ΣΧΟΛΕΣ, ΣΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ...

Τα πολλαπλά και δίχως τέλος αδιέξοδα της Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, αντανακλώνται με τον πιο καθαρό τρόπο στα διλήμματα που καλούνται να απαντήσουν οι υποψήφιοι φοιτητές στη συμπλήρωση του μηχανογραφικού δελτίου.

Τι να επιλέξει κανείς και πού να επενδύσει κόπο, χρόνο και λεφτά (όταν τα τελευταία υπάρχουν);

Κι ως τις εγγραφές του Οκτωβρίου, θα προσθέσουμε κι άλλους "φαντασιόπληκτους" φοιτητές, στις δεκάδες χιλιάδες των άχρηστων ειδικοτήτων που θα βαρύνουν περισσότερο την παρασιτική μας οικονομία. Εν τω μεταξύ θα συνεχίσουμε να εισάγουμε χειρώνακτες και να συντηρούμε τους αχρείαστους νέους απόφοιτους από τις συντάξεις των παππούδων και τους όποιους μισθούς των γονιών τους.
 
Οι σχολές που κάποτε στα '60'ς - ΄70΄ς πρόσφεραν σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση και κοινωνική καταξίωση, όπως οι Πολυτεχνικές, η Νομική, τα Οικονομικά και η Ιατρική, μοιάζουν να ανήκουν στη μυθολογία μιας άλλης εποχής και οι όποιες φιλοδοξίες για κοινωνική ανέλιξη που χαρακτήριζαν τις προηγούμενες γενιές έχουν αντικατασταθεί από την αγωνία για επιβίωση της σημερινής νεολαίας.

Οι περισσότεροι δε θέλουν να φύγουν από το μέρος τους, επειδή οι γονείς δε μπορούν να αντιμετωπίσουν τα έξοδα. Αρκετοί μένουν κολλημένοι στις παραδοσιακές σχολές, αγνοώντας τις ραγδαίες αλλαγές των τριών τελευταίων χρόνων. Για παράδειγμα τα τμήματα του Παντείου, όλες οι καθηγητικές σχολές, οι παιδαγωγικές, των Νηπιαγωγών και πολλές άλλες του Πολυτεχνείου είναι τελειωμένες, σε ό,τι αφορά την αγορά εργασίας. Η συντριπτική πλειοψηφία ακόμα δε διανοείται να σπουδάσει κάτι που συνδέεται με χειρωνακτική δραστηριότητα, όπως Τεχνολογία Τροφίμων, Γεωπονική, Ζωική Παραγωγή.

Η ασφάλεια και η μονιμότητα του Δημοσίου ηχούν σαν ανέκδοτο καθώς το κράτος συρρικνώνεται με διαδικασίες 'fast track', αρχίζει δειλά να λειτουργεί ορθολογικά επιτέλους και τα λουκέτα στις περιτές υπηρεσίες του μαζί με τις απολύσεις αυξάνονται καθημερινά.

Η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο ακόμα και στα επαγγέλματα της θάλασσας που παραδοσιακά αποτελούσαν μια σανίδα επιβίωσης για τα λαϊκά στρώματα.  

Είναι φανερό ότι οι λιγοστές βεβαιότητες και σταθερές που υπήρχαν μεταπολεμικά σε ό,τι αφορά την αναζήτηση δουλειάς κατέρρευσαν τα τελευταία χρόνια μαζί με την Ελληνική οικονομία.

Κι αναρωτιέται κανείς πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η κατάσταση που θέλει τα όνειρα των νέων να καλουπώνονται στριμωγμένα πλέον μαζικά μέσα στην πειθαρχία των Στρατιωτικών και Αστυνομικών σχολών, οι οποίες μέσα σε λίγα χρόνια έγιναν εξαιρετικά δημοφιλείς. Κι αυτό όχι γιατί τα νέα παιδιά αγάπησαν ξαφνικά τις σκοπιές, τα καψώνια και τις συνεχείς μεταθέσεις.

Αλλά γιατί στα 18 τους κάποιοι τα υποχρέωσαν να θυσιάσουν κάθε ενδιαφέρον, πάθος και όραμα για τη ζωή, με αντάλλαγμα την υπόσχεση ενός πενιχρού πλην σίγουρου μισθού. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και οι μαθητές είναι βυθισμένοι στην άγνοια και στις ψευδαισθήσεις;

Επειδή κανείς δε νοιάστηκε να τους εντάξει σε προγράμματα επαγγελματικού προσανατολισμού, στα χρόνια του σχολείου. Αλλά τι λέμε τώρα; Για να ενημερώσεις κάποιον για το μέλλον, θα πρέπει να έχεις σχεδιάσει ένα εθνικό πλάνο με το οποίο θα ορίζεις στόχους, έρευνες, οικονομικές και πολιτισμικές προοπτικές, εξυπηρετώντας μια κοινωνία με οράματα και πολιτισμό. Αντίθετα όταν τα πάντα μοχλεύονται μέσα σ΄ ένα πελατειακό σύστημα που η προοπτική του περιορίζεται στην είσπραξη των μνημονιακών δόσεων, δεν μπορείς να περιμένεις περισσότερα.

Μια θυσία που αν μη τι άλλο, αντανακλά το μέγεθος της αποτυχίας των εφαρμοζόμενων πολιτικών...
Πολιτικών που απέναντι στα όνειρα των νέων το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι το θυσιαστήριο. Ζούμε σε καθημερινή βάση την ανικανότητα του πολιτικού μας συστήματος να συνειδητοποιήσει τι έχει κάνει και τι εξακολουθεί να κάνει.

Θα τους συμβούλευα επιπλέον ως λίγο παλαιότερος: Αποκτήστε περισσότερες δεξιότητες και κοινωνικότητα. Οπλιστείτε με σθένος και υπομονή, όχι μόνο σκέτες γνώσεις. Προσγειωθείτε. Σε 5 ή 6 χρόνια ελπίζουμε όλοι πως η κρίση θα έχει τελειώσει. Ή θα είναι ηπιότερη. Ομως ο κόσμος της εργασίας δεν θα είναι ο ίδιος όπως σας τον παρουσιάζουν σήμερα. Καλύτερος ή χειρότερος, μόνο ο χρόνος και η αναδιάταξη του κόσμου ξέρουν...

Ελπίζουμε όσοι ξέρουμε, πως σε λίγα χρόνια η ίδια η ζωή θα έχει διαμορφώσει νέες γενιές που θα αποβλέπουν σε μια και μοναδική επιτυχία: την αναμόρφωση της χώρας με την ωριμότητα που θα έχουν αποκτήσει...

ΜΗ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ...

Μεγαλωμένο δίπλα στη θάλασσα, ναυτικός ήθελε να γίνει το παιδί με το που τελείωσε το σχολείο.

Δήλωσε τη ΣΝΔ στον Πειραιά, μα όταν το κάλεσαν να πάει για το αθλητικό τέστ, η μάνα εσκεμένα δεν το άφησε να είναι στην ώρα του, με την αστεία δικαιολογία μην φύγει από το σπίτι και μην το πάρει η θάλασσα, έτσι αποκλείστηκε.

Ούτε στην ακαδημία του ΕΝ το άφησε να πάει τουλάχιστον, που ήταν και κοντά τους δίπλα σε μεγάλο λιμάνι και θα κοιμόταν στο σπίτι τα βράδια μετά που θα το τάιζε το μανόγαλο...

Έτσι έχασε την ευκαιρία της ζωής του το παιδί να διαπρέψει στο τομέα που ήθελε, αφού δεν είχε λιγότερη ευφυϊα και ζήλο από τους άλλους που έμπαιναν στις παραπάνω σχολές, δεν είναι δα και η αφρόκρεμα της Ιατρικής και της Νομικής.

Έχασε την ευκαιρία να γίνει στέλεχος του ΠΝ γιατί όχι και ναύαρχος, ή έστω αρχιπλοίαρχος του Λάτση ή άλλου πλοιοκτήτη με σούπερ τάνκερ, να βγάζει δικά του λεφτά από νωρίς, να ταξιδέψει παντού στον κόσμο, να κάνει ζηλευτή καριέρα, να ανοίξει τα μάτια και τους ορίζοντες του, να ζήσει  ζωή όπως τη ήθελε και να αποσυρθεί με ένα καλό κομπόδεμα από νωρίς...

Αντιθέτως η περιορισμένη ευφυϊα της μάνας έστειλε το παιδί να γίνει ραδιοτεχνίτης σε ονομαστή μέση σχολή όπως ήταν η τάση τότε στην εκπαίδευση όπως σήμερα τα διάφορα ΙΕΚ, να μάθει να φτιάχνει ράδια και τηλεοράσεις. Και αρίστευσε κι εδώ με ελάχιστη προσπάθεια, όπως όπου κι αν πήγαινε, κάτι φυσικό όντας πολύ καλύτερος από τους άλλους κέφαλους που έστελναν σε τέτοιες τεχνικές σχολές.

Τι να το κάνει όμως; Να φτιάχνει ράδια και τηλεοράσεις στο πατάρι του σπιτιού του, όχι για μια ζωή, μα όσο υπήρχαν στις συσκευές οι λυχνίες και τα τρανζίστορ που χαλούσαν συχνά κι άλλαζαν εύκολα, γιατί με τις νέες τηλεοράσεις LCD και Plasma, άντε να βρει άκρη ο παλαιός τεχνικός και ο πιθανός πελάτης μπορεί να πάρει άλλη καλύτερη με αμέτρητες δόσεις πριν παλιώσει η πρώτη συσκευή...

Έτσι ικανοποιήθηκε η επιθυμία της μάνας να μην φύγει ποτέ το παιδί από το σπίτι και να μην το πάρει η θάλασσα...

Έμεινε για πάντα κοντά της και πέρασαν τα καλύτερα του χρόνια μάταια και χαμένα κυριολεκτικά, για την άγνοια της μάνας...

Που να πάει τώρα πια όντας άνεργος, σε μεγάλη ηλικία και με ξεπερασμένες - άχρηστες γνώσεις, ένας πρώην τεχνικός μέσης σχολής χωρίς πολλές ευκαιρίες για να έχει κάνει κομπόδεμα για επενδύσεις ή κερδοφόρες επιχειρήσεις που δεν τον θέλει κανένα αφεντικό ούτε για απλό εργάτη;

Να κάθεται να τον βλέπει η μάνα του στα τελευταία της να λιώνει στο σπίτι χωρίς λεφτά, γυναίκα και οικογένεια, χωρίς κανένα μέλλον ν' αξίζει να το ζήσει, να μοιράζονται 200 - 250 τα ευρώ της μικρής σύνταξης της, να καταριέται ο ένας τον άλλο, αυτή για το κατάντημα κι αυτός όταν θυμάται τις πρώην λαμπρές προοπτικές...

Ένα χτύπημα στο θυμικό έρχεται κάθε που βλέπει το ξεπεσμένο άθελα του παιδί, άλλους που δεν ήταν πουθενά καλύτεροι από αυτό, να μεγαλώνουν και να τερματίζουν την δουλειά που ήθελε να κάνει  με τίτλους κι αξιώματα, πλούσιοι κι αναγνωρισμένοι, οικογενειάρχες κι άρχοντες κι αυτό να πηγαίνει προς το περιθώριο της ζωής μόνο κι έρμο...

Ποιός είπε πως οι μητρικές ή οικογενειακές συμβουλές καριέρας είναι πάντα για καλό;

ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ...

Τα κριτήρια επιλογής σχολών την εποχή του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, έχουν διαφοροποιηθεί από αυτά του παρελθόντος και σχετίζονται πρώτα και κύρια με το βαλάντιο της οικογένειας του φοιτητή και την αυριανή προοπτική για εργασία...

Ο τόπος της έδρας της σχολής και διαμονής για μερικά χρόνια, ήταν ένα από τα κριτήρια που απέκτησαν αυξημένη βαρύτητα για την Ελληνική οικογένεια.

Παιδιά τα οποία με τις μονάδες που συγκέντρωσαν θα μπορούσαν να εγγραφούν σε σχολές από αυτές που θεωρούνται, ακόμη, προνομιακές (Νομική, Πολυτεχνείο, Ιατρική) που θα έπρεπε να ζήσουν μακριά από το σπίτι των γονιών τους, απέρριψαν για οικονομικούς λόγους αυτές τις επιλογές.

Ένας άνεργος γονιός, ένας κουρεμένος μισθός ή μια ανεμική σύνταξη δεν μπορούν να αντέξουν ένα δεύτερο νοικοκυριό σε άλλη πόλη για το γιο ή την κόρη που πρέπει να σπουδάσει εκεί. Επιπλέον οι προτιμήσεις των σχολών που δήλωσαν οι υποψήφιοι, δείχνει απομάκρυνση από τις σχολές όπου η προσδοκία αποκατάστασης δεν είναι πλέον το ίδιο ζωηρή όπως άλλοτε (π.χ. στις παιδαγωγικές, λόγω μείωσης των διορισμών στην εκπαίδευση) πράγμα που οδήγησε σε πτώση των βάσεων, σε αντίθεση με τις στρατιωτικές σχολές όπου η πτώση ήταν σαφώς μικρότερη.

Αυτά και άλλα δείχνουν ότι οι νέοι δεν πάνε πλέον στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση για να σπουδάσουν την επιστήμη που αγαπούν και ονειρεύτηκαν να υπηρετήσουν, αλλά για να εκπαιδευτούν σε ένα τομέα ο οποίος θα τους εξασφαλίσει την μεγαλύτερη δυνατότητα πρόσβασης σε μια δουλειά.

Πόσα σπίτια και πόσα οικόπεδα έχουν "σκοτωθεί" μπιρ παρά για χαμένα χρόνια σπουδών δωρεάν παιδείας για να φτιαχτούν διπλωματούχοι σουβλατζήδες, ψήστες, τυλιχτές, ντελιβεράδες κοκ.

Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι το εκπαιδευτικό και πολιτικό σύστημα, δεν τους στηρίζει σε αυτό που επιθυμούν να κάνουν στη ζωή τους, αλλά τους οδηγεί σε ότι τους τύχει με τα μόρια ενός Η/Υ που βγάζει τα αποτελέσματα και κατατάσσει σε σχολές, μέχρι σημείου που για έναν ή μία που καταφέρνει και "μπαίνει" στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να μη λέμε "πέτυχε", αλλά "έτυχε" και μπήκε.

Χρειαζόμαστε παντού ικανούς τεχνοκράτες, αλλά όχι από τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα και που ελπίζω τώρα να αλλάξουν τουλάχιστον σε επίπεδο νοοτροπίας.

ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΦΟΙΤΗΤΕΣ...

Δεν είναι λίγοι oι "υποψήφιοι φοιτητές" που την επόμενη κιόλας μέρα από την ανακοίνωση των βάσεων και πριν την εγγραφή τους στο τμήμα και τη σχολή που πέρασαν, έφυγαν από τον τόπο κατοικίας τους και πήγαν στην Αθήνα ή σε άλλο τόπο - έδρα ΑΕΙ - ΤΕΙ, για να βρουν σπίτι.

Τώρα Σεπτεμβριάτικα είναι συνηθισμένη εικόνα νεαρών, να τριγυρνούν στους άγνωστους ακόμη για αυτούς δρόμους και να ψάχνουν επισκεπτόμενοι πολλά σχετικά σπίτια, ώσπου να βρουν εκείνο που θα τους ταιριάξει για τα επόμενα φοιτητικά τους χρόνια...

Συνήθως είναι μαζί κι ένας από τους δυο γονείς τους. Κοιτάζουν καλά-καλά τις Μικρές Αγγελίες των εφημερίδων σημειώνοντας τα "Ενοικιάζεται" μ΄ ένα μολύβι στο χέρι, και με την κούραση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.

Πρόκειται για τους καινούριους πρωτοετείς φοιτητές που μετά την πρώτη μεγάλη χαρά της εισαγωγής τους σε κάποια σχολή, αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα του ακαδημαϊκού πολίτη, σε ξένο τόπο, σε ξένο περιβάλλον.
Μακριά από το σπίτι τους.

Κάποιες χιλιάδες νέοι φοιτητές - πελάτες προστίθενται κάθε χρόνο στους υπάρχοντες παλαιούς φοιτητές που είτε συνεχίζουν είτε καθυστερούν να τελειώσουν τις σπουδές τους. Σταθερή πηγή εσόδων για κατόχους ακινήτων στην περιοχή, που μαζί με ιδοκτήτες καφετεριών - πιτσαριών - εστιατορίων - βιβλιοπωλείων - χαρτικών - pc - κάνουν ότι μπορούν για τα μικροσυμφέροντα τους, πιέζοντας ως και πολιτικούς για ίδρυση σχολών ή τουλάχιστον παραρτημάτων στον τόπο τους...

Ιδίως η ενοικίαση σπιτιού από φοιτητές βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος της αγοράς, της εκμετάλλευσης και των καλών προθέσεων των ιδιοκτητών. Αλλά συνάμα το θέμα της ενοικίασης σπιτιού σε φοιτητές είναι ένα από τα πιο σοβαρά κοινωνικά προβλήματα: άγχος, σπατάλη χρόνου, κούραση, ακρίβεια, ζέστη, ταλαιπωρία κ.ά. είναι μερικά μόνο τα χαρακτηριστικά των ημερών πριν την έναρξη των μαθημάτων.

Και είναι μόνοι τους σε αυτήν την προσπάθεια για στέγαση, μιας και οι κατά τόπους φοιτητικές εστίες έχουν περιορισμένο αριθμό θέσεων. Με τις τιμές ιδιαίτερα αυξημένες, όταν πρόκειται για μικρά σπίτια "κατάλληλα για φοιτητές", συνήθως χτισμένα επι τούτου και σε μέρη κοντά στις σχολές ή με εύκολη πρόσβαση σε συγκοινωνία με προορισμό εκεί.

Υπάρχει άραγε κάποια συνεργασία ας πούμε πχ με την Π.ΟΜ.ΙΔ.Α, ώστε να διευκολύνονται οι φοιτητές σε νέο τόπο στην εξεύρεση σπιτιού;

ΤΕΤΑΡΤΟΕΤΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΨΑΡΑΚΑ...

Έτσι έμαθε ο νεοεισαχθείς στην σχολή Ικάρων, τι πάει να πει κατά βάθος στρατιωτική σχολή...

Από την πρώτη μέρα βρέθηκε ενώπιον του τεταρτοετή, ήτοι κάποιου που πέρασε στην ίδια σχολή πριν 3 χρόνια και τώρα πια φέτος είναι στον τελευταίο πριν αποφοιτήσει.

Έχει δε την ευκαιρία τώρα που πάλιωσε να βγάλει τα απωθημένα που μάζευε τα προηγούμενα χρόνια από άλλους παλαιότερους του, κάνοντας τα ίδια ή χειρότερα σε έναν "νέο" που του έχουν χρεώσει, με πρόσχημα την προσαρμογή του στις συνθήκες της σχολής και την πρώτη του εκπαίδευση και στρατικοποίηση...

Με όνειρα έδωσε εξετάσεις στην σχολή ο νέος. Να γίνει αξιωματικός, να υπηρετήσει και να υπερασπιστεί την πατρίδα, να πετά με τα υπερσύγχρονα μαχητικά, κάποιοι άλλοι προτίμησαν να τα επισκευάζουν για να είναι πάντα αξιόμαχα και πήγαν για μηχανικοί...

Και οι δυο απέκρυπταν με πατριωτικές μπούρδες τον ΜΟΝΟ πραγματικό σκοπό που επέλεξαν την στρατιωτική σχολή: Την σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση που προσφέρει με την αποφοίτηση, μιας και κανείς τους δεν θα κληρονομούσε ένα καλό μαγαζί από τον μπαμπά, ή θα βολευόταν αλλιώς στο δημόσιο χωρίς να βάλει στολή...

Κι οι δυο βρέθηκαν απροετοίμαστοι στις συνθήκες που επικρατούσαν στη σχολή Ικάρων, αυτές που κάνουν και την διαφορά από μια οποιαδήποτε άλλη τριτοβάθμια σχολή: την πειθαρχία και την απόλυτη υπακοή που όφειλαν στους παλαιούς ιδίως στους παλαιότερους όλων, τους τεταρτοετείς που ιεραρχικά τους έχει ανατεθεί να διατηρούν την τάξη στη σχολή.

Εκεί που περίμεναν "ακαδημαϊκή, στρατιωτική και αθλητική εκπαίδευση ανωτάτου επιπέδου" κατά τις επίσημες πληροφορίες που λάμβαναν πριν εισαχθούν, βρέθηκαν με το που φόρεσαν τη στολή που τους έδωσαν να εκτελούν καψώνια νεοσύλλεκτου υπό την επίβλεψη και τον καθημερινό τους τώρα πια εφιάλτη του τεταρτοετή.

Τους ονόμασαν γενικώς "ψάρια" κι έπρεπε να υπακούνε, να ζητούνε την άδεια για το παραμικρό και ν' αναφέρονται στον τεταρτοετή τους, που είχε απόλυτη εξουσία επί της ασήμαντης υπάρξεως τους κατά τους κανονισμούς κι απαγορευόταν σε αυτό το στάδιο να σηκώσουν τα μάτια να τον κοιτάξουν ακόμη...

Οι μόνες φράσεις που δικαιούνταν να λένε ήταν:

Διατάξτε...Επιτρέπετε κ. τεταρτοετά;...Ζητώ την άδεια... Ευπειθώς αναφέρω...

Τιμωρία τους για κάθε ανυπακοή είναι το τρέξιμο και οι δεκάδες κάμψεις που οφείλουν να κάνουν σε ένα σχετικό νεύμα του παλαιού και ιδίως το βίδωμα μιας φανταστικής λάμπας, συνηθισμένο στην αεροπορία...

Έτσι εκπαιδεύονται οι μελλοντικοί αεροπόροι τον πρώτο καιρό στη σχολή. Συν τις ατελείωτες παρελάσεις και παρατάξεις για την τελετή ορκωμοσίας, που πρέπει να βγεί άψογα λόγω της παρουσίας επισήμων και του προέδρου της Δημοκρατίας που θα επιδώσει τα ξίφη σε όσους καταφέρουν ν' αποφοιτήσουν και δεν αποχωρήσουν από τις πρώτες κιόλας μέρες...

Γιατί είναι αρκετά μεγάλο το ποσοστό αυτών που αποχωρούν (10 - 18%), αναζητώντας σε άλλες σχολές το μέλλον τους, μην γνωρίζοντας τι θα συναντούσαν σε στρατιωτική σχολή αν δεν είχαν ήδη κάποιον συγγενή στην αεροπορία...

Οι υπόλοιποι υπομένουν την κατάσταση, με όνειρο να εφαρμόσουν τις αποκτηθείσες γνώσεις κι εμπειρίες τους σαν φτάσουν επιτέλους τεταρτοετείς και κατόπιν σε στρατεύσιμους σαν θα πάνε σαν κατώτεροι αξιωματικοί σε μονάδες...

Τα ίδια ισχύουν και για τις υπόλοιπες στρατιωτικές σχολές, κοινό το δόγμα.

Υποψήφιοι σε αφθονία, δεν εγκαταλείπουν όλοι, οι περισσότεροι αποφοιτούν εντέλει. Για έναν σίγουρο μισθό, θέση, εξέλιξη και για να καμαρώνει ο κάθε μπαμπάς που ήθελε να δει τα παιδιά του στολισμένα...

ΑΚΟΜΒΙΩΤΟΣ...

Αυθεντική σκηνή από την σχολή Ευελπίδων, της δεκαετίας του '70.

Κάθε πρωί μετά την έγερση, το ξύρισμα και το ντύσιμο, ακολουθούσε επιθεώρηση από τον υπεύθυνο του θαλάμου, λίγο πριν το πρωινό ρόφημα...

Σε μια τέτοια επιθεώρηση κάποτε έτυχε να στέκονται 2 ευέλπιδες δίπλα - δίπλα.
Ο ένας είχε φτιαχτεί ευπρεπώς, είχε φορέσει το χιτώνιο του κουμπωμένο μέχρι απάνω, εκτός το τελευταίο κουμπί που άφηνε ανοιχτό από συνήθεια να μην πλαντάζει.

Ο άλλος εύελπις που είχε καθυστερήσει να φτιαχτεί, είχε σταθεί στην σειρά φουριόζος και μόλις είχε προλάβει να φορέσει όπως - όπως το δικό του χιτώνιο και στην ζούλα είχε κουμπώσει μόνο το τελευταίο κουμπί στο λαιμό, τη στιγμή που έμπαινε ο υπεύθυνος για την επιθεώρηση.

Όλοι στάθηκαν σε στάση προσοχής, ο αξιωματικός προχωρούσε στον διάδρομο κι έβλεπε την εμφάνιση των τροφίμων της σχολής, μοιράζοντας ως συνήθως ποινές φυλάκισης για μικρο-ατέλειες στην εμφάνιση ή στα κρεβάτια τους.

Φτάνοντας μπροστά στους δυο που ανέφερα, στέκει για μια στιγμή και λέει στον ένα:

- 5 μέρες κράτηση...Ακομβίωτος εν ώρα επιθεώρησης...

Απευθυνόταν όμως σε αυτόν που είχε κουμπωμένο το χιτώνιο, εκτός το τελευταίο κουμπί. Με έκπληξη αυτός είδε να προχωρεί παρακάτω χωρίς να λέει κουβέντα στον διπλανό του που έστεκε ξεκούμπωτος εντελώς σχεδόν και πέρασε απαρατήρητος κι ατιμώρητος τον έλεγχο.

- Μα γιατί εγώ 5 μέρες κράτηση για ένα κουμπί κι αυτός εδώ τίποτα ενώ είναι απαράδεκτο να φορά ανοιχτό το χιτώνιο, σύμφωνα με τον κανονισμό της σχολής;

Γυρίζει πίσω ο επιθεωρών και λέει του διπλανού:

- Πες του συναδέλφου σου γιατί εσύ είσαι σωστός κι αυτός είναι ο παραβάτης του κανονισμού...

Και ο "γνώστης" του αυστηρού πρωτοκόλλου που ακολουθούσαν στη σχολή απαντά:

- Όταν κουμπώνουμε το χιτώνιο, αρχίζουμε από πάνω προς τα κάτω!

ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ...

Τελείωσες επιτέλους την εκπαίδευση. Πέρασες από όλες τις βαθμίδες επιτυχώς.

Παράλληλα έμαθες ξένες γλώσσες.. Απόκτησες και γνώσεις πληροφορικής, όπως απαιτεί η σημερινή δικτυωμένη εποχή. Φρόντισες να πιστοποιήσεις αυτές τις γνώσεις, πληρώνοντας πανάκριβα κάποια άχρηστα πιστοποιητικά. Για να λειτουργούν και οι πολυάριθμες σχολές του είδους που ξεφύτρωσαν και προστέθηκαν στην παρασιτική «παιδεία».

Εκπλήρωσες και τις υποχρεώσεις σου προς την πατρίδα, αν είσαι αρσενικός.

Και τώρα, η μεγάλη σου στιγμή: Να βγείς στην παραγωγή, να εργαστείς, να προσφέρεις στην κοινωνία αυτά που έμαθες, να κερδίσεις τα λεφτά που πάντα ήθελες.

Δεν κληρονόμησες τίποτα, ούτε ένα μικρό μαγαζάκι στην γειτονιά σου να γίνεις νοικοκύρης άνθρωπος, δεν κατάφερε ο γέρος σου να σε χώσει στο δημόσιο, να «βολευτείς», χρειάζεται να ψάξεις εσύ:

Διαβάζεις :
XXXXXX Leader Company is currently seeking a candidate to cover a position.
Qualifications:
A University degree, while a post graduate degree will be considered as asset.
PC Literate with with very good knowledge of MS Office.
Excellent knowledge of both Greek and English languages.
Excellent interpersonal and communication skills, with particular emphasis on writing abilities.
Creativity and Adaptability.
Capable of working under pressure and managing complexity.
Good knowledge of the important players in the market in Greece.
Target-oriented, leadership, ambition towards the development of a managerial career, commercial skills, relational and analytical skills, are the features that complete the requested profile.
Good looking athletic physique.
Completed military services (for male candidates).
Up to 28 years old
At last 5 years of working experience, preferably in same responsible position.

Αφού κατάφερες και το διάβασες, με τις γνώσεις και τα προσόντα που απόκτησες όλα σου τα χρόνια, βλέπεις ένα τείχος να σου κόβει τη φόρα. Δεν πρόβλεψες να έχεις προϋπηρεσία, να διαπρέψεις στο κλάδο, προτού τολμήσεις να αποταθείς σε αυτή την εταιρεία για πρόσληψη. Έτσι νόμιζες πως θα σε παίρνανε, χωρίς εξειδίκευση, να σε εκπαιδεύσουν αυτοί, να μάθεις την δουλειά και κατόπιν να φύγεις, να δουλέψεις για κάποιους άλλους, εν δυνάμει ανταγωνιστές τους;

Κι όμως, αυτό που αρνούνται να σου κάνουν, να σου μάθουν δηλαδή κάποια πράγματα για αυτούς και την δουλειά τους, ζητούν να τα έχει κάνει κάποιος άλλος πρωτύτερα. Να σε ετοιμάσει αυτός και να πάς να δουλέψεις, να προσφέρεις, να σαρώσεις την αγορά για αυτούς. Να προδώσεις τον μέντορα σου, που σε εισήγαγε στην πιάτσα και περάσατε πολύ καιρό μαζί, μέχρι να σταθείς στα πόδια σου.
Αυτόν που πήρε το ρίσκο να σε δοκιμάσει, να σου δώσει μια ευκαιρία...

Να βρεθείς σε ένα καινούριο περιβάλλον, με άγνωστους ανθρώπους που μπορεί να σε βλέπουν κι εχθρικά για τις δικές τους θέσεις, κι επιπλέον να κάνεις τα ίδια πράγματα, στον ίδιο τομέα που ήσουν και πριν, ξεκινώντας όμως από την αρχή!

Να αμείβεσαι «αναλόγως προσόντων» και ζήλου, να φθείρεσαι συνεχώς στο κυνήγι του bonus, να παρακολουθείς και να προλαβαίνεις τον ανταγωνισμό...

Να καλύψεις το δικό τους κενό που δεν προβλέπουν εκπαίδευση on the job στο προσωπικό τους, δεν αναπτύσσουν ένα σύστημα δίκαιης αξιολόγησης κι αμοιβών, δεν δίνουν ευκαιρία σε νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, δεν...δεν....

Και προπαντός να πληρώνεις την αρτηριοσκλήρωση του όλου εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας σου που δεν εξελίσσεται, είναι αποκομμένο από τις ανάγκες τις αγοράς και της εποχής, δεν προσφέρει την απαραίτητη πρακτική εξάσκηση συνδεδεμένο με τις επιχειρήσεις που καλούνται να απορροφήσουν τους απόφοιτους μετά, δεν αφήνει την κάθε σχολή να αναζητήσει μαζί με τον υποψήφιο τα κατάλληλα κριτήρια για την εισαγωγή κι εξέλιξη στον τομέα της, δεν παίρνει τον ικανό μα τον βαθμοθήρα, οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δεν έχουν δουλέψει ΠΟΤΕ στην παραγωγή προτού διδάξουν άλλους (με ποια πραγματικά προσόντα κι εμπειρία άραγε;) κι άλλες του αδυναμίες.

Αν άλλαζαν τα παραπάνω κακώς κείμενα της εκπαίδευσης κι αναζήτησης εργασίας, δεν θα σ' ένοιαζε ποιος φορέας θα το έκανε, Δημόσιος ή Ιδιωτικός.