ΕΙΔΕΣ ΤΟ Κ...ΠΑΙΔΟ ΜΕ ΤΗΝ PORSCHE;

Για μια ακόμα φορά, η χώρα ολόκληρη συγκλονίζεται από ένα τροχαίο. Αυτή τη φορά, νεκροί είναι μια μάνα με το μωρό της, καθώς και άλλοι δύο...

Και τώρα η μισή Ελλάδα αναρωτιέται:

- Ποιος φταίει για το τροχαίο με την Porsche;

Γιατί έγινε αυτή η τραγωδία; Και θα αρχίσουν οι ειδικοί και οι «ειδικοί». Από το «οι Porsche είναι σκοτώστρες», μέχρι «φταίνε οι πλούσιοι». Και, τι έγινε αλήθεια, γιατί η Porsche μπήκε στο πάρκινγκ έχοντας χάσει ήδη τον έλεγχο; Λάστιχο με πολλά χιλιόμετρα; Αδιαθεσία του οδηγού; Προσπαθούσε να φωτογραφήσει το καντράν; Είχε πάει στην ευθεία της Θήβας να τελικιάσει; Απλά το «έχασε»; Μάλλον δεν θα το μάθουμε...

Σίγουρα, αν το αυτοκίνητο ήταν ένα οποιδήποτε άλλο μοντέλο, όμως «τσιπωμένο» από κάποιο βελτιωτικό οίκο, απόδοσης +500 ίππων, να μην έδινε κάποιος τόσο μεγάλη βαρύτητα, αφού εκτός τους γνώστες, λίγοι θα καταλάβαιναν για το τι ακριβώς κρύβεται κάτω από το αμάξωμα του και πως ελέγχεται ένα τέτοιο "εργαλείο" με το γκάζι στο πάτωμα, ή να γνωρίζουν πως στις τελικές που φτάνουν δεν ισχύουν τα crash tests των εταιριών, που γίνονται με 50 - 60 χλμ/ω.

Όμως λέγοντας «Porsche», πέρα του ότι όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα γρήγορο αυτοκίνητο, βγάζει και το πιπεράτο της είδησης. Που παρεπιτπόντως τέτοιου είδους αυτοκίνητα δεν προρίζονται για δώρα αποφοίτησης του 18άρη μπούλη του πλούσιου μπαμπά, ούτε ανταμοιβή για νη νεαρή πουτάνα που πλούτισε κρυφά από τις βίζιτες σε πλούσιους μπερμπάντηδες.

Επι της ουσία, δεν έχει σημασία αν ήταν Porsche ή ένα λαϊκότερο φτιαγμένο tourbo.

Όλοι αυτό συζητάνε και δηλώνουν σοκαρισμένοι. Δήθεν. Ναι, δήθεν σοκαρισμένοι.

Αφού ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που σήμερα «θρηνούν», αύριο θα περάσουν με κόκκινο, θα παραβιάσουν το STOP, δεν θα φορέσουν ζώνη, θα μπουν ανάποδα στο μονόδρομο, θα παρκάρουν στη γωνία, θα το πατήσουν λίγο παραπάνω, θα πάρουν το αυτοκίνητο αφού έχουν πιει «δυο ποτηράκια», θα κάνουν σφήνες και χίλια δυο ακόμα. Και, όταν κάποιος τους ζητήσει το λόγο, θα πουλήσουν τσαμπουκά από πάνω. Ψέματα;

Σέ όλα τα Καθαροδευτεριάτικα τραπέζια άκουγε κανείς:

- Ειδες ρέ στο βίντεο πώς έτρεχε η Πόρσε;

Καί μετα τό τραπέζι οι περισσότεροι από αυτούς γυρνούνε οδηγώντας μεθυσμένοι στα σπιτια τους...
Γιατί οδηγούνε έχοντας χεσμένους τους γύρω τους και σα να μη τους ενδιαφέρει αν κάποιος/α τους περιμένει σπίτι; Τι φταίει;

Όλοι μας. Ο καθένας μας ξεχωριστά, που, έστω μια φορά θα πει «δε βαριέσαι». Που δεν παίρνει την οδήγηση στα σοβαρά. Που γράφει τον ΚΟΚ και τη λογική στα παλιά του τα παπούτσια, είτε οδηγεί νταλίκα ή λεωφορείο (ακόμα και σχολικά, ρε αθεόφοβοι) με φθαρμένα λάστιχα, είτε αυτοκίνητο όπως του γουστάρει, είτε μηχανάκι/μηχανή ξεφτιλίζοντας τον ΚΟΚ, είτε ποδήλατο κινούμενος όπως και όπου του καπνίσει (αλήθεια, για εσάς τα φανάρια δεν ισχύουν, ή είστε απέθαντοι;), είτε ακόμα και ως πεζός...

Αντί για ''θεματικές ενότητες'' και για ''έμφυλες ταυτότητες'' στα σχολεία,να καθιερωθούν μαθήματα οδηγικής συμπεριφοράς. Μόνο αν ενταχθεί η οδηγική παιδεία στην εκπαιδευτική διαδικασία μπορεί να ελπίζουμε να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα στο θέμα αυτό.

Όποιος/α νέος/α μαθαίνει οδήγηση και πριν δώσει εξετάσεις για δίπλωμα, θα πρέπει να βλέπει δυο τρία ρεαλιστικά βιντεο πώς γίνεται ένας άνθρωπος αμέσως μετά από κάποιο σφοδρό τρακάρισμα (να χει διαμελιστεί η να ακούγεται ο επιθανάτιος ρόγχος). Άλλο ένα βιντεο με τα ουρλιαχτά δύστυχων γονιών στο νοσοκομείο όταν μαθαίνουν για τα παιδιά τους και ένα ακόμη από την κηδεία. Να πηγαίνει με τον δάσκαλο του υποχρεωτικά μια βόλτα ως το ΚΑΤ να βλέπει ανθρώπους σε καροτσάκια ή με κομμένα μέλη, ανάπηρους σε μια αγωνιώδη και δαπανηρή προσπάθεια να επανέλθουν...να καταλαβαίνει...να σοκαριστεί, γιατί όχι; 

Να καταλάβει ο καθένας πόσο σημαντικός και πόσο ανεκτίμητος είναι, πόσο αναντικατάστατοι είμαστε γενικώς όλοι μας, για εκείνους τους ανθρώπους που μας περιμένουν στο σπίτι.

Αυτές είναι δυνατές εικόνες που δεν βγαίνουν ποτέ από το μυαλό εν αντιθέσει με ένα εκ του άμβωνος "κήρυγμα", όπως έσπευσαν αμέσως να κάνουν σαν έτοιμοι από καιρό πολλοί χρήστες του διαδικτύου...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ( Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Ν. Δημόπουλου και σενάριο Ν. Φώσκολου, από το 1966.

Ένας πρώην πιλότος ο Άγγελος Μουρούζης, το έχει ρίξει στο ποτό και τη χαρτοπαιξία.

Κάποια μέρα ορίζεται ως πρόεδρος μιας επιτροπής που θα ερευνήσει τα αίτια μιας αεροπορικής τραγωδίας, στην οποία σώθηκε μόνο μία επιβάτις. Τα μέλη της επιτροπής είναι άνθρωποι της απολύτου εμπιστοσύνης του Σέργιου, αδελφού του Άγγελου, ο οποίος είναι επικεφαλής της πολιτικής αεροπορίας και εξυπηρετεί συμφέροντα ξένων αεροπορικών εταιρειών, γι' αυτό άλλωστε θέλει να συγκαλύψει τα αίτια της αεροπορικής τραγωδίας.

Όμως ο Άγγελος δεν δέχεται να κατευθύνουν άλλοι το έργο του και απολύτως άτεγκτος, αγωνίζεται να αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους...

41 ΝΕΚΡΟΙ, 152 ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ...

Πολύ βαρύς είναι ο φόρος αίματος στους δρόμους της Κρήτης, καθώς από την αρχή του χρόνου έχουν σκοτωθεί 41 άνθρωποι ενώ άλλοι 152 έχουν τραυματιστεί.

Οι περισσότεροι πήγαν εν κατάσταση ευθυμίας, καθώς ο συντριπτικός αριθμός των συμβάντων λαμβάνει χώρα "τις πρώτες πρωινές ώρες" κατά το αστυνομικό δελτίο, με συνοδεία υπερβολικής ποσότητας αλκοόλ και λοιπών ευδαιμονικών ουσιών.

Ελάχιστα είναι τα συμβάντα που ωφείλονται στην "κακή ώρα" με θύματα ανύποπτους πεζούς ή οδηγούς άλλων οχημάτων.

Η συντριπτική πλειοψηφία των θανατηφόρων τροχαίων ατυχημάτων συνέβησαν από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 7 το πρωί καθώς σε αυτό το χρονικό διάστημα σκοτώθηκαν 33 άνθρωποι, ενώ από τις 7 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα σκοτώθηκαν μόνο 8 άνθρωποι.

Τα επίσημα στοιχεία της Τροχαίας δείχνουν ξεκάθαρα το μέγεθος τους τεράστιου προβλήματος αλλά η αναφορά των αριθμών είναι αδύνατον να αποδώσει και το μέγεθος των τραγωδιών που βιώνουν όσοι εμπλέκονται στα τροχαία ατυχήματα, καθώς οι συγγενείς και οι φίλοι τους.

Και όλα αυτά για μια στιγμή απροσεξίας, οιωνεί ελλείψει σωστής οδικής παιδείας, σε ένα ξεπερασμένο (φτιαγμένο στα '70ς) οδικό δίκτυο που δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα χειρότερα στην Ελλάδα.

Που όλο εξαγγέλεται η αναβάθμιση του και πάντα αμέσως μετά κολλά με αιτία μεγάλα ή μικρότερα συμφέροντα, τοπικισμούς και ιδεολογικές μαλακίες αγκυλώσεις...

Την κοινή γνώμη της Κρήτης δεν την ενδιαφέρουν οι εσωκομματικές αντιρρήσεις ως προς τη σύστασής ή όχι της εταιρείας που θα υλοποιήσει το έργο, ούτε τα "συντροφικά μαχαιρώματα" για τις καρέκλες κι εδώ, αλλά πότε επιτέλους η Κρήτη θα αποκτήσει ένα ασφαλές, σύγχρονο και αξιόπιστο οδικό δίκτυο, που δεν θα θυσιάζει στην άσφαλτο σχεδόν καθημερινά ανθρώπινες ψυχές.

ΘΥΡΑ 7 (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Μελοδραματική ταινία του Ν. Φώσκολου από το 1983.

Ένας νέος αγαπάει το ποδόσφαιρο και ονειρεύεται να γίνει διάσημος μπαλαδόρος.
Ο πατέρας του προσπαθεί να τον σταματήσει. Σύντομα αποκτιέται από μια μεγάλη ομάδα και γίνεται αστέρι των γηπέδων. Στη διάρκεια ενός παιχνιδιού τραυματίζεται σοβαρά.

Χρειάζεται χρήματα για να σώσει το πόδι του. Μαζί με τους φίλους του απαγάγουν έναν άλλο ποδοσφαιριστή και ζητούν λύτρα. Όταν παίρνουν τα χρήματα στα χέρια τους, πάνε στο Στάδιο Καραισκάκη να παρακολουθήσουν έναν αγώνα.

Προς το τέλος του παιχνιδιού εκείνη την τραγική μέρα (8/02/81), η Θύρα 7 του γηπέδου είναι γεμάτη με ενθουσιώδεις φιλάθλους...





Και σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=8259051083946345951&hl=el&fs=true

ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Άλλη μια ληστεία που κατέληξε σε φόνο χθές, ίσως τα ίδια συμβούν πάλι σήμερα κάπου αλλού...

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο σε κάθε τομέα της ζωής. Δεν πρόκειται για κατάσταση virtual reality κάποιου βιντεοπαιγνιδιού προχωρημένης φαντασίας, δυστυχώς είναι μια τραγική πραγματικότητα.

Η παραβατικότητα στο εξής βοηθούντως και της οικονομικής κρίσης ολοένα και θα μεγενθύνεται. Το ρίσκο για χρήση όπλων κατά τη διεξαγωγή εγκληματικών ενεργειών ολοένα και θα διερύνεται. Θύματα θα υπάρξουν πολλά, ως συνήθως μεταξύ των ατόμων που δεν αντιδρούν δυναμικά, όπως πάντα γίνεται...

Γιατί και η αυτοδικία θα ενταθεί όσο δεν συγκρατείται η κατάσταση. Εκ των πραγμάτων. Φαντάστηκε κανείς τους πως δεν θ' αντιδράσουμε όσοι μπορούμε; Μπορούμε να τους αφήνουμε ανεμπόδιστους να μας παίρνουν τα χρήματα και να μη μιλάμε, να χτυπούν, να βιάζουν ως και γριές, να φονεύουν για λίγα ευρώ;

Η οπλοφορία απαγορεύεται στην Ελλάδα ΜΟΝΟ για τους νομοταγείς.
Οι κακοποιοί θα έχουν όπλο καθότι ούτως ή άλλως είναι παράνομοι. Στην απαγόρευση θα κολλήσουν;
Άρα αλίμονο πάλι στους φιλήσυχους οικογενειάρχες που πάλι θα καταφύγουν σε κλάψες...

Κλέφτες, ληστές και δολοφόνοι είναι και οι Ελληνές, απλώς οι αλλοδαποί συνήθως κάνουν πιο σκληρά εγκλήματα διότι έχουν λιγότερους ενδοιασμούς και δεν τους ενώνει τίποτα με τον τόπο.

Οι κακοποιοί είναι κακοποιοί ανεξαρτήτως χρώματος και εθνικότητας, μα αν βγάλουμε απέξω τα εγκλήματα οικονομικής φύσεως (ακάλυπτες επιταγές,κομπίνες, καταπατήσεις κλπ) και μείνουμε στη βαριά εγκληματικότητα αυτή που μυρίζει αίμα, εκεί οι νεαροί ιδίως ξένοι κρατούν τα σκήπτρα. Η οικονομική κρίση θα χτυπήσει πρώτα τους πιο αδύναμους κρίκους και είναι αυτοί, δεν σημαίνει πως θα τους ανεχόμαστε όμως.

ΕΊναι ώρα να σταματήσει επιτέλους το παραμύθι (της περιθωριοποιημένης αριστεράς και κάποιων ξοφλημένων της ζωής και της κοινωνίας) περί εθνικισμού, ρατσισμού και κακομοίρηδων που ψάχνουν ένα κομμάτι ψωμί. Δεν τους καλέσαμε εμείς ούτε φταίμε για τα χάλια τους, δεν θα πληρώσουμε σχέδια άλλων.
Έχουμε δικούς μας εγκληματίες, δεν χρειαζομαστε και εισαγομενους.

Αυτονόητο είναι βέβαια πως η εγκληματικότητα που προέρχεται από αλλοδαπούς δεν είναι λόγος μαζικής απέλασης τυχαίων αλλοδαπών εργατών, αλλά αυστηρής εφαρμογής κάποιων κριτηρίων στη προσέλευση τους και οι μετανάστες να κρίνονται αυστηρά και με απελάσεις όταν χρειάζεται. Ας γινει επιτέλους ενα ξεκαθάρισμα.

Από την άλλη, η Αστυνομία οφείλει να θωρακίσει την τραγική καθημερινότητα κι ανασφάλεια του Έλληνα φορολογούμενου πολίτη πρώτα κι ύστερα να φρουρεί αχρείαστα πολλές μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες δήθεν "επώνυμους" κόπρους από σαλόνι σε σαλόνι...

ΕΔΩ ΝΑ Δ(Ε)Ι$$$$$...

Τελικά θα πάρουν $700 δις οι "αναξιοπαθούντες" τραπεζικοί κολοσσοί της Wall Street.

Που γονάτισαν επειδή κάποιοι άπληστοι και κυνικοί γιάπηδες τόκιζαν τα λεφτά του κόσμου που εμπιστεύτηκε την σπουδαιοφάνεια τους εδώ κι εκεί, κυρίως δε για αγορά σπιτιών χωρίς τις απαραίτητες εγγυήσεις, με την ανοχή πάντα της κυβέρνησης τους...

Την ίδια στιγμή βάνανε στις τσέπες τους για πάρτη τους, απίστευτα ποσά σαν μισθούς και bonus που γινότανε βίλες, κότερα, ιδιωτικά αεροπλάνα και πούρα για την καλοπέραση τους.

Ώσπου κάποια ώρα η φούσκα έσκασε: Αυτοί που πήραν τα δάνεια δεν μπορούσαν να τα πληρώσουν...

Κι όλο το σκυλολόϊ άρχισε να τρέχει με την ψυχή στα δόντια. Δεν τους ένοιαζε όμως ο κόσμος που έχασε τα λεφτά του, μα οι ίδιοι managers και οι εταιρίες που φταίνε για την κατάσταση. Για αυτούς βρέθηκαν τελικά τα $700 δις που θα πληρώσουν οι Αμερικάνοι φορολογούμενοι, για ν'α αρχίσουν πάλι οι τράπεζες να δίνουν λεφτά στους πολίτες και τις επιχειρήσεις.

Ξοδεύονται τα δις από τους φορολογούμενους για να προστατέψουν από την οργή του κόσμου τα καλοπληρωμένα στελέχη των επενδυτικών τραπεζών, τα οποία με τις υπερβολές τους προκάλεσαν την κρίση!

Το "σωσίβιο" δεν κάνει τίποτα για να σώσει τα περίπου 6 εκατομμύρια αμερικανών που δεν μπορούν ν' αποπληρώσουν το χρέος τους και κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους και το πληρώνουν κι αυτοί με τους φόρους που καταβάλλουν...

Αν έπαιρναν οι πολίτες αυτά τα $700 δις, και τα δάνεια τους θα ξεκαθάριζαν αμέσως, και η αγορά θα κινούνταν και οι τράπεζες θα έμεναν όρθιες...κι όλα καλά.

Τώρα με έντεχνες μπούρδες καλλυμένες με ακαδημαικές θεωρίες περί διεθνούς κρίσης, καταρρεύσεων και πανικού, θα βιώνουν και θα υφίστανται τις συνέπειες οι φτωχοί και οι μεσαίες τάξεις (οι ιπιο δημιουργικοί πολίτες) ενώ οι αντιπαραγωγικοί κι άχρηστοι κερδοσκόποι θα παίρνουν τις κρατικές ενισχύσεις, κόντρα στις αρχές της ελεύθερης αγοράς που μέχρι χθες ευαγγελίζονταν...

Όλα για να συνεχίσουν να συσσωρεύουν τα λατρεμένα τους κέρδη κάποια γκρίζα κουστουμάκια, που δεν έχουν μα΄τια για τίποτα άλλο πέρα απο αυτό κι ας κυλά η ζωή δίπλα τους, αγνοώντας τους κι αυτή...

ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΜΠΑΓΑΠΟΝΤΙΕΣ...V

Καρκίνο είχε ο άνθρωπος και πέθαινε. Είχε δεν είχε 3 μήνες ζωής ακόμη κι αυτούς μέσα σε φρικτούς πόνους, εξάντληση κι αγωνία για το τέλος του.

Στην αρχή που του παρουσιάστηκε η επάρατος ασθένεια δοκίμασε να την αντιμετωπίσει με θεραπείες που του συνιστούσαν. Λόγω του οτι ήταν "επιθετικής μορφής" όπως του διέγνωσαν οι γιατροί, δεν κατάφερε τίποτα.
Μόνο ξόδεψε το μικρό κομποδεματάκι που διέθετε από οικονομίες μιας ζωής και πρόσθεσε υψηλά υπόλοιπα σε μερικές πιστωτικές κάρτες που είχε....

Όταν απόειδε πως η ζήση του είναι λίγη και μετρημένη, πήρε την απόφαση να αφήσει τις κάρτες όπως ήταν χρεωμένες, δεν διέθετε εξάλλου δεκάρα να περάσει όπως ήθελε τις τελευταίες του 100 μέρες, τις τράπεζες θα φρόντιζε πρώτα;

Δεν τον άφησαν όμως αυτές...

Διαπιστώνοντας πως καθυστερούσε για τρίμηνο τις ελάχιστες καταβολές που πλήρωνε ως τότε, τον ενοχλούσαν καθημερινά με αμέτρητα τηλεφωνήματα που του το θύμιζαν. Από το πρωί στις 9.00πμ ως το βράδυ την ίδια ώρα του τηλεφωνούσαν πολλές φορές τη μέρα, ζητώντας του να πληρώσει γιατί θα είχε συνέπειες, τονίζοντας του πως "την τράπεζα δεν την ενδιαφέρει κάποιο προσωπικό του πρόβλημα" μα να φροντίσει να τακτοποιήσει άμεσα τις οφειλές του, πριν αφήσει τον κόσμο...

Μάταια εξηγούσε σε κάποια ανάλγητα νεαρά ανθρωπάκια που ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής την κατάσταση του. Μόλις πήγαινε να πει την τραγική ιστορία του και το μαρτύριο, του έκλειναν το τηλέφωνο...
Το δήθεν καθήκον τους περιοριζόταν να υπενθυμίσουν την καταβολή της δόσης, όχι ν' ακούσουν τον λόγο της καθυστέρησης και μια ανθρώπινη ιστορία...

Είχαν και απόκρυψη αριθμού, να μην μπορεί να πάρει εκείνος να μιλήσει με έναν προϊστάμενο τους, να μάθει πόση αξία επιτέλους είχαν κάποια χρωματιστά χαρτάκια που τα λένε λεφτά και στην δική του περίπτωση περιοριζόταν σε λίγες χιλιάδες ευρώ...

Ποτέ δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει με τον καλά κρυμένο αριθμό τους.
Σερνότανε στο πάτωμα κάθε που άκουγε να χτυπά το τηλέφωνο μπας κι ήταν κάποιος δικός του άνθρωπος στην άλλη άκρη αυτή τη φορά, μα τον είχανε ξεχάσει κι αυτοί στις τελευταίες του στιγμές ένεκα απένταρος.

Μόνο τα υπαλληλάκια του θύμιζαν καθημερινά με εμμονή πως εξαιτίας του η Eurobank, η τράπεζα Πειραιώς, η τράπεζα Κύπρου και η Alpha Bank έχαναν κάποια ελάχιστα κέρδη, που οι managers δεν θα μπορούσαν να παρουσιάσουν στα πάμπλουτα αφεντικά τους στο επόμενο εξάμηνο...

Το ίδιο έκαναν και μια μέρα που καθυστέρησε πολύ να σηκώσει το τηλέφωνο...
Αυτή τη φορά το σήκωσε άλλος, μάλλον κάποιος από το γραφείο κηδειών, που άκουσε να ρωτούν μόλις έμαθαν τον λόγο της απουσίας του, (αφού πέρασαν οι 100 μέρες περιθώριο ζωής που είχε) έτσι ακριβώς):

- "Και τώρα εμείς πως θα πάρουμε τα λεφτά μας;"

Τους σιχτίρησε όπως έπρεπε και τους έστειλε αηδιασμένος στον άρχοντα της κόλασης να τα γυρεύουν...

ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΦΑΡΣΑ...

Τραγική κατάληξη είχε το συμβάν με τον τοξικομανή στην Σίνδο, με τον θάνατο ενός αθώου πολίτη την ώρα που εργαζόταν.

Αν τα πράγματα είχαν διαφορετική κατάληξη, το όλο επεισόδιο αποτελούσε μια πρώτης τάξης φάρσα, που θα μπορούσε να γίνει κινηματογραφική ταινία με τον Λουί ντε Φυνές ή τον Ρομπέρτο Μπενίνι και να σπάσει ταμεία με το ευρηματικό σενάριο που εκτυλίχθηκε..
Τα είχε όλα: Περιπέτεια, κυνηγητό, γρήγορη δράση κι εναλλαγή σκηνών, πολλές γκάφες στην διάρκεια του κι ευτυχή κατάληξη στο τέλος με την σύλληψη του "κακού".

Αυτή όμως την περίπτωση φρόντισαν οι άντρες της ΕΛΑΣ να την μετατρέψουν σε τραγωδία με μια σειρά λάθη και παραλείψεις που δεν δικαιολογούνται από σύγχρονη αστυνομία που πρόσφατα μάλιστα διασφάλισε την ασφάλεια Ολυμπιακών Αγώνων, Διασκέψεων Κορυφής κι άλλων απαιτητικών εκδηλώσεων.

Πως κατέληξε τώρα να μην εφαρμόζει απλές διαδικασίες και προφυλάξεις κατά την μεταφορά περιθωριακού που τον μετέτρεψαν σε επικίνδυνο φυγά για λίγο, αν και δεν είχε τα φόντα για αδίστακτος εκτελεστής ο χασικλής;

Ποια εκπαίδευση κι ετοιμότητα έχουν όλοι αυτοί που συνωστίζονται να γίνουν "μπάτσοι" ελέω κάποιου ρουσφετιού;

Δεν έπρεπε να είναι προαπαιτούμενο η επιτυχής εκπαίδευση κι εκπλήρωση πλήρους θητείας στις ειδικές δυνάμεις του Στρατού, πριν προσληφθούν σε μάχιμο σώμα όπως είναι η αστυνομία;

Ενώ αυτά ισχύουν για σεκιουριτάδες σε μπακάλικα και συναυλίες, στο μπατσαριό επικρατεί η κομματική αυθαιρεσία και παρέμβαση, οι μεταθέσεις σε μάχιμες υπηρεσίες ανίκανων για prestige και μόνο (ή κάποιο επίδομα παραπάνω;), και η σχεδόν πλήρης διάλυση που βλέπουν οι πολίτες καθημερινά με την έλλειψη αστυνόμευσης ακόμη και στο κέντρο πόλεων, πόσο μάλλον στην ύπαιθρο που δεν είναι καθόλου ειρηνική...

Όσο για τους λαλίστατους συνδικαλιστές τους σε οικονομικά και θεσμικά ζητήματα, δεν ξέρει αλήθεια όποιος μπαίνει στο μπατσαριό πως όλη την υπόλοιπη ζωή του θα ασχολείται με ταραξίες κι εγκληματίες και θα πρέπει να τους αντιμετωπίζει;
Αυτές είναι οι συνθήκες της δουλειάς εκεί, αν δεν μπορεί ν' αντεπεξέλθει ας γίνει κομμώτρια ή κλητήρας.

Τόσο ελκυστική είναι η στολή και η σιγουριά του Δημοσίου και κάνουν ουρές για κατάταξη σε κάθε διαγωνισμό, μα να είναι πρόθυμοι και για τις συνέπειες που απαιτεί μια θέση εξουσίας σαν όργανο της τάξης, να μπορεί να την εξασφαλίζει τουλάχιστον κατ' ελάχιστον..

Αστυνομία δεν γίνεται χωρίς όπλα, τακτική εκπαίδευση στην χρήση τους κι ανάληψη ευθύνης για την κατοχή τους, αυτό είναι πολιτικό θέμα και ας μεριμνήσουν οι πολιτικοί επιτέλους. Ένας σχετικός νόμος ψηφίζεται εύκολα, παρά το πολιτικό κόστος, ψηφίστηκαν να παίρνουν γενναίες αποφάσεις, αλλιώς ισχύει ότι παραπάνω για επιλογή εργασίας...

Όπως και για την ελεύθερη οπλοκατοχή από πολίτες ικανούς να φέρουν όπλα, ο "κακός" σε κάθε ιστορία πάντα θα βρει τρόπο να έχει όπλα, μα αν γνωρίζει καλά πως κι άλλοι έχουν και θα τα χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά, θα το σκεφτεί 10.000 φορές να κάνει νταηλίκια και να δίνει αφορμές...
Το τομάρι του παίζεται κι όχι μια αστεία σύλληψη "έλα παιδάκι μου για λίγο μέσα να κοιμηθείς απόψε.....κι αύριο πάλι είσαι ελεύθερος να προκαλείς..."

Γιατί αυτό γίνεται με κάθε λογής περιθωριακούς κι απόβλητους που όλο και αυξάνονται και πληθαίνουν σε πλατείες και πάρκα, ημεδαποί κι αλλοδαποί, χρειάζεται ένα ξεκαθάρισμα κι απόσυρση κάποιων να ξεβρομίσει ο τόπος.

Ρεμάλια είναι κι άχρηστοι οι περισσότεροι, ελάχιστοι πραγματικά άτυχοι θα επανορθωθούν με κάποια αρωγή από την πολιτεία, οι υπόλοιποι χαμένα λεφτά και τζάμπα έξοδα.

Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια της ζωής, που την γνωρίζουν πολύ καλά όσοι κυκλοφορούν στην πιάτσα, κι αν οι παραπάνω έχουν υποστηρικτές κάποιους ξεπεσμένους ιδεολόγους ή μερικούς δικηγόρους για επαγγελματικούς λόγους, η ανοχή έχει και όρια κι όπως ισχύει πάντα, όποιος μπαίνει μπροστά τρώει και τις περισσότερες, όταν έρθει η ώρα...