ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 34...

Μην έχοντας λεφτά να ξεπληρώσει τα χρέη του από τις πιστωτικές κάρτες, ο Κάκος έζησε για καιρό σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας από τις τράπεζες...

Από την μια έστελναν εξώδικα κι απαιτούσαν τα χρωματιστά χαρτάκια που του δάνεισαν κάποτε κι από την άλλη με δική τους πρωτοβουλία έψαξαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία που μπορεί να διέθετε, ακόμη και στο υποθηκοφυλάκιο της περιοχής του...

Το μόνο που είχε πέρα από τα ρούχα του και τα αντικείμενα του σπιτιού του, ήταν ένα διαμερισματάκι 50 τμ λίγων χρόνων χτισμένο, που το είχε μαζί με την μάνα του. Στη ουσία το πατρικό του σπίτι ήταν (χτισμένο επί τουρκοκρατίας) που το γκρεμίσανε το 2000 και το χτίσανε ξανά καινούριο, ο λόγος που ξοδέψανε όλα τα λεφτά και τις οικονομίες της οικογένειας κι έφτασε ο Κάκος να μην έχει τίποτα στην μπάντα να φτιάξει την ζωή του μα αναγκάστηκε να ζήσει αυτή την "ζωή με πίστωση" που ξέρετε από τα προηγούμενα επεισόδια...

Όσο ήταν εν ζωή η γριά δεν μπορούσαν να το πάρουν, να το βγάλουν σε πλειστηριασμό, άσε που και η αξία του ήταν περιορισμένη και μικρότερη από τα συνολικά χρέη που είχε συσσωρεύσει.Έτσι το παρακολουθούσαν στο υποθηκοφυλάκιο για τυχόν αλλαγή ιδιοκτησίας και περίμεναν...

Ταυτόχρονα όμως ο Κάκος δεν μπορούσε να κάνει καμμιά συναλλαγή αξίας, χωρίς κίνδυνο να κατασχέσουν ότι έπαιρνε.

Οποιαδήποτε συναλλαγή έπρεπε να δηλωθεί στην εφορία, ήταν απαγορευμένη για αυτόν. Δεν μπορούσε να έχει ούτε αυτοκίνητο ούτε μηχανή να μετακινείται.

Κι όχι ν' αγοράσει αφού δεν είχε λεφτά. Μα ένας φίλος του που είχε για χρόνια ένα τζίπ παλαιό τώρα αλλά μουράτο και καλοδιατηρημένο θα του το χάριζε, αφού δεν ήθελε να αποσύρει το αγαπημενο του αυτοκίνητο που κάνανε μαζί χιλιάδες χιλιόμετρα για 2.000 ευρώ όπως του λέγανε. Ήθελε να το έβλεπε να κυκλοφορεί στα χέρια του Κάκου που δεν έκανε μεγάλες αποστάσεις, να πηγαίνει στο χωριό ή καμιά ημερήσια βόλτα όλη κι όλη, να το καμαρώνει μερικά χρόνια ακόμη...

Όμως θα κατασχέτανε το όμορφο τζίπ αν περνούσε στην κατοχή του Κάκου έστω και δωρεάν, επ' ωφελεία μιας τράπεζας που θα το πετούσε με όλον τον εξοπλισμό του και θα πήγαινε άδικα χαμένο, ενώ θα μείωνε ελάχιστα το χρέος του.

Έτσι ο Κάκος θα συνέχιζε να πηγαίνει όπου ήθελε με τα πόδια ή το λεωφορείο.Τα μόνα του έξοδα θα ήταν κάποιο καλό ρούχο - παπούτσι στις εκπτώσεις, τα εισιτήρια του που κι αυτά τον τελευταίο χρόνο ακρίβηναν πολύ, κι οτιδήποτε άλλο μικρής αξίας χρειαζόταν, με λεφτά που περίσσευαν από τη σύνταξη της μάνας του. Που φρόντιζε και για την διατροφή τους, ντροπής πράματα...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 33...

Φτάνοντας το πιστωτικό όριο της κάθε κάρτας, ο Κάκος απλά την έβγαζε στην άκρη και πορευόταν με τις υπόλοιπες.

Μικρό το πρόβλημα με τις πρώτες 1 - 2 - 3 κάρτες, δεν μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει για συναλλαγές, μα πέρα από κάποιες ειδοποιήσεις για "τακτοποίηση του λογαριασμού" του που λάμβανε, καμιά άλλη επίπτωση δεν είχε...

Με τον καιρό κι όσο αργούσε από μέρους του αυτή η τακτοποίηση, έδωσαν οι τράπεζες τα στοιχεία του σε κάποιες από τις "εισπρακτικές εταιρείες" που άρχισαν να τον ενοχλούν συστηματικά σε σταθερό και κινητό τηλέφωνο που είχαν στην διάθεση τους.

Στην αρχή απαντούσε τα τηλεφωνήματα, ήταν κι αυτοί ευγενικοί, κάτι νεαρά παιδιά που βρίσκονταν στην άλλη άκρη της γραμμής, με απόκρυψη αριθμού. Πιο ύστερα άρχισαν να τον παίρνουν γλωσσοκοπάνες, να ζητούν επιτακτικά να πληρώσει τα χρωστούμενα, να φωνάζουν και να βρίζουν κιόλας...

Τότε και ο Κάκος αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο. Αν του γαύγιζε καμιά μεσήλικη (συνήθως) γλωσσοκοπάνα για λογαριασμό μιας τράπεζας, την άρχιζε κι αυτός στα μπινελίκια. Απαξίωνε τη δουλειά της και την σιχτίριζε εντέλει, κλείνοντας της το τηλέφωνο.

Αν επέμενε και ξανακαλούσε άκουγε χειρότερα, εκνευριζόταν με την συμπεριφορά τους κι αν δεν είχαν απόκρυψη του αριθμού τους να ξέρει διεύθυνση και ήταν και κοντά του θα τους έριχνε μερικούς πάσπαλους ξεγυρισμένους να δούνε πόσα απίδια έβανε ο ντορβάς.

Εργαζόμενοι της πλάκας, με μισό μεροκάματο αμοιβή που είχανε μοναδικό σκοπό να φορτώνονται και να ενοχλούν τον κόσμο με ένα κρυφό τηλέφωνο και περίσσιο θράσος, με τι κίνητρο, την ελπίδα κάποιου bonus ίσως που κάποιος χαρτογιακάς τους είχε υποσχεθεί αν γίνονταν φορτικοί και λύγιζαν τους "πελάτες" τους.

Όταν ήθελε την ησυχία του έβγαζε το σταθερό τηλέφωνο από την πρίζα τις εργάσιμες ώρες και μέρες των παραπάνω, του το άνοιγε όποτε ήθελε κι αφού εκείνο διέθετε αναγνώριση καλούντος, το άφηνε να χτυπά για ώρα πολλή, να ξαναδοκιμάζουν αργότερα πάλι μάταια να τον βρουν και να τρώνε τα μούτρα τους στο τηλέφωνο χωρίς απάντηση για μέρες. Κάποτε το έπαιρναν απόφαση και τα παρατούσαν για λίγες βδομάδες, μετά ξανάρχιζε το ίδιο βιολί πάλι...

Αυτό του έλλειπε να τον ενοχλούν αρκετές φορές τη μέρα για κάτι που δεν μπορούσε ν' ανταποκριθεί. Γιατί αν είχε διαθέσιμα τα χρήματα που του λείπανε θα έκανε μια βόλτα από τις τράπεζες, θα πλήρωνε κάθε μια ξεχωριστά όσα του είχε δανείσει τα προηγούμενα χρόνια και θα κρατούσε και τις κάρτες που του είχε δώσει άδειες κι ανάλαφρες πια, για μελλοντικά χρήση.

Σε μερικές μέρες θα είχε ξεμπερδέψει μαζί τους, θα συνέχιζε να είναι ένας καλός τους πελάτης και ουδέν το μεμπτόν.

Μα για αυτά τα ρημάδια τα λεφτά αγωνιζόταν και ο Κάκος όπως όλοι οι μη έχοντες, αυτά τα χρωματιστά χαρτάκια με την ιδιότητα να ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες και που καλύτερα να μην γεννιέται κανείς χωρίς αυτά, αυτά που η έλλειψη τους τον οδήγησε στο να ζει ζωή με πίστωση τα προηγούμενα χρόνια, όπως καταγράφηκε στα προηγούμενα επεισόδια...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 32...

Στην ουσία για 9 ολόκληρα χρόνια ζούσε ο Κάκος με χρήματα που έβγαζε από τις πιστωτικές του κάρτες, χρήματα που κάλυπταν μόνο τις στοιχειώδεις προσωπικές του ανάγκες να ζει υποτυπωδώς και να τα ανακυκλώνει πληρώνοντας τις ελάχιστες καταβολές που απαιτούσαν οι τράπεζες κάθε μήνα.

Κανονικά αρχικά, μήνα παρά μήνα τα 2 τελευταία χρόνια της "ζωής με πίστωση", αρκετό διάστημα να μην προλαβαίνουν να διαμαρτύρονται οι τράπεζες, αφού ένα μήνα δεν έπαιρναν δεκάρα μα έπαιρναν τον άλλο κι ησύχαζαν...

Και συνέχιζαν να του δίνουν, αφού του αύξαναν το πιστωτικό όριο τουλάχιστον μια φορά ετησίως, δίνοντας του έτσι λίγη παράταση στην ζωή που αναγκαστικά ζούσε...

Μια μάλιστα του πρόσφερε κι ένα καταναλωτικό δάνειο, έτσι απλά επειδή είχε και χρησιμοποιούσε τις κάρτες τους για χρόνια!

Κανένα πρόβλημα όταν υπάρχουνε λεφτά, έστω και λίγα και φαίνεται πως κινείται κανείς για να τακτοποιεί τους λογαριασμούς του, έστω κι αν αφήνει υπόλοιπο...

Υπόλοιπο που κάποτε γίνεται σημαντικό ποσόν, δεν μπορεί κανείς να καλύψει ούτε αυτήν την ελάχιστη καταβολή που απαιτεί και τότε αρχίζουν τα προβλήματα...

Προβλήματα που για τον Κάκο άρχισαν λίγο νωρίτερα από ότι υπολόγιζε, όταν μια Αθηναϊκή εταιρεία απατεώνων του χρέωσε μια κάρτα που είχε με σημαντικό ποσόν, υποσχόμενη να του εκδώσει άλλη μια σούπερ-κάρτα ανάληψης μετρητών ως 20.000 ευρώ, αν είχε πίστη κι αγόραζε αυτό που του πρότειναν, κάποια προϊόντα για το σπίτι ευτελούς ποιότητας μα υπερτιμημένα.

Κόλπο που εφάρμοζαν πανελλαδικά σε πελάτες τραπεζών με ενεργές κάρτες, αφού οι ίδιες οι τράπεζες τους είχαν δώσει τα στοιχεία τους.

Σε αντίθεση με άλλες εταιρείες ή γνωστά πολυκαταστήματα που πουλούσαν μεν προϊόντα τηλεφωνικά, μεσολαβώντας ταυτόχρονα σε τράπεζες (1 - 2 μόνο το καθένα αποκλειστικά) για να εκδώσουν πιστωτικές κάρτες με μικρό όριο σε πελάτες που δεν είχαν πριν, αυτοί εδώ απατηλά χρέωναν υπάρχουσες κάρτες υποσχόμενοι την σούπερ-κάρτα παραπάνω σε χρεωμένους, που ποτέ κανείς τους δεν είδε ούτε απόκτησε...

Αυτή η τελευταία και μοιραία όπως αποδείχτηκε αγορά του, έγινε το σημείο καμπής για τον Κάκο, αφού του κατάστρεψε την πιο παλιά του κάρτα που είχε και το μεγαλύτερο πιστωτικό όριο.

Από τότε και μετά άρχισε ο ραγδαίος κατήφορος του προς την απενταρία, όπως ήταν και πριν...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 31...

Με τους 10 λογαριασμούς που έπρεπε να τακτοποιήσει ο Κάκος κάθε μήνα, όσο προσεκτικός και να ήταν δεν μπορούσε να τους προλαβαίνει όλους...

Είτε δεν είχε τα λεφτά να τους τακτοποεί όλους εγκαίρως, ή χρησιμοποιούσε αυτά τα ίδια περιορισμένα του λεφτά για μια άλλη ανάγκη ή επιθυμία, που στο μυαλό του ήταν ισχυρότερη εκείνες τις μέρες. Πχ ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι ώς την Θεσσαλονίκη, που του καρφώθηκε να πάει μια φορά έναν Απρίλη.

- Τι θα πας να κάνεις εκεί, χωρίς ιδαίτερο λόγο; τον ρώτησε ένας γνωστός του, όταν του έκανε γνωστή αυτή του την επιθυμία, σε κάλεσαν και πας;

Άκου λογική ανθρώπου, να περιμένεις να σε καλέσει ο Ψωμιάδης ο γραφικός, ή όποιος άλλος αλλού, να επισκεφτείς την πόλη του!

Ο Κάκος θα πήγαινε έτσι, σε μια πόλη που δεν είχε πάει μέχρι τώρα, θα κάθιζε μερικές μέρες σε ένα ξενοδοχείο της επιλογής του, θα έκανε τις βόλτες του στους δρόμους της και την γύρω περιοχή, ακόμη και σε κοντινές της πόλεις, θα δοκίμαζε τα φαγητά και τις αυθεντικές μπουγάτσες της, θα τραβούσε τις φωτογραφίες του, θα πήγαινε σε κάποια εκδήλωση ή έκθεση αν συνέπιπτε με τις μέρες της παρουσίας του εκεί, όπως ήταν μόνος χωρίς ταίρι μπορεί να νοίκιαζε μια συνοδό για παρέα ώρες - ώρες και θα γύριζε όποτε προγραμμάτιζε στο σπίτι του, με κάποιες αναμνήσεις παραπάνω...

Με τα μετρημένα λεφτά που οικονόμησε και ξόδεψε βέβαια κείνο τον μήνα άφησε απλήρωτους κάποιους από τους λογαριασμούς που βρήκε να τον περιμένουν με την επιστροφή του, ε, και τι έγινε;

Αλλίμονο αν ήταν πρώτη του προτεραιότητα να ικανοποιεί αδιαλλείπτως τις τράπεζες, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την ζωή του από μόνος του, όπως έβλεπε να κάνουν οι "φοβισμένοι νοικοκυραίοι", τα προβατάκια γύρω του, σαν αυτόν που τον κατάκρινε γιατί πήγε σε μια ξένη πόλη ξεκάρφωτα, που έκανε το πρώτο του ταξίδι όταν τον κάλεσαν να παρουσιαστεί στην Χίο στα νιάτα του και οι μόνες του εξορμήσεις ήταν λίγες μέρες διακοπές στο χωριό του, όπου έμενε στο πατρικό του κι έτρωγε τζάμπα καθε μέρα και σε άλλον συγγενή του για να έχει να πληρώσει το δάνειο του αυτοκινήτου την άλλη βδομάδα που θα στεκόταν από τους πρώτους πρωί - πρωί στην ουρά της τράπεζας...

Δεν επρόκειτο εξάλλου να πτωχεύσουν τα πιστωτικά ιδρύματα αν δεν έμπαιναν μερικά χρωματιστά χαρτάκια μια φορά στα ταμεία τους, που ήταν γεμάτα και μοίραζαν αφειδώς στον καθένα τότε, με δική τους πρωτοβουλία και με δώρα κιόλας σε όποιον τ' αποδεχόταν...

Στην επόμενη ευκαιρία ο Κάκος τακτοποιούσε πρώτα τους λογαριασμούς εκείνους που άφηνε παραπονεμένους, αν δεν έφταναν πάλι τα λεφτά άφηνε έναν άλλο εκκρεμή, τον πλήρωνε τον άλλο μήνα και δεν έσταζε η ουρά του Μέντιου...

Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να γυρίσει τις κυριότερες πόλεις της Ελλάδας, παρά την σταθερή φτώχεια του και τις αναποδιές της ζωής που δεν του εξασφάλιζαν εισόδημα σταθερά αυξανόμενο όπως του υποσχότανε οι ευκαιρίες που ανακάλυπτε κατά καιρούς και ασχολιόταν...

Κάνοντας τον να ζει ζωή με πίστωση και να κερδίζει λίγο χρόνο διαχειριζόμενος με τέτοιον τρόπο τα δανεικά...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 30...

Με αυτές ακριβώς τις "διευκολύνσεις" που πρόσφεραν κείνα τα χρόνια του εύκολου δανεισμού και της άκρατης κατανάλωσης όλες ανεξαιρέτως οι τράπεζες, έφτασε ο Κάκος ν' αποκτήσει συνολικά 10 πιστωτικές κάρτες...

Είτε από τις ίδιες τις τράπεζες με πρόσχημα πχ μια μεταφορά υπολοίπου, είτε από πολλές συνεργαζόμενες επιχειρήσεις που με μια μικρή αγορά προϊόντων του ενέκριναν χωρίς πολλές διατυπώσεις μια πιστωτική κάρτα που μέχρι τότε έλλειπε από την συλλογή του. Ακόμη και μέσω τηλεφώνου, με δική τους πρωτοβουλία...

Εδώ μιλάμε για σωστές επιχειρήσεις πωλήσεων, που πραγματοποιούσαν όσα συμφωνούσαν με τους πελάτες τους, έστελναν κανονικά τα προϊόντα τους και η τράπεζα έστελνε λίγες μέρες αργότερα την κάρτα με τις μικρές προσυμφωνημένες δόσεις και το αρκετό υπόλοιπο για κάθε χρήση του παραλήπτη. Ξεκάθαρα πράγματα!

Γνώρισε μερικές τέτοιες επιχειρήσεις με καλή εξυπηρέτηση ο Κάκος, τα χρόνια που ζούσε δανεική ζωή, καμιά σχέση με άλλη επώνυμη επιχείρηση με έδρα τους Αμπελόκηπους, που εμφανίστηκε στην αγορά πολλα χρόνια μετά με έτοιμους καταλόγους πελατών από τις ίδιες τις τράπεζες και την αναστάτωσε οριστικά, πότε χρεώνοντας ανύπαρκτες παραγγελίες σε ήδη υπαρκτές κάρτες, πότε στέλνοντας διαφορετικά και υποδεέστερα προϊόντα από ότι υποσχόταν στους πελάτες και πότε αφειδώς υποσχόμενη μα ουδέποτε πραγματοποιούσα την έκδοση καρτών με πολύ μεγάλο πιστωτικό όριο, απαραίτητες και δελεαστικές για πελάτες τραπεζών που ήδη είχαν αρχίσει να συσσωρεύουν σημαντικά χρέη από δάνεια και κάρτες.

Με όλες μαζί τις κάρτες που είχε συγκεντρώσει σταδιακά σε κάποια χρόνια ο Κάκος, έφτασε να διαχειρίζεται ένα πιστωτικό όριο που συνολικά ήταν αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Ποσόν ικανό να κάνει τις καταναλωτικές αγορές του στην Ελλάδα και το εξωτερικό μέσω Internet, κάποια ολιγοήμερα ταξίδια σε μέρη που πάντα ήθελε να βρεθεί και το έκανε τώρα ευκαιρίας δοθείσης, κάποια απαραίτητα φάρμακα για την γριά του σε ώρα δύσκολη, την αυτοασφάλιση του σε ιδιωτική εταιρεία όπως είδαμε παλαιότερα, κάποιες μικρο-απολαύσεις σαν δώρο στον εαυτό του, το ντύσιμο του και τα χόμπι του.

Ακόμη και την επιμόρφωση κι εξέλιξη του, αφού με πλαστικά χρήματα συμμετείχε και σε κάποια σεμινάρια που των αλλονών τα πλήρωνε η εταιρεία ή ο εργοδότης τους κι αυτός μοναχός του, πάντα το είχε μέσα του να μάθει κάτι παραπάνω...

Όλα του δε τα έξοδα ήταν με μέτρο, δεν το παράκανε ποτέ αυτά τα χρόνια μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζών, έκανε ότι έκανε μα αντιστάθηκε και σε πολλούς πειρασμούς που θα χρέωναν κατά πολύ τις κάρτες και θα συντόμευαν κατά πολύ τα χρόνια που μπορούσε να ζήσει ζωή με πίστωση...

Μα όσο είχε σε έλεγχο τους πολλούς λογαραισμούς του και τους τακτοποιούσε ανελλιπώς κάθε μήνα με τον δικό του αλγόριθμο που είδαμε στο προηγούμενο επεισόδιο, καμιά τράπεζα δεν παραπονούνταν για τις αναλήψεις του, που θα τις συνέχιζε με το ίδιο σύστημα για 9 συναπτά έτη...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 29...

Κυριακή πρωί συνήθως τακτοποιούσε ο Κάκος τους λογαριασμούς του με τις πιστωτικές κάρτες που διέθετε...

Αρχίζοντας από αυτήν που έληγε νωρίτερα, κατέθετε τα λεφτά που απαιτούσε η δόση του ή η ελάχιστη καταβολή αν ήταν μεγάλη η πρώτη, στα ΑΤΜ των τραπεζών, τότε που δεν υπήρχε πολύς κόσμος στους δρόμους.

Λεφτά που μάζευε από τα λίγα έσοδα του και συμπλήρωνε μετά με αναλήψεις από τις υπόλοιπες κάρτες του, λίγα ποσά από αυτές που είχανε πολύ περιθώριο, να συμπληρωθεί το ποσόν που απαιτούνταν.

Το ίδιο επαναλαμβανόταν και με τις υπόλοιπες κάρτες, με την σειρά που έπρεπε να πληρωθούνε και αλληλοκαλύπτοντας την μια με την άλλη, με βάση έναν ιδιότυπο αλγόρυθμο που έτρεχε αποκλειστικά στο μυαλό του κι εύρισκε λύσεις και λεφτά όποτε χρειαζόταν...

Όταν τελείωνε πάντως ένας μήνας, ο κύκλος πληρωμών είχε ολοκληρωθεί άψογα, όλες οι κάρτες εμφανιζόταν τυπικά πληρωμένες στην ώρα τους και καμιά τράπεζα δεν παραπονέθηκε κι αυτό το σύστημα του Κάκου κράτησε για χρόνια...

Αυτό θα πει "Ζωή με Πίστωση", να ζεις με τα λεφτά των τραπεζών, καλύπτοντας βέβαια μόνο βασικές ανάγκες σου, να τις ξεπληρώνεις με δόσεις σε βάθος χρόνου και κυρίως να το κάνεις με δικά τους λεφτά πάλι!

Δεν ήταν κάτι που ευχαριστούσε τον Κάκο, ήταν όμως αυτό που μπόρεσε να κάνει σε δύσκολα χρόνια, να δώσει παράταση στην ζωή του όταν οι επαγγελματικές του αναζητήσεις είτε απέβαιναν άκαρπες, είτε δεν είχαν μεγάλη διάρκεια, είτε του έδιναν λιγοστά κέρδη και αυτά όχι σε σταθερή βάση...

Ο δικός του τρόπος να δανείζεται από το τραπεζικό σύστημα, που με άλλους όρους δεν θα του ενέκρινε ποτέ ένα καλό δάνειο να κάνει κι αυτός όπως τόσοι άλλοι ένα άλλο συμβατικό επαγγελματικό ξεκίνημα.

Το θλιβερό είναι πως με αυτά που είχε στα χέρια του, τις διεθνείς online επιχειρηματικές ευκαιρίες από τη μια και τη διάθεση προϊόντων της FLP μέσω δικτύου από τη άλλη, θα μπορούσε να είχε πολύ καλά κέρδη, να ξεπλήρωνε τις κάρτες του άμεσα και οριστικά και να ζούσε μια άνετη ζωή χωρίς οικονομικές δυσκολίες, αν είχε την συμπαράσταση των ανθρώπων...

Άνθρωποι όλων των ειδών και κοινωνικών στρωμάτων, με ενδιαφέρον για το χρήμα και πως αυτό αποκτιέται έξυπνα, από πολλά μέρη του κόσμου, που κατέφερνε να προσελκύσει αρχικά, να τους κάνει να ενδιαφερθούνε για ότι τους πρότεινε, μα δεν κατάφερνε να τους κρατήσει για πολύ στα δίκτυα που δημιουργούσε, έτσι είτε δεν αναπτύσσονταν όπως ήθελε, είτε κατέρρεαν σε λίγο χρόνο, αφήνοντας τον μόνο του...

Με μερικούς μόνο ικανούς ανθρώπους - συνεργάτες με καλή χημεία κι επικοινωνία μεταξύ τους θα πετύχαινε πολλά, με σημαντικότερο τη δυνατότητα επαναλαμβανόμενου εισοδήματος συνεχώς αυξανόμενου, και τότε ούτε ο Κάκος ούτε κανείς άλλος θα είχε ανάγκη τις τράπεζες και τις κάρτες τους ή τις όποιες άλλες "διευκολύνσεις" πρόσφεραν αφειδώς κείνα τα χρόνια.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 28...

Δεν ήταν μόνο οι προσπάθειες δουλειάς και εισοδήματος που κυριαρχούσαν στην ζωή του Κάκου.

Σαν ολοκληρωμένος κι ενδιαφέρον άνθρωπος καλλιεργούσε και την παραπάνω γνώση που μπορούσε ν' αποκτήσει όπου την εύρισκε, καθώς και τα χόμπι του του, που έδιναν δημιουργική διέξοδο στην ζωή του...

Αφού προηγουμένως είχε αγοράσει και διαβάσει πολλά βιβλία εφαρμοσμένης ψυχολογίας, πωλήσεων, ανθρώπινων σχέσεων, νευρογλωσσικού προγραμματισμού κλπ βελτίωσης συμπεριφοράς και είχε παρακολουθήσει μερικά σχετικά σεμινάρια, είχε φτάσει η ώρα να ασχοληθεί με αξιώσεις και με το χόμπι του που υπόβοσκε πολλά χρόνια τώρα λόγω έλλειψης εξοπλισμού: την Φωτογραφία.

Παρακολούθησε μαθήματα για αρχάριους αρχικά, για πιο προχωρημένους ύστερα, άρχισε να τραβά δικές του φωτογραφίες...

Με εξοπλισμό που δεν δυσκολεύτηκε ν' αποκτήσει με πολλές δόσεις, πιστώνοντας τις κάρτες που είχε στα χέρια του εδώ και καιρό.

Δεν είχε διαδοθεί ευρέως ακόμη η ψηφιακή φωτογραφία, δούλευε με αναλογικές μηχανές κορυφαίας μάρκας και κατανάλωνε πολλά - πολλά φιλμ που έπρεπε μετά να εμφανίσει για να δει τ' αποτελέσματα που έδιναν τα "κλίκ" του σε κάθε ευκαιρία.

Επέκτεινε τον εξοπλισμό του με μερικούς ακριβούς φακούς από macro μέχρι tele και zoom, ένα δυνατό φλας, ένα βαρύ τρίποδο να μην πέφτει με τον αέρα και μια μεγάλη τσάντα να τα χωρά όλα μέσα και να τα κουβαλεί με την ασφάλεια που απαιτούν τα προηγμένα οπτικά συστήματα...

Τα φιλμ που τραβούσε τα έδινε έξω σε επαγγελματίες φωτογράφους να τα εμφανίζουν και να τα τυπώνουν, δεν του άρεσε να κλείνεται στον σκοτεινό θάλαμο με τις ώρες για να πειραματίζεται με τις καλλιτεχνικές του ευαισθησίες κι αναζητήσεις, αν ήθελε κάτι συγκεκριμένο απλά παράγγελνε και του το κάνανε αυτοί που ξέρανε, έτσι γλίτωσε τα επιπλέον έξοδα για να στήσει το δικό του εργαστήριο.

'Οσο πλήθαινε η συλλογή του από εκατοντάδες πρωτότυπες φωτογραφίες, τόσο δυσκολεύονταν πια να βρει καινούρια θέματα, γινόταν εκλεκτικός με δαύτα, είχε τον χρόνο ν' ασχοληθεί και με κάτι άλλο που του άρεσε επίσης: να παρατηρεί τον ουρανό, σαν ερασιτέχνης αστρονόμος, μ' ένα καλό ζευγάρι κιάλια κι έναν χάρτη της ουράνιας σφαίρας που αγόρασε, ή πότε - πότε με τα φορητά τηλεσκόπια του συλλόγου ερασιτεχνών αστρονόμων που ακολουθούσε όποτε μπορούσε σε εκδρομές - παρατηρήσεις, όπως αυτή στο αστεροσκοπείο του Σκίνακα στον Ψηλορείτη, όπου είχε μια μοναδική εμπειρία να δει πλανήτες και γαλαξίες σε μεγέθυνση από πραγματικά τηλεσκόπια σε μεγάλο ύψος με καθαρό ορίζοντα, καθοδηγούμενος από καθηγητές αστροφυσικής...

Καμιά τράπεζα δεν στενοχωριόταν που χρηματοδοτούσε εμμέσως αυτές τις ανησυχίες και τις εξορμήσεις του Κάκου, λάμβαναν κυκλικά τη ελάχιστη δόση που απαιτούσαν μηνιαίως και τον επιβράβευαν κιόλας...

Σε λίγο καιρό ο Κάκος διπλασίασε τις κάρτες του, αφού ως καλού πελάτη του πρόσφεραν αυτές που είχε την visa και την mastercard τους κι αντιστρόφως όσες είχε mastercard του χορήγησαν και την visa χωρίς πολλές διαδικασίες, με δική τους πρωτοβουλία...

Μπουνταλάς είναι να μην τις πάρει να έχει πρόσβαση σε λεφτά όποτε χρειαζόταν, να κερδίζει χρόνο και ζωή με δόσεις επί πιστώσει και να ελπίζει πως πετυχαίνοντας επαγγελματικά θα κονομούσε και θα τα ξεπλήρωνε όλα μια μέρα;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 27...

Μάζευε τακτικά τους νέους του συνεργάτες ο Κάκος στον ιδιόκτητο χώρο της FLP στην Αθήνα και τους μάθαινε την νέα τους δουλειά.

Είτε παρακολουθώντας τα εκπαιδευτικά σεμινάρια της εταιρείας με τα υπόλοιπα μέλη, είτε με δικά του λόγια σε μεταξύ τους συναντήσεις, αφού φρόντισε να μάθει καλά πως λειτουργούσε το σύστημα διανομής και αμοιβών που εφάρμοζε...

Κάνανε κάποια κατανάλωση προϊόντων από δικές τους αγορές και πωλήσεις σε φίλους και γνωστούς, κερδίζανε κάποια χρήματα από την διαφορά των τιμών.

Μα τα πολλά λεφτά που θα πιάνονταν κι ευχάριστα, θαρχότανε μόνο αν καταφέρνανε να δημιουργήσουνε εκτεταμένα δίκτυα με πολλούς συνεργάτες που θα δούλευαν συντονισμένα προωθώντας τα καλής ποιότητας προϊόντα σε χιλιάδες τακτικούς πελάτες και θα κάνανε κι αυτοί τις προσωπικές τους αγορές για τις οικογένειες τους.

Τότε θ' αμοίβονταν για την συνολική κίνηση του δικτύου τους, καθένας με το επίπεδο του σ' αυτό βέβαια, μα όταν οι αριθμοί είναι μεγάλοι, τα λεφτά από τα κέρδη είναι αρκετά για όλους, όπως και τα δώρα με κάποιες προϋποθέσεις που είχαν να λαμβάνουν.

Ξέρανε όλοι τι έπρεπε να κάνουνε, μα για διαφορετικούς λόγους ο καθένας/μια, δυσκολεύονταν να αναπτύξουν σε βάθος τα δίκτυα τους. Ευκαιριακά πείθανε άλλα άτομα που βρίσκανε να συμμετέχουν, μπαίνανε με όρεξη και φιλοδοξίες στην αρχή, προσπαθούσανε μα κάπου στη πορεία στραβώνανε τα πράγματα και είτε τα παρατούσανε όλα μια κι όξω, είτε μένανε ανενεργοί μέχρι νεωτέρας, είτε περιορίζονταν σε πελάτες μόνο για δική τους χρήση κι εγκαταλείπανε τα επιχειρηματικά πλάνα με τα κέρδη που μπορούσανε ν' αλλάξουνε την ζωή τους...

Ανθρώπινες αδυναμίες και πείσματα, δύσκολο πράμα η αυτο-παρακίνηση και αυτο-οργάνωση κι ακόμη δυσκολότερη η αυτο-απασχόληση με τέτοιον τρόπο σε ένα αναχρονιστικό κράτος που κάποιους/ες δικτυωτές που πετύχαιναν υψηλές επιδόσεις και κέρδη, τους κατέτασσε στην κατηγορία "Πλανόδιοι Πωλητές", όταν έφτανε η ώρα να δηλώσουν τι έκαναν στην εφορία...

Πέρασε αρκετό καιρό με την FLP ο Κάκος, έμαθε πολλά για την δύναμη της δικτύωσης, την ευελιξία της εργασίας που χρησιμοποιεί με ήδη υπάρχουσα υποδομή χωρίς περιττά έξοδα, και προπαντός για την ανθρώ πινη αντίδραση και συμπεριφορά σε κάτι διαφορετικό, κάτι που τελικά καταλήγει στην στασιμότητα...

Μόνιμη στασιμότητα παντού, που γίνεται νοοτροπία και μόνιμη συνήθεια, σε έναν λαό με διαχρονικό όνειρο μια μόνιμη θέση σε δημόσιο πόστο, έστω κι αν αυτή είναι θέση κλητήρα ή υποδεκανέα...

Έτσι παλλινδρομούσαν οι προσπάθειες του να δημιουργήσει ένα μεγάλο δίκτυο πωλήσεων και να διαπρέψει σαν manager της FLP με συνολικές αμοιβές και προνόμια μεγαλύτερα από έναν αντίστοιχο σε μια άλλη συμβατική πολυεθνική εταιρεία και την ευχέρια να κανονίζει αυτός αβίαστα πότε, πού, με ποιούς και πόσο θα δουλεύει, καθώς και πως θα περνά τον ελεύθερο χρόνο του...

Κάτι που είναι πολύ σημαντικό κι αποτελεί φιλοσοφία ζωής για κάποιους άλλους που γνώρισε εκεί, για αυτό ποτέ δεν εγκατάλειψε οριστικά την εταιρεία αυτήν όταν εκ των πραγμάτων περιέπεσε σε αδράνεια, μα συνέχισε να αγοράζει προϊόντα της χρησιμοποιώντας τις πιστωτικές του κάρτες όποτε ήθελε και να παρακολουθεί κάποιες εκδηλώσεις της, έτσι για να μην αποκοπεί τελείως, σε άλλους καιρούς και συνθήκες θα ξαναβάλει μπροστά το σχέδιο του να πετύχει οικονομική ανεξαρτησία κι αυτοτέλεια ζωής...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 26...

Έχοντας μια ακόμη ευκαιρία να εκμεταλλευτεί, ρίχτηκε στην δουλειά ο Κάκος.

Με όρεξη κι αυτή την φορά, όπως κάθε φορά που ξεκινούσε κάτι που του υποσχόταν πως θα τον βγάλει από την οικονομική μιζέρια του, που τον ανάγκαζε να ζει όπως - όπως, καλύπτοντας τις βασικές ανθρώπινες του ανάγκες χρησιμοποιώντας τις (4 ως τώρα) πιστωτικές του κάρτες...

Χρειάστηκε να πάει στην έδρα της FLP στην Αθήνα να παρακολουθήσει από κοντά το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που παρέχει δωρεάν στα μέλη της. Δεν ήταν όμως δωρεάν ούτε τα εισιτήρια του, ούτε η διαμονή του και οι μετακινήσεις του όσο ήταν εκεί.

Ούτε και τα προϊόντα που έπρεπε ν' αγοράζει τακτικά για δική του χρήση, να είναι "ζωντανό παράδειγμα" της χρησιμότητας και της αναμφισβήτητης ποιότητας τους. Τα παραλάμβανε την άλλη μέρα από την παραγγελία του στο σπίτι με courier, όπως έκανε με όλους τους πελάτες - συνεργάτες της η εταιρεία. Για όλα αυτά πλήρωνε με τις κάρτες του, πότε με τη μια και πότε με τις άλλες κυκλικά, να μην τις παραφορτώνει απότομα, να μπορεί να πληρώνει τις ελάχιστες καταβολές τουλάχιστον, να τα έχει καλά με τις τράπεζες.

Άρχισε να μιλά για αυτά σε γνωστούς και φίλους αρχικά. Δεν πτοούνταν εύκολα από τα σχόλια τους, του τύπου:

- Ρε, πως σε καταντήσανε έτσι, γι αυτό σε σπουδάζαμε τόσα χρόνια για να γίνεις πλανώδιος πωλητής σε καλλυντικά;

- Άμα θες δύναμη τρώγε τράγο βραστό και τυρί σκληρό, πίνε πολύ κρασί παλιό κι άσε την aloe και τις σκόνες (άμα τ' ακούει από άντρακλα 150 κιλά και υγιέστατο, έτσι έπρεπε να είναι)...

- Μοιάζω εγώ να θέλω κρεμούλες για το δέρμα μου, να είναι απαλό όταν πάω στο κυνήγι; Ή θα το πάρω για την Παγώνα που δεν βγαίνει από το σπίτι;

- Άστα αυτά κι ακλούθα μου στο αμπέλι, μαλάκας είμαι εγώ που βαστώ ολημερίς το σκαπέτι κι έχει σκεβρώσει η μέση μου;

- Πλούτισε εσύ πρώτα με αυτά κι έλα να με βρεις μετά...

- Αυτά παιδάκι μου είναι ακριβά για μας και δεν ξέρω αν είναι και καλά, τι πως το λες εσύ; Τα μαγαζιά δεν φέρνουνε τέτοια...

Είχε και τις επιτυχίες του καμιά φορά, έκλεινε μερικές παραγγελίες από τα τόσα προϊόντα, είχε ένα καλό ποσοστό κέρδους στις λιανικές πωλήσεις, μα δεν θα έπιανε καλά λεφτά αν δεν δημιουργούσε δικό του δίκτυο διανομής με πολλά άτομα.

Χρησιμοποίησε όλα είχε μάθει από τις προηγούμενες ασχολίες του στο internet, να μην περιορίζεται μόνο στα μέρη που έμενε και μπορούσε να πάει. Έβαζε καλογραμμένες μικρές αγγελίες σε διάφορα σχετικά sites, ετοίμασε και γραπτό περιληπτικό υλικό που το έστελνε επισυνατπόμενο σε ενδιαφερόμενα άτομα που επικοινωνούσαν μαζί του, πήγε και 2 φορές σε παρουσιάσεις της εταιρείας μαζί με 2 άτομα που έμεναν εκεί στην Αθήνα...

Κατάφερε με κάποια έξυπνη προσπάθεια να γράψει ως μελλοντικούς συνεργάτες του μερικά άτομα:

Έναν έμπορο από την πόλη του που δεν πήγαιναν καλά οι δουλειές και ήθελε μια καινούρια αρχή, μια γυναίκα που είχε βγει στην σύνταξη κι έψαχνε κάτι απλό και διασκεδαστικό να κάνει τις πολλές ελεύθερες ώρες της, ένα νέο ζευγάρι από την Ίο που λίγους μήνες το καλοκαίρι δούλευαν στον τουρισμό και τον υπόλοιπο χρόνο δεν είχαν άλλη επαγγελματική διέξοδο στον δικό τους τόπο, έναν άνεργο από την Κομοτηνή που από την απελπισία του δοκίμαζε τα πάντα που θα του απέφεραν κάποιο εισόδημα, έναν απολυμένο οξυγονοκολητή από το Πέραμα, μια χωρισμένη νέα μητέρα που δεν είχε που ν' αφήσει το παιδί της για όποια άλλη δουλειά, τέτοια άτομα που ήθελαν δουλειά πολύ για να αποδώσουν σε πωλήσεις μέσω δικτύου, κάτι που δεν είχαν ξανακούσει ως τώρα...

Έπρεπε τώρα ν' ασχοληθεί σοβαρά μαζί τους ο Κάκος, να τους μάθει αυτή την νέα τους δουλειά, αν ήθελε να κερδίσει κάτι από αυτούς...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 25...

Συχνά έβλεπε ο Κάκος γύρω του να αναφέρεται το Networking Marketing - Multi Level Marketing - MLM - Πωλήσεις μέσω Δικτύου, σαν τρόπος προώθησης κάποιων ξεχωριστών προϊόντων από μια εταιρεία στους καταναλωτές, μέσω ανεξάρτητων συνεργατών και χωρίς εμπλοκή άλλων μεσαζόντων του εμπορίου, με αποτέλεσμα καλύτερες τιμές στους πελάτες για αυτήν την ποιότητα των προϊόντων...

Κι όχι μια μόνο συγκεκριμένη εταιρεία, υπήρχαν κάμποσες και με ποικιλία προϊόντων στον χώρο αυτόν και στον τόπο που ζούσε, άλλες καλές κι άλλες όχι και τόσο.

Είχε τη ευκαιρία να γνωρίσει 4 από αυτές σε ενημερωτικές συναντήσεις που οι ίδιες και τα μέλη τους οργάνωναν τακτικά κι έμαθε κάποια πράγματα για το πως δουλεύουνε.

Είχε τον τρόπο της η καθεμιά, άλλη πρόβαλλε το μέγεθος και τα χρόνια λειτουργίας της στην διεθνή αγορά, άλλη τις αμοιβές που κέρδιζαν όσοι πετύχαιναν στα πλάνα της, άλλη τα δώρα που πρόσφερε τακτικά στους συνεργάτες που διακρίνονταν...

Θέλοντας να το δοκιμάσει κι αυτό σαν τρόπο Money Making, έχοντας μάθει καλά από την ενασχόληση του με τις ευκαιρίες του Internet να ξεχωρίζει μια εταιρεία με προϊόντα και πωλήσεις μέσω δικτύου από ένα σχήμα εύκολου πλουτισμού που κάποιοι χρησιμοποιούσαν να μαζέψουν χρήματα από κορόιδα, συνδέθηκε σαν συνεργάτης με μια εταιρεία που επέλεξε...

Δεν επέλεξε αυτήν που έκανε τον περισσότερο θόρυβο και τα χαρτάκια της βρίσκονταν σε κάθε τοίχο ή κολόνα ή συχνά στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων εκνευρίζοντας τον αδαή κόσμο, μα μια άλλη που αν και μεγαλύτερη, αρχαιότερη και καλύτερη, είχε σοβαρούς ανθρώπους - συνεργάτες που την δούλευαν αθόρυβα με τον τρόπο τους, βασισμένοι στην ποιότητα των προϊόντων της και το πλάνο Marketing που ικανοποιούσε κι αποζημίωνε καλά εκείνα τα άτομα που αφιέρωναν χρόνο για αυτά...

Έτσι ο Κάκος με κάποιο ακριβούτσικο τίμημα (είπαμε, εδώ ασχολιούνταν μόνο όσοι πιστεύανε πως θα τα καταφέρουν και ήταν σοβαροί και συνεπείς, δεν ήταν για περίεργους προς δοκιμή και μόνο, γιαυτό ήταν η ακριβότερη από τις άλλες εταιρείες) ποσόν σε μετρητά που έβγαλε από τις κάρτες του, αγόρασε το πακέτο συνεργασίας κι έγινε μέλος της FLP, της κορυφαίας εταιρείας με προϊόντα διατροφής και περιποίησης βασισμένα στην aloe - vera. Όπως τα είδε από κοντά σε μια παρουσίαση γνωριμίας της εταιρείας και τα εκτίμησε, σαν γνώστης διατροφής κι ευεξίας που πάντα ήταν.

Με λίγες εκατοντάδες ευρώ από τις κάρτες του, όταν μόλις είχε καθιερωθεί σαν νόμισμα συναλλαγής, είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει μια δική του επιχείρηση διανομής των παραπάνω προϊόντων βασισμένη στην υποδομή της εταιρείας.

Αν ήθελε τώρα να κάνει μια άλλη μικρή συμβατική επιχείρηση πχ ένα μικρό μπακάλικο στην γειτονιά του να πουλά ντομάτες και κρομμύδια, δεν τον έφταναν όλα τα λεφτά που μπορούσε να τραβήξει από όλες τις κάρτες του μαζί, κι αυτό με αβέβαια αποτελέσματα...

Έτσι όμως με μια ελάχιστη αρχική επένδυση είχε δυνατότητα είτε κάποιου πρόσθετου εισοδήματος πουλώντας προϊόντα σε πελάτες σε τιμές λιανικής, είτε σημαντικών κερδών σε βάθος χρόνου αν "έχτιζε" ένα δίκτυο διανομής με πολλούς συνεργάτες που θα έκαναν ότι κι αυτός, που δεν θα εκτεινόταν μόνο στην χώρα του αφού υπήρχαν γραφεία κι αποθήκες της FLP σε πάνω από 100 χώρες τότε...

Δεν είχε παρά να βάλει τα προϊόντα της στην ζωή του, όπως κι έκανε ο Κάκος και να αρχίσει να μιλά για αυτά σε άλλους ανθρώπους για να ξεκινήσει...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 24...

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, βγάζοντας μερικά λεφτά από την μια πιστωτική κάρτα για να πληρώνει την άλλη και τούμπαλιν, πέρασε αρκετό καιρό ο Κάκος...

Καμιά τράπεζα δεν παραπονέθηκε ποτέ, αφού οι λογαριασμοί πληρώνονταν στην ώρα τους και παρουσίαζαν και κίνηση, που καμιά φορά επιβραβεύονταν και με δώρα σαν bonus, όπως μια φορά το καινούριο κινητό του τηλέφωνο.

Και αύξηση του πιστωτικού ορίου, μερικές εκατοντάδες ευρώ δυο φορές τον χρόνο...

Αν και οι δουλειές που έκανε, μετά τον πρώτο τους καιρό δεν πήγαιναν καλά, δεν έφερναν έσοδα και αναγκάστηκε να τις εγκαταλείψει σταδιακά, αφού ήταν πια χάσιμο χρόνου να προσπαθεί να προσελκύσει νέους πελάτες σε εταιρείες που ήταν ξεπερασμένες και δεν ενδιέφεραν κανέναν. Άλλες ευκαιρίες είχαν πάρει την θέση τους στο διαδίκτυο τώρα, είχε σκάσει και η φούσκα των dot.com εταιρειών του '90, οι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο ήταν επιφυλακτικοί...

Για τα εντελώς απαραίτητα καταναλωτικά αγαθά, είχε στην διάθεση του τις 2 του πιστωτικές κάρτες, που πάντα χρησιμοποιούσε με φειδώ, ξέροντας πως έπρεπε να πληρώνει τον λογαριασμό, ή τουλάχιστον να φαίνεται έτσι στο εκκαθαριστικό που του έστελνε η κάθε τράπεζα κάθε μήνα...

Εκτός όμως από τις τράπεζες, υπήρχαν κι άλλοι που ήθελαν ν' αποκτήσει πιστωτικές κάρτες, είτε για να πουλήσουν μέσω αυτών δικά τους προϊόντα, είτε έτσι...χωρίς αντάλλαγμα. Όπως η εταιρεία telemarketing που όταν του τηλεφώνησε κάποια από το τμήμα πωλήσεων κι έμαθε πως είχε κάρτα από μια συγκεκριμένη τράπεζα, του πρότεινε ν' αποκτήσει άλλες δυο διαφορετικές κάρτες της ίδιας τράπεζας, έτσι απλά και χωρίς να χρειαστεί ν' αγοράσει τίποτα. Όπως κι έγινε πράγματι, σε λίγο καιρό ο Κάκος παρέλαβε τις 2 καινούριες του κάρτες, που παρέμειναν αχρησιμοποίητες στην κατοχή του για πέντε μήνες, πριν αναγκαστεί από τις συνθήκες να αρχίσει να τις χρησιμοποιεί κι αυτές.

Έπρεπε κάτι να βρει να κάνει ως επάγγελμα, για να έχει κάποια έσοδα τώρα που οι online πωλήσεις δεν πήγαιναν καλά. Κάτι πάλι στο ίδιο πνεύμα της αυτοαπασχόλησης, μιας και ο Κάκος το είχε βάλει πείσμα να πετύχει μόνος του, αφού κανένα αφεντικό δεν τον έπαιρνε με μισθό, κάτι που επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ακόμη όταν ανταποκρίθηκε σε μια αγγελία που εμφανιζόταν συχνά κατά τακτά διαστήματα στις στήλες της τοπικής εφημερίδας, έστειλε τις πανεπιστημιακές του περγαμηνές υπόψιν τους και τον απέρριψαν πανηγυρικά ως "μη διαθέτοντας τα προσόντα που απαιτούμε".

Το έγκλημα του: ήταν πτυχιούχος κι εκείνοι θέλανε κάποιον απόφοιτο λυκείου με δίπλωμα οδήγησης μόνο, ως περιοδεύοντα πωλητή από βενζινάδικο σε βενζινάδικο ή συνεργεία αυτοκινήτων, να πλασάρει εισαγόμενα φτηνιάρικα προϊόντα καθαρισμού και σχετικά μπινελίκια, δεκάωρη και βάλε ανιαρή απασχόληση με παρεχόμενο αυτοκίνητο, που κανείς δεν άντεχε να κάνει για πολύ καιρό κι όλοι οι "προσοντούχοι" που επιλέγονταν τα παρατούσαν σε μερικές εβδομάδες...

Αυτό ήταν με μισθό + bonus με προυποθέσεις, μα υπήρχαν καλύτερες ευκαιρίες να δοκιμάσει κάποιος που είχε συνηθίσει πια την αυτοαπασχόληση και την ευελιξία που προσφέρει. Έτσι έκανε για άλλη μια φορά ο Κάκος...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 23...

Έχοντας βολευτεί προσωρινά στο οικονομικό με τις 2 του πιστωτικές κάρτες, ο Κάκος ζούσε μια ζωή όπως μπορούσε.

Γιατί οι money making δραστηριότητες που ασχολήθηκε και είδατε αναλυτικά σε προηγούμενα επεισόδια, μετά από μερικούς μήνες δεν του απέφεραν τίποτα. Όσο ελκυστικές και πολλά υποσχόμενες ήταν, δεν τραβούσαν κόσμο, δεν πουλούσε τις υπηρεσίες του σε άλλους και δεν έπεφτε ο πολύτιμος παράς τους να του έρχεται κάθε μήνα η προμήθεια του με μια διεθνής επιταγή με ποσόν τέτοιο που δεν θα ντρέπεται να πάει στην τράπεζα να την εξαργυρώσει...

Σε όλες τις (δικτυωμένες online τουλάχιστον) χώρες του κόσμου που τις διαφήμιζε έξυπνα δεν είχε την ανταπόκριση που περίμενε από τον κόσμο, όσο πλούσιος ή φτωχός, εργαζόμενος ή άνεργος, μορφωμένος ή αγράμματος ήταν ο αποδέκτης. Η αλήθεια είναι μια και μόνο, κοινή για όλους τους ανθρώπους: Για να μπει και να πετύχει κανείς υψηλές επιδόσεις σε τέτοιες δραστηριότητες, έπρεπε να δουλέψει όπως ποτέ άλλοτε στην ζωή του, να προσελκύσει τον σωστό κόσμο και να τον κρατήσει και να πάρει απόφαση πως θα δουλεύει σκληρά μόνος και θα αμοίβεται όσα αξίζει και μόνο όταν φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα...

Ε, δεν πάει κανείς να βάλει την κεφαλή του στον ντορβά της αυτο-απασχόλησης ξέροντας πως το έργο που μπορεί να πετύχει αξίζει 30 ευρώ και μόνο τόσα θα πάρει στο τέλος του μήνα, όταν μπορεί να παίρνει 800 - 1000 ευρώ τον μήνα και με τον νόμο σαν μισθωτός υπάλληλος αλλουνού, χώρια και δεδομένη η ασφάλιση, η συνταξιοδότηση του και τα διάφορα επιδόματα που τάχα "δικαιούται" και λαμβάνει.

Άντε να ζήσει ο κάθε ανίκανος ή μέτριος με τα 30 ευρώ που αξίζει πραγματικά το παρόν του και να φροντίσει και το μέλλον του είτε αποταμιεύοντας το περίσσευμα, είτε ασφαλίζοντας την όποια ικανότητα του να παράγει εισόδημα. Ο Κάκος το δοκίμασε επειδή δεν είχε άλλες επιλογές εκείνη την περίοδο της ζωής του, αφού του κλείνανε τις πόρτες και δεν κατάφερε να φορτώσει την ζωή του σε κάποιο αφεντικό ή στο δημόσιο, όπως τόσοι και τόσοι μέτριοι ή άχρηστοι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπόρεσαν τελικά και χώθηκαν κάπου και ησύχασαν μια για πάντα, λύνοντας το οικονομικό τους πρόβλημα και φτιάχνοντας την ζωή τους και οικογένειες ολόκληρες...

Με τον μισθό εκείνο που κατορθώνουν και παίρνουν, που όλο γκρινιάζουν πως δεν τους φτάνει κι όμως όλοι ζουν καλά μ' αυτόν και δεν κάνουν τίποτα άλλο να τον συμπληρώσουν με όσες ευκαιρίες τους παρουσιάζονται σε όλη την διάρκεια της ζωής τους...

Τι να του κάνουν του Κάκου οι γνώσεις, αυτές που είχε από το πανεπιστήμιο, αυτές που απόκτησε από τις εταιρείες που συνεργάστηκε με τόσες ελπίδες κι εκείνες που βρήκε γραμμένες στα περίπου 50 βιβλία εφαρμοσμένης ψυχολογίας, πωλήσεων, marketing, αυτοβελτίωσης και πληροφορικής που αγόρασε με τις πιστωτικές κάρτες του και μελέτησε προσεκτικά σε δυο - τρία χρόνια, διαβάζοντας τον ελεύθερο χρόνο του για μια ώρα κάθε μέρα...

Αυτός βελτιώνεται και γίνεται το πολύξερο άτομο μαθαίνοντας από την γνώση άλλων ότι δεν διδάσκεται σε σχολεία, και λοιπόν;

Μόνο για τον εαυτό του τα μαθαίνει τελικά όπως η ζωή αποδεικνύει, αφού όσο κι αν βελτιωθεί ο ένας και μένουν κουτσούρια οι πολλοί, στην επικοινωνία μεταξύ τους το αποτέλεσμα μηδέν! Χάσμα πεποιθήσεων κι αντιλήψεων και γίνεται και γραφικός κι ακατανόητος ο ένας στα μάτια των πολλών, που δύναμη τους είναι το πλήθος τους και θωράκιση τους η μακαριότητα που προσφέρει η άγνοια...

Αυτή τη δύναμη είναι που προτιμούν οι έμποροι, οι εταιρείες, οι πολιτικοί, οι διαφημιστές, οι επιτήδειοι παντού, όχι την πολύπλευρη κατάρτιση κι οξεία αντίληψη των λίγων που τελικά μένουν απαξιωμένοι στη γωνία, ν' αγωνίζονται μόνοι για ΤΙ αλήθεια;

Μαζί με τις γνώσεις του μείνανε και οι λογαριασμοί από τις 2 πιστωτικές κάρτες, που έρχονταν ανελλιπώς προς το τέλος κάθε μήνα κι έπρεπε να πληρωθούν, μα πάντα ως τώρα τακτοποιούνταν με ένα κόλπο που εφάρμοσε: έβγαζε μερικά λεφτά από την μια κάρτα και πλήρωνε την άλλη κι αντιστρόφως...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 22...

Μια επιλογή που είχε ο Κάκος ήταν να αγοράσει/εξασφαλίσει ένα πρόγραμμα υγείας από μια ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία.

Έτσι, για να έχει κάποια κάλυψη σε περίπτωση τουλάχιστον κάποιου ατυχήματος, που απαιτεί νοσηλεία κι έξοδα που δεν μπορεί κανείς να καλύψει μόνος του, από υγεία ή χρόνιες παθήσεις δεν είχε πρόβλημα ποτέ στην ζωή του ως τώρα.

Εδώ και τώρα επέλεξε μόνος του μια "μεγάλη και σίγουρη" και πήγε ένα απόγευμα στα γραφεία της. Βρήκε τον πρώτο διαθέσιμο ασφαλιστικό σύμβουλο και του εξήγησε την κατάσταση του. Συζήτησε με τον άνθρωπο τις ανάγκες του, του αποκάλυψε πως δεν είχε καμιά ασφαλιστική κάλυψη ως τώρα και πως έπρεπε κάπως να ασφαλιστεί κι ας ήταν αχρείαστο για πολύ καιρό...

Δεν του καλάρεσε του ασφαλιστή η δουλειά που δήλωσε πως έκανε τώρα ο Κάκος, εξαναγκασμένος από τις συνθήκες που έχετε διαβάσει στα παλαιότερα επεισόδια. Δεν καταλάβαινε ο ανθρωπάκος πως υπήρχαν κι άλλες μορφές εργασίας κι εισοδήματος πέρα από το υπαλληλίκι ή το άνοιγμα ενός μικρού μαγαζιού. Στο τέλος του τα έκανε λιανά με μια φράση που σίγουρα θα του έμεινε:

- Σαν κι εσένα αναζητώ πελάτες, μα εγώ το κάνω με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες σε διεθνή κλίμακα κι ανάλογο ανταγωνισμό, δεν χρειάζεται να δουλεύω ντε και καλά στην πόλη που μένω, να ενοχλώ φίλους και συγγενείς ή γείτονες και γνωστούς με την παρουσία μου και τα προγράμματα της εταιρείας μου, όπως κάνεις εσύ και οι όμοιοι σου, καταλήγοντας στο τέλος να ασφαλίζετε κάποιο αυτοκίνητο για να σας ξεφορτωθούν, που το μεταφέρει ο πελάτης από ασφαλιστική σε ασφαλιστική για μερικά ευρώ λιγότερα τον χρόνο και τρέχετε από πίσω του για τα ψίχουλα της δικής σας αμοιβής...

Γιατί και σένα δεν σε προσέλαβε μόνιμα η ασφαλιστική εταιρεία, σαν εξωτερικό συνεργάτη με ελεγχόμενο ποσοστό σε "απασχολεί" και σε ανάγκασε κιόλας να ασφαλιστείς μόνος σου στο (τότε ΤΕΒΕ τώρα ΟΑΕΕ) κι αν δεν αποδίδεις τα αναμενόμενα από τις προσδοκίες τους σε αλλάζει με άλλους, μια αγγελία αρκεί και σε 6 μήνες πάλι άλλη μια, κλπ για να σας κάνει να τρέχετε με τα φτηνιάρικα κουστουμάκια που βρήκατε στις εκπτώσεις για να εμφανίζεστε "ευπρεπώς ενδεδυμένοι" στους υποψήφιους πελάτες. Και απαγορεύεται να αυτοσχεδιάζεις, πρέπει να εφαρμόζετε όλοι αυτά που σας μαθαίνουν μπουλουκηδόν στα συνέδρια και τα σεμινάρια κι άντε μετά να ξεχωρίσεις και να διαπρέψεις ΕΣΥ, εξόν κι άν έχεις μεγάλο σόι ή πολλούς φίλους να θυσιαστούν για σένα...

Αφού πήρε το μάθημα του ο ασφαλιστής, κάθισε να συντάξουν το συμβόλαιο του Κάκου. Πέταξε από την χαρά του όταν έμαθε πως θα ήταν αορίστου διάρκειας (εξασφαλισμένη προμήθεια για χρόνια), θα πληρωνόταν μέσω πιστωτικής κάρτας μεγάλης τράπεζας με πάγια εντολή (να μην τρέχει να εισπράττει) και ο πελάτης ήταν νέος και δεν είχε προβλήματα υγείας (να μην απασχολεί συχνά την εταιρεία)...

Χάρηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Κάκος έδειξε να ενδιαφέρεται και για ένα επενδυτικό - συνταξιοδοτικό πρόγραμμα που είδε σε ένα προσπέκτους, επιμελώς αφημένο σε κεντρικό στάντ στην αίθουσα, ρώτησε έμαθε κάποια πράγματα για δαύτο και αποφάσισε επιτόπου να το ξεκινήσει τώρα που ήταν νωρίς και είχε χρόνια μπροστά του (όσο πιο νέος, τόσο πιο φτηνό κατ' έτος), είχε κάποια λεφτά διαθέσιμα με την άδεια του κάρτα και θα το συνέχιζε με κάθε τρόπο και θυσία αργότερα...

Αυτή έπρεπε να ήταν η πιο τυχερή μέρα στην όποια καριέρα εκείνου του ασφαλιστή, που χωρίς να σηκωθεί από την καρέκλα ή να πιάσει τα τηλεφωνήματα για άγρα πελατών, έκλεισε επιτυχώς 2 σημαντικά συμβόλαια μακράς διάρκειας με αποφασισμένο πελάτη, που ήρθε ο ίδιος να τον βρει.

Μα και ο Κάκος τώρα είχε μια κάποια εξασφάλιση κι έναν αποταμιευτικό - επενδυτικό πρόγραμμα, για να έχει ένα κεφάλαιο στο τέλος, όταν πια θα έπιανε τα 65 του χρόνια, να μην αισθάνεται πεταμένος στην ζωή...Αφού είχε πρόσβαση σε λεφτά μέσω κάρτας, την εξασφάλιζε ακόμη και με πίστωση...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 21...

Ένα μικρό πρόβλημα υγείας αντιμετώπισε τότε ο Κάκος και χρειάστηκε να επισκεφτεί γιατρό...

Πήγε στο ιατρείο που ήθελε κι έκανε την δουλειά του, πληρώνοντας με μετρητά την επίσκεψη στον γιατρό κι επιπλέον τα φάρμακα εκείνα που του είπε να πάρει για τον επόμενο μήνα για την αποκατάσταση της υγείας του...

Εργαζόμενος ήταν κι ο Κάκος, με τον δικό του τρόπο. Σαν συνεργάτης διεθνών επιχειρηματικών σχηματισμών που πρόσφεραν δυνατότητα συνεργασίας σε άτομα από πολλές χώρες, που κέρδιζαν αμοιβή αν έκαναν σωστά κι επιτυχώς αυτά που τους ζητούσαν να κάνουν και μόνο τότε. Μόνο το επιτυχές αποτέλεσμα μετρούσε, ούτε η προσπάθεια, ούτε η πρωτοβουλία και το ρίσκο ούτε η αναγκαία κι απαραίτητη αυτο-εκπαίδευση σε τέτοιους τρόπους δουλειάς που επέβαλε στον εαυτό του, πόσο μάλλον η αποτυχία ή η καθυστέρηση στο κλείσιμο μιας πώλησης.

Γιατί πάντα η ουσία είναι η πώληση κι αν δεν πάρεις τα λεφτά του πελάτη και δεν κερδίσει η εταιρεία σου, δεν παίρνεις κι εσύ δεκάρα, όπως συνέβαινε και με τον Κάκο, που επιταγή πληρωμής ερχόταν μόνο όταν όλα είχαν καλώς με τα πεπραγμένα του και από πάνω υπερέβαινε τον ανταγωνισμό από άτομα όμοια με αυτόν που για δικούς τους λόγους έκαναν τα ίδια και σκέφτονταν όπως αυτός!

Η σχέση του δε με τις εταιρείες ήταν ελεύθερη συνεργασία, χωρίς καμιά άλλη υποχρέωση από μέρους τους, ούτε για ασφάλιση, ούτε για άλλες παροχές, επιδόματα ή δώρα...Πράγματα που θεωρούσε αυτονόητα κι έπαιρνε αυτοδίκαια ο τελευταίος ανειδίκευτος εργάτης σε οικοδομή ή εργοστάσιο και το πιο χαζό πουτανάκι που προσλαμβάνανε ταμία σε μπακάλικο ή πωλήτρια σε παπουτσάδικο...

Με την μέθοδο της αυτο-απασχόλησης και το δόλωμα της "δικής του" επιχείρησης χωρίς αφεντικά, ωράρια, επενδύσεις, ήταν ολομόναχος σε κάθε του προσπάθεια κι ενώ ξόδευε χρήμα σε διαφημιστικό χρόνο, έμπνευση και κόπο να ετοιμάζει δικές του καταχωρήσεις, newsletters, business mails, κλπ προωθητικές ενέργειες για τις υπηρεσίες του...

Χρόνο και κόπο που θα πληρωνόταν μόνο αν είχε επιτυχή αποτελέσματα, χωρίς παλινωδίες και υπαναχώρηση του πελάτη, χρόνος που αντιστοιχούσε σε 10 - 12 ώρες ετοιμασίας πριν καταχωρήσει κάτι στο internet...

Για όλα έπρεπε να φροντίζει μόνος του, από το πως θα συντηρηθεί εν ζωή μέχρι να έλθει η επιταγή του από το εξωτερικό που μπορεί να ήταν και ψίχουλα ή μηδενική κάποιον μήνα, να καλύψει αν γινότανε τις υπόλοιπες ανθρώπινες ανάγκες του, να πιέζει τον εαυτό του να έχει θετική άποψη και στάση παρόλα αυτά για να συνεχίζει και να παραμένει εντελώς ανασφάλιστος κι έρμαιο σε ένα ατύχημα ή κάτι χειρότερο που θα προκαλούσε ανικανότητα για εργασία...

Κανένα ταμείο δεν δεχόταν να τον ασφαλίσει, αφού ούτε εργάτης ή υπάλληλος ήταν γραμμένος κάπου, ούτε συμβατικός ελεύθερος επαγγελματίας λογαριαζόταν με τέτοιες δραστηριότητες σε πολλές χώρες...

Ούτε κανείς συνδικαλιστής θα τον υποστήριζε με αγωνιστικές "κινητοποιήσεις" και πορείες για χάρη του, είναι γνωστό πως τέτοιοι περιστασιακοί κι αφορμής δεδομένης "αγώνες" γίνονται μόνο για τα ρουσφετο-κεκτημένα των δημοσίων υπαλήλων μόνο, αυτών που είναι ήδη μέσα έχοντας εργασία μόνιμη, ποτέ δεν θα νοιαστούν για άνεργους, ευέλικτα απασχολούμενους, αναζητούντες ματαίως εργασία, έχοντες ανυπόληπτες (για αυτούς) εργασίες, ή ακόμη κι εργασίες που δεν έχουν ξανακούσει για αυτές, όπως του Κάκου...

Ασφάλιση υγείας να διέθετε τουλάχιστον, ούτε λόγος ακόμη για μελλοντικά συνταξιοδοτικά δικαιώματα, αν ποτέ έφτανε να πάρει σύνταξη έτσι...

Σε τέτοιες καταστάσεις έπρεπε να καταφύγει πάλι στην πιστωτική του κάρτα (τώρα είχε και δεύτερη εντελώς άδεια) για να κερδίσει λίγη ζωή με πίστωση ακόμη...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 20...

Με την πρώτη πιστωτική κάρτα που είχε στα χέρια του ο Κάκος, σε σύντομο χρονικό διάστημα είχε δημιουργήσει μια ροή χρηματικής ενέργειας...

Είτε για καταναλωτικούς άμεσους σκοπούς, είτε για κάποιες μικρές επενδύσεις σε επιχειρήσεις που του πρόσφεραν αυτή τη δυνατότητα μέσω του internet, αφού με χρήματα που διέθετε δεν μπορούσε να έχει μια άλλη "συμβατική" επιχείρηση...

Χρέωνε τον λογαριασμό του κατά καιρούς για να έχει αυτά που ήθελε επί πιστώσει, μα με κάποια κέρδη που είχε από τις δραστηριότητες του κατάφερνε τελικά να μειώνει το υπόλοιπο της κάρτας. Στην χειρότερη περίπτωση πλήρωνε την ελάχιστη καταβολή που όριζε η τράπεζα κάθε μήνα, κέρδιζε χρόνο και δεν τον ενοχλούσε κανείς...

Η τράπεζα εισέπραττε μικρά ή μεγάλα ποσά από τον Κάκο, δεν έβγαινε χαμένη από την κίνηση της εκείνη να του εκδώσει πιστωτική κάρτα όταν αγόρασε με δόσεις τον πρώτο του Η/Υ. Από ένα μηχάνημα ξεκίνησε και με τη πάροδο του χρόνου είδε πως χρειαζόταν κι εκτυπωτή και scanner και fax και σύνδεση στο internet, και αγορά κάποιου διαφημιστικού χρόνου για τη προβολή του...

Όλα χρεωμένα στην πρώτη του αυτή κάρτα και εξοφλούμενα με δόσεις, που τα ίδια τα μηχανήματα με την χρήση τους και την ευφυϊα του Κάκου παρήγαγαν, με υπέρτατο αρωγό το πείσμα του για επιτυχία και οικονομική ανεξαρτησία.

Μια τράπεζα επωφελούνταν, οι άλλες τι έκαναν;

Προσπάθησαν κι εκείνες να κάνουν τον Κάκο πελάτη!

Η αρχή έγινε με μια μικρή επιχείρηση που συνεργαζόμενη με γνωστή μεγάλη τράπεζα, προωθούσε τα προϊόντα της σε καταναλωτές με την υπόσχεση έκδοσης μιας καινούριας πιστωτικής κάρτας με κάμποσο υπόλοιπο, όπου θα χρεώνονταν και (αρκετές) μικρές δόσεις ως την αξία των προϊόντων που αγόραζε κάποιος.

Εδώ μιλάμε για πραγματική υπόσχεση που τηρούνταν, καμιά σχέση με τις πρακτικές επώνυμης Αθηναϊκής "επιχείρησης" του είδους που κάνει θραύση τα τελευταία χρόνια με χιλιάδες θύματα ανά τη χώρα, στα οποία χρεώνει τις κάρτες που ήδη έχουν με αγορές άθλιων προϊόντων, ακόμη κι ανύπαρκτες...

Ευτυχώς για τον Κάκο, αυτή η πρώτη επιχείρηση που επικοινώνησε μαζί του τηλεφωνικά και του πρότεινε μια συναλλαγή όπως παραπάνω, ήταν τίμια κι έτσι αποκτώντας μερικά είδη σπιτιού (καλής ποιότητας πάντως), βρέθηκε σε λίγο καιρό με μια ακόμη πιστωτική κάρτα στα χέρια του, από μεγάλη τράπεζα - ανταγωνιστή της πρώτης που του είχε εκδώσει τη υπάρχουσα κάρτα του.

Που αν πήγαινε στα γκισέ της να σταθεί στην ουρά για να ζητήσει ο ίδιος την έκδοση της, θα τον ταλαιπωρούσε με αιτήσεις κάποιος υπαλληλάκος και πιθανότερα θα τον απόρριπτε στο τέλος, ενώ έτσι την κρατούσε κιόλας στα χέρια του και υπέγραφε ήδη στην πίσω πλευρά της όπως του υποδείκνυε το συνοδευτικό της σημείωμα, στον συστημένο φάκελο που την παρέλαβε...

Στην οποία άρχισαν από τον επόμενο μήνα να χρεώνονται οι προσυμφωνημένες δόσεις για τη παραγγελία που παρέλαβε εγκαίρως, εντός λίγων ημερών ο Κάκος, συνοδευόμενη με πραγματικά παραστατικά κι αποδείξεις αγοράς.

Και είχε κι αρκετό υπόλοιπο η καινούρια άδεια του κάρτα, αν χρειαζόταν...



ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 19...

Αφού κατάφερε να μειώσει το πιστωτικό του υπόλοιπο που είχε αρχίσει να μεγαλώνει και πήρε σαν δώρο από την τράπεζα σαν δώρο μια πρώτη αύξηση στο πιστωτικό του όριο, ο Κάκος είχε την πολυτέλεια να κάνει κάτι που ήθελε από καιρό:

Να προσφέρει στον εαυτό του ένα ραντεβού με μια συνοδό πολυτελείας, να περάσουν ένα καυτό βράδυ μαζί!

Θα δανειζόταν πάλι κάποια χρήματα από την άδεια τώρα κάρτα του, θα έκανε ότι ήθελε και θα πλήρωνε όποτε ευκαιρούσε, όπως έκανε και παλαιότερα...

Είχε δει τέτοιου είδους αγγελίες να πλημμυρίζουν τις τελευταίες σελίδες αρκετών εφημερίδων, με λίγο ψάξιμο και τύχη θάβρισκε εύκολα ένα γραφείο συνοδών που θα ικανοποιούσε τις απαιτήσεις του ως την συνοδό που θάθελε δίπλα του...

Ξεχώρισε μερικές καταχωρήσεις που του τράβηξαν τη προσοχή, μα για να βρεθούν μαζί με όποια κοπέλα θα επέλεγε έπρεπε να πάει στη Αθήνα, αφού εκεί μόνο λαμβάνουν χώρα τέτοιες "εξυπηρετήσεις".

Κάτι που για αυτόν που έμενε σε νησί, συνεπαγόταν ολονύκτιο ταξίδι με πλοίο, διαμονή στην πρωτεύουσα για ένα Σαββατοκύριακο κι επιστροφή πάλι Δευτέρα πρωί στον τόπο του με τον ίδιο τρόπο, που πάντα προτιμούσε έναντι του άχαρου αεροπορικού ταξιδιού. Επιπρόσθετα έξοδα, που πληρώνουν υποχρεωτικά όσοι έχουν κάποιες συναλλαγές με την πρωτεύουσα, κάθε φορά που θα χρειαστεί να πάνε...

Αφού τακτοποιήθηκε σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο απαραίτητο για την περίσταση, έκανε τα τηλεφωνήματα του και στο τέταρτο πάνω, βρήκε κάτι που φαινόταν ενδιαφέρον. Κανόνισαν να συναντηθούν το απόγευμα, έναντι κάποιου ποσού που στον Κάκο φάνηκε υπερβολικό, μα η γυναικεία φωνή στην άλλη άκρη του σύρματος του ΟΤΕ επέμενε πως άξιζε η εμπειρία...

Την καθορισμένη ώρα ήρθε η συνοδός και τον παρέλαβε μπροστά από το ακριβό ξενοδοχείο. Ντυμένη να εκπέμπει σεξουαλικότητα χωρίς να προκαλεί ή να δείχνει πρόστυχη, όμορφη στην εμφάνιση, με φροντισμένο σώμα, μακριά καστανά μαλλιά κι επάγγελμα μοντέλο. Οδηγούσε ένα Peugeot cabrio, φτιαγμένο και βαμμένο λες ειδικά για αυτήν. Όπως του είπε, το είχε πάρει από τέτοιου είδους ραντεβού με γεναιόδωρους σοβαρούς κυρίους.

Με επιθυμία του Κάκου πήγαν προς την παραλιακή, να βλέπει θάλασσα και ανοιχτό ορίζοντα. Φάγανε στην πλατεία της Γλυφάδας και το σούρουπο τους βρήκε να πίνουν τον καφέ τους στο πάρκο της Βούλας απέναντι από το Ασκληπιείο. Μιλούσαν για διάφορα όμορφα κι ωραία, ήταν έξυπνη και ήξερε να φερθεί, κάνοντας τον να νοιώθει άνετα, ήταν φιλική μαζί του ως τώρα.

Τα χάλασαν λίγο όταν εκείνη ζήτησε να πάνε και σε γνωστό σκυλάδικο αργότερα το βράδυ. Έχοντας όμως μια τέτοια γυναίκα δίπλα του ο Κάκος, το τελευταίο που θάθελε ήταν να σπαταλήσει χρόνο ακούγοντας κάποιον σκυλά να γαυγίζει κλαψουρίζοντας στο σιχαμένο κοινό του, ήθελε να γυρίσουν στο ξενοδοχείο, να μείνουν μόνοι...

Η κοπέλα υπάκουσε και βρέθηκαν στο ξενοδοχείο. Πάλι όμως δεν ήταν πρόθυμη να ικανοποιήσει όλες τις ερωτικές επιθυμίες που είχε ο Κάκος σαν νέος και ξεχωριστός άνθρωπος που ήταν, ούτε καν ήθελε να δοκιμάσει καινούρια πράγματα για αυτήν μαζί του.

Είχε συνηθίσει αλλιώς με προηγούμενα ραντεβού, όπως αυτό που έτυχε να δει ο Κάκος το απόγευμα που κατέβηκε στη reception του ακριβού ξενοδοχείου, ακριβώς τη στιγμή που κατέφθανε ο ώριμος φαλακρός χλεχλές με την μαύρη Bentley Brooklands που θα πλούτισε προφανώς με τα δομημένα ομόλογα ή το απατεωνίστικο real estate και τον οποίο η ξανθιά που τον περίμενε στους καναπέδες, τράβηξε από την γραβάτα προς το κοσμηματοπωλείο Bulgari εντός του ισογείου του ξενοδοχείου, δείχνοντας του το κολιέ με τα πολλά διαμάντια που ήθελε δώρο πριν του κάτσει για λίγο, κολιέ αξίας σχεδόν ισόποσης του αμαξιού του...

Δεν ήταν για τέτοια χουβαρνταλίκια ο Κάκος τώρα, ούτε αυτή πρόθυμη να υποκύψει στο κάτι παραπάνω που της ζήτησε στο κρεββάτι, έτσι αρκέστηκαν σε ένα από τα συνηθισμένα, χάνοντας βέβαια και οι δυο. Αφού τελείωσαν και χαλάρωσαν εκείνη έφυγε αργά τη νύχτα, αφήνοντας τον να κοιμηθεί με την ησυχία του. Του έμεινε η εμπειρία της συνοδού πολυτελείας, αν και δεν ικανοποιήθηκε πλήρως όπως λογάριαζε...

Αυτό σκεφτότανε την άλλη μέρα την Κυριακή που είχε ελεύθερη μέχρι να φύγει κι έκανε μια βόλτα στο κέντρο, αν άξιζε τόσα ένα ραντεβού πολυτελείας ή με εκείνη τη νεαρή κι έκφυλη μαυρούλα με το υπέροχο σώμα κι αυτή που έβλεπε να στέκει στη γωνία κοιτάζοντας τον, θα περνούσε το ίδιο καλά και φτηνότερα, ή κάνοντας το τραπέζι σε ένα θρυλικό σουβλατζίδικο της περιοχής στην πεινασμένη sexy Αφρικανή, του πρόσφερε εκείνη το κάτι παραπάνω που χθες του αρνήθηκε η ωραία.

Θα είχε την ευκαιρία να μάθει σε επόμενες εξορμήσεις του στην πρωτεύουσα...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 18...

Με αυτά τα έξοδα, είχε δημιουργηθεί ένα υπόλοιπο στην πιστωτική κάρτα του Κάκου. Πλήρωνε κανονικά κάθε μήνα, καταβάλλοντας τουλάχιστον τη ελάχιστη καταβολή που ζητούσε η τράπεζα κι ήταν όλοι ευχαριστημένοι...

Τότε ήταν που ήρθε και η πρώτη καλή επιταγή του, τα πρώτα $1.000 που είχε κερδίσει από την δραστηριότητα του στο internet...

Κατέφθασε με το απλό ταχυδρομείο, από τα κεντρικά γραφεία της μιας εταιρείας που συνεργαζόταν, στο σπίτι του, σ' ένα φάκελο με το όνομα του απέξω και μια ονομαστική διεθνή επιταγή μέσα, πληρωτέα σε οποιαδήποτε τράπεζα...

Στην πρώτη τράπεζα που την πήγε όμως, δεν του την εξαργύρωσαν. Έπεσε σε έναν μπουνταλά υπαλληλάκο που δεν έβλεπε τίποτε πέρα από τη μύτη του, δεν ήξερε τίποτα εκτός από ότι του μάθανε να κάνει όταν τον βάλανε στη θέση του, δεν είχε ξανακούσει το όνομα της εταιρείας που είχε εκδώσει την επιταγή και το σημαντικότερο έτρεμε στην ιδέα πως αν κάνει το παραμικρό λάθος κι έπαιρνε πρωτοβουλία που θα ζημίωνε τα αφεντικά του τραπεζίτες, θα τον έδιωχναν πάραυτα και ποτέ δεν θα ξανάβρισκε παρόμοια καρέκλα με έτοιμο μισθό κάθε μήνα, βλέπετε η τύχη μια φορά μόνο ευνοεί τους ανεπαρκείς, μεγάλη χάρη τους κάνει και δεν επαναλαμβάνεται...

Άντε τώρα να εξηγήσει ο Κάκος σε ένα τέτοιο ανθρωπάκι που δεν χαμπαριάζει γρι, τι έκανε για να κερδίσει τα λεφτά του, τι γνώσεις και ικανότητες απόκτησε σε λίγο χρόνο για ν' αντεπεξέλθει σε αυξημένες απαιτήσεις που ο υπαλληλάκος δεν θα φανταζόταν ποτέ, ποιοι ήταν αυτοί οι άγνωστοι που τον πλήρωναν χωρίς να τον έχουν δει από κοντά ποτέ ενώ άλλοι μικρομικροί "επιχειρηματίες" στον τόπο του δεν του έδιναν ούτε μεροκάματο, πως αργότερα θα έφερνε κι άλλες τέτοιες επιταγές και ίσως με μεγαλύτερα ποσά κι ήθελε ανάλογη εξυπηρέτηση κι όχι αβάσιμες υποψίες...

Τον παράτησε τον μπουνταλά με το στόμα ανοιχτό στο γκισέ του και πήγε σε άλλη τράπεζα παραπέρα, μεγαλύτερη αυτή.

Εκεί του εξαργύρωσαν χωρίς πολλές περιττές κουβέντες την διεθνή επιταγή του, με το αζημίωτο βέβαια, τον πλήρωσαν στην τρέχουσα τιμή αγοράς συναλλάγματος συμφέρουσα για δαύτους και κράτησαν και μια προμήθεια επιπλέον, για την ενέργεια τους αυτή...Και τον προέτρεψαν να φέρει κι άλλες τέτοιες αν είχε αργότερα, να πληρώνεται από κείνους.

Έφυγε από κει ο Κάκος με αρκετά δολάρια λιγότερα στην τσέπη του από όσα ανέγραφε πάνω η επιταγή του, με δεν τον ένοιαζε και πολύ...

Είχε τα πρώτα του επιτυχημένα αποτελέσματα, βεβαιώθηκε πως το σύστημα λειτουργούσε, μπορούσε να χαμηλώσει πολύ το υπόλοιπο της πιστωτικής του κάρτας τώρα για να την έχει εύκαιρη σε άλλη περίπτωση.

Πλήρωσε τον λογαριασμό του στο ΑΤΜ της τράπεζας του το συντομότερο, του έμεινε μόνο ένα μικρό υπόλοιπο. Στο τέλος του μήνα όταν έλαβε το εκκαθαριστικό της τράπεζας όπως συνήθως, βρήκε κι ένα δώρο: του είχανε αυξήσει το πιστωτικό όριο.

Όλοι τον αγαπάνε τον Κάκο όταν έχει λεφτά, ενώ αλλιώς γίνεται ο κακός της παρέας, της κοινωνίας, της τράπεζας...

Μα τώρα, έχοντας περισσότερα χρήματα στην διάθεση του, έστω κι επί πιστώσει, θα έκανε κάποια μικρή σπατάλη, ένα δώρο για τον εαυτό του...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 17...

Αυτά διατεινόταν πως τα προσφέρει η μέθοδος "Silva", όπως είδε σε μια πρωτοσέλιδη καταχώρηση σε τοπική εφημερίδα που καλούσε τους ενδιαφερόμενους για την εξέλιξη του νου και την βελτίωση των νοητικών ικανοτήτων τους, να παρακολουθήσουν δωρεάν μια εισαγωγική διάλεξη που θα γινόταν σε 2 μέρες σε κεντρικό ξενοδοχείο.

Πήγε ο Κάκος στην διάλεξη κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ αρχές του Φλεβάρη. Μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους, γρήγορα γέμισε περίεργο πλήθος όλων των ηλικιών η μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου.

Χωρίς ν' ακούγεται άχνα από τόσο πλήθος, παρακολούθησαν μια σχεδόν δίωρη διάλεξη για την λειτουργία του εγκεφάλου, τον τρόπο να χρησιμοποιεί κάποιος μεγαλύτερο μέρος τον νου του, τη σωματοψυχική επίδραση, πως το στρες φορτίζει αρνητικά στη ζωή και πως μπορεί η μέθοδος "Silva" (που ανέπτυξε ένας αγράμματος Τεξανός κι έφτασε να διδάσκεται σε περισσότερες από 118 χώρες με πάνω από 18 εκατομμύρια απόφοιτους ως σήμερα), μπορεί να συμβάλλει στην γενική αυτοβελτίωση του ανθρώπου, ν' αλλάξει τη στάση του απέναντι στη ζωή, να ξεπερνά τις δυσκολίες και να πετύχει τους στόχους του αναπτύσσοντας την δημιουργικότητα, την διαίσθηση και την επικοινωνία του και αξιοποιώντας τις ικανότητες του για ν' ανταπεξέρχεται στις συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής, που καθιστούν όλες τις δύσκολα αποκτημένες γνώσεις γρήγορα ανεπαρκείς και ξεπερασμένες...

Η διάλεξη έκλεισε με μια εκπληκτική επίδειξη μνήμης από τον ομιλητή που ενθουσίασε το κοινό του, μικρό δείγμα των αποτελεσμάτων της μεθόδου, μνήμη την οποία υποσχόταν πως θα καλλιεργούσαν κι εκείνοι που θα παρακολουθούσαν το τριήμερο σεμινάριο τον άλλο μήνα...

Όταν όμως μετά την διάλεξη τους κάλεσε να δηλώσουν συμμετοχή στο σεμινάριο προκαταβάλλοντας ένα μικρό χρηματικό ποσόν, πολλοί από τους παρεβρισκόμενους λάκισαν προς την έξοδο, προφασιζόμενοι δικαιολογίες και παριστάνοντας τους βιαστικούς, ενώ ο μόνος λόγος ήταν η έλλειψη χρήματος ή η αναποφασιστικότητα και οι δισταγμοί να το δώσουν κάπου...

Είναι θλιβερό να βλέπεις πραγματικά φτωχούς να μην είναι σε θέση να διαθέσουν ένα ποσόν για να μάθουν πως να βελτιώσουν την άθλια ζωή τους, ή άλλους δήθεν ξερόλες να διαθέτουν τέτοια ποσά σε λουλουδούδες στα σκυλάδικα, παραβλέποντας την προσωπική τους ανάπτυξη. Και οι δυο κατηγορίες τα έχουν περισσότερη ανάγκη από άλλους...

Πράγματα που δεν ίσχυαν για τον Κάκο, που αν και δεν είχε κείνη τη στιγμή ζεστό μετρητό στην τσέπη του, είχε τη δυνατότητα να κάνει μια ανάληψη από την πιστωτική του κάρτα το αρκετά τσουχτερό ποσόν που απαιτούνταν για να παρακολουθήσει το σεμινάριο "Silva". Ίσόποσο με ένα σαββατοκύριακο διακοπών κάπου sic, ή ένα καλό κοστούμι, μα τώρα το διέθετε εδώ...

Με πίστωση βέβαια, μα αν περίμενε πότε θα πλουτίσει για να ξεκινήσει, θα έμενε για πάντα στην αφετηρία και τελικά στο μηδέν. Ήταν ένα δώρο στον εαυτό του, η ανακάλυψη του δυναμικού του ίδιου του του νου!

Πέρασε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα τριήμερα της ζωής του, παρασκευή απόγευμα - σαββατοκύριακο όλη μέρα στο άνετο συνεδριακό κέντρο του ΜΑΙΧ, παρακολουθώντας τη θεωρία και βιώνοντας το σεμινάριο "Silva" με τις τεχνικές του, με δάσκαλο τον μετέπειτα και φίλο του Παναγή Μεταξάτο, έναν από τους καλύτερους δασκάλους της μεθόδου διεθνώς, παρέα με αρκετό κόσμο που τελικά πλήρωσε και συμμετείχε, ώστε να βγάλει ο διοργανωτής και κάποια κέρδη, πέρα από τα έξοδα του...

Έμαθε όσα ήταν απαραίτητα να μάθει, μετά ήταν στην διάθεση του να τα εξασκήσει, να τα βελτιώσει, να τα χρησιμοποιήσει...

Δεν μετάνιωνε ποτέ που διέθετε κάποια ποσά για να κάνει πράγματα που σε άλλους φαινόταν παράξενα ή περιττά, να δοκιμάζει νέες εμπειρίες, ν' αποκτά γνώσεις και να έχει μια ολιστική αντίληψη για τα πράγματα. Έμαθε να σκέφτεται και να λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο, όταν είναι σε εκγρήγορση να σκέφτεται και να εκτελεί μα και στον χρόνο που χαλαρώνει να σχεδιάζει και να επεξεργάζεται...

Απόκτησε και μερικά βιβλία (του ιδίου εκδότη και πολυσχιδή επιχειρηματία), χρήσιμα στην μετέπειτα βελτίωση της ποιότητας ζωής του νοητικά και πνευματικά και την ανάπτυξη κρίσιμων ικανοτήτων για επιτυχία και διάκριση...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 16...

Τους τελευταίους μήνες πολλές αλλαγές είχαν συμβεί στη ζωή του Κάκου.

Εκεί που τα προηγούμενα χρόνια αναζητούσε ματαίως όπως κατέληγαν οι προσπάθειες του μια οποιαδήποτε μισθωτή δουλειά για να επιβιώσει στον τόπο του, τώρα με λίγες εύστοχες κινήσεις είχε δικά του συμφέροντα συνδεδεμένος αρχικά με 2 διεθνείς επιχειρήσεις και υπήρχαν και πολλές άλλες να δοκιμάσει...

Εκεί που δεν είχε λεφτά και περίμενε χαρτζιλίκι, τώρα είχε μια πιστωτική κάρτα που την είχε χρεώσει με κάποιες συναλλαγές του, μα μπορούσε να πληρώνει τις δόσεις του κι αν όχι καμιά φορά, πλήρωνε μόνο την ελάχιστη καταβολή κι όλα εντάξει για αργότερα. Και κάθε στιγμή πια μπορούσε να πάρει αυτό που ήθελε επί πιστώσει και να το πληρώσει αργότερα με ευκολίες...

Είχε βάλει ελπίδα στην ζωή του, δούλευε έξυπνα για να πετύχει...

Έχοντας καλή γνώση πια των μεθόδων Marketing μέσω του internet, έστελνε κόσμο στο site του να ενημερωθεί για αυτά που πρόσφερε και να προχωρήσει στην απόκτηση τους αν ήθελε χωρίς την φυσική δική του παρουσία, με την πολύπλευρη τεχνική υποστήριξη των λογιστηρίων των εταιρειών που συνεργαζόταν...

Η διαφήμιση δεν του έπαιρνε πολύ ώρα, ίσα ένα εντατικό δίωρο κάθε βράδυ που συνδεόταν στο internet από τον υπολογιστή που είχε στο σπίτι του. Την υπόλοιπη μέρα ήταν ελεύθερος να κάνει ότι άλλο ήθελε, αντί να ξοδεύει τις ώρες του για ένα μίζερο μεροκάματο...

Είχε γίνει μέλος μιας δικτυωμένης κοινωνίας με μέλη από όλον τον κόσμο, που έψαχνε κι ανακάλυπτε τις ευκαιρίες money making που αναδύονταν μαζί με το ραγδαία τότε αναπτυσσόμενο internet, συνδέονταν ως συνεργάτες με κάποιες που τους κάλυπταν και τους ενθουσίαζαν, και ακολουθώντας τις υποδείξεις τους προσπαθούσαν να πετύχουν, να εκπληρώσουν τα όνειρα ζωής τους με την απαραίτητη ενέργεια που προσφέρει το χρήμα που θα κέρδιζαν από αυτή τη δράση τους...

Μια κοινωνία με εκατομμύρια μέλη, από πολλές χώρες, διαφορετικοί άνθρωποι σε όλες τις αποχρώσεις δέρματος, που μιλούσανε διαφορετικές γλώσσες, είχανε διαφορετικές νοοτροπίες, ήθη, αξίες, μα όμοιους στόχους, φιλοδοξίες, προσδοκίες...

Που δεν είχανε συναντηθεί ποτέ, μα ελπίζανε ο ένας στην συνεργασία των άλλων για επιτυχία, μόνοι τους και ξέχωρα δεν κάνανε τίποτα...

Είχε αποκτήσει πολλές γνώσεις από πολλές πηγές, σε λίγο χρονικό διάστημα και απαιτούνταν μια εσωτερική δύναμη κι αυτοπειθαρχία για να τις αξιοποιήσει και να τις εφαρμόσει χωρίς καμιά εξωτερική καθοδήγηση. Υπήρχαν δε και πολλά πράγματα ακόμη που δεν τα ήξερε κι έπρεπε να τα μάθει όμως...

Τότε ήταν που ο Κάκος συνειδητοποίησε πως το μυαλό που ως τώρα διέθετε, μάλλον αυτό που χρησιμοποιούσε καθημερινά όπως του είχανε μάθει τόσα χρόνια σε σχολεία και πανεπιστήμια, δεν ήταν πλέον αρκετό για να αντεπεξέλθει σε όσα είχε φορτωθεί να κάνει...

Έπρεπε να διευρύνει τη ικανότητα του να μαθαίνει, να συγκρατεί και να θυμάται αυτά που μάθαινε, να ελέγχει τις σκέψεις του, ν' αναπτύξει την διαίσθηση του, ν' αξιοποιήσει όσο γινόταν τις ικανότητες του και την φαντασία του για να ξεπερνά τις δυσκολίες και στο τέλος να χαλαρώνει βαθιά για ν' ανακτά ενέργεια, να έχει καλή υγεία και διάθεση, να βλέπει τα καλά της ζωή και να τα προκαλεί να συμβούν...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 15...

Όπως διαπιστώσατε, κάποια από τα χαρακτηριστικά του Κάκου είναι η τόλμη και η αποφασιστικότητα.

ΝΑΙ τολμά να δοκιμάσει κάτι που διάβασε κι έκρινε από τα δεδομένα πως έχει πιθανότητες έστω επιτυχίας αν ασχοληθεί μαζί του. Και το ξεκινά αποφασιστικά ΤΩΡΑ, τη στιγμή που αφού ενημερώθηκε όσα μπορούσε να μάθει για αυτό, έκρινε πως μπορούσε να το ξεκινήσει...

Δεν περίμενε μήπως φτάσει αργότερα κάποια ιδανική στιγμή ή ευκαιρία να ξεκινήσει. Αρχίζει με τα μέσα εκείνα που διαθέτει τη δεδομένη στιγμή και προχωρά, χρησιμοποιώντας ότι νεώτερο - καταλληλότερο βρεθεί στην πορεία του και μαθαίνει από τα τυχόν πρώιμα λάθη του.

Εξάλλου οι εταιρείες που συνδέθηκε μαζί τους εκμεταλλευόμενος την επιχειρηματική ευκαιρία που του πρόσφεραν, τη σημαντική γνώση και λεπτομέρειες τις έχουν διαθέσιμες μόνο στους επίσημους και καταχωρημένους συνεργάτες τους, δεν τις προσφέρουν έτσι αφειδώς στον κάθε περίεργο που απλώς "σουλατσάρει" στο Internet και κάποτε έτυχε να πέσει στο site τους, εκεί μαθαίνει μόνο όσα του χρειάζονται ν' αποφασίσει κι αν είναι τολμηρός, αρκούν μερικά κλικ για τα περαιτέρω...

Μιας και μιλάμε για τόλμη, πόσους άτολμους και μίζερους ανθρώπους ήξερε ο Κάκος, τους έβλεπε σχεδόν καθημερινά σε αυτό που αυτοί λέγανε βιοπάλη κι αυτός προσωπική φυλακή...

Από 13 χρονών που έβγαινε από το σπίτι και που και που έτρωγε σουβλάκια σε ένα συγκεκριμένο κεντρικό σουβλατζίδικο, πάντα τα τύλιγε και του τα έδινε ο ίδιος άνθρωπος, νέος υπάλληλος τότε εκεί. Μετά 30 χρόνια που κυκλοφορεί στην πόλη ο Κάκος και όλο και σπανιότερα έτρωγε τώρα σουβλάκια, πάντα υπήρχε στο ίδιο πόστο ο ίδιος άνθρωπος, μέρα ή νύχτα, χειμώνες και καλοκαίρια παρών εκεί στη δουλειά του, που αν και θα είχε τυλίξει πολλά εκατομμύρια σουβλάκια κυριολεκτικά, δεν υπήρχε στον λογαριασμό του στην τράπεζα ένα αντίστοιχο ποσόν σαν αμοιβή για τον κόπο του, ίσα που βολευόταν με τον όποιο μισθό του και μόνο γερνούσε αφού και για αυτόν περνούσαν τα χρόνια μα δεν έβλεπε πέρα από τους οβελίες του...

Άλλος βρήκε κάποτε προσωρινή δουλειά σε ένα γωνιακό καφενείο και κουβαλούσε ψευτο-φραπέδες στα μαγαζιά σε απόσταση 2 τετραγώνων από την πόρτα του. Αν και διένυε κάμποσα χιλιόμετρα τη μέρα κάνοντας την ίδια απόσταση ίσαμε 30 φορές με τον δίσκο στα χέρια, δεν αναζήτησε ποτέ μια καλύτερη ευκαιρία στη ζωή του, σίγουρος όντας πως είχε "μόνιμη δουλειά" και αρκούμενος μόνο στο μοναδικό τυχερό του: να χουφτώνει ένα χαζό πουτανάκι σε κάποιο από τα μαγαζιά που έμπαινε καθημερινά. Που τα είχε με τον γέρο αφεντικό της που στα μάτια της φάνταζε σαν πλούσιος κι επιτυχημένος και δεν θα σκεφτόταν ποτέ να παντρευτεί τον καφετζή τους...

Δυο μόνο θλιβερά παραδείγματα μίζερων ανθρώπων, που ο Κάκος ουδέποτε θα ήθελε να μοιάσει. Υπήρχανε κι άλλοι τέτοιοι, όπως ο "εκτελούνται μεταφορές", ο λαχειοπώλης που διαλαλεί τη τύχη σε άλλους μα ποτέ δεν τη συνάντησε ο ίδιος, ο μικρέμπορας με τις "μαϊμούδες" που περιμένει μέσα στο καβούκι του να μπει πελάτης να τον διώξει με τον τρόπο του αφού ποτέ δεν έμαθε εμπόριο, ο άλλος που το επάγγελμα του ξεπεράστηκε μα επιμένει να χάφτει μύγες στο άδειο κατάστημα, η νέα που σαβούριασε διπλώνοντας ρούχα μα δεν κοίταξε ποτέ έξω από τη βιτρίνα και την δήθεν "μόνιμη δουλειά" κι αυτή...

Τι κακομοιριά κι αυτή να κινείται ένας άνθρωπος σε έναν περιορισμένο μικρόκοσμο, να συναντά και να συναλλάσσεται με τα ίδια άτομα κάθε μέρα, να τα πίνει με τους ίδιους παλιόφιλους κάθε βράδυ στο ίδιο μέρος, να λένε τις ίδιες κουβέντες, να βλέπουν τα ίδια ματς με τις ίδιες ομάδες κάθε χρόνο να διεκδικούν το ίδιο μίζερο πρωτάθλημα, να περνούν τα χρόνια και στη ουσία αυτοί να μην ξετελεύουνε τίποτα...
Και το χειρότερο είναι πως απορροφημένοι όλοι από τα παραπάνω δεν βλέπουν παραπέρα, οι εξελίξεις να τρέχουν εν αγνοία τους κι αυτοί εκεί να κάνουν κύκλους στο ίδιο σημείο κολυμπώντας στα σκατά τους και να το λένε: "έτσι είναι η ζωή και πως να την αλλάξεις..." χωρίς να κάνουν καμιά προσπάθεια επί τούτου, μα κοροϊδεύουν κιόλας όποιον βλέπουν να κάνει την υπέρβαση να ξεφύγει...

Πως θα δεχόταν να περάσει έτσι τα χρόνια του, ενώ ήθελε να κάνει τόσα;

Το μοναδικό του εμπόδιο ως σήμερα ήταν η απενταρία του και τα πλούτη ή τα μαγαζιά που δεν βρήκε έτοιμα, μα τώρα με το ανοιχτό μυαλό του και τη τόλμη του είχε στα χέρια του ευκαιρίες να βγάλει χρήματα, να τα κάνει ότι θέλει μετά...

Μεγάλη η ενέργεια του χρήματος και σίγουρα επαρκούσε για τα σχέδια του Κάκου, όπως τόσων άλλων ανθρώπων που την εκμεταλλεύονταν για το καλό τους...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...