ΜΗΤΕΡΕΣ: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΙΔΙΕΣ...

Μία ημέρα του χρόνου είναι αφιερωμένη σε κάθε γυναίκα που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί. Φέτος η συγκεκριμένη γιορτή κλείνει 100 χρόνια ζωής.

Στις μέρες μας γιορτάζεται συνήθως με ένα μπουκέτο λουλούδια, μια κάρτα, ένα κουτί σοκολατάκια, μια αγκαλιά και ένα φιλί ως ένδειξη αγάπης και τιμής προς το πρόσωπο που μας κουβαλά μέσα στην κοιλιά του επί εννιά μήνες.

Η αποστολή της είναι κοινή, αλλά η διαδρομή εξαρτάται από τον τύπο στον οποίο ανήκει. Γνωστοί παιδαγωγοί καταλήγουν σε πέντε βασικές κατηγορίες που μπορεί να ενταχθεί μία μητέρα, ανάλογα με τον χαρακτήρα και τις προσδοκίες της ζωής της:

Ξεκινώντας από την "ιδανική" μητέρα, αυτό το μοντέλο συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία και υποστηρίζεται πως αντιπροσωπεύει περίπου, το 10% των μητέρων. Η ιδανική μητέρα χαρακτηρίζεται από συναισθηματική ισορροπία, αποδεχόμενη το γεγονός πως τα παιδιά της είναι αυτόνομες οντότητες και τα βοηθάει να διεκδικήσουν τον δρόμο προς την ανεξαρτησία τους. Ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες υποχρεώσεις του σπιτιού, είναι αιώνια δεσμευμένη στον όρκο της μητρότητας, χωρίς να ξεπερνά ποτέ τα όρια.

Η μητέρα που είναι "φιλόδοξη", ή διαφορετικά "τελειομανής", είναι συνήθως μία γυναίκα αγχώδης με υπερβολικό έλεγχο των πραγμάτων και εστίαση της προσοχής στην καριέρα και την εξωτερική εμφάνιση. Τα παιδιά της τείνουν να επικρίνουν υπερβολικά τον εαυτό τους, να νιώθουν ανεπαρκή και με συναισθηματικά κενά. Ως συνέχεια της μητέρας τους, φιλοδοξούν για τα πάντα και μοιάζουν να μην ικανοποιούνται από όσα πετυχαίνουν στη ζωή τους. Συχνά, η μητέρα αυτή είναι απούσα, καθώς πρώτα απ' όλα προσπαθεί να αγαπήσει τον ίδιο της τον εαυτό.

Θυμωμένη και υπερβολικά συναισθηματική, σε βαθμό που η γονική της συμπεριφορά καθορίζεται από τις ψυχολογικές της διαθέσεις, φαίνεται πως είναι η "αβέβαιη" μητέρα. Αυτό το είδος είναι το πιο χαώδες από τα πέντε. Στο μυαλό της δημιουργούνται προβλήματα, υπερβολικές σκέψεις και κρίσεις που μεταφέρονται και στα παιδιά της.

Η μητέρα "κολλητή", όπως προαναφέρθηκε, κρύβει κινδύνους, παρόλο που θεωρητικά, "μονομαχεί" με την "ιδανική". Απολαμβάνει να θεωρεί τα παιδιά της ομοίους της, ώστε να αποφύγει την ευθύνη της οριοθέτησης. Ο συγκεκριμένος τύπος μητέρας αποφεύγει τον ρόλο της, καθώς θεωρεί ότι η προσωπική της ζωή θα θυσιαζόταν στον βωμό της μητρότητας. Γονιός και παιδί εναλλάσσονται τον ρόλο του εξομολογητή, αφήνοντας το παιδί χωρίς μητρικό πρότυπο. Σε αυτή την περίπτωση, οι συναισθηματικές ανάγκες της μητέρας είναι τόσο περίπλοκες που η ίδια, έχει ανάγκη το παιδί για να τις καλύψει.

Όταν μία μητέρα έχει έντονο το στοιχείο του εγωισμού, οι σχέσεις γίνονται πολυσύνθετες. Οι "εγωίστριες" μητέρες αδυνατούν να δουν τα παιδιά τους ως αυτόνομα όντα και τείνουν να είναι εγωκεντρικές και ανασφαλείς. Τα παιδιά τους θα μάθουν από νωρίς πως ο ρόλος απέναντι στη μητέρα τους, είναι διαρκώς, να την αναδεικνύουν. Υπάρχει όμως και η περίπτωση που το παιδί γίνεται το επίκεντρο προσοχής της μητέρας και τότε δημιουργείται μία έκτη κατηγορία, βγαλμένη από την ζωή, εκείνη της μητέρας που "δεν χαλάει χατήρι".

Παιδιά που μεγαλώνουν μες στην ανασφάλεια, την πλήρη οικειότητα ή την στενή προσκόλληση, την αποστασιοποίηση ή την υπερβολική προσοχή, ακολουθούν συνήθως, την πορεία της γυναίκας που βρίσκεται από τα πρώτα βήματα της ζωής, κοντά τους.

Σήμερα οι μητέρες έχουν την τιμητική τους και κάθε άνθρωπος- μικρός ή μεγάλος- που νιώθει παιδί μαζί τους, οφείλει να ξεχωρίσει από το πλήθος την δική του μητέρα, αλλά όχι μόνο σήμερα, για τους "τύπους".

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟΙ ΤΥΠΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ...

Στα χρονικά των Ελληνικών εκλογών δεν υπήρξε ανάλογη πολυδιάσπαση του εκλογικού σώματος. Ούτε  παρόμοιος κατακερματισμός του πολιτικού κόσμου, με μια πόλωση ανάμεσα σε δυο ισχυρές αντίρροπες δυνάμεις.

Η οικονομική κρίση και το ατυχές Μνημόνιο μας οδήγησαν σε ριζικές μεταμορφώσεις. Έφεραν σε πλήρη αποσύνθεση τον κοινωνικό ιστό, παραμόρφωσαν το πολιτικό σύστημα και συρρίκνωσαν επικίνδυνα την δημοκρατία.

Κατακτήσεις αγώνων εξανεμίστηκαν, εξαιτίας της ανικανότητας των πολιτικών  να διαχειριστούν στοιχειωδώς την κατάσταση. Η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει σε ακραίες καταστάσεις βίας και φτώχειας ξεπερνώντας κατά πολύ τις αντοχές της. Κυριαρχούσες λέξεις είναι "Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο", "Μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ", "ευρώ ή δραχμή". Οι προεκλογικές πολιτικές θέσεις είναι απόλυτα διπρόσωπες. Κανείς δεν σκέφτεται ότι τα όνειρα των παιδιών για το σήμερα και το αύριο έγιναν καθημερινοί εφιάλτες μας.

Οι παλαιότερες "προδοσίες" (αποστασίες) βουλευτών, σήμερα μεταφράζονται σε σωτήριες για τον λαό συσπειρώσεις (για ποιούς άραγε;).

Η  αναδιάταξη ή μετάλλαξη του παλιού πολιτικού κόσμου, η άνοδος της Αριστεράς που έφτασε να διεκδικεί την εξουσία και η είσοδος της μέχρι πρότινος περιθωριακής Χρυσής Αυγής στη Βουλή και πολλά άλλα που συμβαίνουν απεικονίζουν τη σύγχυση και την απόγνωση μιας θνήσκουσας κοινωνίας. Κι όσο ο θυμός οπλίζει ακόμη το χέρι μας, μπροστά στην κάλπη οφείλουμε να δούμε με περισσότερη νηφαλιότητα και ψυχραιμία την τύχη του τόπου και της δημοκρατίας μας...

Στις εκλογές του περασμένου Μάη το εκλογικό σώμα ψήφισε πάνω - κάτω ως εξής:

- Οι άνω των 50 ετών επέλεξαν στην πλειοψηφία τους τα παραδοσιακά γερασμένα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΚΚΕ).

- Οι κάτω των 50  υποστήριξαν νέα κόμματα που μπήκαν ή δεν μπήκαν οριακά στη Βουλή.

Μερικά από τα γενικά χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων, είναι:

- Ο ψηφοφόρος - δαγκωτό: Περιλαμβάνει συνήθως άτομα ηλικιωμένα. Είναι οι λεγόμενοι παραδοσιακοί ψηφοφόροι: φανατικοί, αμετακίνητοι, ιδεολόγοι. Αποτελούν τον σκληρό πυρήνα (5% -10%) των παλαιών κομμάτων, με τους οραματιστές και αγωνιστές μιας ιδεολογίας των νεανικών τους χρόνων. Το χειρότερο; Δεν μεταβάλλουν στάση, όσα σφάλματα κι αν έχει κάνει η παράταξή τους!

- Ο νέος στην ηλικία ψηφοφόρος: Είναι απαλλαγμένος από παραδοσιακές ιδεολογίες που τις θεωρεί αποτυχημένες. Η μόνη ιδεολογία που ισχύει σήμερα γι αυτόν είναι η βία που βιώνει καθημερινά. Είναι ο νέος που τα έχει χάσει όλα, και δεν έχει να χάσει τίποτε παραπάνω. Η πλειονότητα τους περιλαμβάνει ανέργους νέους που δεν βρίσκουν εργασία, ή άλλους που την έχασαν. Θα ξαναψηφίσει τιμωρητικά τα κόμματα που του έκλεψαν τα όνειρα και τη ζωή του.

Εμμένει "αντιμνημονιακά" επειδή πιστεύει ότι μόνον έτσι θα ξεφύγει από τα καυτά προβλήματα που του έφερε το Μνημόνιο. Πρόκειται για ψήφο καθαρά συναισθηματική - οργισμένη και κρίνει κατά πολύ την έκβαση του αποτελέσματος. Με αυτή την κατηγορία ταυτίζονται όσοι θα ψηφίσουν για πρώτη φορά. Σύμφωνα με τους δημοσκόπους, οι νέοι ψηφοφόροι μη διαθέτοντας προηγούμενη εκλογική συμπεριφορά αποτελούν απρόβλεπτο παράγοντα.

- Η νεαρή γυναίκα ψηφοφόρος: Το μεγαλύτερο ποσοστό του 35% των αναποφάσιστων της 6ης του Μάη ήταν γυναίκες! Το ασθενές φύλο δεν παθιάζεται όσο το ισχυρό με την πολιτική, αν και είναι το μεγαλύτερο θύμα της κρίσης. Υπάρχουν κι άλλες παράμετροι που επηρεάζουν τη γυναικεία ψήφο, τέτοιοι όπως το παράστημα, η ομορφιά ή το νεαρό της ηλικίας του υποψηφίου, πιθανόν το ντύσιμο ή η ευφράδεια.

- Ο μετακινούμενος συμφεροντολογικά ψηφοφόρος: Συνιστά βασικό συντελεστή της "μετακινούμενης δύναμης" του παλαιοκομματικού συστήματος. Θέτει πρώτα το προσωπικό του συμφέρον και γι αυτό ψηφίζει συγγενικά ή φιλικά πρόσωπα: για να τον εξυπηρετήσουν. Προγράμματα και ιδεολογίες  κομμάτων έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Όσο για το κοινό συμφέρον, το πιστεύω του είναι: εγώ θα σώσω τον τόπο;

Δημιουργούν μια τραγελαφική κατάσταση καθόσον σε όποιο χώρο μετακινηθούν οι υποψήφιοι βουλευτές τους, εκεί μετακινούνται κι αυτοί. Είναι εμφανής και συνήθης αυτή η πολιτική πρακτική σε όλα τα κόμματα. Πρόκειται για μια επικίνδυνη ομάδα σε ό,τι αφορά τη σταθερότητα της δημοκρατίας, τη μη επιβολή της αξιοκρατίας, της ισονομίας και φυσικά του κράτους δικαίου.

- Ο αναποφάσιστος: Στις εκλογές του Ιούνη το ποσοστό του μάλλον θα κινηθεί χαμηλότερα από το Μάη εξαιτίας των ισχυρών διλημμάτων. Πρόκειται για εκείνα τα άτομα που τελικά ψηφίζοντας την τελευταία στιγμή, χαρίζουν τη νίκη (και τις 50 έδρες bonus) στο πλειοψηφούν κόμμα.
Όντας χαλαροί ιδεολογικά μπορεί να επηρεαστούν  ακόμη και την τελευταία στιγμή από τη φρασεολογία, τον φόβο ή τις λύσεις που προτείνουν τα κόμματα.

- Ο ψηφοφόρος της χρήσιμης ψήφου: Αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση και βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα κόμματα. Ψηφίζει με απέχθεια το κόμμα που μισεί, επειδή ακριβώς προτάσσει το (όπως αυτός το εννοεί) συμφέρον της χώρας. Είτε φοβούμενος την επομένη των εκλογών είτε επειδή αντιπαθεί κάθε τι το καινοφανές και μεταξύ δυο "κακών" επιλέγει το κατά τη γνώμη του λιγότερο.

- Μια τελευταία περίπτωση που θα επηρεάσει θετικά ή αρνητικά την ψήφο κάποιων είναι η Ευρωπαϊκή ή αντιευρωπαϊκή στάση τους. Έτσι η προδιαγραφόμενη αμφίρροπη έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος ίσως αποτελέσει ένα στάδιο για τον αναγκαστικό εξευρωπαϊσμό μας με συνέχιση των διαρθρωτικών αλλαγών ή θα μας αφήσει πίσω πολλές δεκαετίες στην παρέα των ανατολικών διεφθαρμένων χωρών...

Θα περάσουν αρκετές δεκαετίες, μέχρι ο Ελληνας ψηφοφόρος να μεταμορφωθεί από πελάτη (client) σε πολίτη (citoyen). Ισως τότε έχοντας αλλάξει ο ίδιος, να μπορέσει να αλλάξει και το κράτος.

Από πελατειακό, δηλαδή να το κάνει κράτος δικαίου, αξιοκρατίας κι ευνομίας...

ΔΙΑΛΥΜΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ...

Τα ΜΜΕ είναι εκ της φύσεώς τους προβληματικές επιχειρήσεις.

Σε οποιονδήποτε χαρίζονταν μερικά εκατομμύρια ευρώ για να τα επενδύσει σε ΜΜΕ, θα τα έχανε πολύ γρήγορα γιατί τα κέρδη που προκύπτουν είναι ελάχιστα σε σχέση με το κόστος λειτουργίας.

Πώς επιβιώνουν; Μόνο με τη συνδρομή του κρατικού ταμείου, είτε με κρατική διαφήμιση, είτε με άλλες δουλειές που θα αντισταθμίσουν τη χασούρα του εκδότη.

Έτσι συντηρείται και η ελληνική ιδιαιτερότητα με τα εκατοντάδες έντυπα.

Σήμερα όμως, με τις εξελίξεις στην οικονομία το μοντέλο αυτό δεν μπορεί να μην καταρρεύσει. Ενας διαλυμένος Τύπος δηλαδή, σε μια πιο διαλυμένη οικονομία είναι το εκρηκτικό μίγμα που απειλεί να τινάξει στον αέρα όλο το οικοδόμημα.

Διαφημίσεις δεν υπάρχουν, το κρατικό χρήμα στέρεψε, οι παράπλευρες business χάθηκαν, οπότε το σύστημα διαλύεται.

α) Γιατί να έχει κάποιος σήμερα ΜΜΕ, αν δεν μπορεί να κλείσει δουλειές με το δημόσιο σε περίοδο κρίσης;

β) Γιατί να προσπαθεί να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα αφού έχουν μπει στον αυτόματο πιλότο της τρόικας;

γ) Πώς θα επιβιώσει ένα ΜΜΕ χωρίς κρατικές διαφημίσεις που βρίσκονται στο μικροσκόπιο ξένων ελεγκτών όταν και οι μεγάλες εταιρίες του ιδιωτικού τομέα μειώνουν δραματικά τις διαφημιστικές τους δαπάνες; Το δήθεν "μεγάλο αφεντικό" δεν είναι και τόσο πλούσιο στην πραγματικότητα, κρατικό παράσιτο ήταν ως τώρα...

Που επένδυε κάποια από τα κέρδη του σε ΜΜΕ ελεγχόμενα από την οικογένεια του και ζημιογόνα σε πολλές περιπτώσεις, με μόνο σκοπό τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Πρέπει κάποτε να υποστούν και τα φαύλα ΜΜΕ την κρίση. Κανένα δάκρυ δε θα χυθεί για τους δήθεν άνεργους αύριο "δημοσιογράφους", γιατί τους βαραίνει η ενόχη στη συμετοχή τους, στην παραπληροφόρηση και την παρακμή της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 20 χρόνια. Και με το ανάλογο χρυσοφόρο αζημείωτο βεβαίως, για όσους πετυχαίναν το στόχο του αφεντικού.

Όσο μπορούσαν να κρατούν το πόπολο μπροστά στο χαζόκουτο, όλα ήταν υπό έλεγχο.

Οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι των διαπλεκόμενων αφεντικών, του life-style, του κουτσομπολιού της Μυκόνου, των γραφείων τύπου, της αργομισθίας στο δημόσιο κι εν ολίγοις της έμμισθης παραπληροφόρησης, συμπαρασύρουν κι εκείνους τους βοηθητικούς των 700 ευρώ που πάντα έψαχναν την ευκαιρία ν' αναδειχτούν στην θέση των πρώτων, κάποιοι τα κατάφερναν κιόλας), ως προς τις αρνητικές εντυπώσεις που έχει η κοινή γνώμη για αυτούς...

Όλοι οι κλάδοι είναι λίγο πολύ σε παρακμή, αλλά ο ρόλος των ΜΜΕ σε αυτή την παρακμή είναι τουλάχιστον κεντρικός.

Ευκαιρία να απαλλαγούμε όλοι, και οι αναγνώστες και οι εργαζόμενοι στα μέσα, από την ομηρία των μεγαλονταβατζήδων όπως συχνά αποκαλούνται.

Θα εκλείψουν έτσι και οι ιδιοτέλειες των εκδοτικών συμφερόντων. Καλώς ή κακώς, το μέλλον θα δείξει.

ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ...

Έρχεται το τέλος της διαπλεκόμενης δημοσιογραφίας και των μεγαλοεκδοτών. Τελειώνουν μαζί με όλα τους τα ψέματα. Η παραπληροφόριση και τα ψέματα τιμωρούνται...

Η κρίση τους έπληξε κι αυτούς κι ένεκα συρρικνωμένης κυκλοφορίας και κερδών, απολύουν τους υποτακτικούς τους.

Όλους αυτούς τους κονδυλοφόρους και τους μαρκουτσοφόρους, που εμείς τους κάναμε αυτό που νομίζουν πως "είναι" σήμερα, με την θέαση και τη στήριξη τους με την εμπιστοσύνη μας.

Εμείς, που πάμε και τους τα ακουμπάμε για να διαβάζουμε μπούρδες κατ' υποβολή τυπωμένες στο χαρτί ή να ακούμε κραυγές στο χαζοκούτι.

Τι ήταν ο καθένας τους πριν εμείς το κοινό του, τον κάνουμε σταρ βλέποντας το κανάλι ή αγοράζοντας τη φυλλάδα που τον προσέλαβε; Αν κοιταχτούμε στον καθρέφτη, αν ψάχνουμε να βρούμε πώς ο καθένας από δαύτους έγινε "πρώτη μούρη" με ανάλογες αποδοχές και κοινωνική καταξίωση, ενίοτε και με πολιτικές φιλοδοξίες...

Αυτή η ράτσα των δημοσιογράφων με τις φιλτραρισμένες ειδήσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εκδοτών και μόνο, αυτοί που αποχαυνώνουν τον λαό, ήρθε η ώρα να καταλάβουν ποιους δουλεύανε με τις υπηρεσίες τους τόσα χρόνια.

Όμως το ζουμί είναι ότι δεν παίζουν ρόλο τα πρόσωπα, αλλά ο τρόπος λειτουργίας των ΜΜΕ γενικότερα.

Και αυτοί που βγαίνουν στις οθόνες να μην υπήρχαν, τώρα θα βρίσκονταν κάποιοι άλλοι στη θέση τους που θα έλεγαν και θα έκαναν ακριβώς τα ίδια, διότι αυτές είναι οι εντολές που παίρνουν από τα αφεντικά τους.

Το πρόβλημα βρίσκεται στη ρίζα, όχι στους καρπούς. Τα αφεντικά τους πρέπει να αλλάξουν, όχι οι δημοσιογράφοι - τσιράκια που έχουνε και ημερομηνία λήξης άμα δεν "πουλάνε"...

Σε ποιους όμως να απευθυνθούν τώρα που αποκαλύπτονται; Εξ ου και η κρίση στον τύπο με μειωμένες πωλήσεις, διαφημίσεις, κέρδη, γκρίνια κι απολύσεις...

Οι πιο πολλοί δεν θέλουμε να βλέπουμε πια την γκαιμπελική προπαγάνδα τους ούτε στα περιπτερα ούτε στους δέκτες μας.

Βάζοντας τους στον δρόμο για τον αγύριστο, όπως τους στέλνει καθημερινά ο Ελληνικός λαός αγανακτισμένος. Που η δημοκρατική του συνείδηση του επιβάλει να μην δίνει πια ούτε ένα ευρώ στους συγκεκριμένους εκδότες που έχουν κατακλέψει την χώρα τόσα χρόνια χάρη στις φυλλάδες τους και την επιρροή σε πολιτικούς και πόπολο.

Δεν αρκεί να μην αγοράζουμε τα πολιτικά έντυπα των συγκροτημάτων αυτών, αλλά και κάθε είδους άλλο έντυπο που εκδίδουν, είτε αθλητικό, είτε life style. Κανένας μας να μη γίνει στήριγμα του διαπλεκόμενου, εκδοτικού κατεστημένου που λυμαίνεται το δημόσιο βίο, εδώ και δεκαετίες και μας βλέπουν σαν χαχόλους εμάς τους "μη εκλεκτούς τους".

Καιρός είναι να αποσπαστούν τα ΜΜΕ από τους συγκεκριμένους "διαπλεκόμενους" 80άρηδες επιχειρηματίες που χωρίς άδειες τα κατέχουν και να αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας και ελέγχου τους, ώστε να πάψουν να παραπληροφορούν.

Ποια συμφέροντα δηλαδή περιμένετε να υποστηρίξει ο κάθε επιχειρηματίας; Τα δικά του ή του λαού;

Βρυκόλακες που έχουν ρουφήξει το αίμα των Ελλήνων τόσα χρόνια, διαπλοκή, σαπίλα και βρωμιά όλη η ιστορία τους και η "επιτυχία" τους σε κρατικοδίαιτες προμήθειες κυρίως...

Αυτό βέβαια, ο παραγκωνισμός τους είναι τόσο δύσκολο με τον υπάρχον λαό του καναπέ, όσο και να γίνει επανάσταση!! Διότι τα ΜΜΕ είναι ο βασικός άξονας για τη διατήρηση της εξουσίας κι έχουν διαβρώσει συνειδήσεις και συμπεριφορές. Πώς αλλιώς θα πειστεί ο λαός που ελέγχουν (κυρίως αγράμματους και νοικοκυρές), να ψηφίσει ότι τους βολεύει...

INTERNET ΚΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ...

Με το πρόσφατο κλείσιμο μιας αθηναϊκής εφημερίδας, κάποιοι κινδυνολόγοι ανακάλυψαν το τέλος των εφημερίδων, λόγω "εισβολής του Internet"!

Άρα φταίει η τεχνολογία και το Ιντερνετ που θα κλείσουν τις καημένες τις εφημερίδες, που είναι "προϋπόθεση Δημοκρατίας" κλπ...
Σπάνια ακούστηκαν τόσες πολλές και τόσο αληθοφανείς ανοησίες...

Το Internet έχει ασφαλώς μεγάλη σχέση με την κρίση του παραδοσιακού Τύπου στον υπόλοιπο κόσμο.

Αλλά έχει ελάχιστη σχέση με την κρίση του Τύπου στην Ελλάδα. Σήμερα όλος η ημερήσιος ελληνικός Τύπος πουλάει αθροιστικά όσο πούλαγε το 1990 μία μόνο από τις τότε μεγάλες εφημερίδες. Μέσα σε 19 χρόνια χάθηκαν 900 χιλιάδες καθημερινοί αναγνώστες (πάνω από το 75% του τότε συνολικού κοινού) σύμφωνα με τις μετρήσεις.

Αυτοί δεν πέθαναν, δεν ξέχασαν να διαβάζουν, δεν αδιαφόρησαν για την επικαιρότητα. Και οι περισσότεροι λόγω ηλικίας δεν μπήκαν στο Internet.
Απλώς απέρριψαν τις ελληνικές ημερήσιες εφημερίδες!

Γιατί είναι εξοργιστικά αναξιόπιστες σε περιεχόμενο, με απόλυτη περιφρόνηση στον αναγνώστη. Πουλάνε περιτύλιγμα χωρίς ουσία, συνοδευόμενο τακτικά με CD, DVD, κλπ δήθεν "προσφορές".

Το διαδίκτυο δεν είναι η μόνη τεχνολογική επανάσταση που απείλησε τον Τύπο.
Πολλές φορές ως τώρα, μπήκαν τεχνολογικές καινοτομίες και νέα ΜΜΕ στη ζωή των ανθρώπων, κι αντί να μειωθεί ο ημερήσιος τύπος αυξήθηκε σε κυκλοφορία. Τα νέα ΜΜΕ, με τον όγκο και την αυξημένη συχνότητα ροής πληροφοριών, δημιουργούν την ανάγκη για νέα φίλτρα ελέγχου, αξιολόγησης και κατανόησης των πληροφοριών.

Κι αυτό το ρόλο παίζουν τα παραδοσιακότερα ΜΜΕ στο νέο περιβάλλον:

Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία χρειάζονται πλέον όχι ως πηγές ειδήσεων, αλλά ως απαραίτητα εργαλεία κατανόησης των ειδήσεων που προέρχονται, πλέον, από άλλες διαδικτυακές και ηλεκτρονικές πηγές. Κάτι που δεν φαίνεται να κάνουν οι περισσότερες εφημερίδες ως τώρα εδώ στην Ελλάδα...

Αυτός είναι ο λόγος που φθίνουν κι οχι το Internet. Απλώς το Internet θα τους αποτελειώσει μέχρι να βγεί η σωστή εφημερίδα και να σαρώσει. Παρά το Internet.
Ή μάλλον εξ αιτίας του.

Διότι οσο μεγαλύτερη ποσότητα πληροφοριών υπάρχει στη διάθεση του κοινού από το διαδίκτυο, τόσο περισσότερο χρειάζεται μια εφημερίδα νέου τύπου, που θα συγκεντρώνει θα ιεραρχεί, θα σχολιάζει, θα αναλύει και θα τακτοποιεί όλο αυτό το πληροφοριακό χάος.

Το Internet ίσα-ίσα θα αναδείξει την ανάγκη για σύγχρονες εφημερίδες νέου τύπου.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ...

Την Κυριακή το πρωί με ηλιόλουστο χειμωνιάτικο καιρό, έκανα την πρωϊνή μου βόλτα σε μιά σχεδόν έρημη πόλη. Το μοναδικό σημείο που υπήρχε κίνηση και συγκέντρωση κόσμου ήταν το πρακτορείο που φέρνει τις εφημερίδες.

Κάποιες δεκάδες νοικοκυραίοι - προβατάκια σταματούσαν, κοιτούσαν κι αγόραζαν πολυσέλιδες κυριακάτικες εκδόσεις των εφημερίδων.
Κι όχι μόνο μιά, μα αρκετοί αγόραζαν δυό και τρείς ανταγωνιστικές μαζί. Δικά τους είναι τα λεφτά (κάμποσα ευρώ συνολικά), ας τα ξοδέψουν όπως νομίζουν.

Έκανα την συνηθισμένη μου κίνηση: Πήγα 20 περίπου βήματα παρακάτω και μάζεψα 2 ολόφρεσκες εφημερίδες που ήταν στον κάδο σκουπιδιών που βρίσκεται εκεί.
Η προχθεσινή μου σοδειά ήταν ένα "Θέμα" κι ένα "Βήμα". Είχαν και τις σακούλες τους ακόμη, έλλειπαν μόνο τα DVD που δίνουν κάθε Κυριακή.

Ξεκαθάρισα τη σαβούρα, τα περιοδικά, τις διαφημήσεις και τα φυλλάδια με προσφορές που υπήρχαν κι έφυγα για το σπίτι μου με τις εφημερίδες της μέρας και κέρδος 8,25 ευρώ, όπως είδα τις τιμές τους. Έτσι συνήθισα να κάνω τα κυριακάτικα πρωϊνά, χρόνια τώρα.

Τα μεσημέρια του καλοκαιριού επιστρέφω από την θάλασσα στο σπίτι περπατώντας κι όταν φτάνω κρατώ 2- 3- 4 εφημερίδες και περιοδικά, ανάλογα πόσο τυχερός στάθηκα να προηγηθούν στο πέρασμα μου από συγκεκριμένα σημεία βιαστικοί αναγνώστες που ξεφορτώνονται τις διάφορες φυλλάδες που ακριβοπλήρωσαν πριν από λίγο.

Ποτέ δεν με απασχόλησαν οι αυξήσεις στον Τύπο, γιατί ποτέ δεν αγόρασα εφημερίδα. Η μόνη αβαρία που κάνω είναι τα "Νέα" της Δευτέρας που περιέχουν ένθετο το "Ανοιχτό MBA" για τέταρτο χρόνο τώρα, το μόνο έντυπο που διαβάζω και κρατώ στην βιβλιοθήκη μου. Την υπόλοιπη εφημερίδα την περνώ μια ανάγνωση για 10΄ και καταλήγει για περιτύλιγμα.

Δεν χρειάζομαι παραπάνω χρόνο, βλέπω το όνομα του ανθρώπου και ξέρω τι θα γράψει, δεν έχω πέσει έξω όσο καιρό την παίρνω. Το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες που μαζεύω πεταμένες, τις διαβάζω σχεδόν όλες τακτικά, μα δεν πλήρωσα ποτέ καμιά.

Αυτό δεν βλέπω να προβληματίζει τους εκδότες κι εθνικούς μας νταβατζήδες κατά την κοινή γνώμη. Όλοι τους είναι πλούσιοι, με μεγάλες περιουσίες και χλιδάτη ζωή. Δεν μ' έχουν ανάγκη για λίγα ευρώ παραπάνω που θα κέρδιζαν, ούτε κι εγώ τους χρειάζομαι για την ενημέρωση μου, από πολλές πηγές, τα δικά τους χαρτιά είναι για να περνώ την ώρα τα απογεύματα, μέχρι να βραδιάσει να πορίσω έξω, σπάζοντας πλάκα με το τι βάζουν τις γραφίδες τους να γράφουν για να πάρουν μισθό.

Αν και πληρώνω 50 ευρώ τον χρόνο τον ΔΟΛ για τα επιχειρηματικά μαθήματα που μου προσφέρει κάθε Δευτέρα και που ποτέ δεν θα πλήρωνα πολύ - πολύ ακριβότερα σε ένα μεταπτυχιακό τμήμα πανεπιστημίου ή κολλεγίου, δεν συμβάλλω και πολύ στον πλουτισμό τους, ή την επιρροή τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Μαζί με τους υπόλοιπους "νταβατζήδες" (δουλειά του νταβατζή είναι να εκδίδει, με πολλές ερμηνείες)...

Εκατοντάδες χιλιάδες προβατάκια θα συνεχίσουν να καταθέτουν τα ψιλά τους, κάθε κυριακάτικο πρωϊνό κι όχι μόνο, για να διαβάζουν με περιέργεια τι σέρνει ο ένας στον άλλο σε αρκετές σελίδες τους, όπως ακριβώς είδα να γίνεται μεταξύ των δυό που βρήκα προχθές.