ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 31...

Με τους 10 λογαριασμούς που έπρεπε να τακτοποιήσει ο Κάκος κάθε μήνα, όσο προσεκτικός και να ήταν δεν μπορούσε να τους προλαβαίνει όλους...

Είτε δεν είχε τα λεφτά να τους τακτοποεί όλους εγκαίρως, ή χρησιμοποιούσε αυτά τα ίδια περιορισμένα του λεφτά για μια άλλη ανάγκη ή επιθυμία, που στο μυαλό του ήταν ισχυρότερη εκείνες τις μέρες. Πχ ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι ώς την Θεσσαλονίκη, που του καρφώθηκε να πάει μια φορά έναν Απρίλη.

- Τι θα πας να κάνεις εκεί, χωρίς ιδαίτερο λόγο; τον ρώτησε ένας γνωστός του, όταν του έκανε γνωστή αυτή του την επιθυμία, σε κάλεσαν και πας;

Άκου λογική ανθρώπου, να περιμένεις να σε καλέσει ο Ψωμιάδης ο γραφικός, ή όποιος άλλος αλλού, να επισκεφτείς την πόλη του!

Ο Κάκος θα πήγαινε έτσι, σε μια πόλη που δεν είχε πάει μέχρι τώρα, θα κάθιζε μερικές μέρες σε ένα ξενοδοχείο της επιλογής του, θα έκανε τις βόλτες του στους δρόμους της και την γύρω περιοχή, ακόμη και σε κοντινές της πόλεις, θα δοκίμαζε τα φαγητά και τις αυθεντικές μπουγάτσες της, θα τραβούσε τις φωτογραφίες του, θα πήγαινε σε κάποια εκδήλωση ή έκθεση αν συνέπιπτε με τις μέρες της παρουσίας του εκεί, όπως ήταν μόνος χωρίς ταίρι μπορεί να νοίκιαζε μια συνοδό για παρέα ώρες - ώρες και θα γύριζε όποτε προγραμμάτιζε στο σπίτι του, με κάποιες αναμνήσεις παραπάνω...

Με τα μετρημένα λεφτά που οικονόμησε και ξόδεψε βέβαια κείνο τον μήνα άφησε απλήρωτους κάποιους από τους λογαριασμούς που βρήκε να τον περιμένουν με την επιστροφή του, ε, και τι έγινε;

Αλλίμονο αν ήταν πρώτη του προτεραιότητα να ικανοποιεί αδιαλλείπτως τις τράπεζες, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την ζωή του από μόνος του, όπως έβλεπε να κάνουν οι "φοβισμένοι νοικοκυραίοι", τα προβατάκια γύρω του, σαν αυτόν που τον κατάκρινε γιατί πήγε σε μια ξένη πόλη ξεκάρφωτα, που έκανε το πρώτο του ταξίδι όταν τον κάλεσαν να παρουσιαστεί στην Χίο στα νιάτα του και οι μόνες του εξορμήσεις ήταν λίγες μέρες διακοπές στο χωριό του, όπου έμενε στο πατρικό του κι έτρωγε τζάμπα καθε μέρα και σε άλλον συγγενή του για να έχει να πληρώσει το δάνειο του αυτοκινήτου την άλλη βδομάδα που θα στεκόταν από τους πρώτους πρωί - πρωί στην ουρά της τράπεζας...

Δεν επρόκειτο εξάλλου να πτωχεύσουν τα πιστωτικά ιδρύματα αν δεν έμπαιναν μερικά χρωματιστά χαρτάκια μια φορά στα ταμεία τους, που ήταν γεμάτα και μοίραζαν αφειδώς στον καθένα τότε, με δική τους πρωτοβουλία και με δώρα κιόλας σε όποιον τ' αποδεχόταν...

Στην επόμενη ευκαιρία ο Κάκος τακτοποιούσε πρώτα τους λογαριασμούς εκείνους που άφηνε παραπονεμένους, αν δεν έφταναν πάλι τα λεφτά άφηνε έναν άλλο εκκρεμή, τον πλήρωνε τον άλλο μήνα και δεν έσταζε η ουρά του Μέντιου...

Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να γυρίσει τις κυριότερες πόλεις της Ελλάδας, παρά την σταθερή φτώχεια του και τις αναποδιές της ζωής που δεν του εξασφάλιζαν εισόδημα σταθερά αυξανόμενο όπως του υποσχότανε οι ευκαιρίες που ανακάλυπτε κατά καιρούς και ασχολιόταν...

Κάνοντας τον να ζει ζωή με πίστωση και να κερδίζει λίγο χρόνο διαχειριζόμενος με τέτοιον τρόπο τα δανεικά...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΑΚΟΜΗ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Ν. Νικολαϊδη από το 1979.

Μερικοί παλιοί συμμαθητές σαραντάρηδες πλέον, συναντιούνται για άλλη μια φορά για να ξαναζήσουν τις αναμνήσεις από την οργισμένη τους νεότητα των χρόνων του '50.

Τα "Κουρέλια" βραβεύθηκαν στο Φεστιβαλ Θεσσαλονικης το 1979, δίχασαν το κοινό κι έγιναν cult, ίσως η πιο cult ταινία του σύγχρονου Ελληνικού κινηματογράφου. Για την υπέροχη μουσική της, τις αδαμάντινες ερμηνείες, τις αξεπέραστες ατάκες και τη μοναδική της ατμόσφαιρα.




Και σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=3956377829815052018&hl=el&fs=true

ΟΠΩΣ ΜΑΘΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ...

Γιατί κάνουμε κάτι έτσι κι όχι αλλιώς, χωρίς να ξέρουμε αληθινά γιατί...

ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ...

Γράφει στο ημερολόγιο της την εμπειρία της από την καθημερινή της ζωή μια ώριμη γυναίκα:

Θέλω να βαδίζω και να μην φοβάμαι τον κάθε άνθρωπο που έρχεται καταπάνω μου ή προσπαθεί βιαστικά, να με προσπεράσει.

Θέλω να μην κρατώ σφιχτά την τσάντα στο χέρι και σαν κλέφτης, με γοργά βήματα και προκαθορισμένο δρομολόγιο να γυρίζω σπίτι.

Να μην κοιτώ καχύποπτα τον κάθε ίσκιο στο παρκάκι, τους ζητιάνους στο κρύο πλακόστρωτο του δρόμου, τον μοναχικό σκεπτικό νεαρό, τη θορυβώδη παρέα στα παγκάκια της πλατείας.

Να μη διπλοκλειδώνω την πόρτα μου, μόλις πέσει το σκοτάδι. Να μη σηκώνομαι κάθε λίγο και λιγάκι και να την ελέγχω. Να μπορώ να την ανοίγω χωρίς δεύτερη σκέψη, στον κάθε άγνωστο που τη χτυπά.

Θέλω να έχω καλές σχέσεις με τους γύρω μου, να τους εμπιστεύομαι, να μ' εμπιστεύονται, να τους καταλαβαίνω και να με καταλαβαίνουν, να τους βοηθώ και να με βοηθούν.

Να ζω σε μια πιο ασφαλή και δίκαιη κοινωνία, όπου κανείς δεν θα εκμεταλλεύεται, δεν θα υποβιβάζει και δεν θα μισεί κανένα!

Θέλω να νοιώθω άνθρωπος, ανάμεσα σ' ανθρώπους κι όχι τρομαγμένο ζώο στη ζούγκλα, έτοιμο να επιτεθεί πριν του επιτεθούν!

Θέλω κάθε μέρα που έρχεται να ζήσουμε όλοι αρμονικά, με αμοιβαίο σεβασμό, με αγάπη και ειρήνη...

Άντε, να συμβάλλουμε όλοι από λίγο, να γίνουν αληθινά τα "θέλω" της.

Καλό θα κάνει σε μας, την κοινωνική ηρεμία και την ψυχική μας γαλήνη, αυτή η ειρηνική συνύπαρξη που περιγράφει και με τις ενέργειες μας την κάναμε να φαντάζει τόσο ουτοπική σήμερα....