ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ( Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Ν. Δημόπουλου και σενάριο Ν. Φώσκολου, από το 1966.

Ένας πρώην πιλότος ο Άγγελος Μουρούζης, το έχει ρίξει στο ποτό και τη χαρτοπαιξία.

Κάποια μέρα ορίζεται ως πρόεδρος μιας επιτροπής που θα ερευνήσει τα αίτια μιας αεροπορικής τραγωδίας, στην οποία σώθηκε μόνο μία επιβάτις. Τα μέλη της επιτροπής είναι άνθρωποι της απολύτου εμπιστοσύνης του Σέργιου, αδελφού του Άγγελου, ο οποίος είναι επικεφαλής της πολιτικής αεροπορίας και εξυπηρετεί συμφέροντα ξένων αεροπορικών εταιρειών, γι' αυτό άλλωστε θέλει να συγκαλύψει τα αίτια της αεροπορικής τραγωδίας.

Όμως ο Άγγελος δεν δέχεται να κατευθύνουν άλλοι το έργο του και απολύτως άτεγκτος, αγωνίζεται να αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους...

ΕΠΙΔΕΙΞΗ RED ARROWS ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ 2011...

Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις γιορτάζουν φέτος τα 100 χρόνια από την ένταξη του αεροπορικού όπλου «100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ»...

Μετά από πρόσκληση της Πολεμικής Αεροπορίας, το ακροβατικό σμήνος Red Arrows της Πολεμικής Αεροπορίας του Ηνωμένου Βασιλείου, πραγματοποίησε αεροπορική επίδειξη την Κυριακή 22 Μαΐου και ώρα 11:30 στο λιμάνι των Χανίων...





Το ακροβατικό σμήνος της RAF παρουσίασε για πρώτη φορά στα Χανιά τον νέο σχηματισμό του με την ονομασία "Ανεμοστρόβιλος". Η επίδειξη των 9 αεροσκαφών που πετούσαν με ταχύτητες με 600 - 700 Km/h, διήρκεσε 24 λεπτά και καθήλωσε όσους την παρακολούθησαν από το ενετικό λιμάνι ή αλλού.

Έγινε με ακρίβεια δευτερολέπτου, ενώ μεταξύ των πληρωμάτων ήταν και γυναίκα χειρίστρια της RAF.

Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ...

Οι επαναστατικές κινήσεις στις χώρες της Βορ. Αφρικής και ιδίως της Λιβύης αναμένεται να επηρεάσουν όλο τον γεωπολιτικό χώρο της Μεσογείου, όπου η Ελλάδα φαίνεται να παίζει πρωτεύοντα ρόλο.

Η στρατηγηκή θέση στην οποία βρίσκεται γίνεται ακόμη σπουδαιότερη ένεκα της Κρήτης, που ήδη αποτελεί μέρος αντιμετώπισης του προβλήματος των εξεγέρσεων. Σε δυσκολότερη κατάσταση βρίσκεται η Γαλλία και η Ιταλία, που έχουν οικονομικές σχέσεις με τα επαναστατημένα καθεστώτα. Τρέχουν πίσω απ' τα γεγονότα για ν' αντιμετωπίσουν ανυπέρβλητα προβλήματα, κυρίως τον βραχνά του ανεπιθύμητου μεταναστευτικού κύματος.

Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να μείνουν έξω απ' τις εξελίξεις, διότι είναι αναγκασμένες να εφαρμόσουν νέα τακτική στην περιοχή μετά απ' την απώλεια του Μουμπάρακ, που εθεωρείτο ισχυρό ανάχωμα για την ασφάλεια του Ισραήλ και την έναρξη στρατιωτικών επειχειρήσεων κατά του Καντάφι η παρουσία και ο ρόλος του οποίου φαίνεται να παίρνει τέλος.

Εδώ εγκυμονεί κινδύνους για την χώρα μας, λόγω της προκεχωρημένης και ασφαλέστερης βάσης τροφοδοσίας για τους Αμερικανούς στη Μεσόγειο, της Σούδας.
Η μεγαλόνησος αξιοποιήθηκε από τις ΗΠΑ με γεωστρατηγικά κριτήρια, ότι παρέχει τις σημαντικότερες στρατιωτικές διευκολύνσεις με τον πλέον ουσιαστικότερο αεροδιάδρομο στην περιοχή και το σπουδαιότερο με το βαθύ "κρηπίδωμα Κ-14" (κατάλληλο για ανεφοδιασμό αεροπλανοφόρων), που γίνονταν απαραίτητα σε κάθε σχεδιασμό των επιχειρήσεών τους.

Από το 1947 άρχισαν να συζητούνται και να υπογράφονται Ελληνοαμερικανικές συμβάσεις αμυντικής συνεργασίας. Η ιδέα χρησιμοποίησης της Σούδας σχηματίστηκε το 1950, έναρξη δε εργασιών διαμόρφωσης της βάσεως έγινε μετά δύο έτη. Ολα γινόντουσαν εν κρυπτώ και παραβύστω και φθάσαμε να 'χουμε τέσσερις βάσεις στην Ελλάδα. Στη Ν. Μάκρη, στο Ελληνικό, στη Σούδα και στις Γούρνες.

Μετά τη Μεταπολίτευση κυριάρχησαν τα συνθήματα έξω οι βάσεις, οι βάσεις φεύγουν, όμως, επί Ανδρέα έγιναν διαπραγματεύσεις για τη σύναψη συμφωνίας, πώς θα συνεχιζόταν το καθεστώς των βάσεων στην Ελλάδα, για να 'ρθει ο υπουργός Εξωτερικών Α. Σαμαράς επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη να οριστικοποιήσει την παραμονή μιας μόνο βάσεως, αυτής της Σούδας με τον νόμο 1893/90 ΦΕΚ 106/6-8-90 τεύχος πρώτο.

Στο άρθρο 1 περιλαμβάνεται ότι επιτρέπει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να διατηρεί και λειτουργεί στην Ελλάδα στρατιωτικές και βοηθητικές ευκολίες και να διεξάγει αποστολές για σκοπούς άμυνας και υποστήριξης για χρονικό διάστημα οκτώ ετών, δυναμένου να παραταθεί κατόπιν κοινής συμφωνίας.

Η σύμβαση αυτή ανανεώθηκε με μιαν άλλη, την CTA (Comprehensive Technical Arrangement) που κυρώθηκε στη Βουλή επί υφυπουργίας στο ΥΠΕΞ κ. Α. Λοβέρδου τον Ιούλιο 2003, όπου συμπεριελήφθησαν οι απ' το 1947 πάσης φύσεως διμερείς συμβάσεις, συμφωνίες, διακοινώσεις, επιστολές, παραρτήματα, πρωτόκολλα, με ακαταλαβίστικους και διφορούμενους όρους, που αν χρειάζονταν θα εφαρμοσθούν αιφνιδιαστικά όταν προέκυπτε τέτοια ανάγκη.

Με τα δραματικά γεγονότα λοιπόν στα βόρεια παράλια της Αφρικής επανεμφανίστηκε ο αμερικανικός στόλος στη Μεσόγειο, στέλνοντας προπομπό ένα αεροπλανοφόρο και δύο αντιτορπιλικά, για ν' ακολουθήσει η πλήρης δύναμή του, όπως στη 10ετία του '70 και του '80.

Ο στόχος προφανής: Τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Αφρικής (44 δις βαρέλια), να έρθουν υπό την κατοχή των επικυρίαρχων της Δύσης.

Οι Ευρωπαίοι πρέπει ν' ανησυχούν αναλογιζόμενοι τα χρόνια του ψυχρού πολέμου, περίοδο την οποία δεν θέλουν ούτε να θυμούνται. Πάντως η κινητοποίηση αυτή στη Μεσόγειο όπου τώρα υπάρχει συνωστισμός από ναυτικές δυνάμεις πολλών χωρών, θα δραστηριοποιήσει όλες τις Αμερικανικές στρατιωτικές μονάδες με επίκεντρο τη βάση της Σούδας.

Η Ιστορία θα δείξει εάν η επέμβαση στην Λιβύη θα γίνει με βάση μόνο τα συμφέροντα ή με βάση αρχές που οφείλει να υπηρετεί η διεθνής κοινότητα. Αλλά το σίγουρο είναι ότι κάποιος πρέπει να σταματήσει τον καθεστωτικό Λιβυκό στρατό, που είχει φτάσει στα 100 χιλιόμετρα από την Βεγγάζη και παίρνει εντολές από έναν δικτάτορα-συνταγματάρη, στα όρια της παραφροσύνης. Τον πρώτο ρόλο έχει πλέον το ΝΑΤΟ και σ' αυτό το πλαίσιο θα ενταχθεί τυχόν Ελληνική επιχειρησιακή συμμετοχή.

Ας ελπίσουμε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στην επίλυση του βορειοαφρικανικού ζητήματος υπό μορφήν διευκολύνσεων των ΗΠΑ απ' τις εγκαταστάσεις της Σούδας, χωρίς περιπέτειες στρατιωτικών επιχειρήσεων, δεν θα βλάψει τα συμφέροντα της χώρας μας.

Καθότι η Λιβύη είναι δίπλα μας, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου. Η άμμος της θα ποτιστεί με αίμα, αλλά ενίοτε τα αίμα παίρνει την εκδίκησή του. Και είμαστε γεωγραφικά πολύ κοντά σε έναν πόλεμο που στρατιωτικά μάλλον θα τελειώσει γρήγορα, αλλά τις μακροπρόθεσμες συνέπειές του ίσως θα είμαστε από αυτούς που θα τις υποστούμε για καιρό, βοηθούντων και ντόπιων βαλτών ή ανεγκέφαλων.

Το είδα χθες σε αφίσα το σύνθημα: "να κλείσει η Σούδα και να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες της Βόρειας Αφρικής". Δεν ήταν πλάκα κατ' αυτούς, μα από τις προτάσεις που καταθέτουν ανενόχλητοι από όλους(;) με κουρελόπανα οι "αλληλέγγυοι" στο κέντρο της πόλης με αφορμή τώρα την ετήσια διεθνή μάζωξη ομοϊδεατών και καθιερωμένη πορεία προς την βάση, με τα απαραίτητα επεισόδια...

Όσο για την παρουσία και το μέλλον της βάσης;

Ας στοιχηματίσουνε καλύτερα μαζί με τους τουριστικούς πράκτορες, ξενοδόχους, ταβερναραίους, καφετζήδες κι αρπακολλατζήδες, αν δεήσουν να καταφτάσουν εγκαίρως (φέτος για πρώτη φορά) στην Σούδα τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια με στρατιές "εύπορων" τουριστών για μάδημα που περιμένουν όλοι, ή τζάμπα στρώνει με άσφαλτο τον δρόμο και βάζει κάγκελα στη προβλήτα ο δήμαρχος...

Μιας και η Σούδα πέρα από τη ναυτική βάση, αποτελεί και το (αναξιοποίητο ακόμη) μεγαλύτερο κι ασφαλέστερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου, κατάλληλο για πολλές χρήσεις...

ΚΑΦΕΤΖΗΣ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ...

Ποτέ δεν θέλησα να δουλέψω σερβιτόρος ή καφετζής. Τέτοιες δουλειές ούτε μου αρέσουν ούτε μου ταιριάζουν.

Έκανα κάποτε τον καφετζή αναγκαστικά ύστερα από διαταγή αξιωματικού, όμως για λιγότερο από μισή ώρα, κατά την διάρκεια της θητείας μου στην Πολεμική Αεροπορία.

Έτσι αποφάσισε και διέταξε ο αρχι(δια)μηχανικός της πολεμικής μοίρας που υπηρετούσα, όταν απολύθηκε ο παλιός καφετζής στην καντίνα του υπόστεγου όπου προίστατο, κρίνοντας αυθαίρετα κι απόλυτα εσφαλμένα πως εγώ θα τα κατάφερνα σε κάτι που πάντα απεχθάνομαι, να σερβίρω άλλους...

Κάτι που μου στερούσε τα υπόλοιπα καθήκοντα μου και την ασχολία μου με τα πολεμικά αεροπλάνα μαζί με ανθρώπους που με υπολόγιζαν και μ' έκλεινε στην γκρίζα καντίνα να μαλάσω καφέδες, σάντουιτς και τυρόπιτες, πράματα που ποτέ δεν γούσταρα...

- Σε διατάζω κι οφείλεις να υπακούσεις...αντίτεινε στις πολλές αντιρήσεις μου ο αρχι(δια)μηχανικός, ένα όρθιο κουτσούρι από την Λακωνία, που αν και είχε πετύχει να εισαχτεί κάποτε στην σχολή Ικάρων και είχε σπαθί αξιωματικού, ήταν ολημερίς βουτηγμένος στις μουτζούρες από την συντήρηση των αεροπλάνων, κάτι που επέσυρε την ειρωνεία και τα υποτιμητικά υπονοούμενα από τους (νεώτερους του) πιλότους που πετούσαν στον ουρανό κι έκαναν αναχαιτήσεις κι εμπλοκές περήφανοι.
Αυτοί του κολλήσανε και το αρχι(δια)μηχανικός, που του ταίριαζε γάντι που το θυμήθηκα και το χρησιμοποιώ εδώ γιατί με βολεύει.

Αν πιστεύετε αλήθεια πως υπάρχει αγαστή συνεργασία μεταξύ ιπτάμενων και τεχνικών, δεν έχετε κάνει σε μάχιμη μονάδα, όπου οι τεχνικοί θεωρούνται τα άτομα της αγγαρείας από την ελίτ των χειριστών μαχητικών, οι οποίοι παίρνουν τη δόξα, τις τιμές και τις προαγωγές, φτάνοντας μέχρι αρχηγοί ΓΕΑ, κάτι που ποτέ δεν θα γίνει με τους μηχανικούς.

Η μόνη εξουσία του αρχι(δια)μηχανικού περιοριζόταν στο υπόστεγο, όπου μακριά από τον μοίραρχο έβγαζε τα πολλά απωθημένα του στο πλήθος των τεχνικών και τους πάντα λίγους στρατεύσιμους όπως εμένα τότε...

Δυστυχώς για αυτόν, ήταν και ο μοναδικός που δοκίμασε τον καφέ μου, το μισάωρο εκείνο που έκανα καφετζής με το ζόρι. Ένα μισοψημένο μείγμα νερού, καφέ και ζάχαρης που ανακάτεψα για μερικά δευτερόλεπτα και του πήγα στο γραφείο, όταν ζήτησε να του φτιάξω καφέ...

Φυσικό ήταν, ένα ρόφημα που εγώ πίνω σπανίως και μόνο εκτός σπιτιού, να μην ξέρω να το παρασκευάζω. Εξάλλου πήγα πρόθυμα να κάνω την θητεία μου για να εκπαιδευτώ στα όπλα κι όχι να φτιάχνω καφέδες ή να βγάζω φωτοτυπίες σε γραφείο όπως σκίζονταν άλλοι κόπροι να κάνουν.

Το ήπιε βέβαια μην ξέροντας τι ήταν, μα σε λίγο αντικαταστάθηκα από άλλον, πιο πρόθυμο να τεμπελιάζει στην καντίνα όταν εγώ με τις δημιουργικές κι οργανωτικές μου ικανότητες ήμουν ο πιο γνωστός στρατεύσιμος στη μονάδα, κάτι που απόλαυσα 2 χρόνια τότε κι έχω ακόμη πολλούς γνωστούς που τα λέμε και τ΄αναπολούμε και σήμερα.

Πολλά χρόνια μετά κι απόστρατοι ανώτεροι αξιωματικοί πια εκείνοι, μα με θυμούνται ακόμη με τ' όνομα μου.

Εκτός βέβαια από κείνον τον αρχι(δια)μηχανικό, που σίγουρα θα θυμάται εκείνο που άκουσε την τελευταία φορά που μιλήσαμε, κάτι που γενικευμένο ισχύει και για εσάς αν ποτέ δοκιμάσετε να με αναγκάσετε να κάνω τον καφετζή ή τον σερβιτόρο:

- Μη σώσετε ποτέ να φάτε, αν περιμένετε να σας σερβίρω εγώ!!!!

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΤΗΣΕΩΝ...

Μετά από κάθε πτήση κάθε αεροπορικής εταιρείας, οι πιλότοι συμπληρώνουν μια φόρμα που ονομάζουν "gripe sheet" στην οποία καταγράφονται τα προβλήματα που παρατηρήθηκαν κατά την πτήση, έτσι ώστε οι μηχανικοί να τα διορθώσουν...

Οι μηχανικοί διαβάζουν αυτή την λίστα, διορθώνουν το πρόβλημα και καταγράφουν στο κάτω μισό της φόρμας ποιες ενέργειες έγιναν σχετικά με το πρόβλημα αυτό. Πριν από την επόμενη πτήση οι πιλότοι συμβουλεύονται την φόρμα για να δουν αν το πρόβλημα έχει αντιμετωπιστεί.

Το κακό είναι ότι οι μηχανικοί εδάφους όπως φάινεται διαθέτουν πολύ χιούμορ...

Ακολουθεί μια λίστα με σφάλματα που έχουν παρατηρηθεί κατά την πτήση και έχουν καταγράφει από τους πιλότους μίας αεροπορίκης εταιρείας καθώς και η λύση που έχει δοθεί από τους μηχανικούς εδάφους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εν λόγω εταιρεία είναι η μοναδική μεγάλη αεροπορική εταιρεία που δεν έχει ατυχήματα στο ενεργητικό της! (Π: Το πρόβλημα όπως καταγράφηκε από τον πιλότο. Λ: Η λύση που δόθηκε από τον μηχανικό).

Π: Ο κυρίως αριστερός τροχός σχεδόν θέλει αντικατάσταση.
Λ: Ο κυρίως αριστερός τροχός σχεδόν αντικαταστάθηκε.

Π: Η δοκιμαστική πτήση ήταν Ο.Κ. εκτός από το σύστημα αυτόματης προσγείωσης που ήταν κάπως απότομο.
Λ: Σύστημα αυτόματης προσγείωσης δεν έχει εγκατασταθεί σε αυτό το αεροσκάφος!

Π: Κάτι χαλαρό στο πιλοτήριο.
Λ: Κάτι σφίχτηκε στο πιλοτήριο!

Π: Ψόφια έντομα στο παρμπρίζ.
Λ: Ζωντανά έντομα στην πίσω μεριά!

Π: Ο αυτόματος πιλότος σε κατάσταση διατήρησης ύψους προκαλεί κάθοδο 200 πόδων το λεπτό.
Λ: Δεν μπορούμε να αναπαράγουμε το πρόβλημα στο έδαφος...

Π: Ενδείξεις διαρροής στο δεξιό κυρίως σύστημα προσγείωσης.
Λ: Οι ενδείξεις αφαιρέθηκαν!

Π: Τα επίπεδα θορύβου του DMA είναι απίστευτα υψηλά.
Λ: Ο θόρυβος του DMA ρυθμίστηκε σε πιο πιστευτά επίπεδα.

Π: Οι ασφάλειες τριβής προκαλούν κόλλημα του λεβιέ ισχύος.
Λ: Γι' αυτό είναι εκεί!

Π: Το IFF (αναγνώριση φίλιου - εχθρικού αεροσκάφους) δεν λειτουργεί.
Λ: Το IFF ποτέ δεν λειτουργεί σε κατάσταση OFF.

Π: Υποψιάζομαι ότι υπάρχει ράγισμα στο παρμπρίζ.
Λ: Υποψιάζομαι ότι έχεις δίκιο!

Π: Η μηχανή Νο3 λείπει.
Λ: Η μηχανή βρέθηκε στο δεξί φτερό μετά από σύντομη έρευνα...

Π: Το αεροσκάφος συμπεριφέρεται κάπως αστεία.
Λ: Προειδοποιήσαμε το αεροσκάφος να σοβαρευτεί.

Π: Το ραντάρ βουίζει.
Λ: Το ραντάρ επαναπρογραμματίστηκε με μουσική!

Π: Ποντίκι στο πιλοτήριο
Λ: Εγκαταστάθηκε γάτα!

Π: Θόρυβος προερχόμενος κάτω από τον πίνακα οργάνων. Μοιάζει σαν ένας νάνος να βαράει κάτι με το σφυρί του.
Λ: Πήραμε το σφυρί από το νάνο!

Π: Η ραδιοπυξίδα αρνείται να συνεργαστεί με το GPRS.
Λ: Της έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις!

ΤΕΤΑΡΤΟΕΤΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΨΑΡΑΚΑ...

Έτσι έμαθε ο νεοεισαχθείς στην σχολή Ικάρων, τι πάει να πει κατά βάθος στρατιωτική σχολή...

Από την πρώτη μέρα βρέθηκε ενώπιον του τεταρτοετή, ήτοι κάποιου που πέρασε στην ίδια σχολή πριν 3 χρόνια και τώρα πια φέτος είναι στον τελευταίο πριν αποφοιτήσει.

Έχει δε την ευκαιρία τώρα που πάλιωσε να βγάλει τα απωθημένα που μάζευε τα προηγούμενα χρόνια από άλλους παλαιότερους του, κάνοντας τα ίδια ή χειρότερα σε έναν "νέο" που του έχουν χρεώσει, με πρόσχημα την προσαρμογή του στις συνθήκες της σχολής και την πρώτη του εκπαίδευση και στρατικοποίηση...

Με όνειρα έδωσε εξετάσεις στην σχολή ο νέος. Να γίνει αξιωματικός, να υπηρετήσει και να υπερασπιστεί την πατρίδα, να πετά με τα υπερσύγχρονα μαχητικά, κάποιοι άλλοι προτίμησαν να τα επισκευάζουν για να είναι πάντα αξιόμαχα και πήγαν για μηχανικοί...

Και οι δυο απέκρυπταν με πατριωτικές μπούρδες τον ΜΟΝΟ πραγματικό σκοπό που επέλεξαν την στρατιωτική σχολή: Την σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση που προσφέρει με την αποφοίτηση, μιας και κανείς τους δεν θα κληρονομούσε ένα καλό μαγαζί από τον μπαμπά, ή θα βολευόταν αλλιώς στο δημόσιο χωρίς να βάλει στολή...

Κι οι δυο βρέθηκαν απροετοίμαστοι στις συνθήκες που επικρατούσαν στη σχολή Ικάρων, αυτές που κάνουν και την διαφορά από μια οποιαδήποτε άλλη τριτοβάθμια σχολή: την πειθαρχία και την απόλυτη υπακοή που όφειλαν στους παλαιούς ιδίως στους παλαιότερους όλων, τους τεταρτοετείς που ιεραρχικά τους έχει ανατεθεί να διατηρούν την τάξη στη σχολή.

Εκεί που περίμεναν "ακαδημαϊκή, στρατιωτική και αθλητική εκπαίδευση ανωτάτου επιπέδου" κατά τις επίσημες πληροφορίες που λάμβαναν πριν εισαχθούν, βρέθηκαν με το που φόρεσαν τη στολή που τους έδωσαν να εκτελούν καψώνια νεοσύλλεκτου υπό την επίβλεψη και τον καθημερινό τους τώρα πια εφιάλτη του τεταρτοετή.

Τους ονόμασαν γενικώς "ψάρια" κι έπρεπε να υπακούνε, να ζητούνε την άδεια για το παραμικρό και ν' αναφέρονται στον τεταρτοετή τους, που είχε απόλυτη εξουσία επί της ασήμαντης υπάρξεως τους κατά τους κανονισμούς κι απαγορευόταν σε αυτό το στάδιο να σηκώσουν τα μάτια να τον κοιτάξουν ακόμη...

Οι μόνες φράσεις που δικαιούνταν να λένε ήταν:

Διατάξτε...Επιτρέπετε κ. τεταρτοετά;...Ζητώ την άδεια... Ευπειθώς αναφέρω...

Τιμωρία τους για κάθε ανυπακοή είναι το τρέξιμο και οι δεκάδες κάμψεις που οφείλουν να κάνουν σε ένα σχετικό νεύμα του παλαιού και ιδίως το βίδωμα μιας φανταστικής λάμπας, συνηθισμένο στην αεροπορία...

Έτσι εκπαιδεύονται οι μελλοντικοί αεροπόροι τον πρώτο καιρό στη σχολή. Συν τις ατελείωτες παρελάσεις και παρατάξεις για την τελετή ορκωμοσίας, που πρέπει να βγεί άψογα λόγω της παρουσίας επισήμων και του προέδρου της Δημοκρατίας που θα επιδώσει τα ξίφη σε όσους καταφέρουν ν' αποφοιτήσουν και δεν αποχωρήσουν από τις πρώτες κιόλας μέρες...

Γιατί είναι αρκετά μεγάλο το ποσοστό αυτών που αποχωρούν (10 - 18%), αναζητώντας σε άλλες σχολές το μέλλον τους, μην γνωρίζοντας τι θα συναντούσαν σε στρατιωτική σχολή αν δεν είχαν ήδη κάποιον συγγενή στην αεροπορία...

Οι υπόλοιποι υπομένουν την κατάσταση, με όνειρο να εφαρμόσουν τις αποκτηθείσες γνώσεις κι εμπειρίες τους σαν φτάσουν επιτέλους τεταρτοετείς και κατόπιν σε στρατεύσιμους σαν θα πάνε σαν κατώτεροι αξιωματικοί σε μονάδες...

Τα ίδια ισχύουν και για τις υπόλοιπες στρατιωτικές σχολές, κοινό το δόγμα.

Υποψήφιοι σε αφθονία, δεν εγκαταλείπουν όλοι, οι περισσότεροι αποφοιτούν εντέλει. Για έναν σίγουρο μισθό, θέση, εξέλιξη και για να καμαρώνει ο κάθε μπαμπάς που ήθελε να δει τα παιδιά του στολισμένα...

AIR SHOW: PATRUILLE DE FRANCE - FLYING BULLS...

Το θεαματικό air show που διοργανώθηκε από το Δήμο Παλαιού Φαλήρου και τη Γαλλική Πρεσβεία στο Παλαιό Φάληρο.

Συμμετείχαν το γαλλικό ακροβατικό σμήνος "Patrouille de France" που είναι το μοναδικό που κάνει επίδειξη, πετώντας ανάποδα...

http://www.youtube.com/watch?v=Kv9ECIjM6hE

και οι "Flying Bulls" από την Αυστρία. Ένα ακροβατικό σμήνος ελικοφόρων αεροπλάνων, που κάνει τους πιο παράτολμους ελιγμούς...

http://www.youtube.com/watch?v=0ra7Fs04gYA

Σε παράτολμες επιδείξεις, συναρπάζοντας τους φίλους του είδους, που προσήλθαν από όλη την χώρα να τους δούν από κοντά...

Ο ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΕ...2

Όποτε είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε έξω να πάμε μια βόλτα (συνήθως Παρασκευές απόγευμα που έπαιρνε την μοναδική του έξοδο της εβδομάδας κι έμενε μέσα τα σαββατοκύριακα), μούλεγε τα παραπάνω που συνέβαιναν τις εργάσιμες ώρες στην πίστα κι άλλα που τον περίμεναν όταν επέστρεφε στον θάλαμο να καταλαγιάσει.

Για σπασμένα λουκέτα της ντουλάπας, για αποφάγια και σκουπίδια που έβρισκε μέσα συχνά, για χυμένα νερά στο κρεβάτι του, για πυροφάνια όταν κοιμόταν, για επίμονες ενοχλήσεις όταν τον έβλεπαν να διαβάζει και να σημειώνει στα χαρτιά του.
Πράγματα που γίνονταν από τους υπόλοιπους σμηνίτες της μοίρας του, που ήρθαν με τον ίδιο σκοπό, να κάνουν τη θητεία τους και να φύγουν μα διασκέδαζαν πειράζοντας τον Γιώργη που δεν αντιδρούσε όπως θάκανα εγώ στη θέση του.

Μα περισσότερο του κολλούσαν δυό συγκεκριμένοι μονιμάδες πενταετούς θητείας, δυό τσογλάνια που νόμιζαν πως θα έμπαιναν στην Αεροπορία από το παράθυρο και θα γίνονταν στελέχη σαν αυτά των παραγωγικών σχολών, όταν τα όνειρα τους διαψεύτηκαν κι είδαν πως θα ήταν μιά ζωή παρείσακτοι και σε χειρότερη μοίρα από τους έφεδρους σμηνίτες, έβγαζαν τα απωθημένα τους όπου μπορούσαν.

- Ας τους να πάνε στο διάολο, του έλεγα, ο μοίραρχος θα πάρει προαγωγή και θα φύγει, οι στρατεύσιμοι θα βρούν άλλον να πειράζουν όταν έρθουν νέοι τον άλλο μήνα, όσο για τους σκατάδες πενταετείς θα τους καταστέσουμε έξω από τη μονάδα με την πρώτη ευκαιρία.

- Τι να κάνουμε δηλαδή;

- Θα δούμε σε ποιό πουτανάδικο μεθοκοπούνε τα βράδια και θα τους πλακώσουμε. Θα θέκω του ενός μιά με ένα βαρύ σίδερο στην κεφαλή να απομείνει επιτόπου.
Θα τελειώσουμε την θητεία μας κι αυτός ακόμη θάναι φυτό σε κώμα.
Ο άλλος ή θα κάτσει στα αυγά του ή θα τον περιλάβουνε οι "Σήφηδες" οι μαυροποκαμισάδες και θα παίζουνε μπάλα με τη κεφαλή του, να μου χρωστούνε και χάρη αύριο. Θα τους ξεφορτωθούμε τους βαρεμένους και θα συνεχίσουμε την θητεία μας να μη σε πειράζει και σένα κανείς να τελειώσεις, αλλιώς θα σε παζαβώσουνε πραγματικά και θα απομείνεις άχρηστος μετά...

Και τις σημειώσεις σου ξαναγύρισε τις στο σπίτι όταν μπορέσεις να πας, μα δεν θα πάθουν τίποτα αν καθυστερήσεις λιγάκι την τεκμηρίωση, ούτε η εταιρία θα κλείσει οστόσω αφού είναι κορυφαία στον κόσμο, θα το φροντίσεις αργότερα που θα παίρνεις κι άδειες σαν παλιός, εδω μπορεί να σου τις σκίσει κιόλας κανένας αγράμματος χωριάτης που δεν καταλαβαίνει τι είναι και τι κρύβουν...

Δυστυχως δεν δέχτηκε ο Γιώργης την αποτελεσματική βοήθεια που του πρόσφερα, είχε εναποθέσει τις ελπίδες του σε κάποιον "Θεό" που νόμιζε πως τον παρακολουθούσε κι έβλεπε τι τραβούσε.
Δεν ξέρω αν είχε γνώση ο Θεός που επικαλούνταν, μα δεν φάνηκε ποτέ να επεμβαίνει όταν χρειαζόταν ή δεν αγαπούσε και πολύ τον Γιώργη.

Τα καψώνια συνεχίζονταν και στις σκοπιές, όποτε φύλαγε και περνούσε περίπολο ή έφοδος σταματούσαν για ένα δεκάλεπτο στην δική του σκοπιά για να τον πειράζουν. Τι μεταβολές έκανε μέχρι να ζαλιστεί, τι παρουσιάσεις και συνθηματικά επαναλάμβανε μέχρι αηδίας, τι φωνές άκουγε για την εμφάνιση του, κι άλλα που σκαρφίζονταν...

Στο τέλος είδε κι απόειδε και κρυβόταν λίγο μακρύτερα από τη σκοπιά όποτε τους έβλεπε να πλησιάζουν, εμφανιζόταν από πίσω τους με τον γεμιστήρα μέσα στο όπλο, το ακουμπούσε στις πλάτες τους και τους αιφνιδίαζε, ζητώντας τα στοιχεία τους.
Αν γελούσαν ή αργούσαν να τα δώσουν όπλιζε το όπλο κι ετοιμαζόταν να ρίξει και τους κοβόταν κάθε διάθεση για αστεϊσμούς.

Σταμάτησαν τα χοντρά πειράγματα μα το ανάφεραν στους υπεύθυνους για τη φύλαξη αξιωματικούς. Τον παρακολούθησαν αυτοί απο μακριά με τα κυάλια μερικές φορές, τον είδαν να προπονείται μόνος στην έρημη σκοπιά να βάζει αστραπιαία τον γεμιστήρα στο όπλο από την ζώνη του και να το φέρνει μετά σε θέση σκόπευσης, συνέχεια και συνέχεια μέχρι να το κάνει τέλεια.

Άρχισε να φροντίζει και την φυσική του κατάσταση από τότε, έκανε κάμψεις στο πάτωμα κι έλξεις στους σωλήνες που χρησιμοποιούσε σαν μονόζυγο, κι άλλες σχετικές ασκήσεις που γίνονταν εύκολα με υλικά που υπήρχαν στην διάθεση του. Με ρωτούσε κιόλας για την ένταση και τις επαναλήψεις που θάκανε, ξέροντας πως εγώ πάντα γυμναζόμουν.

Ο διοικητής της μοίρας του πήρε προαγωγή σύντομα, έγινε Αρχηγός Επιχειρησιακής Εκπαίδευσης κι έφυγε, ανέλαβε καινούριος ο οποίος έμελλε να δοκιμάσει την έκπληξη της ζωής του λίγο πριν αναλάβει υπηρεσία όταν πέρασε να δει την κατάσταση που βρίσκονταν ο θάλαμος της καινούριας του μοίρας πριν μιλήσει με τους στρατεύσιμους το μεσημέρι.

Συνοδευόμενος από τον υπαξιωματικό της μοίρας έφτασαν στο θάλαμο πεζοί, ο Γιώργης ήταν θαλαμοφύλακας εκείνη τη μέρα. Προχώρησαν στον διάδρομο που φαίνονταν έρημος. Φώναξε τον θαλαμοφύλακα, καμιά απάντηση κι έφτανε σχεδόν στο τέρμα.
Τότε έγινε αυτό που δεν είχε συμβεί ποτέ στα χρονικά της Αεροπορίας και πολύ δύσκολα θα επαναληφτεί:
Από ένα από τα πάνω κρεβάτια που ήταν πίσω του, πετάχτηκε ο Γιώργης και προσγειώθηκε στο πάτωμα. Ήταν τελείως γυμνός, κρατούσε ένα εικονογραφημένο πορνοπεριοδικό και...την έπαιζε με μανία. Όταν είδε πως βρίσκονταν μπροστά του ανώτερος αξιωματικός, την αφήνει, στέκει προσοχή και...χαιρετά στρατιωτικά!

Ο έκπληκτος αξιωματικός να ρωτά ωριόμενος τον συνοδό του

- "τι είναι αυτός εδώ",
- "τάχει χαμένα λίγο κύριε..."
- "έχω ανάγκες βλέπετε..." ο Γιώργης
- "που διάολο με φέρανε;" ο μοίραρχος
- "διώξε με αν δεν σ' αρέσω" ο Γιώργης
- "θα φύγεις μόνο δεμένος ή ξαπλωτός, δεν περνούνε τρέλλες σε μένα..." ο μοίραρχος.

Το περιστατικό μαθεύτηκε το μεσημέρι στα μαγειρεία από τον υπαξιωματικό που παραβρέθηκε στο μοναδικό περιστατικό, γέλια και καζούρα προς τον Γιώργη όταν εμφανίστηκε να φάει, από κείνο το μεσημέρι κλείστηκε στον εαυτό του ολότελα, απόφευγε ακόμη και μένα που με ήξερε χρόνια και θα ήμουν εκεί αν ήθελε να μιλήσει σε κάποιον.

Ο νέος διοικητής του έκανε τα πάντα να τον ξεφορτωθεί, "διοικώ πολεμική μοίρα κι εκπαιδεύω πιλότους, δεν ευκαιρώ να νταντεύω απροσάρμοστους" έλεγε στον διοικητή της μονάδας, "κάτσε να φέρουμε κανένα καινούριο οπλουργό, να δω τι θα τον κάνω τούτο" απαντούσε αυτός, δεν τον άφηναν πια να πλησιάζει στα αεροπλάνα το Γιώργη, τον ξεφορτώθηκε προσωρινά στα μαγειρεία τα πρωϊνά, μα τα βράδια έκανε σκοπιές κανονικά, δεν υπήρχαν και τότε αρκετά άτομα να βγαίνουν οι υπηρεσίες, οι αστράτευτοι κάνανε οτι μπορούσανε να μην στρατευτούν, η πολιτεία τους σιγόνταρε να μην χάσει τους ψήφους τους, μα τον έβαζαν σε κοντινές και φωτεινές σκοπιές να μην βγαίνει στην περίμετρο της μονάδας και κάνει καμμιά καινούρια απρόβλεπτη τρέλλα.

Το φινάλε της ιστορίας δόθηκε μιά βραδιά αργά τη νύχτα, όταν γύρισε από την σκοπιά και αντί να κοιμηθεί άρχισε να γυμνάζεται μέσα στο θάλαμο, κάνοντας αρκετό θόρυβο. Ξύπνησε κάποιος και του ζήτησε να ησυχάσει να κοιμηθούν, το πρωί είχαν δουλειά στην πίστα όπως κάθε μέρα.
Λογομάχησαν με τον Γιώργη "είσαι τρελλός". 'θα σας τρελλάνω όλους κι εσάς", ξυπνούν κι άλλοι από την φασαρία, "κόφτο πιά τρελλέ" κι ο Γιώργης όρμησε σε έναν, τον πιο κοντινό του.

Τον άρπαξε από τον λαιμό να τον πνίξει, του χτυπούσε το κεφάλι κάτω με μανία, έπεσαν οι υπόλοιποι να τον τραβήξουν, έγιναν όλοι ένα κουβάρι, άφριζε ο Γιώργης. Τον παρέλαβε η Αερονομία που ειδοποιήθηκε, η μονάδα όλη στο πόδι, εγώ κοιμόμουν στο σπίτι μου με έξοδο εκείνο το βράδυ, τα έμαθα το πρωί.

Στο Ναυτικό Νοσοκομείο για εξετάσεις ο Γιώργης, μετά στο ΓΝΑ, βρήκε την ευκαιρία που ήθελε ο μοίραρχος να τον ξεφορτωθεί "δεν τον θέλω πίσω, θέλω έναν μάχιμο σμηνίτη τώρα, άμα τον θέλουν στην Αεροπορία ας τον πάρουν στο ΓΕΑ να τον καμαρώνουν".

Ο Γιώργης σε μερικές εβδομάδες από τότε πήρε απολυτήριο σαν τρελλός, αποχαιρετούσε κιόλας όσους συναντούσε στην διαδρομή μέχρι την πύλη "μείνετε εσείς κορόιδα, εγώ φεύγω νωρίς, τελείωσε η θητεία" άκουγαν.

Δεν τον ξανάδα από τότε. Ιούνιος του 1992 η τελική πράξη της ιστορίας του.
Για το πάθημα του Γιώργη δεν φταίει βέβαια ούτε η Πολεμική Αεροπορία, ούτε κάποιο "σύστημα" γενικότερα. Φταίνε όσοι βρίσκονταν δίπλα του στην ίδια μοίρα, στο διπλανό κρεβάτι ή θάλαμο, που με την σκαιή συμπεριφορά τους δυσκόλεψαν κι επιδείνωσαν την κατάσταση που βρισκόταν όταν ήρθε.

Δεν τον άφηναν στην ησυχία του να κάνει τις υπηρεσίες που ποτέ δεν αρνιόταν ή απόφευγε και ν' ασχοληθεί στον δικό του ελεύθερο χρόνο με οτι τον ενδιέφερε, χωρίς να πειράζει κανέναν. Να μην τον φέρνουν καθημερινά σε αδιέξοδο και ν' αντιδρά με τον δικό του τρόπο, διασκεδάζοντας κάποιους ανεγκέφαλους.

Στην ίδια θέση βρίσκονταν κι αυτοί, θητεία έκαναν οι έφεδροι κι ένα κομάτι ψωμί αναζητούσαν οι άλλοι οι μόνιμοι, μπορούσαν να βρισκόταν στη θέση του ανα πάσα στιγμή, τότε τι θα έκαναν να γλιτώσουν το συνεχόμενο για μήνες ομαδικό καψώνι;

Με απλά καθημερινά πράγματα φορτίζεται κάποιος και στο τέλος ξεσπά. Ευτυχώς δεν στράφηκε εναντίον του εαυτού του, να αυτοτιμωρηθεί για φταίξιμο άλλων, με μια αναίτια αυτοκτονία. Έφυγε ζωντανός κι αρτιμελής από την μονάδα, μα με τη ρεστινιά του τρελλού να τον συνοδεύει στην υπόλοιπη ζωή του.

Δεν ξέρω πως είναι η σημερινή του ζωή, δεν τον ξαναβρήκα μετά παρά κάποιες προσπάθειες μου.

Τι θα κάνανε τα υπόλοιπα καλόπαιδα αν γίνονταν ξαφνικά στόχος κάποιων "συναδέλφων" τους για μερικούς συνεχόμενους μήνες;

Δε νομίζω να μπορούσαν ν' αντιδράσουν διαφορετικά, το ίδιο θα κατέληγαν στη θέση του "τρελλού". Ή νεκροί οι πιο αδύναμοι χαρακτήρες...

Ο ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΕ...1

Αυτή είναι η ιστορία του Γιώργη Σ. που κατέληξε στην απόλυση του από την Πολεμική Αεροπορία μεσούσης της θητείας του, με τον χαρακτηρισμό του "τρελλού".

Στην ίδια ηλικία με μένα ο Γιώργης, βρεθήκαμε συμφοιτητές και κάναμε και παρέα συχνά. Μαζί την κοπανούσαμε από τις κομματικοποιημένες ανούσιες φοιτητικές εκλογές ή συνελεύσεις τμήματος για σύντομες αποδράσεις εκτός πόλης, δεν μας συγκινούσε η ξύλινη γλώσσα των εγκάθετων και τα καλέσματα τους για "αγώνες" της κακής ώρας.

Στα 2 τελευταία εξάμηνα τον είχα χάσει, είχε απορροφηθεί από μιά ιδέα που είχε για μια εφεύρεση που αν υλοποιούνταν θα συνέβαλλε πολύ στην προστασία των χρηστών ηλεκτρικών συσκευών από ηλεκτροπληξία. Δεν ξέρω πως εμπνεύστηκε την ιδέα κι άρχισε να τη δουλεύει, μάλλον κατά τη διάρκεια κάποιου εργαστηρίου που είχαμε πολλά στη σχολή.

Τη δούλευε αρχικά στον ελεύθερο χρόνο του μα σύντομα τον απορρόφησε και σπαταλούσε ώρες ατελείωτες, τον είχα χάσει, είχα να ολοκληρώσω και την δική μου πτυχιακή εργασία, δεν βρισκόμασταν να τα λέμε όπως πρώτα.

Τον ξανάδα πολλούς μήνες αργότερα, όταν βρέθηκα στον Πειραιά κι έψαχνα τρόπο να πάω στην Τρίπολη για τη θητεία μου, ήταν κι αυτός εκεί για τον ίδιο λόγο.
Στο τρένο για τον προορισμό μας μου έλεγε πως τα είχε καταφέρει, η ευρεσιτεχνία του ήταν σε καλό δρόμο, λειτουργούσε πειραματικά και θα έβγαινε στην αγορά.
Είχε έρθει σ' επαφή με μεγάλη εταιρία του χώρου των ηλεκτρικών και του ζητούσαν την τελική τεκμηρίωση της ιδέας του για να προχωρήσουν στη μαζική παραγωγή.
Θα είχε δουλειά και σημαντική θέση εκεί αργότερα όπως του υπόσχονταν.

Τότε ακριβώς ήρθε το χαρτί του να καταταγεί, ύστερα κι από απαίτητηση του εύπορου πατέρα του, πολλά χρόνια προέδρου στην κοινότητα τους που ήθελε ο γιός του να έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, να μην βρίσκει μετέπειτα μπροστά του εμπόδια σαν αστράτευτος ή φυγόστρατος.
Πάντως τον Γιώργη το τελευταίο που τον ένοιαζε ήταν να ντυθεί φαντάρος τώρα.

Αυτό φάνηκε από τα πρώτα μέτρα που διανύσαμε στην 124 ΠΒΕ, όταν φτάσαμε στην Τρίπολη το μεσημέρι. Όλοι σχεδόν καταλάβαιναν τη δυσφορία του, οι υπεύθυνοι τον ξεχώρισαν και τον έστειλαν στη χειρότερη μοίρα εκπαίδευσης αντίθετα με μένα που πήγα τυχαία λόγω γραμμής στην πιο άνετη κι εύκολη.
Ξαναχαθήκαμε πάλι για τους 2 μήνες της βασικής εκπαίδευσης.

Συναντηθήκαμε την τελευταία μέρα στην Τρίπολη, το πρωί που θα φεύγαμε για τις μονάδες μας. Ίδια μονάδα 115ΠΜ κι ίδια ειδικότητα τυχαία: οπλουργοί αεροσκαφών.
Εγώ ένιωθα άνετα, είχα συνειδητά αποφασίσει πως θα διέκοπτα τη ζωή μου για τους επόμενους μήνες, θα έκανα τη θητεία μου και θα επέστρεφα κατόπιν στους φυσιολογικούς ρυθμούς της ζωής μου, που ήταν πιο ελεύθερη κι αναρχική απο αυτή των "αναρχικών" του κώλου που όλο διαμαρτύρονται κι "αγωνίζονται" για ένα μηδενικό...

Δεν ήταν το ίδιο με τον Γιώργη. Εκείνος δεν τα κατάφερε καλά στην εκπαίδευση, είχε γίνει κι αιτία να τιμωρηθεί η μοίρα του, τον είχαν στην μπούκα και μόνιμοι και στρατεύσιμοι.

Στη μονάδα στάθηκε τυχερός, ο διοικητής της μιας πολεμικής μοίρας καταγόταν κοντά από το χωριό του και τον πήρε αμέσως στην μοίρα του, εγώ κατέληξα σ΄αυτήν που απόμενε.

Αυτό φούσκωσε για λίγο το μυαλό του, θα περνούσε καλά με γνωστό διοικητή, άρχισε αμέσως να έχει απαιτήσεις: ήθελε ντουλάπα από την πρώτη μέρα, να τακτοποιήσει τα πράγματα του. Αν σας φαίνεται αυτονόητο η διάθεση ντουλάπας από τους παλιούς σε νέους κατα την άφιξη τους σε έναν στρατιωτικό θάλαμο, δεν έχετε κάνει θητεία, εγώ που ήμουν και μάγκας έκανα ένα ολόκληρο μήνα να πάρω, ώσπου να απολυθεί ένας απο αυτούς και να ελευθερώσει τις 4 που είχε στην κατοχή του μόνο για δική του χρήση.

Η απαίτηση ντουλάπας είχε σαν αποτέλεσμα να προκαλέσει τη μήνη των άλλων στρατεύσιμων που αφού τον πλησίασαν σε μιά άδεια μεταλλική ντουλάπα και τον ρώτησαν αν του άρεσε, τον έσπρωξαν βίαια μέσα, την έκλεισαν με ένα λουκέτο και ο Γιώργης παρέμεινε έγκλειστος όρθιος στο εσωτερικό της από τις 11.00πμ μέχρι τις 6.00μμ που άρχιζε η έξοδος της πρώτης μέρας. τραγουδώντας τα τραγούδια που του ζητούσαν κι απαντώντας σε εξευτελιστικές ερωτήσεις που έκαναν, χτυπώντας συγχρόνως την ντουλάπα με γροθιές, κλωτσιές και κουτουλιές ακόμη κάποιοι.

Αυτό ήταν η αρχή για μιά σειρά δεινά που ακολούθησαν για τον άτυχο Γιώργη και περιελάμβαναν συνεχείς σκοπιές στο δεύτερο νούμερο το χερότερο όλων, λιγοστές εξόδους (μόνο κάθε Παρασκευή απόγευμα), συνεχή δουλειά στην πίστα τροχοδρόμησης της μοίρας του και απανωτά καψώνια.
Σε αυτά συμμετείχε κι ο ίδιος ο μοίραρχος όταν διαπίστωσε πως αυτός που επέλεξε να πάρει στη μοίρα δεν ήταν για θητεία.

Μάλιστα ζήτησε να τον ανταλλάξει με μένα που δεν με ήθελε την πρώτη μέρα, μα συνάντησε την σθεναρή άρνηση του δικού μου και την ειρωνική υπενθύμιση; "εσύ το διάλεξες το κελεπίρι, φάτο τώρα στη μάπα, όχι θα σου δώσω τον Κωστή το αστέρι της μονάδας να πάρω έναν τρελλό από το χωριό σου". Αυτά μαθεύονταν αμέσως σχεδόν στη μονάδα από στόμα σε στόμα και ο Γιώργης άρχισε να κολά τον χαρακτηρισμό "ο τρελλός που κάνει τα νούμερα".

Αφού δεν μπόρεσε να τον αλλάξει ο διοικητής του, βάλθηκε να τον ξεφορτωθεί αλλιώς.
Πότε έβαζαν μιά μεγάλη πέτρα 15- 20 κιλά πάνω στην κίτρινη γραμμή του τροχιόδρομου εμπόδιο στην ομαλή κύληση των αεροσκαφών προς /από τον κυρίως διάδρομο (έγκλημα για την Αεροπορία η ύπαρξη εμποδίων στην γραμμή, φροντίζει για αυτή η υπηρεσία FOD) και καλούσε τον Γιώργη που έκανε συνέχεια τα πρωϊνά τέτοια υπηρεσία να την πάρει, να την πάει στο γραφείο του απέξω και να τον περιμένει εκεί να τιμωρηθεί για παράλειψη καθήκοντος πράγμα που σήμαινε πως θα την κουβαλούσε την πέτρα σε απόσταση 1- 2,5 χλμ μέχρι το γραφείο και σαν ποινή θα είχε πρόσθετες υπηρεσίες όταν επέστρεφε από την πτήση ο μοίραρχος (από τους καλύτερους πιλότους μαχητικών, με χιλιάδες ώρες σε αναχαιτήσεις, κατασκοπευτικές αεροφωτογραφήσεις από το Τουρκικό στρατηγείο της Σμύρνης, 2 φορές διασωθείς από πτώση αεροπλάνου, πραγματικός ήρωας κατά τα άλλα).

Η μόνη παρηγοριά του Γιώργη ήταν οι σημειώσεις του για την εφεύρεση που είχε κάνει που σε μιά σπάνια άδεια είχε φέρει μαζί του και μελετούσε κρυφά και να μιλά μαζί μου όποτε μπορούσαμε.

ΣΥΝΤΟΜΑ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

ΣΤ΄ 91...

Αρκετά χρόνια πίσω, 6 Νοεμβρίου του "91, ώρα 12.00μμ ακριβώς.

Πέρασα την πύλη της 124 ΠΒΕ. στην Τρίπολη.

Με άλλα 1800 άτομα περίπου, σχεδόν όλοι μεγάλοι, είχαμε ήδη το πρώτο μας πτυχίο.

Για τα 2 επόμενα χρόνια θα φορούσα την στολή της Πολεμικής Αεροπορίας. 1η ΜΕΝ, πλήρης εκπαίδευση. Δεν λούφαξα στα μαγειρεία ή σε κάποιο γραφείο. Ασκήσεις, όπλα, πορείες, βολές, διδακτήριο, στίβος μάχης, οι πρώτες σκοπιές (εθελοντικά τις Κυριακές, στα επισκεπτήρια των άλλων, να κοιμάμαι τα βράδια, να μην χάνω εκπαίδευση), ορκωμοσία, αξιολόγηση, ΑΡΙΣΤΑ..

Έφυγα παραμονές Χριστουγέννων, 115ΠΜ, Ακρωτήρι, Χανιά. Οπλουργός Αεροσκαφών, 345ΜΒ. Την πρώτη στιγμή που εισήλθαμε στο θάλαμο έπρεπε να προσκυνήσομε ένα μαλακισμένο που καθόταν σε μια καρέκλα - θρόνο πάνω σε ένα τραπέζι που είχε βάλει στη είσοδο. Ήταν λέει «παλιός», με μόνο προσόν ότι ήρθε μερικούς μήνες πριν από μας. [Μου πήρε 3 μήνες να τον τακτοποιήσω. Πέρασε το υπόλοιπο της θητείας του από τότε μέσα στην μονάδα, γιατί κάθε φορά που έβγαινε έξω τον περίμεναν μερικοί άντρες αληθινοί, μαυροποκαμισάδες από ορεινά χωριά και τον τσαλαπατούσαν με τα στιβάνια, γνωστοί, τους άφηνα να διασκεδάσουν].

Είχαμε και μια απώλεια, ένας (φίλος για μερικά χρόνια) δυστυχώς αποτρελάθηκε και αποχώρησε νωρίς, όταν έκλεινε το πρώτο 8μηνο.

Εγώ είχα να φροντίσω πολλά. Να μάθω τα αεροπλάνα, τον οπλισμό, τους κανόνες ασφαλείας, την καθημερινή λειτουργία της μονάδας, τα κατατόπια, το προσωπικό, να περάσω ΣΟΣΜΕ, να γίνω σύντομα Έφεδρος Σμηνίας.

Έκανα επίσης και πολλά: 850 ώρες σκοπιά προσωπικά, με όλους τους καιρούς, αμέτρητες φορές σαν «Υπ. Αλλαγής», 1 μήνα δεσμοφύλακας, 1 μήνα στα μαγειρεία (το τίμημα για το προηγούμενο), χιλιάδες ώρες στην πίστα να φορτώνω βόμβες, ρουκέτες και πυραύλους, chaffs, flairs, πυροβόλα, καλύπτρες κι εκτινασσόμενα καθίσματα, FOD, Reαdiness σε αναχαιτίσεις, final check, αποψίλωση το καλοκαίρι, 2 "Παρμενίωνες", 2 ετήσιες Επιθεωρήσεις κι Αξιολογήσεις. [Στις πολεμικές μοίρες το προσωπικό δουλεύει πολύ, όλο το 24ωρο σχεδόν. Αν ψάχνετε κοπρίτες στην ΠΑ, αναζητήστε τους στα γραφεία, στα διοικητήρια, στις αποθήκες εφοδιασμού, στις μοίρες υποστήριξης, ΠΟΤΕ σε μάχιμες μοίρες].

Και περίπολο, ΥΥΜ, ΑΚΕΦ, ΑΥΠ, ΕΑΠ, άγημα σημαίας σαν χάρες σε άλλους. Μόνο πιλότος και διοικητής δεν ανέλαβα!

Με την γρήγορη αντίληψη και λήψη αποφάσεων υπό πίεση που πάντα είχα, διακρίθηκα σύντομα. Υπήρχε και η φράση «Καλώς τον φίλο μου τον Κωστή, κάτσε κι ανέλαβε τα πάντα, εγώ πάω στην Λέσχη να παίξω χαρτιά και να μεθύσω, μην με ενοχλήσεις κι αν γκρεμιστεί η Μονάδα» που άκουγα συχνά από μόνιμους, με χρήσιμα ανταλλάγματα από μέρους τους (όχι πάντως άδειες, πήρα ΜΟΝΟ την κανονική μου + 6 μέρες τιμητική συνολικά τα 2 χρόνια, χωρίς ποτέ να βγω «ελεύθερος ιατρού»).


Υπάρχου δυό μεγάλες κατηγορίες μόνιμοι καραβανάδες: Αυτοί που το πήραν σοβαρά να υπηρετήσουν την πατρίδα τους (και να θυσιαστούν αν χρειαστεί) και αυτοί που έγιναν ένστολοι για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί που δεν θα εύρισκαν εύκολα αλλού με τα ανύπαρκτα προσόντα τους. Πλειοψηφία βέβαια οι δεύτεροι.


Είχα κάποιες προστριβές με κατώτερους μόνιμους, άξεστους μπουρτζόβλαχους από τα Τρίκαλα, Λάρισα, Καρδίτσα, κλπ, που είδαν πρώτη φορά θάλασσα όταν μετατέθηκαν εδώ. Κι εγώ συνηθίζω να βρίζω συχνά κι ελεύθερα.Μόνο ένας τους τόλμησε κάποτε να μου κάνει αναφορά να φάω φυλακή. Επί τούτου πήγε στον Διοικητή εν αγνοία μου και του ανέφερε: «Ο Κωστής είπε να πάω να γαμηθώ, τι λέτε να κάνω;» κι ο Διοικητής (που με πήγαινε πολύ) αποκρίνεται στο χαϊβάνι που τον ενοχλούσε ενώ σχεδίαζε άσκηση: «Αφού στο λέει ο Κωστής, μπορείς να πηγαίνεις ελεύθερα...μην με ρωτάς κάθε φορά! Άντε εξαφανίσου τώρα»


ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΑΛΙΟ: Για να περάσετε καλά την θητεία σας, να συμμετέχετε στην καθημερινότητα της μονάδας, και στις καλές στιγμές και τις κακές, και φροντίστε να ξέρουν όλοι ποιος είστε, μην κρύβεστε, μην μένετε ανώνυμα ανδρείκελα στο πλήθος, μην λουφάζετε. Ήμουν πάντα εκεί όποτε χρειαζόμουν!
Με όσα είχα κάνει, αν εφαρμόζονταν επί λέξη οι κανονισμοί θα έπρεπε να είχα 500 μέρες φυλακή, αντί για αυτό έχω μια εύφημη μνεία ως «...συμβάλλων ενεργώς στην εύρυθμη λειτουργία της μονάδος...». Κανείς δεν συμπαθεί έναν ανώνυμο κι άβουλο ένστολο, γιατί άλλωστε;


Έκανα την διαδρομή Αεροδρόμιο - Χανιά, 14 χλμ, 3 φορές με τα πόδια σε ισάριθμες κοπάνες, όταν οι άλλοι που φεύγαμε μαζί και πιαστήκαμε στην πύλη έμειναν πίσω, εγώ έφευγα κανονικά, όπως είχα προαποφασίσει. Δεν είναι και τόσο φοβερή απόσταση, χρειαζόμουν 2 ώρες και κάτι. Φτάνοντας στο σπίτι, ήμουν έτοιμος για βόλτα. Το μόνο κακό ήταν το επόμενο πρωί που έπρεπε να σηκωθώ νωρίτερα από όλους και να επιστρέψω στην μονάδα κι όταν ξυπνούν οι άλλοι να είμαι παρών.


Το παράβλεπαν οι διοικούντες, μόνο ο διευθυντής προσωπικού της μονάδας δεν με γούσταρε καθόλου (προτιμούσε τα «βύσματα», αυτή ήταν η ειδικότητα του), μα πού να τολμήσει να αντιμιλήσει ο χέστης & γλείφτης όταν οι άλλοι ανώτεροι του με υποστήριζαν, γιατί απλά..ήμουν ο Κωστής!!


Σε μια επιθεώρηση που ήμουν μπροστά - μπροστά όπως πάντα, εντόπισε ένα καρφί στον τοίχο (το κάρφωσε ένας και κρεμούσε ένα σεντόνι - κουρτίνα, να μην φαίνεται όταν την έπαιζε τα βράδια) που «δεν προβλεπόταν από τον κανονισμό» και πήγε να το σημειώσει σε ένα τετράδιο που κρατούσε για τέτοια δήθεν παραπτώματα, πριν το δει ο διοικητής και οι άλλοι το άρπαξα, με δυο γερές κινήσεις το ξεκάρφωσα και το πέταξα από το ανοιχτό παράθυρο αστραπιαία, «ποιο καρφί, δεν βλέπουμε κανένα». Κι έμεινε να κοιτάζει ένα μικρό σημαδάκι που έμεινε στον τοίχο, με ανοιχτό στόμα για 2΄ τουλάχιστον...


Πάσχα του ''92, πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, που θα ερχόταν επίσκεψη στον τόπο του κι αυτός. Με όλο του το σόι, τοπικούς επίσημους κι αξιωματικούς και το σύνηθες κηφηναριό που πάει κάθε Λαμπρή στα στρατόπεδα να βοσκηθεί τζάμπα. Εγώ ανήμερα το Πάσχα και νέος ακόμη στην μονάδα, έπρεπε να κουβαλήσω τραπέζια και καρέκλες, να τα παρατάξω σε σειρές, να τα στρώσω, να τεντώσω μια τέντα πάνω από αυτό του πρωθυπουργού, να βοηθήσω στα μαγειρεία και τα ψητά σούβλας για αυτούς (εμείς θα τρώγαμε ψητό φούρνου), και να φυλάξω σκοπιά 2.00 - 5.00 μμ την ώρα που θα τρώγανε. Αν περίμενα να φάω όταν γύριζα, δεν θάβρισκα ούτε κόκαλο, όχι μερίδα.. Έπρεπε να μεριμνήσω εγώ...

Μπαίνω στα μαγειρεία μια κατάλληλη στιγμή που ο μάγειρας έτρεχε να φροντίσει πολλά, ανίχνευσα τον χώρο, κι εντόπισα ένα μεγάλο κομμάτι αρνί σουβλιστό, όλο ψαχνό, που ο μάγειρας με περισσή προσοχή είχε διαλέξει με άνωθεν εντολές για τον Μητσοτάκη, και το είχε σε περίοπτη θέση να το βλέπει ως το μεσημέρι, ενώ ετοίμαζε κι άλλα πιάτα.

Μόνος μέσα στον χώρο, αντικατέστησα το εκλεκτό κομμάτι με ένα άλλο μεγάλο από αυτά των αξιωματικών, το τύλιξα σε αλουμινόχαρτο και το έβαλα στην τσάντα που είχα, με το νερό μου κλπ για την σκοπιά. Φρόντισα και για πατάτες, λίγη σαλάτα, κρασί, καλιτσούνια, γλυκά, (με την συναίνεση του μάγειρα αυτά, που ποτέ δεν αντιλήφτηκε την ταχυδακτυλουργική κι άψογη αλλαγή μου, «να φάω και εγώ κανονικά, αφού έπρεπε να φυλάξω κιόλας»).

Πέρασα το μεσημέρι το Πάσχα εκείνο στη σκοπιά την υπερυψωμένη, μόνος, τρώγοντας όμως βασιλικά, με απαραίτητη συντροφιά το ραδιοφωνάκι που πάντα είχα στην τσέπη.

Κι ο Μητσοτάκης έφαγε καλά, το κομμάτι που του άφησα [όσο ισχυρός κι αν είναι κάποιος, όταν συγκρίνεται μαζί μου έρχεται δεύτερος, βασική αρχή μου και τότε και σήμερα και για πάντα, αν βρισκόμασταν την ίδια στιγμή μέσα μαζί με στόχο το ίδιο κομμάτι, βέβαια δεν θα το στερούμουν για χάρη του οικειοθελώς το εκλεκτό κομμάτι, μα θα το μοιραζόμασταν σαν ίσοι].

Στο βραδινό, που πήρα ένα από τα εναπομείναντα κομμάτια ψητού φούρνου, το έφαγα με το ζόρι, για να μην πεινώ, καμιά σύγκριση με το προηγούμενο. Κι έπρεπε να φυλάξω πάλι 12.00 - 2.00πμ!

Την επόμενη Δευτέρα, αφού κοιμήθηκα καλά, την κοπάνησα και δεν με αναζήτησε κανείς, έχοντας δηλώσει θαλαμοφύλακας.


Και πολλές ακόμη ιστορίες, θάφτιαχνα ταινία ολόκληρη με αυτές.

Πήρα το απολυτήριο την σωτήριο ημέρα 6 Αυγούστου ''93.


Αυτές είναι μερικές από τις αναμνήσεις μου από την στρατιωτική μου θητεία, με την σειρά ΣΤ΄ "91. Διασκεδάσατε, μάθατε κάτι παραπάνω για μένα, μα πρέπει να αναζητάτε και κάτι ακόμη: Τις δικές σας αναμνήσεις κι εμπειρίες.

Όσοι πήγατε κι υπηρετήσατε κανονικά, οπουδήποτε, σίγουρα θάχετε.

Οι υπόλοιποι πάλι σίγουρα, θα αναζητάτε τις δικές σας.

Γιατί την θητεία μας την κάνουμε (και αρσενικοί και θηλυκοί, γιατί όχι; δεν χρειάζονται εκπαίδευση και πειθαρχία οι κοπέλες; ούτε ο ρασοφόροι;), δεν την αποφεύγουμε, αν δεν υπάρχουν σοβαροί ιατρικοί λόγοι υπηρετούμε, μην ακούω μαλακίες, αστείες δικαιολογίες και πουστιές, είναι απαραίτητο κομμάτι στην ζωή μας.

Γι αυτό την βάλανε εκεί γύρω στα 20 χρόνια μετά το σχολείο, να γίνεται ένα πρώτο ξεκαθάρισμα πριν βγει ένας νέος στην ζωή. Κι ας αυτοκτονούν κάποιοι μαλάκες υπερευαίσθητοι, αφού δεν μπορούν να ζήσουν για λίγο σε κάπως σκληρές συνθήκες τι θα κάνουν αργότερα;


Η θητεία περνάει απλά: μία - μία μέρα, ζώντας την ως έχει.


Είναι ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΖΩΗΣ. Άξιζε 2 χρόνια τότε, 1; τώρα

Να μην βλέπω πια φυγόστρατους, δειλούς και ξεφτιλισμένους μα να έχουν καλές θέσεις στην κοινωνία και να παριστάνουν από πάνω τους τιμητές των πάντων ή τους πατριώτες.

Έχουμε να λέμε πολλά όποτε συναντιόμαστε καμιά φορά, με κάποιους γνωστούς από κείνα τα χρόνια (και με ικανοποίηση βλέπω ότι με θυμούνται ΟΛΟΙ με το όνομα μου, εγώ θυμάμαι μόνο φάτσες από τους περισσότερους).


Έτσι δεν είναι, Γιάννη, Γιώργη, Θανάση, Ευτύχη, Τάκη, Βασίλη, Μανώλη, Χρήστο, Δαυίδ, Ιωσήφ, Νίκο, Παναγιώτη, Παντελή, Βύρωνα, Αντώνη, Νεκτάριε, Διονύση, Νώντα, Καλλικράτη, Αρίστο, Λευτέρη, Μάνο;


Κλείνω το αφιέρωμα στην θητεία μου στην Πολεμική Αεροπορία, με ένα τραγούδι που ξέρω πως αρέσει πολύ στους αετούς των αιθέρων μας:


http://www.youtube.com/watch?v=t--yFVVD9IE