ΔΙΑΛΥΜΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ...

Τα ΜΜΕ είναι εκ της φύσεώς τους προβληματικές επιχειρήσεις.

Σε οποιονδήποτε χαρίζονταν μερικά εκατομμύρια ευρώ για να τα επενδύσει σε ΜΜΕ, θα τα έχανε πολύ γρήγορα γιατί τα κέρδη που προκύπτουν είναι ελάχιστα σε σχέση με το κόστος λειτουργίας.

Πώς επιβιώνουν; Μόνο με τη συνδρομή του κρατικού ταμείου, είτε με κρατική διαφήμιση, είτε με άλλες δουλειές που θα αντισταθμίσουν τη χασούρα του εκδότη.

Έτσι συντηρείται και η ελληνική ιδιαιτερότητα με τα εκατοντάδες έντυπα.

Σήμερα όμως, με τις εξελίξεις στην οικονομία το μοντέλο αυτό δεν μπορεί να μην καταρρεύσει. Ενας διαλυμένος Τύπος δηλαδή, σε μια πιο διαλυμένη οικονομία είναι το εκρηκτικό μίγμα που απειλεί να τινάξει στον αέρα όλο το οικοδόμημα.

Διαφημίσεις δεν υπάρχουν, το κρατικό χρήμα στέρεψε, οι παράπλευρες business χάθηκαν, οπότε το σύστημα διαλύεται.

α) Γιατί να έχει κάποιος σήμερα ΜΜΕ, αν δεν μπορεί να κλείσει δουλειές με το δημόσιο σε περίοδο κρίσης;

β) Γιατί να προσπαθεί να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα αφού έχουν μπει στον αυτόματο πιλότο της τρόικας;

γ) Πώς θα επιβιώσει ένα ΜΜΕ χωρίς κρατικές διαφημίσεις που βρίσκονται στο μικροσκόπιο ξένων ελεγκτών όταν και οι μεγάλες εταιρίες του ιδιωτικού τομέα μειώνουν δραματικά τις διαφημιστικές τους δαπάνες; Το δήθεν "μεγάλο αφεντικό" δεν είναι και τόσο πλούσιο στην πραγματικότητα, κρατικό παράσιτο ήταν ως τώρα...

Που επένδυε κάποια από τα κέρδη του σε ΜΜΕ ελεγχόμενα από την οικογένεια του και ζημιογόνα σε πολλές περιπτώσεις, με μόνο σκοπό τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Πρέπει κάποτε να υποστούν και τα φαύλα ΜΜΕ την κρίση. Κανένα δάκρυ δε θα χυθεί για τους δήθεν άνεργους αύριο "δημοσιογράφους", γιατί τους βαραίνει η ενόχη στη συμετοχή τους, στην παραπληροφόρηση και την παρακμή της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 20 χρόνια. Και με το ανάλογο χρυσοφόρο αζημείωτο βεβαίως, για όσους πετυχαίναν το στόχο του αφεντικού.

Όσο μπορούσαν να κρατούν το πόπολο μπροστά στο χαζόκουτο, όλα ήταν υπό έλεγχο.

Οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι των διαπλεκόμενων αφεντικών, του life-style, του κουτσομπολιού της Μυκόνου, των γραφείων τύπου, της αργομισθίας στο δημόσιο κι εν ολίγοις της έμμισθης παραπληροφόρησης, συμπαρασύρουν κι εκείνους τους βοηθητικούς των 700 ευρώ που πάντα έψαχναν την ευκαιρία ν' αναδειχτούν στην θέση των πρώτων, κάποιοι τα κατάφερναν κιόλας), ως προς τις αρνητικές εντυπώσεις που έχει η κοινή γνώμη για αυτούς...

Όλοι οι κλάδοι είναι λίγο πολύ σε παρακμή, αλλά ο ρόλος των ΜΜΕ σε αυτή την παρακμή είναι τουλάχιστον κεντρικός.

Ευκαιρία να απαλλαγούμε όλοι, και οι αναγνώστες και οι εργαζόμενοι στα μέσα, από την ομηρία των μεγαλονταβατζήδων όπως συχνά αποκαλούνται.

Θα εκλείψουν έτσι και οι ιδιοτέλειες των εκδοτικών συμφερόντων. Καλώς ή κακώς, το μέλλον θα δείξει.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΟ ΔΝΤ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑ-ΕΛΛΗΝΑ...

Ένα κείμενο που βρήκα και το αναδημοσιεύω, επειδή διαβάζοντας το πέρασε από μπροστά μου όλη η 20ετία 1980 - 2000 και κάτι...

Μια γλαφυρή ακτινογραφία του κομματικού λαμόγιου. Του παρά(σιτου)- Έλληνα.
Ένα οδοιπορικό στην σύγχρονη Ελλάδα! Αγνώστου Συγγραφέως:

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση είδα τον Φώντα να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ««εθνάρχη» με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό από τα βαφτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. «Αυτοεξορισμένος» κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να ο δικός σου με το καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα. Στις αρχές του 1980 το σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια.

Το Φώντα τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια «δεξιές» εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Φώντας ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη.

Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα. Τον χώσανε οι κολλητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο «μεγάλος», ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν «εξορία». Όχι, όχι Μακρόνησο. Πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. Όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα «αλλαγή». Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Φώντας ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να «σηκώσει» το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρίφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990.

Ο γιος του Φώντα μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν «ενεργός» πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που «κατέβαινε» στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Φώντα. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεωφορειατζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Φώντας είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών, αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. Αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Φώντα αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ΄ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου lower, ίδια με αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας πρωθυπουργός.

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε «αβέρτα» δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000 κονκάρδες για το Δήμο 500.000 και πάει λέγοντας.

Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο, ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά.
Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι.

Έτσι κι ο γιος του Φώντα, άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το «έβαλε» στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε. Ο μπάρμπα Φώντας ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του «δουλεύοντας» το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.

Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο άλλαξαν από το ηρωικό 80.

Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πολλλλλλλά κέρδη. Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες. Πιο γρήγορα κι από φαρίνα Γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Φώντας έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα. Ο Σημίτης που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Φώντας έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Φώντας έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν «καμένες» επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σ΄ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Φώνταυ και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους αι έφυγαν νωρίς. Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων.

ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΙ ΑΞΙΕΣ...

Τα δυο τελευταία χρόνια, η διεθνής οικονομική κρίση ενέσκηψε και στην εντελώς απροετοίμαστη χώρα μας, στην οποία τα δημοσιονομικά ελλείμματα μαζί με το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας και το δημόσιο χρέος, είχαν γιγαντωθεί κι ήταν ανεξέλεγκτα.

Η χώρα σύντομα θα τεθεί υπό διεθνή κηδεμονία επειδή ο κύκλος των δανειστών μας δεν πιστεύει ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε μόνοι μας συνθήκες αποπληρωμής των χρεών μας ανακτώντας εσωτερικά τους απαιτούμενους χρηματοδοτικούς πόρους, για να ισορροπήσουμε την ελληνική οικονομία.

Όμως δεν φταίει η διεθνής κρίση που η Ελλάδα κατάντησε ένα πειραματόζωο στο σταυροδρόμι μιάς διεθνούς περιπέτειας που αλλιώς θα μετρήσει το αρνητικό αποτέλεσμα για μας και αλλιώς για τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

Φτάσαμε ως εδώ γιατί αποεπενδύσαμε τη χώρα. Στείλαμε στα καφενεία τους αγρότες και άλλες κατηγορίες εργαζομένων με το ΚΠΣ, πανηγυρίζοντας για την απάτη της Ευρώπης, χωρίς με αυτά τα προγράμματα να χτίσουμε καινούργιες βιομηχανίες, χωρίς να φτιάξουμε κανένα πολεμικό εργοστάσιο. Τα χάσαμε όλα επιδοθέντες σ' ένα άγριο πρόγραμμα ξεπουλήματος της Ελλάδας.

Όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθούσαμε τις προσπάθειες καταστροφής του Ελληνικού έθνους απο συγκεκριμένους κύκλους του εξωτερικού και με τους ειδικούς συνεργάτες τους στο εσωτερικό, που το πόπολο πρόθυμα ψηφίζει για να το "σώσουν".

Σήμερα λοιπόν ήρθε ο λογαριασμός κι έχουμε και λέμε, τι παράγουμε;
Σουβλάκι με πίτα, φραπόγαλο, πίτσα με ή χωρίς αντσούγιες και όλα τα υλικά εισαγωγής. Για να ταίσουν έναν παραπαίοντα τουρισμό των βορειοευρωπαϊκών ΚΑΠΗ και των ξεσαλωμένων νεαρών τους για φτηνό ξέδωμα.

Είμαστε η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη, σε λίγο χωρίς ούτε ένα ναυπηγείο στη επικράτεια μας.

Η συμπαραγωγή στα οπλικά συστήματα είναι άγνωστη λέξη για τους πολιτικούς - ατζέντηδες των εμπόρων όπλων. Μα αν το φτιάχνετε κάτι εδώ από Ελληνικά χέρια, πως θα πάρουν αυτοί μίζα από τον εισαγωγέα;

Ούτε κανενός είδους όχημα κατασκευάζουμε εδώ, από το τόσα που φρακάρουν τους δρόμους καθημερινά και ξεπληρώνονται με δεκάδες δόσεις...

Εκτός από την πολυεπίπεδη διαφθορά, στην ελληνική δημόσια διοίκηση έχει εμφιλοχωρήσει η αμάθεια, η ευθυνοφοβία και η λογική της ήσσονος προσπάθειας.
Δημόσια έργα σχεδιάζονται όχι για την λύση ενός προβλήματος, αλλά με γνώμονα το πόση μίζα πρέπει να βγάλουνε κάποιοι. Ο κρατικός μηχανισμός, το "βαθύ κράτος", υπάρχει και πληρώνεται για να διεκπεραιώνει. Και όταν δεν έχει αντικείμενο να διεκπεραιώσει, το φτιάχνει, για να πληρώνεται.

Νόμοι φτιάχνονται κατά παραγγελία. Νόμοι που προβλέπουν μελλοντικούς φόρους για πλουτισμό διαπλεκόμενων παρεών.

Εμφανίζανε ως δείκτη ανάπτυξης την κατανάλωση. Με πέντε κάρτες και τρία καταναλωτικά έκαστος αγοράζαμε αυτά που παράγουν οι Γερμανοί, οι Ιταλοί, οι Κορεάτες, οι Γιαπωνέζοι. Όχι εμείς. Αυτοί. Και τους πληρώναμε με δανεικά. Ποιοι τα πήραν; Αυτοί οι συνήθεις ύποπτοι - λαμόγια που τα παίρνανε όλα. Πάντα.

Τώρα λοιπόν μας κουνάνε το δάχτυλο.Χρησιμοποιούν την κρίση και την προπαγανδιστική τρομοκρατία για να μας το βουλώσουν.

Χωρίς να μπορούμε ν' αντιδράσουμε ή ν' αντισταθούμε, παρακολουθούμε με αγωνία την ξέφρενη κούρσα του χρέους και την άνοδο της ακρίβειας. Και ευλόγως διερωτάται κανείς ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, πώς αντέχουμε και μέχρι πότε θα βλέπουμε τα τρωκτικά να βάζουν το χέρι στην τσέπη κάθε λίγο όλο και πιο βαθιά, λόγω της ακρίβειας που μη φοβούμενη κυρώσεις έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις...

Οι έμποροι όσο θέλουν θα το κερδίσουν. Αν μειωθεί η κατανάλωση και πέσει ο τζίρος, που συνεπάγεται λιγότερα κέρδη, αυξάνουν τις τιμές για να ισοφαρίσουν τη χασούρα ή τη δική τους πωλησιακή ανεπάρκεια...

Το κράτος δεν κατατοπίζει τον καταναλωτή. Τον αφήνει μόνο του, να ψάχνει τα διάφορα σκευάσματα, πως έχουν παραχθεί και ποια είναι η προέλευσή τους.

Από την άλλη η παρακμή της εκπαίδευσης και η παράλληλη προώθηση μιας σάπιας και ατομιστικής νοοτροπίας προκαλεί και τροφοδοτεί συνεχώς τον παρασιτισμό του δημόσιου τομέα, τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, την αδιαφορία για τα κοινά, που με τη σειρά τους ακυρώνουν οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας ανταγωνιστικής και παραγωγικής οικονομίας.

Γιατί αυτή χωρίς αξιοκρατία είναι αδύνατη (αφού πρέπει να ανταμοίβεται ο καθένας ανάλογα με την προσφορά και την προσπάθειά του για να υπάρχουν κίνητρα και αίσθηση δικαιοσύνης) και αξιοκρατία χωρίς συλλογικές αξίες (που τις καλλιεργούν το σχολείο και η οικογένεια, θεσμοί που βάλλονται από τους δήθεν "προοδευτικούς" διεθνιστές) δεν μπορεί να υπάρξει.

Η φαυλότητα που εξέθρεψε το ΠΑΣΟΚ των '80'ς, όλα τα χρόνια που κυβέρνησε την χώρα διαπέρασε και όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, αλλά πιστεύω και την κοινωνία στο σύνολό της. Έγινε σημαία των νεοελλήνων η αρπαχτή, έγινε μαγκιά το να διαλύεις την οικογένειά σου και να βρίσκεις γκόμενα όπως ο διδάξας και ιδρυτής έκανε. Έγιναν φυσιολογικά τα δωράκια των πολλών εκατομμυρίων σε εαυτούς και αλλήλους. Έγινε επιτρεπτή η ψευδομαρτυρία προκειμένου κα καλυφθούν οι ανομίες του μεγάλου αρχηγού. Ακολούθησε κατά πόδας η ηγετική ομάδα της Ν.Δ., που ανάμεσα στ΄άλλα θεώρησε υποχρέωσή της να ανταμείψει τους δικούς της φαύλους που τελούσαν χρόνια εν αναμονή εξουσίας, διορίζοντας τους στα υπουργεία και τους οργανισμούς για να εξυπητερήσει τα στενά κομματικά της συμφέροντα.

Χάθηκαν αρχές και αξίες.όλοι έχουμε τις ευθύνες μας γι' αυτό...

Μπορούμε και πρέπει να τις αναλάβουμε όλοι μαζί θα πρέπει να δώσουμε την λύση. Και η λύση δεν μπορεί να περιλαμβάνει όσους δημιούργησαν, ανέχτηκαν ή εξέθρεψαν τα προβλήματα. ΄Οσους συμμετείχαν στο φαγοπότι,όσους κατασπατάλησαν τα χρήματα του Ελληνικού λαού,όσους με οποιδήποτε τρόπο μας πλήγωσαν...

Έτσι ώστε χωρίς αυτούς να καταφέρουμε να ξαναχτίσουμε τα πάντα από την αρχή...

Να επιστρέψουμε στη γη μας και θα παράγουμε πάλι την τροφή μας.

Να χτίσουμε πάλι την βιομηχανία μας και θα την βασίσουμε στην τεχνολογική έρευνα, με πρωτοπορία τα καλύτερα μυαλά μας.

Να επανελληνίσουμε την Παιδεία μας με μέτρο και δείκτη τους άριστους κι όχι την αρχή της ήσσονος προσπάθειας και της εξίσωσης προς τα κάτω.

Να ορθολογικοποιήσουμε την Δημόσια Διοίκηση και θα κάνουμε το φορολογικό σύστημα πόλο έλξης για επενδύσεις κι όχι ανθρωποδιώκτη.

Να αποκαταστήσουμε τα δυο αγκωνάρια της πατρίδας μας: την Φιλοτιμία και τον Πατριωτισμό.

Οι απολύσεις άχρηστων "εργαζόμενων" περισσότερο καλό θα κάνουν παρά κακό, δεν θα χαθεί ο κρατικός μηχανισμός αν βόσκουν λιγότεροι κλητήρες στις υπηρεσίες. Θα δώσει ωθηση στην ιδιωτική πρωτοβουλία και την ανανέωση των πόρων. Οι κοινωνίες δεν προχωρούν με δημόσιο βόλεμα αλλά με δουλειά, ιδέες και όραμα.

Το ισχυρότερο κίνητρο είναι το ηθικό. Η προσπάθεια πρέπει να ειναι διαρκές, με εγρήγορση για αυτά που έρχονται, με κριτικό πνεύμα σε οτι μας σερβίρουν οι διάφοροι "ειδήμονες".

Καιρός να βγούμε απο τα καβούκια μας και να πάρουμε τη ζωή μας και την ευθύνη της στα χέρια μας, είναι πιο γρήγορο να αλλάξουμε λίγο τον εαυτό μας, από το να περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας όπως μας βολεύει...

MADE IN GREECE ΞΑΝΑ...

Έχει πάψει η Ελλάδα να παράγει. Τρώει από τα έτοιμα εδώ και 2 δεκαετίες, από τα με ημερομηνία λήξεως επιδοτούμενα προγράμματα, τη ναυτιλία και τον τουρισμό. Κοντολογίς, εξαρτώμαστε από την διεθνή συγκυρία για τα δύο τελευταία, κι από την ελεημοσύνη για τα δύο πρώτα.

Τα εισπρακτικά μέτρα δεν αρκούν, τα λεφτά αργά ή γρήγορα θα τελειώσουν και δεν θα υπάρχουν άλλα.

Αν δεν αποκαταστήσουμε την παραγωγική βάση της χώρας, αν δεν παράγουμε την τροφή μας και άλλο πλούτο, ακόμη κι αν δανειστούμε με μηδέν τοις εκατό, αν δεν διατηρήσουμε την ταυτότητα και την περηφάνεια μας, πάλι θα φθίνουμε μέρα τη μέρα...

Αυτό που θα πρέπει να γίνει είναι να ξαναγίνει η Ελλάδα χώρα που παράγει. Αγροτικά προιόντα, υψηλού επιπέδου υπηρεσίες, βιοτεχνική και βιομηχανική παραγωγή ποιότητας που να μπορεί να ανταγωνιστεί τις φτηνότερες αλλά μη ποιοτικές λύσεις του εξωτερικού.

Mπορούμε να παράγουμε βιολογικά αγροτικά προιόντα αρίστης ποιότητας και καλές τιμές.

Να δημιουργήσουμε παραγωγή στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα κρατώντας εδώ το επιστημονικό μας δυναμικό, που μεταναστεύει, η Ελλάδα είναι χώρα που ενώ υποδέχεται ανειδίκευτο δυναμικό, εξάγει ειδικευμένο.

Κάθε παραγωγική απόπειρα στραγγαλίζεται από ένα διεφθαρμένο και γραφειοκρατικό κρατικό τομέα...

Εμείς εκλέγουμε τις κυβερνήσεις μας, εμείς συναλλασσόμαστε μ' αυτό. Εμείς πρέπει ν' αλλάξουμε την βαλτώδη αυτή κατάσταση.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που χρειάζεται είναι να αντιληφθούμε πως το μόνο που σίγουρα έχουμε είναι ο εαυτός μας, η εθνική μας ταυτότητα, οι ίδιες μας οι δυνάμεις...

Χρειάζεται ένα κράτος που να βοηθάει την προσπάθεια αυτή και που να μην την αντιμετωπίζει την μη διαπλεκόμενη και δημιουργική επιχειρηματικότητα ως αγελάδα προς άρμεγμα.

Τώρα εδώ που φτάσαμε, ίσως το καταλάβει αυτό κι ο κρατικός τομέας. Γιατί δεν θα υπάρχουν σε λίγο λεφτά να τον συντηρήσουν, είτε εμφανή είτε αφανή.

ΔΥΣΟΙΩΝΟ ΑΥΡΙΟ...

Μας έλεγαν ότι θα παράγονται περισσότερα αγαθά, θα προσφέρονται μεγαλύτερες ανέσεις, θα ζούμε με καταναλωτική ευμάρεια...

Μετά ήρθε η κρίση, αποτέλεσμα υπέρμετρης φιλοδοξίας, απληστίας και λανθασμένων χειρισμών κορυφαίων και δήθεν "αλάθητων" managers, που τώρα μετακυλίουν σε όλους τους άλλους το δικό τους ρίσκο...

Αφού όλη τη δεκαετία του '90 υπέσκαψαν την έννοια εθνικό κράτος με την παγκοσμιοποίηση, εξαγόρασαν ανίκανους κι αδοκίμαστους πολιτικούς και μας τους παρουσίασαν για σωτήρες κι αυτοσχεδίαζαν χωρίς εμάς τους υπόλοιπους...

Ο εφιάλτης της ανεργίας και της ανέχειας δεν επιτρέπει πολυτέλειες επιστροφής σε χαμένες αθωότητες, αλλά σε άλλες εποχές. Οπως παλαιότερα που ήταν παράδοση οι άνθρωποι να πηγαίνουν στα χωράφια μετά τη σοδειά και να μαζεύουν ό,τι είχε απομείνει...

Θέσεις εργασίας χάνονται καθημερινά, η προσφορά εργασίας θα γίνεται όλο και φθηνότερη...

Περιμένουν άνεργοι, μετανάστες, νεαρές ηλικίες νεοεισερχόμενων στον εργασιακό στίβο. Σε άλλες εποχές αυτό θα ήταν η χαρά του εργοδότη.

Σήμερα που τα προϊόντα παραμένουν στοιβαγμένα στις αποθήκες, ούτε αυτός κανονικά θα πρέπει να χαίρεται, αν δεν είναι λαμόγιο...

Γιατί αντί να προτιμούνε τα δικά του οι απόκληροι, πάνε στις λαϊκές αγορές και ψαχουλεύουν στα καφάσια για πεταμένα φρούτα και λαχανικά ή στους κάδους των σούπερ μάρκετ για ληγμένα...

Οι μόνοι που αισθάνονται προς το παρόν ασφαλείς είναι οι "βολεμένοι" εφ όρου ζωής δημόσιοι υπάλληλοι. Μα κανείς δεν θα πρέπει να αισθάνεται ασφαλής.

Η κοινωνική έκρηξη που είναι επόμενο να συμβεί, θα τα ισοπεδώσει όλα..Μα ουδέν κακόν αμιγές καλού...είναι και μια ευκαιρία για αναδιοργάνωση με τη χρηματοδότηση επενδύσεων με βασικό στόχο την κοινωνική ανάπτυξη και την πραγματική οικονομία.

Ως τέτοια ανάπτυξη νοείται όχι τόσο η δημιουργία βαριάς μορφής παραγωγικών υποδομών από ήδη υπάρχοντες βιομηχάνους, αλλά περισσότερο η ανάπτυξη των δεξιοτήτων των φτωχών για να γίνουν παραγωγικοί και μέλη της κοινωνίας, αντί εσσαεί επιδοτούμενοι άνεργοι και κακά τα ψέμματα, άχρηστοι...

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ...

Ζούν καλά κι απολαμβάνουν τα οφέλη της τόλμης τους.

Όλοι όσοι τολμούν να "παρανομούν", κάνοντας το δικό τους. Όλοι όσοι έχτισαν σε δάση, βιάζοντας βάναυσα το φυσικό περιβάλλον, καταπατώντας νόμους κι αποφάσεις.

Θα χαίρονται εσαεί το αυθαίρετο τους, χωρίς η πολιτεία να πάρει ποτέ μέτρα εναντίον τους; Όλους αυτούς που έχτισαν σε δάση, τα τρωκτικά των Πολεοδομιών που ανακάλυψαν (προφανώς με το αζημίωτο) κάποιες "τρύπες" για να επιτρέψουν στους ιδιοκτήτες να χτίσουν βίλες σε όλη τη χώρα, θα τους αφήσουμε έτσι;
Έτσι φαίνεται πως θα γίνει πάλι.

Προχθές την πλήρωσε ένας υπουργός, τώρα πάλι σιωπή υποκριτική. Γιατί η κοινωνία είναι πέρα για πέρα διεφθαρμένη. Έχει λουφάξει τώρα, ώσπου να ξεχαστεί η υπόθεση, ίδια κι απαράλλαχτη με "πολλές δικές μας".
Όλη η ελλάδα γεμάτη από άδειες αναψυκτηρίων. Η κοινωνία λουφάζοντας ελπίζει πως κι αυτή η μπόρα θα περάσει, θα προκύψουν άλλου είδους θέματα στο μεταξύ, κάποιος θα σκοτώσει τη γυναίκα του και μετά θα αυτοκτονήσει, να έχουν τα κανάλια υλικό για 4 - 5 μέρες, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης θα στραφεί αλλού, οπότε πλέον τρέχα γύρευε. Η βασική υπόθεση ξεχάστηκε.
Πάμε για άλλα.

Όπως συμβαίνει πάντοτε σ' αυτή τη χώρα της συναλλαγής και της απλωμένης παλάμης.

Κατά βάθος όμως για όλα φταίει ο κόσμος. Το μόνο που επιδιώκει είναι να αρπάξει μιά ευκαιρία, να εκμεταλλευτεί μιά κατάσταση, για να πετύχει έναν διορισμό, να να γλιτώσει τις εισφορές στα ίδια τα δικά του ταμεία, να ξεγελάσει την εφορία, να χτίσει το αυθαίρετο για ένα κεραμίδι.

Μα αυτόν τον κόσμο του "μέσου", της απάτης, της κομπίνας, της κονόμας, ποιός τον κατάντησε έτσι;

Μόνος του, με δική του πρωτοβουλία, μπλέχτηκε με την βρωμιά;

Η πολιτική ζωή όπως είναι σήμερα, οι πελατειακές σχέσεις, δεν διαμόρφωσαν μιά χαώδη κατάσταση στην οποία επικρατέι το "άρπαξε να φάς και κλέψε να έχεις;"
Βαδίζει πλέον κανείς σήμερα όπως λένε "με τον σταυρό στο χέρι;"

Κι έτσι θα γυνεχίζεται η κατάσταση που βολεύει τους πεεισσότερους με προσβάσεις στον κόσμο της εξουσίας, μέχρι οι ίδιοι οι πολιτικοί να πάρουν πρωτοβουλίες, να αρχίσουν να την περιορίζουν, ελπίζοντας να μειωθεί δραστικά ή και να εξαλειφτεί κάποτε, όσο έιναι στην ζωή κι αυτοί, να το δούν τελειωμένο.
Με την βοήθεια όλων μας όσων δεν έχουμε να πειρμένουμε τίποτα από την διαιώνιση αυτής της νοοτροπίας του παρακμιακού κατεστημένου.

Για να γίνουμε όλοι καλύτεροι. Ως άτομα κι ως κοινωνία.