ΜΑΓΙΚΟΣ ΠΩΛΗΤΗΣ...

Ο "μαγικός πωλητής" έχει το χάρισμα να πουλά ότι θέλει σε όποιον θέλει. Δεν έχει σημασία το είδος των προϊόντων ή των υπηρεσιών που πουλά, πάντα καταφέρνει να κλείνει επιτυχώς μια πώληση, κρατώντας ταυτόχρονα ευχαριστημένο τον πελάτη του...

Ένα καλό παράδειγμα με χιούμορ φάινεται παρακάτω, για έναν "μαγικό πωλητή" ο οποίος είχε ένα φίλο που ήθελε κι αυτός να γίνει πωλητής, οπότε του ζητάει να έρθει κάποια στιγμή στο μαγαζί του, να μάθει την τέχνη...

Πάει λοιπόν μια φορά και τον βλέπει να μιλάει με ένα πελάτη:

- Μια που πήρες και το καλάμι, δε θα χρειαστείς και μια απόχη;

- Α! Και βέβαια.

- Πάρε και μια απόχη. Αλλά δε θα χρειαστείς και ένα δίχτυ;

- Ε, ναι, πως...Δε λέω.

- Πάρε και δίχτυ. Αλλά τα μεγάλα τα ψάρια δε βρίσκονται στα ρηχά που θα  ψαρεύεις. Άρα θα χρειαστείς και μια βάρκα.

- Ε...Ναι...

- Ε, πάρε και μια βάρκα. Αλλά δε θα πάρεις βάρκα με κουπιά. Θα πάρεις με μηχανή...

- Σωστά!

-Α, μπράβο! Όμως πως θα την πηγαινοφέρνεις τη βάρκα; Πρέπει να πάρεις και ένα τρέιλερ...

- Χμ...Ναι!

- Ναι, αλλά το τρέιλερ δε θα το τραβάει κάνας γάιδαρος. Δε θες και ένα τζιπάκι γι' αυτό;
- Τώρα που το λές, να πάρω και ένα τζιπάκι...

Στο τέλος λοιπόν πληρώνει ο πελάτης γι' όλα αυτά που μόλις απόκτησε και φεύγει καταχαρούμενος.
Ο φίλος του μαγικού πωλητή είχε μείνει άναυδος:

-Καλά ρε σύ...Πώς τον έπειθες κάθε φορά;

- Α...Αυτό δεν ήταν τίποτα. Έχασες την αρχή. Ήρθε να αγοράσει ένα κουτί σερβιέτες για τη γυναίκα του που έχει περίοδο. Και του λέω:

- Δεν πηδάς που δε πηδάς, δεν αποφασίζεις να πας για ψάρεμα;

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 27...

Μάζευε τακτικά τους νέους του συνεργάτες ο Κάκος στον ιδιόκτητο χώρο της FLP στην Αθήνα και τους μάθαινε την νέα τους δουλειά.

Είτε παρακολουθώντας τα εκπαιδευτικά σεμινάρια της εταιρείας με τα υπόλοιπα μέλη, είτε με δικά του λόγια σε μεταξύ τους συναντήσεις, αφού φρόντισε να μάθει καλά πως λειτουργούσε το σύστημα διανομής και αμοιβών που εφάρμοζε...

Κάνανε κάποια κατανάλωση προϊόντων από δικές τους αγορές και πωλήσεις σε φίλους και γνωστούς, κερδίζανε κάποια χρήματα από την διαφορά των τιμών.

Μα τα πολλά λεφτά που θα πιάνονταν κι ευχάριστα, θαρχότανε μόνο αν καταφέρνανε να δημιουργήσουνε εκτεταμένα δίκτυα με πολλούς συνεργάτες που θα δούλευαν συντονισμένα προωθώντας τα καλής ποιότητας προϊόντα σε χιλιάδες τακτικούς πελάτες και θα κάνανε κι αυτοί τις προσωπικές τους αγορές για τις οικογένειες τους.

Τότε θ' αμοίβονταν για την συνολική κίνηση του δικτύου τους, καθένας με το επίπεδο του σ' αυτό βέβαια, μα όταν οι αριθμοί είναι μεγάλοι, τα λεφτά από τα κέρδη είναι αρκετά για όλους, όπως και τα δώρα με κάποιες προϋποθέσεις που είχαν να λαμβάνουν.

Ξέρανε όλοι τι έπρεπε να κάνουνε, μα για διαφορετικούς λόγους ο καθένας/μια, δυσκολεύονταν να αναπτύξουν σε βάθος τα δίκτυα τους. Ευκαιριακά πείθανε άλλα άτομα που βρίσκανε να συμμετέχουν, μπαίνανε με όρεξη και φιλοδοξίες στην αρχή, προσπαθούσανε μα κάπου στη πορεία στραβώνανε τα πράγματα και είτε τα παρατούσανε όλα μια κι όξω, είτε μένανε ανενεργοί μέχρι νεωτέρας, είτε περιορίζονταν σε πελάτες μόνο για δική τους χρήση κι εγκαταλείπανε τα επιχειρηματικά πλάνα με τα κέρδη που μπορούσανε ν' αλλάξουνε την ζωή τους...

Ανθρώπινες αδυναμίες και πείσματα, δύσκολο πράμα η αυτο-παρακίνηση και αυτο-οργάνωση κι ακόμη δυσκολότερη η αυτο-απασχόληση με τέτοιον τρόπο σε ένα αναχρονιστικό κράτος που κάποιους/ες δικτυωτές που πετύχαιναν υψηλές επιδόσεις και κέρδη, τους κατέτασσε στην κατηγορία "Πλανόδιοι Πωλητές", όταν έφτανε η ώρα να δηλώσουν τι έκαναν στην εφορία...

Πέρασε αρκετό καιρό με την FLP ο Κάκος, έμαθε πολλά για την δύναμη της δικτύωσης, την ευελιξία της εργασίας που χρησιμοποιεί με ήδη υπάρχουσα υποδομή χωρίς περιττά έξοδα, και προπαντός για την ανθρώ πινη αντίδραση και συμπεριφορά σε κάτι διαφορετικό, κάτι που τελικά καταλήγει στην στασιμότητα...

Μόνιμη στασιμότητα παντού, που γίνεται νοοτροπία και μόνιμη συνήθεια, σε έναν λαό με διαχρονικό όνειρο μια μόνιμη θέση σε δημόσιο πόστο, έστω κι αν αυτή είναι θέση κλητήρα ή υποδεκανέα...

Έτσι παλλινδρομούσαν οι προσπάθειες του να δημιουργήσει ένα μεγάλο δίκτυο πωλήσεων και να διαπρέψει σαν manager της FLP με συνολικές αμοιβές και προνόμια μεγαλύτερα από έναν αντίστοιχο σε μια άλλη συμβατική πολυεθνική εταιρεία και την ευχέρια να κανονίζει αυτός αβίαστα πότε, πού, με ποιούς και πόσο θα δουλεύει, καθώς και πως θα περνά τον ελεύθερο χρόνο του...

Κάτι που είναι πολύ σημαντικό κι αποτελεί φιλοσοφία ζωής για κάποιους άλλους που γνώρισε εκεί, για αυτό ποτέ δεν εγκατάλειψε οριστικά την εταιρεία αυτήν όταν εκ των πραγμάτων περιέπεσε σε αδράνεια, μα συνέχισε να αγοράζει προϊόντα της χρησιμοποιώντας τις πιστωτικές του κάρτες όποτε ήθελε και να παρακολουθεί κάποιες εκδηλώσεις της, έτσι για να μην αποκοπεί τελείως, σε άλλους καιρούς και συνθήκες θα ξαναβάλει μπροστά το σχέδιο του να πετύχει οικονομική ανεξαρτησία κι αυτοτέλεια ζωής...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 26...

Έχοντας μια ακόμη ευκαιρία να εκμεταλλευτεί, ρίχτηκε στην δουλειά ο Κάκος.

Με όρεξη κι αυτή την φορά, όπως κάθε φορά που ξεκινούσε κάτι που του υποσχόταν πως θα τον βγάλει από την οικονομική μιζέρια του, που τον ανάγκαζε να ζει όπως - όπως, καλύπτοντας τις βασικές ανθρώπινες του ανάγκες χρησιμοποιώντας τις (4 ως τώρα) πιστωτικές του κάρτες...

Χρειάστηκε να πάει στην έδρα της FLP στην Αθήνα να παρακολουθήσει από κοντά το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που παρέχει δωρεάν στα μέλη της. Δεν ήταν όμως δωρεάν ούτε τα εισιτήρια του, ούτε η διαμονή του και οι μετακινήσεις του όσο ήταν εκεί.

Ούτε και τα προϊόντα που έπρεπε ν' αγοράζει τακτικά για δική του χρήση, να είναι "ζωντανό παράδειγμα" της χρησιμότητας και της αναμφισβήτητης ποιότητας τους. Τα παραλάμβανε την άλλη μέρα από την παραγγελία του στο σπίτι με courier, όπως έκανε με όλους τους πελάτες - συνεργάτες της η εταιρεία. Για όλα αυτά πλήρωνε με τις κάρτες του, πότε με τη μια και πότε με τις άλλες κυκλικά, να μην τις παραφορτώνει απότομα, να μπορεί να πληρώνει τις ελάχιστες καταβολές τουλάχιστον, να τα έχει καλά με τις τράπεζες.

Άρχισε να μιλά για αυτά σε γνωστούς και φίλους αρχικά. Δεν πτοούνταν εύκολα από τα σχόλια τους, του τύπου:

- Ρε, πως σε καταντήσανε έτσι, γι αυτό σε σπουδάζαμε τόσα χρόνια για να γίνεις πλανώδιος πωλητής σε καλλυντικά;

- Άμα θες δύναμη τρώγε τράγο βραστό και τυρί σκληρό, πίνε πολύ κρασί παλιό κι άσε την aloe και τις σκόνες (άμα τ' ακούει από άντρακλα 150 κιλά και υγιέστατο, έτσι έπρεπε να είναι)...

- Μοιάζω εγώ να θέλω κρεμούλες για το δέρμα μου, να είναι απαλό όταν πάω στο κυνήγι; Ή θα το πάρω για την Παγώνα που δεν βγαίνει από το σπίτι;

- Άστα αυτά κι ακλούθα μου στο αμπέλι, μαλάκας είμαι εγώ που βαστώ ολημερίς το σκαπέτι κι έχει σκεβρώσει η μέση μου;

- Πλούτισε εσύ πρώτα με αυτά κι έλα να με βρεις μετά...

- Αυτά παιδάκι μου είναι ακριβά για μας και δεν ξέρω αν είναι και καλά, τι πως το λες εσύ; Τα μαγαζιά δεν φέρνουνε τέτοια...

Είχε και τις επιτυχίες του καμιά φορά, έκλεινε μερικές παραγγελίες από τα τόσα προϊόντα, είχε ένα καλό ποσοστό κέρδους στις λιανικές πωλήσεις, μα δεν θα έπιανε καλά λεφτά αν δεν δημιουργούσε δικό του δίκτυο διανομής με πολλά άτομα.

Χρησιμοποίησε όλα είχε μάθει από τις προηγούμενες ασχολίες του στο internet, να μην περιορίζεται μόνο στα μέρη που έμενε και μπορούσε να πάει. Έβαζε καλογραμμένες μικρές αγγελίες σε διάφορα σχετικά sites, ετοίμασε και γραπτό περιληπτικό υλικό που το έστελνε επισυνατπόμενο σε ενδιαφερόμενα άτομα που επικοινωνούσαν μαζί του, πήγε και 2 φορές σε παρουσιάσεις της εταιρείας μαζί με 2 άτομα που έμεναν εκεί στην Αθήνα...

Κατάφερε με κάποια έξυπνη προσπάθεια να γράψει ως μελλοντικούς συνεργάτες του μερικά άτομα:

Έναν έμπορο από την πόλη του που δεν πήγαιναν καλά οι δουλειές και ήθελε μια καινούρια αρχή, μια γυναίκα που είχε βγει στην σύνταξη κι έψαχνε κάτι απλό και διασκεδαστικό να κάνει τις πολλές ελεύθερες ώρες της, ένα νέο ζευγάρι από την Ίο που λίγους μήνες το καλοκαίρι δούλευαν στον τουρισμό και τον υπόλοιπο χρόνο δεν είχαν άλλη επαγγελματική διέξοδο στον δικό τους τόπο, έναν άνεργο από την Κομοτηνή που από την απελπισία του δοκίμαζε τα πάντα που θα του απέφεραν κάποιο εισόδημα, έναν απολυμένο οξυγονοκολητή από το Πέραμα, μια χωρισμένη νέα μητέρα που δεν είχε που ν' αφήσει το παιδί της για όποια άλλη δουλειά, τέτοια άτομα που ήθελαν δουλειά πολύ για να αποδώσουν σε πωλήσεις μέσω δικτύου, κάτι που δεν είχαν ξανακούσει ως τώρα...

Έπρεπε τώρα ν' ασχοληθεί σοβαρά μαζί τους ο Κάκος, να τους μάθει αυτή την νέα τους δουλειά, αν ήθελε να κερδίσει κάτι από αυτούς...


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΠΟΛΙΤΙΚΟ MARKETING...

Πολλές οι ομοιότητες μιας προεκλογικής εκστρατείας ενός υποψήφιου ή κόμματος και των τεχνικών Marketing που χρησιμοποιούνται για την πώληση οποιουδήποτε καταναλωτικού προϊόντος.

Με παγίδες έξυπνα στημένες, μα ανεπαρκείς για έναν σκεπτόμενο πολίτη ή αγοραστή που ξέρει από πωλήσεις (το μόνο πράγμα που οφείλουν να ξέρουν όλοι, όποιος δεν ξέρει να πουλά δεν πετυχαίνει στη ζωή κι όλοι κάθε μέρα πουλάμε στους άλλους τον εαυτό μας)..

Μπαίνεις σε ένα μαγαζί για να αγοράσεις κάτι, πχ. ένα air-condition.

Εάν σου πεί ο μαγαζάτορας ότι αυτό το air-condition έχει αυτά τα πλεονεκτήματα και αυτά τα μειονεκτήματα, ξέρεις ότι νοιάζεται για σένα, τον πελάτη του.
Δεν στα ωραιοποιεί, σου τα περιγράφει και αφήνει εσένα να αποφασίσεις.

Σε βάζει να σκεφτείς δηλαδή...

Στην ουσία δεν υπάρχει πωλητής, ο μαγαζάτορας αυτός είναι σύμβουλος, γιατί δίνει σε εσένα την ευθύνη της επιλογής.

Πρόκειται για σωστό επαγγελματία που νοιάζεται για την αξιοπιστία του προς στον πελάτη που πρέπει να μείνει ευχαριστημένος.

Μπαίνοντας σε ένα άλλο μαγαζί που ο φλύαρος πωλητής σου λέει τί φανταστικό μηχάνημα, η τελευταία λέξη της τεχνολογίας, το έχουν πάρει πολλοί άλλοι πελάτες μου, κλπ.

Εσύ αμέσως νοιώθεις οτι ο πωλητής τούτος έχει κάτι να κρύψει κι ίσως πολύ σοβαρό, για το προϊόν του. Γιατί;

Για έναν πολύ απλό λόγο, γνωστό σε όσους νιώθουν βέβαια, όχι στο πόπολο: Εάν ήταν τόσο καλό το air-condition θα χρειαζότανε τόσο μεγάλη προσπάθεια από τον πωλητή; Θα χρειαζότανε το ατέλειωτο μπλα-μπλα, ενδεχομένως διανθισμένο με ένα σωρό ψέματα ή υπερβολές;

Ένα καλό κι αξιόπιστο προϊόν θα πουλούσε σχεδόν μόνο του...

Εσύ, σαν πελάτης, δεν ξέρεις ΓΙΑΤΙ τα ωραιοποιεί τόσο πολύ ο πωλητής αλλά ΞΕΡΕΙΣ οτι δεν είναι ειλικρινής κι ευθύς απέναντι σου. Καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτό το μηχάνημα.

Είτε είναι παλιό μοντέλο και δεν έχει ανταλλακτικά, είτε κάνει θόρυβο το βράδυ, είτε καίει πολύ ρεύμα, είτε είναι αναξιόπιστο, ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα δεν το ξέρεις.

ΞΕΡΕΙΣ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ.

Επίσης ξέρεις ότι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Βάλε τώρα εσύ τα παραπάνω στην πολιτική ζωή μας, με μια απλή αναγωγή και τις δικές σου σκέψεις και συμπεράσματα:

Εμείς είμαστε οι πελάτες.

Τα ιδιωτικά κανάλια και οι εφημερίδες πανελλαδικές και τοπικές είναι ο πωλητής.

Το εμπόρευμα είναι ο πολιτικός αρχηγός ή ο κάθε υποψήφιος ξεχωριστά.

Οι δημοσκοπήσεις (αληθινές ή φτιαχτές) είναι πόσοι άλλοι πελάτες αγοράζουν το μηχάνημα.

Η πολιτική αξιοπιστία είναι η τεχνική εξυπηρέτηση.

Όπως παραπάνω βλέποντας όλη την προεκλογική περίοδο με ποιο τρόπο προωθείται ο κάθε υποψήφιος ή κόμμα, καταλαβαίνω περίπου πως θα είναι και στη συνέχεια, αφού τον πάρω και τον φορτωθώ για μερικά χρόνια.

Κι αν έχει και manual instructions (το βιογραφικό του, το ποιόν του, τι λένε για δαύτον, τι έχει καταφέρει πριν πολιτευτεί, κ.ά.), ακόμη καλύτερα!

Μόνο ένα πράγμα χρειάζεται να σκεφτώ για ν' αποφασίσω τι θα επιλέξω:

ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ ΕΓΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ή ΘΑ ΑΦΗΣΩ Ν' ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ Ο ΠΩΛΗΤΗΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ας αποφασίσουμε συνετά για την ζωή μας, τους άλλους (που ίσως ξεβολευτούν από τα κεκτημένα και λοιπόν;) και το μέλλον της χώρας.

Σε τελική ανάλυση, είναι πολύ πιο σημαντική από το air-condition του παραδείγματος...

700 ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΕΙΝΑΙ...

Ανήκεις στην γενιά που λέει πως παίρνει 700 ευρώ και δεν μπορεί να ζήσει τάχα όπως θέλει;

Κατάφερες να φορτώσεις τη ζωή σου σε αφεντικό που σου δίνει μισθό και πληρώνει την ασφάλιση σου, σου εξασφαλίζει χώρο εργασίας κλιματιζόμενο, καρέκλα να κάτσεις, ακόμη και τα ρούχα που θα φοράς την ώρα της δουλειάς και παραπονιέσαι ακόμη;

Πηγαίνεις στη δουλειά στις 9.00πμ και φεύγεις στις 2.00μμ, τις καλύτερες ώρες για δουλειά, ανοίγεις την πόρτα του μαγαζιού και κονομάς χωρίς τρέξιμο, έχεις 8ωρο και Σαββατοκύριακα - αργίες ελεύθερα, ταξιδεύεις μόνο για αναψυχή, έχεις χρόνο να τεμπελιάζεις στις καφετέριες με τις ώρες κάθε βράδυ;

Αν ναί, έχεις ευνοηθεί πολύ από τη ζωή που πληρώνεσαι σταθερά και τακτικά, άσχετα αν αξίζει το έργο που προσφέρεις σε αντάλλαγμα, συνήθως πληρώνεσαι περισσότερα από όσα παράγεις...

Αν σου φαίνονται λίγα τα 700 ευρώ που παίρνεις μόλις βρείς μια οποιαδήποτε δουλειά έχοντας απλά τελειώσει το σχολείο, τότε δοκίμασε να ασχοληθείς με πωλήσεις με μοναδική αμοιβή προμήθεια και bonus.

Να εκτιμήσεις αμέσως το νόημα και την αξία της λέξης "μισθός" και πόσο τύχη χρειάζεται να τον παίρνεις. Σκέτη τύχη είναι πια, όπως τυχαία βρέθηκαν στις θέσεις τους οι παραπάνω, χωρίς να διαθέτουν εμφανώς τίποτα παραπάνω από σένα, που καταδικάστηκες σε συνεχές τρέξιμο.

Όση εκπαίδευση και πτυχία κι αν έχεις συγκεντρώσει με χρόνια διαβάσματος, όσα προσόντα και γνώσεις κι αν έχεις συσσωρεύσει, ΟΛΑ αποδεικνύονται ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ!

Η μοναδική σου αμοιβή θα είναι μια μικρή προμήθεια που θα πάρεις μόνο μια φορά, για κάθε πώληση που θα κάνεις. Και αυτή μόνο όποτε τα καταφέρνεις και φτάνεις στο "κλείσιμο"

Αφού βγείς στον δρόμο με μια τσάντα και καταφέρεις να πουλήσεις αυτό που έχεις μέσα, ανεξάρτητα αν είναι ασφάλειες, διαφημιστικός χρόνος, συνδρομές, τάπερ, ρολόγια και γυαλιά ήλιου μαϊμού, ανώνυμα καλλυντικά και προϊόντα διατροφής, μέχρι ιατρικά είδη ή πλήθος μικρο-προϊόντα αυτοκινήτου, μερικά μόνο από τα περιεχόμενα της, μα ίδιο το καθημερινό τρέξιμο.

Με ελεύθερο τάχα ωράριο που εσύ θα καθορίζεις αβίαστα, πάντως όχι λιγότερο από 18 ώρες ημερησίως...

Αφού καταρτίσεις με δική σου ευθύνη λίστες ονομάτων, όλων αυτών που πρόκειται να ενοχλήσεις σήμερα, αύριο, την άλλη εδβομάδα, μήνα, κλπ...

Με κοστούμι και γραβάτα, ή ταγιέρ σοβαρό, να φαίνεσαι επαγγελματίας, που πρέπει ν' αγοράσεις με δικά σου χρήματα πρώτα, κανείς δεν ενδιαφέρεται που θα τα βρείς...
Να μετακινείσαι με δικά σου έξοδα, είτε κοντινές αποστάσεις, είτε στη άλλη άκρη της χώρας όπου ελπίζεις πως βρίσκεται υποψήφιος πελάτης να ενδιαφερθεί...

Να αυτοπαρακινείσαι από υποσχέσεις για "υψηλά κέρδη", "αφεντικό του εαυτού σου" και "fire your boss", φάρμακο στην χρόνια ανεργία που χωρίς υπαιτιότητα σου έπεσες, ενώ η ζωή συνεχίζεται κι απαιτεί...

Να αναφέρεσαι τακτικά σε έναν άγνωστο διεθυντή πωλήσεων, που κάθε φορά θα σου ζητά περισσότερα. Προσπάθεια, τηλέφωνα, ραντεβού, πωλήσεις, κέρδη για την εταιρεία. ψίχουλα για σένα. Με δόλωμα ένα υψηλό bonus, επίτηδες τόσο ψηλό που είναι αδύνατο να το φτάσεις παρά τις τόσες προσπάθειες σου...

Ν' ακούς πως εσύ φταίς για όλα, το μυαλό σου είναι λίγο και δεν φτάνει να πετύχεις, μα πρέπει να επιδοθείς σε μια αέναη προσπάθεια "αυτοβελτίωσης" να το αναπτύξεις, πληρώνοντας πανάκριβα σχετικές γνώσεις από πολλές πηγές, που τελικά αποδεικνύονται φρούδες μπουρδολογίες και πρακτικώς ανεφάρμοστες. Αχρείαστη επένδυση σε κάπο, χρόνο και χρήμα...

Να μην είσαι τίποτα για την εταιρεία, απλά "συνεργάζεσαι" μαζί τους και δεν σου οφείλουν μισθό, άδειες, υπερωρίες, δώρα, οδοιπορικά, κλπ προνόμια των υπαλλήλων. Ούτε ασφάλιση σε ταμείο, δική σου υπόθεση η σύνταξη σου και η περίθαλψη σου αν αχρηστευτείς και δεν κερδίζεις πια. Υποχρέωση σου και το μπλοκάκι, να δικαιολογείς πλήρως όσα σου δίνουν, αφού τάχα σε λένε "επιτηδευματία" κι όχι ζωντόβολο όπως σε βλέπουν...

Ίδιο ζωντόβολο σε βλέπουν και μέσα από τα μαγαζιά που περνάς βιαστικά απέξω, τρέχοντας στο επόμενο ραντεβού. Αναρρωτιούνται που πας κάθε μέρα, τι κάνεις, τι θέλεις εκεί και γυροφέρνεις...

Δεν φαντάζονται καν πως κατάντησες να ζηλεύεις τα 700 ευρώ που παίρνουν οι ωραίοι κώλοι στα κλιματιζόμενα μαγαζιά με ρούχα - παπούτσια - καλλυντικά και οι αγράμματοι χοντροκέφαλοι στα σιδεράδικα που πουλούν σύρματα, μπρόκες και βίδες, ακόμη και τον ταρίφα που οδηγά όλη μέρα για τα ίδια...

Που πάλι είναι κατά πολύ περισσότερα από τα 300 - 500 που καθαρίζεις εσύ μηνιαίως...

ΕΔΩ ΝΑ Δ(Ε)Ι$$$$$...

Τελικά θα πάρουν $700 δις οι "αναξιοπαθούντες" τραπεζικοί κολοσσοί της Wall Street.

Που γονάτισαν επειδή κάποιοι άπληστοι και κυνικοί γιάπηδες τόκιζαν τα λεφτά του κόσμου που εμπιστεύτηκε την σπουδαιοφάνεια τους εδώ κι εκεί, κυρίως δε για αγορά σπιτιών χωρίς τις απαραίτητες εγγυήσεις, με την ανοχή πάντα της κυβέρνησης τους...

Την ίδια στιγμή βάνανε στις τσέπες τους για πάρτη τους, απίστευτα ποσά σαν μισθούς και bonus που γινότανε βίλες, κότερα, ιδιωτικά αεροπλάνα και πούρα για την καλοπέραση τους.

Ώσπου κάποια ώρα η φούσκα έσκασε: Αυτοί που πήραν τα δάνεια δεν μπορούσαν να τα πληρώσουν...

Κι όλο το σκυλολόϊ άρχισε να τρέχει με την ψυχή στα δόντια. Δεν τους ένοιαζε όμως ο κόσμος που έχασε τα λεφτά του, μα οι ίδιοι managers και οι εταιρίες που φταίνε για την κατάσταση. Για αυτούς βρέθηκαν τελικά τα $700 δις που θα πληρώσουν οι Αμερικάνοι φορολογούμενοι, για ν'α αρχίσουν πάλι οι τράπεζες να δίνουν λεφτά στους πολίτες και τις επιχειρήσεις.

Ξοδεύονται τα δις από τους φορολογούμενους για να προστατέψουν από την οργή του κόσμου τα καλοπληρωμένα στελέχη των επενδυτικών τραπεζών, τα οποία με τις υπερβολές τους προκάλεσαν την κρίση!

Το "σωσίβιο" δεν κάνει τίποτα για να σώσει τα περίπου 6 εκατομμύρια αμερικανών που δεν μπορούν ν' αποπληρώσουν το χρέος τους και κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους και το πληρώνουν κι αυτοί με τους φόρους που καταβάλλουν...

Αν έπαιρναν οι πολίτες αυτά τα $700 δις, και τα δάνεια τους θα ξεκαθάριζαν αμέσως, και η αγορά θα κινούνταν και οι τράπεζες θα έμεναν όρθιες...κι όλα καλά.

Τώρα με έντεχνες μπούρδες καλλυμένες με ακαδημαικές θεωρίες περί διεθνούς κρίσης, καταρρεύσεων και πανικού, θα βιώνουν και θα υφίστανται τις συνέπειες οι φτωχοί και οι μεσαίες τάξεις (οι ιπιο δημιουργικοί πολίτες) ενώ οι αντιπαραγωγικοί κι άχρηστοι κερδοσκόποι θα παίρνουν τις κρατικές ενισχύσεις, κόντρα στις αρχές της ελεύθερης αγοράς που μέχρι χθες ευαγγελίζονταν...

Όλα για να συνεχίσουν να συσσωρεύουν τα λατρεμένα τους κέρδη κάποια γκρίζα κουστουμάκια, που δεν έχουν μα΄τια για τίποτα άλλο πέρα απο αυτό κι ας κυλά η ζωή δίπλα τους, αγνοώντας τους κι αυτή...