ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Άλλη μια "εκπαιδευτική μεταρύθμιση" εξαγγέλθηκε, με προτάσεις και σκέψεις που όπως η πραγματικότητα δείχνει, θα καταλήξει κι αυτή όπως οι προηγούμενες, δηλαδή άλλα αντι άλλων...

Όποιος έχει άμεση ή έμμεση σχέση με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, γνωρίζει πως υπάρχουν ουκ ολίγοι εκπαιδευτικοί που φοβούνται να μπούνε σε μια τάξη 25 - 30 μαθητών οι οποίοι τους γνωρίζουν και τους μασκαρεύτουν κανονικά με κάθε ευκαιρία και τρόπο, δηθεν "δάσκαλοι" και "καθηγητές" με σοβαρά προβλήματα, ψυχολογικά και ανεπάρκειας σε γνώσεις και παιδαγωγικές ικανότητες, τέτοιας μορφής και έντασης, που αν μπορούσε δε θα δεχόταν να εμπιστευτεί σ' αυτούς τη μόρφωση των παιδιών του. Σημαντικός αριθμός από αυτούς έχοντας επίγνωση της αδυναμίας τους, έχουν με πελατειακό και κομματικό τρόπο καλυφθεί πίσω από κόμματα, ρουσφέτια και πίεση προς τους διευθυντές τους...

Όσο απαξιώνεται από την κοινωνία και το υπουργείο η τεχνική εκπαίδευση, τόσο και περισσότεροι θα "παρκάρονται" στα ΑΕΙ ως κρυμένοι μελλοντικοί άνεργοι εν αναμονή.

Η φιλοσοφία τόσο των τωρινών όσο και των προηγουμένων ήταν και παραμένει το εξής: όλοι μπαίνουν στα πανεπιστήμια, όλοι πτυχιούχοι, όλοι και μεταπτυχιακά δωρεάν αν γινόταν για τη "λαϊκή οικογένεια" και σε λίγο πάρτε και όλοι διδακτορικά. Και για να μην έχετε παράπονο όλα τα ιδρύματα είναι ανώτατη εκπαίδευση να μην υπάρχει παρανόηση και πίκρες.

Και φυσικά "δωρεάν" όπως όλοι νομίζουν.

Σε ένα σύστημα εκαπίδευσης που χρόνια τώρα φυτοζωεί χάρη στις υποσχέσεις για προσόδους κάτω από το τραπέζι με τα λεφτά των άλλων (μηχανικοί, δικηγόροι, γιατροί, δάσκαλοι και  καθηγητές, φαρμακοποιοί, λογιστές, στρατοί αναπληρωτών, μεγαλύτεροι στρατοί μονιμοποιηθέντων κλπ κλπ κλπ) όλοι θέλουν να μπουν στο πανεπιστήμιο.

Για να περάσουν ανέμελα 4 και 5 και 6 και βάλε φοιτητικά χρόνια και μετά όλοι φυσικά πτυχιούχοι και δώστου ανεκπλήρωτοι "αγώνες" με πολυακουσμένα πια συνθήματα τύπου  "δουλειά για όλους", και "ζητάμε αυτό που μας ανήκει" και άλλα συναφή λαϊκά και συγκινητικά και εύπεπτα που φυσικά υιοθετούνται πρώτα και κύρια από τους λαϊκιστές όλων των κομμάτων.

Τι να περιμένει κανείς από κυβερνήσεις που, ανεξάρτητα ιδεολογίας που πλασάρουν, επί δεκαετίες επιδοτούν την ανεργία αντί την απασχόληση;

Δεν θα καταφέρει κανείς υπουργός τίποτα, αν δεν αποφασίσει μαζί με την λοιπή κοινωνία ότι χρειαζόμαστε πρωτίστως σοβαρούς και καταρτισμένους τεχνικούς υψηλού επιπέδου. Και βεβαίως δουλειές παραγωγικές για όλους αυτούς, που θα έχουν θέση όλες οι βαθμίδες, οι ειδικότητες, οι γνώσεις τα ταλέντα των ανθρώπων που αποφοιτούν...

Οι πτυχιούχοι χωρίς αντίκρυσμα είναι ήδη πάρα πολλοί και στην πλειονότητα άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι.

Ας ξεκινήσει κάποιος από κάτω,από τη βάση, από το νηπιαγωγείο...

Όλοι ξεκινούν από ψηλά. Γιατί;

Επιτέλους ας ξεκινήσουμε από τα θεμέλια με ό,τι αυτά χρειάζονται για να γίνει γερό το οικοδόμημα της παιδείας...

ΑΙΜΑ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ...

Οι πανελλήνιεςς εξετάσεις είναι κομμάτι της σύγχρονης Ελληνικής μας κουλτούρας.

Στόχος ζωής για τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών, τρόποι διδασκαλίας και τρόπος εξέτασης που εστιάζει στην αποστήθιση και "βιομηχανία προετοιμασίας" που απομυζά οικονομικά τους γονείς και δίνει δουλειά (ή έξτρα δουλειά) σε χιλιάδες εκπαιδευτικούς...

Ακόμα και ολοκληρωμένα σχέδια να προκύψουν, αν δεν αλλάξει η κουλτούρα όλης της Ελληνικής κοινωνίας, τίποτα δε θα έχει αποτέλεσμα.

Η πλειοψηφία των γονιών των σημερινών μαθητών έχουν περάσει από την λαίλαπα των πανελληνιών εξετάσεων αλλά μάλλον έχουν ξεχάσει την εμπειρία. Και πιέζουν τα παιδιά τους να περάσουν τα ίδια, ως το απαραίτητο πρώτο βήμα για την μελλοντική κοινωνική καταξίωση.Τα παίζουν όλα σε μια ζαριά και μοιραία φορτώνονται με άγχος. Ως κοινωνία έχουμε συμπυκνώσει την αξιολόγηση των παιδιών σε 10 μέρες, αντί να την απλώσουμε σε μερικά χρόνια.

Τα παίζουν όλα σε μια ζαριά και μοιραία φορτώνονται με άγχος.

Ένα παιδί 18 χρονών δεν άντεξε την πίεση των Πανελληνίων εξετάσεων και πριν καν δώσει το πρώτο μάθημα πήδηξε από τον 4ο όροφο και βρήκε τραγικό θάνατο. Ας είναι τουλάχιστον το μόνο για φέτος.

Πως να δεχτούμε ότι η επαγγελματική αξία κάποιου δεν αποτιμάτε με τους αριθμούς των πτυχίων και των masters που συγκεντρώνει.

Πως να δεχτούμε ότι κάποιος που πήρε ένα proficency στα 17 του δε σημαίνει ότι θα μιλάει τέλεια αγγλικά στα 30 του (μπορεί να μιλάει άπταιστα αλλά μπορεί και να τα έχει ξεχάσει)...

Πως να αλλάξουμε τη νοοτροπία των εκπαιδευτικών που η πλειοψηφία θεωρεί τη διδασκαλία στο σχολείο "κάτι που απλά πρέπει να γίνει με το λιγότερο δυνατό κόπο" και εστιάζουν την προσοχή τους στην "ενισχυτική διδασκαλία" επ'αμοιβή.

Κ φυσικά όλα τα παραπάνω είναι μια επιφανειακή υποκειμενική προσέγγιση.

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις έχουν καταλήξει να είναι σαν τον Μινώταυρο που του έχουμε αναθέσει να φυλάει το χαμένο κύρος της παιδείας μας, ίσως και της δικής μας ματαιοδοξίας.

Και αυτός ο Μινώταυρος θρέφεται με τα χαμένα όνειρα χιλιάδων παιδιών. Κι ενίοτε δεν αρκείται μόνο στα όνειρα, θέλει και ζωές...

Αν δε συνειδητοποιήσουμε ότι η παιδεία είναι το πρώτο που πρέπει να αλλάξει ριζικά, όχι με "επαναστατικά τσιτάτα της στιγμής" στη χώρα μας,  ώστε μετά από κάποιες γενιές να έχουμε ουσιαστικά αποτελέσματα, πάλι του χρόνου τέτοια εποχή την ίδια κουβέντα θα κάνουμε...

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΣΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Σήμερα οι Πανελλαδικές εξετάσεις θα τελειώσουν.

Το τέλος της εφηβείας της Ελληνικής νεολαίας στύβεται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες σε αυτό που ονομάζουμε Πανελλαδικές εξετάσεις, να διαβάζει εντατικά τα ίδια και τα ίδια αποξηραμένα βιβλία, μην τυχόν και ξεφύγει το "SOS" θέμα και διαψεύσει τις στατιστικές του κάθε φροντιστηρίου, να πάνε χαμένα τα λεφτά που σκάει ο πατέρας/μάνα μηνιαίως στη παραπαιδεία, που μόνο στην χώρα μας ανθεί...

Θα ακολουθήσουν και πάλι χαρές για την "επιτυχία" και λύπες για την 'αποτυχία" των φετινών εξεταζόμενων.

Όμως η πραγματικότητα είναι εξίσου σκληρή για νικητές και ηττημένους αυτών των εξετάσεων. Δεν έχει πια σημασία τι σπουδάζει κάποιος/α, ή τι δεν σπουδάζει. Σημασία έχει η εξεύρεση μιας δουλειάς που να του προσπορίζει τα προς το ζην.

Κι αν του αρέσει κιόλας και την κάνει με κέφι, ακόμη καλύτερα...

Δυστυχώς για αρκετές δεκαετίες τώρα, το εκπαιδευτικό μας σύστημα πριμοδοτούσε την είσοδο σε μια τριτοβάθμια σχολή ενώ ουσιαστικά θεωρούσε αποπαίδι της παιδείας την Τεχνική Εκπ/ση. Αντίθετα στις βόρειες χώρες η εξισορρόπηση των δυο τάσεων (τεχνική - θεωρητική) εκπ/σης αποβαίνει σωτήρια σε περιόδους κρίσης. Και όχι μόνο.

Μεταπολεμικά όνειρο του κάθε Έλληνα γονιού ήταν το όποιο πτυχίο: μάλιστα με προτίμηση ένα "χαρτί" που να οδηγεί στο δημόσιο, στις υπηρεσίες. Κάτι βέβαια που συνετέλεσε στην εγκατάλειψη της υπαίθρου και στην περιφρόνηση της χειρωνακτικής εργασίας.Το όνειρο του πτυχίου επισφράγισε τη νοοτροπία που περιφρόνησε τις χειρωνακτικές δουλειές σε αυτόν τον τόπο.

Η οικονομική κρίση που περνάμε δεν είναι άσχετη με αυτό το μοντέλο παραγωγής.

Στην Ελλάδα για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, οι εργοδότες αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη δυσκολία στην κάλυψη θέσεων "Επαγγελματιών Πωλητών", με δεύτερη σε δυσκολία κάλυψης ειδικότητα αυτή των "Υψηλόβαθμων Στελεχών", η οποία ανέβηκε δύο θέσεις στην κατάταξη από πέρυσι. Την τρίτη θέση εφέτος κατέχουν οι "Τεχνικοί", οι οποίοι πέρυσι είχαν καταλάβει τη δεύτερη θέση.

Περισσότεροι από ένας στους δύο (54%) Έλληνες εργοδότες εκτιμούν ότι οι θέσεις απασχόλησης, που παραμένουν κενές, λόγω δυσκολίας εύρεσης κατάλληλων εργαζομένων, έχουν από μέτρια έως υψηλή επίπτωση στην ικανότητα της επιχείρησης να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πελατών της...
Οι κυριότεροι τομείς, που επηρεάζονται αρνητικά από την "έλλειψη ταλέντου", σύμφωνα με τους Έλληνες εργοδότες, είναι η ικανότητα εξυπηρέτησης πελατών (48%), η ανταγωνιστικότητα/παραγωγικότητα (42%) και η ικανότητα για δημιουργικότητα και καινοτομία (30%). Διδάσκονται πουθενά αυτά;

Στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης με τις θέσεις, που οι εργοδότες δυσκολεύονται περισσότερο να καλύψουν, βλέπουμε φέτος τις ίδιες ακριβώς ειδικότητες με το 2012: Τους εξειδικευμένους τεχνίτες, τους μηχανικούς και τους επαγγελματίες πωλητές. Δεν υπάρχει κανένα παράδοξο: απλώς πιστοποιείται ο παλαιός αφορισμός της "αποσύνδεσης της εκπαίδευσης από την αγορά εργασίας"...
Γεμίσαμε πτυχιούχους, πολλούς κι αριστούχους σε θεωρίες, αλλά ανίκανους να μιλήσουν ή να πουλήσουν κάτι σε άλλους, να φτιάξουν μια απλή πρίζα, να σφίξουν με μια πένσα, να λιμάρουν/κόψουν ίσια ένα κομμάτι ξύλο ή μέταλλο, ή να χειριστούν μια απλή εργαλειομηχανή με ασφάλεια, κ.ά. απλά χειρονακτικά, χώρια οι γεωπόνοι που δεν έχουν πάει ποτέ σε χωράφι και οι διορισμένοι καθηγητές που φοβούνται να μπούνε σε μια τάξη με παιδιά γυμνασίου/λυκείου!

Είναι που έμαθαν πράγματα θεωρητικά κάτι που μάλλον δεν χρειάζεται η κοινωνία μας, αν κρίνουμε από την επαγγελαμτική τους πορεία μετά τις σπουδές. Πόσα υπάρχοντα σήμερα τμήματα ή σχολές ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας; Πόσες σχολές ή τμήματα ιδρύθηκαν αποκλειστικά και μόνο με κομματικά κριτήρια;

Υπάρχουν βέβαια και ένα σωρό ταχύρρυθμα σεμινάρια και οι διάφορες μετεκπαιδεύσεις σε άλλα πιο προσγειωμένα αντικείμενα, αλλά πόσοι έχουν τη διάθεση να πάνε σ' αυτά; Συνήθως αναγκαστικά μετά από παρατεταμένη ανεργία...

Δεν είναι άραγε το κράτος (και τα κόμματα που βάζουν στις θέσεις αυτούς που το διευθύνουν) ο πρώτος και μεγαλύτερος, παραγωγός νοοτροπιών και αξιών;

Δεν είναι αυτό που ρυθμίζει το περιεχόμενο της παιδείας μας; Τι περιμένει ν' αλλάξει πορεία;

Μπά. Ξέρω από τώρα πως το κείμενο θα είναι επίκαιρο και θα το ψάχνουν τέτοια εποχή για πολλά χρόνια ακόμη. Θα ξεχαστεί όπως τα παραπάνω μέχρι τον επόμενο Μάιο και τις επόμενες πανελλαδικές εξετάσεις, όπου πάλι μια από τα ίδια...

ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ...

Ο Φίλιππος αναγκάζεται να πάει σε ιδιωτική σχολή να γίνει μάγειρας και το σχολείο θα το τελειώσει σε νυχτερινό. Ο Κώστας περιμένει υπομονετικά να περάσουν τα τρία βαρετά χρόνια του Λυκείου να συνεχίσει στα χωράφια του πατέρα του και η Νεφέλη βοηθάει στο μικρό ξενοδοχείο της οικογένειας, διαβάζοντας περιστασιακά, ίσα-ίσα να μη μείνει στην ίδια τάξη..

Αυτές οι τρεις περιπτώσεις είναι και οι πιο αισιόδοξες γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των μέτριων μαθητών δεν έχει καν προοπτική μετά το σχολείο. Απλά σέρνονται πίσω από ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στο Γενικό Λύκειο, για το οποίο αδιαφορούν εντελώς.

Στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει να τους προσφέρει ούτε γενική μόρφωση, ούτε εξειδίκευση σε κάποια ειδικότητα που έχουν ταλέντο.

Στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών που παρακολουθούν τα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ δεν ξεπερνά το 25%. Αντίθετα στη Γερμανία, Τσεχία, Αυστρία και Ελβετία, αγγίζει το 70%. Στην Ελλάδα η ανεργία καλπάζει, ενώ αυτές οι τέσσερις χώρες έχουν τα μικρότερα ποσοστά στην Ευρώπη.

Δυστυχώς η παραπάνω διαπίστωση είναι δραματική για το μέλλον μιας χώρας που ελπίζει στην αλλαγή του κλίματος στην οικονομία. Από ποιους περιμένουμε να δουλέψουν στην πρωτογενή οικονομία, σε ποιοτικές υπηρεσίες, σε νέες υποδομές;

To ζήτημα έπρεπε να ταρακουνήσει το υπουργείο. Χρόνια τώρα οι υπεύθυνοι αδιαφορούν υποκριτικά για την κατάσταση και στα δύο Λύκεια.

Στο Γενικό το 60% των μαθητών δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν.

Από την άλλη στα Τεχνικά, επικρατεί ένα ανοργάνωτο, παραβατικό περιβάλλον, που αποτρέπει τους γονείς να στείλουν τα παιδιά τους. Έτσι λοιπόν έχουμε τη σουρεαλιστική εικόνα, όπου οι μαθητές περνούν αδιάφοροι χιλιάδες ώρες της ζωής τους, για να επιλέξουν στο τέλος έναν δρόμο χωρίς ειδίκευση, χωρίς ενδιαφέρον και χωρίς σταθερή προοπτική...

Γέμισε η Ελλάδα από προδομένους ανθρώπους που έζησαν την εφηβεία τους μέσα στη βαρεμάρα και τις ψεύτικες υποσχέσεις, για μια θέση ανώτερου υπαλλήλου με γραφείο και χαρτοφύλακα.

Τσίμπησαν όλοι στο μότο των καθηγητών «είναι έξυπνος αλλά δεν διαβάζει ...»! Τι να διαβάσει; Δεν είναι φτιαγμένος γι' αυτά που του ζητάνε. Αλλού είναι ικανός και τον αναγκάζουμε να μάθει το «λύω» και τους «μιγαδικούς»! Κι όταν δεν μπορεί, τον απορρίπτουμε ως ανεπαρκή...

O υπουργός πρέπει να τρέξει την καινούρια πρόταση για το τεχνικό σχολείο, άμεσα. Είναι απαραίτητες οι εξετάσεις για το Γυμνάσιο αλλά και για το Λύκειο. Οι πρώτες ας είναι πολύ επιεικείς γιατί οι ηλικίες είναι μικρές αλλά για το Λύκειο πρέπει να είναι πολύ αυστηρές, ώστε να γίνεται  σωστά ο διαχωρισμός.

Παράλληλα είναι απαραίτητος ένας οργανωμένος επαγγελματικός προσανατολισμός. Το τεχνικό σχολείο πρέπει να εξελιχθεί σταδιακά στον σημαντικότερο εκπαιδευτικό θεσμό. Χρειάζονται εργαστήρια, εξειδικευμένοι καθηγητές που θα συντονίζουν τα προγράμματα και οπωσδήποτε πειθαρχία και στόχευση. Το σημαντικότερο όμως, είναι το άνοιγμα στην αγορά εργασίας και τα συνδεδεμένα πανεπιστήμια. Είναι πολύ χρήσιμο να συμμετέχουν στα εργαστήρια, επαγγελματίες της περιοχής που θα είναι ενταγμένοι στο project του διευθυντή. Καθόλου κακό δεν θα ήταν να βρεθούν και χορηγοί που θα ενισχύουν τη λειτουργία του σχολείου. Ακόμα η ίδρυση πρότυπων τεχνικών σχολείων θα έδινε τεράστια ώθηση στην παραγωγή ταλέντων σε ό,τι έχει σχέση με καινοτομίες και νέες τεχνολογίες...

Όσο για τις πραγματικά περιθωριακές περιπτώσεις ορισμένων μαθητών, είναι κοινωνική ανάγκη το ζήτημα να απασχολήσει ειδικούς, με σκοπό την ένταξή τους σε συλλογικό περιβάλλον.

Πρέπει να σπάσουμε τη φούσκα των ψευδαισθήσεων και να προσγειωθούμε. Δεν μπορούνε να κάνουνε όλοι δουλειές γραφείων, ούτε να διοικούνε τους άλλους. Κάποιοι, οι περισσότεροι μάλλον, πρέπει να γίνουνε τεχνικοί ή χειρόνακτες και να χτίσουνε πάνω σ΄αυτό, την οποιαδήποτε θεωρητική τους κατάρτιση.

Μέχρι τώρα η ανευθυνότητα του πολιτικού συστήματος έπαιξε θέατρο και μας κορόιδεψε.
Γι' αυτό χάσαμε την αίσθηση της πραγματικότητας και τον προσανατολισμό μας. Γι' αυτό ανοίγουμε μαγαζιά και τα κλείνουμε χρεωμένοι. Γι' αυτό δηλητηριάζουμε τη γη, πεθαίνοντας από καρκίνο και παρακαλώντας για επιδοτήσεις. Γι' αυτό βολοδέρνουμε σαν προλετάριοι πίσω από επίδοξους σωτήρες.

Είναι καιρός πια η πολιτική εξουσία να καταλάβει πως είναι καλύτερο να διοικεί συλλογικότητες που παράγουν, παρά φαντασμένους αρχοντοχωριάτες, που έχουν συνεχώς το χέρι απλωμένο, επειδή δεν έμαθαν να πιάνουν το σφυρί, τον τόρνο, το μέτρο, τον μαλά, το κατσαβίδι...

ΣΧΕΔΙΟ "ΑΘΗΝΑ" ΙΙ...

Άγρια κόντρα ανάμεσα στον Δήμαρχο Αγίου Νικολάου και τον πρόεδρο του ΤΕΙ Κρήτης ξέσπασε με αφορμή το Σχέδιο «Αθηνά» και την έντονη αντίδραση του τελευταίου στο ενδεχόμενο μεταφοράς της Σχολής Γεωπονίας του ΤΕΙ στον Άγιο Νικόλαο από το Ηράκλειο. 

Ο δήμαρχος με σημερινές του δηλώσεις αποκάλεσε τον πρόεδρο του ΤΕΙ "γαϊδούρι που ξεχνά ότι είναι πρόεδρος του Ιδρύματος όλης της Κρήτης και όχι μόνο του Ηρακλείου''...

Ο Δήμαρχος Αγίου Νικολάου επιτέθηκε κατά πάντων ενώ άφησε αιχμές και για τα Χανιά και τις τοποθετήσεις του προέδρου, με αποκορύφωμα την φράση: ''Γιατί τα Χανιά να έχουν ΤΕΙ αφού έχουν Πολυτεχνείο;''

ΣΧΕΔΙΟ "ΑΘΗΝΑ"...

Τις επόμενες ημέρες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλά σχετικά με το σχέδιο "Αθηνά" για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επίσης, θα δούμε και πολλές αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες που χάνουν τμήματα και φοιτητές, επομένως μια σημαντική πηγή εσόδων και σίγουρα θα βγούνε πάλι στους δρόμους να φωνάζουν.

Κατακερματισμένος και αλλοπρόσαλλος είναι ο υφιστάμενος χάρτης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τόλμησαν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο και να πουν ότι τα τελευταία 30 - 40 χρόνια όλα τα κόμματα ευθύνονται για το αίσχος των ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Κάθε βουλευτής ή υπουργός ίδρυε κι ένα τμήμα, ένα ΤΕΙ ή ένα πανεπιστήμιο στον τόπο καταγωγής του πουλώντας στους ψηφοφόρους του τη μεγάλη του επιτυχία.

Κάθε χωριό είχε και ΤΕΙ και κάθε ραχούλα και στρατόπεδο, η άλλη μεγάλη πληγή. Και για όλα αυτά πλήρωναν τα κορόιδα, οι έλληνες πολίτες...

Είναι φανερό ότι τα ρουσφετολογικά κριτήρια υπερίσχυαν των ακαδημαϊκών και όλοι ήταν ευχαριστημένοι: οι τοπικές κοινωνίες έβλεπαν το real estate, τις καφετέριες και τα σουβλατζίδικα να ακμάζουν, οι εισακτέοι είχαν την ευκαιρία στην αλησμόνητη φοιτητική ζωή, οι γονείς τους νόμιζαν ότι τα παιδιά τους ήταν στο ελληνικό Harvard κι επίσης δικαιολογούνταν θέσεις διδασκόντων και διοικητικού προσωπικού.

Μια κατάσταση βολική για όλους. Εκτός από την αξιοπιστία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Τα 26 Πανεπιστήμια και 16 ΤΕΙ που υπάρχουν σήμερα θα γίνουν 20 και 12 αντίστοιχα, χωρίς να περιορισθεί σημαντικά ο συνολικός αριθμός των εισακτέων. Οι 63 πόλεις που φιλοξενούσαν τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα γίνουν 51. Πλην του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τα αθηναϊκά πανεπιστήμια (Οικονομικό Πανεπιστήμιο, Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Γεωπονικό, Πάντειο, Χαροκόπειο) θα ενοποιηθούν σε ένα ομόσπονδο πανεπιστήμιο με την επωνυμία «Αδαμάντιος Κοραής». Συγχωνεύσεις θα γίνουν και στα Πανεπιστήμια της περιφέρειας και σε ΤΕΙ.  

Τα κριτήρια που μπήκαν για το σχέδιο «Αθηνά» ήταν κυρίως οικονομικά, γεωγραφικά και ακαδημαϊκά.

Οικονομικά γιατί αναζητείται εξοικονόμηση πόρων από τις συγχωνεύσεις και τις οικονομίες κλίμακας που προσδοκούνται, γεωγραφικά γιατί τηρήθηκαν φαντάζομαι κάποιες ισορροπίες και ακαδημαϊκά γιατί επιχειρείται συγχώνευση ομοειδών αντικειμένων.

Κάποιες μικρο-αλλαγές στηριζόμενες όμως σε αντικειμενικά κριτήρια ίσως είναι σωστό και δίκαιο να γίνουν, γιατί όλο και κάτι μπορεί να έχει ξεφύγει. Αρκεί να υπάρχει ειλικρινής διάθεση συνεννόησης κι από την πλευρά του υπουργείου και των Πανεπιστημιακών.

Ο μεγάλος όμως κίνδυνος είναι να επικρατήσουν οι τοπικές πολιτικές και ρουσφετολογικές σκοπιμότητες, συνδυασμένες με τη διακαή επιθυμία διατήρησης των οφίτσιων και τελικά το όλο εγχείρημα να ξεφουσκώσει.

Αλλαγές και μεταρρυθμίσεις χωρίς αντιδράσεις δεν υπάρχουν. Από τους συνήθεις αντιδρώντες ανέμελους φοιτητές, συντεχνίες καθηγητών και υπαλλήλων των ιδρυμάτων, μέχρι βλαχοδήμαρχους, νοικοκύρηδες φοιτητόσπιτων, καφετζήδες, ντελίβερι και χασισεμπόρους των πανεπιστημιου-πόλεων που θα "θιγούν"...

Ας κοιταχτούμε όμως στον καθρέφτη κι ας είμαστε ειλικρινείς: το καθεστώς αυτό των 42 ιδρυμάτων σε 63 πόλεις δεν ήταν βιώσιμο. Κάτι έπρεπε να γίνει.

Κάποιοι άνθρωποι θα ξεβολευτούν, θα μετακινηθούν σε άλλα κτίρια, θα υπάρξει αρχικά μια αναταραχή, μια μεταβατική κατάσταση.  Δεν μπορεί να σκοντάφτουμε στη μετακίνηση από το ένα κτίριο στο άλλο ή από τον επάνω όροφο στον κάτω, ούτε από κοντικές πόλεις.

Οι αλλαγές που θέλει η χώρα δεν αφορούν πάντα τους "άλλους"...

Όταν φτιάξουμε παιδεία ανταγωνιστική με την Ευρώπη, τότε ας κάνουμε ξανά αυτήν την κουβέντα.

Το στοίχημα είναι σίγουρα φιλόδοξο, αλλά η επίτευξη του είναι στο χέρι μας!

ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΙ;

Δεκατέσσερα εκατομμύρια νέοι άνθρωποι στην Ευρώπη κάθονται στο σπίτι τους και δεν κάνουν τίποτα. Δεκατέσσερα εκατομμύρια νέοι Ευρωπαίοι δεν εργάζονται, ούτε εκπαιδεύονται. Αποτελούν την γενιά NEETs από τις λέξεις "not in education, employment, or training".

Αυτό αναλογεί στο 15,4% των νέων ηλικίας 15 έως 29. Μερικοί είναι άνεργοι από επιλογή ή ταξιδεύουν, αλλά η πλειοψηφία δεν είναι...

Τα στοιχεία για την αύξηση της ανεργίας των νέων είναι συγκλονιστικά. Όμως στους υπολογισμούς, γενικά μετράνε μόνο τους νέους που είναι έτοιμοι να εργαστούν και που θέλουν να εργαστούν.
Ο αριθμός τους ολοένα και αυξάνεται εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Οι κοινωνιολόγοι ανησυχούν για τις συνέπειες αυτού του φαινομένου στην κοινωνία και την υγεία.
Το Πολυτεχνείο στη χώρα μας, μαζί με την Ιατρική και τη Νομική ήταν για δεκαετίες ταυτισμένα με την έννοια της σίγουρης κι επικερδούς επαγγελματικής αποκατάστασης αλλά και με τον κρυφό μικροαστικό πόθο που κουβαλούσε η περίφημη προτροπή "μάθε παιδί μου γράμματα".

Τώρα όμως μηχανικοί, γιατροί και δικηγόροι, διεκδικούν κι αυτοί ένα γερό μερίδιο από τη συνολικότερη πίτα ανεργίας ή αν στάθηκαν τυχεροί και βρήκαν δουλειά με "σημερινούς" μισθούς, βιώνουν την ανησυχία της εργασιακής ανασφάλειας και απόγνωσης.

Παραπάνω από το 1/3 των μελών μας αδυνατούν να καταβάλουν τις τρέχουσες εισφορές, πόσο μάλλον τις νέες αυξημένες, λένε στο ΤΕΕ για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ένας κλάδος από τα πιο περιζήτητα επαγγέλματα, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια...

Παράλληλα καταστήματα κλειστά και γραφεία που παραμένουν ξενοίκιαστα σε κάθε πόλη, θα συνθέτουν (ως πότε;) τη νέα εικόνα μιας χώρας που άλλοτε έσφυζε από ζωή και την κατέκλυζαν ανέμελοι καταναλωτές.

Έτσι για την μέση Ελληνική μα και την Ευρωπαϊκή οικογένεια τίθεται πια επιτακτικά το ερώτημα περί επαγγελματικής αποκατάστασης των τέκνων:

Μάθε παιδί μου κάτι, αλλά τι;

ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΑΘΗ...

Πριν καν ξεκινήσουν τα μαθήματα για τη νέα σχολική χρονιά, νάσου απεργίες των εκπαιδευτικών, μετά από ένα καλοκαίρι διακοπών...

Δεν είναι η πρώτη χρονιά που γίνεται αυτό. Δυστυχώς, ούτε η τελευταία.

Η δημόσια Ελληνική παιδεία με όσες μεταρρυθμίσεις κι αν γίνουν, οδηγείται σε πλήρη απαξίωση του πραγματικού της ρόλου.

Δεκαετίες τώρα το σχολείο αποτελεί αναγκαίο κακό, όπως αναγκαίο κακό είναι και το (υποχρεωτικό πια) πέρασμα από το φροντιστήριο για τον μαθητή που θέλει να φτάσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ακόμη και μαθητές του δημοτικού σχολείου αρχίζουν πρόωρα φροντιστήριο...

Το  πανεπιστήμιο δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εφοδιάζει πια την κοινωνία μας με πλήθος ανέργους πτυχιούχους χωρίς γνώσεις και αξία στην αγορά, πέρα από τη φροντίδα για τις εντός του συντεχνίες "καθηγητών".

H ανεργία στους νέους είναι άνευ προηγουμένου (έφτασε ν' αγγίζει το 50%). Ετσι κάθε σταδιοδρομία είναι αμφίβολη, με μόνη επιτυχημένη εκείνη του πολιτικού ή οικογενειακού μέσου (κόρη Πολύδωρα κ.λπ.).

Η ασθενής Παιδεία μας βιώνει μια κατάσταση μη αναστρέψιμη. Τα δε κόμματα εξουσίας την εκμεταλλεύονται ασύστολα μη προτείνοντας σε εθνικό επίπεδο τρόπους διόρθωσης.

Το χειρότερο είναι ότι η εκπαίδευση του μέλλοντος σε πολλές χώρες της Ε.Ε., ήδη έχει αρχίσει. μαθήματα και τρόπος διδασκαλίας αλλάζουν και προσαρμόζονται στις σύγχρονες τεχνολογικές απαιτήσεις. Η δε ευαισθητοποίηση των πολιτών στα καυτά επίκαιρα θέματα ξεκινά πρώτα από το σχολείο. Η απαρχαιωμένη ύλη συνεχώς αντικαθίσταται, ενώ η ενημέρωση για τα νέα επαγγέλματα είναι διαρκής τη στιγμή που δημιουργούνται λόγω της κρίσης πρωτοφανή και άγνωστα επαγγέλματα.

Όσο για μας, θα συνεχίσουμε να διαπληκτιζόμαστε ακόμη για να πετύχει το κόμμμα την τοποθέτηση κομματικού διευθυντού ακόμη και στο τελευταίο σχολείο της επικράτειας...

ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ...

Τα κριτήρια επιλογής σχολών την εποχή του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, έχουν διαφοροποιηθεί από αυτά του παρελθόντος και σχετίζονται πρώτα και κύρια με το βαλάντιο της οικογένειας του φοιτητή και την αυριανή προοπτική για εργασία...

Ο τόπος της έδρας της σχολής και διαμονής για μερικά χρόνια, ήταν ένα από τα κριτήρια που απέκτησαν αυξημένη βαρύτητα για την Ελληνική οικογένεια.

Παιδιά τα οποία με τις μονάδες που συγκέντρωσαν θα μπορούσαν να εγγραφούν σε σχολές από αυτές που θεωρούνται, ακόμη, προνομιακές (Νομική, Πολυτεχνείο, Ιατρική) που θα έπρεπε να ζήσουν μακριά από το σπίτι των γονιών τους, απέρριψαν για οικονομικούς λόγους αυτές τις επιλογές.

Ένας άνεργος γονιός, ένας κουρεμένος μισθός ή μια ανεμική σύνταξη δεν μπορούν να αντέξουν ένα δεύτερο νοικοκυριό σε άλλη πόλη για το γιο ή την κόρη που πρέπει να σπουδάσει εκεί. Επιπλέον οι προτιμήσεις των σχολών που δήλωσαν οι υποψήφιοι, δείχνει απομάκρυνση από τις σχολές όπου η προσδοκία αποκατάστασης δεν είναι πλέον το ίδιο ζωηρή όπως άλλοτε (π.χ. στις παιδαγωγικές, λόγω μείωσης των διορισμών στην εκπαίδευση) πράγμα που οδήγησε σε πτώση των βάσεων, σε αντίθεση με τις στρατιωτικές σχολές όπου η πτώση ήταν σαφώς μικρότερη.

Αυτά και άλλα δείχνουν ότι οι νέοι δεν πάνε πλέον στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση για να σπουδάσουν την επιστήμη που αγαπούν και ονειρεύτηκαν να υπηρετήσουν, αλλά για να εκπαιδευτούν σε ένα τομέα ο οποίος θα τους εξασφαλίσει την μεγαλύτερη δυνατότητα πρόσβασης σε μια δουλειά.

Πόσα σπίτια και πόσα οικόπεδα έχουν "σκοτωθεί" μπιρ παρά για χαμένα χρόνια σπουδών δωρεάν παιδείας για να φτιαχτούν διπλωματούχοι σουβλατζήδες, ψήστες, τυλιχτές, ντελιβεράδες κοκ.

Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι το εκπαιδευτικό και πολιτικό σύστημα, δεν τους στηρίζει σε αυτό που επιθυμούν να κάνουν στη ζωή τους, αλλά τους οδηγεί σε ότι τους τύχει με τα μόρια ενός Η/Υ που βγάζει τα αποτελέσματα και κατατάσσει σε σχολές, μέχρι σημείου που για έναν ή μία που καταφέρνει και "μπαίνει" στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να μη λέμε "πέτυχε", αλλά "έτυχε" και μπήκε.

Χρειαζόμαστε παντού ικανούς τεχνοκράτες, αλλά όχι από τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα και που ελπίζω τώρα να αλλάξουν τουλάχιστον σε επίπεδο νοοτροπίας.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ...

Η συμφωνία για την τριτοβάθμια εκπαίδευση επιτεύχθηκε. Ο νόμος πλαίσιο πέρασε. Και πέρασε θριαμβευτικά.

Με βασικό στοιχείο στο νόμο πλαίσιο την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ένα θέμα ταμπού για την Ελλάδα, κολλημένο με όσα έλαβαν χώρα κάποτε στα 60'ς κι αυτά που διαδραματίστηκαν το '73 στο Πολυτεχνείο με την εισβολή των τάνκς.

Στις αρχές της δεκαετίας του '60, δεκαετία αλλαγών στην κοινωνία και στην παιδεία, τότε που το αίτημα για 15% συνοδεύτηκε από τον αγώνα για περισσότερη δημοκρατία, ενώ το σπουδαστικό τμήμα της ασφάλειας υπονόμευε κάθε ίχνος δημοκρατίας μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, άρχισε να χτίζεται η νέα φοιτητική απαίτηση για κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Το άσυλο τότε όπως και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αποτέλεσε μια εγγύηση δημοκρατίας για τους νέους που εύρισκαν απέναντί τους όσους τους φοβόταν για τον δυναμισμό, την ορμή και την πρωτοπορία που κουβαλάνε από τη φύση τους.

Σε μια κοινωνία που πορευόταν με ανασφάλεια προς ένα αβέβαιο μέλλον, το άσυλο χρησιμοποιήθηκε από διαφορετικές πλευρές και για διαφορετικούς λόγους, όχι πάντοτε χωρίς ιδιοτέλεια. Δεν έλειψαν εκείνοι που το πολέμησαν, όπως δεν έλειψαν και εκείνοι που το εκμεταλλεύτηκαν για σκοπούς αλλότριους από εκείνους που οδήγησαν στην καθιέρωσή του.

Τα πανεπιστήμια κατέληξαν άντρα ανελευθερίας, πνευματικής αγκύλωσης, αληθινού φασισμού κάθε βαρεμένου με "προοδευτικό" επίχρισμα, αδιαφανής καταβόθρα κονδυλίων και χώρος απροκάλυπτης βίας, σε βάρος όποιου δεν ήταν αρεστός...

Ή ορμητήριο καταστροφέων των γύρω μαγαζιών κι αυτοκινήτων σε κάθε "επαναστατική" επέτειο ή αφορμή.

Κι όταν η αστυνομία κυνηγούσε τους ταραξίες από τους γύρω δρόμους, αφού είχαν διαπράξει σωρεία πλημμελημμάτων και κακουργημάτων, μόλις πατούσαν το πόδι τους στα Προπύλαια ή στην είσοδο της Νομικής, οι αστυνομικοί σταματούσαν σε ένα αόρατο θεσμικό τείχος που τους θωράκιζε και τους αποθράσυνε.

Δεν ήταν λίγοι οι πολιτικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες που έβαλαν χέρι για να περιοριστεί ο πραγματικός χαρακτήρας για τον οποίο καθιερώθηκε και δεν ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις που το χρησιμοποίησαν ως και προκάλυμα του κοινού εγκλήματος, αναγκάζοντας σημαντικά τμήματα της κοινωνίας να αμφιβάλλουν για την αναγκαιότητά του.

Όταν δεν υπήρχε πανεπιστημιακό άσυλο το φοιτητικό κίνημα ήταν ακμαίο και ρωμαλέο. Όταν θεσμοθετήθηκε το άσυλο μετράπηκε σε κούνημα και πλέον σε βόθρο εκφασισμού και διαπλοκής.

Σήμερα με το νομοσχέδιο για την ανώτατη παιδεία το οποίο ψηφίστηκε με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση από τη Βουλή, μπορεί να έκλεισε ένας κύκλος ζωής του ασύλου και βοηθούσης της αδυναμίας συνεννόησης μεταξύ ακαδημαϊκής κοινότητας και επόσημης πολιτείας για την διαφύλαξη και προστασία του, να μπήκε σε αναστολή η ισχύς του.Ένα σημαντικό βήμα για να βγει η Ελληνική κοινωνία από τις αγκυλώσεις και τις εμμονές της μεταπολίτευσης...

Αυτό μαζί με τη συμμετοχή των φοιτητών στην διοίκηση των Πανεπιστημίων, που διάλυσε την πανεπιστημιακή παιδεία και την κατάντησε σε παροχέα χαρτιών χωρίς αντίκρυσμα, αλλλά με ανταλάγματα εν κρυπτώ. Για λίγους κομματικούς ευνοημένους και όχι για τη μεγάλη πλειοψηφία όσων σπουδάζουν πραγματικά.

Οι φοιτητοπατέρες είχανε γερό νταραβέρι με τον πρύτανη. Μέσω αυτού είχαν λόγω και στην εκλογή καθηγητών. Οι διδασκόμενοι έκριναν την επιστημονική επάρκεια, το ήθος κλπ του διδάσκοντος. Στην ουσία γίνονται διάφορες τράμπες και γραμμένη την είχαν την επιστημονική επάρκεια και το ήθος.

Το μόνο θέμα που μας απομένει τώρα είναι το να παρακολουθούμε τι ακριβώς θα γίνει στην αυστηρή τήρηση του . Η Παπαρήγα, ο Τσίπρας και οι συν αυτών της υπόλοιπης περιθωριακής αριστεράς, εξέφρασαν ήδη την επιθυμία τους στην παραβίαση, η την μη τήρηση του νόμου, θέλοντας τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα όχι για πραγματική εκπαίδευση αυριανών επιστημόνων, μα πεδίο για χαβαλέ αριστεροφασιστών, ορμητήριο αναρχικών, τρομοκρατών και ασύλου για λαθρομετανάστες...

Αλλά πάλι και μόνο για το θεωρητικό άσυλο μπορεί η ανάγκη για ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ιδιαίτερα στους πανεπιστημιακούς χώρους να το επαναφέρει, μαζί με τους απαραίτητους όρους και κανόνες προστασίας και διαφύλαξής του όπως αρμόζει κι όχι όπως είχε καταντήσει με τους παραπάνω...

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ...

Είναι γεγονός ότι ο όρος "καθηγητής πανεπιστημίου" έχει αρχίσει να φθείρεται τα τελευταία χρόνια, έχει χάσει την αίγλη που είχε παλιά. Βλέπουμε μια προσπάθεια απαξίωσης των διδασκόντων στα πανεπιστήμια, τους "πανεπιστημιακούς" ή "καθηγητές" ή μέλη ΔΕΠ (Διδακτικό και Επιστημονικό Προσωπικό) όπως είναι ο ακριβής τους τίτλος...

Κι αν αναρωτιέστε τι επιτέλους κάνει ένας πανεπιστημιακός καθηγητής για να δικαιολογεί τον βαρύγδουπο τίτλο του, να πούμε ότι τρία είναι τα βασικά του καθήκοντα:τα εκπαιδευτικά, τα ερευνητικά και τα διοικητικά.

Έχει από έξι ως δώδεκα περίπου ώρες την εβδομάδα μάθημα στο αμφιθέατρο ή στο εργαστήριο, με ότι αυτό συνεπάγεται σε σχετική προετοιμασία. Ετοιμάζει και διορθώνει τις ασκήσεις, τις προόδους και τα θέματα που δίνει στους φοιτητές του.
Αναλαμβάνει την καθοδήγηση διπλωματικών εργασιών (από μία έως πέντε τον χρόνο) που σημαίνει απασχόληση τουλάχιστον 1-2 ωρών την εβδομάδα για κάθε μία. Υπάρχει και η ρουτίνα των εξετάσεων τρείς φορές το χρόνο, όπου βάζει τα θέματα και διορθώνει τα πολυάριθμα γραπτά. Εκτός από τα προπτυχιακά, προσθέστε για πολλά μέλη ΔΕΠ και αντίστοιχες υποχρεώσεις στα μεταπτυχιακά προγράμματα.

Συγχρόνως, πρέπει να κάνει έρευνα και να την δημοσιεύει σε επιστημονικά περιοδικά γιατί αυτά είναι τα διαπιστευτήριά του στο διεθνές ερευνητικό περιβάλλον και αποτελούν ίσως το σημαντικότερο κριτήριο για την εξέλιξή του. Πρέπει να συμμετέχει σε συνέδρια για να έρχεται σε επαφή με τις νεότερες εξελίξεις και να αναπτύσσει συνεργασίες. Πρέπει να κρίνει επιστημονικά άρθρα που του στέλνουνε τα διάφορα επιστημονικά περιοδικά προκειμένου να δημοσιευτούν. Πρέπει να ετοιμάζει και να υποβάλει ερευνητικές προτάσεις προκειμένου να εξασφαλίζει ουσιαστικά χρηματοδότηση για τους ερευνητές - υποψήφιους διδάκτορες οι οποίοι τον/την βοηθούν στην έρευνα αλλά και στο εκπαιδευτικό έργο.

Αν τελικά εγκριθούν οι προτάσεις, κάτι που γίνεται όλο και σπανιότερα στις μέρες μας όπου η χρηματοδότηση για την έρευνα είναι με το σταγονόμετρο (μισοβουλωμένο μάλιστα ), πρέπει να ετοιμάζει εκθέσεις, αναφορές να συμμετέχει σε συναντήσεις κλπ. Κι εκτός από αυτά υπάρχουν και τα διοικητικά καθήκοντα τα οποία επωμίζεται ένα μεγάλο μέρος των μελών ΔΕΠ και είναι το αναπόφευκτο τίμημα του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου. Μπόλικη δουλειά και κάποιες φορές ψυχοφθόρα μέσα στην ελληνική πανεπιστημιακή κοινωνία.

Συμπερασματικά, ο πανεπιστημιακός καθηγητής μπορεί να μην έχει τυπικό 8ωρο και να μην κτυπάει κάρτα αλλά πολλές φορές δουλεύει και σπίτι και ουκ ολίγες φορές κλείνεται μέσα και τα Σαββατοκύριακα. Το θέμα είναι ότι πέρα των ελάχιστων απαιτήσεων όπως η παρουσία στο αμφιθέατρο, ο καθένας μπορεί να βάζει τον πήχη της φήμης και της εξέλιξης του όσο ψηλά θέλει...

Τα κακά παραδείγματα που μπορεί να ακούμε δεξιά και αριστερά είναι η εξαίρεση που δυστυχώς όμως δίνει την αφορμή να αμαυρωθεί η συνολική εικόνα του έργου των πανεπιστημιακών. Το θέμα είναι αφενός να απομονώνονται έτσι ώστε να μην διαιωνίζονται πρακτικές που είναι κατακριτέες και αφετέρου να μην επιχειρούνται στο όνομά τους άτσαλες γενικεύσεις.

Θα ενέπνεε περισσότερο την κοινωνία μια πολιτεία που προβάλει τα αστέρια των πανεπιστημίων κι όχι τα παράσιτα.

Η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών είναι μέρος της λύσης κι όχι του προβλήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι καιρός να γίνουν και η λύση του προβλήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, διεκδικώντας ενεργητικό ρόλο και από σιωπηλή πλειοψηφία να γίνει ενεργή πλειοψηφία στο χώρο δουλειάς και καριέρας τους.

ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΑ...

Όλοι οι Έλληνες σήμερα έχουμε κατά βάθος μια βαθιά αντικοινωνική - αναρχική συμπεριφορά.

Να περάσει το δικό μας με το έτσι θέλουμε, να μην δώσουμε λογαριασμό, να βγούμε από πάνω σε επίδειξη υπεροχής...

Ακόμη και οι γιαγιάδες εν ζωή λένε έχω το σπίτι μου, έχω την σύνταξη μου, δεν θέλω τίποτα άλλο, δηλαδή δεν με νοιάζει αν ζει ή πέθανε ο γείτονας, δεν θέλω τους συγγενείς να έρχονται να με ενοχλούν κτλ.

Την ίδια συμπεριφορά έχουν και οι υπόλοιποι, βλέπουν οι νέοι τους διεφθαρμένους στην εξουσία και δεν θέλουν ούτε αφεντικό στο κεφάλι τους, αλλά ούτε υποτελείς σε αυτούς.

Κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας είναι αυτές οι αλλοπρόσαλες νοοτροπίες, ψευτομαγκιές από έλλειψη Παιδείας και από μηδενικό γνώθι σ' αυτόν.

Σε τελευταία ανάλυση, απόλυτος εγωισμός, αδιαφορία για τον πλησίον και τη ζωή. Ζορμπαλίκι της κακιάς ώρας. Το μέσον μας νάναι καλά να μας εξυπηρετεί όποτε χρειαζόμαστε, για αυτό δεν το ψηφίσαμε άλλωστε.

Για αυτό δεν το βάλαμε να μας βολέψει στην θέση που επιδιώκαμε;

Αλλά δεν είμαστε όλοι έτσι. Μια μειοψηφία είναι, δυναμική όμως και μας καπελώνει.
Μην ανησυχείτε, έχουν και άλλοι γύρω στη Μεσόγειο το "μικρόβιο": Νότιοι Ιταλοί άς πούμε, ή πολλοί Μεσανατολίτες.

Η ασθένεια θεραπεύεται πάντως, αλλά θέλει χρόνο. Παιδεία λέγεται το φάρμακο.

ΤΟ 10ΡΙ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ...

Από φέτος καταργείται η βάση του 10 για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η σχετική ρύθμιση μεταξύ άλλων σημαντικότερων, περιλαμβάνεται στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, το οποίο παρουσίασε σήμερα στο Υπουργικό Συμβούλιο η υπουργός Παιδείας...

Αυτή όμως τραβά τις εντυπώσεις κι επισκιάζει τις υπόλοιπες διατάξεις...

Γιατί γεμίσαμε τη χώρα με τμήματα και ιδρύματα τα οποία κανένας φοιτητής δεν ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει.

Διορίσαμε και πλήθος καθηγητές, που φοβούνται και αρνούνται την κάθε τους αξιολόγηση.

Ε, πρέπει να βρούμε και τους φοιτητές (τους)...Και πώς το κάνουμε αυτό;
Χαμηλώνουμε τα κριτήρια εισόδου!

Όταν κάθε υπουργός παιδείας που αναλαμβάνει κάνει εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στο πόδι προκειμένου να δείξει ότι παράγει έργο, τα αποτελέσματα είναι αυτά που βλέπουμε και που ζούμε.

Στο στόχαστρο μπαίνει συνήθως η εισαγωγή στην τριτοβάθμια παιδεία με τις εισαγωγικές εξετάσεις, έναν άχρηστο και ξεπερασμένο θεσμό, που τον διατηρούμε μόνο και μόνον για να συντηρούμε, μέσω των φροντιστηρίων και των ιδιαιτέρων μαθημάτων, την πληθώρα εκπαιδευτικών, που το σύστημά μας δεν μπορεί να απορροφήσει.

Και τώρα μια ρύθμιση που αποθεώνει την ήσσονα προσπάθεια, κατοχυρώνει την ισότητα προς τα κάτω και θωπεύει αυτιά...

Δεν διατηρεί τη βάση του 10 έτσι ώστε να επαναλειτουργήσουν όλες οι σκόρπιες σχολές που ξεφύτρωσαν απρογραμμάτιστα σε κάθε περιοχή με γερό ρουσφέτι, για να πάει στα ύψη το ενοίκιο στις τοπικές φοιτητικές γκαρσονιέρες, ο καφές 5 ευρώ στις καφετέριες, και να καμαρώνει ο δήμαρχος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση στη πόλη του...

Όποιες φιλοδοξίες και να έχεις για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, όταν χαμηλώνεις τόσο πολύ τις απαιτήσεις, δε θα αποκτήσεις ποτέ παιδεία υψηλού επιπέδου! Παραπάει το πράμα πλέον στην Ελλάδα. Οι νέοι μας βγαίνουν απαίδευτοι επειδή η εκπαίδευση τους στερεί την γενική μόρφωση και τους ωθεί στην Παραπαιδεία. Το αποτέλεσμα το βλέπει κανείς καθημερινά και παντού.

Τα πανεπιστημιακά φροντιστήρια πρέπει να δουλεύουν . Έχει αναρωτηθεί η υπουργός πως είναι αδύνατον για πολλούς φοιτητές να παρακολουθήσουν τα μαθήματα της σχολής τους αφού δεν έχουν τις βασικές γνώσεις που προαπαιτούνται από το λύκειο;

Και όχι μόνο τα πανεπιστημιακά. Έχει γεμίσει ο τόπος από φροντιστήρια για κάθε λογής εξετάσεις του ΑΣΕΠ, των Τραπεζών, της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και πάει λέγοντας.

Ο 18άρης νεοέλληνας δεν ξέρει πια καλά - καλά ούτε να διαβάζει και περιμένει να πάει σε ένα φροντιστήριο να του ανοίξει το κεφάλι και να μάθει τα πέντε - δέκα θέματα που μπορεί να πέσουν. Στα πανεπιστήμια που οι δάσκαλοι λένε πια ότι χειροτερο επίπεδο φοιτητών δεν έχουν ξαναδει.

Το πρόβλημα στην ελληνική εκπαίδευση δεν είναι ο τρόπος ή οι κλίμακες βαθμολόγησης αλλά το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας και γνώσης και η οργάνωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Η Παιδεία οργανώνεται από πάνω προς τα κάτω. Πρώτα φτιάχνεις καλά πανεπιστήμια και μετά βγάζεις καλούς νηπιαγωγούς, δασκάλους και καθηγητές.
Στη συνέχεια οι καλοί διδάσκοντες διορθώνουν τα κακώς κείμενα στην προσχολική, στην πρωτοβάθμια και στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ακόμα και η δια βίου μάθηση προϋποθέτει καλά πανεπιστήμια για να επανεκπαιδευτούν όσοι χρειάζονται επανεκπαίδευση...

Η συστηματική αποδόμηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος εκτός απο την ανικανότητα και ανεπάρκεια των διαδοχικών υπουργών παιδείας μπορεί να έχει και την αιτία του σε μια συνειδητή προσπάθεια απαξίωσης και υποβάθμισης του προκειμένου ίσως να ανοίξει ο δρόμος στην βιομηχανία των ιδιωτικών πανεπιστημίων...

Το λυκειο εχει καταντησει τόπος συνάντησης και πλάκας των μαθητών αφου το απόγευμα εχουν το φροντηστηριο. Βολεμένοι και οι καθηγητές απο το μπάχαλο σου λένε εγω θα βγάλω το φιδι απο την τρύπα;

Με απλά λόγια αποθέωση της ήσσονος προσπάθειας και του ωχαδερφισμού, σε όλες της βαθμίδες.

Στην παιδεία, όπως και στην οικονομία και στα εθνικά θέματα θα έπρεπε να υπάρχουν υπερκομματικές επιτροπές και ενιαία χάραξη στρατηγικής σε βάθος χρόνου από άτομα που κατέχουν άριστα τα αντίστοιχα αντικείμενα και όχι να κάνει ότι του κατέβει ο κάθε μαθητευόμενος υπουργός στο αντίστοιχο υπουργείο του.

ΚΟΤΣΑΝΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ...

Τα παραθέτω ασχολίαστα όπως γράφτηκαν και υπάρχουν ήδη δημοσιευμένα, αφιερωμένα στους σύγχρονους μαθητές και καθηγητές:

-Εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια είναι και τα μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα (γυμνάσιο Αθήνας)

-Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά (γυμνάσιο Πάτρας)

-Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικό, μισός γυναίκα και μισός άλλοπράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του (γυμνάσιο Θεσπρωτίας)

-Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιβύη της Αλεξάνδρειας (γυμνάσιο Αθήνας)

-Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες, γι αυτό δεν έχουν βρει οι αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

-Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ (γυμνάσιο Θήβας)

-Ο Λεωνίδας και οι (300) Τριακόσιοι του ηττήθηκαν, γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθμό (γυμνάσιο Αθήνας)

-Την Οδύσσεια της έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης. (γυμνάσιο Λαμίας)

-Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος του Νουρέγιεφ (γυμνάσιο Αθήνας)

-Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η ρασπουτάνα, τεραστίων διαστάσεων Ρωσίδα της Σιβηρίας (γυμνάσιο Καρδίτσας)

-Η Παραφίνη ήτανε η θεά που προστάτευε τα Χερουφίμια και τα Σεραφίμια. (γυμνάσιο Κορίνθου)

-Tα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν μικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά - αριστερά στο πλάι των μεγάλων αγγέλων. Τα Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί πέταγμα) και τα Σεραβίμ σερούβιζαν (αριστερό πέταγμα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα Πτερουβίμ για πέταγμα κατευθείαν στη μέση. (απ'το ίδιο διαγώνισμα Θρησκευτικών, γυμνάσιο Κορίνθου)

-Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λίπτον Τι. (γυμνάσιο Αθήνας)

-Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε (γυμνάσιο Καλαμάτας)
-Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι (γυμνάσιο Κορίνθου)

-Η σοβιέτα είναι που φοράνε οι Ρωσίδες. Στη Σερβία φοράνε σερβιέτες. (γυμνάσιο Κορίνθου)

-Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη, δηλ. με δυο έννοιες. Μια όταν είναι σε ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει σε πρατήριο. (γυμνάσιο Αθήνας)

-Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον λαγό.
Παθητική φωνή: Ο λαγός με κυνηγάει. (γυμνάσιο Κορίνθου)

-Οι βιταμίνες βρίσκονται ακριβώς ανάμεσα από τις αλφαμίνες και τις γαμαμίνες.. (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

-Το ακριβώς αντίθετο της Αγίας Τριάδας είναι η Διαβολική Τριάδα, πυρ, συν γυναιξί και θάλασσα. Πράγματα του Σατανά. (λύκειο Ξάνθης)

-Η μπανάνα στα ελληνικά γράφεται όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με να μπα και δύο να. (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

-Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες και 3 φώκιες. (γυμνάσιο Αθήνας)

-Το 31 είναι πολύ κακός τζόγος. Ο πατέρας μου μας είπε ότι μια φορά 31 άνθρωποι παίζανε 31 και ήρθανε 31 μπάτσοι και τους έβαλαν 31 μέρες φυλακή και μετά 31 δικαστές τους εδικάζανε 31 μέρες και τους τιμώρησαν με 31 χρόνια φυλακή. Κάναμε πως το πιστέψαμε για να μη γίνει φασαρία. ( από διαγώνισμα στην Ιστορία,γυμνάσιο Καρδίτσας)

-Ερώτηση: "Τι γνωρίζετε για τις εικονομαχίες;"
Απάντηση: "Εικονομαχίες ήταν οι μάχες που έκαναν οι λαοί για τις εικόνες. Όποιος κέρδιζε τη μάχη κέρδιζε και τις εικόνες". (γυμνάσιο Αθήνας)

-"Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές κατηγορίας νόμπελ". (γυμνάσιο Αργοστολίου)

-Οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες". (γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνομίας)

-Ο Κουστώ είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν κατοικούσε στην Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες, αλλά Κουστωδίες". (γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνομίας)

Κι ακόμη εκείνο το "μηδέν στο πηλίκιο" μαθητευόμενου ηγέτη!

ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ...

Αρχή λειτουργείας του Διαδραστικού πίνακα, που θάπρεπε ήδη ν' αποτελεί βασικό τεχνολογικό εξοπλισμό κάθε σχολείου, κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας.

Με απλά αριθμητικά παραδείγματα εύκολα κατανοητά...

http://www.youtube.com/watch?v=VbXbzNxndzI

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Η επιθετικότητα ως απόρροια εκδήλωσης ανθρώπινων συμπεριφορών συνιστά ένα κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο φαίνεται να πλήττει αναμφισβήτητα το σύνολο της κοινωνίας μας.

Συμπεριφορές και ενέργειες με χρειά επιθετική ζημιώνουν ανεπανόρθωτα, όχι το άτομο - δράστη μεμονωμένα, αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

Επιθετικότητα και βία υπάρχουν παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, στον αθλητισμό, στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο, στις διεθνείς σχέσεις, στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, πράγμα που δικαιολογεί απόλυτα και την έξαρση του φαινομένου στις μικρές ηλικίες.

Ποιος είναι, όμως, ο υπεύθυνος για την εκδήλωση τέτοιων συμπεριφορών;
Γιατί τα κρούσματα βίας ολοένα και αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου;

Η απάντηση στις ερωτήσεις είναι αμφίβολη και παραμένει ανοικτό κάθε ερώτημα.
Φταίει η ελλιπής διαπαιδαγώγιση και έτσι γίνεται ακατόρθωτη η τιθάσευση σε επιθετικές συμπεριφορές;

Η οικογενειακή εστία αδυνατεί πλεόν να μεταλαμπαδεύσει στα μέλη της τις αξίες του σεβασμού, της ανεκτικότητας ή της αλληλεγγύης;

Το σχολείο κωλύεται να καλλιεργήσει το ζητούμενο υγιές δημοκρατικό κλίμα και να μεταδώσει τις ενδεδειγμένες ανθρωπιστικές ιδέες στη μαθητιώσα νεολαία;

Η αυτοκυριαρχία και η αυτοσυγκράτηση είναι λέξεις πλέον μη προσιτές για το άτομο;

Μήπως τελικά η επιθετικότητα για τον άνθρωπο είναι εγγενής αντίδραση και βρίσκεται σε λανθάνουσα μορφή, ώσπου κάποια στιγμή με τα κατάλληλα ερεθίσματα αναδύεται και εξωτερικεύεται;
Ή μήπως εξωθείται και εκδηλώνεται ως αποτέλεσμα ενίσχυσης και μίμησης προτύπων;

Οποιοσδήποτε εμποδίζει είναι αντίπαλος, εχθρός και πρέπει να τιμωρηθεί. Και η τιμωρία του έρχεται με τα ανεξέλεγκτα κρούσματα βίας κατά της προσωπικότητάς του και της ανθρώπινής του αξιοπρέπειας.

Εκλείπει ο σεβασμός στην υπεροχή ή την διαφορετικότητα του άλλου και η αναγνώριση της αξίας του.

Η κοινωνία βαδίζει στο μεγαλύτερο τέλμα της, η μοναδική σανίδα σωτηρίας για την επαναφορά στην τάξη είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση των ατόμων μέσα από αυστηρούς κανόνες πειθαρχίας που υποβάλλονται από την οικογένεια, το σχολείο και ευρύτερα τους φορείς της ανθρώπινης κοινότητας.

Όταν ο άνθρωπος πάψει να ζει σε διαταραγμένο, σε όλες τις εκφάνσεις του, περιβάλλον, τότε και το παιδί θα μάθει κατόπιν υγιούς καθοδήγησης να λειτουργεί, να ενεργεί και να εκδηλώνεται φυσιολογικά, με εγκράτεια, σύνεση και περίσκεψη.

Πρέπει να μεριμνήσουμε σαν κοινωνία συσπειρωμένη για την καταστολή τέτοιων ακραίων συμπεριφορών, καθώς και των εγκληματικών τάσεων και ενεργειών που θεωρούνται μάστιγα της εποχής, εφόσον όλοι θα βιώνουμε καθημερινά το σοβαρό αντίκτυπό τους.

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ '21...

Καλό είναι να θυμόμαστε το αθάνατο και λαμπρό '21, αυτό το ιστορικό μεγάλο επίτευγμα των καθαρών Ελλήνων, αλλά εξίσου καλό είναι να διδασκόμεθα όλοι από τις αθλιότητες και τις προδοσίες που κι εδώ υπήρξαν άφθονες κι άφρονες.

Τα σχολιαρόπαιδα για πολλές γενιές μάθαιναν τα κατορθώματα μιας αδάμαστης γενιάς που βρήκε το κουράγιο και την αποκοτιά, έπειτα από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και φυλακής να αποτινάξει τον ζυγό της Τουρκοκρατίας μα οι έχοντες την ευθύνη της Παιδείας τους αποσιωπούσαν σκόπιμα την μιζέρια, τις προδοσίες, τα αίσχη και τον φιλοτουρκισμό των κοτσαμπαδήδων.

Οι αγώνες των Ελλήνων, αν και διακρίνοντο για την ανδρεία τους και την αποφασιστικότητά τους, είχαν εντός τους την διαίρεση και την αντίθεση. Οι φεουδάρχες επιδίωκαν τη διατήρηση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας τους μετά την Επανάσταση. Οι πολλοί επαναστάτες όμως, ονειρεύονταν διάλυση των τσιφλικιών και μοίρασμα της γης στους φτωχούς, δικαιώματα για τους πολίτες, συμμετοχή στην εξουσία, δημοκρατία. Αυτή ήταν η πραγματική αντίθεση που οδήγησε στον εμφύλιο.

Ήταν το σαράκι των Ελληνικών αγώνων που κατέτρωγε την ικμάδα της ελληνικής ψυχής.

Ετσι ονόματα σαν του Κολοκοτρώνη, διαβλήθησαν και συκοφαντήθηκαν και έφτασαν ως τα δικαστήρια και τη φυλακή, γιατί δήθεν πρόδωσαν την Επανάσταση, ενώ χωρίς αυτούς δεν θα είχε αρχίσει ο αγώνας και δεν θα ερχόταν η ελευθερία. Και είχαν οι άθλιοι ετοιμάσει την καρμανιόλα στο κάστρο του Παλαμηδιού και είχαν βρει και τον δήμιο. Όμως, σε μια στιγμή διανοητικής εξάρσης, ο Οθων είδε τι φοβερό έγκλημα θα εγένετο και έδωσε χάρη την τελευταία στιγμή.

Απατρίδες φυλάκισαν τον Αχιλλέα της επανάστασης, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και ποιοι τον γκρέμισαν αφού πρώτα τον στραγγάλισαν σιδεροδέσμιο κάτω από την Ακρόπολη.

Ο ιστορικός ερευνητής Γιάννης Βλαχογιάννης βρήκε τα απομνημονεύματα του Κασομούλη, γραμματέα του μεγάλου στρατάρχη της Ρούμελης Καραϊσκάκη. Και απ' αυτόν μαθαίνουμε ένα συνταρακτικό μυστικό, ότι δηλαδή ο θάνατος του γενναίου και πανέξυπνου στρατηγού στη μάχη του Ανάλατου μάλλον προήλθε από βόλι ελληνικό. Και τούτο γιατί ο λαϊκός και βαθύτατα δημοκρατικός Καραϊσκάκης έδωσε νότα στους Φαναριώτες και Κοτσαμπάσηδες προεστούς, ότι μετά τον νικηφόρο αγώνα, πολίτευμα για την Ελλάδα δεν θα είναι μια ξενοφέρτη μοναρχία αλλά αυτό που θέλησε διακαώς ο Ρήγας Βελενστινλής, Σύνταγμα και Δημοκρατία.

Οσο για τον πρώτο κυβερνήτη, ιστορικά βεβαιωμένο είναι το γεγονός ότι η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια υπήρξε έργο των Κοτσαμπάσηδων με όργανο τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.Όταν ο μεγάλος αυτός Ελληνας πατριώτης και φίλος του λαού θέλησε να μοιράσει στους φτωχούς ακτήμονες αγωνιστές μέρος των μοναστηριακών κτημάτων και τις περιουσίες των αγάδων Τούρκων.

Ενώ όλα αυτά τα εποφθαλμιούσαν οι τσιφλικάδες κοτσαμπάσηδες, που αργότερα λιβανίζοντας την εξουσία της Βαυαροκρατίας, τα πήραν υποκρινόμενοι τους πιστούς αυλόδουλους της Μοναρχίας.

Μερικά μόνο από τα αμαρτήματα και τις αθλιότητες των κοτσαμπάσηδων και μέρους του υψηλού κλήρου, που αποτελούσαν τότε την άρχουσα τάξη...τα φοβερά λάθη και τις ανέκδοτες προδοσίες που έγιναν κατά τη διάρκεια της επανάστασης...

Γκρίζες ταπεινές αθλιότητες και διαδρομές που συνεχιζόμενες αδιαλλείπτως, μας έφεραν στο σημείο που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα...

ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ...

Διάλογος πάλι αύριο στην Βουλή, για αλλαγές στην Παιδεία. Που ότι μεγαλόστομες μπούρδες ακουστούν εκατέρωθεν, πρέπει να ξεκινήσουν μ' ένα ξεκαθάρισμα δασκάλων και μαθητών πρώτα απ' όλα.

Δεν κάνουν όλοι για όλα και δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίζουν να υπάρχουν στην εκπαίδεση άτομα που δε νοιάζονται ούτε να προσφέρουν ούτε να μάθουν τίποτα. Δικό τους πρόβλημα τι θ' απογίνουν, του καθενούς ξεχωριστά κι όχι της κοινωνίας συλλογικά, η παρασιτική επιβίωση τους.

Ας μην εμποδίζουν τους υπόλοιπους να διδάξουν και να μάθουν, για αυτούς φτιάχτηκαν τα σχολεία όλων των βαθμίδων...

Αυτοί δε που έχουν έτοιμο διορισμό, δεν χρειάζονται χαρτιά και γνώσεις για να τρυπώσουν λάθρα κάπου, τους βολεύουν σωρηδόν χρόνια τώρα χωρίς προσόντα...

Έτσι θα βρεθούνε και χώροι και πόροι για τους υπόλοιπους, θα πιάσουν τόπο και θα φέρουν αποτελέσματα χωρίς να χαραμιστούνε άσκοπα κι άδικα σε πειραματισμούς...

Κι αμέσως επόμενη αλλαγή να τακτοποιηθεί το χάος της παραπαιδείας.

Φροντιστήρια πάντοτε υπήρχαν, όχι όμως σαν σήμερα που αντικαθιστούν τα λύκεια. Και δεν πηγαίνανε όλα τα παιδιά σε φροντιστήρια τότε, αλλά τα κατεφέρνανε μια χαρά.

Όχι όλα όμως, αυτά μόνο που μπορούσαν κι ανταποκρίνονταν στις απαιτήσεις των σχολών, ενώ σήμερα απαιτούν όλα να μπούνε μέσα σαν σε σούπερ μάρκετ, δημοκρατικώ δικαιωμάτι τάχατες.

Και εν πολλοίς τα καταφέρνουν. Και ρίχνουν το επίπεδο όλων των σχολών...
Εξ ου και τα αποτελέσματα, που αντανακλούν σε ολόκληρη τη κοινωνία και την οικονομία...
Αυτό θέλουμε;

Πριν από λίγες μέρες, ολοκληρώνοντας την ομιλία του (13-1-09), ο νέος πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών κ. Πάνος Α. Λιγομενίδης (Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Maryland των ΗΠΑ) έθεσε το θέμα της σύγχρονης παιδείας επισημαίνοντας χαρακτηριστικά:

- Θέλω να τονίσω τον υπεύθυνο μορφοποιό ρόλο της "Δυνητικής Παιδείας του Γίγνεσθαι" στην ελαχιστοποίηση των προβλημάτων και στην εποικοδομητική χρησιμοποίηση της Τεχνολογίας της Πληροφορικής. Κυρίως λόγω της μη-προσαρμογής της Παιδείας μας στις απαιτήσεις της σύγχρονης ανοιχτής κοινωνίας με την εκρηκτική πληροφόρηση, δεν γίνεται σωστή εφαρμογή της ταχέως αναπτυσσόμενης Τεχνολογίας της Πληροφορικής για την αποτελεσματική εκπαίδευση ατόμων που να είναι ικανά να μετουσιώνουν την πληροφορία σε δυνητική Γνώση. Όμως κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Εξαρτάται από εμάς. Είναι ευθύνη όλων μας...

ΜΑΚΑΡΙ κάποτε η Παιδεία μας να ξεφύγει από τα στενά όρια της απλής απομνημονευτικής πληροφόρησης και να μπει στο στάδιο της ουσιαστικής Γνώσης.

Εδώ είναι που χρειάζονται οι σοφές κεφαλές όλων των κομμάτων, ώστε η "νέα Παιδεία" που ευαγγελιζόμαστε (και θα μας προκύψει) να είναι και νέα και σωστή Παιδεία.

ΝΕΩΝ ΑΠΟΓΝΩΣΗ...

Μια κοινωνία που δεν έχει θέση για όλα τα μέλη της, καταλήγει σε κοινωνία μίσους και οργής που διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά και τομίσος και η οργή τελικά δεν αφήνουν θέση και χώρο για απλή και ξεκάθαρη σκέψη και συναισθήματα.

Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα, μεσολάβησαν γεγονότα που έδωσαν τις ευκαιρίες σε αυτήν την κοινωνία να ξεπεράσει τον άσχημο εαυτό της και να προχωρήσει μπροστά, αλλά δυστυχώς αυτά δεν της επέτρεψαν να αδράξει τις ευκαιρίες αυτές.

Με τον "ωχαδελφισμό" τους οι μεγαλύτεροι επί δεκαετίες απομύζησαν τους πόρους για τους νεώτερους, δημιούργησαν αδιέξοδες καταστάσεις και πετύχανε να φέρουν τους νέους σε απόγνωση...

Για την απόγνωση και τα αδιέξοδα φταίνε οι ίδιοι πάντα, οι δημαγωγοί - ρουσφετολόγοι και καιροσκόποι πολιτικοί που διαχειριστήκανε εν λευκώ τα του τόπου.

Μια πηγή απόγνωσης που δημιουργήσανε είναι και το συνολικό εκπαιδευτικό σύστημα όπως λειτουργεί σήμερα.

Παλαιότερα μόλις ένα παιδί τέλειωνε το δημοτικό σχολείο, πήγαινε ο πατέρας του, ρωτούσε τον δάσκαλο κι εκεινος του ελεγε:
- Το παιδί σου τα παίρνει τα γράμματα...Να το στείλεις στο γυμνασιο να προχωρήσει....

Και ο πατέρας διαλεγε ενα γυμνάσιο από αυτά που υπήρχαν και το έστελνε. Ή σε μια τεχνική σχολή αν πιάνανε τα χέρια του σε πρακτικά πράματα και δεν ήθελε σώνει και καλά να το καμαρώσει γιατρό - δικηγόρο.

Τα άλλα παιδιά, που δεν μπορούσαν εκ των πραγμάτων να είναι στα σχολεία, εκείνα πήγαιναν στα χωράφια, στα συνεργεία κατευθείαν ή σε καμμιά στρατιωτική σχολή να ξετελέψουνε καραβανάδες ή άλλα μπάτσοι και παπάδες...Μα όλα είχανε στο τέλος δουλειά...

Σήμερα με την πίεση κάποιων οι πολιτικοί, διευκόλυναν την άνοδο προς το γυμνάσιο και το λύκειο σε παιδιά που δεν "τα παίρνουν τα γράμματα". Έτσι, τελειώνουν στρατιές ολόκληρες παιδιών που δεν ξερουν τίποτα, αλλά τα ίδια μαζί με τους γονείς τους νομίζουν οτι "ξέρουν γράμματα".

Έτσι αρχίζει η άλλη σιχαμένη ιστορία, της πίεσης δηλαδή των τοπικών πολιτικών "να διορίσουν το παιδί". Και έχουμε τα γνωστά στην Ελλάδα, σε διορίζω, με ψηφίζεις, σε προάγω, ψηφίζει και το σόι σου και πάει λέγοντας....

Και αυξήσανε και τον αριθμό των εισαγόμενων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με αποτέλεσμα στρατούς από ημιμαθείς πτυχιούχους μιας και το επίπεδο έχει πέσει τραγικά με τόσο άσχετο κόσμο στα έδρανα των πανεπιστημίων, με τη βοήθεια και των συνεχών καταλήψεων από χαβαλέδες. Και φυσικά και οι πτυχιούχοι δεν ξέρουν τίποτα άλλο από το να αιτούνται διορισμό σε καλύτερη θέση από τους άλλους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης...

Μα τότε ποιοί θα κανουν τις δουλειές που σήμερα θεωρούνται παρακατιανές, τις χειρονακτικές δηλαδή;

Μα οι σύγχρονοι δούλοι. Οι μετανάστες δηλαδή, αφου σαν περιούσιος λαός πλέον, οινέες γενιές δεν ασχολούνται με τέτοιες. Ας είναι καλά τα χαρτζιλίκι του μπαμπά μέχρι τα περασμένα τριάντα, οι χιλιάδες καφετέριες και μπάρ, η χλιδή που προβάλλουν οι ξανθοπουτάνες και οι gay λελέδες από τις τηλεοράσεις και οι αμφιφυλόφιλες βίζιτες που έχουν γίνει τα πρότυπα της νεολαίας.

Κι εκείνοι που "παίρνανε τα γράμματα" κι άξιζε να είναι στα πανεπιστήμια και να δημιουργούνε γνώση και πλούτο και κουράζονται και διαβάζουν σαν μαθητές για να μπούν με το γιουρούσι μυριάδων, πάλι χαμενοι είναι, αφού δεν μαθαίνουν όσα πρέπει, με το χάος των πανεπιστημίων.

Έτσι έρχονται άλλα παιδιά απ' έξω, που στάθηκεν τυχερότερα και πήραν απρόσκοπτα "δυνατά χαρτιά " από καλά πανεπιστήμια που κυριαρχεί αξιοκρατία κι όχι χαβαλές φοιτητών κι εκπαιδευτικών και παίρνουν τις καλές θέσεις και το χρήμα. Και οι ντόπιοι πτυχιούχοι βγαίνουν στο περιθώριο σαν ολότελα άχρηστοι, αφού έχουν κλείσει και οι χειρονακτικές δουλειές από τους ξένους που κατακλύσανε τον τόπο και μαζεύουν τα μεροκάματα.

Και παρασυρμένοι στην απελπισία τους από το αδιέξοδο από ανεύθυνους κι ανέξοδους δημαγωγούς "επαναστάτες" ξεσηκώνονται και πετροβολούνε κατά πάντων...

Το τι θα γίνει τώρα, έτσι που τα κάνανε για χρόνια οι κυβερνήσεις και στην Παιδεία αλλα και στην Οικονομία, ούτε το γνωρίζουν, ούτε το προβλέπουν, ούτε φαίνεται να θέλουν να κάνουν κάτι να σώσουν ότι μπορούν...Απλώς παρακολουθούν!

ΔΙΓΕΝΕΙΣ...

Την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών ακολούθησε ένα σχεδόν παγκόσμιο πανηγύρι των απλών ανθρώπων.

Το είδαμε όλοι. Εμείς δε οι Έλληνες, χαρήκαμε επιπλέον για την επανεκλογή τεσσάρων και την εκλογή μιας επιπλέον ομογενούς στα νομοθετικά σώματα της υπερατλαντικής υπερδύναμης. Όπως χαιρόμαστε όταν εκλέγονται βουλευτές ή ευρωβουλευτές Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία και τη Σουηδία, η βουλευτές και τοπικοί κυβερνήτες στην μακρινή Αυστραλία και τον Καναδά...

Ο Ομπάμα θα μπορούσε να εκλεγεί βουλευτής η γερουσιαστής στη χώρα αυτή ακόμη και αν δεν είχε γεννηθεί εκεί, ακόμη και αν όχι μόνον ο ένας, αλλά και οι δύο γονείς του ήταν "ξένοι". πολίτες άλλων χωρών. Μόνο για τον πρόεδρο απαιτείται να έχει γεννηθεί Αμερικανός.

Αν αντί της Αμερικής ο Ομπάμα είχε γεννηθεί στην Ελλάδα, δεν θα είχε καμιά ευκαιρία ανάδειξης στον δημόσιο βίο της χώρας μας.

Πέρα όμως από τη συμμετοχή στο δημόσιο βίο, υπάρχει - τίθεται εκ των πραγμάτων, ένα γενικότερο πρόβλημα περί του αν η Ελλάδα που φθίνει δημογραφικά, έχει ανάγκη ή όχι να εντάξει στο δυναμικό της, με πλήρη δικαιώματα και υποχρεώσεις, τα παιδιά των μεταναστών που μεγαλώνουν ως Ελληνόπουλα, αυτά που "της παιδείας της ημετέρας μετέχοντες".

Αν δηλαδή θα αποφασίσουμε κάποτε να επαναλάβουμε την πρακτική της πλήρους ελληνοποίησης αποδεχόμενοι τους "διγενείς" μια και μάθαμε να υμνολογούμε τον Διγενή Ακρίτα, ξεχνώντας ακριβώς ότι ήταν Έλληνας κατ' απονομή, δηλαδή ξένος που αναλάμβανε έναντι αμοιβής να προασπισθεί τα σύνορα του βυζαντινού κράτους.

Σήμερα πια δεν κινδυνεύουν τα σύνορα μας. Κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξη μας από το γεγονός ότι μειώνονται δραματικά οι γεννήσεις. Άρα ο ρόλος των "διγενών" αλλάζει.
Στην Αμερική, ένας "διγενής", έγινε πρόεδρος και ο κόσμος ολόκληρος πανηγυρίζει.

Στην Ελλάδα του θα αποφασίσουμε κάποτε να καταστήσουμε πολίτες, τους μετανάστες εκείνους που πληρούν τις προυποθέσεις νομιμοποίησης, παρέχοντας τους την αναγνώριση της υπηκοότητας στα παιδιά των, τα οποία έχουν πλήρη ελληνική παιδεία;

Έχουμε ίσως περισσότερη ανάγκη από τους ίδιους, το να φθάσουν στο σημείο να αισθάνονται υπερήφανοι που είναι Έλληνες πολίτες, να ενσωματωθούν πλήρως στην ελληνική κοινωνία και να μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά, ακριβώς ως Έλληνες με διγενή καταγωγή.