ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΩΝ...

Από χθές οι δημοσιογράφοι ξεκίνησαν απεργιακές κινητοποιήσεις επειδή ο Υπουργός Οικονομικών εντελώς αιφνιδιαστικά, με  τροπολογία, τους έστειλε  στον ΕΟΠΠΥ, ενώ λένε πως τους διαβεβαίωνε περί του αντιθέτου. Στο μνημόνιο 1 είχε εξαιρεθεί το ταμείο τους και είχαν κάνει τουμπεκί...

Τι έκαναν οι δημοσιογράφοι όταν άλλες επαγγελματικές ομάδες (π.χ. ο ΟΠΑΔ και ο ΟΑΕΕ)  πήγαν στον ΕΟΠΠΥ; Τους συμπαραστάθηκαν;  Σφύριζαν αδιάφορα...

Δεν καταλαβαίνει κανείς γνωστικός πως πλήττεται ο Τύπος με το ενοποιηθούν τα ταμεία. Τα συμφέροντα τους πλήττονται, όπως και όλων των εργαζομένων με τα μέτρα που παίρνονται. Η διαφορά είναι ότι αυτοί αποτελούσαν και αποτελούν την 4η εξουσία. Θα μπορούσαν να είχαν μιλήσει πιο νωρίς να σώσουν κάτι. Αλλά οι θέσεις σε υπουργεία, οργανισμούς, ολυμπιάδες, οπαπ κλπ ήταν καλές. Οι παχιές αγελάδες ψόφησαν όμως...

Αν ο ΕΟΠΠΥ είναι κακός για τους δημοσιογράφους, είναι δυνατόν να είναι καλός για τους ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ, οι οποίοι μάλιστα πληρώνουν μόνοι τους τις εισφορές τους; Ενώ έχουμε μπει όλοι στο βαρέλι δίχως πάτο (ΕΟΠΥΥ) οι δημοσιογράφοι γιατί πρέπει να μείνουν εκτός;

Ούτε άκουσα ποτέ τους δημοσιογράφους να ζητάνε την κατάργηση του Αγγελιόσημου που είναι ένας χαράτσι  το οποίο πληρώνουν όλοι οι διαφημιζόμενοι για να στηρίζεται το Ταμείο τους. Ποια λογική έχει αυτό;

Ο  ελεύθερος επαγγελματίας είναι κορόϊδο και  πληρώνει μόνος του τις εισφορές  στον ΟΑΕΕ, ενώ οι δημοσιογράφοι  είναι έξυπνοι και αντλούν πόρους από τρίτους; Τι είδους ισότητα είναι αυτή, όπου οργανωμένες μειοψηφίες ή προνομιούχοι κλάδοι φόρτωσαν τις υποχρεώσεις τους και θεμελίωσαν δικαιώματα, στις πλάτες τρίτων.

Στην οικονομική αυτή συνγκυρία δεν έχει τόση σημασία αν κάποιοι ανήκαν μέχρι χθές σε ευγενή ταμεία κι άλλοι όχι. Όσες εισφορές και να μάζευαν τα ταμεία αυτά τις μάζευαν γιατί υπήρχαν χρήματα, σήμερα όμως ούτε χρήματα για εισφορές υπάρχουν, ούτε ρετιρέ ταμεία είναι σωστό να υπάρχουν.

Στην ίδια τροπολογία ενσωματώνονται στον ΕΟΠΥΥ και τα ασφαλιστικά ταμεία των Γιατρών, Μηχανικών, Δικηγόρων, κ.λ.π,  που τα χρήματα που έχουν προέρχονται όχι μόνο απο τις εισφορές αλλά και απο πλάγιους τρόπους εις βάρος των πολιτών που συναλλάσονται μαζί τους. Και αυτοί αντιδρουν και τσινούν με τον τρόπο τους...

Ντροπή για τα κόματα της αντιπολίτευσης που συνεχίζουν τον ανέξοδο λαικισμό, το σωστό είναι ίδιες παροχές υγείας για όλους. Και όλοι μαζί να βοηθήσουν να δουλεύει καλύτερα το σύστημα...

Αυτό που όμως είναι απαράδεκτο, είναι οι διάφορες συντεχνίες να κρατούν αιχμάλωτες μεγάλες επαγγελματικές ομάδες.

Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση έπρεπε να είχε ήδη αντιμετωπιστεί και δεν χρειαζόταν καμιά τρόϊκα για να το κάνει.

Όμως δεν το τόλμησε καμιά κυβέρνηση γιατί φοβόταν τις αντιδράσεις. Κάποια στιγμή όμως εκ των πραγμάτων έρχεται η ώρα της αλήθειας για όλους.

ΛΙΣΤΕΣ...

Έχω βαρεθεί να διαβάζω συνεχώς τελευταία για λίστες και ονόματα, απίθανες αναλύσεις για το αν είναι έγκυρες ή όχι, την ίδια στιγμή που εκτυλίσσεται μπροστά μας το θέατρο του παραλόγου σε όλο του το μεγαλείο.

Καθώς στην πολιτική αθώες δεν είναι ούτε οι πέτρες, η αιφνιδιαστική είσοδος στην επικαιρότητα ονομάτων πολιτικών που ενδεχομένως πλούτισαν από την πολιτική ασφαλώς δεν είναι τυχαία.
Αλλά πώς και γιατί ακριβώς προέκυψε, αν υπάρχει κάποιος που τα συντονίζει όλα αυτά και ποιος είναι, δεν είναι εύκολο να το πει κανείς.

Το θέμα είναι ποιοι κάνουν αυτές τις διαρροές και ποιες είναι οι σκοπιμότητές τους. Είναι εντολοδόχοι, θέλουν να δείξουν ότι έχουν εξουσία στα χέρια τους και μπορούν να εκβιάζουν, πιέζουν τους πολιτικούς να τους εξαιρέσουν από τις περικοπές ή μήπως είναι μέρος ενός οργανωμένου σχεδίου για την αποσταθεροποίηση της χώρας;

Και να λοιπόν που δημοσιεύονται τώρα και ονόματα. Αυτά που θέλει ο κόσμος.

To αίμα που λαχταρά ο όχλος. Το πλήθος, που δεν είναι καθαρό, αλλά απαιτεί την κάθαρση των άλλων, των πιο ισχυρών, για να καλύψει και την δική του βρωμιά, ή την δική του ενοχή.

Ανεξάρτητα από την ενοχή ή όχι των ανθρώπων που εμπεριέχονται σε αυτές, το πιο κραυγαλέο είναι η διαπλοκή ανάμεσα σε πολιτικούς και δημοσιογράφους...

Ένας κορυφαίος πολιτειακός παράγων που συνομιλεί δημόσια με δημοσιογράφο-εκδότη με τρόπο αγοραίο πιστεύοντας πως με την ψευτομαγκιά τους θα κάνουν για άλλη μια φορά τους ιθαγενείς ψηφοφόρους του να εντυπωσιαστούν. Ας τους κουνήσει το καθρεφτάκι κατευθείαν να τελειώνουμε.

Συνέχεια ακούω ή διαβάζω για τους αμφίβολης αξιοπιστίας μάρτυρες, για τον κίνδυνο για το πολίτευμα, την ίδια στιγμή που σε άλλες υποθέσεις οι δημοσιογράφοι έχουν ρίξει ανθρώπους στην πυρά με πολύ λιγότερες ενδείξεις.

Αφού θέλετε δημοσιότητα οι δημοσιογράφοι κάτοχοι λιστών προσεχώς, δώστε άλλη μια που να περιέχει τα ονόματα όσων δημοσιογράφων κάθετος συναδέλφων σας τα έχουν πάρει απο την διαπλοκή, με τον άλφα, η τον βήτα τροπο.

Τώρα μας συνιστάται ψυχραιμία και δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ γιατί.

Ίσως γιατι οι καιροί είναι δύσκολοι και πονηροί, αλλά είναι αυτοί ακριβώς οι καιροί που απαιτούν σύνεση κι όχι λίστες.

Όσο για την κυβέρνηση, αυτή κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ή νομίζει ότι τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την τρόικα.

Υπάρχει όμως κι άλλη Ελλάδα, υπάρχουν κι άλλες υποθέσεις που πρέπει να διαχειριστεί. Ας αφήσουν λοιπόν τον ύπνο κι ας ελέγξουν το ΣΔΟΕ, τους δικαστές, τις τράπεζες ή όποιον άλλον έχει εμπιστευτικά έγγραφα και τα δίνει σε δημοσιογράφους προκειμένου να προκληθεί σάλος ή ακόμη και πολιτική κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες...

ΔΙΑΛΥΜΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ...

Τα ΜΜΕ είναι εκ της φύσεώς τους προβληματικές επιχειρήσεις.

Σε οποιονδήποτε χαρίζονταν μερικά εκατομμύρια ευρώ για να τα επενδύσει σε ΜΜΕ, θα τα έχανε πολύ γρήγορα γιατί τα κέρδη που προκύπτουν είναι ελάχιστα σε σχέση με το κόστος λειτουργίας.

Πώς επιβιώνουν; Μόνο με τη συνδρομή του κρατικού ταμείου, είτε με κρατική διαφήμιση, είτε με άλλες δουλειές που θα αντισταθμίσουν τη χασούρα του εκδότη.

Έτσι συντηρείται και η ελληνική ιδιαιτερότητα με τα εκατοντάδες έντυπα.

Σήμερα όμως, με τις εξελίξεις στην οικονομία το μοντέλο αυτό δεν μπορεί να μην καταρρεύσει. Ενας διαλυμένος Τύπος δηλαδή, σε μια πιο διαλυμένη οικονομία είναι το εκρηκτικό μίγμα που απειλεί να τινάξει στον αέρα όλο το οικοδόμημα.

Διαφημίσεις δεν υπάρχουν, το κρατικό χρήμα στέρεψε, οι παράπλευρες business χάθηκαν, οπότε το σύστημα διαλύεται.

α) Γιατί να έχει κάποιος σήμερα ΜΜΕ, αν δεν μπορεί να κλείσει δουλειές με το δημόσιο σε περίοδο κρίσης;

β) Γιατί να προσπαθεί να επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα αφού έχουν μπει στον αυτόματο πιλότο της τρόικας;

γ) Πώς θα επιβιώσει ένα ΜΜΕ χωρίς κρατικές διαφημίσεις που βρίσκονται στο μικροσκόπιο ξένων ελεγκτών όταν και οι μεγάλες εταιρίες του ιδιωτικού τομέα μειώνουν δραματικά τις διαφημιστικές τους δαπάνες; Το δήθεν "μεγάλο αφεντικό" δεν είναι και τόσο πλούσιο στην πραγματικότητα, κρατικό παράσιτο ήταν ως τώρα...

Που επένδυε κάποια από τα κέρδη του σε ΜΜΕ ελεγχόμενα από την οικογένεια του και ζημιογόνα σε πολλές περιπτώσεις, με μόνο σκοπό τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Πρέπει κάποτε να υποστούν και τα φαύλα ΜΜΕ την κρίση. Κανένα δάκρυ δε θα χυθεί για τους δήθεν άνεργους αύριο "δημοσιογράφους", γιατί τους βαραίνει η ενόχη στη συμετοχή τους, στην παραπληροφόρηση και την παρακμή της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 20 χρόνια. Και με το ανάλογο χρυσοφόρο αζημείωτο βεβαίως, για όσους πετυχαίναν το στόχο του αφεντικού.

Όσο μπορούσαν να κρατούν το πόπολο μπροστά στο χαζόκουτο, όλα ήταν υπό έλεγχο.

Οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι των διαπλεκόμενων αφεντικών, του life-style, του κουτσομπολιού της Μυκόνου, των γραφείων τύπου, της αργομισθίας στο δημόσιο κι εν ολίγοις της έμμισθης παραπληροφόρησης, συμπαρασύρουν κι εκείνους τους βοηθητικούς των 700 ευρώ που πάντα έψαχναν την ευκαιρία ν' αναδειχτούν στην θέση των πρώτων, κάποιοι τα κατάφερναν κιόλας), ως προς τις αρνητικές εντυπώσεις που έχει η κοινή γνώμη για αυτούς...

Όλοι οι κλάδοι είναι λίγο πολύ σε παρακμή, αλλά ο ρόλος των ΜΜΕ σε αυτή την παρακμή είναι τουλάχιστον κεντρικός.

Ευκαιρία να απαλλαγούμε όλοι, και οι αναγνώστες και οι εργαζόμενοι στα μέσα, από την ομηρία των μεγαλονταβατζήδων όπως συχνά αποκαλούνται.

Θα εκλείψουν έτσι και οι ιδιοτέλειες των εκδοτικών συμφερόντων. Καλώς ή κακώς, το μέλλον θα δείξει.

ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ...

Έρχεται το τέλος της διαπλεκόμενης δημοσιογραφίας και των μεγαλοεκδοτών. Τελειώνουν μαζί με όλα τους τα ψέματα. Η παραπληροφόριση και τα ψέματα τιμωρούνται...

Η κρίση τους έπληξε κι αυτούς κι ένεκα συρρικνωμένης κυκλοφορίας και κερδών, απολύουν τους υποτακτικούς τους.

Όλους αυτούς τους κονδυλοφόρους και τους μαρκουτσοφόρους, που εμείς τους κάναμε αυτό που νομίζουν πως "είναι" σήμερα, με την θέαση και τη στήριξη τους με την εμπιστοσύνη μας.

Εμείς, που πάμε και τους τα ακουμπάμε για να διαβάζουμε μπούρδες κατ' υποβολή τυπωμένες στο χαρτί ή να ακούμε κραυγές στο χαζοκούτι.

Τι ήταν ο καθένας τους πριν εμείς το κοινό του, τον κάνουμε σταρ βλέποντας το κανάλι ή αγοράζοντας τη φυλλάδα που τον προσέλαβε; Αν κοιταχτούμε στον καθρέφτη, αν ψάχνουμε να βρούμε πώς ο καθένας από δαύτους έγινε "πρώτη μούρη" με ανάλογες αποδοχές και κοινωνική καταξίωση, ενίοτε και με πολιτικές φιλοδοξίες...

Αυτή η ράτσα των δημοσιογράφων με τις φιλτραρισμένες ειδήσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εκδοτών και μόνο, αυτοί που αποχαυνώνουν τον λαό, ήρθε η ώρα να καταλάβουν ποιους δουλεύανε με τις υπηρεσίες τους τόσα χρόνια.

Όμως το ζουμί είναι ότι δεν παίζουν ρόλο τα πρόσωπα, αλλά ο τρόπος λειτουργίας των ΜΜΕ γενικότερα.

Και αυτοί που βγαίνουν στις οθόνες να μην υπήρχαν, τώρα θα βρίσκονταν κάποιοι άλλοι στη θέση τους που θα έλεγαν και θα έκαναν ακριβώς τα ίδια, διότι αυτές είναι οι εντολές που παίρνουν από τα αφεντικά τους.

Το πρόβλημα βρίσκεται στη ρίζα, όχι στους καρπούς. Τα αφεντικά τους πρέπει να αλλάξουν, όχι οι δημοσιογράφοι - τσιράκια που έχουνε και ημερομηνία λήξης άμα δεν "πουλάνε"...

Σε ποιους όμως να απευθυνθούν τώρα που αποκαλύπτονται; Εξ ου και η κρίση στον τύπο με μειωμένες πωλήσεις, διαφημίσεις, κέρδη, γκρίνια κι απολύσεις...

Οι πιο πολλοί δεν θέλουμε να βλέπουμε πια την γκαιμπελική προπαγάνδα τους ούτε στα περιπτερα ούτε στους δέκτες μας.

Βάζοντας τους στον δρόμο για τον αγύριστο, όπως τους στέλνει καθημερινά ο Ελληνικός λαός αγανακτισμένος. Που η δημοκρατική του συνείδηση του επιβάλει να μην δίνει πια ούτε ένα ευρώ στους συγκεκριμένους εκδότες που έχουν κατακλέψει την χώρα τόσα χρόνια χάρη στις φυλλάδες τους και την επιρροή σε πολιτικούς και πόπολο.

Δεν αρκεί να μην αγοράζουμε τα πολιτικά έντυπα των συγκροτημάτων αυτών, αλλά και κάθε είδους άλλο έντυπο που εκδίδουν, είτε αθλητικό, είτε life style. Κανένας μας να μη γίνει στήριγμα του διαπλεκόμενου, εκδοτικού κατεστημένου που λυμαίνεται το δημόσιο βίο, εδώ και δεκαετίες και μας βλέπουν σαν χαχόλους εμάς τους "μη εκλεκτούς τους".

Καιρός είναι να αποσπαστούν τα ΜΜΕ από τους συγκεκριμένους "διαπλεκόμενους" 80άρηδες επιχειρηματίες που χωρίς άδειες τα κατέχουν και να αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας και ελέγχου τους, ώστε να πάψουν να παραπληροφορούν.

Ποια συμφέροντα δηλαδή περιμένετε να υποστηρίξει ο κάθε επιχειρηματίας; Τα δικά του ή του λαού;

Βρυκόλακες που έχουν ρουφήξει το αίμα των Ελλήνων τόσα χρόνια, διαπλοκή, σαπίλα και βρωμιά όλη η ιστορία τους και η "επιτυχία" τους σε κρατικοδίαιτες προμήθειες κυρίως...

Αυτό βέβαια, ο παραγκωνισμός τους είναι τόσο δύσκολο με τον υπάρχον λαό του καναπέ, όσο και να γίνει επανάσταση!! Διότι τα ΜΜΕ είναι ο βασικός άξονας για τη διατήρηση της εξουσίας κι έχουν διαβρώσει συνειδήσεις και συμπεριφορές. Πώς αλλιώς θα πειστεί ο λαός που ελέγχουν (κυρίως αγράμματους και νοικοκυρές), να ψηφίσει ότι τους βολεύει...

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΩΣ ΕΙΔΗΣΗ...

Δουλειά των δημοσιογράφων του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου είναι να συλλέγουν και να αξιολογούν ως προς την σπουδαιότητα και προτεραιότητα τις ειδήσεις και να τις μεταδίδουν αυτούσιες, με τρόπο αμερόληπτο για να συμβάλλουν στην ειλικρινή και διαφανή ενημέρωση των πολιτών, ασκώντας ταυτόχρονα τον οφειλόμενο έλεγχο στην εξουσία, κυρίως την πολιτική.

Απαραίτητη προϋπόθεση αμεροληψίας, είναι η μη συμμετοχή των δημοσιογράφων στη διαμόρφωση της είδησης και η αποφυγή σχολιασμού της, με τρόπο στον οποίο να υπεισέρχεται το προσωπικό στοιχείο τους (κοινωνικό, πολιτικό ή οικονομικό) ώστε τελικά να μην αλλοιώνεται η είδηση και να παραπλανάται ο αποδέκτης της.

Βέβαια αν και όλοι δεχόμαστε την ειδική οπτική με την οποία αντιμετωπίζονται οι πολιτικές ειδήσεις, κανένας (πλην εξαιρέσεων που ισχυροποιούν τον κανόνα) δεν αποδέχεται τη χρήση της είδησης και του δημοσιογραφικού μέσου (εφημερίδας, περιοδικού, αδιόφωνου ή τηλεοπτικού σταθμού) για παραπλάνηση της κοινής γνώμης (καμιά φορά και σκόπιμα, ως μέσου εκβιασμού) προκειμένου να αποκομιστεί προσωπικό οικονομικό όφελος.

Συνήθως οι περισσότερες επαρχιακές εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι που δουλεύουν σ' αυτές, λειτουργούν με προσήλωση στη δημοσιογραφική δεοντολογία και κάνουν με κοινωνική ευσυνειδησία τη δουλειά τους στην περιοχή τους, κάποια ΜΜΕ του κέντρου και οι ακριβοπληρωμένοι μεγαλοδημοσιογράφοι της σημερινής τηλεοπτικής δημοκρατίας, κατά παραβίαση κάθε δεοντολογικού κώδικα, έγιναν οι ίδιοι «ειδήσεις» και «θέμα» και κατάντησαν τελικά θέ(α)μα και έκ-θεμα!

Μήπως απαιτούν κιόλας ν' αγοράζουμε τις εφημερίδες τους, ή να παρακολουθούμε «άφωνοι» τις εκπομπές τους να διασύρουν αλλήλους, με φόντο τα εκατομμύρια που διακινούνται για χάρη τους;

Μας ενδιαφέρουν αλήθεια οι σκυλομαχίες τους για τα συμφέροντα τους και τα παιχνίδια τους, που μας τα κρατούν άγνωστα μέχρι να εκδηλωθούν στην πράξη;

Θα τους δώσουμε πάλι υψηλές τηλεοπτικές θεαματικότητες και κυκλοφορίες φύλλων, να μας τα αναμασούν σε συνέχειες, με ενδιάμεσες διακοπές για διαφημίσεις (να παίρνουν κι από εκεί), βάζοντας στην άκρη όλα τα υπόλοιπα σημαντικά θέματα της χώρας;