ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΧΑΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΑΣ...

Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, μετά τις τελευταίες εκλογές.

Όλη η Ελλάδα έγινε ένας απέραντος καταυλισμός με χιλιάδες ξένους να περιφέρονται ανεξέλεγκτα παντού, από τα λεγόμενα hot spots και τις εθνικές οδούς, μέχρι τα σύνορα και τα ακριτικά νησιά του Αιγαίου. Πλήθος χωρίς τελειωμό παράταιρων μεταξύ τους λαών και ανθρώπων κατέκλυσε τη χώρα, από την στιγμή που άνοιξαν μονομερώς τα σύνορα που είναι και τα νότια όρια της Ευρώπης, χωρίς να προβλέψει κανείς γραφικός αριστερός φωστήρας τι θα τους κάνει και που θα τους πάει πέρα από εδώ, με αποτέλεσμα να κλείνουν τα σύνορα όσες χώρες σκέφτονται σοβαρά τον δικό τους λαό και το μέλλον του.

Στην Ειδομένη και τα νησιά γίνεται χαμός, η Αθήνα είναι θέμα χρόνου να φρακάρει και η επαρχία περιμένει τη σειρά της για να υποδεχθεί χιλιάδες υποτιθέμενους "πρόσφυγες" που κανείς στην Ευρώπη δεν θέλει πουθενά και η Ελλάδα αδυνατεί να διαχειριστεί.

 Η κυβερνώσα αριστερά έφτασε να φέρει και το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Το ΝΑΤΟ δεν βρίσκεται στο Αιγαίο για το προσφυγικό, . Αυτό είναι πρόσχημα,αλλά για τον φόβο των Ρώσων, που έχουν ισχυρές ναυτικές δυνάμεις εντός των χωρικών υδάτων της Συρίας.

Την ίδια στιγμή το αγροτικό μπάχαλο παρατραβά κι έχει προκαλέσει ήδη τεράστια προβλήματα στο εμπόριο, στις μεταφορές, στην οικονομία η οποία έχει παγώσει και εξαιτίας της διαπραγμάτευσης που δεν κλείνει.

Η επιχειρηματική δραστηριότητα βρίσκεται στο κόκκινο όπως και το ασφαλιστικό των επόμενων γενεών, το δημογραφικό έχει αφεθεί στην τύχη του και οι Έλληνες γερνούν και μειώνονται, το δημοσιονομικό κενό μεγαλώνει και ο φόβος του Grexit επανέρχεται. Όσοι μπορούν να φύγουν στο εξωτερικό το κάνουν, άνθρωποι κι επιχειρήσεις, τα capital controls έγιναν μόνιμη ασφυκτική κατάσταση όπως και η ανεργία και η ύφεση, ενώ εφευρίσκονται κι επιβάλλονται νέοι φόροι που δεν μπορούν να εισπραχτούν λόγω αδυναμίας όσων καταφέρνουν και δουλεύουν - παράγουν οτιδήποτε ακόμη.

Στην κρατική ΕΡΤ μπουκάρουν ανέμελοι αναρχικοί όποτε γουστάρουν ενώ το σκάνδαλο με τους εκβιασμούς από κύκλωμα προβεβλημένων δημοσιογράφων - εκδοτών με άκρες στη διαπλοκή έρχεται να επιδεινώσει την βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί στη χώρα.

Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να μπορεί και να κάνει απολύτως τίποτε, καμιά νομοθετική ρύθμιση γιαα κάποιον ζωτικό τομέα, όλα είναι παγωμένα εν αναμονή των δανειστών που πρέπει να δώσουν το πράσινο φως για μια σειρά από θέματα. Πελαγοδρομεί, αδυνατεί να κυβερνήσει, να συνεννοηθεί με τα κόμματα, να βρει λύσεις, να πιέσει την ΕΕ η οποία καταρρέει αφού ο καθένας κάνει ό,τι του γουστάρει.

Και στην κοινωνία επικρατεί ένας απίστευτος φόβος και αγωνία για την επόμενη ημέρα. Είναι πλέον θέμα χρόνου να επέλθει μια διάλυση.

Αυτή η αίσθηση της αναρχίας που επικρατεί ασφαλώς είναι μείζον εθνικό θέμα που δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη της.

Όσο τα κόμματα δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, όσο η κυβέρνηση Τσίπρα εμφανίζεται αδύναμη ενώ η ΝΔ ακόμη δεν μπορεί να βρει την άκρη της, όσο οι Έλληνες πολίτες ενδιαφέρονται περισσότερο για τον θάνατο ενός νεαρού τραγουδιστή κι όχι για το πώς θα βρουν όλοι από κοινού λύσεις στα μείζονα προβλήματα, τόσο η χώρα θα βουλιάζει.

Με την ευθύνη και της κυβέρνησης βεβαίως και των λοιπών κομμάτων αλλά και της ίδιας της κοινωνίας. Όλων εμάς που αποφασίζουμε, ψηφίζουμε, επιλέγουμε, ζούμε καθημερινά χωρίς να αντιδρούμε σε όσα βλέπουμε. Το τοπίο είναι άγνωστο και προκαλεί τρόμο για το μέλλον. Η πολιτική θύελλα είναι μπροστά μας, δεν τη ζούμε ακόμη.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα μπορεί να είναι η αρχή άλλης μιας μαύρης ιστορικής περιόδου για την Ελλάδα.

Αναζητούνται ηγέτες να μπουν μπροστά. Αναζητούνται και γνωστικοί πολίτες να πάψουν να βάζουν εμπόδια στη σωτηρία της πατρίδας...

ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΑ...

Όλοι οι Έλληνες σήμερα έχουμε κατά βάθος μια βαθιά αντικοινωνική - αναρχική συμπεριφορά.

Να περάσει το δικό μας με το έτσι θέλουμε, να μην δώσουμε λογαριασμό, να βγούμε από πάνω σε επίδειξη υπεροχής...

Ακόμη και οι γιαγιάδες εν ζωή λένε έχω το σπίτι μου, έχω την σύνταξη μου, δεν θέλω τίποτα άλλο, δηλαδή δεν με νοιάζει αν ζει ή πέθανε ο γείτονας, δεν θέλω τους συγγενείς να έρχονται να με ενοχλούν κτλ.

Την ίδια συμπεριφορά έχουν και οι υπόλοιποι, βλέπουν οι νέοι τους διεφθαρμένους στην εξουσία και δεν θέλουν ούτε αφεντικό στο κεφάλι τους, αλλά ούτε υποτελείς σε αυτούς.

Κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας είναι αυτές οι αλλοπρόσαλες νοοτροπίες, ψευτομαγκιές από έλλειψη Παιδείας και από μηδενικό γνώθι σ' αυτόν.

Σε τελευταία ανάλυση, απόλυτος εγωισμός, αδιαφορία για τον πλησίον και τη ζωή. Ζορμπαλίκι της κακιάς ώρας. Το μέσον μας νάναι καλά να μας εξυπηρετεί όποτε χρειαζόμαστε, για αυτό δεν το ψηφίσαμε άλλωστε.

Για αυτό δεν το βάλαμε να μας βολέψει στην θέση που επιδιώκαμε;

Αλλά δεν είμαστε όλοι έτσι. Μια μειοψηφία είναι, δυναμική όμως και μας καπελώνει.
Μην ανησυχείτε, έχουν και άλλοι γύρω στη Μεσόγειο το "μικρόβιο": Νότιοι Ιταλοί άς πούμε, ή πολλοί Μεσανατολίτες.

Η ασθένεια θεραπεύεται πάντως, αλλά θέλει χρόνο. Παιδεία λέγεται το φάρμακο.

ΣΟΥΒΛΙΣΤΕ ΤΟΥΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του 1981 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ν. Ζερβού. Τρία περιθωριακά άτομα προκαλούν το κοινωνικό σύστημα με κάθε τους πράξη.
Πρόκειται για μια αυτοσχεδιαστική ταινία, με αναρχική διάθεση και πολύ σαρκασμό...




Και σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=6635264293475606343&hl=el&fs=true

1821. ΟΡΚΟΣ ΚΑΤΑ ΤΥΡΡΑΝΙΑΣ ΚΙ ΑΝΑΡΧΙΑΣ...

Όρκος Κατά Τυραννίας και Αναρχίας:

Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε σε,
στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.
Εν όσω ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός,
για να τους αφανίσω, θε νάναι σταθερός.
Πιστός εις την πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,
αχώριστος για ναμαι, υπό τον στρατηγόν.
Κι αν παραβώ τον όρκον, ν' αστράψ' ο ουρανός,
και να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.

Σ' ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,
για την πατρίδα όλοι, να 'χωμεν μια καρδιά.
Στην πίστιν του καθ' ένας, ελεύθερος να ζη,
στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.
Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή...
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστ' αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.
Όσα απ' την τυραννίαν, πήγαν στην ξενητιά
στον τόπον του καθ' ένας, ας έλθη τώρα πιά.
Και όσοι του πολεμου, την τέχνην αγροικούν
Εδώ ας τρέξουν όλοι, τυρράνους να νικούν.
Η Ρούμελη τους κράζει, μ' αγκάλες ανοιχτές,
τους δίδει βιό και τόπον, αξίες και τιμές.
Ως ποτ' οφφικιάλος, σε ξένους Βασιλείς;
έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.
Κάλλιο για την πατρίδα, κανένας να χαθή
ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.
Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πιά εχθροί,
αδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κι εθνικοί.
Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,
εκείνοι και δικοί μας, αν είναι, ας χαθούν.

Σουλιώτες και Μανιάτες, λιοντάρια ξακουστά
ως πότε σταις σπηλιές σας, κοιμάστε σφαλιστά;
Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,
κι Αγράφων τα ξεφτέρια, γεννήστε μια ψυχή.
Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσετε για μια,
και αίμα των τυράννων, ρουφήξτε σα θεριά.
Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Χριστιανοί,
με τα άρματα στο χέρι, καθ' ένας ας φανή,
Το αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,
μικροί μεγάλοι ομώστε, τυρράννου τον χαμόν.
Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
ο βάρβαρος ως πότε, θε να σας τυραννή.
Μην καρτερήτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,
χωθήτε στο μπογάζι, μ' εμάς και σεις μαζί.
Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των νησιών,
σαν αστραπή χυθήτε, χτυπάτε τον εχθρόν.
Της Κρήτης και της Νύδρας, θαλασσινά πουλιά,
καιρός ειν' της πατριδος, ν' ακούστε την λαλιά.
Κι οσ' είστε στην αρμάδα, σαν άξια παιδιά,
οι νόμοι σας προστάζουν, να βάλετε φωτιά.
Με εμάς κι εσείς Μαλτέζοι, γεννήτε ένα κορμί,
κατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή.
Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί,
ζητά την συνδρομήν σας, με μητρική φωνή.
Τι σκέκεις Παζβαντζιόγλου, τόσον εκστατικός;
τινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.
Τους μπούφους και κοράκους, καθόλου μη ψηφάς,
με τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.

Συλήστρα και Μπραίλα, Σμαήλι και Κιλί,
Μπενδέρι και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.
Στρατεύματα σου στείλε, κι εκείνα προσκυνούν
γιατί στην τυρραννίαν, να ζήσουν δεν μπορούν.
Γκιουρντζή πιά μη κοιμάσαι, σηκώσου με ορμήν,
τον Προύσια να μοιάσης, έχεις την αφορμήν.
Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς
πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανής.
Με τα στρατεύματά σου, ευθύς να συκωθής,
στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.
Του Μισιριού ασλάνια, για πρώτη σας δουλειά,
δικόν σας ένα μπέη, κάμετε βασιλιά.
Χαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλη ας μη φανή,
για να ψοφήσει ο λύκος, όπου σας τυραννεί.
Με μια καρδιά όλοι, μια γνώμη, μια ψυχή,
χτυπάτε του τυράννου, την ρίζα να χαθή.
Να ανάψουμε μια φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,
να τρέξει από την Μπόσνα, και ως την Αραπιά.
Ψηλά στα μπαϊράκια, σηκώστε τον σταυρόν,
και σαν αστροπελέκια, χτυπατε τον εχθρόν.
Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,
καρδιοκτυπά και τρέμει, σαν τον λαγόν κι αυτός.
Τριακόσιοι Γκιρτζιαλήδες, τον έκαμαν να ιδή,
πως δεν μπορεί με τόπια, μπροστά τους να εβγεί.
Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;
ξυπνήστε μην είστε ενάντιοι κι εχθροί.

Πως οι προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,
για την ελευθερία, πηδούσαν στη φωτιά.
Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν' αρπάξουμε για μια
τα άρματα, και να βγούμεν απ' την πικρή σκλαβιά.
Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψη ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.
Ο κόσμος να γλυτώση, απ' αύτην την πληγή,
κι ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.