ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΣΤΕΓΟΥ...

Ένα λιβερό γεγονός είναι ο θάνατος άστεγου (ένας που ποτέ δεν ενοχλούσε κανένα ούτε ζητιάνευε, όπως τον έβλεπα συχνά) στο κέντρο της πόλης των Χανίων: σε παγκάκι της πλατείας Αγοράς που είχε μετατραπεί σε προσωρινό κρεβάτι για τον άτυχο αυτό άνθρωπο. Οπως τόσα άλλα κεντρικά παγκάκια που αποτελούν καταφύγιο ανθρώπων οι οποίοι βρέθηκαν στον δρόμο.

Κάποιοι δήθεν "ευαίσθητοι" διαδηλώνουν πάλι χωρίς νόημα και ζητούν να γίνει ξενώνας αστέγων στην πόλη, έτσι αόριστα.

Όποτε αναλάβουν το κόστος αυτοί που το προτείνουν, ας το κάνουν. Δεν μπορεί να ζητούν χωρίς να προσφέρουν τίποτα οι ίδιοι.

Τί είναι αυτοί οι ξεπεσμένοι που ξεβράστηκαν στα Χανιά; Πόσοι από αυτούς μεγάλωσαν κι έζησαν εδώ;

Ένας από τη Βέροια, άλλος απο τη Θεσσαλονίκη, ένας από το Βέλγιο, πολλοί άλλοι από διάφορες τριτοκοσμικές χώρες, τι δουλειά έχουνε όλοι οι ξεπεσμένοι να καταλήγουν να βιούν λαθρόβια στα Χανιά;

Ας γυρίσει ο καθένας στον τόπο του όπου θα έχει έναν γνωστό ή φίλο ή συγγενή να τον νετάξει, με ειδική αρωγή από τους ανησυχούντες για τα ναύλα τους, ιδίως οι αλλοδαποί νεαροί μουσουλμάνοι αδέσποτοι αληταράδες της Ασίας και της Αφρικής που κατάκλυσαν και μαγάρισαν τον τόπο επδιδόμενοι κατά κόρο σε κλοπές κινητών - laptop και διαρρήξεις αμαξιών, υποστηριζόμενοι μόνο αυτοί αποκλειστικά από το στέκι μεταναστών (που ποτέ δε νοιάστηκε για Αλβανούς ή "Ελληνοποιημένους" καυκάσιους τα προηγούμενα χρόνια που υπήρχανε άφθονοι) και μετά θα κάνουμε τον λογαριασμό πόσοι Χανιώτες είχαν την ατυχία (κι όχι τα χασίσια και τα οινοπνεύματα) να καταντήσουν έτσι, να δούμε που θα τους στεγάσουμε και να τους συντηρούμε ανθρώπινα ώσπου να έχουν μια ευκαιρία να ανανήψουν.

Το να ταίζεις και να στεγάζεις έτσι αόριστα αμέτρητους νεαρούς ξένους και δικούς μας 25άρηδες που καταναλώνουν ουσίες για τη καλοπέραση τους και μόνο, πεταμένα λεφτά και κόπος, οι δήθεν φιλανθρωπίες σε τέτοιες καταστάσεις είναι σκέτη μαλακία και γρήγορα θα εκλείψουν ελλείψει πόρων κι αντοχής, γιατί να νετάσω για 10ετίες έναν άχρηστο μεθύστακα ναρκωμανή νεαρό, μήπως θα ξαναγίνει ποτέ κανονικός άνθρωπος, εγώ που πορίζω έξω στον δρόμο από 10 χρονών το ξέρω καλά πως δεν γίνεται αφού ούτε προσωπικότητα ούτε θέληση διαθέτει πια ούτε είχε ποτέ, έτσι συνήθισε και μόνο απαιτεί να πληρώνουμε εμείς τα λάθη της ζωής του...

Ας πάει για ανακύκλωση, κανείς δεν θα στενοχωρηθεί, ούτε οι οικείοι του που τον έχουν ξεγραμμένο...

Οι "συμπαραστάσεις" και τα λοιπά κούφια λόγια για τέτοια ρεμάλια είναι μπας και βρούνε δουλειά μερικοί άνεργοι παλαβογιατροί και κοινωνικοί λειτουργοί, καθόλου δεν με αφορά ούτε θα χαραμίσω τα χρήματα μου για τις ουσίες κανενός, έχω ήδη λίγους πράγματι φτωχούς άστεγους να φροντίζω όποτε έχω περίσσευμα, που δεν ζητιανεύουν ούτε απαιτούν, μα δέχονται ένα φαγητό ή μια κουβέντα πότε - πότε...

Χώρια την προσωπική μου τσιγγανούλα που την ξέρω από μωρό και όσο μεγαλώνει ομορφαίνει που θέλει κι αυτή το μερίδιο της, μα αυτό δεν σημαίνει πως θα φορτωθώ όλο το πολυάριθμο γυφταριό που κουβαλήθηκε στον τόπο μου, αν δεν πλουτίσω δεν θα χορτάσει κανείς τους, δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα για κανέναν αν δεν ξεφύγει πρώτα ο ίδιος από την μιζέρια και την φτώχεια που τείνει να γίνει ανίατη αρρώστια υπό τις συνθήκες που κατάφεραν και μας επέβαλαν οι κυβερνώντες επίλεκτοι των στοών...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ...

Η συμφωνία για την τριτοβάθμια εκπαίδευση επιτεύχθηκε. Ο νόμος πλαίσιο πέρασε. Και πέρασε θριαμβευτικά.

Με βασικό στοιχείο στο νόμο πλαίσιο την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ένα θέμα ταμπού για την Ελλάδα, κολλημένο με όσα έλαβαν χώρα κάποτε στα 60'ς κι αυτά που διαδραματίστηκαν το '73 στο Πολυτεχνείο με την εισβολή των τάνκς.

Στις αρχές της δεκαετίας του '60, δεκαετία αλλαγών στην κοινωνία και στην παιδεία, τότε που το αίτημα για 15% συνοδεύτηκε από τον αγώνα για περισσότερη δημοκρατία, ενώ το σπουδαστικό τμήμα της ασφάλειας υπονόμευε κάθε ίχνος δημοκρατίας μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, άρχισε να χτίζεται η νέα φοιτητική απαίτηση για κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Το άσυλο τότε όπως και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αποτέλεσε μια εγγύηση δημοκρατίας για τους νέους που εύρισκαν απέναντί τους όσους τους φοβόταν για τον δυναμισμό, την ορμή και την πρωτοπορία που κουβαλάνε από τη φύση τους.

Σε μια κοινωνία που πορευόταν με ανασφάλεια προς ένα αβέβαιο μέλλον, το άσυλο χρησιμοποιήθηκε από διαφορετικές πλευρές και για διαφορετικούς λόγους, όχι πάντοτε χωρίς ιδιοτέλεια. Δεν έλειψαν εκείνοι που το πολέμησαν, όπως δεν έλειψαν και εκείνοι που το εκμεταλλεύτηκαν για σκοπούς αλλότριους από εκείνους που οδήγησαν στην καθιέρωσή του.

Τα πανεπιστήμια κατέληξαν άντρα ανελευθερίας, πνευματικής αγκύλωσης, αληθινού φασισμού κάθε βαρεμένου με "προοδευτικό" επίχρισμα, αδιαφανής καταβόθρα κονδυλίων και χώρος απροκάλυπτης βίας, σε βάρος όποιου δεν ήταν αρεστός...

Ή ορμητήριο καταστροφέων των γύρω μαγαζιών κι αυτοκινήτων σε κάθε "επαναστατική" επέτειο ή αφορμή.

Κι όταν η αστυνομία κυνηγούσε τους ταραξίες από τους γύρω δρόμους, αφού είχαν διαπράξει σωρεία πλημμελημμάτων και κακουργημάτων, μόλις πατούσαν το πόδι τους στα Προπύλαια ή στην είσοδο της Νομικής, οι αστυνομικοί σταματούσαν σε ένα αόρατο θεσμικό τείχος που τους θωράκιζε και τους αποθράσυνε.

Δεν ήταν λίγοι οι πολιτικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες που έβαλαν χέρι για να περιοριστεί ο πραγματικός χαρακτήρας για τον οποίο καθιερώθηκε και δεν ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις που το χρησιμοποίησαν ως και προκάλυμα του κοινού εγκλήματος, αναγκάζοντας σημαντικά τμήματα της κοινωνίας να αμφιβάλλουν για την αναγκαιότητά του.

Όταν δεν υπήρχε πανεπιστημιακό άσυλο το φοιτητικό κίνημα ήταν ακμαίο και ρωμαλέο. Όταν θεσμοθετήθηκε το άσυλο μετράπηκε σε κούνημα και πλέον σε βόθρο εκφασισμού και διαπλοκής.

Σήμερα με το νομοσχέδιο για την ανώτατη παιδεία το οποίο ψηφίστηκε με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση από τη Βουλή, μπορεί να έκλεισε ένας κύκλος ζωής του ασύλου και βοηθούσης της αδυναμίας συνεννόησης μεταξύ ακαδημαϊκής κοινότητας και επόσημης πολιτείας για την διαφύλαξη και προστασία του, να μπήκε σε αναστολή η ισχύς του.Ένα σημαντικό βήμα για να βγει η Ελληνική κοινωνία από τις αγκυλώσεις και τις εμμονές της μεταπολίτευσης...

Αυτό μαζί με τη συμμετοχή των φοιτητών στην διοίκηση των Πανεπιστημίων, που διάλυσε την πανεπιστημιακή παιδεία και την κατάντησε σε παροχέα χαρτιών χωρίς αντίκρυσμα, αλλλά με ανταλάγματα εν κρυπτώ. Για λίγους κομματικούς ευνοημένους και όχι για τη μεγάλη πλειοψηφία όσων σπουδάζουν πραγματικά.

Οι φοιτητοπατέρες είχανε γερό νταραβέρι με τον πρύτανη. Μέσω αυτού είχαν λόγω και στην εκλογή καθηγητών. Οι διδασκόμενοι έκριναν την επιστημονική επάρκεια, το ήθος κλπ του διδάσκοντος. Στην ουσία γίνονται διάφορες τράμπες και γραμμένη την είχαν την επιστημονική επάρκεια και το ήθος.

Το μόνο θέμα που μας απομένει τώρα είναι το να παρακολουθούμε τι ακριβώς θα γίνει στην αυστηρή τήρηση του . Η Παπαρήγα, ο Τσίπρας και οι συν αυτών της υπόλοιπης περιθωριακής αριστεράς, εξέφρασαν ήδη την επιθυμία τους στην παραβίαση, η την μη τήρηση του νόμου, θέλοντας τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα όχι για πραγματική εκπαίδευση αυριανών επιστημόνων, μα πεδίο για χαβαλέ αριστεροφασιστών, ορμητήριο αναρχικών, τρομοκρατών και ασύλου για λαθρομετανάστες...

Αλλά πάλι και μόνο για το θεωρητικό άσυλο μπορεί η ανάγκη για ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ιδιαίτερα στους πανεπιστημιακούς χώρους να το επαναφέρει, μαζί με τους απαραίτητους όρους και κανόνες προστασίας και διαφύλαξής του όπως αρμόζει κι όχι όπως είχε καταντήσει με τους παραπάνω...

ΑΣΥΛΑ...

Το άσυλο δεν είναι εφεύρεση της σύγχρονης εποχής, υπήρχε από τους αρχαίους χρόνους, φυσικά και στην αρχαία Ελλάδα.

Ελεύθεροι πολίτες μέτοικοι ή δούλοι, που είχαν κάνει κάποια αξιόποινη πράξη ή πολιτικά πρόσωπα των οποίων κινδύνευε η ζωή από τους «εν τη εξουσία ευρισκομένους» αντιπάλους τους, κατέφευγαν σε ναούς, σε βωμούς και γενικότερα σε ιερούς χώρους.

Οι ικέτες αυτοί έχοντας τις περισσότερες φορές παραβιάσει τους ισχύοντες ανθρώπινους νόμους, είχαν υποπέσει σε αδίκημα για το οποίο μόνον οι θεοί και μάλιστα ο Δίας «Ικέσιος» ήταν σε θέση να τους συγχωρήσουν, να παραγράψουν το αδίκημα τους, να τους εξαγνίσουν. Από τα ιερά μέρη στα οποία κατέφευγαν, κανένας δεν μπορούσε να τους συλλάβει ή να τους απομακρύνει βίαια. Ο επιχειρών κάτι τέτοιο κινδύνευε με βαρύτατη τιμωρία: θάνατο, εξορία, πέταγμα των οστών της οικογένειάς του έξω από τα όρια της επικράτειας, απόλυτη δήμευση της περιουσίας του.

Στην αρχαιότητα όμως, είχαμε περιπτώσεις παραβίασης του ασύλου.

Στην Αθήνα στα τέλη του 7ου αι. π.Χ., μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια του Κύλωνα να γίνει τύραννος της Αθήνας οι οπαδοί του, για να σωθούν ζήτησαν άσυλο στον βωμό της Αθηνάς πάνω στην Ακρόπολη και στους βωμούς των Ευμενίδων στην πόλη. Ωστόσο οι αντίπαλοί τους με πρωταγωνιστές τα μέλη μιας μεγάλης αθηναϊκής οικογένειας των Αλκμαιωνιδών, σε μια κίνηση βαθύτατης απανθρωπιάς, τους κατέσφαξαν. Η πράξη αυτή στοίχισε στους Αλκμαιωνίδες εξορίες και κατασχέσεις των περιουσιών τους, αλλά και στην ίδια την Αθήνα δημιούργησε χρόνια προβλήματα. Για παράδειγμα στις παραμονές του Πελοποννησιακού Πολέμου, 2 αιώνες, περίπου, μετά τον αφανισμό των οπαδών του Κύλωνα, οι Σπαρτιάτες αξίωσαν από τους Αθηναίους, προκειμένου να μην τους κηρύξουν τον πόλεμο, ανάμεσα στα άλλα, και την εξορία των μιαρών Αλκμαιωνιδών! Ήθελαν, πολύ απλά, να στερήσουν από τους Αθηναίους τον ηγέτη τους, τον Περικλή, που ήταν Αλκμαιωνίδης. Επειδή όλα τελικά, έχουν πολιτικές προεκτάσεις ή έστω μια στοιχειώδη αντιπολίτευση.

Στην Αθήνα δεν είχε το δικαίωμα της ασυλίας αυτός που είχε χάσει τα πολιτικά του δικαιώματα, ενώ στα βυζαντινά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων συνέχισε να ισχύει το άσυλο των ναών, αυτό δεν κάλυπτε μοιχούς, βιαστές, φονιάδες και κάποτε και τους οφειλέτες του Δημοσίου!

Στην Αθήνα τα σημαντικότερα άσυλα ήταν το «Ηρώον του Θησέα» και ο «Βωμός των 12 θεών του ελέους» στην Αγορά. Στη Λακωνία το ιερό της Αθηνάς Χαλκιοίκου στη Σπάρτη και το ιερό του Ποσειδώνα στο Ταίναρο ήταν τα γνωστότερα. Στην Πελοπόννησο το ασφαλέστερο άσυλο το παρείχε ο ναός της Αθηνάς Αλέας στην Τεγέα. Περίφημο επίσης ήταν και το Ασκληπιείο της Κω.

Το πολιτικό άσυλο δεν πρέπει να συγχέεται με το σύγχρονο νόμο για τους πρόσφυγες, ο οποίος εξετάζει τη μαζική είσοδο του πληθυσμού, ενώ το δικαίωμα του ασύλου αφορά άτομα και παραδίδεται συνήθως σε μια συγκεκριμένη περίπτωση. Σε άλλες περιπτώσεις, από συγκεκριμένους χειρισμούς μιας κυβέρνησης, απλώς μπορεί να μην παραδοθεί το δικαίωμα του ασύλου, αλλά ο ίδιος ο ζητών άσυλο (όπως έγινε με τον Οτσαλάν όταν ζήτησε άσυλο στην Ελλάδα).

Το δικαίωμα του ασύλου είχε αναγνωριστεί από πολλές χώρες, προσφέροντας προστασία σε ξένα διωγμένα πρόσωπα. Ας θυμηθούμε τον Καρτέσιο - μετέβη στις Κάτω Χώρες - τον Βολτέρο που κατέφυγε στην Αγγλία και τον Τόμας Χομπς που τον δέχτηκαν στη Γαλλία.

Το Άσυλο Ανιάτων είναι το μοναδικό στην Ελλάδα που περιθάλπει χρονίως πάσχοντες. Λειτουργεί στην Κυψέλη από το 1893. Το βασικό του κτίριο χτίστηκε το 1831-1832, βάσει σχεδίων των αρχιτεκτόνων Σταμάτιου Κλεάνθη και Εντουαρτ Σάουμπερτ, για λογαριασμό του βρετανού ναυάρχου Μάλκολμ, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Κόδρινγκτον στη διοίκηση της ναυτικής μοίρας Μεσογείου.
Το χαμηλότερο ποσοστό έγκρισης αιτήσεων ασύλου σε μετανάστες στην Ε.Ε. εμφανίζει η Ελλάδα - μόλις 1% - σύμφωνα με στοιχεία της κοινοτικής στατιστικής υπηρεσίας από τις Βρυξέλλες.

Στην Ελλάδα με βάση τα στοιχεία για το 2009, προκύπτει ότι από τις 16.460 αιτήσεις που υποβλήθηκαν στη χώρα μας, εγκρίθηκαν οι 210. Από αυτές τις 210 αιτήσεις χορηγήθηκε καθεστώς ασύλου σε 25 περιπτώσεις, καθεστώς επικουρικής προστασίας σε 115 και για ανθρωπιστικούς λόγους σε 25 περιπτώσεις. Οι μετανάστες που έλαβαν καθεστώς προστασίας ήταν κυρίως Ιρακινοί (21,6% του συνόλου), Αφγανοί (15,4%) και Ιρανοί (14,9%).