ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Άλλη μια "εκπαιδευτική μεταρύθμιση" εξαγγέλθηκε, με προτάσεις και σκέψεις που όπως η πραγματικότητα δείχνει, θα καταλήξει κι αυτή όπως οι προηγούμενες, δηλαδή άλλα αντι άλλων...

Όποιος έχει άμεση ή έμμεση σχέση με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, γνωρίζει πως υπάρχουν ουκ ολίγοι εκπαιδευτικοί που φοβούνται να μπούνε σε μια τάξη 25 - 30 μαθητών οι οποίοι τους γνωρίζουν και τους μασκαρεύτουν κανονικά με κάθε ευκαιρία και τρόπο, δηθεν "δάσκαλοι" και "καθηγητές" με σοβαρά προβλήματα, ψυχολογικά και ανεπάρκειας σε γνώσεις και παιδαγωγικές ικανότητες, τέτοιας μορφής και έντασης, που αν μπορούσε δε θα δεχόταν να εμπιστευτεί σ' αυτούς τη μόρφωση των παιδιών του. Σημαντικός αριθμός από αυτούς έχοντας επίγνωση της αδυναμίας τους, έχουν με πελατειακό και κομματικό τρόπο καλυφθεί πίσω από κόμματα, ρουσφέτια και πίεση προς τους διευθυντές τους...

Όσο απαξιώνεται από την κοινωνία και το υπουργείο η τεχνική εκπαίδευση, τόσο και περισσότεροι θα "παρκάρονται" στα ΑΕΙ ως κρυμένοι μελλοντικοί άνεργοι εν αναμονή.

Η φιλοσοφία τόσο των τωρινών όσο και των προηγουμένων ήταν και παραμένει το εξής: όλοι μπαίνουν στα πανεπιστήμια, όλοι πτυχιούχοι, όλοι και μεταπτυχιακά δωρεάν αν γινόταν για τη "λαϊκή οικογένεια" και σε λίγο πάρτε και όλοι διδακτορικά. Και για να μην έχετε παράπονο όλα τα ιδρύματα είναι ανώτατη εκπαίδευση να μην υπάρχει παρανόηση και πίκρες.

Και φυσικά "δωρεάν" όπως όλοι νομίζουν.

Σε ένα σύστημα εκαπίδευσης που χρόνια τώρα φυτοζωεί χάρη στις υποσχέσεις για προσόδους κάτω από το τραπέζι με τα λεφτά των άλλων (μηχανικοί, δικηγόροι, γιατροί, δάσκαλοι και  καθηγητές, φαρμακοποιοί, λογιστές, στρατοί αναπληρωτών, μεγαλύτεροι στρατοί μονιμοποιηθέντων κλπ κλπ κλπ) όλοι θέλουν να μπουν στο πανεπιστήμιο.

Για να περάσουν ανέμελα 4 και 5 και 6 και βάλε φοιτητικά χρόνια και μετά όλοι φυσικά πτυχιούχοι και δώστου ανεκπλήρωτοι "αγώνες" με πολυακουσμένα πια συνθήματα τύπου  "δουλειά για όλους", και "ζητάμε αυτό που μας ανήκει" και άλλα συναφή λαϊκά και συγκινητικά και εύπεπτα που φυσικά υιοθετούνται πρώτα και κύρια από τους λαϊκιστές όλων των κομμάτων.

Τι να περιμένει κανείς από κυβερνήσεις που, ανεξάρτητα ιδεολογίας που πλασάρουν, επί δεκαετίες επιδοτούν την ανεργία αντί την απασχόληση;

Δεν θα καταφέρει κανείς υπουργός τίποτα, αν δεν αποφασίσει μαζί με την λοιπή κοινωνία ότι χρειαζόμαστε πρωτίστως σοβαρούς και καταρτισμένους τεχνικούς υψηλού επιπέδου. Και βεβαίως δουλειές παραγωγικές για όλους αυτούς, που θα έχουν θέση όλες οι βαθμίδες, οι ειδικότητες, οι γνώσεις τα ταλέντα των ανθρώπων που αποφοιτούν...

Οι πτυχιούχοι χωρίς αντίκρυσμα είναι ήδη πάρα πολλοί και στην πλειονότητα άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι.

Ας ξεκινήσει κάποιος από κάτω,από τη βάση, από το νηπιαγωγείο...

Όλοι ξεκινούν από ψηλά. Γιατί;

Επιτέλους ας ξεκινήσουμε από τα θεμέλια με ό,τι αυτά χρειάζονται για να γίνει γερό το οικοδόμημα της παιδείας...

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ...

Όλοι μιλάμε για το πρόγραμμα το έτσι το αλλιώς και για τις εναλλακτικές που έχουμε, αλλά κανένας δεν απαντά σε δύο απλά ερωτήματα.

Εφαρμόσαμε ποτέ κανένα πρόγραμμα στο σύνολό του για να δούμε πως πάει ή μήπως πήραμε μόνο τμήματα;

Γιατί ένα πρόγραμμα για να κριθεί θα πρέπει να έχει εφαρμοστεί στο σύνολό του και όχι μόνο τα μέτρα εκείνα που δε θίγουν τις γνωστές ομάδες. Η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση αφαίρεσε την φορολόγηση των αγροτών και τις συντάξεις των ευνοημένων 50άρηδων για να τη σκαπουλάρει στη Βουλή από τους δικούς της....

Στην Ελλάδα τα προγράμματα αποτυγχάνουν γιατί απλά δεν τα εφαρμόζουμε ή εφαρμόζουμε μόνο αυτά που θίγουν λιγότερο την πελατεία.Το ζητούμενο είναι πολύ πολύ απλά να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν την Ελλάδα μια Ευρωπαϊκή χώρα.

Είχαμε 2 μνημόνια ή 5 χρόνια για να το κάνουμε, δεν το κάναμε και η οικονομία πήγαινε προς το χειρότερο. Όταν η οικονομία πάει χάλια διότι ο λαός ψηφίζει όλο και χειρότερες κυβερνήσεις, τότε η φτώχια αυξάνεται. Δεν μάθαμε κάτι από τα προηγούμενα μνημόνια; Όχι δεν μάθαμε, διότι δεν θέλουμε να μάθουμε.

Φτάσαμε στον πάτο και τον ξεπεράσαμε για να έρθει το 3ο Μνημόνιο. Σήμερα δεν μπορούμε όμως να κάνουμε τις αλλαγές διότι η κοινωνία δεν έχει δυνάμεις. Φανταστείτε να υπήρχε μια κυβέρνηση τολμηρή που να έλεγε αντί να ξεκινήσω να νομοθετώ πρώτα την αύξηση ΦΠΑ, να ξεκινήσω με το άνοιγμα των επαγγελμάτων ή με την κατάργηση χρεώσεων στις υπηρεσίες, το συμμάζεμα του δημοσίου, κτλ.

Οι μισθοί και συντάξεις βουλιάζουν την παραγωγική οικονομία και άρα βουλιάζουν τον τόπο. Μα οι περικοπές στους υψηλούς μισθούς και συντάξεις έχουν το μεγαλύτερο πολιτικό κόστος απ' όλα, καθώς αφορούν οργανωμένες ομάδες που εμπορεύονται την ψήφο τους ομαδικά.

Ο ιδιωτικός τομέας έχει ματώσει, έχουν απομείνει μόνο συντρίμμια. Αρκετά όμως για να στοχοποιηθούν με τη νέα φορομπηχτική πολιτική.

Οι άνεργοι πλησιάζουν το 1,5 εκ. και όλες/οι προέρχονται από εκεί. Πάνω από το 90% αυτών των ανέργων δεν λαμβάνει κανένα βοήθημα ή επίδομα. Το μεγαλύτερο μέρος τους είναι νέες και νέοι.Τους έφαγαν οι ''βολεμένοι'' και το ''κατεστημένο'' των προηγούμενων γενιών. Που είναι η ψήφος τους και η δυσφορία τους για αυτό τον εμπαιγμό και τη κατάντια; Τι διάολο επιλέγουν με τη ψήφο τους; Δικό τους μεγάλο κόμμα για τα συμφέροντα τους θα είχαν. Γιατί αυτή η ανθρωποθυσία;

Μα για να παραμένει προστατευμένος ο ιερός δημόσιος τομέας. Για να μην απολυθεί κανείς, ή εάν απολύθηκε και συνέχισε να πληρώνεται όσο παρέμεινε «απολυμένος», να ξαναπροσληφθεί με δόξα και τιμή. Ήδη ξεκίνησαν οι απεργίες της ΑΔΕΔΥ, οι μόνοι που δεν έπρεπε να βγάνουν άχνα...

Και κάτι ακόμα, ακούω πολλούς να φωνάζουν για τις περικοπές στους μισθούς στο δημόσιο και για τις κινήσεις δικαστικά για να αρθούν αυτές. Μήπως θα έπρεπε να γκρινιάζουμε για την αργομισθία που εφαρμόζεται στο δημόσιο η οποία είναι χειρότερη για κάποιους και από τους χαμηλούς μισθούς;

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ...

Ποιος μπορεί να κάνει μεταρρυθμίσεις;

Χρειάζεται μία ισχυρή και δυναμική κυβέρνηση για να αποφασίσει και ένας αποτελεσματικός και αξιόπιστος κρατικός μηχανισμός για να εφαρμόσει. Τέτοια κυβέρνηση έχουμε χρόνια να δούμε. Όσο για αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό, δεν τον είχαμε ποτέ.

Πρώτα έχει σημασία ποιος ζητάει μία μεταρρύθμιση και κατά πόσο μπορεί να τη επιβάλλει.

Μετά χρειάζεται αξιολόγηση των μεταρρυθμίσεων. Ποιά τώρα και γιατί αυτή πρώτη; Ποιά πρέπει να ακολουθήσει; Ποιά θα συμπληρώσει τυχός προβλήματα που θα προκύψουν από τις προηγούμενες;

Το Ελληνικό πελατειακό πολιτικό σύστημα κάνει τις μεταρρυθμίσεις από δύσκολες μέχρι αδύνατες.

Κάθε μεταρρύθμιση αφορά δύο τάξεις ανθρώπων: αυτούς που βλάπτει (ή έστω ξεβολεύει) και αυτούς που ωφελεί.

Πάρτε το άνοιγμα ενός κλειστού επαγγέλματος. Οι εντός βλάπτονται, ιδίως οι παλαιοί οι εκτός και οι νεοεισερχόνενοι στον χώρο ωφελούνται. Αλλά οι εντός είναι συγκεκριμένοι και οργανωμένοι. Έχουν τα συνδικάτα τους και μπορούν να ασκήσουν πίεση με απεργίες, κωλυσιεργίες και πολιτικές απειλές.
 Οι εκτός είναι διάσπαρτοι και ανοργάνωτοι. Τα οφέλη θα τα δουν μόνον αν και όταν κάποτε χρειασθούν τις υπηρεσίες ενός π. χ. δικηγόρου. Εφόσον δεν ενδιαφέρονται άμεσα δεν ασκούν πίεση, ακόμα και αν ήθελαν,δεν  έχουν τρόπο να την ασκήσουν...

Ως σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχει οργανωμένη κοινωνία πολιτών που να γνωρίζει και να προασπίζεται τα δικαιώματά της.

Αυτή θα ήταν ο αντίπαλος πόλος προς όλες τις συντεχνίες και θα ασκούσε πίεση στην εξουσία για να θεσπίσει και κυρίως να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις. Είμαστε μία κατακερματισμένη κοινωνία όπου ο καθένας κοιτάει το συμφέρον το δικό του ή των "δικών του"  και κανείς του συνόλου.

Άρα πότε θα γίνουν ή θα προχωρήσουν ουσιαστικά οι απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις;

Αυτό ακόμη και ξένοι παρατηρητές των Ελληνικών γενομένων και γνώστες της παραγματικότητας, το αναρρωτούνται...

ΑΝΑΒΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Όλοι οι πολιτικοί από χθες το βράδυ δηλώνουν όπου δουν κάμερα πως δικαιώθηκαν από την απόφαση του ΣτΕ. Από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέχρι τη ΔΗΜΑΡ το ΣΥΡΙΖΑ και όλους τους άλλους...

Πως γίνεται τώρα αυτό; Μπορεί να συμβαίνει πραγματικά; Σαφώς και όχι. Όμως αυτή είναι η απάτη, την οποία νομίζουν ότι θα καταπιούν για μία ακόμη φορά αμάσητη οι πολίτες.

Πολλοί βέβαια θα την καταπιούν, υπάρχουν όμως και αρκετοί που πλέον τους έχουν πάρει χαμπάρι.
Στην πραγματικότητα λοιπόν, σε κανέναν από αυτούς δεν καίγεται καρφάκι αν μπει ή δε μπει λουκέτο στην ΕΡΤ ή αν θα απολυθούν ή όχι 2500 εργαζόμενοι.

Το μόνο μα το μόνο που τους ενδιαφέρει πραγματικά είναι ποιος θα έχει τα περισσότερα πολιτικά οφέλη ή τις λιγότερες δυνατές απώλειες από αυτές τις εξελίξεις.

Το πρόβλημα είναι ότι σε ένα διάλογο υπάρχουν θέσεις & αντιθέσεις. Το ορθολογικό είναι να καταλήγουμε στις συνθέσεις. Αυτό χαρακτηρίζει και τη ποιότητα στη λειτουργία μιας δημοκρατικής διακυβέρνησης σε μια κοινωνίας. Αυτό σε τελευταία ανάλυση αποτελεί και το μεγάλο έλλειμμα στο τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας μας μετά την μεταπολίτευση.

Πολλοί βέβαια από εσάς (ανάλογα με το τι ψηφίζετε), θα ταυτιστείτε με τη μία ή την άλλη θέση.
Όλο αυτό με την ΕΡΤ (νάταν και το μοναδικό!) μας έφερε μπροστά στην αναβλητικότητα που έχουμε ως κοινωνία να πάρουμε σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον μας.

Η αξιολόγηση δεν έχει προχωρήσει σε κανένα τομέα του δημόσιου βίου και τώρα φτάσαμε στο σημείο να κόβουμε κεφάλια δικαίων και αδίκων. Την ευθύνη γι αυτήν την αναβλητικότητα όμως δεν την έχουν μόνο τα κόμματα που κυβερνούν αλλά κυρίως η αντιπολίτευση που λέει πάντα στην Ελλάδα "όχι σε όλα" και οι συνδικαλιστές του δημοσίου που ποτέ δεν άφησαν να προχωρήσει τίποτα στο δημόσιο.

Τώρα θα κληθούμε άλλη μια φορά όλοι να πληρώσουμε τον λογαριασμό γιατί δεν φροντίσαμε να κάνουμε καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση πουθενά...

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ;

Οι  περισσότεροι  γράφουμε και μιλάμε εναντίον της ξενόφερτης τρόϊκας...

Με αυτή την εικόνα που παρουσιάζουμε σαν κράτος (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δεν έχουμε καμία διαπραγματευτική ισχύ ούτε πρόκειται να μας πάρει κανείς στα σοβαρά. Το πρόβλημα της χώρας είναι βασικά ένα, η έλλειψη μεταρρυθμιστικής αντίληψης της πολιτικής τάξης και της κοινωνίας...

Εντάξει, το πρόγραμμα  της τρόϊκας είναι ανεδαφικό, όμως:

Φταίει η τρόϊκα, που εδώ και ένα χρόνο ο αρμόδιος υπουργός δεν μπορεί να καταρτίσει ένα  σοβαρό σχέδιο για το δημόσιο;
Φταίει η τρόϊκα, που δεν μπορούμε να διώξουμε τους περιτούς δημοσίους υπαλλήλους;
Φταίει η τρόϊκα που το σχέδιο «Αθηνά», για την αναδιοργάνωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καταποντίζεται από τα  μικροκομματικά και συντεχνιακά αιτήματα;
Φταίει η τρόϊκα, που το Υπουργείο Ανάπτυξης δεν κάνει τίποτα άλλο παρά  μεγαλόστομες  εξαγγελίες;
Φταίει η τρόϊκα που το Υπουργείο Οικονομικών εξαντλεί την δραστηριότητά του αναζητώντας έσοδα από τα γνωστά «υποζύγια», που πληρώνουν πάντα;
Φταίει η τρόϊκα, που ενώ συζητάμε συρρίκνωση του δημοσίου, κάποιοι αναγγέλλουν ανασύσταση γραμματείας, που είχε ήδη καταργηθεί;
Φταίει η τρόϊκα, που οι αποκρατικοποιήσεις εξαντλούνται σε περιφερειακά θέματα επειδή κανένας δεν τολμάει να αγγίζει τον βασικό πυρήνα;
Φταίει η τρόϊκα που ο μεν Βενιζέλος δεν μπορεί να καταστείλει το άγχος του για  μεγαλύτερη  συμμετοχή  στην εξουσία, ο δε Κουβέλης να υπερβεί τις αγκυλώσεις του κόμματος του;
Φταίει η τρόϊκα που, μια ολόκληρη χώρα, δείχνει ανίκανη  να αναθέσει σε 10 σοβαρούς ανθρώπους την  επεξεργασία μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης, που δεν θα μπορεί να αρνηθεί κανένας και την οποία στη συνέχεια θα υιοθετήσουμε ως εθνική στρατηγική;

Ο κόσμος έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια και της αντοχής και της υπομονής του. Δεν μπορεί πλέον να ανεχθεί την κοροϊδία από κανέναν. Αυτό δεν ισχύει μόνο για την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, αλλά για το σύνολον των παραγόντων του δημοσίου βίου της χώρας.

Επειδή λοιπόν σηκώνεται μεγάλος κουρνιαχτός  και η χώρα έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα, δεν μπορούμε να πορευόμαστε είτε αναμένοντας κάποιον από μηχανής θεό ή «προσμένοντας κάποιο θαύμα» ή τέλος εκλιπαρώντας για την μεγαλοθυμία των εταίρων μας.

Πρέπει να μαζέψουμε τις δυνάμεις μας. Τη λύση οφείλουμε να τη βρούμε εμείς.  Μην την περιμένουμε από την  τρόϊκα. Δεν είναι βέβαιο αν θέλει, ούτε αν έχει λύση.

Ας αφήσουμε τις αδιέξοδες κατηγόριες προς τρίτους και ας ανασκουμπωθούμε να κάνουμε αυτά που είναι απαραίτητα για την σωτηρία της χώρας μας με ίδιες δυνάμεις...

ΣΧΕΔΙΟ "ΑΘΗΝΑ" ΙΙ...

Άγρια κόντρα ανάμεσα στον Δήμαρχο Αγίου Νικολάου και τον πρόεδρο του ΤΕΙ Κρήτης ξέσπασε με αφορμή το Σχέδιο «Αθηνά» και την έντονη αντίδραση του τελευταίου στο ενδεχόμενο μεταφοράς της Σχολής Γεωπονίας του ΤΕΙ στον Άγιο Νικόλαο από το Ηράκλειο. 

Ο δήμαρχος με σημερινές του δηλώσεις αποκάλεσε τον πρόεδρο του ΤΕΙ "γαϊδούρι που ξεχνά ότι είναι πρόεδρος του Ιδρύματος όλης της Κρήτης και όχι μόνο του Ηρακλείου''...

Ο Δήμαρχος Αγίου Νικολάου επιτέθηκε κατά πάντων ενώ άφησε αιχμές και για τα Χανιά και τις τοποθετήσεις του προέδρου, με αποκορύφωμα την φράση: ''Γιατί τα Χανιά να έχουν ΤΕΙ αφού έχουν Πολυτεχνείο;''

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ...

Μας ήρθε λοιπόν ο λογαριασμός του πελατειακού κράτους και δεν μας αρέσει.

Είναι άδικο. Το κόστος των ρουσφετολογικών προσλήψεων, των συνδικαλιστικών απαιτήσεων υμετέρων, των χρυσών συντάξεων, της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικής διαπλοκής και των ακριβών φαρμάκων, έπρεπε να συνεχίσουν να το πληρώνουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι. Στο κάτω κάτω της γραφής τους κάνουμε την χάρη να αγοράζουμε τα προϊόντα τους με τα λεφτά που μας δανείζουν.

Και τώρα λέμε ότι χρειαζόμαστε μεταρυθμίσεις.

Όμως το μνημόνιο που είναι γεμάτο αυτονόητες μεταρυθμίσεις (κατά της γραφειοκρατίας, κατά της φοροδιαφυγής, κατά των καθυστερήσεων στην δικαιοσύνη, υπέρ του ορθολογισμού στο φορολογικό) φροντίσαμε επί 2,5 χρόνια να μην εφαρμοστεί, διότι το μνημόνιο είναι "κακό".

Όλα τα πολιτικά κόμματα, είτε είναι στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση πολεμούνε τις αυτονόητες μεταρρυθμίσεις του μνημονίου, για να το υποστηρίξουν μετά έργω και λόγω, ευκαιρίας δοθείσας. Όπου όλο το διαπλεκόμενο δημοσιογραφικό κατεστημένο παραπληροφορεί τον κόσμο για το μνημόνιο...

Και ψηφίζουμε το κόμμα που υπόσχεται ότι θα το καταργήσει...

Οι αντιφάσεις μας ως λαός είναι βαθιές και όσο συνεχίζεται η αντιμνημονιακή παραφροσύνη τόσο το χειρότερο θα είναι για όλους μας.

Καλά βαστάει το παραμύθι, όμως το πληρώνουν οι πιο αδύνατοι.

ΣΧΕΔΙΟ "ΑΘΗΝΑ"...

Τις επόμενες ημέρες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλά σχετικά με το σχέδιο "Αθηνά" για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επίσης, θα δούμε και πολλές αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες που χάνουν τμήματα και φοιτητές, επομένως μια σημαντική πηγή εσόδων και σίγουρα θα βγούνε πάλι στους δρόμους να φωνάζουν.

Κατακερματισμένος και αλλοπρόσαλλος είναι ο υφιστάμενος χάρτης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τόλμησαν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο και να πουν ότι τα τελευταία 30 - 40 χρόνια όλα τα κόμματα ευθύνονται για το αίσχος των ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Κάθε βουλευτής ή υπουργός ίδρυε κι ένα τμήμα, ένα ΤΕΙ ή ένα πανεπιστήμιο στον τόπο καταγωγής του πουλώντας στους ψηφοφόρους του τη μεγάλη του επιτυχία.

Κάθε χωριό είχε και ΤΕΙ και κάθε ραχούλα και στρατόπεδο, η άλλη μεγάλη πληγή. Και για όλα αυτά πλήρωναν τα κορόιδα, οι έλληνες πολίτες...

Είναι φανερό ότι τα ρουσφετολογικά κριτήρια υπερίσχυαν των ακαδημαϊκών και όλοι ήταν ευχαριστημένοι: οι τοπικές κοινωνίες έβλεπαν το real estate, τις καφετέριες και τα σουβλατζίδικα να ακμάζουν, οι εισακτέοι είχαν την ευκαιρία στην αλησμόνητη φοιτητική ζωή, οι γονείς τους νόμιζαν ότι τα παιδιά τους ήταν στο ελληνικό Harvard κι επίσης δικαιολογούνταν θέσεις διδασκόντων και διοικητικού προσωπικού.

Μια κατάσταση βολική για όλους. Εκτός από την αξιοπιστία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Τα 26 Πανεπιστήμια και 16 ΤΕΙ που υπάρχουν σήμερα θα γίνουν 20 και 12 αντίστοιχα, χωρίς να περιορισθεί σημαντικά ο συνολικός αριθμός των εισακτέων. Οι 63 πόλεις που φιλοξενούσαν τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα γίνουν 51. Πλην του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τα αθηναϊκά πανεπιστήμια (Οικονομικό Πανεπιστήμιο, Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Γεωπονικό, Πάντειο, Χαροκόπειο) θα ενοποιηθούν σε ένα ομόσπονδο πανεπιστήμιο με την επωνυμία «Αδαμάντιος Κοραής». Συγχωνεύσεις θα γίνουν και στα Πανεπιστήμια της περιφέρειας και σε ΤΕΙ.  

Τα κριτήρια που μπήκαν για το σχέδιο «Αθηνά» ήταν κυρίως οικονομικά, γεωγραφικά και ακαδημαϊκά.

Οικονομικά γιατί αναζητείται εξοικονόμηση πόρων από τις συγχωνεύσεις και τις οικονομίες κλίμακας που προσδοκούνται, γεωγραφικά γιατί τηρήθηκαν φαντάζομαι κάποιες ισορροπίες και ακαδημαϊκά γιατί επιχειρείται συγχώνευση ομοειδών αντικειμένων.

Κάποιες μικρο-αλλαγές στηριζόμενες όμως σε αντικειμενικά κριτήρια ίσως είναι σωστό και δίκαιο να γίνουν, γιατί όλο και κάτι μπορεί να έχει ξεφύγει. Αρκεί να υπάρχει ειλικρινής διάθεση συνεννόησης κι από την πλευρά του υπουργείου και των Πανεπιστημιακών.

Ο μεγάλος όμως κίνδυνος είναι να επικρατήσουν οι τοπικές πολιτικές και ρουσφετολογικές σκοπιμότητες, συνδυασμένες με τη διακαή επιθυμία διατήρησης των οφίτσιων και τελικά το όλο εγχείρημα να ξεφουσκώσει.

Αλλαγές και μεταρρυθμίσεις χωρίς αντιδράσεις δεν υπάρχουν. Από τους συνήθεις αντιδρώντες ανέμελους φοιτητές, συντεχνίες καθηγητών και υπαλλήλων των ιδρυμάτων, μέχρι βλαχοδήμαρχους, νοικοκύρηδες φοιτητόσπιτων, καφετζήδες, ντελίβερι και χασισεμπόρους των πανεπιστημιου-πόλεων που θα "θιγούν"...

Ας κοιταχτούμε όμως στον καθρέφτη κι ας είμαστε ειλικρινείς: το καθεστώς αυτό των 42 ιδρυμάτων σε 63 πόλεις δεν ήταν βιώσιμο. Κάτι έπρεπε να γίνει.

Κάποιοι άνθρωποι θα ξεβολευτούν, θα μετακινηθούν σε άλλα κτίρια, θα υπάρξει αρχικά μια αναταραχή, μια μεταβατική κατάσταση.  Δεν μπορεί να σκοντάφτουμε στη μετακίνηση από το ένα κτίριο στο άλλο ή από τον επάνω όροφο στον κάτω, ούτε από κοντικές πόλεις.

Οι αλλαγές που θέλει η χώρα δεν αφορούν πάντα τους "άλλους"...

Όταν φτιάξουμε παιδεία ανταγωνιστική με την Ευρώπη, τότε ας κάνουμε ξανά αυτήν την κουβέντα.

Το στοίχημα είναι σίγουρα φιλόδοξο, αλλά η επίτευξη του είναι στο χέρι μας!

ΜΕΤΑΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ...

Η πρωτοφανής κρίση την οποία διέρχεται η χώρα επιβάλλει τομές, ρήξεις και μεταρρυθμίσεις που θα αναδεικνύουν ένα νέο αξιακό, πολιτικό και οικονομικό πρότυπο για τη σύγχρονη Ελλάδα της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας.

H εκλεγμένη από τον λαό Βουλή νομοθετεί. Ακολούθως διάφορες κοινωνικές μειοψηφίες των οποίων τα μικρο-συμφέροντα θίγονται ξεσηκώνονται συντεχνιακά και σχεδόν πάντα καταφέρνουν κι ανατρέπουν αποφάσεις, εκβιάζοντας κι απειλώνας δήθεν στο όνομα του "λαού, που ποτέ δεν έχει σχέση ή ώφελος από τα αιτήματα που θέτουν...

Οι εύκολες αποφάσεις που ικανοποιούν συντεχνιακές απαιτήσεις αλλά υπονομεύουν το γενικό συμφέρον είναι μέρος του τιμήματος που πληρώνει τόσο σκληρά η Eλληνική κοινωνία.

H πρώτη νομοθετική πρωτοβουλία της παρούσας κυβέρνησης για το νόμο των πανεπιστημίων έρχεται να ανατρέψει αυτή τη συμφωνίακαι να υιοθετήσει τις πρακτικές όλων όσοι επιμένουν με ακραίες ενέργειες να αναπαράγουν το πρότυπο της άρνησης, της στασιμότητας, του κατεστημένου.

Οι υπουργοί που έφεραν αυτές τις αλλαγές δεν είναι πια ούττε καν βουλευτές.

Παρατηρώντας τον λαό καθημερινά βλέπουμε ότι όλο και περισσότερο, όλο και περισσότεροι, αψηφούν τους νόμους διότι έτσι συνήθως ωφελούνται οικονομικά ή θεωρούνται μάγκες, ιδίως οι ισχυρές συντεχνίες που έχουν τη δύναμη και το κρίσιμο ποσοστό να επηρεάσουν...

Ποιος θα φέρει την αλλαγή; Ποιος θα τολμήσει να διορθώσει τα πράγματα; Ποιος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά;

Ο "σοφός" Ελληνικός λαός αποφάσισε πως αυτές οι αλλαγές - μεταρυθμίσεις δεν χρειάζονται και πως αυτό που θέλει είναι να ζει περιμένοντας πότε ο βολικός πολιτικός του ή ο συνδικαλιστής του θα του δώσει και αυτουνού το κατιτίς του.