάλι εδώ, είναι ο κακός μας νεοελληνικός εαυτός...

ΓΡΗΓΟΡΟΣΗΜΑ...

Στην Ελλάδα επετεύχθη γρήγορα η διασπορά της διαφθοράς σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, αναλόγως της δυνατότητας συμμετοχής του καθενός στο πάρε - δώσε.

Ωφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το μεγαλύτερο τμήμα του λαού συμμετέχουμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων εκάστου, σε περιπτώσεις διαφθοράς και επι ανταλλαγμάτι χρηματισμού.

Είναι εδώ και πολλά χρόνια μέρος του εθνικού μας βίου. Ακόμη και οι ελάχιστοι που δεν έχουν υπάρξει χρηματίζοντες ή χρηματιζόμενοι ή σκανδαλωδώς διορισθέντες, δεν θα αρνούντο να συμμετέχουν σε περιπτώσεις διαφθοράς...

Όπου ο καθένας εμπλεκόμενος συμμετέχει στο ποσοστό που του αναλογεί και διεκδικεί εάν η ευκαιρία εμφανιστεί και μεγαλύτερη συμμετοχή. Είτε η διεκδίκηση του μικροσυμφέροντος είτε του μεγάλου συμβολαίου προμηθείας ανήκουν στην ίδια λογική μοιράσματος του κρατικού χρήματος...

Από τους χαριστικώς διορισμένους συμβούλους στα διάφορα υπουργεία και οργανισμούς, από τους δήθεν "σοφούς" πανεπιστημιακούς έως τον έσχατο υπάλληλο στην υπηρεσία δήμου, πολεοδομίας, νομαρχίας, υπουργείου, νοσοκομειακούς γιατρούς, στελέχη κάθε υπηρεσίας που συναλλάσεται με πολίτες και προμηθευτές, όλοι πιέζουν τον πολίτη και ευχαρίστως αποδέχονται από τον προμηθευτή να λαδώσει γιά να αποκτήσει είτε αυτό που δκαιούται είτε αυτό που εκτός διαδικασιών θα του χαριστεί...

Με αυτόν τον τρόπο ζούν και τα δύο μέρη της παράνομης συναλλαγής εδώ και αρκετά χρόνια χωρίς να υπάρχει κανένα πραγματικό ενδιαφέρον να μεταβληθούν οι ζωογόνες συνθήκες της διαφθοράς. Η κοινή πεποίθηση είναι: "εάν μπορώ να πιέσω τον πολίτη ή τον προμηθευτή, εάν έχω την ευκαιρία να χρηματίσω τον κάθε υπάλληλο του κράτους, να υπερβώ τις διαδικασίες, γιατί να χάσω την ευκαιρία;"

Δεν είναι τυχαίο το όνομα που δώσαμε στο λάδωμα: "γρηγορόσημο", το δίνουμε και κάνουμε την δουλειά μας, παίρνουμε το πιστοποιητικό, ξεπερνάμε την λίστα αναμονής, κερδίζουμε ένα δημόσιο έργο, ανοίγουμε το μαγαζί μας χωρίς προδιαγραφές κ.λπ...

Μια από τις βασικότερες συνέπειες εκτός της ηθικής στάσεως που θα έπρεπε να διέπει τον κοινοτικό βίο μας είναι η πτώση της συνολικής ποιότητας εμπορευμάτων και υπηρεσιών, η οποία συνδέεται με την παροχή ακριβότερων εμπορευμάτων και υπηρεσιών, προκειμένου να βγεί η αξία της μίζας...

αυτήν την συνέπεια, της εξωφρενικής πτώσεως της ποιότητας κάθε δημοσίου αγαθού έχουμε αρχίσει να την διαπιστώνουμε αλλά η χαρά ανόδου του βιοτικού μας επιπέδου με εισόδημα που κερδίσαμε συμμετέχοντας στην διαδικασία διαφθοράς, μας κλείνει στον ατομικό κύκλο καταναλωτισμού εκτός των πραγματικών δυνατοτήτων μας και μας αποκοιμίζει από την αποσύνθεση που η δημόσια διαδικασία παροχής εμπορευμάτων και υπηρεσιών εμφανίζει.

Αυτή η μεγάλη διαφθορά συντηρεί και υποστηρίζει την κοινωνικοπολιτική διαπλοκή μέσα από ένα τεράστιο πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων, πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής συναλλαγής και εκβιασμού, που γιγαντώθηκε τα τελευταία 25 χρόνια. Όχι μόνο σε συναλλαγές του δημοσίου τομέα, μα επίσης με επέκταση και στην σφαίρα της ιδιωτικής οικονομίας, με ανάγκη λαδώματος υψηλόβαθμων στελεχών για προμήθειες τώρα και μεταξύ ιδιωτικών εταιρειών και προμηθευτών τους..

Τελικώς ποιός βλάπτεται;

Μόνο οι λίγοι που δεν έχουν τις σχετικές ευκαιρίες, οι ηθικοί που δεν θέλουν, οι εργαζόμενοι στις εταιρείες οι οποίες με λάδωμα αποκτούν συμβόλαια κρατικής προμηθείας, γνωρίζουν ότι η εργασιακή τους συμμετοχή σε εταιρείες που πουλούν ακριβότερα και κακής ποιότητας υλικά και υπηρεσίες, δεν είναι άμοιροι ευθύνης, απλώς παθητικώς ξέρουν από ποιά βρώμικα χρήματα αμοίβονται και αυτοί, ορισμένες φορές ενεργητικώς συμμετέχουν και οι εργαζόμενοι...

Ποιούς και τι πειράζει εάν το πιστοποιητικό, η υγειονομική άδεια, η συνταγή φαρμάκων, η προμήθεια υπολογιστών, η προμήθεια ιματισμού, η προμήθεια συστημάτων ασφαλείας, εξοπλισμού κ.λπ. κ.λπ. πληρώνονται + 10-20% ακριβότερα από το κρατικό και το ευρωπαϊκό χρήμα...βλάπτεται ευθέως κανείς;

Όχι βέβαια! Γι' αυτό όσοι μπορούν συμμετέχουν, αξιοποιώντας είτε την θέση τους ως "αγοραστές" είτε την δύναμη ως προμηθευτές".

Πόση προσπάθεια και κόπος χρειάζεται να καταβληθεί για ν' αλλάξει αυτή η νοοτροπία, ότι η διαφθορά δεν πειράζει να συνεχίσει, αν η ευκαιρία παρουσιάζεται σε μένα και η θέση μου και το θράσος μου επιτρέπουν να το εκμεταλλευτώ προς τα συμφέροντα μου; Θα ξαναβρώ άλλη τέτοια ευκαιρία;

Αφού έτσι κι αλλιώς το μέγεθος της μίζας έχει μόνο ονομαστική σημασία που καταβάλλεται μια φορά μόνο...

Μα αυτή η συνήθεια και η λογική ότι είναι η διαφθορά συμβατή με την οργάνωση του Ελληνικού κράτους και τους τρόπους διαχείρησης του, έτσι το βρήκαμε κι απλώς το συντηρούμε, τι την θέλουμε τη ρήξη;

Αυτό τελικά είναι το μεγάλο ελληνικό πρόβλημα...

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ...

Ζούν καλά κι απολαμβάνουν τα οφέλη της τόλμης τους.

Όλοι όσοι τολμούν να "παρανομούν", κάνοντας το δικό τους. Όλοι όσοι έχτισαν σε δάση, βιάζοντας βάναυσα το φυσικό περιβάλλον, καταπατώντας νόμους κι αποφάσεις.

Θα χαίρονται εσαεί το αυθαίρετο τους, χωρίς η πολιτεία να πάρει ποτέ μέτρα εναντίον τους; Όλους αυτούς που έχτισαν σε δάση, τα τρωκτικά των Πολεοδομιών που ανακάλυψαν (προφανώς με το αζημίωτο) κάποιες "τρύπες" για να επιτρέψουν στους ιδιοκτήτες να χτίσουν βίλες σε όλη τη χώρα, θα τους αφήσουμε έτσι;
Έτσι φαίνεται πως θα γίνει πάλι.

Προχθές την πλήρωσε ένας υπουργός, τώρα πάλι σιωπή υποκριτική. Γιατί η κοινωνία είναι πέρα για πέρα διεφθαρμένη. Έχει λουφάξει τώρα, ώσπου να ξεχαστεί η υπόθεση, ίδια κι απαράλλαχτη με "πολλές δικές μας".
Όλη η ελλάδα γεμάτη από άδειες αναψυκτηρίων. Η κοινωνία λουφάζοντας ελπίζει πως κι αυτή η μπόρα θα περάσει, θα προκύψουν άλλου είδους θέματα στο μεταξύ, κάποιος θα σκοτώσει τη γυναίκα του και μετά θα αυτοκτονήσει, να έχουν τα κανάλια υλικό για 4 - 5 μέρες, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης θα στραφεί αλλού, οπότε πλέον τρέχα γύρευε. Η βασική υπόθεση ξεχάστηκε.
Πάμε για άλλα.

Όπως συμβαίνει πάντοτε σ' αυτή τη χώρα της συναλλαγής και της απλωμένης παλάμης.

Κατά βάθος όμως για όλα φταίει ο κόσμος. Το μόνο που επιδιώκει είναι να αρπάξει μιά ευκαιρία, να εκμεταλλευτεί μιά κατάσταση, για να πετύχει έναν διορισμό, να να γλιτώσει τις εισφορές στα ίδια τα δικά του ταμεία, να ξεγελάσει την εφορία, να χτίσει το αυθαίρετο για ένα κεραμίδι.

Μα αυτόν τον κόσμο του "μέσου", της απάτης, της κομπίνας, της κονόμας, ποιός τον κατάντησε έτσι;

Μόνος του, με δική του πρωτοβουλία, μπλέχτηκε με την βρωμιά;

Η πολιτική ζωή όπως είναι σήμερα, οι πελατειακές σχέσεις, δεν διαμόρφωσαν μιά χαώδη κατάσταση στην οποία επικρατέι το "άρπαξε να φάς και κλέψε να έχεις;"
Βαδίζει πλέον κανείς σήμερα όπως λένε "με τον σταυρό στο χέρι;"

Κι έτσι θα γυνεχίζεται η κατάσταση που βολεύει τους πεεισσότερους με προσβάσεις στον κόσμο της εξουσίας, μέχρι οι ίδιοι οι πολιτικοί να πάρουν πρωτοβουλίες, να αρχίσουν να την περιορίζουν, ελπίζοντας να μειωθεί δραστικά ή και να εξαλειφτεί κάποτε, όσο έιναι στην ζωή κι αυτοί, να το δούν τελειωμένο.
Με την βοήθεια όλων μας όσων δεν έχουμε να πειρμένουμε τίποτα από την διαιώνιση αυτής της νοοτροπίας του παρακμιακού κατεστημένου.

Για να γίνουμε όλοι καλύτεροι. Ως άτομα κι ως κοινωνία.