ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...

Όπως δείχνει η πάνω φωτο, ο καθένας ξέχωρα στον δικό του κόσμο, με το κινητό τελευταίας γενιάς στα χέρια όπου σταθεί, που τον αποξένωσε από τους άλλους...
 
Ενώ λίγο πιο παλιά διαβάζανε την εφημερίδα όλοι μαζί, συνήθως την ίδια όλοι με σειρά σε κάποιο καφενείο, κάποιοι συζητούσαν τα γραφόμενα και ερχόταν πιο κοντά. Άλλοι πιο απαιτητικοί που αγόραζαν τη δική τους επιλεγμένη από πλήθος άλλες, την έπαιρναν στο σπίτι και την ξεψάχνιζαν με την άνεση τους, ρουφώντας ακόμη και την ιδιαίτερη μυρωδια΄τους...

Αλλάζουν οι συνήθειες κάθε εποχή; Απομονωνόμαστε ή επικοινωνούμε επειδή το θέλουμε όποτε το θέλουμε και όχι λόγω των εκάστοτε μέσων της εποχής;
Στην επάνω εικόνα όμως ενώ βλέπουμε ελάχιστα άτομα να μην νοιάζονται για το έξω περιβάλλον τους, συνάμα ξεχωριστά το κάθε ένα από αυτά έχει την δυνατότητα σήμερα να επικοινωνήσει, να δημοσιεύσει, να σχολιάσει και να πάρει θέσει για τόσα θέματα που τον ενδιαφέρουν εύκολα και άμεσα με όλο τον κόσμο, με την σύγχρονη τεχνολογία που καλπάζει κι εξελίσσεται τακτικά...


Η σημαίνουσα διαφορά που πρέπει να μείνει, είναι ότι στις εφημερίδες κάποτε έγραφαν δημοσιογράφοι με κύρος, οι άνθρωποι διάβαζαν ειδήσεις και σοβαρές αναλύσεις, το επίπεδο λεξιλογίου των εφημερίδων ήταν υψηλό.

Επιρρόσθετα ήταν και είναι η κύρια πηγή εύρεσης εργασίας μέσω αγγελιών, το επίπεδο ελλειμματικής προσοχής των αναγνωστών ήταν μικρότερο, αν τέλειωνες την εφημερίδα και ήθελες να τη ξεφορτωθείς την άφηνες κάπου όπου την εύρισκε κάποιος άλλος (κυριολεκτικά χιλιάδες εφημερίδες βρήκα και διάβασα έτσι από το 1981 ως το 2009 που κατέπεσε η κυκλοφορία τους)...

Αν την κρατούσες για το σπίτι ήταν η πρώτη και πιο εύκολη λύση για να τυλίξεις οτιδήποτε, να την απλώσεις στο πάτωμα πριν το άσπρισμα, να γεμίσεις τα αποθηκευμένα παπούτσια, να καθαρίσεις τζάμια, να ψήσεις πρόχειρα μια ρέγγα, να την πουλήσεις με το κιλό σαν χαρτί, η να την κάνεις προσάναμμα για την παρασιά...

Και αν διάβαζες στα πεταχτά από την εφημερίδα του διπλανού πίσω από τον ώμο του σε κλειστό χώρο, δεν υπήρχε και κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Για δοκίμασε να δεις ή να διαβάσεις με τον ίδιο τρόπο από το κινητό του διπλανού σήμερα να δεις...

Ο ΨΥΛΛΟΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία σε σενάριο - σκηνοθεσία Δημήτρη Σπύρου, από το 1990.

Ψύλλος είναι ο τίτλος μια χειρόγραφης εφημεριδούλας, που εκδίδει και συντάσσει ένας δωδεκάχρονος μαθητής, σ' ένα απομονωμένο χωριό της ορεινής Ολυμπίας. ο Ηλίας Σεϊτανίδης.

«Ψύλλος» είναι όμως κι ο ίδιος ο μικρός Ηλίας, γιατί είναι τόσο πολύ ταυτισμένος με την εφημερίδα του, ώστε κανείς πια να μην τον φωνάζει με το πραγματικό του όνομα. Κι όπως γράφει ο ίδιος σ' ένα φύλλο της εφημερίδας του, «ο Ψύλλος είναι ένα όνειρο, τα ταξίδια που θέλω να κάνω, είναι το σπάσιμο των συνόρων του μικρού χωριού μου, είναι τα φτερά που με βοηθούν να πετάξω μακριά...».

Μια διεισδυτική ματιά στην ελληνική επαρχία στα τέλη της δεκαετίας του '60.
Πολυβραβευμένη ταινία σε παγκόσμιο επίπεδο και πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του σκηνοθέτη, με απολαυστικές ερμηνείες...

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ, CD ΚΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ...

Η μουσική βιομηχανία είναι πρακτικά τελειωμένη. Μου το επιβεβαίωσε πρόσφατα πρόσφατα και ο ιδιοκτήτης κάποιων δισκογραφικών εταιρειών πασίγνωστων άλλοτε μα τώρα τελματωμένων, όταν συζητούσαμε την πιθανότητα συνεργασίας μας για να μελοποιηθούν οι στίχοι για τραγούδια που έχω κατά καιρούς γράψει. Τόσο πολύ, που έχασα κάθε ενδιαφέρον να τα κυκλοφορήσω με τον συμβατικό τρόπο και περιμένω έμπνευση και τρόπο για να τα βγάλω κατευθείαν στο διαδίκτυο...

Άλλοι γνωστοί καλλιτέχνες βρήκανε τρόπο να κυκλοφορούνε σε προσιτή τώρα πια τιμή την δουλειά τους, ακόμη και την νεώτερη - πρώτης κυκλοφορίας σαν συνοδευτικό προς τους αναγνώστες που ήδη διαθέτουν οι δήθεν "μεγάλες" κυριακάτικες εφημερίδες...

Η εφημερίδα δίνει τη δυνατότητα στον καλλιτέχνη να κυκλοφορήσει το αυθεντικό σιντί και να το προμηθευτεί ο πελάτης με 2 ευρώ. Είναι μια προσπάθεια της μουσικής βιομηχανίας να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Και δεν είναι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες που ευθύνονται για την ποιότητα της σημερινής δημοσιογραφικής εργασίας.

Μπορεί να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα το όποιο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ (τα περισσότερα άθλιας ποιότητας και θεματολογίας που δεν αφορά κανέναν πέρα από τους εκδρομείς της Μυκόνου ή της Αράχωβας), μα έτσι συνεχίζουν να παίρνουν μισθό κι αυτοί και κερδίζει τόσο ο καλλιτέχνης που συνηγορεί σε αυτόν τον τρόπο κυκλοφορίας του έργου του και ο εκδότης που θέλει να διατηρήσει ή αν μπορέσει ανεβάσει την κυκλοφορία της εφημερίδας του...

Η απόκτηση της δουλειάς κάποιων "μεγάλων και καταξιωμένων καλλιτεχνών" (στην φαντασία του πόπολου και μόνο, σήμερα υπάρχουνε πολλές επιλογές και οι προωθούμενοι καλλιτέχνες δεν είναι πάντα οι καλύτεροι και οι σεμνότεροι), με την πολύ καλή τιμή που την προσφέρεται από μια εφημερίδα με το CD σχεδόν κάθε Κυριακή δεν είναι και για τόσες κατηγόριες, αφού έτσι φτάνει πιο οικονομικά το έργο του στον ενδιαφερόμενο πολίτη.

Εκείνο που θα έπρεπε να ενοχλεί, όσους προτιμούν ακόμα την έντυπη δημοσιογραφία, είναι ότι μέσω της απήχησης του όποιου καλλιτέχνη, προσπαθεί να καταξιωθεί η εφημερίδα που το κυκλοφορεί, με στόχο όχι τόσο να αυξήσει το αναγνωστικό της κοινό, αλλά τον αριθμό φύλλων στην κυκλοφορία της.

Έτσι βλέπουμε συχνά στην εβδομαδιαία πια τηλεοπτική διαφήμισή της, αντί να προβάλλεται η δημοσιογραφική της έρευνα, οι συνεργάτες της, τα άρθρα της και γενικά η θεματολογία της, να προβάλλεται μόνον το CD ή το DVD που περιέχει στη συγκεκριμένη έκδοσή της.

Ως επιβεβαίωση αυτού, βλέπουμε να αφιερώνεται αρκετός χρόνος μέχρι και σε κεντρικά δελτία ειδήσεων για την προώθηση αυτού του προϊόντος.

Φαίνεται τουλάχιστον αστείο, να φέρνει ο παρουσιαστής - εκδότης μέχρι και τον καλλιτέχνη στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού, για να του αναλύσει πόσο ευτυχής είναι από αυτήν τη συνεργασία και στο τέλος να του εύχεται και καλή επιτυχία, για την επιτυχή κυκλοφορία του CD του την προσεχή Κυριακή...

Ας έλεγε τουλάχιστον "καλή μας επιτυχία και των δυο!" Θα ήταν πιο αληθινό!

INTERNET ΚΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ...

Με το πρόσφατο κλείσιμο μιας αθηναϊκής εφημερίδας, κάποιοι κινδυνολόγοι ανακάλυψαν το τέλος των εφημερίδων, λόγω "εισβολής του Internet"!

Άρα φταίει η τεχνολογία και το Ιντερνετ που θα κλείσουν τις καημένες τις εφημερίδες, που είναι "προϋπόθεση Δημοκρατίας" κλπ...
Σπάνια ακούστηκαν τόσες πολλές και τόσο αληθοφανείς ανοησίες...

Το Internet έχει ασφαλώς μεγάλη σχέση με την κρίση του παραδοσιακού Τύπου στον υπόλοιπο κόσμο.

Αλλά έχει ελάχιστη σχέση με την κρίση του Τύπου στην Ελλάδα. Σήμερα όλος η ημερήσιος ελληνικός Τύπος πουλάει αθροιστικά όσο πούλαγε το 1990 μία μόνο από τις τότε μεγάλες εφημερίδες. Μέσα σε 19 χρόνια χάθηκαν 900 χιλιάδες καθημερινοί αναγνώστες (πάνω από το 75% του τότε συνολικού κοινού) σύμφωνα με τις μετρήσεις.

Αυτοί δεν πέθαναν, δεν ξέχασαν να διαβάζουν, δεν αδιαφόρησαν για την επικαιρότητα. Και οι περισσότεροι λόγω ηλικίας δεν μπήκαν στο Internet.
Απλώς απέρριψαν τις ελληνικές ημερήσιες εφημερίδες!

Γιατί είναι εξοργιστικά αναξιόπιστες σε περιεχόμενο, με απόλυτη περιφρόνηση στον αναγνώστη. Πουλάνε περιτύλιγμα χωρίς ουσία, συνοδευόμενο τακτικά με CD, DVD, κλπ δήθεν "προσφορές".

Το διαδίκτυο δεν είναι η μόνη τεχνολογική επανάσταση που απείλησε τον Τύπο.
Πολλές φορές ως τώρα, μπήκαν τεχνολογικές καινοτομίες και νέα ΜΜΕ στη ζωή των ανθρώπων, κι αντί να μειωθεί ο ημερήσιος τύπος αυξήθηκε σε κυκλοφορία. Τα νέα ΜΜΕ, με τον όγκο και την αυξημένη συχνότητα ροής πληροφοριών, δημιουργούν την ανάγκη για νέα φίλτρα ελέγχου, αξιολόγησης και κατανόησης των πληροφοριών.

Κι αυτό το ρόλο παίζουν τα παραδοσιακότερα ΜΜΕ στο νέο περιβάλλον:

Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία χρειάζονται πλέον όχι ως πηγές ειδήσεων, αλλά ως απαραίτητα εργαλεία κατανόησης των ειδήσεων που προέρχονται, πλέον, από άλλες διαδικτυακές και ηλεκτρονικές πηγές. Κάτι που δεν φαίνεται να κάνουν οι περισσότερες εφημερίδες ως τώρα εδώ στην Ελλάδα...

Αυτός είναι ο λόγος που φθίνουν κι οχι το Internet. Απλώς το Internet θα τους αποτελειώσει μέχρι να βγεί η σωστή εφημερίδα και να σαρώσει. Παρά το Internet.
Ή μάλλον εξ αιτίας του.

Διότι οσο μεγαλύτερη ποσότητα πληροφοριών υπάρχει στη διάθεση του κοινού από το διαδίκτυο, τόσο περισσότερο χρειάζεται μια εφημερίδα νέου τύπου, που θα συγκεντρώνει θα ιεραρχεί, θα σχολιάζει, θα αναλύει και θα τακτοποιεί όλο αυτό το πληροφοριακό χάος.

Το Internet ίσα-ίσα θα αναδείξει την ανάγκη για σύγχρονες εφημερίδες νέου τύπου.